Φεβ
11

ΝΑ ΒΟΥΤΑΣ ΜΕ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 11 Φεβρουαρίου 2023

Ο πατέρας μου συνήθως δεν έπαιρνε θέση ως προς την κρίση του για μένα, τουλάχιστον όχι άμεσα. Παρόλα αυτά, θυμάμαι πως όταν στην β’ γυμνασίου πήρα -εντελώς παραδόξως και για πρώτη και τελευταία βέβαια φορά- 20 σε ένα τεστ μαθηματικών, έσπευσε να βρει την καθηγήτρια των μαθηματικών για να της ανακοινώσει την έκπληξή του γι αυτόν μου τον βαθμό.
Συγκεκριμένα ο διάλογος μεταξύ τους ήταν ο εξής:
«Μα πως είναι δυνατόν ο γιος μου να πήρε άριστα στο τεστ;!», «Τι να σας πω! Αφού έγραψε άριστα τι έπρεπε να του βάλω…;!», «κοιτάξτε, ξέρω καλύτερα τον γιο μου από σας, και πιστέψτε με αποκλείεται το παιδί μου να έγραψε άριστα…Μήπως θα πρέπει να ξανακοιτάξετε το γραπτό …; Και σας παρακαλώ την επόμενη φορά να είστε πιο προσεχτική στην αξιολόγησή σας…».
Κανείς στο σπίτι -ούτε φυσικά κι εγώ ο ίδιος- δεν πίστεψε τότε πως αυτό το μοναδικό 20 που πήρα στα μαθηματικά όντως το άξιζα. Περισσότερο το είδαμε σαν ένα παράδοξο δώρο της τύχης που –απ’ ό,τι φαίνεται- είναι… τυφλή.
Δεν είναι λοιπόν παράξενο το ότι πάντα πίστευα πως είμαι λιγάκι βλάκας, χωρίς πολλές δυνατότητες, όχι για μεγάλα πράγματα.
Αντίθετα, πάντα πίστευα πως είμαι ωραίος. Αρχικά ως αγόρι και μετά ως άντρας. Ακόμα κι αν κάποιος μου έλεγε κατάμουτρα πως είμαι άσχημος ποτέ δεν θα τον πίστευα. Δεν θα με ενοχλούσε μια τέτοια κρίση αφού μέσα μου είχε εδραιωθεί η ακριβώς αντίθετη πεποίθηση. Με αυτό το εργαλείο ήταν που για χρόνια προσπαθούσα να αντισταθμίσω το κενό της νοητικής μου ανεπάρκειας και της χαμηλής μου αυτοεικόνας.
Πείθοντας τον εαυτό μου μέσα από τις «επιτυχίες μου με το άλλο φύλο», απ’ την δεξιότητά μου να σαγηνεύω τις γυναίκες, πως κάτι αξίζω κι εγώ βρε αδερφέ. Πως δεν είμαι και τελείως του πετάματος. Πολύ αργότερα ανακάλυψα πως έχει ελάχιστη σημασία αν στ’ αλήθεια είναι κανείς όμορφος. Πολύ πιο σημαντικό είναι τι έχει μάθει κανείς να πιστεύει ότι είναι από τα γεννοφάσκια του. Γιατί τελικά το ίδιο, στην αρχή μιας γνωριμίας, πιστεύουν και οι άλλοι γι’ αυτόν.
Ταυτόχρονα, αν και μισούσα το διάβασμα –επειδή το έπαιρνα υποχρεωτικά σαν να ταν “χάπι”- πίεζα τον εαυτό μου να διαβάζει σχολικά κι εξωσχολικά μήπως και τα καταφέρω τελικά να αυξήσω τον δείκτη της ελλιπούς ευφυΐας μου. Μήπως και τελικά ξεγελάσω κανέναν πως κι από μυαλό δεν είμαι κι εντελώς για τα μπάζα.
Η μάνα μου στην ασυνείδητη προσπάθειά της να έχει έναν σύμμαχο με το μέρος της, δηλαδή εμένα, πρόβαλε την δική της μειονεκτική αυτοεικόνα πάνω μου: Επειδή πίστευε πως το μόνο καλό πάνω της είναι η ομορφιά της, μ’ έβλεπε κι εμένα ως όμορφο. Επειδή θεωρούσε τον εαυτό της νοητικά και γνωστικά ανεπαρκή, με κριτήρια τα επιτεύγματα της αυτοπραγμάτωσης εντελώς αποτυχημένο, στην προσπάθειά της να βρει νόημα ζωής με ταύτισε μαζί της μεταβιβάζοντάς στο πρόσωπό μου τις αντίστοιχες ελλείψεις και αναπηρίες. Έτσι πίστευε πως θα ένιωθε λιγότερο μόνη, αφού ασυνείδητα είχε δημιουργήσει ένα πιστό της αντίγραφο, εμένα, προεκτείνοντας την ύπαρξή της -μέσω εμού του ομοιοπαθούς γιού της- στο μέλλον.
Η ζωή όμως, η ενδοψυχική, η αληθινή ζωή, είναι γεμάτη εκπλήξεις.
Συνήθως, το ελατήριο που πιέζεται προς τα κάτω συγκεντρώνει περίσσεια ενέργεια ώσης. Αυτήν την πλεονάζουσα ενέργεια συχνά, στην κατάλληλη στιγμή, ο ψυχικός οργανισμός την χρησιμοποιεί για να εκτιναχθεί προς τα πάνω. Προς εκείνη δηλαδή την κατεύθυνση που αρχικά του απαγορεύτηκε ως ασύμβατη με την εξωτερική του εικόνα.
Αν και οι δικοί μου σίγουρα ήλπιζαν, αλλά καθόλου δεν πίστευαν στην πιθανότητα πως κάποια απώτερη μελλοντική στιγμή ο γιος τους θα μπορούσε να ζει από τα προϊόντα της διάνοιας του (ψυχοθεραπεία, συγγραφή, διδασκαλία), εγώ, χρησιμοποιώντας ως αλάνθαστο εργαλείο ώσης την ψυχική ενέργεια που μόνο μια συνεπής αποτροπή κι αποθάρρυνση επιτρέπει, «δούλευα» από πολύ μικρός προς την ποθητή μου κατεύθυνση.
Οπότε, όποιος κι αν σου λένε, ή σου υποβάλλουν ότι είσαι οι “σπουδαίοι” άλλοι της ζωής σου, εσύ να μην απογοητευεσαι! Μόνο μάθε σε παρακαλώ να βουτάς με επιθυμία στο βάθος της ψυχής σου. Εκεί πάντα θα ανακαλύπτεις όλα σου τα σπουδαία προτερήματα. Όλες σου τις δυνατότητες!
Όσο δίνεις βάση στην “περιφέρεια”, στους άλλους, πάντα θα νιώθεις λειψός. Όσο εκπαιδευτείς να στρέφεις το υπαρξιακό σου βλέμμα στο εσωτερικό σου κέντρο, στον πυρήνα της ύπαρξης σου, θα έρχεσαι σε επαφή με όλα τα αστέρευτα πλούτη της εντός σου Βασιλείας!
Θα βλέπεις τον κόσμο, όχι ποια από το υπόγειο, άλλη απ την κορυφή του παλατιού που κλήθηκε να νοικιάσεις για λίγο χρόνο, για να το αξιοποιήσεις!

(Απόσπασμα από το βιβλίο: ¨Εξομολογησεις ενός Ψυχοθεραπευτή”).

Uncategorized Χωρίς σχόλια »
Φεβ
11

“ΠΟΤΕ ΠΙΑ”

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 11 Φεβρουαρίου 2023

Σε μια θλιβερή αλυσίδα σφαγών που επαναλαμβάνονται, με δράστες και θύματα δεκάδες μαθητές, το ερώτημα είναι γιατί; Είναι οι Αμερικανοί έφηβοι πιο βίαιοι από τους Ευρωπαίους, πώς εξηγείται αυτό το φαινόμενο των φονικών στα σχολεία των ΗΠΑ, και τι μπορεί να γίνει για να μπει επιτέλους ένας φραγμός;

Οι ειδικοί έχουν δώσει την απάντηση, από τον Φεβρουάριο, όταν οι ΗΠΑ θρήνησαν τα θύματα της προηγούμενης σφαγής, στο σχολείο του Πάρκλαντ, στη Φλόριντα: Πιο εύκολη πρόσβαση σε όπλα, και λιγότερη ψυχολογική στήριξη στα σχολεία έχουν τα παιδιά και οι έφηβοι στις ΗΠΑ απ΄ό,τι στην Ευρώπη. Και αυτοί φαίνεται πως είναι οι λόγοι για τους οποίους τα φονικά σε σχολεία έχουν γίνει μια «πολύ αμερικανική επιδημία».

Το Πάρκλαντ ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για εκατομμύρια Αμερικανούς, μικρούς και μεγάλους, που κινητοποιήθηκαν στο κίνημα #NeverAgain (Ποτέ Ξανά) και στην «Πορεία για τις Ζωές μας». Τώρα, μετά το Σάντα Φε, αυτό το κίνημα παίρνει νέα δυναμική, καθώς οι σφαγές με πυροβόλα όπλα στα σχολεία των ΗΠΑ αυξάνονται ραγδαία, και έχουν ήδη σκοτώσει περισσότερους ανθρώπους τα τελευταία 18 χρόνια από ό,τι σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα. Ακόμα χειρότερα, το συντριπτικό ποσοστό των δραστών είναι έφηβοι.

Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί: μέχρι στιγμής εφέτος έχουν γίνει τουλάχιστον οκτώ ένοπλες επιθέσεις σε σχολεία στις ΗΠΑ, περισσότερες από όσες είχαν κάποιες χώρες της Ευρώπης σε όλη την ιστορία τους.

Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, από το 2013 έχουν σημειωθεί τουλάχιστον 291 ένοπλες επιθέσεις σε αμερικανικά σχολεία – κατά προσέγγιση μία την εβδομάδα.

Επιδημία που στοιχειώνει την Αμερική

Πρόκειται για επιδημία, μια μάστιγα με πυροβολισμούς από σχολείο σε σχολείο, με δράστες και θύματα πολλά παιδιά, που στοιχειώνει την Αμερική, όχι από σύμπτωση ούτε από κακή τύχη.

Οι πολέμιοι της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ επιμένουν ότι χρειάζονται εκτεταμένοι έλεγχοι ιστορικού για την αγορά όπλων, απαγόρευση των επιθετικών όπλων και διευρυμένη υποστήριξη για την αντιμετώπιση ζητημάτων ψυχικής υγείας, δείχνοντας το παράδειγμα της Ευρώπης.

Η Γερμανία έζησε μια σειρά από καταστροφικές επιθέσεις με όπλα σε σχολεία μεταξύ 2002 και 2009. Την περίοδο 1996 – 2008, μακελειά συνέβησαν επίσης σε σχολεία στη Φινλανδία και τη Σκωτία, μεταξύ άλλων.

Αλλά την τελευταία δεκαετία δεν έχει υπάρξει μεγάλη επίθεση με πυροβόλα όπλα σε σχολεία ή πανεπιστημιουπόλεις της Ευρώπης.

Τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη υπάρχει ευρεία συναίνεση ότι είναι αδύνατο να αποφευχθούν κάποιες ένοπλες επιθέσεις σε σχολεία, αλλά υπάρχουν μερικά πράγματα που μπορούν να κάνουν οι χώρες για να μειώσουν εντυπωσιακά τέτοια μακελειά, και η Ευρώπη έχει λάβει τα μέτρα της.

Φταίνε τα περισσότερα όπλα

Μαζικοί πυροβολισμοί – όχι απαραίτητα σε σχολεία – είναι πιο συχνοί στις χώρες όπου κυκλοφορούν περισσότερα όπλα. Στη διάσημη μελέτη του με στοιχεία από 171 χώρες («Public Mass Shooters and Firearms: A Cross-National Study of 171 Countries»), ο καθηγητής εγκληματολογίας του πανεπιστημίου της Αλαμπάμα Ανταμ Λάνκφορντ βρήκε σύνδεση μεταξύ του αριθμού των πυροβόλων όπλων και των μαζικών πυροβολισμών που σκότωσαν τέσσερα ή περισσότερα άτομα το διάστημα 1966-2012.

Η μελέτη έδειξε ότι λιγότερα όπλα πιθανόν να οδηγούν σε μείωση των μαζικών πυροβολισμών. Αυτό ακριβώς συνέβη στην Αυστραλία, αφότου η χώρα θέσπισε αυστηρότερη νομοθεσία για τα πυροβόλα όπλα μετά από ένα μακελειό το 1996. Εξηγεί επίσης γιατί χώρες όπου η ιδιοκτησία όπλων είναι σπάνια, όπως η Γαλλία ή η Βρετανία, έχουν σωθεί σε μεγάλο βαθμό από τέτοια φονικά περιστατικά.

Βασικότερος παράγοντας η πρόσβαση

Αλλά ίσως σημαντικότερος παράγοντας από τον αριθμό είναι η ευκολία της πρόσβασης στα όπλα.Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Ελβετία. Η ήσυχη χώρα των Αλπεων έχει μία από τις υψηλότερες αναλογίες πυροβόλων όπλων ανά άτομο στον κόσμο, με εκτιμώμενα 45,7 όπλα ανά 100 κατοίκους. Μόνο δύο χώρες έχουν υψηλότερη αναλογία: η άναρχη Υεμένη, με 54,8 όπλα ανά 100 κατοίκους και βέβαια οι Ηνωμένες Πολιτείες με 88,8. Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι το ποσοστό νοικοκυριών με όπλα μπορεί να είναι σχεδόν το ίδιο στην Ελβετία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τέτοια στατιστικά στοιχεία έχουν μεγάλα περιθώρια σφάλματος, αλλά εξακολουθούν να θέτουν ένα εύλογο ερώτημα: γιατί δεν υπήρξε ποτέ μακελειό σε ελβετικό σχολείο, παρά τον ενθουσιασμό των Ελβετών για τα όπλα;

Με περίπου οκτώ εκατομμύρια πολίτες, η Ελβετία είναι φυσικά πολύ μικρότερη από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά είναι πιο πολυπληθής από τη Φινλανδία, μια ευρωπαϊκή χώρα που έχει λιγότερα όπλα, αλλά περισσότερες σφαγές με όπλα σε σχολεία.

Πολλά από τα όπλα της Ελβετίας διανέμονται στους πολίτες- στρατιώτες, όπως είναι γνωστοί. Η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική για τους Ελβετούς άνδρες, οι οποίοι μπορούν να κρατούν ημιαυτόματα τουφέκια στο σπίτι, διότι πρέπει να παρουσιάζονται για μια σύντομη στρατιωτική εκπαίδευση κάθε χρόνο. Αλλά όσοι επιθυμούν να αγοράσουν όπλα υποβάλλονται διά νόμου σε αυστηρό έλεγχο ιστορικού που διαρκεί εβδομάδες.

Οι ελβετικές αρχές τηρούν κατάλογο ατόμων για τα οποία υπάρχουν υποψίες ότι μπορεί να διαπράξουν επιθέσεις με πυροβόλα όπλα. Οι αρχές τους προσεγγίζουν μαζί με ψυχολόγους, και αν κριθούν επικίνδυνοι αναγκάζονται να παραδώσουν τα όπλα τους αμέσως ή αποκλείονται από την αγορά νέων.

Ορισμένοι κοινωνιολόγοι λένε ότι το είδος της στρατιωτικής θητείας της Ελβετίας λειτουργεί επίσης σαν ένα είδος εκτεταμένου ελέγχου ιστορικού, και ότι το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας διδάσκει τα παιδιά από νωρίς να αναζητούν συμβιβασμούς αντί να διακινδυνεύουν ανοιχτές συγκρούσεις. Ετσι, αν και σχεδόν κάθε σπίτι στην Ελβετία μπορεί να έχει κάποιο όπλο, η πρόσβαση εξακολουθεί να ρυθμίζεται έμμεσα, και η χρήση ακολουθεί συνήθως αυστηρές προδιαγραφές.

Υπάρχει και μια άλλη σημαντική διαφορά με τις ΗΠΑ: εκτεταμένη, υποχρεωτική ασφάλιση υγείας, η οποία επιτρέπει στα σχολεία να έχουν άμεση πρόσβαση σε ψυχολόγους και ομάδες παρέμβασης.

Η ανάγκη για ψυχολογική στήριξη

Παρόμοια μέτρα εφαρμόζονται πλέον και στη Γερμανία, την χώρα με τις περισσότερες μαζικές δολοφονίες σε σχολεία στη σύγχρονη ευρωπαϊκή ιστορία. Μετά από σειρά ένοπλων επιθέσεων, υιοθετήθηκαν κατευθυντήριες γραμμές για τον προληπτικό εντοπισμό πιθανών δραστών. παιδιών που ενδέχεται να υποφέρουν από ψυχικές διαταραχές, έχουν επιθετική συμπεριφορά κλπ

Η Γερμανία αύξησε εντυπωσιακά την χρηματοδότηση για μόνιμους ψυχολόγους στα σχολεία. Δάσκαλοι σε κάθε σχολείο εκπαιδεύονται επίσης για να ενεργούν ως «προσωπικό εμπιστοσύνης», πρώτο σημείο επαφής είτε για μαθητές που θέλουν να ζητήσουν ψυχολογική στήριξη οι ίδιοι, είτε για όσους ανησυχούν για τη συμπεριφορά άλλων. Οι ψυχολόγοι καλούνται στη συνέχεια να εξετάσουν κάθε περίπτωση περαιτέρω.

<span;>Ψυχολογικές εξετάσεις είναι επίσης συνήθης πρακτική για Γερμανούς ηλικίας κάτω των 25 ετών που θέλουν να αγοράσουν πυροβόλα όπλα. Οι ηλικιακοί περιορισμοί έγιναν αυστηρότεροι, και ένα εθνικό μητρώο όπλων δημιουργήθηκε το 2013.

Ποτέ ξανά! Το κίνημα της γενιάς του Κόλουμπαϊν

Αντιθέτως στις ΗΠΑ η κατάσταση έχει γίνει δραματικά χειρότερη τον 21ο αιώνα. Από το 1999, περισσότερα από 150.000 παιδιά έχουν βιώσει περιστατικά ένοπλης βίας στο σχολείο τους. Και αυτοί οι αριθμοί είναι συντηρητικοί. Δεν περιλαμβάνουν αυτοκτονίες ή ατυχήματα με όπλα στο σχολείο, ή πυροβολισμούς μετά το τέλος των μαθημάτων.

Με άλλα λόγια, οι σημερινοί μαθητές της Αμερικής έχουν μεγαλώσει σε μια εποχή που φρικτές, μαζικές δολοφονίες σε σχολεία έχουν γίνει κάτι σχεδόν συνηθισμένο. Το σωρευτικό αποτέλεσμα δεκαετιών σχολικής ένοπλης βίας ίσως εξηγεί το πρόσφατο ξέσπασμα διαμαρτυρίας της νεολαίας, που απαιτεί πιο αυστηρούς κανόνες για την οπλοκατοχή.

<span;>Οι New York Times μίλησαν για την ενηλικίωση της γενιάς του Κόλουμπαϊν, των παιδιών που γεννήθηκαν το 1999, χρονιά της πολύνεκρης επίθεσης σε εκείνο το διαβόητο λύκειο του Κολοράντο. Μετά από σχεδόν 20 χρόνια, στις 14 Φεβρουαρίου 2018, το τελευταίο μακελειό με 17 νεκρούς στο Λύκειο του Πάρκλαντ πυροδότησε ένα μαθητικό κίνημα, που ξεπέρασε τα όρια της Φλόριντα χάρη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το σύνθημα #NeverAgain (Ποτέ ξανά) στο Twitter.

Η εκστρατεία πήρε διαστάσεις πραγματικού πολιτικού κινήματος της νεολαίας που θύμισε σε κάποιους την αντίσταση στον πόλεμο του Βιετνάμ. Εξοργισμένοι από τις αλλεπάλληλες επιθέσεις με όπλα στα σχολεία, εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικανοί, μαθητές, φοιτητές αλλά και άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, κατέβηκαν στους δρόμους πολλών πόλεων, στην ιστορική κινητοποίηση της «Πορείας για τις Ζωές μας» ενάντια στα πυροβόλα όπλα.
<span;>Στην Ουάσινγκτον, μια ανθρωποθάλασσα κατέκλυσε τις λεωφόρους μεταξύ του Λευκού Οίκου και του Καπιτωλίου, όπου μισό εκατομμύριο έφηβοι και ενήλικοι διαδήλωσαν με βασικό σύνθημα «Ποτέ ξανά» και «Αρκετά!»

Από ΤΟ ΒΗΜΑ

Η Ζωή μας σήμερα, Νέα από όλον τον Κόσμο Χωρίς σχόλια »
Φεβ
11

ΣΤΙΓΜΕΣ…

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 11 Φεβρουαρίου 2023

Θα ήθελα, στα χρόνια αυτά
ο νους να ταξιδέψει,
σ’ εκείνες τις μικρές στιγμές,
που παρελθόν γινήκαν
κι είπα, να στολιστώ φτερά,
στα μάτια και στη σκέψη
και να γευτώ απ’ τις ώρες τους,
ότι γλυκό, αφήκαν.
*
Θα ‘θελα, μέσ’ στις γειτονιές,
τα χιόνια να πατήσω
και σε στενά και στιαστά,
να παίξω χιονομπάλες
και αψηφώντας παγωνιές,
τ’ αυτιά μου να στολίσω,
με σκουλαρίκια πλουμιστά,
τις κρυσταλένιες στάλες.
*
Θα ‘θελα, απ’ τις στιγμές αυτές,
τις τόσο μακρινές,
να ανασάνω Φαναριού
αέρα μυροβόλο,
να ξαναζήσω όνειρα,
που, αιώνιοι ταξιδευτές,
γίναν, χωρίς επιστροφές,
στου ουρανού, το θόλο.
*
Της νοσταλγίας τα πανιά
απλώνω στο κατάρτι,
του πλοίου, που λυκνίζεται,
στο πέλαγος του Αιγαία
και στης καρδιάς τον ομφαλό,
σαν φτάσουν και στου χάρτη,
τα όνειρα, ν’ ανταμωθούν,
με τις στιγμές.. μοιραία…

Από την Παρασκευή Μπαρδάνη

Ποίηση Χωρίς σχόλια »
Φεβ
11

ΟΙ ΚΟΡΥΦΑΙΕΣ ΧΩΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 11 Φεβρουαρίου 2023

 

Για τους ανθρώπους που σκέφτονται να αλλάξουν τόπο διαμονής, η κατάταξη των χωρών ανάλογα με το βιοτικό τους επίπεδο, μπορεί να είναι αρκετά χρήσιμη. Όταν, όμως, υπάρχουν και παιδιά στην εξίσωση, τότε υπάρχουν πάρα πολύ παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψιν – όπως η ιατρική περίθαλψη, η οικονομική σταθερότητα, το εκπαιδευτικό σύστημα ή το μέσο εισόδημα. Φυσικά, θα πρέπει να ελεγχθούν οι πολιτικές γύρω από την οικογένεια, η ύπαρξη χώρων για παιδιά  (πάρκα και παιδικές χαρές), οι ευκαιρίες επαφής με τη φύση και το πόσο ευτυχισμένα είναι τα παιδιά στη συγκεκριμένη περιοχή.

Με βάση αυτούς τους παράγοντες η Unicef δημιούργησε τις «κάρτες αναφοράς» της για την ευημερία των παιδιών. Στη λίστα περιλαμβάνονται χώρες τόσο της Ευρώπης όσο και της Ασίας. Στην κορυφή βρίσκεται η Ιαπωνία, με την Εσθονία να ακολουθεί. Διαβάστε παρακάτω τις 5 κορυφαίες χώρες για να μεγαλώνει ένα παιδί.

Ιαπωνία

Στην ανάλυση της Unicef για το 2020 σχετικά με την ευημερία των παιδιών, η Ιαπωνία κατέχει την πρώτη θέση όσον αφορά τη σωματική υγεία, η οποία εξετάζει την παιδική θνησιμότητα και την παχυσαρκία.

Στην πιο πρόσφατη αναφορά της Unicef το 2022, η οποία εξέταζε συγκεκριμένα το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν τα παιδιά, κατατάσσεται δεύτερη για τον «κόσμο γύρω από το παιδί», μια κατηγορία που περιλαμβάνει πτυχές όπως το αστικό πράσινο και η ασφάλεια της κυκλοφορίας. Η Ιαπωνία έχει επίσης το χαμηλότερο ποσοστό παιδικής παχυσαρκίας, χαμηλή παιδική θνησιμότητα και εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα ατμοσφαιρικής ή υδάτινης ρύπανσης.

Είναι μία από τις ασφαλέστερες χώρες για οικογένειες όσον αφορά τα τροχαία ατυχήματα, ενώ το συνολικό ποσοστό δολοφονιών της Ιαπωνίας είναι το χαμηλότερο από όλες τις χώρες που εξέτασε η Unicef: με 0,2 ανά 100.000, είναι πολύ πιο μπροστά από το ποσοστό των ΗΠΑ (5,3), του Καναδά (1,8) ή ακόμη και της Αυστραλίας (0,8). «Ακόμα και στο κέντρο του Πεκίνο, τα παιδιά μπορούν να περπατήσουν μόνα προς το σχολείο. Είναι απόλυτα ασφαλής», αναφέρεται στη μελέτη. Πέρα από την ασφάλεια, η Ιαπωνία διαθέτει ένα από τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα παγκοσμίως.

Εσθονία

Αν και η Εσθονία δεν βρίσκεται στην κορυφή της συνολικής κατάταξης της Unicef, κατατάσσεται υψηλά σε πολλούς βασικούς τομείς. Τα παιδιά εκτίθενται σε λιγότερη ατμοσφαιρική ρύπανση, λιγότερη ηχορύπανση και λιγότερα φυτοφάρμακα από τα παιδιά σχεδόν σε οποιαδήποτε άλλη πλούσια χώρα. Έχει περισσότερο αστικό χώρο πρασίνου από πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, του Καναδά, της Αυστραλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, και τα παιδιά είναι ιδιαίτερα πιθανό να απολαμβάνουν εγκαταστάσεις αναψυχής στη γειτονιά, όπως παιδικές χαρές.

Η Εσθονία έχει επίσης το δεύτερο χαμηλότερο ποσοστό μωρών που γεννιούνται λιποβαρή από οποιαδήποτε άλλη πλούσια χώρα, κάτι που γενικά θεωρείται καλός δείκτης ποιότητας της προγεννητικής φροντίδας. Μια από τις πιο ελκυστικές πτυχές της Εσθονίας μπορεί να είναι το εκπαιδευτικό της σύστημα: τα παιδιά στην Εσθονία έχουν καλύτερες δεξιότητες στα μαθηματικά, τις φυσικές επιστήμες και τον αλφαβητισμό από τα παιδιά σε οποιαδήποτε άλλη χώρα εκτός της Ασίας.

Δίνεται επίσης έμφαση στις ψηφιακές δεξιότητες. «Υπάρχουν ήδη ρομποτική, έξυπνα τάμπλετ και ούτω καθεξής στα νηπιαγωγεία, όλα αυτά που χρησιμοποιούνται ως μέρος της μάθησης με βάση το παιχνίδι», δήλωσε η Anne-Mai Meesak, υπεύθυνη έργου στο συμβούλιο εκπαίδευσης και νεολαίας της Εσθονίας που μελετά τα συστήματα πρώιμης εκπαίδευσης της χώρας.

Σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ, ο μέσος Εσθονός πεντάχρονος ξεπερνά τα παιδιά στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αγγλία σε διάφορες κοινωνικο-συναισθηματικές δεξιότητες, όπως η συνεργασία με άλλα παιδιά και η αναγνώριση συναισθημάτων.

Έπειτα, υπάρχει η οικογενειακή άδεια: Η Εσθονία έχει μια από τις πιο γενναιόδωρες πολιτικές στον κόσμο, με 100 ημέρες άδεια μητρότητας, 30 ημέρες άδεια πατρότητας και 475 ημέρες γονική άδεια μετ’ αποδοχών, η οποία μπορεί να χωριστεί – ή να χρησιμοποιηθεί με μερική απασχόληση – έως το παιδί είναι τριών ετών. Για έως και 60 από αυτές τις ημέρες, και οι δύο γονείς μπορούν να μείνουν στο σπίτι και να πληρωθούν.

Κάθε γονέας λαμβάνει επίσης 10 εργάσιμες ημέρες γονικής άδειας μετ’ αποδοχών ετησίως για κάθε παιδί κάτω των 14 ετών. (Τόσο οι μόνιμοι όσο και οι προσωρινοί κάτοικοι Εσθονίας, συμπεριλαμβανομένων των αλλοδαπών, δικαιούνται αυτήν την άδεια.)

Ισπανία

Η Ισπανία  κατέλαβε την πρώτη θέση στην κατάταξη της Unicef για το περιβάλλον γύρω από τα παιδιά, με ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα νοσηρότητας μεταξύ των παιδιών λόγω της ρύπανσης του αέρα ή των υδάτων.

Επιπλέον, παρά τις φτωχότερες συνολικές προσφορές όσον αφορά τις κοινωνικές, εκπαιδευτικές και υγειονομικές υπηρεσίες, τα παιδιά στην Ισπανία έχουν ιδιαίτερα υψηλή ευημερία, σύμφωνα με τη Unicef: η χώρα κατέχει την τρίτη θέση για την ψυχική ευημερία των παιδιών και την τέταρτη για τις βασικές ακαδημαϊκές και κοινωνικές δεξιότητες.

Ειδικότερα, είναι στο ίδιο επίπεδο με την Ολλανδία όσον αφορά το πόσα παιδιά λένε ότι κάνουν εύκολα φίλους (81%), ενώ το ποσοστό αυτοκτονιών των εφήβων είναι ένα από τα χαμηλότερα μεταξύ των πλούσιων χωρών, αντιπροσωπεύοντας λιγότερο από το ένα τρίτο αυτού σε τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Αυστραλία ή τη Νέα Ζηλανδία.

Αναφορικά με τη γονική άδεια, τόσο οι μητέρες όσο και οι πατέρες δικαιούνται 16 εβδομάδες άδεια μετ’ αποδοχών στο 100% του μισθού τους (οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι επίσης επιλέξιμοι), μετά την οποία η μητέρα μπορεί να λάβει άδεια άνευ αποδοχών για έως και τρία χρόνια ή να μειώσει τις ώρες της.

Αυτές οι επιλογές είναι διαθέσιμες σε κάθε νόμιμο κάτοικο Ισπανίας που έχει συνεισφέρει στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης για τουλάχιστον 180 ημέρες τα προηγούμενα επτά χρόνια.

Φινλανδία

Κατέχει την πέμπτη θέση συνολικά στην πιο πρόσφατη κατάταξη της Unicef και σημειώνει ιδιαίτερα υψηλή βαθμολογία σε δύο από τις τρεις κατηγορίες: την πρώτη θέση στον «κόσμο του παιδιού» (που εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο το περιβάλλον επηρεάζει άμεσα τα παιδιά, όπως η ποιότητα του αέρα) και τη δεύτερη θέση στον «κόσμο γύρω από το παιδί» (που εξετάζει τα στοιχεία του περιβάλλοντος με τα οποία αλληλεπιδρά ένα παιδί, όπως τα σχολεία, οι κίνδυνοι από την κυκλοφορία και οι χώροι πρασίνου).

Είναι μία από τις χώρες με τις καλύτερες επιδόσεις παγκοσμίως όσον αφορά τις δεξιότητες των παιδιών στα γράμματα και τα μαθηματικά. Το ποσοστό θνησιμότητας των παιδιών ηλικίας 5-14 ετών είναι ένα από τα χαμηλότερα στον κόσμο.

Παράλληλα, η χώρα προσφέρει γενναιόδωρη γονική άδεια, συμπεριλαμβανομένων οκτώ εβδομάδων άδειας μητρότητας με αποδοχές, επιπλέον 14 μηνών γονικής άδειας με αποδοχές που μοιράζεται μεταξύ των γονέων. Επίσης, υπάρχει πρόσθετη άδεια φροντίδας παιδιών που μπορεί να εφαρμοστεί μέχρι το παιδί να γίνει τριών ετών.

Ολλανδία – Κάτω Χώρες

Στην κορυφή της συνολικής λίστας της Unicef για την ευημερία των παιδιών βρίσκεται η Ολλανδία η οποία τα πάει ιδιαίτερα καλά όσον αφορά την ψυχική υγεία των παιδιών (είναι sτην πρώτη θέση) και τις δεξιότητες (όπου κατατάσσεται τρίτη). Εννέα στους δέκα 15χρονους λένε ότι είναι ικανοποιημένοι από τη ζωή, το υψηλότερο ποσοστό από όλες τις χώρες που εξέτασε η Unicef, και οκτώ στους δέκα λένε ότι κάνουν εύκολα φίλους. Στην Αμερική υπάρχει η πεποίθηση του να είσαι εξαιρετικός σε όλα. Στην Ολλανδία λένε πως «πρέπει απλά να είσαι φυσιολογικός – αυτό είναι από μόνο του αρκετά τρελό».

Δίνεται, επίσης, μεγάλη έμφαση στην κοινωνικοποίηση, με ομάδες, συλλόγους και κοινές, κοινοτικές δραστηριότητες. Εάν οι ολλανδικές οικογένειες και τα παιδιά είναι ευτυχισμένα, αυτό οφείλεται επίσης σε άλλους βασικούς παράγοντες. Το σύστημα πρόνοιας στηρίζει πολύ τις οικογένειες, με την γονική άδεια να περιλαμβάνει τουλάχιστον, τουλάχιστον 16 εβδομάδες υποχρεωτικής, πλήρως αμειβόμενης άδειας μητρότητας και έως και έξι εβδομάδων άδεια πατρότητας μετ’ αποδοχών, συν γονική άδεια άνευ αποδοχών που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μέχρι το παιδί να γίνει οκτώ ετών και είναι διαθέσιμη σε οποιονδήποτε ζει και εργάζεται νόμιμα στο Ολλανδία.

Από lifo-Unicef

 

 

Νέα από όλον τον Κόσμο, Οικογένεια Χωρίς σχόλια »
Φεβ
6

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ “ΤΑ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ”

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 6 Φεβρουαρίου 2023

Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή.

Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ’ έναν θεαματικό τρόπο! Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής. Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής. Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.

Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.

1. Το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη

Ένα παιδί που δεν ένιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του, έχει μια θλιβερή ιστορία: θα του είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτό του. Η αγάπη για τον εαυτό μας μαθαίνεται μέσα από την αγάπη που δεχόμαστε από τους γονείς μας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διδαχτούμε και αλλιώς, λέω απλώς ότι αυτός είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος για να το μάθουμε. Και βέβαια, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε δεν μπορεί ούτε το ίδιο να αγαπήσει, κι αν έτσι έχει συμβεί στη ζωή του, τι μπορεί να κάνει αργότερα στις σχέσεις του με τους άλλους;

Ο βατήρας που δεν έχει αυτό το στήριγμα είναι επικίνδυνος. Είναι δύσκολο να βαδίσει κανείς πάνω του. Είναι ένας βατήρας χωρίς ισορροπία.

2. Το δεύτερο στήριγμα είναι η εκτίμηση

Αν η οικογένεια δεν έχει ένα καλό απόθεμα αυτοεκτίμησης, αν οι γονείς θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ένα τίποτα, τότε και το παιδί θα αισθάνεται ένα τίποτα. Αν προέρχεται κανείς από ένα σπίτι όπου δεν τον εκτιμούν και δεν θεωρούν ότι αξίζει, δυσκολεύεται να πιστέψει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αξίζει. Τα σπίτια με ένα καλό επίπεδο αυτοεκτίμησης διαθέτουν κατάλληλους βατήρες.

Η Βιρτζίνια Σατίρ λέει: «Στις καλές οικογένειες, η χύτρα της αυτοεκτίμησης του σπιτιού είναι γεμάτη». Που σημαίνει: οι γονείς πιστεύουν ότι είναι αξιόλογοι άνθρωποι, πιστεύουν ότι τα παιδιά τους αξίζουν, ο μπαμπάς πιστεύει ότι η μαμά αξίζει, η μαμά πιστεύει ότι ο μπαμπάς αξίζει, ο μπαμπάς και η μαμά πιστεύουν ότι έχουν μια οικογένεια που αξίζει, και είναι κι οι δύο υπερήφανοι για την ομάδα που έχουν φτιάξει.

Όταν έρχεται σπίτι το παιδί και λέει: «Τι ωραία που είναι αυτή η οικογένεια!» τότε ξέρουμε πως ο βατήρας είναι γερός.

Όταν έρχεται το παιδί σπίτι και λέει: «Μπορώ να πάω να μείνω στο σπίτι της θείας Μαργαρίτας;»… τότε έχουμε πρόβλημα.

Όταν λέει ο πατέρας στο παιδί: «Γιατί τότε δεν πας να μείνεις με τη θεία σου τη Μαργαρίτα;» πάλι κάτι συμβαίνει.

 

3. Το τρίτο στήριγμα είναι οι κανόνες

Στην οικογένεια πρέπει να υπάρχουν κανόνες, με τη μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυστηροί. Οι κανόνες πρέπει να είναι ευέλικτοι, ελαστικοί, αμφισβητήσιμοι, συζητήσιμοι και διαπραγματεύσιμοι. Πάντως, πρέπει να υπάρχουν.

Ακριβώς όπως πιστεύω ότι οι κανόνες στην οικογένεια υπάρχουν για να μπορεί κανείς να τους παραβεί και είναι δική μας υποχρέωση να βάζουμε καινούργιους, πιστεύω και ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά έχουν μάθει να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν σ’ ένα περιβάλλον με ασφάλεια και προστασία.

Αυτό είναι το περιβάλλον της οικογένειας. Οι κανόνες αποτελούν το πλαίσιο ασφάλειας και πρόβλεψης που είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη μου. Ένα σπίτι χωρίς κανόνες δημιουργεί έναν βατήρα πάνω στον οποίο το παιδί δεν μπορεί να σταθεί για να κάνει το άλμα του στον κόσμο…

4. Το τελευταίο στήριγμα είναι η επικοινωνία

Για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί το άλμα, είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και έντιμη επικοινωνία. Με κανένα άλλο θέμα δεν έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ τα εγχειρίδια ψυχολογίας, όσο με αυτό της επικοινωνίας. Να διαβάζετε μαζί σαν ζευγάρι, να κουβεντιάζετε με τα παιδιά σας, να συζητάτε όλοι μεταξύ σας με την τηλεόραση κλειστή… Αυτός είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, όχι όμως ο πιο σημαντικός.

Ουσιαστικό είναι αυτό που ξεκινάει με ερωτήσεις που κάνει κανείς με αληθινό ενδιαφέρον, μέσα από την καρδιά του: Πώς είσαι; Πώς τα πέρασες σήμερα; Θέλεις να κουβεντιάσουμε;

Και σ’ αυτό το στήριγμα —αποκλειστικά σ’ αυτό το στήριγμα—, στηρίζεται η δυνατότητα επανόρθωσης των υπολοίπων.

Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί νια να κάνει το άλμα του στη ζωή. Για να βαδίσει, καταρχάς, τον δρόμο της αυτοεξάρτησης και, στη συνέχεια, τον δρόμο της συνάντησης με τους άλλους.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ο Δρόμος της Συνάντησης»

Αγωγή του παιδιού, Η Ζωή μας σήμερα, Οικογένεια, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Φεβ
5

ΠΟΛΥ…

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 5 Φεβρουαρίου 2023

Όταν ήμουν μικρή, δεν πίστευα καθόλου στα παραμύθια, μεγάλη το έπαθα το κακό!
Πετσόκοβα τα μαλλάκια από τις κούκλες που μου χάριζαν κι έτρεχα να παίξω με τα σπαθιά και τα τόξα που έφτιαχνα από τα κλαδιά της φουντουκιάς. Γελούσα με το γυάλινο γοβάκι και θαρρούσα πως η Σταχτοπούτα έπρεπε απλά να πάει στο χορό ξυπόλητη, ο πρίγκιπας αν την αγαπούσε δεν θα την άφηνε να φύγει.
Στη ζωή αρνήθηκα ελεημοσύνες ευτυχίας και δώρα ξεπουλήματος, γρατσουνίζοντας πολλάκις τα ποδαράκια μου στα αγκάθια και τις τσουκνίδες. Βούτηξα στα λασπόνερα όταν χρειάστηκε και φιλτράρισα τις αξίες μου. Κάθε στιγμή μου τη σημάδεψα ψίχουλο ψίχουλο να μου χαράζει πορεία και το μονοπάτι το διέσχισα με δρασκελιές και όχι βήματα.
Πλήρωσα τα καμώματά μου ακριβά και τα στραβά τα δέχτηκα να με σφαλιαρίζουν δίχως μετάνοιες και μοιρολατρίες. Όταν κλάφτηκα σκούπισα με καραβόπανο τα δάκρυα και όταν γέλασα βροντοφώναξα τόσο που ακούστηκα μέχρι την άλλη άκρη του πλανήτη. Σιχάθηκα τη μιζέρια και μέθυσα στα θέλω μου. Όλα στη φωτιά και ακόμη ακόμη και την ψυχή μου, στο γόνατο την έκοψα μερίδες σαν ήταν αναγκαίο και όταν το ‘νιωσα, αδίσταχτα τις μοίρασα για φαγοπότι στα θηρία και τις σαύρες, στις ύαινες και τα φίδια. Κάποια κομμάτια της όμως δεν κατάφεραν ποτέ να μου τ’ αρπάξουν, τα άφησα να πετάξουν ψηλά σαν αετόπουλα, πάνω από τα σύννεφα σε καθαρό ουρανό, και όσο και να μου λέγαν σταμάτα, εγώ δεν απαρνήθηκα ποτέ την αδιάκοπη φύση μου. Ελεύθερες στιγμές έβλεπα στον ορίζοντα, με γλάρους και πεταλούδες έκανα παρέα, μ’ αυτά πορεύτηκα μια ζωή κι ας λέγαν ότι θέλαν. Στη μοίρα παλιά δεν πίστευα, μα όταν μου το φύλαξε και με κυνήγησε, κατάματα την κοίταξα και τσιγγάνικα της χόρεψα το χορό του πολέμου.
Διάβασα· ΠΟΛΥ. Σπούδασα· ΠΟΛΥ. Ταξίδεψα· ΠΟΛΥ. Δούλεψα· ΠΟΛΥ. Ερωτεύτηκα· ΠΟΛΥ. Αγαπήθηκα· ΠΟΛΥ. Μισήθηκα – θέλω να πιστεύω ΛΙΓΟ.
Δεν έμαθα να σκύβω το κεφάλι μήτε όμως και να προσποιούμαι το λυγμό μου. Δάγκωσα τα χείλη και αγκομαχώντας έπαιξα κορόνα γράμματα το αύριο και μία και δυο και άλλες, απίθανες φορές ξαναξεκίνησα, ανακατάταξα, ματαμπόρεσα! .
Δε μου χαρίστηκαν τα βραβεία και οι περγαμηνές, τα κέρδισα με το σπαθί μου. Δε δέχτηκα τα διαμάντια της εκποίησης, ότι κατάφερα ή απαρνήθηκα είναι ατόφια κατορθώματά μου. Απόλυτα και γενναιόδωρα αγνάντεψα το μελτέμι και τη φουρτούνα αντάμα και με μακροβούτια κορόιδεψα το άγνωστο ή απέφυγα το γνωστό.
Προσπάθησα· να μην εκφυλίσω αυτά που ένιωσα· να μη μαγαρίσω τα αισθήματά μου· να μην τσιγκουνευτώ τα χαμόγελά μου. Φιλοδώρημα στη ζωή όλες οι ευκαιρίες και όλα τα χτυποκάρδια.
Στις συμβουλές? Δεν είμαι ομολογώ ιδιαίτερα καλή να τις ακολουθώ. Εξάλλου, δεν εθελοτυφλώ, το έργο αυτό το ξέρω καλά, γεννήθηκα για να αλητεύω, με τη συμβατικότητα μάλωσα από πολύ νωρίς.
Εδώ οι δράκοι, αλλά δίπλα τους και η νεραϊδόσκονη. Καλό το μαζί, μπορώ όμως και το χώρια. Μούσκεμα στη βροχή μα χαϊδεμένη και στον ήλιο.
Άφθαρτη ακόμη, πιο σοφή από πριν, σημαδεμένη μα νικήτρια απ’ το χθες, πιο χαμογελαστή από το τώρα, γεμάτη και ικανοποιημένη, τα παραμύθια πλέον πραγματικά πιστεύω πως υπάρχουν και είναι ευλογία να ζεις με τη μαγεία τους. Ενίοτε με κοροϊδεύουν και πονάνε, μα με κάνουν ονειροπόλα, δυνατή, αισιόδοξη. Και αλώβητη. Ζω· ΠΟΛΥ.

Από την φίλη μου Χριστίνα

Η Ζωή μας σήμερα, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Φεβ
3

“ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ, ΣΙΓΑ ΜΗ ΦΟΒΗΘΩ” ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 3 Φεβρουαρίου 2023
Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώΣτα όρια του μοναχά να γυροφέρνωΚαι πωσ ο κόσμοσ είν’ ανήμερο θεριόΚι όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω
Κι όταν φοβούνται πωσ μπορεί να τρελαθώΜου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψωΚαι να θυμάμαι πωσ αυτό το σκηνικόΕίμαι μικρόσ πολύ μικρόσ για να τ’ αλλάξω
Μα εγώ μ’ ένα άγριο περήφανο χορόΣαν αετόσ πάνω απ’ τισ λύπεσ θα πετάξωΣιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώΣιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανόΘα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσωΣιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώΣιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ
Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώΚαλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τουσ να κυλιέμαιΚαι πωσ αν θέλω περισσότερα να δωΣ’ ένα καθρέφτη μοναχόσ μου να κοιτιέμαι
Κι όταν φοβούνται πωσ μπορεί να τρελαθώΜου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψωΚαι να θυμάμαι πωσ αυτό το σκηνικόΕίμαι μικρόσ πολύ μικρόσ για να τ’ αλλάξω
Μα εγώ μ’ένα άγριο περήφανο χορόΣαν αετόσ πάνω απ’ τισ λύπεσ θα πετάξωΣιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώΣιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανόΘα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσωΣιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώΣιγά μην κλάψω σιγά μη φοβηθώ
Ποίηση, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Φεβ
1

ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 1 Φεβρουαρίου 2023

Το Business Insider συγκέντρωσε τα πιο παράξενα επαγγέλματα που μπορεί να κάνει κανείς και τα παρουσιάζει:

Επαγγελματίας παράνυφος
Η αμερικανική εταιρεία Bridesmaid for Hire δίνει τη δυνατότητα ενοικίασης παράνυφων αλλά και προσωπικών βοηθών για τη διοργάνωση γάμων. Στα προσόντα περιλαμβάνεται και η ευχάριστη διάθεση…

Μεταφορέας παγόβουνων
Το συγκεκριμένο επάγγελμα δημιουργήθηκε μετά την βύθιση του Τιτανικού. Η θέση αποτελεί μέρος του οργανογράμματος της Αμερικανικής Ακτοφυλακής και περιλαμβάνει τον εντοπισμό των παγόβουνων και τον σχεδιασμό ασφαλών διαδρομών γύρω από αυτό. Ωστόσο, αν χρειαστεί ο υπεύθυνος για τη δουλειά θα πρέπει να είναι σε θέση ακόμα και να το μετακινήσει. Αυτό για όσους νομίζουν πως τα προβλήματά τους, είναι βουνό…

Επαγγελματίας πενθών
Μια εταιρεία στην Αγγλία, με την επωνυμία Rent A Mourner δίνει τη δυνατότητα να νοικιάσεις επαγγελματίες πενθούντες που πηγαίνουν σε κηδείες. Η τιμή τους ανέρχεται σε περίπου 57 στερλίνες για δύο ώρες. Καλά. Εμείς στην Ελλάδα, το κάνουμε τσάμπα…

Εκπαιδευτής σέρφινγκ για σκύλους
Μπορείς να τους βρει κανείς σε συγκεκριμένα ξενοδοχεία, σε παραλίες όπου τα κύματα είναι μεγάλα και προσελκύουν το ανάλογο κοινό. Προς το παρόν δεν έχει φτάσει μέχρι εκεί το χάλι μας…

Επαγγελματίας γοργόνα
Οι επαγγελματίες γοργόνες βγάζουν περίπου 300 δολάρια την ώρα για να κουνούν την ουρά τους σε παιδικά (και μη) πάρτι αλλά και για να μαθαίνουν τον κόσμο να κολυμπάει σαν… γοργόνα. Τι το θές; Τόσα βγάζουνε κι εδώ και χωρίς περιττά φτιασιδώματα.

Επαγγελματίας «επίσημος»
Το συγκεκριμένο επάγγελμα είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην Κίνα, όπου εταιρείες είναι διατεθειμένες να δώσουν έως και 1.000 δολάρια την εβδομάδα σε κάποιον για να φορέσει κοστούμι και να δώσει τα χέρια με Κινέζους επιχειρηματίες!

Νταντά για… Πάντα
Το 2014, το Ερευνητικό Κέντρο του Σιτσουάν στην Κίνα και η οργάνωση για την προστασία του Πάντα ανακοίνωσαν ότι αναζητούν νταντάδες. Τι ακριβώς έπρεπε να κάνουν; Να είναι 365 μέρες μαζί με τα πάντα και να τα φροντίζουν.

Επαγγελματίας «αγκαλίτσας»

Κι όμως υπάρχει και μάλιστα καλοπληρώνεται. Συγκεκριμένα, 80 δολάρια την ώρα για να αγκαλιάζει ξένους. Αλλά, ως εκεί.

Δοκιμαστής σκυλοτροφής
Ο δοκιμαστής σκυλοτροφής έχει μια και μόνο μία αποστολή. Να αξιολογεί την ποιότητα της τροφής και τη διατροφική της αξία. Ο μέσος όρος ηλικίας (του δοκιμαστή) δεν αναγράφεται…

Η Ζωή μας σήμερα Χωρίς σχόλια »
Ιαν
29

ΜΑΘΑΙΝΕ….ΜΠΕΡΛΟΝΤ ΜΠΡΕΧΤ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 29 Ιανουαρίου 2023

Μάθαινε και τ’ απλούστερα! Γι αυτούς

Που ο καιρός τους ήρθε

Ποτέ δεν είναι πολύ αργά!

Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ

Να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί!

Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!

Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο!

Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή!

Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα!

Μάθαινε, εξηντάχρονε!

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Ψάξε για σχολείο, άστεγε!

Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε!

Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν’ ένα όπλο.

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία.

Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε!

Μην αφεθείς να πείθεσαι

Μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος!

Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος

Καθόλου δεν το ξέρεις.

Έλεγξε το λογαριασμό

Εσύ Θα τον πληρώσεις.

Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι

Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ.

«Ποιήματα» Μπέρλοντ Μπρεχτ (1949)

Ποίηση Χωρίς σχόλια »
Ιαν
29

ΕΝΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΟΥΣΒΙΤΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 29 Ιανουαρίου 2023

Οι μονάδες των Ζοντερκομάντο αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα σύμβολα της ναζιστικής φρίκης. Εβραίοι αιχμάλωτοι στα ναζιστικά στρατόπεδα του θανάτου εξαναγκάζονταν από τους Γερμανούς να γίνουν ουσιαστικά οι «νεκροθάφτες» όσων δολοφονούνταν στους θαλάμους αερίων. Ήταν αυτοί που αναλάμβαναν να κάψουν στους φούρνους τις σορούς των Εβραίων που έφταναν στο στρατόπεδο και να θρυμματίσουν στη συνέχεια τα κόκαλά τους που δεν είχαν καεί, ώστε να μην μείνει πίσω κανένα σημάδια ότι από εκεί είχαν περάσει άνθρωποι. Οι ομάδες αυτές «ανανεώνονταν» κάθε λίγους μήνες με την επόμενη ομάδα Ζοντερκομάντο να καίει στους φούρνους την προηγούμενη ώστε να μην επιβιώσει κανείς για να μαρτυρήσει τα όσα συνέβαιναν στους θαλάμους αερίων.

Ο Έλληνας Σεφαραδίτης Εβραίος Μαρσέλ Νατζαρή ήταν ένας από τους Ζοντερκομάντο που δούλευαν στο Κρεματόριο 3 του Άουσβιτς λίγους μήνες πριν οι Ναζί  χάσουν τον πόλεμο. Δύο μήνες πριν από την εκκένωση του στρατοπέδου, τον Νοέμβριο του 1944, ο Νατζαρή καταλαβαίνει ότι το τέλος πλησιάζει. Έτσι, γράφει μια χειρόγραφη επιστολή με παραλήπτες τους φίλους και τους οικείους του. Την τοποθετεί μέσα σε ένα παγούρι και το παγούρι μέσα σε μια δερμάτινη τσάντα. Θάβει την τσάντα στο έδαφος σε βάθος μισού μέτρου στον περίβολο του κρεματορίου 3, με την ελπίδα ότι κάποιος θα το βρει και θα το ταχυδρομήσει στους δικούς του. Ο Νατζαρή είχε καταφέρει να κόψει σελίδες από ένα σημειωματάριο και εκεί- για να μην τρελαθεί, όπως έλεγε- προσπάθησε να βάλει στο χαρτί όλη την φρίκη που έβλεπε μπροστά του.

Τον Ιανουάριο του 1945, οι Ναζί βλέποντας το τέλος να έρχεται, εκκένωσαν το Άουσβιτς οδηγώντας σε μια πορεία θανάτου τους τελευταίους κρατούμενους. Στους Ζοντερκομάντο δεν επετράπη να φύγουν από το στρατόπεδο καθώς έπρεπε να εξοντωθούν, για να μην αποκαλύψουν όσα συνέβαιναν εκεί. Ο Νατζαρή όμως μαζί με κάποιους άλλους της ομάδας κατάφεραν να μπερδευτούν στο πλήθος και να δραπετεύσουν. Οδηγήθηκαν αρχικά στο Ματχάουζεν και στη συνέχεια στο Μελκ και το Γκουσέν από όπου τελικά απελευθερώθηκαν από την 11η Μεραρχία του αμερικανικού στρατού στις 5 Μαΐου 1945.

Ο ίδιος κατάφερε έτσι να σωθεί παρ’ όλες τις πληγές-σωματικές και ψυχικές- που του άφησε το Άουσβιτς. Πίσω του όμως στο στρατόπεδο του θανάτου άφησε εκείνο το μικρό δερμάτινο φλασκί θαμμένο στο χώμα του Κρεματορίου, όπου ο ίδιος είχε κάψει χιλιάδες ομόθρησκούς του κι όχι μόνο κατ’ εντολή των Ναζί. Θα χρειάζονταν 35 χρόνια για να ανακαλυφθεί το ιστορικό αυτό χειρόγραφο. Το 1980 το έγγραφο ανακαλύφθηκε τυχαία από έναν φοιτητή που έκανε ανασκαφές κοντά στο πρώην στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ωστόσο ήταν σε τόσο κακή κατάσταση με την υγρασία να έχει αλλοιώσει το μελάνι που μόνο το 10-15% αυτού μπορούσε να διαβαστεί. Ύστερα από προσπάθεια αρκετών χρόνων αποκατάστασης ο κόσμος μπορούσε πια να διαβάσει για τη φρίκη από τα χέρια ενός ανθρώπου που την ζούσε εκείνη τη στιγμή και έγραφε «Τα δράματα που έχουν δει τα μάτια μου είναι απερίγραπτα».

Το χειρόγραφο

Η αφήγηση του Νατζαρή στις 12 σελίδες του χειρογράφου του είναι γραμμένη στα ελληνικά και ξεκινά θέλοντας να ενημερώσει τους φίλους του για όσα έχει ζήσει. Μάλιστα στην αρχή του χειρογράφου του συμπεριέλαβε μια εισαγωγή στα γερμανικά, τα πολωνικά και τα γαλλικά με την έκκληση σε όποιον βρει το κείμενο να το πάει στην ελληνική πρεσβεία και να ζητήσει να δοθεί στον Δημήτριο Στεφανίδη.

Ο Νατζαρή περιγράφει με κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια τη χωροταξία του Κρεματορίου: τα δυο μεγάλα υπόγεια δωμάτια κάτω από έναν «κήπο», στο ένα εκ των οποίων ξεντύνονταν οι κρατούμενοι και το άλλο όπου έμπαιναν για να οδηγηθούν στο θάνατο.

«Την 11η Απριλίου φτάσαμε στο Άουσβιτς και στο στρατόπεδο του Μπιρκενάου. Μείναμε ένα μήνα στην καραντίνα και από εκεί μας απόσπασαν γερούς δυνατούς, σε ένα κρεματόριο. Είναι ένα μεγάλο κτίριο με ένα πλατύ φουγάρο με 15 φούρνους. Από κάτω από ένα κήπο είναι δύο μεγάλοι υπόγειοι θάλαμοι, απέραντοι. Ο ένας χρησιμεύει για να ξεντυνόμαστε και ο άλλος είναι ο θάλαμος του θανάτου, όπου ο κόσμος μπαίνει γυμνός και αφού συμπληρώνονται περίπου 3.000 άτομα κλείνει και τους γκαζεύουν. Μετά από 6 – 7 λεπτά μαρτυρίου παραδίδουν το πνεύμα. Η δουλειά μας είναι πρώτον να τους υποδεχόμαστε. Οι περισσότεροι δεν ήξεραν το λόγο. Τους έλεγαν ότι επρόκειτο να κάνουν λουτρό. Πήγαιναν ανήξεροι προς το θάνατο. Τούς έλεγα ότι δεν καταλαβαίνω τη γλώσσα που μιλάνε», αναφέρει ο Νατζαρή.

Ανατριχιαστική είναι και η περιγραφή όσων ακολουθούσαν στο «λουτρό».

«Μέσα εκεί είχαν βάλει οι Γερμανοί σωλήνες για να νομίσουν ότι ετοιμάζονται για το λουτρό. Με το μαστίγιο στο χέρι, οι Γερμανοί τους ανάγκαζαν να στριμωχτούν για να χωρούν όσο το δυνατόν περισσότεροι. Τα κουτιά του γκαζιού τα έφερναν δύο Ες Ες με το αυτοκίνητο του γερμανικού Ερυθρού Σταυρού. Είναι γκαζαριστές, οι οποίοι από κάποια ανοίγματα τους έριχναν το γκάζι. Μετά από μισή ώρα άνοιγαν τις πόρτες και μεταφέραμε τα πτώματα των αθώων αυτών γυναικόπαιδων και από εκεί τους βάζαμε στους φούρνους όπου τους έκαιγαν χωρίς βοήθεια καυσίμου ύλης λόγω του λίπους που έχουμε. Τη στάχτη οι Γερμανοί μας ανάγκαζαν να την κοπανήσουμε, να την περάσουμε από ένα χοντρό κόσκινο και μετά την έπαιρνε αυτοκίνητο και την έριχνε στο ποτάμι και έτσι εξαφανίζεται κάθε ίχνος», περιγράφει σε ένα απόσπασμα τονίζοντας ότι μετά από αυτό «ένα ανθρώπινο σώμα καταλήγει να είναι 640 γραμμάρια στάχτης».

«Σχεδόν κάθε φορά που σκοτώνουν, αναρωτιέμαι αν υπάρχει Θεός και όμως πάντα πίστευα σε Αυτόν και ακόμα πιστεύω ότι αν αυτό είναι που θέλει ο Θεός ας γίνει το θέλημά του», αναφέρει σε ένα σημείο.

Σε ένα άλλο σημείο αναφέρει: «Σήμερα έφεραν έναν τρένο από το στρατόπεδο Τερεζίν στην Τσεχοσλοβακία, αλλά δόξα τω Θεώ δεν τους έφεραν σε εμάς, τους κράτησαν στην αποθήκη. Λένε ότι ήρθε μια διαταγή να σταματήσουν να σκοτώνουν Εβραίους και φαίνεται ότι είναι αλήθεια. Τώρα που το τέλος πλησιάζει άλλαξαν γνώμη, τώρα που δεν έχουν μείνει καθόλου Εβραίοι στην Ευρώπη».

Ο Μαρσέλ Νατζαρή, απευθυνόμενος στους φίλους του Δημήτριο Στεφανίδη, συνεταίρο του, τον Ηλία Κοέν, τον Γιώργο Γούναρη και τη Σμαρώ Ευφραιμίδου τους λέει στο χειρόγραφό του: «Θα πείτε διαβάζοντας, τι εργασία έκαμα, πώς μπόρεσα να κάνω εγώ, η ένας οποιοσδήποτε άλλος αυτή τη δουλειά, καίγοντας τους ομοθρήσκους μου. Σκέφτηκα πολλές φορές να μπω κι εγώ μαζί τους, να τελειώσω, αλλά με κρατούσε πάντα η εκδίκησις. Θέλησα και θέλω να ζήσω για να εκδικηθώ το θάνατο του μπαμπά μου, της μαμάς μου και της αγαπημένης μου αδερφής. Δεν φοβάμαι το θάνατο, είναι δυνατόν να τον φοβηθώ μετά από τόσα που είδαν τα μάτια μου;».

Νέα από όλον τον Κόσμο Χωρίς σχόλια »
Ιαν
28

ΣΠΑΝΙΑ ΦΥΤΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΑΟΛΟΓΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 28 Ιανουαρίου 2023
Τη λένε Micromeria Acropolitana και ζει μόνο στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης – πουθενά αλλού σε ολόκληρο τον κόσμο. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια την αποκαλούσαν «μυστηριώδη», καθώς είχε εξαφανιστεί για περισσότερο από έναν αιώνα, μέχρι που το 2006 έκανε και πάλι την εμφάνισή της στον αρχαιολογικό χώρο.

Προκειμένου να επιβεβαιωθεί ότι αυτό το σπάνιο φυτό με τα μικρά ροζ ανθάκια ήταν πράγματι η μικρομέρια της Ακρόπολης, έφτασε στον Ιερό Βράχο τρία χρόνια αργότερα η δρ Κιτ Ταν, καθηγήτρια Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, μια επιστήμονας με εξειδίκευση στην ελληνική χλωρίδα. Και πράγματι ήταν έτσι.

Η Micromeria acropolitana, αυτό το στενοενδημικό φυτό που ανθίζει από τον Μάιο ως τον Ιούνιο, θα καταγραφεί πλέον επισήμως σε μια μοναδική λίστα που καταρτίζεται για πρώτη φορά περιλαμβάνοντας τα σπάνια είδη της ελληνικής χλωρίδας και πανίδας που σώζονται επί αιώνες μέσα σε αρχαιολογικούς χώρους.

Το έργο θα επεκταθεί σε 20 από τους πιο σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας: στην Ακρόπολη, στην Αρχαία Αγορά και στους Λόφους, στην Επίδαυρο, στην Ολυμπία, στους Φιλίππους, στη Μεσσήνη, στη Δωδώνη, στη Νικόπολη, στα Μετέωρα, στον Αγιο Αχίλλειο Πρεσπών, στον Ακροκόρινθο, στη Γραμβούσα και στον Μπάλο, στον Μιστρά, στη Δήλο, στο Σούνιο, στη Βραυρώνα, στους Δελφούς, στη Φαιστό, στα Απτερα Χανίων, στο Μον Ρεπό στην Κέρκυρα, στην Παλαιά Πόλη των Ιωαννίνων και στο Νησί της λίμνης.

Στις περιοχές αυτές, 48 επιστήμονες από πέντε πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας, ένα ινστιτούτο και ένα ερευνητικό κέντρο, υπό τον επιστημονικό συντονισμό του ΕΚΠΑ, θα προχωρήσουν άμεσα σε εργασίες πεδίου για την επιτόπια αναγνώριση και καταγραφή της βιοποικιλότητας που εντοπίζεται στα όρια των αρχαιολογικών χώρων.

Θύλακοι προστασίας

Τα σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας που εντοπίζονται δίπλα σε κίονες και αρχαία μνημεία κατάφεραν να διατηρηθούν αλώβητα επί αιώνες καθώς οι αρχαιολογικοί χώροι λειτούργησαν ως θύλακοι προστασίας: χάρη στη θεσμική θωράκιση των συγκεκριμένων χώρων, επιβλήθηκαν περιορισμοί σε μια πληθώρα δραστηριοτήτων που ασκεί πιέσεις στη βιοποικιλότητα, όπως στην εκτός σχεδίου δόμηση, στο κυνήγι, στην υπεράντληση υδάτων ή στη ρύπανση του εδάφους από τη γεωργία.

Είναι πάντως εντυπωσιακό το πώς ο φυσικός πλούτος συνδυάστηκε με τον χαρακτήρα των αρχαιολογικών χώρων και τη μυθολογία που τους συνοδεύει.

Για παράδειγμα, μεταξύ των ειδών πανίδας που αναμένεται να καταγραφούν περιλαμβάνονται τα σπάνια είδη ερπετών που συναντώνται στην Επίδαυρο. Δεν είναι τυχαίο ότι το φίδι αποτελούσε το ιερότερο ζώο στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου, θεωρούνταν βοηθός του Ασκληπιού και για τον λόγο αυτόν ο όφις της Επιδαύρου καθιερώθηκε ως σύμβολο της Ιατρικής.

Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και τα σπάνια είδη πουλιών που εκτιμούν οι ερευνητές ότι θα καταγράψουν στον αρχαιολογικό χώρο των Δελφών. Οι Δελφοί είχαν καθοριστεί κατά την αρχαιότητα ως ο ομφαλός της γης καθώς, όταν ο Δίας άφησε ελεύθερους δύο αετούς, έναν στην Ανατολή και έναν στη Δύση, για να δει πού θα συναντηθούν, αυτοί συναντήθηκαν στους Δελφούς που θεωρήθηκαν τότε το κέντρο του κόσμου.

Τροπικά φυτά και φυτά βορειότερου κλίματος συναντώνται στο Μον Ρεπό της Κέρκυρας, ενώ στον Μιστρά, σύμφωνα με τους ειδικούς, εντοπίζονται τουλάχιστον δέκα ενδημικά φυτά, μεταξύ των οποίων το κυκλάμινο το πελοποννησιακό (Cyclamen peloponnesiacum) και η σαξιφράγκα του Ταΰγετου (Saxifraga taygetea). Ιδανικός βιότοπος για τα ερπετά θεωρείται, επίσης, η Αρχαία Ολυμπία, όπου συναντάται μεταξύ άλλων η πελοποννησιακή γουστέρα, αποδεικνύοντας πως η πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας συμπεριλαμβάνει και τον φυσικό της πλούτο.

Από ΤΑ ΝΕΑ

Εφημερίδες, Η Ζωή μας σήμερα Χωρίς σχόλια »
Ιαν
27

ΜΕ ΞΕΧΑΣΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 27 Ιανουαρίου 2023
  1. Ήμουν ένα όμορφο νεαρό κορίτσι στα 26 μου ερωτεύτηκα και έφτιαξα το σπίτι μου.
    Ο άντρας μου μορφωμένος, αφοσιώθηκα στον σύντροφό μου και στο να μεγαλώσω τα παιδιά μου, έδωσα τον εαυτό μου πλήρως με όλη την αγάπη της γυναίκας και της μητέρας.
    Σταμάτησα να σκέφτομαι τον εαυτό μου. Ο σύζυγός μου αν κι μορφωμένος ήταν αντίθετος να συνεχίσω την δουλειά μου και την καριέρα μου, δεσμευμένη στην οικογένειά μου φροντίζοντας τα πάντα. Τότε άρχισα να ξεχνώ τον εαυτό μου.
    Ναι, ξέχασα τον εαυτό μου για να φροντίζω τα παιδιά μου, να τα εκπαιδεύω, να φροντίζω τις ανάγκες τους, έγινα εξαιρετική μητέρα. Ήταν δική μου ευθύνη ως μητέρα, ήθελα να μεγαλώσω πολύτιμους ανθρώπους.
    Ξέχασα τον εαυτό μου, για πολλά χρόνια, ίσως, δεκαετίες χωρίς να το καταλάβω, η υγεία μου και το σώμα μου άλλαζε… μεγάλωσα,,, ένα ατύχημα μου δημιουργούσε άγχος και κρίσεις πανικού, όλοι ήταν αδιάφοροι, το ένστικτό μου με προειδοποίησε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ωστόσο δεν το άκουσα.
    Ξέχασα τον εαυτό μου, όταν μεγάλωσαν τα παιδιά μου, αφοσιώθηκα στο να κάνω τις ανάγκες τους: να φροντίζω τα εγγόνια και να φτιάχνω γεύματα, συνοδευόμενα από φωνές και κακομεταχείριση από αυτούς στους οποίους έδωσα τόση αγάπη. Δεν ήμουν τίποτα για αυτούς.
    Ξέχασα τον εαυτό μου… και σήμερα ο σύντροφός μου θέλει να με εγκαταλείψει, γιατί έχει εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του με τα παιδιά, δεν έχει πλέον δεσμεύσεις γιατί έχει ήδη τελειώσει τη δέσμευσή του ως πατέρας.
    Ξέχασα τον εαυτό μου και δεν είχα συνέειδητοποιησα ότι ο σύντροφός μου με είχε ήδη εγκαταλείψει πριν από πολλά χρόνια,
    Τώρα, μόνη εγκαταλελειμμένη, στην πόρτα του γήρατος γεμάτη αρρώστιες.
    Γυριζω πίσω το χρόνο και βλέπω τη ζωή μου, ήμουν σύζυγος και μητέρα που είχα προσφέρει τη ζωή μου για την οικογένειά μου, πίστεψα ότι ήμουν σημαντική για την οικογένειά μου, αλλά δεν ήταν έτσι.
    Αν μπορούσα να σου δώσω μια συμβουλή, φίλη, νοικοκυρά, αφοσιωμένη στον άντρα σου και στα παιδιά σου, θα ήταν ότι, ΝΑΙ να είσαι καλή σύζυγος και μητέρα, αλλά μην ξεχνάς να είσαι γυναίκα, μην ξεχνάς τον εαυτό σου, βρες δουλειά για να μην εξαρτάσαι από κανέναν κι από τίποτα.
    Μην αφήσεις τη ζωή να σου πάρει τα καλύτερα χρόνια, να θυμάσαι ότι έχεις μόνο τον εαυτό σου.!
    Και σταμάτησα να γράφω
    Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και με ένα κόμπο στο λαιμό, έκλαψα και έκλαψα… την αγκάλιασα και της ζήτησα συγγνώμη που την εγκατέλειψα.
    << Ένα κείμενο αφιερωμένο σε όλες τις Μητέρες”

Aπό το Μένουμε Ελλάδα

 

Η Ζωή μας σήμερα, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Ιαν
21

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ…

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 21 Ιανουαρίου 2023

1. Ο Βασιλιάς και το αλάτι (Λιβυκό Λαϊκό Παραμύθι)

Ήταν κάποτε ένας βασιλιάς που ρώτησε τις τρεις κόρες του πόσο τον αγαπούν. Η μεγαλύτερη απάντησε όσο το χρυσάφι, η μεσαία όσο τον ήλιο και το φεγγάρι ενώ η μικρότερη όσο το αλάτι. Ο βασιλιάς έγινε έξαλλος με την τρίτη του κόρη καθώς πίστευε πως το μέγεθος της αγάπης της κόρης του ήταν ασήμαντο. Την έδιωξε από το παλάτι λέγοντάς της πως δε θέλει να την ξανά δει.

Η κοπέλα περιπλανήθηκε για χρόνια με μεγάλο παράπονο που τόσο άδικα την έδιωξε ο πατέρας της. Ένας πρίγκιπας που την είδε την ερωτεύτηκε και την παντρεύτηκε. Μετά από πολλά χρόνια έμαθε πως, στο δικό της βασίλειο, θα έδιναν γεύμα προς τιμήν του πατέρα της.

Διέταξε όλα τα φαγητά που θα σερβιριστούν να είναι ανάλατα και να μη δοθεί αλάτι, όσο και αν ζητήσουν.

Όταν ο πατέρας της άρχισε να τρώει, πέταξε θυμωμένος το κουτάλι και είπε πως είναι όλα άνοστα. Ζήτησε να του δώσουν αλάτι. Αρνήθηκαν και θύμωσε ακόμα πιο πολύ. «Θα φύγω», φώναζε, «αφού δε μπορείτε να μου δώσετε κάτι τόσο σημαντικό όσο το αλάτι». Και τότε, η κοπέλα απάντησε, «μα εσείς κάποτε διώξετε την κόρη σας επειδή σας είπε πως σας αγαπάει σαν το αλάτι». Ο βασιλιάς την αναγνώρισε και έπεσε στα πόδια της με κλάματα παρακαλώντας να τον συγχωρέσει. Η κοπέλα τον συγχώρεσε.

Του τόνισε πως από δω και πέρα δεν πρέπει να υποτιμάει τα απλά πράγματα στη ζωή, όπως είναι το αλάτι.

2. Οι δύο λύκοι (Ινδιάνικο Παραμύθι)

Ένα νέο αγόρι μίας φυλής Ινδιάνων αναρωτιόταν τι ήταν η ψυχή. Ρωτούσε τους πάντες μα κανενός η απάντηση, δεν ήταν ικανοποιητική. Μέχρι που ρώτησε τον ηλικιωμένο αρχηγό της φυλή τους. Εκείνος του μίλησε για τους δύο λύκους που υπάρχουν στη ψυχή κάθε ανθρώπου. Το αγόρι κάθισε δίπλα του και ο αρχηγός ξεκίνησε να του μιλάει για τη μάχη μεταξύ των δυο λύκων που υπάρχουν στις ψυχές όλων των ανθρώπων.

Ο ένας λύκος είναι το κακό και ότι συμβολίζει: το θυμό, τη ζήλια, τη θλίψη, την απογοήτευση, την απληστία, την αλαζονεία, την ενοχή, την προσβολή, την κατωτερότητα, το ψέμα, τη ματαιοδοξία και την υπεροψία. Ο άλλος λύκος είναι το καλό και ότι συμβολίζει: τη χαρά, την ειρήνη, την αγάπη, την ελπίδα, την ηρεμία, την ταπεινοφροσύνη, την ευγένεια, τη φιλανθρωπία, τη συμπόνια, τη γενναιοδωρία, την αλήθεια και την ευσπλαχνία.

Το αγόρι σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά τον ρώτησε «Και ποιος λύκος κερδίζει;» Ο γέρος Ινδιάνος απάντησε «Αυτός που ταΐζεις».

3. Ο Κύκλος του 99 (Χόρχε Μπουκάι, Αργεντινή)

Κάποτε σε ένα βασίλειο ζούσε ένας υπηρέτης που ήταν μονίμως χαρούμενος. Όλη μέρα τραγουδούσε, έκανε πλάκες και όλοι γύρω του, διασκέδαζαν μαζί του. Κάποια στιγμή, ο βασιλιάς φανερά εκνευρισμένος με τη χαρά του υπηρέτη του, τον ρώτησε «Πώς γίνεται εγώ, ένας βασιλιάς, να έχω όλα τα πλούτη και να είμαι λυπημένος ενώ εσύ ένας υπηρέτης να είσαι χαρούμενος;» Ο υπηρέτης απάντησε «Γιατί να μην είμαι; Έχω την υγεία μου, την οικογένειά μου, στέγη και φαγητό. Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω;». Τον βασιλιά δεν τον έπεισε η εξήγηση του υπηρέτη. Φώναξε ένα σοφό σύμβουλό του, εξηγώντας του την κατάσταση.

Ο σοφός του εξήγησε πως ο υπηρέτης είναι χαρούμενος γιατί δεν είχε μπει στον κύκλο του 99.

Θα μπορούσε να τον βάλει αλλά θα έχανε για πάντα το χαμόγελό του και τη θέση του θα έπαιρνε ένας μίζερος υπηρέτης. Ο βασιλιάς σκέφτηκε, αφού δε γέλαγε ο ίδιος, δε θα έπρεπε να γελάει κανείς. Έτσι, ζήτησε από το σοφό να βάλει τον υπηρέτη του στον κύκλο του 99. Ο σοφός ζήτησε ένα πουγκί  με 99 χρυσά νομίσματα, ούτε ένα περισσότερο, ούτε ένα λιγότερο και το άφησε έξω από το σπιτάκι του υπηρέτη. Ανοίγοντας την πόρτα ο υπηρέτης βρήκε το πουγκί. Αμέσως σχηματίστηκε έκπληξη στο πρόσωπό του, φόβος και ερευνητική ματιά μήπως ήταν κανένας τριγύρω.

Μπήκε γρήγορα στο σπίτι του. Άδειασε το περιεχόμενο και χρυσά νομίσματα έπεσαν στο πάτωμα. Δεν πίστευε αυτό που έβλεπε! Ένας θησαυρός, όλος δικός του. Άρχισε να παίζει με τα νομίσματα και να τα τοποθετεί σε στοίβες των δέκα.  Μια δεκάδα, δύο δεκάδες, τρεις, … ταυτόχρονα, έκανε και το άθροισμα. Που είναι το τελευταίο; Μέτρησε πάλι τις στοίβες για να βρει το λάθος, τίποτα. Δεν μπορεί, τα νομίσματα έπρεπε να ήταν εκατό.

Τα ενενήντα εννέα ήταν πολλά αλλά του έλειπε ένα.

Συνεχώς σκεφτόταν, τι θα έπρεπε να κάνει για να αγοράσει ακόμα ένα χρυσό νόμισμα. Θα έπρεπε να βρει και δεύτερη δουλειά. Θα έβαζε τη γυναίκα του να δουλέψει και θα έκαναν σκληρή οικονομία στο σπίτι. Έτσι, σε έξι χρόνια θα είχαν αγοράσει το εκατοστό νόμισμα και μετά θα ήταν άρχοντας! Τους μήνες που ακολούθησαν ο υπηρέτης έβαλε σε εφαρμογή τα σχέδιά του. Δούλευε πολύ, κουραζόταν, κοιμόταν λίγο αλλά επέμενε στην απόφασή του.

Ο υπηρέτης είχε μπει στον κύκλο του ενενήντα εννέα. Επειδή δεν άντεχε άλλο τη γκρίνια και τη μιζέρια του, ο βασιλιάς τον έδιωξε από το παλάτι. Ο σοφός που ήταν μάρτυρας σε όλα αυτά είπε στο βασιλιά «Σας το είπα ότι θα τον διώχνατε αν τον έβαζα στον κύκλο του 99. Ο κύκλος είναι μία «ιδεολογία» που την έχουμε όλοι, πάντα κάτι να μας λείπει για να νιώσουμε ικανοποιημένοι και δυστυχώς, μόνο αν είμαστε ικανοποιημένοι μπορούμε να απολαύσουμε όσα έχουμε».

 

4. Η Σαρανταποδαρούσα που χόρευε όμορφα (Τζόστειν Γκάρντερ, Νορβηγία)

Ήταν κάποτε μία σαρανταποδαρούσα που ήξερε να χορεύει υπέροχα με τα σαράντα ποδαράκια της. Κάθε φορά που χόρευε μαζεύονταν γύρω της όλα τα ζώα του δάσους για να την θαυμάσουν. Όλα ήταν γοητευμένα από την τέχνη της.

Μόνο ένα ζώο δεν άντεχε, από τη ζήλια του, ο βάτραχος. Σκεφτόταν συνεχώς πως θα την έκανε να σταματήσει το χορό. Δε μπορούσε, φυσικά, να πει ότι ο χορός δεν του άρεσε και δε μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο ίδιος χόρευε καλύτερα γιατί ,απλά, κανείς δε θα τον πίστευε. Με τα πολλά, σκέφτηκε ένα πραγματικά διαβολικό σχέδιο.

Κάθισε και έγραψε στη σαρανταποδαρούσα ένα γράμμα.

«Ασύγκριτη χορεύτρια σαρανταποδαρούσα, είμαι ένας ταπεινός θαυμαστής της εξαίσιας χορευτικής σου τέχνης και πολύ θα ήθελα να μάθω πως ακριβώς χορεύεις. Σηκώνεις πρώτα το αριστερό πόδι υπ’ αριθμ.27 και ύστερα το δεξί πόδι υπ’ αριθμ.12; Ή αρχίζεις το χορό σηκώνοντας το δεξί πόδι υπ’ αριθμ.33 και ύστερα το δεξί πόδι υπ’ αριθμ.39; Περιμένω με ανυπομονησία την απάντησή σου. Με όλη μου την αγάπη, το Βατράχι.»

Μόλις η σαρανταποδαρούσα πήρε το γράμμα άρχισε να σκέφτεται, για πρώτη φορά στη ζωή της, πως ακριβώς χόρευε. Ποιο πόδι σήκωνε πρώτο; Ποιο πόδι ερχόταν δεύτερο;

Η σκέψη της, είχε πνίξει τη φαντασία της και με τη φαντασία της χόρευε.

Έτσι, η σαρανταποδαρούσα μας δε ξανά χόρεψε ποτέ.

5. Ο Άνθρωπος, το άλογο και ο σκύλος (Πάουλο Κοέλιο, Βραζιλία)

Ένας άνθρωπος, το άλογό του και ο σκύλος του, περπατούσαν σε ένα δρόμο. Ξαφνικά έπιασε μία δυνατή βροχή και έτρεξαν να κρυφτούν κάτω από ένα μεγάλο δέντρο. Τότε τους χτύπησε ένας κεραυνός και έχασαν τις ζωές τους. Δεν αντιλήφθηκαν όμως ότι είχαν περάσει στον άλλο κόσμο και θεώρησαν ότι σταμάτησε η βροχή, οπότε μπορούσαν να συνεχίσουν την πεζοπορία τους. Ο δρόμος ήταν ανηφορικός, ο ήλιος έκαιγε και οι τρεις είχαν διψάσει πολύ. Μέχρι που συνάντησαν μία τεράστια πύλη που οδηγούσε σε ένα υπέροχο μέρος.

Ο άνθρωπος ρώτησε το φύλακα της πύλης ποιο ήταν αυτό το μέρος και ο φύλακας απάντησε πως ήταν ο παράδεισος. Ο άνθρωπος ρώτησε και πάλι, αν θα μπορούσαν να ξαποστάσουν και να πιουν λίγο νερό. Τότε ο φύλακας του απάντησε πως  ο άνθρωπος μπορεί, τα ζώα όχι. Ο άνθρωπος, όσο και αν διψούσε, δε μπορούσε να αφήσει τους φίλους του. Χαιρέτισε και έφυγε.

Βρέθηκε σε ένα μονοπάτι ακόμα πιο όμορφο που τον οδήγησε σε μία πύλη που όμοια δεν είχε ξανά δει.  Ένας πανέμορφος τόπος! Πλησίασε τον φύλακα της πύλης και τον ρώτησε αν θα μπορούσαν να ξεδιψάσουν κάπου και ο φύλακας τους οδήγησε σε μία πηγή. Ήπιαν αρκετό νερό και αφού ξεδίψασαν, ο άνθρωπος ρώτησε το φύλακα πως λέγεται αυτό το μέρος και ο φύλακας απάντησε  πως είναι ο παράδεισος. Ο άνθρωπος απορημένος του είπε πως και στην άλλη πύλη που ρώτησε, πάλι ο παράδεισος είπαν ότι είναι. Και ο φύλακας απάντησε

«Όχι, εκεί ήταν η κόλαση. Εκεί μένουν όλοι αυτοί που είναι ικανοί να εγκαταλείψουν απλόχερα τους φίλους τους μόνο για τη δική τους ευχαρίστηση.»

Παραμύθια, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Ιαν
15

ΤΙ ΕΜΑΘΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΙΛΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Ιανουαρίου 2023

Ο  καθένας χρειάζεται ένα μέρος όπου θα νιώθει άνετα να κλαίει. Στα 27 μου, βρήκα ένα μέρος λίγο απροσδόκητο: ένα παντοπωλείο που ανήκε σε έναν 94χρονο Έλληνα, γράφει η Νικολέτα Ρίτσαρτσον στο today.com και συνεχίζει:

Δάκρυα χαράς, δάκρυα λύπης, δάκρυα απογοήτευσης – όλα χύθηκαν μπροστά στον Κυριάκο, έναν μπακάλη με ομώνυμη επιχείρηση. Κάπου ανάμεσα στις κονσέρβες με τον μπακλαβά, τους γεμάτους με ελιές κουβάδες και τις σειρές με το εισαγόμενο ελαιόλαδο, εμείς, δύο άγνωστοι με διαφορά γενεών, μετατραπήκαμε απροσδόκητα σε φίλους ζωής.

Το 2019, ο νυν σύζυγός μου, Σαμ, και εγώ μετακομίσαμε στην Αστόρια, την ελληνική γειτονιά στο Κουίνς της Νέας Υόρκης. Ως κάποια που πήγαινε στην Αστόρια με τον παππού της μεγαλώνοντας, ήμουν ενθουσιασμένη που θα συνδεόμουν με τους γείτονές μου σε μια αναζήτηση βαθύτερης πολιτισμικής ένταξης.

Την πρώτη φορά που συνάντησα τον Κυριάκο, χρειαζόμουν μια χάρη. Είχαμε μόλις μετακομίσει και η εταιρεία φυσικού αερίου έπρεπε να ανοίξει το αέριο στο διαμέρισμά μας. Επειδή όμως κάποιος έμενε στο υπόγειο όπου βρισκόταν ο διακόπτης του φυσικού αερίου της πολυκατοικίας, η εταιρεία αερίου μου είπε ότι μπορούσαν να μπουν μόνο αν υπήρχε κάποιος -εκτός από μένα- από τη

Πανικοβλήθηκα. Δεν ήξερα κανέναν. Ποιος θα ήταν διαθέσιμος να διακόψει τη μέρα του για να σταθεί σε ένα τυχαίο υπόγειο για κάποιον που δεν γνώριζε καν;

Περιπλανήθηκα στη γωνία και είδα μια μπλε τέντα με εισαγόμενα ελληνικά προϊόντα στη βιτρίνα. Με υποδέχτηκε ένας ασπρομάλλης άντρας με μπλε ποδιά πίσω από τον πάγκο. Του εξήγησα τα πράγματα, και αν και κατάλαβα ότι δεν μιλούσε άπταιστα αγγλικά, κατάλαβε αρκετά. Σοκαρίστηκα όταν συμφώνησε να με βοηθήσει.

Το γκάζι μας άνοιξε με επιτυχία και ο Κυριάκος κατευθύνθηκε πίσω στο μαγαζί του πριν προλάβω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου. Όταν πετάχτηκα ξανά για να τον ευχαριστήσω, ελαχιστοποίησε το μέγεθος της χάρης και μου δώρισε έναν χυμό για να τον πάρω σπίτι. Η ανταλλαγή αυτή μου άφησε κάτι πολύ περισσότερο από μια σόμπα που δούλευε και έναν χυμό στο ψυγείο: είχα βρει έναν αξιόπιστο γείτονα που ενσάρκωνε το «φιλότιμο», μια αμετάφραστη ελληνική λέξη που αντιπροσωπεύει έναν άνθρωπο που είναι αυθεντικά και ανιδιοτελώς δοτικός προς τους άλλους.

Ο Κυριάκος με έσωσε πολλές φορές
Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών, ο Κυριάκος με έσωσε πολλές φορές – όταν δεν είχα αρκετά μετρητά για να πληρώσω ένα προϊόν ή όταν απλά ήθελα να δω ένα φιλικό πρόσωπο κατά τη διάρκεια των πρωινών μου διαδρομών. Γνώρισε τον Σαμ, τους γονείς μου, τη θεία μου και τα ξαδέλφια μου και μου μίλησε για τα παιδιά και τα εγγόνια του. Ο Κυριάκος έλαμπε κάθε φορά που έδειχνε τη φωτογραφία του εγγονού του, που αποφοίτησε από το Χάρβαρντ, κολλημένη στον τοίχο πίσω από το ταμείο.
Παρενέβη ακόμη και όταν με πρόσλαβε ένας γείτονας που υποπτευόμουν από καιρό ότι με περιφρονούσε επειδή δεν μιλούσα ελληνικά. Ο άνδρας είχε αρχίσει να κάνει ανάρμοστα σχόλια που με κορόιδευαν και μου υπενθύμιζαν ότι η «ελληνικότητά» μου δεν ήταν αρκετή.

Μια μέρα είχα τελειώσει το τρέξιμο και καθώς πλησίαζα στην πόρτα, ο γείτονας μου είπε: «Φαίνεται ότι παχαίνεις». Το αίμα μου έβρασε. Ήμουν μπερδεμένη, πληγωμένη, θυμωμένη και σε πλήρη δυσπιστία που αυτό το άτομο είχε το θράσος να σχολιάζει το σώμα μιας γυναίκας με τέτοια ανεμελιά.

Το επόμενο πρωί, με την καρδιά μου ακόμα βαριά, μπήκα στο κατάστημα του Κυριάκου. Όταν με χαιρέτησε, με δυσκολία συγκράτησα τα συναισθήματά μου. Καθώς του είπα τι συνέβη, το πρόσωπο του που έδειχνε ανησυχία μετατράπηκε ξαφνικά σε θυμό, καθώς άρχισε να επαναλαμβάνει: «Θα του μιλήσω».

Δεν ξαναείδα ποτέ εκείνον τον άνθρωπο έξω από την πόρτα μου.

Ο Κυριάκος δεν νοιαζόταν αν μιλούσα ελληνικά ή αν ήμουν από την Ελλάδα, και δεν με έκρινε με βάση την αντίληψή του για μένα ως Ελληνίδα. Αναγνώρισε την περηφάνια μου ως κάποια που ταυτιζόταν ως Ελληνοαμερικανίδα και τη λαχτάρα μου να συνδεθώ με τους γύρω μου και με αγκάλιασε – όχι γι’ αυτό που οι άλλοι ήθελαν να είμαι, αλλά γι’ αυτό που ήμουν.

Μετά την πανδημία
Όταν χτύπησε η πανδημία, ο Σαμ κι εγώ φύγαμε από το διαμέρισμά μας για να μείνουμε για λίγο με τις οικογένειές μας. Όταν επιστρέψαμε μήνες αργότερα, ανυπομονούσα να επισκεφτώ τον Κυριάκο.

Μπήκα στο μαγαζί του και κοιταχτήκαμε πίσω από τις μπλε μάσκες μας. Τα μάτια μου βούρκωσαν. Κάναμε βασικές ερωτήσεις που, εκείνη την εποχή, είχαν μεγάλη βαρύτητα: «Πώς αισθάνεσαι; Πώς είναι η οικογένειά σου; Είσαι καλά;». Ανακουφίστηκα όταν άκουσα ότι η υγεία του ήταν μια χαρά, και μπερδεύτηκα όταν έμαθα ότι κράτησε το κατάστημά του ανοιχτό καθ’ όλη τη διάρκεια της πανδημίας, δουλεύοντας – απ’ όσο ήξερα – μόνος του.

Εκ των υστέρων κατάλαβα ότι αυτό δεν αποτελεί έκπληξη: Ο Κυριάκος ευδοκιμεί προσφέροντας στους ανθρώπους που περνούν την πόρτα του.

Όπως και στις περισσότερες επισκέψεις μου για να δω τον Κυριάκο, δεν έμεινα εκεί για πολύ: Τα φτωχά ελληνικά μου και τα σπαστά αγγλικά του μας άφησαν να περιοριζόμαστε στη συζήτηση. Αλλά κατά τη διάρκεια αυτής της συγκεκριμένης επίσκεψης, με αποκάλεσε «υιοθετημένη εγγονή του» και καθώς έφυγα με ένα κουτί μπακλαβά, δώρο, συνειδητοποίησα ότι το συναίσθημα ήταν αμοιβαίο. Ο υιοθετημένος μου παππούς.

Τον Αύγουστο του 2022
Είχα μόλις επιστρέψει από ένα ταξίδι στην Ελλάδα με τη μαμά μου, και ήμουν έτοιμη να πω στον Κυριάκο τα πάντα γι’ αυτό, καθώς και να εξασκήσω τις νεοαποκτηθείσες δεξιότητές μου στην ελληνική γλώσσα. Ο Σαμ κι εγώ είχαμε μετακομίσει από τη γειτονιά, αλλά επέστρεφα για να τον επισκέπτομαι.

Μπήκα μέσα με το «yassou» (γεια σου) και το πρόσωπό του φωτίστηκε. Τον ρώτησα πώς ήταν, και τότε η χαρά του μετατράπηκε γρήγορα σε θλίψη. Ο Κυριάκος είχε χάσει ένα στενό μέλος της οικογένειάς του και φαινόταν συντετριμμένος. Του είπα πόσο τον αγαπούσε η οικογένειά του, οι φίλοι και οι γείτονές του. Ο Κυριάκος τότε με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια, χωρίς να συγκρατεί δάκρυα ή συναισθήματα, και είπε: «Δεν με άφησες; Έτσι δεν είναι;».

Η καρδιά μου βυθίστηκε στο στήθος μου.

«Φυσικά και δεν σε άφησα!» είπα.

Αγκαλιαστήκαμε – δεν χρειαζόταν να χρησιμοποιήσει λόγια για να καταλάβω το βάρος αυτού που μόλις είπε. Τον διαβεβαίωσα ότι θα επέστρεφα, και καθώς έβγαινα έξω με ένα κουτί ελληνικά μπισκότα με πορτοκάλι και κανέλα που ονομάζονται μελομακάρονα, το είπε ξανά σαν να το παγίωνε στο σύμπαν: «Δεν με άφησες, έτσι δεν είναι;».

Μια ισχυρή φιλία με διαφορά ηλικίας
Όλο αυτό το διάστημα, πίστευα ότι τον χρειαζόμουν περισσότερο από ό,τι εκείνος εμένα, αλλά εκείνη η επίσκεψη άλλαξε τη νοοτροπία μου. Ο Κυριάκος υποδέχεται αμέτρητα πρόσωπα σε καθημερινή βάση και έχω παρατηρήσει ότι τα συναντά με την ίδια αβίαστη στοργή που έχω αγαπήσει και θαυμάσει. Αλλά δεν ξέρεις ποτέ τι περνάει κάποιος άλλος, και το να εμφανιστείς μπροστά σε κάποιον είναι συχνά το πιο σημαντικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε ο ένας για τον άλλον – ακόμη και αν δεν είμαστε σίγουροι ότι το χρειαζόμαστε.

Δεν γνωρίζω τα μυστικά της προσωπικής ζωής του Κυριάκου, αλλά ξέρω ότι είναι πρόθυμος να δώσει ένα χέρι βοήθειας, όποιος κι αν είσαι. Ξέρω ότι είναι ένας σκληρά εργαζόμενος άνθρωπος, που του αρέσει να διευθύνει το μαγαζί του και να φροντίζει, να ταΐζει τους φίλους και την οικογένειά του. Ξέρω ότι είναι πατέρας και παππούς που αγαπάει την οικογένειά του με όλη του την καρδιά και ότι έχει περάσει από στενοχώριες. Ξέρω ότι δεν περιμένει κανένα αντάλλαγμα για την καλοσύνη του, αλλά ότι έχει σημασία όταν αυτή ανταποδίδεται. Ξέρω ότι ξέρει πόσα σημαίνει για μένα και το αντίστροφο.

Μέχρι σήμερα, ο Κυριάκος εξακολουθεί να ανοίγει το κατάστημά του, να γεμίζει τα ράφια, να υποδέχεται τους πελάτες και να διευθύνει μια επιχείρηση που λειτουργεί ως ασφαλής χώρος για τους γείτονες. Ανησυχώ γι’ αυτόν, αλλά ξέρω επίσης ότι το κατάστημα δεν είναι απλώς μια επιχείρηση – είναι μια σανίδα σωτηρίας γι’ αυτό που αγαπάει να κάνει: να προσφέρει πίσω και να στηρίζει την κοινότητά του.

Aπό in.gr

Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Ιαν
15

“ΘΑΛΑΣΣΙΝΗ ΑΝΑΜΕΙΚΤΗ ΑΙΣΘΗΣΗ”

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Ιανουαρίου 2023

Στα δυο της χέρι σε τυλίγει,
πλανεύτρα η θάλασσα
και σε πνίγει,
να βυθιστείς στα τρίσβαθά της,
μή ξαναφύγεις, μακριά της.
Θα ταξιδέψουν τα όνειρά σου
στα κύματά της, μα… λίγο στάσου,
νοιώσε τον πόθο, της ηδονής
της θάλασσας, της προσμονής..
Φεγγαροδρόμιο, αν τη χρυσίσει,
άγρυπνος φάρος, θα φωτίσει,
άγριες νύχτες, χωρίς ελπίδες,
μ’ ανταριασμένες καταιγίδες..
Γυναίκα είναι
κι αγάπησέ την,
σμίξε μαζί της,προσκύνησέ την,
ξέπλυνε έννοιες
και αμαρτίες,
γλύκανε φόβους και αγωνίες.
Το μπλε της…. δεν λέει
να τελειώσει
μα….δεν περισσεύει, για να μερώσει,
άγριους φόβους
ψυχής και πάθη
καρδιάς, π’ αγαπά και κάνει λάθη..
Με απληστία, μή και τολμήσεις,
το απέραντό της να κατακτήσεις,
θα σε πλανέψει, θα σε προδώσει
κι ο Ποσειδώνας, δεν θα σε σώσει…
Καμβάς,που πάνω της,
κεντιούνται λόγια
αγάπης, νόστου και μοιρολόγια,
νίκες και ήττες, πλούτου παζάρια…
Ζωές παιδιών, παίζουν στα ζάρια…

13-1-2022 ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΠΑΡΔΑΝΗ

Ποίηση Χωρίς σχόλια »