Αγωγή του παιδιού

Ιούλ
26

ΓΕΝΙΑ Ζ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 26 Ιουλίου 2026

Η Gen Z εισέρχεται στο εργατικό δυναμικό σε μια εποχή που όλα αλλάζουν ραγδαία.

Η Tεχνητή Nοημοσύνη αντικαθιστά τους εργαζόμενους σε ορισμένους κλάδους και τα πτυχία πανεπιστημίοθ δεν εγγυώνται πλέον εργασία. Ωστόσο, πολλοί από τη Γενιά Z εξακολουθούν να ακολουθούν τις ίδιες ξεπερασμένες συμβουλές που τους έδωσαν οι γονείς, οι δάσκαλοι και οι σύμβουλοι σταδιοδρομίας τους.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι συμβουλές δεν συμβαδίζουν με τη σημερινή οικονομία και θα μπορούσαν να αφήνουν τους νέους απροετοίμαστους και να αγωνίζονται να βρουν τις θέσεις εργασίας που θέλουν.

Το γνωστό «ακολούθησε τα όνειρά σου» ίσως τελικά να μην είναι η ιδανική λύση. Αντ’ αυτού, το «ακολούθησε τα πάθη σου» μπορεί να αποδειχθεί πιο έξυπνο και πιο προσοδοφόρο.

Η στιγμή που ένας φοιτητής παίρνει πτυχίο εκτός από το ότι είναι ιδιαίτερα έντονη, είναι εξίσου ιδιαίτερα ενθαρρυντική. Ωστόσο, δεν μπορεί κάθε απόφοιτος να ακολουθήσει το επάγγελμα στο οποίο αναφέρεται το πτυχίο του.

ΗΤεχνητή Νοημοσύνη κάνει τη μετάβαση ακόμη πιο δύσκολη, αυτοματοποιώντας θέσεις εργασίας εισαγωγικού επιπέδου και υπόσχεται να εξαφανίσει ολόκληρες καριέρες.

Στις 13 Ιουλίου, περισσότεροι από 200 οικονομολόγοι και διακεκριμένοι ειδήμονες της τεχνολογίας προειδοποίησαν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να προκαλέσει «μεγάλης κλίμακας μετατόπιση θέσεων εργασίας». Η εύρεση της δουλειάς της ζωής σας δεν ήταν ποτέ τόσο δύσκολη.

Καθώς ψάχνουν στο LinkedIn, οι απόφοιτοι μπορεί να αναρωτιούνται γιατί ασχολήθηκαν εξ’ αρχής με το να σπουδάσουν στο πανεπιστήμιο. Μεταξύ των πρόσφατων Αμερικανών αποφοίτων, το 40% απασχολείται σε ρόλους που δεν απαιτούν πτυχίο πανεπιστημίου, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Fed της Νέας Υόρκης.

Οι επαγγελματικές προκλήσεις της Γενιάς Ζ έχουν προκαλέσει μια πληθώρα βιβλίων με συμβουλές.

Ο Μπιλ Γκέρλεϊ, πρώην επενδυτής επιχειρηματικών κεφαλαίων από τη Σίλικον Βάλεϊ, εξηγεί «πώς να ευδοκιμήσετε σε μια καριέρα που πραγματικά αγαπάτε».

Η Τζόντι Κάντορ, δημοσιογράφος που βοήθησε στην αποκάλυψη των εγκλημάτων του Χάρβεϊ Γουάινσταϊν, δημοσίευσε μια συνοπτική ενθαρρυντική ομιλία για φοιτητές που χαρακτηρίζεται ως «μια επιστολή από έναν παλαιότερο σύμμαχο».

Η καριέρα σου είναι η πιο σημαντική σου απόφαση. Ειδικά για την επίδρασή σου. Αλλά οι περισσότερες συμβουλές για την καριέρα σου είναι χάλια, οπότε εκατομμύρια άνθρωποι τις σπαταλούν… λέει ο Μπέντζαμιν Τοντ, συγγραφέας του βιβλίου «80.000 Ώρες» το οποίο αναφέρεται στις ώρες εργασίας που δουλεύει ένας άνθρωπος

Ο Μπέντζαμιν Τοντ, ιδρυτής ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού που ονομάζεται «80.000 Ώρες», έχει γράψει ένα βιβλίο με το ίδιο όνομα (80.000 ώρες είναι ο χρόνος που μπορείτε να περιμένετε να αφιερώσετε στην εργασία, αν εργάζεστε 40 ώρες την εβδομάδα, 50 εβδομάδες το χρόνο, για 40 χρόνια).

Οι γονείς και οι δάσκαλοι ώθησαν τους μαθητές σε μαθήματα όπως η πληροφορική και η νομική. Τώρα, αυτοί οι τομείς είναι από τους πιο ευάλωτους στις αναταραχές από την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Όπως το θέτει ο κ. Γκέρλεϊ, ο καθησυχαστικός ιμάντας μεταφοράς του πανεπιστημίου οδηγεί σε μια αγορά εργασίας που μοιάζει με αυτοκινητόδρομο οκτώ λωρίδων.

Αυτός και η κ. Κάντορ ενθαρρύνουν τους φοιτητές να ακολουθήσουν τα πάθη τους.

«Τίποτα δεν θα σας κάνει πιο επιτυχημένους από το να αγαπάτε αυτό που κάνετε για να ζήσετε», υποστηρίζει ο κ. Γκέρλεϊ, μιλώντας στον Economist ο οποίος ερωτεύτηκε τους υπολογιστές όταν έπαιξε για πρώτη φορά «Pong» σε ένα Atari.

Πολλοί απόφοιτοι βλέπουν μια επιλογή ανάμεσα σε μια εργασία που τους ικανοποιεί και μια εργασία που αμείβεται καλά. Στην πραγματικότητα, μπορεί να είναι και τα δύο, υποστηρίζει η κ. Κάντορ, επικαλούμενη δικηγόρους που γνώρισε κατά τη διάρκεια των ερευνών της για το #MeToo. «Όταν με καλούν από τα εξοχικά τους, διαπιστώνω πόσο επικερδής μπορεί να είναι αυτή η μορφή φεμινισμού», σημειώνει.

Ωστόσο, και οι δύο συγγραφείς καταδεικνύουν γιατί οι επιτυχημένοι άνθρωποι γίνονται κακοί σύμβουλοι σταδιοδρομίας.

«Ασχολήθηκα με έναν τομέα που όλοι μου έλεγαν ότι ήταν μια καταστροφή και βίωσα δύναμη και ένα μέτρο επιχειρηματικής επιτυχίας», γράφει η Κάντορ, της οποίας η δημοσιογραφική καριέρα -οι New York Times , ένα βραβείο Πούλιτζερ και ένα βιβλίο, το «She Said», που μετατράπηκε σε ταινία- είναι άτυπη. Η προκατάληψη της επιβίωσης διαπερνά τις αναλύσεις της ίδιας και του κ. Γκέρλεϊ.

Και οι δύο παρουσιάζουν ανθρώπους που τα κατάφεραν στον επιρρεπή στην πτώχευση κλάδο της εστίασης, προφανώς χάρη στη σκληρή δουλειά και το πάθος. Ο κ. Γκέρλεϊ αναφέρει δύο διάσημους podcasters που «κατάλαβαν τι αγαπούσαν και μετά βρήκαν έναν τρόπο να βγάλουν χρήματα». Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς καλύτερο παράδειγμα από το podcasting για να δείξει πώς το να κάνεις αυτό που αγαπάς δεν οδηγεί πάντα σε μια βιώσιμη δουλειά.

Η Μάγια Αγγέλου ήταν μαγείρισσα πριν γίνει μεγάλη και διάσημη συγγραφέας

Το βιβλίο του κ. Τοντ, το πιο πρωτότυπο και χρήσιμο από τα τρία, υιοθετεί την αντίθετη προσέγγιση.

Βασιζόμενο σε 15 χρόνια παροχής συμβουλών σε ανθρώπους στην αρχή της εργασιακής τους ζωής, το «80.000 Ώρες» εξετάζει την επαγγελματική σταδιοδρομία όχι από πάνω προς τα κάτω αλλά από κάτω προς τα πάνω — με εκπληκτικά συμπεράσματα.

Από το μπεστ σέλερ «Τι χρώμα είναι το αλεξίπτωτό σας;» (1970), τα βιβλία σταδιοδρομίας λένε στους ανθρώπους να σκεφτούν τι τους αρέσει και στη συνέχεια να αναζητήσουν δουλειές που τους ταιριάζουν.

Αλλά πολλοί άνθρωποι δεν είναι σίγουροι τι θέλουν. Και ακόμα κι αν έχουν ένα ισχυρό ενδιαφέρον, μπορεί να μην οδηγήσει σε μια δουλειά.

Σε μια έρευνα του 2003, σχεδόν το 90% των Καναδών φοιτητών δήλωσαν ότι αγαπούσαν τη μουσική, την τέχνη ή τον αθλητισμό – τομείς που αντιπροσώπευαν μόνο το 3% των θέσεων εργασίας στον Καναδά.

«Το «ακολουθήστε το πάθος σας» το πάει ανάποδα», γράφει ο κ. Τοντ. Αντί να κοιτάτε μέσα σας, «γίνετε καλοί σε κάτι που βοηθάει τους άλλους και το πάθος θα ακολουθήσει». Το να βοηθάτε τους άλλους αυξάνει την ικανοποίηση από τη ζωή.

Η κατάκτηση μιας δεξιότητας είναι από μόνη της ικανοποιητική. Αν είστε καλοί στη δουλειά σας, θα έχετε μεγαλύτερο πλεονέκτημα για να κάνετε ευχάριστη δουλειά από ό,τι αν επιδιώκετε ένα πάθος και είστε μέτριοι σε αυτό (σκεφτείτε τους μουσικούς που καταλήγουν να παίζουν σε αίθουσες διδασκαλίας αντί για αρένες).

Για να δώσει συμβουλές σχετικά με το πώς να κάνει κανείς το καλό, ο κ. Τοντ βασίζεται στον «αποτελεσματικό αλτρουισμό», μια ωφελιμιστική φιλοσοφία την οποία το «80.000 Ώρες» βοήθησε να ξεκινήσει πριν από 15 χρόνια. Η δωρεά είναι μια επιλογή (υπολογίζει ότι η παροχή του 10% του τυπικού μισθού ενός Αμερικανού αποφοίτου, ύψους 77.000 δολαρίων, σε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα για την ελονοσία θα σώσει περίπου 20 φορές περισσότερες ζωές από την εργασία πλήρους απασχόλησης ως γιατρός).

Μια άλλη επιλογή είναι η εργασία σε έναν τομέα φιλανθρωπίας: η ρύθμιση της τεχνητής νοημοσύνης και η αποφυγή συγκρούσεων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων είναι μεταξύ των τομέων που, όπως υποστηρίζει, θα μπορούσαν να έχουν τον πιο θετικό αντίκτυπο.

Σχετικά με το δίλημμα των κερδών, ο κ. Τοντ υποστηρίζει ότι τα περισσότερα χρήματα είναι απίθανο να σας κάνουν πολύ πιο ευτυχισμένους: η αυτοαναφερόμενη ευτυχία μειώνεται όταν το εισόδημα των νοικοκυριών φτάσει περίπου τα 75.000 δολάρια ετησίως.

Το «80.000 Hours» έχει επίσης αντιφατικές ιδέες σχετικά με το πώς η Τεχνητή Νοημοσύνη μπορεί να διαταράξει τις σταδιοδρομίες.

Ο αυτοματισμός τελικά καταστρέφει θέσεις εργασίας. Αρχικά, όμως, αυξάνει τη ζήτηση για ορισμένες δεξιότητες.

Οι τράπεζες απασχολούσαν περισσότερους υπαλλήλους μετά την εφεύρεση των ΑΤΜ, επειδή έκαναν φθηνότερη τη λειτουργία υποκαταστημάτων, άρα άνοιξαν περισσότερα.

Μόνο με την ηλεκτρονική τραπεζική αντικαταστάθηκαν πλήρως οι υπάλληλοι. «Ο στόχος δεν είναι να βρεθεί ούτε μία θέση εργασίας που δεν θα αυτοματοποιηθεί ποτέ, αλλά μάλλον να καβαλήσουμε το κύμα, μεταβαίνοντας στις δεξιότητες που γίνονται πιο πολύτιμες κάθε φορά».

Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει θέσεις εργασίας στην Τεχνητή Νοημοσύνη που σχετίζονται με την εκπαίδευση μοντέλων ή την κυβερνοασφάλεια ή σε υπηρεσίες όπου η ζήτηση θα αυξηθεί καθώς η Τεχνητή Νοημοσύνη μειώνει το κόστος, όπως η υγειονομική περίθαλψη.

Όσοι αναζητούν εργασία μπορούν να βεβαιωθούν ότι πολλοί άνθρωποι χρειάζονται χρόνο για να βρουν την εργασία της ζωής τους.

Ο Σερ Τόνι Μπλερ ήταν υποστηρικτής της ροκ μουσικής πριν γίνει πρωθυπουργός της Βρετανίας.

Η Μάγια Αγγέλου ήταν μαγείρισσα πριν γίνει διάσημη συγγραφέας.

Ο Συνταγματάρχης Σάντερς ίδρυσε το Kentucky Fried Chicken σε ηλικία 62 ετών. Το να γίνει σωστά απαιτεί χρόνο. Όποιος ανησυχεί για το πώς θα ξοδέψει τις 80.000 ώρες του μπορεί να ξεκινήσει επενδύοντας μερικές στο βιβλίο του κ. Τοντ

Aπό in.gr

Αγωγή του παιδιού, Η Ζωή μας σήμερα Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΓΕΝΙΑ Ζ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑ
Ιούλ
25

Η ΥΠΕΡΦΟΡΤΩΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 25 Ιουλίου 2026

Σύμφωνα με το Λεξικό της Οξφόρδης λέξη της χρονιάς είναι το BRAIN ROT, που δείχνει πώς τα social media επηρεάζουν τη σκέψη μας. 
Η επιλογή αυτή είναι μια ενδιαφέρουσα αντανάκλαση του τρόπου με τον οποίο τα social media και η ψηφιακή κουλτούρα επηρεάζουν την καθημερινότητά μας. Η φράση αυτή περιγράφει μια αίσθηση πνευματικής κόπωσης λόγω της υπερβολικής κατανάλωσης περιεχομένου από τις ψηφιακές πλατφόρμες. Τι επιπτώσεις υπάρχουν; Υπερφόρτωση πληροφοριών από έκθεση σε ειδήσεις, βίντεο και αναρτήσεις, με αποτέλεσμα τη μείωση της ικανότητας επεξεργασίας δεδομένων.

Μια άλλη επίπτωση είναι η μείωση της συγκέντρωσης επειδή το περιεχόμενο παρουσιάζεται και εναλλάσσεται γρήγορα με αποτέλεσμα τη μείωση της ικανότητας να διατηρούμε την προσοχή μας. Μπορούμε να αναφέρουμε και την έλλειψη της κριτικής σκέψης, όπως και τις ψυχολογικές επιπτώσεις όπως η χαμηλή αυτοεκτίμηση και η κατάθλιψη. Η επιλογή αυτής μας καλεί να αναλογιστούμε τον τρόπο που χρησιμοποιούμε την τεχνολογία και πώς μπορούμε να προστατεύσουμε την ψυχική μας υγεία σε έναν κόσμο που κινείται γρήγορα και απαιτεί την προσοχή μας συνεχώς.

«Το ατελείωτο scrolling μπορεί να έχει σημαντικές συνέπειες στον εγκέφαλο, στην ψυχική υγεία και στη γενική ευεξία».

Μέσα από αυτό αναδεικνύεται ο αντίκτυπος του ατελείωτου scrolling που μουδιάζει το μυαλό.
Το ατελείωτο scrolling μπορεί να έχει σημαντικές συνέπειες στον εγκέφαλο, στην ψυχική υγεία και στη γενική ευεξία: μείωση της συγκέντρωσης, αίσθηση «πληροφοριακού θορύβου» λόγω υπερβολικών πληροφοριών που δυσκολευόμαστε να επεξεργαστούμε, κατάθλιψη από την απομόνωση λόγω της υπερβολικής χρήσης των social media. Επίσης, προκαλείται διαταραχή του ύπνου λόγω της παρατεταμένης χρήσης και του μπλε φωτός από τις οθόνες. Επειδή το ατελείωτο scrolling δημιουργεί μια αίσθηση αποξένωσης από τον πραγματικό κόσμο, μπορούμε με μικρές αλλαγές στη συμπεριφορά μας να μειώσουμε τον αντίκτυπο και να αποκαταστήσουμε την ισορροπία στη ζωή μας

 Υπάρχουν λύσεις σήμερα σε μια εποχή που κατακλυζόμαστε από μικροσυσκευές;
Οι μικροσυσκεύες ήρθαν αρχικά για να κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη και σίγουρα είναι δύσκολο να τις αποφύγουμε. Ως ψυχολόγος θα προτείνω λύσεις που μπορούν να μας βοηθήσουν να επανακτήσουμε τον έλεγχο και να χρησιμοποιούμε τις μικροσυσκευές με τρόπο που εξυπηρετεί την ψυχική μας υγεία. Το πρώτο βήμα είναι η διαμόρφωση συνειδητών συνηθειών όπως η δημιουργία χώρων χωρίς συσκευές (π.χ. κρεβατοκάμαρα), ο χρονικός περιορισμός στη χρήση τους μέσα στην ημέρα, η προτεραιότητα στην ανθρώπινη επικοινωνία όπως μια βόλτα ή καφές με παρέα, η συμμετοχή σε ομάδες για την ενίσχυση της κοινωνικότητας, η ανάγνωση βιβλίων και τα χόμπι.

Όσον αφορά τα παιδιά, θα πρέπει να τεθούν κανόνες (π.χ. «τρώμε χωρίς κινητό»), να αντικατασταθούν τα ψηφιακά μέσα με παραδοσιακές πηγές γνώσης και ψυχαγωγίας και να ενισχυθούν οι εξωτερικές δραστηριότητες. Έτσι θα υπάρχει διπλό όφελος: κοινωνικοποίηση και την απομάκρυνση από τα ψηφιακά μέσα. Οι μικροσυσκευές είναι χρήσιμα εργαλεία, αλλά χρειάζεται να τους κάνουμε συνειδητή διαχείριση για να αποφύγουμε τις αρνητικές συνέπειες στην ψυχική και φυσική μας υγεία.

 Η Αυστραλία απαγορεύει με νόμο τα social media στα παιδιά κάτω των 16 ετών. Είναι προς τη σωστή κατεύθυνση αυτή η ενέργεια;
Το γεγονός ότι ένα κράτος θεσμοθετεί τον συγκεκριμένο νόμο δείχνει το μέγεθος του προβλήματος στα παιδιά, το ότι δεν λαμβάνονται μέτρα από τις οικογένειες αλλά και τον φόβο του κράτους για την εξέλιξη αυτών των ανθρώπων. Η απαγόρευση από μόνη της μπορεί να είναι μια προσωρινή λύση, αλλά δεν αντιμετωπίζει τη ρίζα του προβλήματος: την έλλειψη ψηφιακής παιδείας και την ανάγκη για ασφαλέστερες πλατφόρμες.

Θεωρώ ότι για να είναι το μέτρο πραγματικά αποτελεσματικό θα πρέπει να εκπαιδευτούν από την πολιτεία τόσο τα παιδιά όσο και οι γονείς, να ενταχθεί κάποιο αντίστοιχο μάθημα στα σχολεία. Μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά θα βρουν τον τρόπο να χρησιμοποιήσουν τις πλατφόρμες, δηλώνοντας ψεύτικα στοιχεία. Η απαγόρευση μπορεί να είναι ένα μέτρο προστασίας, αλλά από μόνη της δεν είναι αρκετή. Μέτρα προς τη σωστή κατεύθυνση περιλαμβάνουν έναν συνδυασμό ρυθμίσεων, εκπαίδευσης και καλλιέργειας ψηφιακής υπευθυνότητας τόσο από τις οικογένειες όσο και από την κοινωνία συνολικά.

Στον διεθνή Τύπο υπάρχουν πολλές αναλύσεις που μιλούν για το τέλος των dating apps. Αναφέρουν ότι τους λείπει η μαγεία, η φροντίδα, το νοιάξιμο, καθώς και ότι όλα είναι σχεδιασμένα για να είσαι ένας διαρκής χρήστης χωρίς συναίσθημα.
Τα dating apps δεν είναι εγγενώς κακά, είναι απλώς εργαλεία. Το πρόβλημα έγκειται στον τρόπο χρήσης τους. Πολλές θεωρίες αναφέρουν ότι έχουν ως στόχο να είναι οι χρήστες μονίμως στις πλατφόρμες, αναζητώντας το ιδανικό το οποίο και δεν θα βρουν ποτέ. Όσο οι χρήστες αναζητούν περισσότερη μαγεία, φροντίδα και συναισθηματική σύνδεση, η αγορά και οι πλατφόρμες αναγκαστικά θα προσαρμόζονται ή θα συρρικνώνονται.

Οι πλατφόρμες από μόνες τους δεν έχουν καμία δύναμη, τη δύναμη τους τη δίνουν οι χρήστες. Αντί να απορρίψουμε τελείως τα dating apps, ίσως χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε τη χρήση τους, δίνοντας έμφαση στην αυθεντικότητα και τη δημιουργία μιας κουλτούρας στο πλαίσιο της οποία οι άνθρωποι θα επενδύουν πραγματικά στους άλλους.

Από LIFO

Αγωγή του παιδιού, Η Ζωή μας σήμερα Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η ΥΠΕΡΦΟΡΤΩΣΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ
Ιούλ
1

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΟΛΛΑΝΔΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 1 Ιουλίου 2026

Η διεθνής έρευνα δείχνει σταθερά ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν στην Ολλανδία είναι από τα πιο ευτυχισμένα και υγιή του κόσμου.

Κάθε χρόνο, λίγο πριν από το τέλος της σχολικής χρονιάς, χιλιάδες παιδιά στην Ολλανδία συμμετέχουν σε μια ξεχωριστή δράση που αποτελεί πλέον μέρος της εθνικής τους παράδοσης. Πρόκειται για το Avondvierdaagse, τον «Τετραήμερο Απογευματινό Περίπατο» όπου για τέσσερα διαδοχικά απογεύματα μεγάλοι και μικροί, γονείς και εκπαιδευτικοί βγαίνουν στους δρόμους και στα πάρκα και περπατούν μαζί διανύοντας αποστάσεις αρκετών χιλιομέτρων. Η παράδοση δεν προβλέπει νικητές, χαμένους ή χρονόμετρο. Αξία έχει η χαρά της συμμετοχής, η εμπειρία κι η ολοκλήρωση των 5, 10 ή 15 χλμ. μέσα από γραφικούς δρόμους, καταπράσινα πάρκα και γοητευτικές συνοικίες.

Η εμπειρία καλλιεργεί την επιμονή, την ανθεκτικότητα και την αυτοπεποίθηση χωρίς την πίεση του ανταγωνισμού.

Περισσότερο από μια σχολική εκδήλωση
Το Avondvierdaagse μετρά πολλές δεκαετίες, καθώς ξεκίνησε ως θεσμός στις αρχές του 1900 έπειτα από πρωτοβουλία της Ολλανδικής Ένωσης Φυσικής Αγωγής (NBLO) που διοργάνωσε πεζοπορίες, οι οποίες ωστόσο κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου απαγορεύθηκαν. Σχολεία, οικογένειες, αθλητικοί σύλλογοι, ομάδες πεζοπορίας, άνθρωποι με αναπηρία, άνθρωποι με τους σκύλους τους, όλοι μπορούν να λάβουν μέρος στην εκδήλωση που αποτυπώνει με τον πιο απλό τρόπο την αρχή της ολλανδικής νοοτροπίας: η δραστηριότητα αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας.

Με μια πρώτη ματιά, το Avondvierdaagse θα μπορούσε να θεωρηθεί απλώς μια οργανωμένη πεζοπορία για παιδιά. Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί μια κοινωνική εμπειρία με πολλαπλές διαστάσεις. Τα παιδιά περπατούν με τους φίλους τους, συζητούν, γελούν, γνωρίζουν καλύτερα τη γειτονιά τους και νιώθουν ότι ανήκουν σε μια κοινότητα. Οι γονείς συμμετέχουν ενεργά, ενώ οι εκπαιδευτικοί και οι εθελοντές υποστηρίζουν τη διοργάνωση. Το περπάτημα μετατρέπεται έτσι σε αφορμή για επικοινωνία, συνεργασία και αναμνήσεις. Επιπλέον, τα παιδιά μαθαίνουν να ολοκληρώνουν μια προσπάθεια. Ακόμη κι όταν κουραστούν ή όταν ο καιρός δεν είναι ιδανικός, συνεχίζουν μέχρι το τέλος. Η εμπειρία αυτή καλλιεργεί την επιμονή, την ανθεκτικότητα και την αυτοπεποίθηση χωρίς την πίεση του ανταγωνισμού.

Τα παιδιά περπατούν, τρέχουν, συζητούν με τους φίλους τους, γνωρίζουν καλύτερα τη γειτονιά τους και νιώθουν ότι ανήκουν σε μια κοινότητα.

Ταυτόχρονα, υπάρχουν και εκδηλώσεις ποδηλασίας και κολύμβησης, ενώ σύμφωνα με τη Βασιλική Ολλανδική Ένωση Πεζοπορίας (KWbN), η οποία συμμετέχει στον συντονισμό των εκδηλώσεων, ετησίως συμμετέχουν τουλάχιστον μισό εκατομμύριο άνθρωποι, σε 700 διαφορετικά σημεία σε όλη τη χώρα, με τη βοήθεια δεκάδων χιλιάδων εθελοντών. Η παράδοση δε, περνάει από γενιά σε γενιά, αφού γονείς περπατούν με τα παιδιά τους ακριβώς όπως έκαναν όταν εκείνοι ήταν μικροί με τους δικούς τους. Οι περισσότεροι, μάλιστα, βλέπουν τη δράση ως εθνικό γεγονός, τόσο σημαντικό όσο άλλες εκδηλώσεις όπως η Ημέρα του Βασιλιά, η εθνική εορτή για τον εορτασμό των γενεθλίων του Ολλανδού μονάρχη.

Γιατί τα παιδιά της Ολλανδίας ξεχωρίζουν
Σύμφωνα με έρευνες τα παιδιά που μεγαλώνουν στην Ολλανδία καταγράφουν πολύ υψηλές επιδόσεις σε δείκτες ψυχικής ευεξίας, κοινωνικών σχέσεων και ικανοποίησης από τη ζωή. Συγκεκριμένα έκθεση της UNICEF τα κατέταξε στην πρώτη θέση ανάμεσα στα παιδιά 44 δυτικών χωρών για τη συνολική ευημερία και ευεξία. Με λίγα λόγια, τα παιδιά στην Ολλανδία είναι τα πιο ευτυχισμένα. Βασικός παράγοντας αναδεικνύονται οι κοινωνικές σχέσεις, καθώς τα παιδιά των Κάτω Χωρών διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με συνομήλικούς τους, περνούν περισσότερο ποιοτικό χρόνο με τους γονείς τους, έχουν μεγαλύτερη ανεξαρτησία, κινούνται ελεύθερα συνήθως με ποδήλατο από και προς το σχολείο, είναι εξοικειωμένα με την άσκηση, αναλαμβάνουν νωρίς ευθύνες και να λειτουργούν με μεγαλύτερη αυτονομία. Οι περίπατοι αυτοί αποτελούν μια ακόμα ευκαιρία για τα παιδιά να περάσουν χρόνο όχι μόνο με τους γονείς τους, αλλά και με τους φίλους τους, ενισχύοντας ακόμα περισσότερο την αίσθηση της κοινότητας, του ανήκειν καθώς και της εμπιστοσύνης, της ασφάλειας και της αλληλεγγύης. Έτσι, ενισχύεται η αίσθηση ζεστασιάς, παρέας, χαλάρωσης και σύνδεσης που ένας εμβληματικός όρος για την ολλανδική κουλτούρα συμπυκνώνει: gezellig.

Η παράδοση περνάει από γενιά σε γενιά, αφού γονείς περπατούν με τα παιδιά τους ακριβώς όπως έκαναν όταν εκείνοι ήταν μικροί.

Τι μπορούμε να μάθουμε από αυτήν τη δράση
Η χαρά της συμμετοχής είναι σημαντικότερη από την επίδοση, ενώ παράλληλα ενθαρρύνεται η κίνηση ως καθημερινή συνήθεια. Δεν απαιτείται ειδικός εξοπλισμός ή εγκαταστάσεις. Άλλωστε, το περπάτημα είναι μια από τις πιο προσιτές και εύκολες μορφές άσκησης για όλες τις ηλικίες. Οι κοινές διαδρομές και οι δράσεις τέτοιου τύπου φέρνουν πιο κοντά παιδιά, γονείς και εκπαιδευτικούς. Καλλιεργείται η αίσθηση της κοινότητας και έτσι τα παιδιά νιώθουν ότι αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Την ίδια στιγμή, είναι πολύ πιθανό τα παιδιά να παραμείνουν δραστήρια και στην ενήλικη ζωή τους αφού συνδέουν την κίνηση με ευχάριστες αναμνήσεις και παιχνίδι κι όχι με πίεση ή καταναγκασμό.

Aπό Newmoney Δανάη Δροσοπούλου

Αγωγή του παιδιού, Νέα από όλον τον Κόσμο, Οικογένεια, Σχέσεις Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΟΛΛΑΝΔΙΑ
Μαρ
25

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ SMARTPHONES

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 25 Μαρτίου 2026

Πώς η έλλειψη smartphones βοήθησε τα παιδιά να γίνουν πιο αυτόνομα συναισθηματικά

Οι ειδικοί τονίζουν ότι η παιδική ηλικία είναι η βάση για να μάθει κανείς να διαχειρίζεται τις απογοητεύσεις, τα συναισθήματα και τις κοινωνικές προκλήσεις. Όταν τα παιδιά παλιά δεν είχαν smartphones, περνούσαν περισσότερο χρόνο παίζοντας έξω, βαριούνταν, εξερευνούσαν και έλυναν μόνα τους προβλήματα καθημερινά.

Αυτές οι στιγμές της ανίας ή της απλής ανεξάρτητης δράσης ήταν το κλειδί για την ανάπτυξη δεξιοτήτων όπως η αυτορύθμιση και η επίλυση συγκρούσεων χωρίς εξωτερική παρέμβαση.

Τι δείχνουν οι έρευνες για τη χρήση τεχνολογίας και συναισθηματική ανάπτυξη

Μελέτες που συνέλεξαν δεδομένα από διαφορετικές ομάδες παιδιών, κατέγραψαν ξεκάθαρα: όσο περισσότερη ώρες είχαν μπροστά σε οθόνες μικρά παιδιά, τόσο πιο δυσκολεύονταν να διασκεδάσουν μόνα, να αντιμετωπίσουν απογοητεύσεις ή να επιλύσουν διαφωνίες χωρίς τη βοήθεια και τα ψηφιακά ερεθίσματα.

Αυτή η διαρκής ανάγκη για εξωτερικά ερεθίσματα περιορίζει ουσιαστικά την ανάπτυξη της εσωτερικής δύναμης που βοηθά να διαχειριστούν και να ηρεμήσουν τα συναισθήματα τους.

Παράγοντες που ενισχύουν τη συναισθηματική αυτονομία πέρα από την τεχνολογία

Η τεχνολογία δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας που διαμορφώνει τη συναισθηματική ωριμότητα. Η οικογένεια, το περιβάλλον, ο χρόνος για παιχνίδι και η κοινωνική αλληλεπίδραση πρόσωπο με πρόσωπο παίζουν επίσης σημαντικό ρόλο.

Τα παιδιά που έχουν την ευκαιρία να παίζουν ελεύθερα, να εξερευνούν χώρους χωρίς διαρκή επίβλεψη, να μαθαίνουν να λύνουν προβλήματα με ολιγομελείς παρέες, καλλιεργούν τις ικανότητες που θα τα κάνουν να νιώθουν δυνατά και ανεξάρτητα.

Τι μπορείς να κάνεις αν μεγαλώνεις παιδί στη σημερινή ψηφιακή εποχή

Για να βοηθήσεις το παιδί σου να αναπτύξει αυτή τη συναισθηματική αυτονομία, φρόντισε να υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στο χρόνο μπροστά στην οθόνη και στις δραστηριότητες εκτός τεχνολογίας.

  • Προγραμμάτισε καθημερινές ώρες παιχνιδιού χωρίς τεχνολογία.
  • Ενθάρρυνε το παιδί να αλληλεπιδράσει με άλλα παιδιά δια ζώσης.
  • Άφησέ το να αντιμετωπίσει μικρές δυσκολίες χωρίς άμεση παρέμβαση.
  • Προσφέρε του ευκαιρίες να βαρεθεί και να δημιουργήσει με φαντασία.
  • Στήριξέ το στο να λύσει προβλήματα μόνο του, χωρίς ψηφιακά μέσα.

Τελικά, η ψυχολογία θυμίζει πως τα απλά πράγματα μετρούν. Μια βόλτα στην πλατεία, ένα παιχνίδι με φίλους, η γλύκα της ανεμελιάς χωρίς οθόνες. Τα παιδιά που μεγάλωσαν σε τέτοιο περιβάλλον διαθέτουν αυτή τη ζωντάνια και την αυτονομία που τους κρατά δυνατούς. Άσε το παιδί σου να ζήσει λίγο απ’ αυτό το “πριν”, κι εσύ θα δεις τη διαφορά.

Από Δήμητρα Παπαδοπούλου

Αγωγή του παιδιού, Η Ζωή μας σήμερα, Οικογένεια Χωρίς σχόλια »
Δεκ
12

Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Δεκεμβρίου 2025

Σουηδία, 1941. Μια μητέρα κάθεται δίπλα στο κρεβάτι της κόρης της. Το κορίτσι καίγεται από πυρετό, παραληρώντας. «Πες μου μια ιστορία», ψιθυρίζει.
«Για ποιο πράγμα;» ρωτάει η μητέρα.
«Πες μου για την Πίπη Φακιδομύτη».
Η Άστριντ Λίντγκρεν δεν είχε απολύτως καμία ιδέα τι σήμαινε αυτό. Η κόρη της, η Κάριν, είχε μόλις εφεύρει ένα όνομα από το πουθενά. Αλλά η Άστριντ άρχισε να μιλάει ούτως ή άλλως – το εφηύρε καθώς προχωρούσε.
Περιέγραψε ένα κορίτσι με έντονες κόκκινε κοτσίδες και αταίριαστες κάλτσες. Ένα κορίτσι τόσο δυνατό που μπορούσε να σηκώσει ένα άλογο. Ένα κορίτσι που ζούσε μόνο του σε ένα σπίτι που ονομαζόταν Βίλα Βιλεκούλα με μια μαϊμού και ένα άλογο, χωρίς γονείς να της λένε τι να κάνει. Ένα κορίτσι που έτρωγε γλυκά για πρωινό, κοιμόταν με τα πόδια της στο μαξιλάρι και έλεγε στους ενήλικες «όχι» όποτε ήθελε.
Η Κάριν την αγαπούσε. Η Άστριντ συνέχιζε να εφευρίσκει περισσότερες ιστορίες για την Πίπη κάθε φορά που η κόρη της ρωτούσε.
Λίγα χρόνια αργότερα, η Άστριντ γλίστρησε στον πάγο και τραυμάτισε τον αστράγαλό της. Κατάκοιτη και βαριεστημένη, αποφάσισε να γράψει όλες τις ιστορίες της Πίπης ως δώρο γενεθλίων για την Κάριν. Τότε σκέφτηκε: ίσως θα έπρεπε να προσπαθήσω να το εκδώσω αυτό.

Οι εκδότες το απέρριψαν αμέσως.
Ο χαρακτήρας ήταν πολύ άγριος. Πολύ ασεβής. Πολύ ακατάλληλος. Ήταν στη Σουηδία του 1944, όπου τα παιδικά βιβλία αφορούσαν υπάκουα αγόρια και κορίτσια που μάθαιναν ηθικά μαθήματα. Η Πίπη Φακιδομύτη ήταν απόλυτο χάος – ένα παιδί που ζούσε χωρίς την επίβλεψη ενηλίκων, ψεύδονταν όταν της ταίριαζε, αψηφούσαν τους δασκάλους, πετούσαν σωματικά αστυνομικούς από τα παράθυρα, αρνούνταν να πάει σχολείο ή να ακολουθήσει κανόνες.
Οι κριτικοί αργότερα θα χαρακτήριζαν το βιβλίο επικίνδυνο, προειδοποιώντας ότι θα μάθαινε στα παιδιά να συμπεριφέρονται άσχημα.
Αλλά το 1945, ένας εκδότης – οι Ράμπεν και Σιόγκρεν – ρίσκαραν. Εξέδωσαν την Πίπη Φακιδομύτη.
Τα παιδιά τρελάθηκαν εντελώς γι’ αυτό.
Τέλος, να ένας χαρακτήρας που αντιπροσώπευε όλα όσα δεν τους επιτρεπόταν να είναι. Θορυβώδης. Ακατάστατη. Ελεύθερη. Ανεξάρτητη. Η Πίπη είχε περιπέτειες με τους δικούς της όρους, έπαιρνε τις δικές της αποφάσεις και φερόταν στους ενήλικες ως ίσους και όχι ως αυθεντίες που έπρεπε να φοβούνται.
Μερικοί ενήλικες τρομοκρατήθηκαν. Αλλά άλλοι ενήλικες – και εκατομμύρια παιδιά – είδαν κάτι επαναστατικό: μια ιστορία που αντιμετώπιζε τα παιδιά ως έξυπνους, ικανούς ανθρώπους που άξιζαν σεβασμό και αυτονομία.
Η Άστριντ συνέχισε να γράφει. Δημιούργησε τον Κάρλσον-στη-Στέγη, τον Εμίλ του Λένεμπεργκα, τη Ρόνια την Κόρη του Ληστή. Όλοι οι χαρακτήρες της αμφισβήτησαν την εξουσία, εμπιστεύονταν την κρίση τους και είχαν πλούσια συναισθηματική ζωή. Η Άστριντ δεν έγραφε ποτέ για τα παιδιά. Δεν απλοποιούσε τα συναισθήματά τους ούτε προσποιούνταν ότι η ζωή ήταν πάντα ευτυχισμένη. Τα βιβλία της ασχολούνταν με τη μοναξιά, τον φόβο, την αδικία, ακόμη και τον θάνατο – αλλά πάντα με σεβασμό στην ικανότητα των παιδιών να κατανοούν σύνθετα συναισθήματα.
Τα βιβλία της άρχισαν να αναδιαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο η σουηδική κουλτούρα αντιλαμβανόταν την παιδική ηλικία.
Μέχρι τη δεκαετία του 1970, η Άστριντ Λίντγκρεν δεν ήταν απλώς η πιο αγαπημένη συγγραφέας παιδικών βιβλίων της Σουηδίας – ήταν ένα πολιτιστικό είδωλο με πραγματική πολιτική δύναμη.
Το 1976, έγραψε ένα σατιρικό παραμύθι με τίτλο «Pomperipossa in Monismania» που δημοσιεύτηκε στη μεγαλύτερη εφημερίδα της Σουηδίας. Σαρκάζει το παράλογο φορολογικό σύστημα της χώρας χρησιμοποιώντας χιούμορ – περιγράφοντας μια συγγραφέα παιδικών βιβλίων που φορολογείται με πάνω από 100% του εισοδήματός της.
Το άρθρο εξερράγη σε εθνικό διάλογο. Πυροδότησε έντονη συζήτηση για τη φορολογική πολιτική. Η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, η οποία είχε κυβερνήσει τη Σουηδία για πάνω από 40 χρόνια, έχασε τις εκλογές λίγο αργότερα – εν μέρει λόγω της φορολογικής συζήτησης που είχε πυροδοτήσει η σάτιρα της Άστριντ.
Είχε αποδείξει ότι η φωνή της μπορούσε να μετακινήσει βουνά.
Και αποφάσισε να χρησιμοποιήσει αυτή τη δύναμη για κάτι που είχε σημασία ακόμη περισσότερο από τους φόρους.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Άστριντ έστρεψε την προσοχή της σε μια σκληρή πραγματικότητα που όλοι στη Σουηδία απλώς αποδέχονταν ως φυσιολογική: το χτύπημα των παιδιών ήταν νόμιμο.
Οι γονείς ξυλοκοπούσαν. Οι δάσκαλοι χρησιμοποιούσαν χάρακες και μπαστούνια στους μαθητές. Ονομαζόταν «πειθαρχία», όχι κακοποίηση. Έτσι γίνονταν πάντα τα πράγματα.
Η Άστριντ Λίντγκρεν πίστευε ότι ήταν βία εναντίον των πιο ανυπεράσπιστων ανθρώπων στην κοινωνία. Και πίστευε ότι έπρεπε να σταματήσει.
Άρχισε να μιλάει παντού – εφημερίδες, τηλεόραση, δημόσιες ομιλίες, συνεντεύξεις. Έγραφε άρθρα. Εμφανιζόταν σε εθνικά προγράμματα. Χρησιμοποίησε κάθε ίχνος της φήμης της για να υποστηρίξει ένα απλό σημείο: το χτύπημα, διδάσκει στα παιδιά, ότι η βία είναι αποδεκτή. Η σωματική τιμωρία δεν δημιουργεί καλύτερη συμπεριφορά – δημιουργεί φόβο, ντροπή και δεν του διδάσκει τα παιδιά πως να κάνουν το σωστό.
Η Σουηδία την άκουσε.
Το 1979, η Σουηδία έγινε η πρώτη χώρα σε ολόκληρο τον κόσμο που απαγόρευσε νόμιμα τη σωματική τιμωρία των παιδιών.
Οι γονείς δεν μπορούσαν πλέον νόμιμα να χτυπούν τα παιδιά τους. Οι δάσκαλοι δεν μπορούσαν να χρησιμοποιούν σωματική τιμωρία στα σχολεία. Ο νόμος δεν ποινικοποιούσε τους γονείς, αλλά καθιέρωσε μια απόλυτη αρχή: τα παιδιά έχουν το δικαίωμα προστασίας από τη βία, ακόμη και από τους ίδιους τους γονείς τους.
Ήταν επαναστατικό. Καμία χώρα δεν το είχε κάνει ποτέ πριν.
Και η υπεράσπιση της Άστριντ Λίντγκρεν ήταν απολύτως κρίσιμη για να γίνει αυτό πραγματικότητα.
Δεν σταμάτησε εκεί. Αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των ζώων, την προστασία του περιβάλλοντος και την ανθρώπινη μεταχείριση των ζώων εκτροφής. Χρησιμοποίησε την πλατφόρμα της για να ωθήσει την Σουηδία να γίνει μια πιο συμπονετική κοινωνία – για τα παιδιά, για τα ζώα, για οποιονδήποτε ευάλωτο.
Η Άστριντ συνέχισε να γράφει μέχρι τα ογδόντα της. Δημοσίευσε πάνω από 100 βιβλία που μεταφράστηκαν σε περισσότερες από 100 γλώσσες. Η Πίπη Φακιδομύτη έγινε παγκόσμιο σύμβολο – ένα σύμβολο ανεξαρτησίας και χαράς από την παιδική ηλικία που αναγνωρίζεται σε κάθε ήπειρο.
Όταν η Άστριντ Λίντγκρεν πέθανε το 2002 σε ηλικία 94 ετών, η Σουηδία την θρήνησε σαν αγαπημένη εθνική γιαγιά. Η σουηδική βασιλική οικογένεια παρευρέθηκε στην κηδεία της. Χιλιάδες άνθρωποι παρατάχθηκαν στους δρόμους. Η τελετή μεταδόθηκε ζωντανά σε όλη τη χώρα.
Αλλά η πραγματική της κληρονομιά ήταν αυτό που άλλαξε.
Η απαγόρευση της σωματικής τιμωρίας στη Σουηδία το 1979 επηρέασε ολόκληρο τον κόσμο. Σήμερα, περισσότερες από 60 χώρες έχουν ακολουθήσει το παράδειγμα της Σουηδίας και έχουν απαγορεύσει το χτύπημα των παιδιών. Αυτός ο αριθμός αυξάνεται κάθε χρόνο.
Και αμέτρητα εκατομμύρια παιδιά μεγάλωσαν διαβάζοντας για την Πίπη, τον Εμίλ, τη Ρόνια και τον Κάρλσον – χαρακτήρες που τους έδειξαν ότι το να είσαι παιδί δεν σήμαινε ότι είσαι ανίσχυρος, άφωνος ή λιγότερο σημαντικός από τους ενήλικες.
Σκεφτείτε τι πραγματικά κατάφερε η Άστριντ Λίντγκρεν.
Δημιούργησε την Πίπη Φακιδομύτη το 1941 για να διασκεδάσει την άρρωστη κόρη της. Αυτό το κορίτσι με τις κόκκινες κοτσίδες και την υπεράνθρωπη δύναμη έγινε ένας από τους πιο αναγνωρισμένους χαρακτήρες στην παιδική λογοτεχνία παγκοσμίως.
Αλλά το πραγματικό επίτευγμα της Άστριντ ήταν η κατανόηση ότι αν πρόκειται να γράψεις ιστορίες όπου τα παιδιά έχουν αξιοπρέπεια, πρέπει να αγωνιστείς για να χτίσεις έναν κόσμο όπου πραγματικά έχουν.
Έγραψε βιβλία που σεβόντουσαν τα παιδιά. Στη συνέχεια, βοήθησε στη δημιουργία νόμων που τα προστάτευαν.
Η Σουηδία έγινε η πρώτη χώρα που έθεσε αυτόν τον σεβασμό στο νόμο.
Επειδή μια συγγραφέας πίστευε ότι τα παιδιά άξιζαν κάτι καλύτερο – και αρνήθηκε να μείνει σιωπηλή μέχρι να συμφωνήσει ο κόσμος. Η Άστριντ Λίντγκρεν απέδειξε ότι ο σεβασμός στα παιδιά δεν ήταν απλώς μια καλή αφήγηση. Ήταν μια καλή πολιτική. Ήταν δικαιοσύνη. Ήταν απαραίτητο.
Και όλα ξεκίνησαν με ένα κοριτσάκι με πυρετό που ζητούσε από τη μητέρα της να της πει για έναν χαρακτήρα με ένα αστείο όνομα.
Έτσι ξεκινούν οι επαναστάσεις.

Αγωγή του παιδιού, Οικογένεια, Πεζογραφία, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Οκτ
12

Η ΝΕΥΡΟΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΟΥ SCROLLINGG

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Οκτωβρίου 2025

Το ΤikTok έχει γίνει ένα από τα πιο ισχυρά συστήματα προσέλκυσης προσοχής που έχουν δημιουργηθεί ποτέ. Η ατελείωτη εξατομικευμένη ροή του — μια γρήγορη ακολουθία σύντομων, εντυπωσιακών βίντεο — κρατά τους χρήστες να σέρνουν το δάχτυλό τους πολύ περισσότερο από ό,τι είχαν σκοπό.

Αυτό που ξεκινά ως ελαφριά ψυχαγωγία μπορεί γρήγορα να μετατραπεί σε μια συνήθεια που καταλαμβάνει όλο το χρόνο τους.

Μια πρόσφατη ανάλυση της washington post ρίχνει φως στο πώς συμβαίνει αυτό.

Εξετάζοντας τα δεδομένα από περισσότερους από 1.100 εθελοντές που μοιράστηκαν το ιστορικό παρακολούθησης του TikTok, η εφημερίδα δημιούργησε ένα στιγμιότυπο έξι μηνών της πραγματικής συμπεριφοράς των χρηστών — περίπου 15 εκατομμύρια βίντεο συνολικά.

Τα ευρήματα αποκαλύπτουν μια απλή αλήθεια: ο σχεδιασμός του TikTok είναι εκπληκτικά αποτελεσματικός στο να μετατρέπει μια σύντομη περιέργεια σε καθημερινή παρόρμηση.

Ο αλγόριθμος του TikTok βρίσκεται στο επίκεντρο της επιτυχίας του.

Σε αντίθεση με τις κοινωνικές πλατφόρμες που βασίζονται σε δίκτυα φίλων ή ακολούθων, το TikTok τροφοδοτεί κάθε χρήστη με μια εξατομικευμένη ροή κλιπ που επιλέγονται από τεχνητή νοημοσύνη.

Η σελίδα «For You» της εφαρμογής αναπροσαρμόζεται συνεχώς με βάση το πόσο χρόνο παρακολουθεί ο χρήστης, τι του αρέσει και ακόμη και πόσο γρήγορα περνάει από ορισμένα βίντεο.

Αυτό που κάνει το σύστημα τόσο ισχυρό είναι η αδιαφάνεια του. Ούτε το TikTok ούτε η μητρική του εταιρεία, ByteDance, αποκαλύπτουν πολλά για τον τρόπο λειτουργίας του αλγορίθμου.

Δημοσιογράφοι και ερευνητές έχουν προσπαθήσει να τον προσομοιώσουν με λογαριασμούς bot ή έρευνες χρηστών, αλλά αυτές οι μέθοδοι δεν μπορούν να αποτυπώσουν πλήρως την πραγματική ανθρώπινη συμπεριφορά.

Το έργο Post είχε ως στόχο να καλύψει αυτό το κενό, δείχνοντας πώς οι απλοί άνθρωποι αναπτύσσουν βαθιά προσκόλληση στην εφαρμογή με την πάροδο του χρόνου.

Σύμφωνα με εσωτερικά έγγραφα της εταιρείας που αποκαλύφθηκαν σε μια πολυκρατική αγωγή, χρειάζονται μόλις 260 βίντεο — περίπου 35 λεπτά προβολής — για να δημιουργήσει το TikTok μια συνήθεια στον χρήστη. Τα δεδομένα της Post υποστήριξαν αυτόν τον ισχυρισμό.

Ακόμα και οι λιγότερο ενεργοί χρήστες της μελέτης περνούσαν κατά μέσο όρο μισή ώρα την ημέρα στην εφαρμογή όταν ξεκίνησε η παρακολούθηση.

Μέσα σε μία εβδομάδα, ο χρόνος παρακολούθησης είχε αυξηθεί κατά περισσότερο από 40%.

Οι πιο φανατικοί χρήστες περνούσαν περίπου τέσσερις ώρες την ημέρα.

Με την πάροδο του χρόνου, και οι δύο ομάδες άνοιγαν την εφαρμογή πιο συχνά και περιηγούνταν στα βίντεο πιο γρήγορα, υποδηλώνοντας ότι η συμπεριφορά γινόταν όλο και πιο αυτόματη.

Αυτό που ξεκίνησε ως περιστασιακή απόσπαση της προσοχής γρήγορα μετατράπηκε σε ένα αυτόματο αντανακλαστικό — κάτι για να γεμίζει τις ελεύθερες στιγμές της ημέρας

Ψυχολόγοι και ειδικοί στον ψηφιακό σχεδιασμό λένε ότι το περιβάλλον του TikTok παίζει κρίσιμο ρόλο στην ενίσχυση αυτού του μοτίβου.

Η εφαρμογή ανοίγει απευθείας στο επόμενο βίντεο της ουράς, σε πλήρη οθόνη και με τον ήχο ενεργοποιημένο.

Δεν υπάρχουν μενού, παύσεις ή τριβές μεταξύ των κλιπ — απλά ένα μόνο σάρωμα για να εμφανιστεί η επόμενη καινοτομία.

«Δεν είναι ότι οι χρήστες ελέγχουν τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούν με την εφαρμογή», είπε ο Thomas Essmeyer, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Βρέμης που μελετά την αλληλεπίδραση ανθρώπου-υπολογιστή.

«Είναι ότι η εφαρμογή αλληλεπιδρά με τους χρήστες».

Η ψευδαίσθηση του ελέγχου — η ιδέα ότι μπορεί κανείς να διαχειριστεί τη ροή του περιεχομένου του σπρώχνοντας προς τα αριστερά ό,τι δεν του αρέσει — κρατά τους ανθρώπους αφοσιωμένους.

Κάθε κίνηση δίνει σήμα στον αλγόριθμο να προσαρμοστεί, υποσχόμενος ότι το επόμενο βίντεο θα είναι καλύτερο. Αυτός ο λεπτός κύκλος ανατροφοδότησης επιβραβεύει την επιμονή και αποθαρρύνει την εγκατάλειψη.

Συγκρίνοντας τους «ελαφρούς» και τους «εντατικούς» χρήστες σε διάστημα πέντε μηνών, η εφημερίδα The Post παρατήρησε εντυπωσιακά παρόμοιες τροχιές.

Οι light χρήστες διπλασίασαν τον ημερήσιο χρόνο προβολής τους από περίπου 30 λεπτά σε περισσότερα από 70.

Οι εντατικοί χρήστες σταθεροποιήθηκαν σε περίπου τέσσερις ώρες την ημέρα — αλλά άνοιγαν την εφαρμογή πιο συχνά.

Οι αναλυτές ερμήνευσαν αυτές τις αλλαγές ως συμπτώματα αυξανόμενου εθισμού. Ο αυξανόμενος χρόνος προβολής υποδηλώνει υπερβολική χρήση, το συχνό άνοιγμα της εφαρμογής υποδηλώνει επιθυμία και το γρηγορότερο scrolling αντανακλά μια αναπτυσσόμενη αυτόματη αντίδραση — συμπεριφορές που παρατηρούνται συνήθως σε εθιστικά μοτίβα.

Η μελετήτρια μάρκετινγκ Meredith David του Πανεπιστημίου Baylor, η οποία μελετά τις συνήθειες στα κοινωνικά μέσα, σημειώνει ότι τα βίντεο μικρού μήκους μπορούν να υπονομεύσουν τον αυτοέλεγχο.

«Το TikTok είναι εύκολο», είπε. «Είναι διασκεδαστικό, συναρπαστικό και προσαρμοσμένο στις προτιμήσεις σου. Αυτό είναι που σε κάνει να χάνεις την αίσθηση του χρόνου».

Η έρευνα για τον εγκέφαλο επιβεβαιώνει αυτές τις παρατηρήσεις.

Τα εξατομικευμένα βίντεο ενεργοποιούν το σύστημα ανταμοιβής του εγκεφάλου — ιδιαίτερα τις οδούς ντοπαμίνης που συνδέονται με την ευχαρίστηση — πιο έντονα από τα μη εξατομικευμένα. Ταυτόχρονα, μειώνεται η δραστηριότητα στο δίκτυο προεπιλεγμένης λειτουργίας, το οποίο διέπει την αυτογνωσία και τον αυτοέλεγχο.

Ο Marc Potenza, καθηγητής ψυχιατρικής στη Ιατρική Σχολή του Yale, εξηγεί ότι αυτό το μοτίβο αντικατοπτρίζει τη νευρική αντίδραση στο φαγητό, τα χρήματα και τις ουσίες.

«Το εξατομικευμένο περιεχόμενο ενισχύει τις ανταμοιβές και περιορίζει την προσοχή», είπε.

«Μπορεί να ενισχύσει την επιθυμία να συνεχίσεις να παρακολουθείς, ακόμα και όταν κάποιος θέλει να σταματήσει».

Αυτός ο νευρολογικός κύκλος ανατροφοδότησης ενισχύει την επιρροή του TikTok.

Το να περνάς ώρες σέρνοντας την οθόνη μπορεί να φαίνεται αβλαβές, αλλά οι ερευνητές προειδοποιούν για τις αρνητικές συνέπειες.

Η παρατεταμένη χρήση αντικαθιστά τον χρόνο που κάποτε αφιερωνόταν στην οικογένεια, τους φίλους ή τα παραγωγικά χόμπι. Μελέτες συνδέουν επίσης τη χρήση του TikTok με το «phubbing» — το να αγνοείς τους ανθρώπους γύρω σου για λόγω του τηλεφώνου σου — και με μειωμένο αυτοέλεγχο στη λήψη καθημερινών αποφάσεων.

Σε μια μελέτη του 2025, ερευνητές του Πανεπιστημίου Baylor διαπίστωσαν ότι οι καταναλωτές θεωρούν το TikTok ως την πιο εύκολη πλατφόρμα σύντομων βίντεο — ευκολότερη από το Instagram Reels ή το YouTube Shorts — κάτι που μπορεί να εξηγεί γιατί προάγει μακρύτερες συνεδρίες.

«Είναι εύκολο να το καταναλώνεις, και αυτή η ευκολία είναι που κρατά τους ανθρώπους εκεί», είπε ο David.

Ορισμένοι χρήστες αναφέρουν πνευματική κόπωση ή μειωμένη συγκέντρωση μετά από μακρές συνεδρίες, περιγράφοντας δυσκολία στη διαμόρφωση απόψεων ή στη διατήρηση της σκέψης χωρίς συνεχή διέγερση στο παρασκήνιο.

Οι ειδικοί λένε ότι αυτή η γνωστική θολούρα αντικατοπτρίζει τον τρόπο με τον οποίο η αλγοριθμική ψυχαγωγία αναδιαμορφώνει την προσοχή. Ο νους μαθαίνει να περιμένει κάτι καινούργιο κάθε λίγα δευτερόλεπτα, κάνοντας τις πιο αργές, πιο στοχαστικές δραστηριότητες να φαίνονται μη ικανοποιητικές.

Η αναγνώριση του προβλήματος και η αλλαγή της συνήθειας είναι δύο διαφορετικές προκλήσεις.

Αν ανησυχείς για το πόσο χρόνο περνάς στο TikTok, εδώ είναι μερικά πράγματα που μπορείς να κάνεις για να περιορίσεις τη χρήση του:

  • «Να είσαι συνειδητοποιημένος για το πόσο χρόνο περνάς» στην εφαρμογή, είπε ο David. Μπορείς να ελέγξεις τον χρόνο χρήσης της εφαρμογής στο τηλέφωνό σου ή να κατεβάσεις τα δικά σου δεδομένα TikTok.
  • Σκεφτείτε να απενεργοποιήσετε τις ειδοποιήσεις για το TikTok, να ορίσετε χειροκίνητα όρια χρόνου χρήσης στο iPhone ή στο Android τηλέφωνό σας ή να χρησιμοποιήσετε εφαρμογές τρίτων, όπως το AppBlock ή το Freedom, για να αποκλείσετε ή να περιορίσετε τη δυνατότητα ανοίγματος της εφαρμογής
  • Σκεφτείτε πώς χρησιμοποιείτε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και προσπαθήστε να είστε πιο ενεργοί. «Η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης είναι πιο χρήσιμη για την ευημερία μας αν τα χρησιμοποιούμε ενεργά για να επικοινωνούμε με άλλους αντί να τα χρησιμοποιούμε παθητικά», είπε ο David. Το να κάνετε like σε αναρτήσεις, να σχολιάζετε ή να απαντάτε σε άλλους είναι πιο ενδιαφέρον και κοινωνικό από το να κάνετε scroll χωρίς να σκέφτεστε.
  • «Μην είστε σε μια πλατφόρμα μόνο και μόνο επειδή όλοι είναι εκεί, αλλά επειδή μπορείτε να κάνετε κάποια πράγματα που θέλετε να κάνετε συγκεκριμένα εκεί», είπε ο Essmeyer.

Ο αλγόριθμος του TikTok — η καρδιά του εθιστικού σχεδιασμού του — παραμένει στην ιδιοκτησία της ByteDance, ακόμη και όταν οι ρυθμιστικές αρχές των ΗΠΑ πιέζουν για μια εγχώρια απόσχιση της πλατφόρμας.

Οι αξιωματούχοι λένε ότι η αμερικανική έκδοση θα χρησιμοποιεί έναν διπλό αλγόριθμο που έχει επανεκπαιδευτεί με βάση δεδομένα των ΗΠΑ, αλλά οι ειδικοί αμφιβάλλουν ότι αυτό θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα χειρίζεται την προσοχή.

Το βαθύτερο ζήτημα, υποστηρίζουν, δεν είναι ο εθνικός έλεγχος, αλλά η ανθρώπινη ψυχολογία.

Ο αλγόριθμος εκμεταλλεύεται τις καθολικές ευπάθειες: την περιέργεια, την αναζήτηση καινοτομίας και την επιθυμία του εγκεφάλου για απρόβλεπτες ανταμοιβές.

Όσο υπάρχουν αυτές οι τάσεις, οποιαδήποτε πλατφόρμα που έχει βελτιστοποιηθεί για την εμπλοκή των χρηστών θα παράγει τα ίδια αποτελέσματα.

Αγωγή του παιδιού, Η Ζωή μας σήμερα Χωρίς σχόλια »
Απρ
5

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ…

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 5 Απριλίου 2025

“Αγαπημένα μου παιδιά,

Καθώς σας γράφω αυτό το γράμμα, η καρδιά μου πλημμυρίζει από αγάπη, ανησυχία, αλλά και ελπίδα για το μέλλον σας. Θέλω να σας αφήσω μια κληρονομιά που δεν μετριέται μόνο σε υλικά αγαθά, αλλά σε αξίες και αρχές που θα σας καθοδηγούν σε όλη σας τη ζωή και  θα σας βοηθήσουν να πορευθείτε με ήθος και αξιοπρέπεια, ανεξάρτητα από τις επιτυχίες σας, αλλά και τις προκλήσεις που θα αντιμετωπίσετε.

Πρώτα απ’ όλα, σας παραδίδω τη συναισθηματική κληρονομιά της αγάπης, της φροντίδας και της κατανόησης. Δημιουργήστε σχέσεις ζωής βασισμένες στην εμπιστοσύνη, τον σεβασμό και την ειλικρίνεια. Να στηρίζετε ο ένας τον άλλον, αλλά και τους φίλους σας. Γιατί οι  φίλοι σας είναι η επέκταση της οικογένειάς σας. Να τους σέβεστε και να τους φροντίζετε σαν κάτι πολύτιμο. Να θυμάστε ότι η ευτυχία βρίσκεται κρυμμένη στα μικρά καθημερινά πράγματα που μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Να θυμάστε δε πάντα ότι η «οικογένεια» που εσείς ορίζετε είναι το ασφαλές λιμάνι όπου μπορείτε να στραφείτε σε κάθε περίσταση.

Η πνευματική κληρονομιά που επίσης σας αφήνω περιλαμβάνει αξίες όπως η ενσυναίσθηση, η εντιμότητα και η ευθύνη. Όχι μόνο σε σχέση με την  «οικογένεια» σας, αλλά και με  όλους τους ανθρώπους με τους οποίους θα έλθετε σε επαφή. Να ακούτε για να κατανοήσετε και όχι μόνο για να απαντήσετε. Να παραδέχεστε τα λάθη σας και να μαθαίνετε από αυτά. Να συγχωρείτε όμως τον εαυτό σας και τους άλλους. Δεν αξίζει να ζει κανείς μέσα στην ενοχή και τη διχόνοια.
Η αποδοχή της διαφορετικότητας, ο αγώνας για ίσες ευκαιρίες, η αλληλεγγύη και η προσφορά είναι τα θεμέλια μιας υγιούς κοινωνίας. Αλλά και μιας ζωής για την οποία θα είστε περήφανοι.

Η δια βίου μάθηση είναι δώρο που κανείς δεν μπορεί να σας στερήσει. Να είστε πάντα περίεργοι και ανοιχτοί στη γνώση. Η μάθηση δεν σταματά ποτέ και είναι το μέσο για να εξελιχθείτε και να πετύχετε τους στόχους σας. Να ανοίξετε τα φτερά και τους ορίζοντες σας, να ταξιδέψετε και να έλθετε σε επαφή με διαφορετικούς πολιτισμούς.
Σας ενθαρρύνω δε ιδιαίτερα να αναπτύξετε την κριτική σας σκέψη. Μην δέχεστε τίποτα ως δεδομένο. Αναζητήστε την αλήθεια, θέστε ερωτήσεις και διαμορφώστε τις δικές σας απόψεις, σεβόμενοι πάντα την άποψη των άλλων, όσο και αν διαφωνείτε. Και δεν είναι κακό να αλλάξετε γνώμη αν κάποιος σας παρουσιάσει αξιόπιστα στοιχεία. Η ανεξάρτητη αλλά ευέλικτη σκέψη, χωρίς αγκυλώσεις και στεγανά είναι το κλειδί για την προσωπική σας ανάπτυξη.

Σας παραδίδω την ευθύνη της προστασίας του περιβάλλοντος. Ο κόσμος που ζούμε είναι πολύτιμος, αλλά και εύθραυστος. Εμείς δεν τα καταφέραμε τόσο καλά σε αυτό τον τομέα και λυπούμαστε πολύ γι’ αυτό. Να  μην εφησυχάζετε στις δάφνες και τη βολή σας, να συμμετέχετε στην κοινότητά σας και να εργαστείτε για έναν καλύτερο κόσμο. Φροντίστε τον πλανήτη μας, τα ζώα και το φυσικό περιβάλλον ώστε και οι επόμενες γενιές να μπορέσουν να απολαύσουν την ομορφιά του.

Τέλος, μην ξεχάσετε την πολιτιστική μας κληρονομιά. Μάθετε την ιστορία μας, τα έθιμα και τις παραδόσεις μας, τα επιτεύγματα και τα «κουσούρια» μας. Για να εκτιμήσετε την πατρίδα μας και τα δώρα που έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα μέσα από τον πολιτισμό της. Αλλά πάνω πάνω από όλα θα  κατανοήσετε τις ρίζες σας, ποιοι είστε και ποιοι θέλετε να γίνετε.
Μελετήστε όμως και την ιστορία των υπόλοιπων λαών για να νιώσετε και να συμπεριφερθείτε ως πολίτες του κόσμου. Αυτά είναι τα θεμέλια που θα σας βοηθήσουν να κατανοήσετε  τις ιστορικές και κοινωνικές αλλαγές και να αναγνωρίζετε τα αίτια που οδηγούν στις εντάσεις.

Με αυτές τις σκέψεις, ελπίζω η ζωή σας να είναι γεμάτη νόημα, αγάπη και επιτυχίες. Να θυμάστε πάντα ότι είμαι περήφανη για εσάς, πιστεύω στις ικανότητες και τα ψυχικά σας αποθέματα και θα σας αγαπώ για πάντα.

Με αγάπη και αφοσίωση,
Η μητέρα σας”

Από Just a number, Αναστασία Σιδέρη

Αγωγή του παιδιού, Οικογένεια Χωρίς σχόλια »
Ιαν
24

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ….

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 24 Ιανουαρίου 2024

«Θες, λοιπόν, να σου δώσω συνέντευξη;» ρώτησε ο Θεός.

«Αν Σου περισσεύει χρόνος», απάντησα.

Ο Θεός χαμογέλασε: – «Έχω μια αιωνιότητα, άρα, υπάρχει αρκετός χρόνος για να κάνω οτιδήποτε.

Τι ερωτήσεις σκέφτεσαι να μου κάνεις;»

«Τι είναι αυτό που Σε εκπλήσσει περισσότερο στους ανθρώπους;»

Και ο Θεός απάντησε: • Ότι με το να αγχώνονται για το μέλλον τους, λησμονούν το παρόν τους, κι έτσι δεν ζουν ούτε το μέλλον ούτε το παρόν.
• Ότι ζουν σαν να μην πρόκειται να πεθάνουν ποτέ, και πεθαίνουν σαν να μην έχουν ζήσει καθόλου.
• Ότι βιάζονται να αποβάλουν την παιδικότητα τους: Θέλουν να μεγαλώσουν γρήγορα και ύστερα παρακαλούν να ξαναγίνουν παιδιά.
• Ότι χάνουν την υγεία τους προσπαθώντας να βγάλουν λεφτά, κι ύστερα χάνουν τα λεφτά τους για να ξαναβρούν την υγεία τους.
Ο Θεός πήρε το χέρι μου στο δικό Του, μείναμε για λίγο σιωπηλοί και μετά ρώτησα:

– «Σαν γονιός, ποια είναι τα μαθήματα ζωής που θα ήθελες να μάθουν τα παιδιά Σου;»

Ο Θεός απάντησε χαμογελώντας:
• Να μάθουν ότι δεν μπορούν να αναγκάσουν τους άλλους να τους αγαπήσουν. Αυτό που μπορούν να κάνουν, είναι να γίνουν άξιοι να αγαπηθούν
. • Να μάθουν ότι δεν μετράνε περισσότερο τα πράγματα που έχουμε στη ζωή μας, αλλά οι άνθρωποι που έχουμε στη ζωή μας.
• Να μάθουν ότι δεν ωφελεί να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους άλλους.
• Να μάθουν ότι πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει τα περισσότερα, αλλά αυτός που χρειάζεται τα λιγότερα.
• Να μάθουν ότι μέσα σε ελάχιστες στιγμές μπορείς ν’ ανοίξεις στον άλλο πληγές, που μετά παίρνει πολλά χρόνια να τις γιατρέψεις. •
Να μάθουν τη συγχώρεση, συγχωρώντας.
• Να μάθουν πως υπάρχουν άνθρωποι που τους αγαπούν πραγματικά, που όμως δεν ξέρουν πώς να δείξουν ή πώς να εκφράσουν τα αισθήματα τους.
• Να μάθουν ότι τα χρήματα μπορούν να αγοράσουν τα πάντα, ΕΚΤΟΣ από την ευτυχία!
• Να μάθουν ότι δύο άνθρωποι μπορεί να κοιτούν το ίδιο πράγμα και να το βλέπουν διαφορετικά.
• Να μάθουν ότι δεν φτάνει πάντα να σε συγχωρούν οι άλλοι˙ πρέπει να μπορείς κι εσύ
ο ίδιος να συγχωρήσεις τον εαυτό σου. •

Και να μάθουν ότι για τα παιδιά μου, εγώ θα είμαι πάντα εδώ.

James J. Lachard

Αγωγή του παιδιού, Η Ζωή μας σήμερα, Οικογένεια, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Νοέ
4

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 4 Νοεμβρίου 2023

Η σουηδική κυβέρνηση περιορίζει την ψηφιακή μάθηση στο δημοτικό, θα την τερματίσει εντελώς για παιδιά κάτω των 6 ετών, ενώ θα επενδύσει σε βιβλία

Τυπωμένα βιβλία, εξάσκηση στην ανάγνωση και στο γράψιμο. Ο χρόνος σε tablets, έρευνα στο διαδίκτυο και εξάσκηση πληκτρολόγησης περιορίζεται. Έγιναν Νέο Λουδίτες οι Σοιηδοί; Όχι. Η υιοθέτηση ψηφιακών εργαλείων μάθησης έχει προκαλέσει την ανησυχία του ΟΗΕ για την εκπαίδευση και τον πολιτισμό: Σε έκθεση της UNESCO υπήρξε επείγουσα έκκληση: η τεχνολογία στην εκπαίδευση θα πρέπει να εφαρμόζεται με τρόπο που να μην αντικαθιστά την προσωπική διδασκαλία και να υποστηρίζει την ποιοτική εκπαίδευση για όλους. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Guardian, η επιστροφή σε παραδοσιακούς τρόπους μάθησης έρχεται ως απάντηση στον προβληματισμό ειδικών για την υπερψηφιοποιημένη προσέγγιση της Σουηδίας στην εκπαίδευση με εισαγωγή tablets στα νηπιαγωγεία διακρίνοντας μείωση βασικών δεξιοτήτων.

«Τα φυσικά βιβλία είναι σημαντικά για τη μάθηση των μαθητών». Παρόλο που οι μαθητές της Σουηδίας σημειώνουν βαθμολογία πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο στην ανάγνωση, μια διεθνής έρευνα από την Progress in International Reading Literacy Study (PIRLS) έδειξε πτώση της ανάγνωσης μεταξύ της περιόδου 2016 και 2021. «Μαθησιακά ελλείμματα μπορεί να οφείλονται φυσικά στην πανδημία του κορωνοϊού αλλά η υπερβολική χρήση οθονών μπορεί να προκαλέσει την υστέρηση των νέων στα βασικά μαθήματα» Η Σουηδία αποφάσισε να κινηθεί γρήγορα και ανακοίνωσε επενδύσεις 57,5 εκατ. ευρώ για σχολικά βιβλία φέτος και άλλα τόσα για την επόμενη σχολική χρονιά.

Από doctv

Αγωγή του παιδιού, Η Ζωή μας σήμερα, Νέα από όλον τον Κόσμο Χωρίς σχόλια »
Φεβ
6

ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ “ΤΑ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ ΜΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ”

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 6 Φεβρουαρίου 2023

Η οικογένεια αποτελεί πάντοτε τον βατήρα, και κάποια στιγμή πρέπει να σταθούμε στην άκρη του και να πραγματοποιήσουμε το άλμα προς τον κόσμο και τη μετέπειτα ζωή.

Αν, καθώς πάω να πηδήξω από τον βατήρα, πιαστώ από κάπου και κρεμαστώ, θα μείνω εκεί να κρέμομαι και δεν θα πραγματοποιήσω το ταξίδι μου ποτέ.

Τι καλά που θα ήταν αν βρίσκαμε το θάρρος να πηδήξουμε από τον βατήρα μ’ έναν θεαματικό τρόπο! Αυτό μπορεί να γίνει αν ο βατήρας είναι υγιής. Αν η οικογενειακή σχέση είναι υγιής. Αν το ζευγάρι των γονιών είναι υποστηρικτικό.

Ο βατήρας αυτός πατάει πάνω σε τέσσερα βασικά στηρίγματα, τόσο σημαντικά, που αν δεν είναι στέρεα κανένα παιδάκι δεν μπορεί να περπατήσει πάνω του χωρίς να πέσει.

1. Το πρώτο στήριγμα είναι η αγάπη

Ένα παιδί που δεν ένιωσε ότι το αγάπησαν οι γονείς του, έχει μια θλιβερή ιστορία: θα του είναι πολύ δύσκολο να αγαπήσει τον εαυτό του. Η αγάπη για τον εαυτό μας μαθαίνεται μέσα από την αγάπη που δεχόμαστε από τους γονείς μας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να διδαχτούμε και αλλιώς, λέω απλώς ότι αυτός είναι ο καλύτερος τόπος και τρόπος για να το μάθουμε. Και βέβαια, ένα παιδί που δεν αγαπήθηκε δεν μπορεί ούτε το ίδιο να αγαπήσει, κι αν έτσι έχει συμβεί στη ζωή του, τι μπορεί να κάνει αργότερα στις σχέσεις του με τους άλλους;

Ο βατήρας που δεν έχει αυτό το στήριγμα είναι επικίνδυνος. Είναι δύσκολο να βαδίσει κανείς πάνω του. Είναι ένας βατήρας χωρίς ισορροπία.

2. Το δεύτερο στήριγμα είναι η εκτίμηση

Αν η οικογένεια δεν έχει ένα καλό απόθεμα αυτοεκτίμησης, αν οι γονείς θεωρούν ότι οι ίδιοι είναι ένα τίποτα, τότε και το παιδί θα αισθάνεται ένα τίποτα. Αν προέρχεται κανείς από ένα σπίτι όπου δεν τον εκτιμούν και δεν θεωρούν ότι αξίζει, δυσκολεύεται να πιστέψει ο ίδιος για τον εαυτό του ότι αξίζει. Τα σπίτια με ένα καλό επίπεδο αυτοεκτίμησης διαθέτουν κατάλληλους βατήρες.

Η Βιρτζίνια Σατίρ λέει: «Στις καλές οικογένειες, η χύτρα της αυτοεκτίμησης του σπιτιού είναι γεμάτη». Που σημαίνει: οι γονείς πιστεύουν ότι είναι αξιόλογοι άνθρωποι, πιστεύουν ότι τα παιδιά τους αξίζουν, ο μπαμπάς πιστεύει ότι η μαμά αξίζει, η μαμά πιστεύει ότι ο μπαμπάς αξίζει, ο μπαμπάς και η μαμά πιστεύουν ότι έχουν μια οικογένεια που αξίζει, και είναι κι οι δύο υπερήφανοι για την ομάδα που έχουν φτιάξει.

Όταν έρχεται σπίτι το παιδί και λέει: «Τι ωραία που είναι αυτή η οικογένεια!» τότε ξέρουμε πως ο βατήρας είναι γερός.

Όταν έρχεται το παιδί σπίτι και λέει: «Μπορώ να πάω να μείνω στο σπίτι της θείας Μαργαρίτας;»… τότε έχουμε πρόβλημα.

Όταν λέει ο πατέρας στο παιδί: «Γιατί τότε δεν πας να μείνεις με τη θεία σου τη Μαργαρίτα;» πάλι κάτι συμβαίνει.

 

3. Το τρίτο στήριγμα είναι οι κανόνες

Στην οικογένεια πρέπει να υπάρχουν κανόνες, με τη μόνη προϋπόθεση ότι δεν θα είναι αυστηροί. Οι κανόνες πρέπει να είναι ευέλικτοι, ελαστικοί, αμφισβητήσιμοι, συζητήσιμοι και διαπραγματεύσιμοι. Πάντως, πρέπει να υπάρχουν.

Ακριβώς όπως πιστεύω ότι οι κανόνες στην οικογένεια υπάρχουν για να μπορεί κανείς να τους παραβεί και είναι δική μας υποχρέωση να βάζουμε καινούργιους, πιστεύω και ότι η διαδικασία αυτή πρέπει να βασίζεται σε μια χρονική στιγμή που τα παιδιά έχουν μάθει να μεγαλώνουν και να ωριμάζουν σ’ ένα περιβάλλον με ασφάλεια και προστασία.

Αυτό είναι το περιβάλλον της οικογένειας. Οι κανόνες αποτελούν το πλαίσιο ασφάλειας και πρόβλεψης που είναι αναγκαίο για την ανάπτυξη μου. Ένα σπίτι χωρίς κανόνες δημιουργεί έναν βατήρα πάνω στον οποίο το παιδί δεν μπορεί να σταθεί για να κάνει το άλμα του στον κόσμο…

4. Το τελευταίο στήριγμα είναι η επικοινωνία

Για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί το άλμα, είναι αναγκαίο να υπάρχει διαρκής και έντιμη επικοινωνία. Με κανένα άλλο θέμα δεν έχουν ασχοληθεί τόσο πολύ τα εγχειρίδια ψυχολογίας, όσο με αυτό της επικοινωνίας. Να διαβάζετε μαζί σαν ζευγάρι, να κουβεντιάζετε με τα παιδιά σας, να συζητάτε όλοι μεταξύ σας με την τηλεόραση κλειστή… Αυτός είναι ένας τρόπος για να ενισχυθεί η επικοινωνία, όχι όμως ο πιο σημαντικός.

Ουσιαστικό είναι αυτό που ξεκινάει με ερωτήσεις που κάνει κανείς με αληθινό ενδιαφέρον, μέσα από την καρδιά του: Πώς είσαι; Πώς τα πέρασες σήμερα; Θέλεις να κουβεντιάσουμε;

Και σ’ αυτό το στήριγμα —αποκλειστικά σ’ αυτό το στήριγμα—, στηρίζεται η δυνατότητα επανόρθωσης των υπολοίπων.

Αγάπη, εκτίμηση, κανόνες και επικοινωνία: πάνω σ’ αυτόν τον βατήρα στέκεται το παιδί νια να κάνει το άλμα του στη ζωή. Για να βαδίσει, καταρχάς, τον δρόμο της αυτοεξάρτησης και, στη συνέχεια, τον δρόμο της συνάντησης με τους άλλους.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι «Ο Δρόμος της Συνάντησης»

Αγωγή του παιδιού, Η Ζωή μας σήμερα, Οικογένεια, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Δεκ
11

“ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΓΑΝΕ” ΡΑΜΠΙΝΤΡΑΝΑΘ ΤΑΓΚΟΡ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 11 Δεκεμβρίου 2022

 Κι εμάς που σε αγαπάμε πώς θα μας λέγανε;

Συκοφαντία

Γιατί δάκρυσες παιδί μου;

Απαίσιο δεν είναι όταν σε μαλώνουν για το τίποτα;

Γέμισες μελάνια από το γράψιμο – γι’ αυτό σε λένε βρώμικο;

Θα τολμούσες να αποκαλέσεις την πανσέληνο βρώμικη

γιατί γέμισε το πρόσωπό της μελάνια;

Για καθετί ασήμαντο εσένα κατηγορούν,

παιδί μου. Εκείνοι είναι αλάνθαστοι.

Έσχισες τα ρούχα σου παίζοντας

– γι’ αυτό σε λένε απρόσεκτο;

Πώς θα αποκαλούσαν ένα φθινοπωρινό πρωινό

που χαμογελάει μέσα απ’ τα ακατάστατά του σύννεφα;

Μη νοιάζεσαι γι’ αυτά που λένε για σένα,παιδί μου.

Απαριθμούν τις σκανδαλιές σου.

Όλοι ξέρουν ότι αγαπάς τα γλυκά

– γι’ αυτό σε λένε λαίμαργο;

Κι εμάς που σε αγαπάμε πώς θα μας λέγανε;

 

Αγωγή του παιδιού, Ποίηση, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Αυγ
11

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΔΕΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 11 Αυγούστου 2022

Τι είναι παιδεία κατά τον Μπρετόν:

“Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ.
Παιδεία είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά.
Παιδεία είναι η ταπεινότητα αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα το σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο.
Παιδεία είναι η μεγαλοψυχία μας, το να ποτίσουμε μια άγνωστη γλάστρα, το να φροντίζουμε την πίσω όψη του σπιτιού μας.
Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο, να τα βάζουν με το θηρίο.
Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και στους συστημικούς, παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη.
Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεται το μέσα σου για το κοινό καλό. Για το ωραίο και τη σωτηρία του.”

Τελικά, με ένα λόγο, Παιδεία είναι το να είσαι “άνθρωπος” και να εκπέμπεις, να σκορπίζεις, να μοιράζεις, να μοσχοβολάς ” ανθρωπιά “.

#kalimeraelladagr

Αγωγή του παιδιού, Η Ζωή μας σήμερα Χωρίς σχόλια »
Οκτ
1

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΔΑΝΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 1 Οκτωβρίου 2021

Στη Δανία, εκπαίδευση δεν είναι μόνο τα ακαδημαϊκά μαθήματα. Είναι η επαφή με το σώμα, τα συναισθήματα, η ενσυναίσθηση, το θάρρος να αποτύχουμε , η ικανότητα να συνδεόμαστε αλλά και το χούγκα. Η αξιολόγηση της επιτυχίας γίνεται με βάση την πραγματική ευτυχία και όχι τις ακαδημαϊκές επιδόσεις. Ποιες είναι όμως οι βασικές αρχές που διέπουν το εκπαιδευτικό σύστημα στη χώρα που δηλώνει ότι είναι η πιο ευτυχισμένη σε ολόκληρο τον κόσμο;

  1. Ευημερία (trivsel ). Στη Δανία, το να έχουν οι μαθητές υψηλό trivsel, είναι πολύ πιο σημαντικό από την υψηλή βαθμολογία ή τις επιδόσεις στις εξετάσεις. Βασική αρχή του εκπαιδευτικού συστήματος είναι πως η ακαδημαϊκή επιτυχία προϋποθέτει προσωπική ευτυχία, αφού οι Δανοί πιστεύουν πως όταν νιώθουμε καλά, μαθαίνουμε πιο εύκολα. Στο αξιακό τους σύστημα, η συνεργασία και η καλοσύνη έρχονται πριν από τον ανταγωνισμό.Ένας τρόπος με τον οποίο οι εκπαιδευτικοί παρακολουθούν την κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη των μαθητών, είναι το να τους ζητήσουν ανά πάσα στιγμή να αναφέρουν τον  trivsel tal, τον αριθμό δηλαδή ευτυχίας τους. Τα παιδιά επίσης καλούνται να συζητήσουν γιατί επέλεξαν τον αντίστοιχο βαθμό ευημερίας αλλά και πώς μπορούν να βελτιώσουν τη βαθμολογία της ευτυχίας τους την επόμενη φορά. Κάθε σχολείο υποχρεούται από το νόμο να χορηγεί ένα τυποποιημένο τεστ ευημερίας κάθε χρόνο, όπως και να διατηρεί την ευημερία των μαθητών υψηλή. Το «σχέδιο ευημερίας» αναρτάται στις ιστοσελίδες όλων των σχολείων της χώρας.
  2. Μοναδικότητα (differentiere). ‘Όπως τόνισε και ο Albert Einstein «Ο καθένας είναι μια ιδιοφυΐα. Αλλά αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητά του να σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο, θα περάσει όλη τη ζωή του πιστεύοντας πως είναι ηλίθιο».  Οι δάσκαλοι στη Δανία εκπαιδεύονται στο να αντιμετωπίσουν τους μαθητές ως μοναδικά άτομα . Εντοπίζουν τα δυνατά σημεία όπως και τις αδυναμίες του καθενός από τα παιδιά και τα βοηθούν να αναπτύσσονται.
    Συνεργάζονται με τους μαθητές ώστε να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες στις οποίες θα ανθίσει το κάθε παιδί ξεχωριστά.Σε τεστ που χορήγησε η NASA σε 1600 παιδιά ηλικίας μεταξύ τεσσάρων και πέντε ετών, το 98% αποδείχθηκαν δημιουργικές ιδιοφυίες. Στα παιδιά δέκα ετών ο αριθμός έπεσε στο 30% ενώ στην ηλικία των δεκαπέντε στο 12%. Ανάμεσα στους ενήλικες, μόνο το 2% παρέμεναν ακόμη δημιουργικές ιδιοφυίες. Πώς εξηγείται αυτό το φαινόμενο; Στις περισσότερες χώρες, το εκπαιδευτικό σύστημα ενισχύει την «συγκλίνουσα σκέψη», αυτή που κρίνει επικρίνει και αξιολογεί. Στη Δανία αντίθετα, το εκπαιδευτικό σύστημα ενισχύει την «αποκλίνουσα σκέψη», την φαντασία, την παραγωγή νέων ιδεών και πιθανοτήτων.
  3. Αυτοεκτίμηση, εμπιστοσύνη στον εαυτό, και αυτοπεποίθηση. «Να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου» (At hvile I sig selv) προτρέπουν οι Δανοί εκπαιδευτικοί τους μαθητές. Προωθούν την αξία του να νιώθουν τα παιδιά καλά για αυτό που είναι και όχι για αυτά που κάνουν. Στόχος, να αποκτήσουν τα παιδιά εσωτερική εστία αξιολόγησης ώστε να μη χρειάζεται να επιδειχθούν για να πάρουν την έγκριση των άλλων.
  4. Μαθήματα επαφής. Στα μαθήματα αυτά, τα παιδιά καλούνται μέσα από το άγγιγμα να μιμηθούν κινήσεις ή ήχους ο ένας στην πλάτη του άλλου. Σύμφωνα με ένα δανέζικο ρητό,  «Αυτός που αγγίζει, δεν εκφοβίζει» (Den man ror ved, mobber man ikke). Το άγγιγμα αυξάνει τα επίπεδα οξυτοκίνης, οπότε με έναν τόσο απλό τρόπο  αυξάνεται η εμπιστοσύνη ανάμεσα στους μαθητές και μειώνεται ο εκφοβισμός. Με το μασάζ μεταξύ των μαθητών στα σχολεία, εκτός από μείωση στην επιθετικότητα, παρατηρήθηκε και μείωση στα προβλήματα προσοχής.
  5. Η ώρα της τάξης (klassen time). Πραγματοποιείται μια φορά την εβδομάδα και αποτελεί υποχρεωτικό μέρος του σχολικού προγράμματος, από τη στιγμή που οι μαθητές γίνονται έξι ετών. Στόχος είναι τα παιδιά να νιώθουν άνετα και να συζητούν για οποιοδήποτε θέμα τα απασχολεί. Όλοι μαζί συνεργάζονται ώστε να βρουν τις λύσεις. Αν υπάρχουν προβλήματα στη λειτουργία της τάξης, ο δάσκαλος μπορεί να συγκαλέσει «ώρα της τάξης» οποιαδήποτε στιγμή. Αν δεν υπάρχουν προβλήματα προς επίλυση την «ώρα της τάξης»,  οι μαθητές χαλαρώνουν, παίζουν ομαδικά παιχνίδια ή κάνουν «χούγκα». Οι μαθητές φέρνουν ζεστές λιχουδιές που απολαμβάνουν μετά τη συζήτηση.
  6. Εβδομάδα σεξ. Στη Δανία αφιερώνουν κάθε χρόνο μια ολόκληρη εβδομάδα (την δεύτερη του Φεβρουαρίου) στην σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση γίνεται οργανωμένα, με συγκεκριμένη ύλη για αυτή την εβδομάδα, ενώ κάθε χρονιά το θέμα αλλάζει. Προσφέρεται η αντίστοιχη εκπαίδευση σε εκπαιδευτικούς και γονείς, ενώ μεγαλύτερα παιδιά καλούνται επίσης να μιλήσουν στα μικρότερα ώστε η εκπαίδευση να γίνει σε πιο χαλαρό κλίμα. Η εβδομάδα σεξ περιλαμβάνει και την «ευτυχία του σώματος» (kropsglad): γίνονται συζητήσεις για το πώς τρώμε, πώς κινούμαστε , πώς η εικόνα του σώματός μας επηρεάζεται από τα social media.
  7. Η άποψη του παιδιού (barnesyn). Οι Δανοί εκπαιδευτικοί επιδιώκουν να συναντούν τα παιδιά ακριβώς εκεί που βρίσκονται συναισθηματικά, χωρίς να τα κρίνουν. Barnesyn σημαίνει  να βλέπουμε τη ζωή μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Εξάλλου, όταν τα παιδιά νιώθουν ότι τα βλέπουνε και τα ακούνε, είναι πολύ πιο πιθανό να συνεργαστούν με τους ενήλικες. Όσον αφορά την εκπαίδευση, προέρχεται από τη κατανόηση αυτών που θέλουν να μαθαίνουν τα παιδιά. Δεν έχει σημασία τι θεωρούν οι ενήλικες ως σημαντικό ή ως ταμπού αλλά τι θεωρούν τα παιδιά σημαντικό από τη δική τους τη σκοπιά, τι τους κεντρίζει το ενδιαφέρον.
  8. Ενσυναίσθηση.  Όπως διακήρυξε και ο Αριστοτέλης, «Η μόρφωση του μυαλού χωρίς τη μόρφωση της καρδιάς δεν είναι καθόλου μόρφωση».  Οι Δανοί γονείς και δάσκαλοι δεν είναι ούτε υπερπροστατευτικοί αλλά ούτε και αυταρχικοί, , οπότε τα παιδιά έχουν την ελευθερία να έρθουν σε επαφή με όλη την γκάμα των συναισθημάτων τους. Έτσι, ανοίγει ο δρόμος για να κατανοήσουν και τα συναισθήματα των άλλων.Για τους γονείς και τους δασκάλους στη Δανία είναι πολύ σημαντική η κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών: το να συνεργάζονται με τους άλλους, να είναι ευγενικά, να προσφέρουν βοήθεια και να συμμετέχουν σε δραστηριότητες.Στη Δανία, η ενσυναίσθηση είναι μια δεξιότητα που διδάσκεται, ενίοτε μάλιστα θεωρείται πιο σημαντική από την ανάγνωση βιβλίων. Τα παιδιά εκπαιδεύονται στο να «διαβάζουν» τους ανθρώπους. Είτε με τη βοήθεια βίντεο, είτε με role plays και κουβέντα, τα παιδιά συζητούν μεταξύ τους  για το πώς τα ίδια θα διαχειρίζονταν δύσκολες καταστάσεις αντί να ακούν έναν ενήλικο να ηθικολογεί. Μαθαίνουν επίσης να ακούν χωρίς να κρίνουν, αλλά και ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί και άρα κανείς δε νιώθει ακριβώς το ίδιο με τον άλλο.
  9. Θάρρος να αποτυγχάνουμε. «Οι άνθρωποι μαθαίνουν περισσότερα από τα λάθη τους» (Man laerer mest tra sine fejitagelser) υποστηρίζει ένα δανέζικο ρητό. Μέρος της δημιουργικής διαδικασίας είναι να προσπαθούμε, να αποτυγχάνουμε και να συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Στη Δανία, η αποτυχία αποτελεί μέρος του εκπαιδευτικού συστήματος. Μερικά μάλιστα σχολεία περιλαμβάνουν το πρόγραμμα «δοκιμή και αποτυχία»: οι δάσκαλοι αντλούν παραδείγματα από διαγωνίσματα που δεν τα πήγαν και τόσο καλά. Οι μαθητές διδάσκονται να αποδέχονται την αποτυχία και να δείχνουν περιέργεια για αυτήν. Επικεντρώνονται στη διαδικασία της μάθησης , παρά στο αποτέλεσμα. Και όσο περισσότερο τα παιδιά θεωρούν ότι είναι εντάξει να κάνουν λάθη, τόσο περισσότερο προσπαθούν.
  10. Συντροφικότητα, αίσθημα ενότητας, το να είσαι σε αρμονία με μια ομάδα (faelleksab). Στη Δανία, περίπου 60% της δουλειάς στο σχολείο γίνεται σε ομάδες, όχι ατομικά, με αποτέλεσμα την οικοδόμηση συνεργασίας κι εμπιστοσύνης.Όταν νιώθουμε συνδεδεμένοι με τους άλλους, έχουμε νόημα και σκοπό στη ζωή μας. Μελέτες αποδεικνύουν πως οι κοινωνικοί δεσμοί αυξάνουν τη μακροζωία και μειώνουν το στρες. Στη Δανία τα παιδιά αφιερώνουν χρόνο για να είναι μαζί και όχι μόνο για να κάνουν μαζί. Αυτή η αίσθηση του ανήκειν είναι κάτι το οποίο όλοι, ως θηλαστικά, είμαστε εγγενώς προγραμματισμένοι να λαχταράμε      Aπό mariamanganari. gr
Αγωγή του παιδιού, Η Ζωή μας σήμερα, Νέα από όλον τον Κόσμο Χωρίς σχόλια »
Ιαν
17

Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 17 Ιανουαρίου 2021

Για μένα η Παξινού δεν είναι η μεγάλη τραγωδός της συλλογικής μνήμης. Ήταν και παραμένει η γιαγιά μου. Γιατί η Παξινού μέσα στο σπίτι της δεν είχε τίποτα από το ύφος της «μεγάλης καλλιτέχνιδας». Ήταν μια μεσογειακή, μητρική γιαγιά, που μαγείρευε, καβγάδιζε με τις υπηρέτριες, μάλωνε με την κόρη της (δηλαδή τη μητέρα μου), με χαρτζιλίκωνε κρυφά από τον Μινωτή. Έτρωγε, επίσης κρυφά από τον Μινωτη, όταν της επέβαλλε να κάνει δίαιτα, μου τραγουδούσε, με παραχάιδευε και γενικά μου έκανε όλα τα χατίρια και δεν με μάλωνε ποτέ. Ό,τι κάνει δηλαδή κάθε κλασική Ελληνίδα γιαγιά. Με κακομάθαινε με όλη την επιπολαιότητα, την ξεροκεφαλιά και την απόλυτη στοργή μιας λαϊκής γιαγιάς που το επίκεντρο της ζωής της ήταν η κουζίνα, οι γλάστρες της, τα ψώνια στον μπακάλη, οι λιχουδιές και τα γλυκά. Μια λαϊκή γιαγιά που ξεκαρδιζόταν με τη Γεωργία Βασιλειάδου και ταυτόχρονα δάκρυζε στο άκουσμα ενός λίντερ του Μάλερ. Γι’ αυτό, όποτε μου ζητούν να μιλήσω για την Παξινού, βρίσκομαι σε αμηχανία. Γιατί για μένα ο θρήνος της Εκάβης και τα σάντουιτς που ετοίμαζε για τον θίασο πριν από την πρόβα, και τα χαρτιά στου Λεωνίδα (στο Λυγουριό) ήταν ίσης σημασίας. Είναι βιώματα πέρα από κάθε αξιολόγηση. Αυτή η μέτρια σε ύψος γυναίκα είχε μέσα της μια δαιμονική δύναμη που γέμιζε την ορχήστρα της Επιδαύρου. Μέναμε μαζί –γιατι με έπαιρνε μαζί της πάντα– σε ένα δωμάτιο πάνω από το Μουσείο… Το πρωί μπάνιο, το μεσημέρι στην ταβέρνα και κατά το απόγευμα ετοιμάζαμε σάντουιτς με τυρί και ζαμπόν για όλους και δυο τρία θερμός με καφέ. Η γιαγιά μου ήταν μια απλή Ελληνίδα. Ή μάλλον όλες οι Ελληνίδες μαζί. Μια αρχετυπική, μεσογειακή, γυναικεία παρουσία. Στοργική, τρομερή, τρυφερή, μαινάδα, γλυκιά, αυταρχική, αριστοκρατική, λαϊκή, γήινη, απόκοσμη, αφελής, αινιγματική και την ίδια στιγμή ουράνια. Και είναι χαρακτηριστικό της αυτό που είπε σε κάποια της συνέντευξη: «Κάτι πρέπει να κάνεις στη ζωή σου. Να πληρώσεις για την ύπαρξή σου. Με την ευχή του Θεού βλέπεις τον ήλιο να ανατέλλει. Όταν πεθαίνουμε, πεθαίνουμε μια και καλή και δεν θα ξαναδούμε τον ήλιο. Κοιτάξτε λοιπόν τον ήλιο όσο είναι εκεί και προσπαθήστε να φέρετε το φως και τη ζεστασιά του στην καρδιά σας. Μπορείτε να δώσετε λίγη από αυτή τη ζεστασιά σε κάποιον άλλον κι αυτός σε κάποιον άλλον; Ε, τότε δεν ήρθατε μάταια σε αυτόν τον κόσμο. Έχετε πετύχει κάτι· είναι τόσο απλό. ― Αλέξανδρος Αντωνόπουλος

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Αγωγή του παιδιού, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Ιαν
31

ΠΑΙΔΙΑ ΔΙΑΛΟΓΙΣΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 31 Ιανουαρίου 2020

Ένα εκατομμύριο παιδιά συγκεντρώθηκαν έξω από βουδιστικό ναό για να διαλογιστούν για μια ολόκληρη ημέρα για την παγκόσμια ειρήνη πιστεύοντας ακράδαντα ότι όταν τόσοι άνθρωποι διαλογίζονται πάνω στο συγκεκριμένο θέμα τότε ο κόσμος μας θα γίνει, εντέλει, καλύτερος.

Ο μαζικός αυτός διαλογισμός έγινε στον ναό Phra Dhammakaya κοντά στη Μπανγκόνγ στα πλαίσια του V Star children’s project που ξεκίνησε το 2008. Από τότε, κάθε χρόνο όλο και περισσότερα παιδιά συγκεντρώνονται προκειμένου να στείλουν ενέργεια για να θεραπευτούν οι πληγές που έχουμε προκαλέσει στη μητέρα Γη.

Εφέτος τα παιδιά που συγκεντρώθηκαν έφτασαν το ένα εκατομμύριο!
Πρόκειται για παιδιά που ξεχώρισαν στο σχολείο ή στην κοινότητα τους για τις επιδόσεις και τις δράσεις τους. Για ενενήντα ημέρες εκπλήρωναν καθημερινά δέκα στόχους όπως το να κάνουν αποταμίευση, να βοηθάνε στις δουλειές του σπιτιού, να στρώνουν το κρεβάτι τους.

Όταν προσπαθείς να κάνεις τον κόσμο καλύτερο με τον διαλογισμό

το κακό είναι ότι βρίσκεσαι σε έναν δύσκολο κόσμο

και το καλό ότι έχεις ήδη ανακαλύψει την πραγματική δύναμη σου. 

Το βασικό όφελος από αυτόν τον διαλογισμό είναι ότι τα παιδιά ξεκινούν να συνειδητοποιούν από μικρή ηλικία ότι υπάρχουν καταστάσεις στον κόσμο που δεν είναι ιδανικές και ότι τα ίδια μπορούν με ενεργούς τρόπους να κάνουν κάτι ώστε να γίνει ο κόσμος καλύτερος.
Επιπλέον έτσι δημιουργείται ένα “δίκτυο” στο οποίο μπορούν να μοιραστούν ιστορίες καλοσύνης και ειρήνης.

Εφέτος, εξαιτίας του μεγάλου αριθμού των παιδιών που συμμετείχαν σε αυτό βλέπουμε την είδηση σε όλα τα μεγάλα δίκτυα αυτού του κόσμου.

Το να μείνει ένας ενήλικος, πόσο μάλλον ένα παιδί, σε διαλογιστική κατάσταση είναι κάτι το αξιοθαύμαστο. Και κάθε χρόνο όλο και πιο πολλά παιδιά το καταφέρνουν

Αγωγή του παιδιού, Η Ζωή μας σήμερα Χωρίς σχόλια »