Είδαμε

«ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ»
Συλλογική έκθεση φωτογραφίας
25-31.3.2017,

Εγκαίνια: 25.3.2017, ώρα 7.30μμ
Τόπος: E.Φ.Ε. Πόντου 12 Ιλίσια
Διοργ.: Ash In Art, Φωτογραφική Ομάδα
Currator: Τάσος Μενεμενόγλου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Συμμετέχουν: ΑΓΓΕΛΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ΑΓΙΑΝΝΙΔΗ ΕΛΛΗ, ΑΝΔΡΕΑΔΟΥ ΜΑΡΙΑ, ANΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ, ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ ΓΑΡΥΦΑΛΙΑ, ΓΑΡΥΦΑΛΛΙΔΗΣ ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ, ΔΕΝΑΞΑ ΜΑΡΕΥΗ, ΚΑΛΟΓΕΡΟΜΗΤΡΟΥ ΣΟΦΙΑ, ΚΟΥΡΟΥΒΑΣΙΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ, ΛΑΧΑΝΑΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ, ΜΑΚΡΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, ΜΗΤΣΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΙΡΗΝΗ, ΜΟΣΧΟΥ ΚΑΛΛΙΑ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗ ΜΑΡΙΑ, ΠΑΠΠΑΣ ΗΛΙΑΣ, ΠΥΛΑΡΙΝΟΥ ΣΤΕΛΛΑ, ΣΚΥΛΟΔΗΜΟΥ ΜΑΡΙΑ, ΣΟΥΛΗ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ, ΣΤΕΦΑΝΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ΤΡΥΦΩΝΑ ΒΙΚΥ, ΤΣΑΟΥΣΙΔΟΥ ΞΑΝΘΙΠΠΗ, ΤΣΙΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΣΟΥΚΑ ΞΑΝΘΗ, ΦΟΥΝΤΟΥΛΑΚΗ ΛΙΝΑ, ΨΑΡΑΔΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ.

«Για ένα παιδί που πεινάει το ομορφότερο έργο τέχνης είναι ένα ποτήρι γεμάτο με γάλα» Ζαν Πολ Σαρτρ

Γιατί κάποιος να αποτυπώσει το πρόσωπο ενός παιδιού; Στα μάτια ενός παιδιού αντικατοπτρίζεται το μέλλον του κόσμου. Γιατί το κάδρο μιας φωτογραφίας παίρνει άλλες διαστάσεις όταν εμπεριέχει ένα παιδί; Γιατί τα παιδιά γεννήθηκαν μαζί με τις λέξεις.
Παῖς: αρχαία ελληνική λέξη που αποτελεί παράγωγο και συνθετικό πολλών άλλων… Σημαίνει: άτομο μικρής ηλικίας, τέκνο, απόγονος, παιδί… Οι φωτογράφοι της έκθεσης “Το Νου Σου Στο Παιδί” επιλέγουν να αποτυπώσουν παιδιά στο φυσικό τους περιβάλλον και με αυτόν τον τρόπο μεταδίδουν αυθεντικά και άμεσα το βλέμμα ή την κατάστασή τους! Σ” αυτά αντικατοπτρίζεται το παρόν και το παρελθόν μας! Κάτι που καταφέρνουμε να ξεχνάμε! Τρυφερές φωτογραφίες, που περιέχουν στο κάδρο τους παιδιά δεν είναι ένα σύνηθες θέμα πέραν των οικογενειακών μας στιγμών. Παιδιά χαμογελαστά, παιδιά εξερευνητές της ζωής και του κόσμου, παιδιά που «κάνουν τέχνη» γιατί βρέθηκαν συμπτωματικά εκεί που υπήρχε η κάμερα, το «τρίτο μάτι» ενός φωτογράφου. Με παρέα, με τους γονείς, με τα παιχνίδια τους, μόνα ή ξεκομμένα από όλα τα υπόλοιπα! Παιδιά που παίζουν, παιδιά που κρύβονται, παιδιά που …εν έτη 2017 …υποφέρουν! Μια έκθεση στην οποία θα γίνουμε κι εμείς για λίγο παιδιά, ίσως για να ξαναδούμε τον κόσμο με αγνότητα και δικαιοσύνη. Η μαρτυρία μας είναι το όχημα για ένα καλύτερο αύριο… Τα γέλια…αλλά και τα δάκρυα, όλα επιτρέπονται.

Στον ίδιο χώρο: Έκθεση των λιλιπούτειων φωτογράφων του 175ου Νηπιαγωγείου Αθηνών!!!

Χορηγοί επικοινωνίας: Περιοδικό Photonet, Ertopen.com | 106,7 FM, nexusmedia.gr, ashinart.com

πηγή : ashinart.com

Γιάννα στις 12 Φεβρουαρίου 2017
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ:    https://vimeo.com/81798936
Γιάννα στις 10 Ιανουαρίου 2017

https://youtu.be/zvNuJnh3Yxg

Στη χειρότερη περίπτωση, η κατάθλιψη μπορεί να εξελιχθεί σε μια τρομακτική, εξουθενωτική κατάσταση. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ζουν με την κατάθλιψη. Πολλά από αυτά τα άτομα, φοβούνται να μιλήσουν για το πρόβλημα τους και δεν γνωρίζουν πού να στραφούν για βοήθεια.

Ωστόσο, η κατάθλιψη σε μεγάλο βαθμό μπορεί να προληφθεί και να θεραπευθεί. Το να αναγνωρίσεις ότι πάσχεις από κατάθλιψη και να ζητήσεις βοήθεια, είναι το πρώτο και πιο κρίσιμο βήμα που θα οδηγήσει στην ανάκαμψη.

Σε συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (World Health Organisation / WHO), ο συγγραφέας και εικονογράφος Matthew Johnstone περιγράφει μία ιστορία για το πώς αντιμετωπίζεται ο «μαύρος σκύλος της κατάθλιψης».

Η φράση «Μαύρος Σκύλος» έγινε γνωστή από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ ο οποίος έπασχε από μανιοκατάθλιψη. Ο Τσόρτσιλ τη χρησιμοποιούσε όταν ήθελε να περιγράψει τις μαύρες περιόδους κατάθλιψης που βίωνε στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

Η μετάφραση και ο υποτιτλισμός έγιναν από τον Νικόλα Νικολάου και τον Agushi Alvaro, σπουδαστές στο BCA.

Είναι χαριτωμένη και διασκεδαστική. Η Πάιπερ, η νέα ηρωίδα της Pixar, εμφανίζεται πριν από την ταινία «Ψάχνοντας την Ντόρι» σε μία μικρού μήκους για το τι σημαίνει να μεγαλώνεις και να «ανοίγεις τα φτερά σου».

Η Πάιπερ είναι ένα μωρό πτηνό που φοβάται να πλησιάσει τα κύματα που σκάνε στην ακροθαλασσιά, παρά τις προσπάθειες της μητέρας της. Ωστόσο, χρειάζεται μόνο ένα μικρό βήμα για να δεις τον κόσμο με άλλα μάτια.

Η ταινία μικρού μήκους είναι σκηνοθετημένη από τον Άλαν Μπαριλάρο, ο οποίος έχει εργαστεί σε μεγάλες εμπορικές επιτυχίες της Pixar και με το «Piper» κάνει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο.

Στην ταινία ο Μπαριλάρο χρησιμοποιεί την νέα τεχνολογία για να δημιουργήσει ένα άκρως ρεαλιστικό περιβάλλον, που αναμένεται να αποτελέσει τον κανόνα σε επόμενες ταινίες του στούντιο.

Ιδιαίτερη σημασία έδωσε ο σκηνοθέτης στην αναπαράσταση του φτερώματος των πουλιών, ενώ αναζητώντας έμπνευση κατέβηκε στην παραλία με τα παιδιά του και μελέτησε… κοχύλια.

Ο Μπαριλάρο δηλώνει ότι λατρεύει την μάκρο φωτογραφία κάτι που είναι φανερό στην ταινία, καθώς φροντίζει να μας δείξει τα πάντα από πολύ κοντά ή από… μέσα.

Το «Piper» θεωρείται ήδη φαβορί για μία υποψηφιότητα για Όσκαρ στην κατηγορία του μικρού μήκους animation -γιατί όχι και για το βραβείο;

Όπως σημειώνει, όμως, ο Μπαριλάρο στο Vanity Fair Hollywood οι πιο αυστηροί κριτές ήταν τα τρία παιδιά του. «Μου έλεγαν: «Αυτός ο χαρακτήρας δεν μου αρέσει. Δεν μου αρέσει καθόλου»» σημειώνει ο σκηνοθέτης.

Δεν τους άρεσε κυρίως μία στιγμή στη μέση της ταινίας -που διαρκεί έξι λεπτά-, στην οποία η Πάιπερ μοιάζει να βρίσκεται σε κίνδυνο. Ο Μπαριλάρο αποφάσισε να αγνοήσει τις συμβουλές τους.

«Αισθάνθηκα ότι ήταν σημαντικός αυτός ο μικρός φόβος και η ανησυχία. Ήθελα απλά η φαντασία του κοινού να πάει πιο μακριά από ό,τι θα πήγαινα εγώ» τονίζει.

PIper  ( πατήστε εδώ για να δείτε το μικρού μήκους φιλμ)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

πηγή : https://vimeo.com , http://www.in.gr

Μαράκι στις 8 Σεπτεμβρίου 2016

Ενσωμάτωση ή/και ακύρωση του βιώματος. 2 στιγμές, η προϊστορία και προοπτικές για το μέσο της φωτογραφίας  [http://www.toperiodiko.gr]

el-kolaz11-1050x700

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γράφει: Γιώργος Καλογήρου – Ιδέες + Φιλοσοφία – 01/12/2015
                                                                                                                                                                                                                                                            Όπως κι εμείς, τα Παρόντα χαροπαλεύουν απ’ τη στιγμή που

                                                        νέες στιγμές πολλαπλασιάζονται στο REWIND, PAUSE, PLAY,

                                                   FAST FORWARD και στο ΚΑΝΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΣΤΕΥΤΟΣ.

 

            Ενώ οι μέρες έμαθαν να’ ναι ηθοποιοί μιας προ πολλού ξεθυ-

                                                      μασμένης γλώσσας.

 

                       (Ευγένιος Αρανίτσης, από το Καλοκαίρι στον σκληρό δίσκο)

 

Γράφει: Γιώργος Καλογήρου

Για όποια έχει περάσει συνειδητά τα 25 (τουλάχιστον) και έχει επομένως μια, έστω θολή, ανάμνηση της ζωής της νεολαίας πριν την ολοκληρωτική επικράτηση των ψηφιακών μηχανών, θα παρουσιάζει ίσως ενδιαφέρον μία προσπάθεια ερμηνείας της σημερινής κατάστασης με κάπως πιο θεωρητικούς όρους. Όσα ακολουθούν δεν διεκδικούν δάφνες απόλυτης αλήθειας ή επιστημονικής εγκυρότητας. Στόχος τους είναι μια πιο αναλυτική οπτική σε κοινωνικά φαινόμενα και συμπεριφορές που μέσα σε λίγα χρόνια εδραιώθηκαν ως «φυσιολογικά». Ο μεγαλεπήβολος τίτλος του κειμένου προδίδει υπερβολικές φιλοδοξίες, ενισχύει όμως την αναγκαιότητα της πολεμικής θέσης κάθε ανάλογης προσπάθειας και αφήνει ανοιχτό το πεδίο για περαιτέρω συνεισφορές.


Στιγμή 1. Μήλος. 2012


Στον Παπαφράγκα. Ιδιαίτερη περίπτωση παραλίας όπου η εκρηκτική γεωλογική ζωή του νησιού έχει δημιουργήσει με τη βοήθεια των αιώνων μία στενή πλαζ 10 περίπου μέτρων πλαισιούμενη αριστερά και δεξιά από τεράστια συμπαγή βράχια τα οποία σχηματίζουν ένα μεγάλο «φράχτη» 50 και πλέον μέτρων μέχρι μία βραχώδη πύλη που αν την περάσεις βγαίνεις στο ανοικτό Αιγαίο. Πραγματικά εντυπωσιακό μέρος, από εκείνα που η ομορφιά τους καθοδηγεί νομοτελειακά τον παραθεριστή προς την παλιά ρομαντική αναζήτηση αναλογιών ανάμεσα στη φύση και τον ανθρώπινο ψυχισμό. Μικροσκοπικός, κρυφός ορμίσκος απ’ αυτούς που στα κολάζ του ο Ελύτης τοποθετούσε αιωρούμενες παναγίες και καλοκαιρινά κορίτσια. Σημειωτέον ότι για να φτάσεις πρέπει να κάνεις μια αρκετά επικίνδυνη κατάβαση της  ψηλής πλαγιάς από κάθετο ορειβατικό «μονοπάτι».

Εκεί παρατηρούσα αποσβολωμένος πριν τρία χρόνια μια γυναίκα να μην αφήνει από τα χέρια -και τα μάτια- της μία ορθογώνια ψηφιακή μηχανή. Δεν ξέρω αν έβγαζε φωτογραφίες ή τραβούσε βίντεο, πάντως δεν την άφησε από τα χέρια της ούτε στιγμή. Στην αμμουδιά καθισμένη, στη θάλασσα μέσα όπου είχε μπει ως τις γάμπες, βολτάροντας από δω κι από κει, η μηχανή είχε γίνει προέκταση των χεριών και του βλέμματός της. Πέρα από τα πολλά που θα μπορούσε να πει κανείς εδώ για την μετεξέλιξη του ανθρώπινου σώματος, το οποίο πλέον δεν υφίσταται καθεαυτό και μέσω της αλληλεπίδρασης με το φυσικό περιβάλλον αλλά απλώς ως υποδοχέας μηχανών, το μείζoν θέμα που προκύπτει είναι η νέα σχέση που φαίνεται να δημιουργείται ανάμεσα στο υποκείμενο και τον κόσμο.

Όταν το ανθρώπινο βλέμμα διαμεσολαβείται εξολοκλήρου από τη φωτογραφική μηχανή τα περιθώρια στενεύουν απελπιστικά για εκείνο που παλιά ονομάζονταν «βίωμα». Η θέα της ηφαιστιακής μηλιακής παραλίας δεν αποτελεί για την ηρωίδα μας το πρώτο σκαλοπάτι για μια πιθανή διαλεκτική ή ονειρική συσχέτιση του «έξω» και του «μέσα». Η ομορφιά αλλά και η ανοικειωτική διάσταση του τοπίου δεν έχει εδώ καμιά ελπίδα συνάντησης με την ατομική, την «εσωτερική» πραγματικότητα. Η τελευταία αυτή, σύμφωνα με έναν παλιό μας γνώριμο, «έγινε κοινωνική, άμεσα εξαρτημένη από την κοινωνική δύναμη, διαμορφωμένη από αυτήν. Και μόνο εφόσον δ ε ν  ε ί ν α ι της επιτρέπεται να φαίνεται.»[1] Η βιωμένη εμπειρία έφτασε στο σημείο να ελέγχεται πλέον κυριαρχικά από την εξέλιξη της τεχνολογίας των εικόνων, η οποία, ήδη γεννημένη από τον κόσμο του εμπορεύματος -αυτήν την αόρατη «κοινωνική δύναμη»- και οργανικά συνδεδεμένη με αυτόν, αντιστρέφει αναγκαστικά την αλήθεια του βιώματος στην «πραγματική τεχνικά» πλαστότητα των pixels. Με τον ίδιο τρόπο που το εμπόρευμα δημιουργεί γύρω του μια ψευδαισθησιακή αχλή και υποβιβάζει την πραγματική αξία χρήσης του πράγματος προς όφελος της ανταλλακτικής του αξίας, η ψηφιακή μηχανή λήψης εικόνων χρησιμοποιεί την τεχνική για να αποκόψει τη σύνδεση του εντυπωσιακού φυσικού τοπίου με την ατομική πραγματικότητα -το «εδώ και τώρα» του ψυχισμού-, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό ως και την κατάργηση και των δύο προς όφελος της αποθήκευσης και της ανταλλαγής της εικόνας ως ουδέτερου τεχνικού αναπαραστατικού σημείου στα διάφορα «μέσα επικοινωνίας». Σε μια κοινωνία ολοκληρωτικά κυριαρχούμενη από εικόνες έχει αρθεί ο διαχωρισμός πραγματικότητας και διαμεσολάβησης. Ο αρχέγονος συμπαραστάτης του ανθρώπινου πνεύματος, η αναπαράσταση, η μίμηση, δεν αποτελεί πλέον ένα «παράθυρο στον κόσμο», αλλά έχει μάλλον «παραθυροποιηθεί» η ίδια μέσα σε έναν ατέρμονο φαύλο κύκλο διαδοχικών αυτοαναφορικών ανα-αναπαραστάσεων με τη βοήθεια της τεχνικής και των κοινωνικών δικτύων.[2]

Βρισκόμαστε λοιπόν στο σημείο όπου η ηρωίδα μας, ως θεατής της φυσικής ομορφιάς, δεν μπορεί παρά να την αρνηθεί ως πραγματικό ατομικό βίωμα έτσι ώστε να την αποθηκεύσει ως τεχνικό σημείο μέσα σε μια μηχανή λήψης εικόνων. Ένα μέλος του Ινστιτούτου Κοινωνικών Ερευνών της Φρανκφούρτης έγραψε σε ανύποπτο χρόνο πως, μέσα στα πλαίσια της μαζικής κουλτούρας, «από την περιοχή της ομορφιάς ο άνθρωπος πάει στην περιοχή της διασκέδασης που εντάσσεται στις αναγκαιότητες της κοινωνίας και αρνείται το δικαίωμα πλήρωσης του ατόμου.»[3] Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με ένα υποκείμενο στο οποίο η σύγχρονη κοινωνική και τεχνική οργάνωση αρνείται το βίωμα της ομορφιάς ως τέτοιο ενώ του αρνείται και την ίδια τη φυσική όραση ως δυνατότητα –και εδώ δεν πρόκειται για σχήμα καθ’ υπερβολήν∙ η ηρωίδα μας την είχε αρνηθεί ουσιαστικά κρατώντας συνέχεια τη ψηφιακή μηχανή μπροστά απ’ τα μάτια της. Η άρνηση αυτή όμως δεν υπάρχει εν κενώ. Είναι το αποτέλεσμα μιας καθαρής θετικότητας. Εκείνης που θα μπορούσε να οριστεί ως ολοκληρωτική κυριαρχία της εμπορευματικής μορφής στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων και των ανθρώπινων λειτουργιών. Αυτής που ουσιαστικά αποτελεί «την εξάλειψη των ορίων του εγώ και του κόσμου, διαμέσου της συντριβής του εγώ που πολιορκείται από την παρουσία-απουσία του κόσμου» και αποτελεί επίσης την «εξάλειψη των ορίων του αληθινού και του ψεύτικου, διαμέσου της απώθησης κάθε βιωμένης αλήθειας απ’ την π ρ α γ μ α τ ι κ ή   π α ρ ο υ σ ί α της πλαστότητας, που την εγγυάται η οργάνωση της φαινομενικότητας.»[4] Ο αισθητός κόσμος καταργείται και αντικαθίσταται από μια υπερσυσσώρευση εικόνων, οι οποίες πλέον διεκδικούν για λογαριασμό τους το κατεξοχήν αισθητό. – Ας το πούμε καθαρά. Τα εκατοντάδες φυσικά τοπία που βλέπουμε να γυρνάνε στα διάφορα μέσα κοινωνικής και φωτογραφικής δικτύωσης, οσονδήποτε μαγευτικά, δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που αντίκριζαν οι μεγάλοι ολλανδοί τοπιογράφοι του 17ου αιώνα ή οι έλληνες ψαράδες ή ποιητές μέχρι και τα μέσα του περασμένου αιώνα. Δεν υπήρξαν ποτέ «εκεί». Το βλέμμα που πάτησε το κλικ δεν τα είδε ποτέ, παρά με τη βοήθεια της τεχνολογίας τα συσκεύασε σε πίξελ για να τα μεταφέρει στην κοντινότερη αγορά εφήμερων αναπαραστάσεων.

Στιγμή 2. Πήλιο. 2015


Τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο όταν οι ψηφιακές μηχανές αναλαμβάνουν τον ρόλο διαμεσολαβητή ανάμεσα στο άτομο και μια συλλογική ανθρώπινη δράση όπως ένα μουσικό γλέντι ή ακόμα και μια εξέγερση. Όσον αφορά το τελευταίο, δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει η εμπειρία του Δεκέμβρη του 2008. Πρώτη φορά, σε σχέση με παλαιότερα γεγονότα τέτοιου είδους, εμφανίστηκε στους δρόμους της Αθήνας σε μαζική κλίμακα η φιγούρα του «τουρίστα του κοινωνικού αρχιπελάγους» ο οποίος παράπλευρα στις φωτιές και την ένταση των οδομαχιών φωτογραφίζει ή καταγράφει με κινητό-κάμερα τα μπάχαλα. Άμεση αυτοανάλωση της στιγμής στο σημείο μηδέν της εμπειρίας. Η ψηφιακή τεχνική μεσολάβηση οδηγεί στην κατανάλωση των γεγονότων επί τόπου και στην απώλεια των κοινωνικών σχέσεων ακόμα και σε στιγμές άμεσης-υλικής έντασης του κοινωνικού ανταγωνισμού.[5]

Τι συμβαίνει όμως όταν σε ένα λαϊκό γλέντι στο Πήλιο εξαιρετικοί νέοι οργανοπαίχτες τραγουδάνε μαζί με την παρέα μουσικά διαμάντια ενός λαϊκού πολιτισμού που πέρασε -ανεπιστρεπτί(?); Πολλά μπορεί να συμβούν. Τα πλατάνια φρεσκάρουν τη νύχτα, μυρωδιές και άστρα πλαισιώνουν διακριτικά το χώρο και τα νυκτά έγχορδα γλυκαίνουν το μυαλό και τη ψυχή. Ο «διανοούμενος» της παρέας στοχάζεται συνδέσεις με τα πρώτα εκείνα «θυμελικά παίγνια» στα λαϊκά σπίτια του Βυζαντίου με κιθάρες, ταμπουράδες και κανονάκια. Ο «φυσιολάτρης» απολαμβάνει την όλη κατάσταση, ο ανήσυχος αριστερός ξεκουράζεται για λίγο στην αγκαλιά του μελίρρυτου Τσιτσάνη. Ερωτικά ειδύλλια προετοιμάζονται με το πάσο τους και, γενικά, κυριαρχεί μια «μέθεξη». Ώσπου κάποιος διακόπτει όλες αυτές τις αλληλοδιαπλεκόμενες διαδικασίες με ένα κλικ, ένα φλας, ένα play. Η πραγματικότητα πρέπει υποχρεωτικά να «επιβεβαιωθεί» και η εμπειρία να «ενισχυθεί» μέσα από έναν «αισθητικό καταναλωτισμό»[6] ο οποίος επηρεάζει σήμερα τους πάντες.

H εμφάνιση της ψηφιακής μηχανής στο προσκήνιο ενσωματώνει τα πάντα και την ίδια στιγμή τα ακυρώνει. Η παρουσία της κυριαρχεί επί τη εμφανίσει∙ τα βλέμματα στρέφονται όλα ξαφνικά προς αυτήν. Αυτήν την ακύρωση θα πρέπει να τη συνδέσουμε με εκείνο που, σύμφωνα με τον Μπαρτ, υπάρχει σε κάθε φωτογραφία: την «επιστροφή του νεκρού»[7]. Το υποκείμενο –αλλά, θα μπορούσαμε να προσθέσουμε, και οι καταστάσεις, οι διαδικασίες της συλλογικής δραστηριότητας- που φωτογραφίζεται δεν είναι, σύμφωνα με τον Γάλλο θεωρητικό, ούτε υποκείμενο ούτε αντικείμενο, αλλά μάλλον ένα υποκείμενο που νιώθει να γίνεται αντικείμενο και κατά συνέπεια βιώνει μια μικρο-εμπειρία θανάτου.[8] Ο Ευγένιος Αρανίτσης είχε θέσει παλιότερα το πρόβλημα με όρους τυπικής λογικής: εφ’ όσον η φωτογραφία στοχεύει στο να απαθανατίσει το αντικείμενό της, το αντικείμενο θα πρέπει να είναι ήδη νεκρό.[9]

Επιστρέφοντας στην περίπτωση μας, θα μπορούσε να πει κανείς πως εκείνοι που επέλεξαν να αναπαραστήσουν τεχνικά και να αποθηκεύσουν ψηφιακά τη μουσική και τις εικόνες του γλεντιού κινήθηκαν για να αποτρέψουν έναν «θάνατο», να αποφύγουν τη λήθη. Η ενθύμηση όμως προϋποθέτει την εσωτερίκευση ενός βιώματος είτε με συνειδητό είτε με ασυνείδητο τρόπο. Η ψηφιακή αποθήκευση παρεμβάλλεται στην διαδικασία της εσωτερίκευσης υποσχόμενη την ενθύμηση με εξωτερικά τεχνικά μέσα και κατά συνέπεια την ακυρώνει. Η φωτογράφηση της στιγμής υποτίθεται πως μας δίνει τη δυνατότητα να τη θυμόμαστε για πάντα. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. «Φωτογραφίζουμε πράγματα για να τα διώξουμε απ’ το μυαλό μας», έλεγε ο Κάφκα.[10] Όταν η ψηφιακή φωτογραφία εισβάλλει απρόσκλητη στη μουσική τελετουργία του λαϊκού γλεντιού συμβάλλει ακριβώς στη λήθη του παρόντος προς όφελος ενός αφηρημένου χρόνου. Είναι βέβαια αυτός ο γνωστός μας χρόνος της αφηρημένης εργασίας, της παραγωγής και της κατανάλωσης.  Η λογική της γενικευμένης εμπορευματικής παραγωγής προσπαθεί να μας πείσει πως όλες οι στιγμές είναι ίδιες και ως εκ τούτου μπορούν να κατατμηθούν, να αποθηκευτούν και να πολλαπλασιαστούν κατά το δοκούν. Για τον καπιταλισμό, το μοναδικό θα πρέπει να γίνει ανταλλάξιμο και ως εκ τούτου να ακυρωθεί ως τέτοιο. Εναπόκειται όμως πάντα στην ελεύθερη ατομική και συλλογική δραστηριότητα να αποδείξει πως κάθε στιγμή της ζωής, κάθε ιδέα και κάθε χειρονομία, βρίσκει το νόημά της όχι κάπου έξω από την ίδια,[11] στον κόσμο της αφαίρεσης και του διαχωρισμού, αλλά ακριβώς στο hic et nunc του πραγματικού φυσικού κόσμου και της κοινωνικής πράξης.

 

Προϊστορία


Η φωτογραφία βέβαια έχει υπάρξει, και μπορεί να υπάρξει και σήμερα, ως τέχνη. Σύμφωνα με τον Μπωντριγιάρ «φωτογραφικό είναι μόνο το παραβιασμένο, το αιφνιδιασμένο, το ξεσκεπασμένο, το φανερωμένο παρά τη θέλησή του, αυτό που δεν θα παριστανόταν ποτέ, επειδή δεν έχει εικόνα ούτε συνείδηση του εαυτού του.»[12] Για να επιτευχθεί όμως ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα πρέπει να δράσει ένα ειδικό βλέμμα, ένα βλέμμα που δεν θα αποσκοπεί στην κατανάλωση του πραγματικού αλλά θα πηγαίνει πέρα από τον ρεαλισμό και θα αναζητά την αισθητική. Η απλοποίηση της φωτογραφικής τεχνικής και η συνακόλουθη μετατροπή της σε μια μορφή «μαζική τέχνης» τις τελευταίες δύο δεκαετίες και ειδικότερα μετά την εμφάνιση των ψηφιακών φωτογραφικών μηχανών μοιάζει να προωθεί όλο και περισσότερο την επί τούτου αποτύπωση της πραγματικότητας ως έχει -κορυφαίο παράδειγμα οι εξολοκλήρου εκτός νοήματος ταυτοτικές selfies-, παρά τον αιφνιδιασμό και την «εμφάνιση αυτού που δεν θέλει να φανερωθεί».

Όμως η τάση προς την πιστή και ρεαλιστική απόδοση της πραγματικότητας στις αναπαραστατικές τέχνες έχει μακρά ιστορία στον δυτικό πολιτισμό. Ξεκινά στην Αναγέννηση όταν ο ρεαλισμός και η αυστηρή, με κάθε λεπτομέρεια, απεικόνιση της φύσης και του ανθρώπινου σώματος γίνεται κανόνας για τη ζωγραφική και τη γλυπτική. Αυτή η εξέλιξη δεν είναι αυτόνομη. Συνδέεται με την ανάδυση στις πόλεις-κράτη της Ιταλίας του 15ου αιώνα της δυναμικής νέας τάξης των εμπόρων και τραπεζιτών οι οποίοι αναλαμβάνουν πλέον τα ηνία και στην καλλιτεχνική παραγωγή χρηματοδοτώντας έργα και πατρονάροντας μεγάλους δημιουργούς. Αυτή η νέα τάξη έχει πλουτίσει και ανέλθει κοινωνικά μέσω της ορθολογικής οργάνωσης της εργασίας και της ευρείας ποσοτικοποίησης των αξιών που επιφέρει το γενικευμένο εμπόριο και η αγορά χρήματος. Τα μαθηματικά και η γενικότερη ορθολογικοποίηση του κόσμου είναι η ιδεολογική πανοπλία των νέων ισχυρών στρωμάτων και περνώντας μέσα από τα φίλτρα των μεγάλων αναγεννησιακών ζωγράφων καθίστανται κανόνας. Η δυναμική αυτού του αναπαραστατικού κανόνα φτάνει στο ζενίθ της στην όψιμη Αναγέννηση όταν και εμφανίζονται περιστατικά μάλλον παρακμιακά, που μας θυμίζουν σημερινά φαινόμενα. Ο Gombrich αναφέρει πως τα ρωμαϊκά τοπία του Κλωντ Λοραίν ήταν τόσο τέλεια και πιστά ζωγραφισμένα, ώστε για πολλά χρόνια αργότερα οι περιηγητές αξιολογούσαν το πραγματικό τοπίο με βάση τα κριτήρια του Γάλλου ζωγράφου (!).[13]

Η φωτογραφία εμφανίζεται στις αρχές του 19ου αιώνα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο όπου πλέον οι εμπορευματικές σχέσεις κυριαρχούν δίχως κανένα εμπόδιο. Αποτελεί στοιχείο του καινούργιου και ομογενοποιημένου πεδίου κατανάλωσης και κυκλοφορίας με το οποίο ο Ευρωπαίος πολίτης βρίσκεται καθημερινά συνδεδεμένος. Ορισμένοι μάλιστα θεωρούν πως η ανάδυση του «φωτογραφικού φαινομένου» θα πρέπει να ιδωθεί ως συστατικό στοιχείο της καινούργιας πολιτιστικής οικονομίας της αξίας και της ανταλλαγής και όχι ως μέρος και συνέχεια μιας «ιστορίας της οπτικής αναπαράστασης».[14] Με αυτήν την έννοια θα μπορούσε να μορφοποιηθεί μια ιδιαίτερη αναλογία ανάμεσα στη φωτογραφία και το χρήμα όπως αυτό παρουσιάζεται στη μαρξική ανάλυση. Και τα δύο είναι «μαγικές μορφές», οι οποίες εγκαθιδρύουν ένα καινούργιο πλέγμα αφηρημένων σχέσεων ανάμεσα στους ανθρώπους και τα αντικείμενα και την ίδια στιγμή επιβάλλουν αυτές τις σχέσεις ως «πραγματικές».[15] Έτσι, ολόκληρος ο πλούτος και η ποικιλία του κοινωνικού κόσμου περιορίζεται, συγκροτείται και αναπαρίσταται αποκλειστικά από σημεία.

Αυτή η ιδιαίτερη ομογενοποίηση του κόσμου και η αύξηση του αισθήματος του «ομοειδούς» για κάθε τι που αποτελεί τον κόσμο είναι σύμφωνα με τον Μπένγιαμιν βασικό στοιχείο της αισθητηριακής αντίληψης των σύγχρονων μαζών. Ο άνθρωπος προσπαθεί να εξουσιάσει τα αντικείμενα με την εικόνα, ή μάλλον με το αντίγραφο της εικόνας. Η τεχνική αναπαραγωγή έχει καταστήσει εφικτή την απόσπαση αυτού του στοιχείου του «ομοειδούς» ακόμη και από το ανεπανάληπτο.[16] Συνεχίζοντας αυτήν τη λογική στις σημερινές συνθήκες, θα μπορούσαμε να δούμε πως οι σύγχρονες ψηφιακές μηχανές, ενσωματώνοντας μια δυνατότητα τεχνικής αναπαραγωγής η οποία υψώνεται στον κύβο συγκρινόμενη με την εποχή που έγραφε ο Μπένγιαμιν, αναστέλλουν ή αποτρέπουν από τα πριν τη δυνατότητα του ανεπανάληπτου συμβάντος. Μέσα από μια τέτοια θεώρηση, και παρ’ όλη την αίσθηση απόγνωσης που προκαλούν, περιστατικά όπως αυτά(https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_selfie-related_injuries_and_deaths) θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως ασυνείδητες ανακλαστικές άμυνες των σύγχρονων υποκειμένων απέναντι στον αποκλεισμό του ανεπανάληπτου -ταυτόχρονα βέβαια και ως ιδιαίτερες πραγματικές εμφανίσεις της τραγικής αποτυχίας της κριτικής θεωρίας.

Προοπτικές


Σε αντίθεση με όσα εκτέθηκαν παραπάνω θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί πως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι οι ίδιες οι ψηφιακές μηχανές αναπαράστασης της πραγματικότητας αλλά οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις χρησιμοποίησής τους. Δεν φταίει με άλλα λόγια το μέσο αλλά οι προϋπάρχουσες δομές στις οποίες αυτό εμφανίζεται. Ο σοβιετικός φιλόσοφος Έβαλντ Ιλιένκοφ μέσα από μια παρόμοια οπτική επισημαίνει πως το πρόβλημα «άνθρωπος-μηχανή», αν εξεταστεί λίγο βαθύτερα, μετατρέπεται στο πρόβλημα «άνθρωπος-μηχανή-άνθρωπος».[17] Η ανάπτυξη των μηχανών και της τεχνολογίας επιβάλλει την αλλοτρίωση του υποκειμένου μόνο στο βαθμό που αυτή χρησιμοποιείται από –και επανατροφοδοτεί- τον συγκεκριμένο καταμερισμό εργασίας που ορίζεται από την ατομική ιδιοκτησία και αναζητά συνεχώς την υπεραξία. Η τεχνική ανάπτυξη εξεταζόμενη μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα φαίνεται να διατηρεί μια σχετική αυτονομία και οι καρποί της μπορούν να σταματήσουν να είναι δηλητηριώδεις αν αλλάξουν οι κοινωνικές σχέσεις ανάμεσα στους ανθρώπους στα πλαίσια του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού ολόκληρης της κοινωνίας.

Τον καιρό που έγραφε ο Ιλιένκοφ βέβαια -στις αρχές του ’70- υπήρχε όντως εν εξελίξει μια τέτοια προσπάθεια κοινωνικού μετασχηματισμού σε ένα μεγάλο τμήμα του πλανήτη και ταυτόχρονα ένας πολύμορφος αγώνας ενάντια στις καπιταλιστικές σχέσεις στο υπόλοιπο μέρος του. Τί γίνεται όμως σήμερα που οι ανθρώπινες σχέσεις σε όλες τους τις διαστάσεις μεσολαβούνται πιο πολύ από ποτέ από την εμπορευματική μορφή; Σε έναν κόσμο όπου, για να θυμηθούμε και πάλι τον παλιό μας γνώριμο, η συσσώρευση του κεφαλαίου είναι τέτοια «που το εξαπλώνει σε ακραία όρια» και η «κοινωνία σε όλη της την έκταση γίνεται το πορτραίτο του»;[18] Πόσο μάλλον όταν η απουσία του ανταγωνιστικού κινήματος τις τελευταίες δεκαετίες έχει αφήσει τους πολύτιμους χώρους της καθημερινότητας και της ατομικής προσωπικής ανάπτυξης ολοκληρωτικά έκθετους στην καπιταλιστική επεκτατικότητα;

Οι προοπτικές είναι και θα παραμένουν δυσοίωνες όσο δεν αναγνωρίζεται ότι τα σύγχρονα τεχνικά μέσα απεμπολούν όλο και περισσότερο την «ουδετερότητα» που μπορεί να είχαν στον 19ο ή τον 20ο αιώνα. Περιπτώσεις όπως η σχέση των ψηφιακών μηχανών με την αισθητηριακή αντίληψη και τη σχέση που αναπτύσσει το άτομο με την πραγματικότητα γύρω του κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και θα πρέπει να προσανατολίσουν προς μια αποστασιοποίηση από τη λογική της ουδέτερης τεχνολογικής ανάπτυξης. O Aντόρνο σε ένα από τα πολύ σημαντικά κείμενά του έχει προειδοποιήσει από πολλά χρόνια πριν πως, μετά τον πόλεμο, οι παραγωγικές δυνάμεις είναι περισσότερο από ποτέ διαμεσολαβημένες από τις παραγωγικές σχέσεις: “ίσως τόσο απόλυτα, ώστε οι τελευταίες φαίνεται να είναι η ουσία.»[19] Υπάρχει κατά συνέπεια μια «ψευδής ταυτότητα» ανάμεσα στην οργάνωση του κόσμου και τους κατοίκους του. Η ταυτότητα αυτή είναι το αναγκαστικό αποτέλεσμα της ανάπτυξης της τεχνολογίας και της αποδοχής της από τις μάζες, η οποία αποδοχή όμως είναι, την ίδια στιγμή και αναγκαστικά, αποδοχή και επιβεβαίωση των παραγωγικών σχέσεων του ύστερου καπιταλισμού.[20]

 

Η δυνατότητα προσομοίωσης από τις ψηφιακές μηχανές οποιασδήποτε διανοητικής ή αισθητικής εμπειρίας εφόσον αυτή έχει εμπορικό ενδιαφέρον σημαίνει τη ριζική μεταμόρφωση του κοινωνικού πεδίου[21] εξολοκλήρου προς την κατεύθυνση του νέου καπιταλιστικού παραδείγματος, το οποίο για πρώτη φορά παίζει χωρίς ορατό αντίπαλο. Ο ολοκληρωτικός εκσυγχρονισμός του ύστερου καπιταλισμού έχει καταφέρει να παραγάγει τεχνικά μέσα τα οποία έχουν απεμπολίσει την ουδετερότητά τους. Και αυτό γιατί, από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 και ύστερα κατάφερε να ενσωματώσει και να επηρεάσει, καταστρεπτικά όπως πάντα, περιοχές που μέχρι τότε είχαν ξεφύγει από την εποπτεία του όπως το ασυνείδητο.[22] Όταν η τεχνολογική ανάπτυξη δημιουργεί μηχανές που καταφέρνουν να αναδιαμορφώνουν άμεσα το πεδίο της σκέψης, της συμπεριφοράς, της «αισθητικής της καθημερινότητας» προς την κατεύθυνση της ολοκληρωτικής κυριαρχίας της εμπορευματικής λογικής, θα πρέπει να είναι φανερό πως ένα πολύ σημαντικό όριο έχει ξεπεραστεί αποκλείοντας εναλλακτικές προοπτικές χρησιμοποίησης των συγκεκριμένων μέσων και οι απελευθερωτικές δυνατότητες δεν μπορούν πλέον να ενεργοποιηθούν παρά μόνο με μια κίνηση προς τα πίσω από το δεδομένο επίπεδο ανάπτυξης. Η «ψευδής ταυτότητα» τεχνικής και ζωής, παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων πρέπει να σπάσει.

Ή τουλάχιστον, ας είναι η άρνηση το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό και το σώμα όταν αντιμετωπίζουμε την εμφάνιση της τεχνικής μεσολάβησης στις κοινωνικές μας αλληλεπιδράσεις. Έτσι ώστε να ακολουθήσει η επίθεση, η οποία αναγκαστικά θα στρέφεται στο σύνολο του υπάρχοντος.    –Και αφού αναγκαστήκαμε να υποπέσουμε στη γοητεία του πρωτογονισμού και της οπισθοδρόμησης, ας βάλει σε αυτό το κείμενο την τελεία ένας συντηρητικός του νεοελληνικού μοντερνισμού:

 

Ξέρω λίγα δέντρα κι ένα πρόσωπο

που κοιτάζουνε το πλήρωμα της δημιουργίας

όσο μακραίνει απ’ το χάος τόσο να χάνει θεούς

όταν οι άνθρωποι δε θα βλέπουνε πια καθόλου

 

Ξέρω ένα κοχύλι που περιμένει τους νέους πολέμους

που θα σημάνουν το γυρισμό της δημιουργίας

στα στοιχεία και τις αρχές

όταν οι άνθρωποι δεν θα φαντάζονται πια τίποτα

 

Ξέρω μια γενιά ταμένη στη μεγάλη ανταρσία

Που θέλει να τελειώνει με τα πνευματικά τερτίπια

Και τις αντινομίες του κόσμου

Για να ξαναπιάσει τη Μεγάλη Ενότητα

(Ζήσιμος Λορεντζάτος, από το ποίημα Μικρά Σύρτις)

 


[1] Γκυ ντε Μπορ, Η κοινωνία του θεάματος (μτφρ. Πάνος Τσαχαγέας-Νίκος Β. Αλεξίου), Αθήνα, Ελεύθερος Τύπος, 5η Έκδοση, χχ, σ. 28 (§ 17)

[2] Βλ. και Bernadette Wegenstein, Getting under the skin. The body and media theory, MIT Press, 2006,  σ. 68

[3] Λέο Λόβενταλ, «Ιστορικές προοπτικές της προοριζόμενης για το πλατύ κοινό κουλτούρας» [1950], στο Aντόρνο, Λόβενταλ, Μαρκούζε, Χορκχάιμερ, Τέχνη και μαζική κουλτούρα (επιλογή, μτφρ. Ζήσης Σαρίκας, Αθήνα, Ύψιλον, 1984, σ. 148

[4] Γκυ ντε Μπορ, ό. π., σ. 115 (§219), πλαγιογράφηση δική μας

[5] Sarajevo, τχ. 25, Γενάρης 2009

[6] Suzan Sontag, On Photography [1976], New York, Rosetta Books, 2005, σ. 18

[7] Ρολάν Μπαρτ, Ο φωτεινός θάλαμος. Σημειώσεις για τη φωτογραφία (μτφρ. Γιάννης Κρητικός), Αθήνα, Κέδρος, 1983, σ. 20

[8] Ρολάν Μπαρτ, ό. π., σ. 26

[9] Ευγένιος Αρανίτσης, «Φωτογραφία ενός παιδιού που πρόκειται να πεθάνει», στο Σε ποιόν ανήκει η Κέρκυρα, Αθήνα, Νεφέλη, 1999, σ. 166

[10] Ρολάν Μπάρτ, ό. π., σ. 78

[11] Ντεμπόρ-Κανζυέρ, Προκαταρκτικές σημειώσεις για έναν ορισμό της ενότητας του επαναστατικού προγράμματος, Παρίσι, 1960. Παρατίθεται στο Anselm Jappe, Γκυ Ντεμπόρ (μτφρ. Νίκος Κούρκουλος), Αθήνα, Ελεύθερος Τύπος, 1998, σ. 21

[12] Jean Baudrillard, Η διαφάνεια του κακού. Δοκίμιο πάνω στα ακραία φαινόμενα (μτφρ. Ζήσης Σαρίκας), Αθήνα, Εξάντας, 1996, σ.  166

[13] Ε. Η. Gombrich, Το χρονικό της τέχνης (μτφρ. Λ. Κάσδαγλη), Αθήνα, ΜΙΕΤ, 21998, σ. 397

[14] Jonathan Crary, Techniques of the Observer. On vision and modernity in the nineteenth century, MIT Press, 1992, σ. 13

[15] Jonathan Crary, ό. π.

[16] Walter Benjamin, «Συνοπτική ιστορία της φωτογραφίας» [1931], στο Δοκίμια για την τέχνη (μτφρ. Δημοσθένης Κούρτοβικ), Αθήνα, Κάλβος, 1978, σ. 60

[17] Έβαλντ Ιλένκοφ, Τεχνοκρατία και ανθρώπινα ιδεώδη στο σοσιαλισμό (μτφρ. Αποστόλης Τσέλιος), Αθήνα, Οδυσσέας, 1976, σ. 27

[18] Γκυ Ντεμπόρ, ό. π., σ. 45 (§ 50)

[19] T. W. Adorno, «Ύστερος καπιταλισμός ή βιομηχανική κοινωνία» (μτφρ. Χάρης Λ.), διαθέσιμο στοhttps://grassrootreuter.wordpress.com/2014/09/11/t-w-adorno/

[20] T. W. Adorno, ό. π.

[21] Sarajevo, τχ. 97, Ιούλης 2015

[22] Fredric Jameson, «Periodizing the 60s», Social Text 9/10 (Spring-Summer 1984), σ. 207

απο τη Σταυρούλα

Στο βίντεο δεκάδες άνθρωποι από διαφορετικές γωνιές του πλανήτη κερδίζουν ένα δωρεάν τεστ DNA και αυτό που αποκαλύπτει το τεστ είναι πως στον σύγχρονο κόσμο, οι άνθρωποι σε κάθε γωνιά του πλανήτη «συγγενεύουν» με όλους τους άλλους σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από όσο φαντάζεστε.

Όπως σωστά λέει ένας από τους 67 συμμετέχοντες «Τελικά είμαστε όλοι ξαδέλφια».

Το «Ταξίδι του DNA», όπως ονομάζεται δημιουργήθηκε στα πλαίσια προώθησης ενός διαγωνισμού δωρεάν εξέτασης DNA και προσφοράς ενός ταξιδιού σε έναν προορισμό της επιλογής του ατόμου. Παρόλο που δεν είναι γνωστό εάν τα πρόσωπα του βίντεο είναι ηθοποιοί ή εάν πράγματι υποβλήθηκαν σε εξέταση DNA, το μήνυμα δεν παύει να είναι δυνατό: δεν υπάρχουν φυλές.

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Το ταξίδι του DNA: Ένα βίντεο που καταρρίπτει τους μύθους για “καθαρές” φυλές

Γιάννα στις 29 Μαΐου 2016

 

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) ανοίγει και φέτος τις πόρτες του στο κοινό, για ένα τετραήμερο εκδηλώσεων, με ελεύθερη είσοδο, που φέρουν τον συμβολικό τίτλο Metamorphosis: Το ΚΠΙΣΝ στον Κόσμο. Από τις 23 έως τις 26 Ιουνίου το ΚΠΙΣΝ μετουσιώνεται σε έναν ζωντανό τόπο ιδεών, εξερεύνησης και αλληλεπίδρασης, μέσα από ένα πρωτοποριακό πρόγραμμα πολιτιστικών, αθλητικών και εκπαιδευτικών δράσεων για όλες τις ηλικίες.

Παράλληλα, οι επισκέπτες θα έχουν για πρώτη φορά την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά τις νέες εγκαταστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, όπως επίσης και το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος σε ολόκληρη την έκτασή του.

Στο πρόγραμμα Metamorphosis συναντιούνται πάνω από 400 καλλιτέχνες από όλον τον κόσμο, όπου Έλληνες και ξένοι δημιουργοί συμπράττουν στη σύνθεση μιας μεγάλης γιορτής συμμετοχής και συνεργατικότητας, αξίες πάνω στις οποίες έχει δομηθεί το ΚΠΙΣΝ. Οι επισκέπτες αποκτούν το ρόλο του δημιουργού, οι δρόμοι της Ανατολής συμπλέκονται με τη δυτική παράδοση, ενώ την ίδια στιγμή τα όρια των τεχνών καταργούνται. Η μουσική συμπλέει με τη φύση, ο χορός βηματίζει με τον αθλητισμό, η επιστήμη γίνεται παιχνίδι, η λογοτεχνία μετατρέπεται σε παράσταση για μικρούς και μεγάλους. Με αντίστοιχο τρόπο, συναντιούνται οι διαφορετικές ηλικίες, γενιές, δεξιότητες και ιδιαιτερότητες σε έναν κοινό τόπο που επιδιώκει να αποτελέσει σημείο συνάντησης για όλους.

Η καλλιτεχνική επιμέλεια του προγράμματος φέρει την υπογραφή της Limor Tomer, Γενικής Διευθύντριας Συναυλιών & Διαλέξεων του Μητροπολιτικού Μουσείου της Νέας Υόρκης, ενώ η διεθνούς φήμης, πολυσχιδής καλλιτέχνις Laurie Anderson, είναι προσκεκλημένη Καλλιτεχνική Διευθύντρια. Επιπλέον, ο Robert Storr, Πρύτανης της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Yale, και οι επιμελήτριες Barbara London, Καλλιόπη Μηνιουδάκη και Francesca Pietropaolo υπογράφουν και φέτος το πρόγραμμα video art προβολών με τίτλο Fireflies in the Night Take Wing. Ο θαυματοποιός Mark Mitton και η ομάδα του θα παρασύρει μικρούς και μεγάλους σε διαδραστικά θεάματα φαντασίας και οφθαλμαπάτης.

Ο βραδινός αγώνας δρόμου SNF RUN: Τρέχοντας προς το Μέλλον με σημείο εκκίνησης το Παναθηναϊκό Στάδιο και τερματισμού το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος, θα διεξαχθεί φέτος για 2η χρονιά, με τις εγγραφές να ανοίγουν την Δευτέρα 16 Μαΐου, τα μεσάνυχτα. Το αθλητικό πρόγραμμα του τετραημέρου υλοποιείται από την ΜΚΕ ‘Αναγέννηση & Πρόοδος΄. Η Εθνική Πινακοθήκη παρουσιάζει έκθεση με έργα του Παναγιώτη Τέτση σε επιμέλεια της Μαρίνας Λαμπράκη-Πλάκα, ενώ το Ωδείο Αθηνών επιμελείται και παρουσιάζει για πρώτη φορά στη χώρα μας δύο εμβληματικά έργα του μουσικού ρεύματος του μινιμαλισμού. Η Εθνική Λυρική Σκηνή συμμετέχει με μια παράσταση στην Εναλλακτική Σκηνή, και η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος ανοίγει για πρώτη φορά τους χώρους της στο κοινό. Τον γενικό συντονισμό των εκδηλώσεων έχει η Μίλυ Πασχάλη, Συντονίστρια Δωρεών Τεχνών & Πολιτισμού του ΙΣΝ.

Μέσα στις 4 ημέρες του Metamorphosis, το πρόγραμμα φέρνει κοντά καλλιτέχνες διαφορετικών επιρροών και ύφους, όπως την ανατρεπτική Laurie Anderson, τον Σύρο μουσικό, Omar Souleyman, την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τον Αμερικανο-Ιρακινό μουσικό Amir ElSaffar, τους Xylouris White, τους «βιρτουόζους των κρουστών» Douglas Perkins και Δημήτρη Δεσύλλα, τον διεθνούς φήμης Κινέζο συνθέτη Tan Dun, την Demy, τον χορογράφο David Dorfman, όπως επίσης και τον διάσημο σκακιστή Garry Kasparov, και τον ίδιο τον αρχιτέκτονα του έργου Renzo Piano, φιλοδοξώντας να μεταφέρει το όραμα του ΚΠΙΣΝ για τη δημιουργία ενός χώρου ανοιχτού σε όλους, ο οποίος ανήκει στους ίδιους τους πολίτες και έχει σχεδιαστεί με στόχο να συντροφεύσει για τα επόμενα πολλά χρόνια, τους δημιουργικούς στόχους των κατοίκων, αλλά και των επισκεπτών της Ελλάδας.

Το αναλυτικό πρόγραμμα του “Metamorphosis: Το ΚΠΙΣΝ στον Κόσμο” είναι διαθέσιμο στον ειδικά σχεδιασμένο ιστότοπο SNFCC.org/metamorphosis.

Όλες οι εκδηλώσεις θα έχουν ελεύθερη είσοδο και πραγματοποιούνται με την αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).

Κατά τη διάρκεια των εκδηλώσεων, θα εγκαινιαστεί το Πρόγραμμα Μελών του ΚΠΙΣΝ που στόχος του είναι να ενεργοποιήσει τους πολίτες να στηρίξουν τη λειτουργία του ΚΠΙΣΝ όταν αυτό θα ανήκει στο Ελληνικό Δημόσιο, απολαμβάνοντας παράλληλα προνόμια σε σχέση με τις εκδηλώσεις και τις υπηρεσίες του ΚΠΙΣΝ. Προκειμένου να στηρίξει την έναρξη του προγράμματος μελών του ΚΠΙΣΝ, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος θα καλύψει με αποκλειστική δωρεά του τις πρώτες 25.000 συνδρομές μελών.

 

Γιάννα στις 17 Απριλίου 2016

Open House σημαίνει ότι επί δύο ημέρες η πόλη μας γίνεται ένα μεγάλο μουσείο που μας καλεί να εξερευνήσουμε ιδιαίτερα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια και την αρχιτεκτονική τους.

Η ιδέα είναι απλή: 91 σημαντικά κτίρια και χώροι στην Αθήνα ανοίγουν τις πόρτες τους για ένα σαββατοκύριακο και 450 εθελοντές, στην πλειοψηφία τους αρχιτέκτονες και φοιτητές αρχιτεκτονικής, περιμένουν να μας ξεναγήσουν και να μας μάθουν την ιστορία που κρύβεται πίσω από κάθε κτίριο και τη δημιουργία του.

Στη λίστα περιλαμβάνονται κτίρια όπως: το Δημαρχείο της Αθήνας, το Μουσείο της Πόλης των Αθηνών, το Μπάγκειο, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, το Δημοτικό θέατρο Πειραιά, το Μουσείο Βορρέ, το Εβραϊκό μουσείο, κ.ά. Για να συμμετέχουμε στις ξεναγήσεις πρώτα βρίσκουμε στο πρόγραμμα το κτίριο που μας ενδιαφέρει. Πάμε εκεί την ημέρα και ώρα που λέει το πρόγραμμα.

Ο θεσμός είναι διεθνής και ξεκίνησε με σκοπό την ανάδειξη και προώθηση της αρχιτεκτονικής, ενώ στην Αθήνα πραγματοποιείται για τρίτη χρονιά. Στο διήμερο υπάρχουν και παράλληλες δράσεις, ξεναγήσεις με ποδήλατα, ξεναγήσεις σε σταθμούς ΜΕΤΡΟ και ΗΣΑΠ ή διαγωνισμός φωτογραφίας και η γιορτή κλείνει όπως κάθε χρόνο με ένα μεγάλο πάρτι.

Info: Open House Athens, 15-17 Απριλίου 2016, σε διάφορα μέρη της Αθήνας. Είσοδος δωρεάν

Μαράκι στις 8 Απριλίου 2016

Υδατογραφίες της διάσημης εικονογράφου Snezhana Soosh (https://www.instagram.com/vskafandre/)

http://fanpage.gr

12725169_192706117762277_2059483478_n

36111523354676_553382423_n

 

 

 

 

Γιάννα στις 14 Μαρτίου 2016

Στο «As one» (10 Μαρτίου με 24 Απριλίου), 6 Ελληνες καλλιτέχνες παρουσιάζουν περφόρμανς για 7 εβδομάδες, επί 8 ώρες την ημέρα με συνεργάτες το κοινό της Αθήνας.

Ακραία δοκιμασία και για τους καλλιτέχνες, μόνο με αφεψήματα. Επίσης έκαναν αφωνία και μπάνιο γυμνοί στο χιόνι. Ετσι γεννήθηκε η προετοιμασία του πρότζεκτ. Με τιτάνια βούληση ώστε να μπορείς να επαναλαμβάνεις επί μήνες το ίδιο πράγμα.

Γιατί περφόρμανς και γιατί στην Ελλάδα; «Γιατί είμαι από την τέως Γιουγκοσλαβία» είπε η Μαρίνα Αμπράμοβιτς, «Είμαστε γείτονες και αισθάνομαι κατά κάποιο τρόπο σαν να βρίσκομαι στο σπίτι μου, χωρίς όμως τον πόνο του πολέμου». Όσον αφορά στα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα και το θέμα του προσφυγικού, η Μαρίνα Αμπράμοβιτς σημείωσε ότι «η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο και η λειτουργία του καλλιτέχνη είναι να φέρει οξυγόνο, όπου πάει. Αν το σκεφτείς αυτό η τέχνη είναι συνεισφορά και αν αλλάξουν και συνειδήσεις, η συνεισφορά είναι ακόμα μεγαλύτερη».

Είναι η περφόρμανς τέχνη; Εδώ η Νο1 περφόρμερ στον κόσμο μας άφησε με ένα ερωτηματικό… Ναι θεωρεί την περφόρμανς τέχνη, μόνο που τη βάζει στη δεύτερη θέση. Ως πρώτη όλων των τεχνών, τοποθετεί τη μουσική.

Τι θα κάνει το κοινό

Θα δοκιμάσει τα όρια του, με τη βοήθεια των καλλιτεχνών, υπό τις οδηγίες της 70χρονης πλέον Αμπράμοβιτς.

Θα αποχωριστεί τα υπάρχοντά του, τσάντα και κινητό στην είσοδο, ώστε μετά την ξενάγηση-δοκιμασία, να φτάσει στην τέλεια σωματική και πνευματική εμπειρία.

Θα ακολουθήσει αργό βάδισμα, ώστε να ενεργοποιηθεί η αναπνοή και να ηρεμήσει το πνεύμα.

Θα μετρήσει για ώρες φακές και αυτό θα το κάνει με απόλυτη συγκέντρωση μέχρι τέλους, για να μάθει να λειτουργεί με βούληση και στη ζωή.

Θα φοράει ακουστικά στα αφτιά, που δεν παίζουν τίποτα, ώστε να συγκεντρώνεται στην απόλυτη σιωπή.

Θα κοιτάζεται επί ώρες με τον απέναντι στα μάτια χωρίς να τα πάρει από πάνω του.

Θα ανεβεί με κλειστά μάτια σε μια εξέδρα κατά ομάδες, ώστε το κάθε άτομο να συνειδητοποιήσει ότι είναι με άλλους, αλλά ταυτόχρονα μόνο.

 

 

 

Κυριακή στις 24 Φεβρουαρίου 2016

Δείτε την υπέροχη, συγκινητική ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους που έχει προβληθεί σε δεκάδες φεστιβάλ σε όλον τον κόσμο και έχει αποσπάσει πάνω από 50 βραβεία.

Ένα αγόρι επιμένει να μένει όλη μέρα κλεισμένο σπίτι, κολλημένο μπροστά σε μια οθόνη, παίζοντας video games. Μέχρι που μία μέρα η μαμά του θα του χαρίσει ένα πολύ ιδιαίτερο δώρο…

Η διάρκειας 4 λεπτών ταινία κινουμένων σχεδίων είναι μία δημιουργία του Jacob Frey, στο πλαίσιο των σπουδών του στο τμήμα Animation, Visual Effects and Digital Postproduction της Filmakademie Baden-Wuerttemberg στο Ludwigsburg της Γερμανίας. Δείτε τη μέχρι το τέλος και θα καταλάβετε γιατί έχει κερδίσει πάνω από 50 βραβεία σε φεστιβάλ κινηματογράφου σε όλον τον κόσμο.

The Present from Jacob Frey on Vimeo.

http://enlefko.fm/blog/video-of-the-day/the-present

Ζωγραφίστε πρώτα ένα κλουβί

με μιά πόρτα ανοιχτή
ζωγραφίστε μετά
κάτι όμορφο
κάτι απλό
κάτι ωραίο
κάτι χρήσιμο
για το πουλί

βάλτε έπειτα το μουσαμά απάνω σ’ ένα δέντρο
σ’ ένα κήπο
σ’ ένα πάρκο
ή σ’ ένα δάσος
κρυφτείτε πίσω από το δέντρο
χωρίς μιλιά
τελείως ακίνητοι …;

Κάποτε το πουλί έρχεται γρήγορα
μα μπορεί και να περιμένει χρόνια
πριν τ’ αποφασίσει

Μην απογοητευτείτε
περιμένετε
περιμένετε αν χρειαστεί χρόνια ολόκληρα
το αν έρθει γρήγορα ή αργά το πουλί
δε θα ‘χει καμιά σχέση
με την επιτυχία του πίνακα

Όταν φτάσει το πουλί
αν φτάσει
κρατείστε απόλυτη σιωπή

περιμένετε να μπει το πουλί στο κλουβί
κι όταν μπει
κλείστε απαλά την πόρτα με ένα πινέλο

μετά
σβήστε ένα ένα όλα τα σύρματα
προσέχοντας να μην αγγίξετε ούτε ένα φτερό του πουλιού

Ζωγραφίστε κατόπιν το δέντρο
διαλέγοντας το πιο ωραίο κλαδί του
για το πουλί
ζωγραφίστε ακόμη το πράσινο φύλλωμα και τη δροσιά του ανέμου
τη σκόνη του ήλιου
το σούρσιμο των ζώων στη χλόη μέσα στο κάμα του καλοκαιριού
και μετά περιμένετε το πουλί να τραγουδήσει

Αν δεν τραγουδά το πουλί
Είναι κακό σημάδι
σημάδι πως ο πίνακας είναι κακός
μ’ αν τραγουδά είναι καλό σημάδι
σημάδι πως μπορείτε να υπογράψετε

Τραβάτε λοιπόν πολύ απαλά
ένα φτερό απ’ το πουλί
και γράφετε τ’ όνομά σας σε μια γωνιά του πίνακα.

Γιάννα στις 6 Ιανουαρίου 2016

Κορυφαίοι Έλληνες επιστήμονες της NASA, βραβευμένοι μικροί εξερευνητές, φιλόδοξες ομάδες νεαρών επιστημόνων και ερασιτέχνες αστρονόμοι επιχειρούν να απαντήσουν μερικά από τα πιο δύσκολα ερωτήματα που γεννά το σύμπαν και η ανθρώπινη περιπέτεια της κατάκτησης του διαστήματος στον «Ορίζοντα» του Σωτήρη Δανέζη με τίτλο «Φτιαγμένοι από Αστέρια», αυτήν την Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016 στις 23.10 στο MEGA.

Έχουν περάσει σχεδόν 55 χρόνια από την πρώτη διαστημική πτήση του Γιούρι Γκαγκάριν και η επιστημονική κοινότητα σχεδιάζει την πρώτη επανδρωμένη αποστολή στον πλανήτη Άρη.

Τους τελευταίους μήνες οι ανακοινώσεις της NASA, της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας, είναι καταιγιστικές. Οι διαστημικές ανακαλύψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Μερικές οφείλονται στη δουλειά δεκαετιών από διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες που έχουν αφήσει το στίγμα τους στην ιστορία της κατάκτησης του διαστήματος.

Για πρώτη φορά εμφανίζονται και μιλούν μαζί στο νέο επεισόδιο του Ορίζοντα ο ακαδημαϊκός και ομότιμος διευθυντής της Διοίκησης Διαστήματος στο εργαστήριο εφαρμοσμένης φυσικής του πανεπιστημίου John Hopkins, Σταμάτης Κριμιζής, που μετρά περισσότερες από είκοσι συμμετοχές σε καίριες αποστολές της NASA - ανάμεσα στις οποίες και τις αποστολές «Voyager» και «New Horizons»-, ο αστροφυσικός κι ερευνητής Θανάσης Οικονόμου, που εξόπλισε μεταξύ άλλων την αποστολή «Pathfinder» με την οποία η NASA πάτησε για πρώτη φορά στον πλανήτηΆρη, ο καθηγητής Περικλής Παπαδόπουλος που με την ομάδα «Greek Minds At Work» έστειλαν στο διάστημα τον πρώτο ελληνικό δορυφόρο Λ-Sat, αλλά και η διεπιστήμονας Ελένη Αντωνιάδου που με την έρευνά της συνδράμει στη μεγάλη προσπάθεια αποστολής αστροναυτών στον «κόκκινο πλανήτη».

Ο φακός της εκπομπής καταγράφει ακόμη την ελληνική ομάδα του HackerSpace που βραβεύθηκε από τη NASA για την ιδέα της αποστολής ενός διαστημικού θερμοκηπίου στον Άρη, ακολουθεί τον Σύλλογο Ερασιτεχνικής Αστρονομίας σε μία από τις νυχτερινές εξορμήσεις του κάτω από τον έναστρο ουρανό, ενώ συναντά στο Ζάννειο Πειραματικό Λύκειο τους μαθητές που κατέλαβαν τη δεύτερη θέση στον διεθνή διαγωνισμό που έγινε υπό την εποπτεία του MIT, της ΝΑSΑ και του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος.

Από ΤΟ ΒΗΜΑ

 

 

 

 

 

Μαράκι στις 4 Ιανουαρίου 2016

Ανόμοια με τα περισσότερα άλλα ψάρια, το αρσενικό και το θηλυκό είναι μαζί για όλη τους τη ζωή και σπάνια χωρίζονται το ένα από το άλλο. Κάθε αυγή, επιβεβαιώνουν το δεσμό τους με έναν μοναδικό χορό. «Ο χορός του ιππόκαμπου είναι πολύ όμορφος και γεμάτος χάρη—απόλαυση να τον παρακολουθείς», λέει η Τρέισι Γουόρλαντ, εκτροφέας ιππόκαμπων. Όταν τελειώνει ο χορός, οι ιππόκαμποι επιστρέφουν στο σημείο όπου στηρίζεται ο καθένας και περνούν την υπόλοιπη μέρα τρώγοντας. Ο χορός του ζευγαρώματος είναι πιο περίπλοκος. Καθώς το θηλυκό πλησιάζει το αρσενικό, εκείνος φουσκώνει το θύλακά του, αποκτάει πιο έντονο χρώμα και πηγαινοέρχεται μπροστά της. Κάνουν αργούς κύκλους το ένα γύρω από το άλλο και ενώνουν τις ουρές τους. Το ζευγάρι περιστρέφεται ενωμένο και έπειτα χοροπηδούν στο βυθό σαν καμαρωτά άλογα. Ανεβαίνουν και κατεβαίνουν, στροβιλίζονται και αλλάζουν χρώματα, παίζοντας μαζί για μισή ώρα.

Φυσικά, ο χορός του ζευγαρώματος αποτελεί προοίμιο της τεκνοποίησης. «Καθώς πλησιάζει ο καιρός για το ζευγάρωμα, ο χορός του ιππόκαμπου αυξάνεται σε διάρκεια και συχνότητα και μπορεί να επαναλαμβάνεται όλη μέρα», λέει ο Κουίτερ. «Καθώς ο χορός φτάνει στο αποκορύφωμά του, το ζευγάρι ανεβαίνει αργά προς την επιφάνεια με τις ουρές τους ενωμένες και τα σώματά τους κοντά το ένα με το άλλο. Τότε το θηλυκό εναποθέτει απαλά τα αβγά του στον επωαστικό θύλακα του αρσενικού που μοιάζει με το θύλακα του καγκουρό». Ο μελλοντικός πατέρας βρίσκει έπειτα ένα ήσυχο σημείο για να τοποθετήσει τα αβγά με ασφάλεια μέσα στο εσωτερικό του θύλακα. Τα γονιμοποιεί και τότε ξεκινάει η πιο ασυνήθιστη εγκυμοσύνη στο ζωικό βασίλειο.

«Το Όνειρο Κάθε Γυναίκας»

«Νομίζω ότι είναι θαυμάσιο που ο αρσενικός ιππόκαμπος μένει έγκυος και έχει τα μωρά», είπε μια γυναίκα. «Είναι το όνειρο κάθε γυναίκας», αστειεύτηκε κάποια άλλη. Ένας αρσενικός ιππόκαμπος υπέμεινε εφτά διαδοχικές εγκυμοσύνες διάρκειας 21 ημερών μέσα σε έναν και μόνο χρόνο!

Καθώς τα μωρά ιππόκαμποι βρίσκονται φωλιασμένα βαθιά μέσα στον επωαστικό θύλακα, ένα πλούσιο δίκτυο αιμοφόρων αγγείων τα τροφοδοτεί με οξυγόνο και θρεπτικά συστατικά. Με τον καιρό, η αλμύρα μέσα στο θύλακα αυξάνεται προετοιμάζοντάς τα έτσι για το μελλοντικό τους σπίτι—το θαλασσινό νερό. Όταν φτάνει ο καιρός της γέννησης, ο τοκετός του πατέρα μπορεί να διαρκέσει από μερικές ώρες μέχρι και δύο μέρες. Τελικά, ο θύλακάς του ανοίγει και τα μωρά ιππόκαμποι βγαίνουν σιγά σιγά στον κόσμο. Ο αριθμός των μωρών που γεννιούνται ποικίλλει ανάλογα με το είδος αλλά μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 1.500.

Δείτε το βίντεο :

Nancy-Henry-fbdown.net-1.mp4

πηγή : http://wol.jw.org/el/wol/d/r11/lp-g/102004925  και https://www.facebook.com/profile.php?id=1550364281&fref=photo

Κυριακή στις 23 Νοεμβρίου 2015
Kαλημέρααα!!!
Καλό χειμώνα!!!

https://www.youtube.com/watch?v=0g_VCDKbU88

από την Αρχοντούλα