Η Ζωή μας σήμερα

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Οκτωβρίου 2021

Έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Neuroscience και Biobehavioural Reviews δείχνει ότι τα σκυλιά είναι σε θέση να αναγνωρίσουν αν κάποιος είναι καλός άνθρωπος, αναφέρει η Metro. Πιο συγκεκριμένα, μπορεί να πει εάν ένα άτομο είναι κακό προς έναν άλλο άνθρωπο.

Και τα έξυπνα πλάσματα χρησιμοποιούν αυτές τις πληροφορίες για να επηρεάσουν τον τρόπο που ανταποκρίνονται στη συνέχεια σε κάποιον … Συμπεριλαμβανομένου και εσάς αν είστε αυτός που είναι λίγο αγενής!
Για να το επιτύχουν αυτό, οι ερευνητές ζήτησαν από τους ιδιοκτήτες σκύλων να δρουν σε διαφορετικά σενάρια, ενώ οι σκύλοι τους παρακολουθούσαν. Οι εθελοντές προσποιήθηκαν ότι αγωνίζονται κατά το άνοιγμα ενός δοχείου πριν ζητήσουν από δύο ερευνητές να τους βοηθήσουν.

Στο πρώτο σενάριο, ένας ερευνητής παρέμενε εκεί παθητικά, ενώ ο συνάδελφός τους προσέφερε βοήθεια. Στο δεύτερο, ένας ερευνητής παρέμεινε παθητικός, ενώ ο άλλος αρνήθηκε ενεργά να βοηθήσει.

Μετά την ολοκλήρωση των δύο σεναρίων, και οι δύο ερευνητές προσέφεραν στο σκύλο ένα κέρασμα … Και, εδώ, είναι το ενδιαφέρον: στο πρώτο σενάριο, τα σκυλιά ήταν εξίσου πιθανό να πάρουν ένα κέρασμα και από τους δύο ερευνητές.

Αλλά στο δεύτερο σενάριο, όπου ένας από τους ερευνητές σκόπιμα είχε φερθεί άσχημα στους ιδιοκτήτες τους, τα σκυλιά ήταν πολύ πιο πιθανό να αγνοήσουν εκείνον που ήταν δυσάρεστος, αποφεύγοντας το κέρασμά του.

Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι τα σκυλιά είναι σε θέση να αναγνωρίσουν εάν κάποιος είναι αγενής και να τον κρίνουν αναλόγως.

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 9 Οκτωβρίου 2021

Ένα μικρό πρόβατο πίνει νερό από ένα ορεινό ρυάκι με κρυστάλλινο νερό. Έρχεται ένα μεγάλο λιοντάρι και φυσικά δείχνει ενδιαφέρον για το πρόβατο – είναι η ώρα του πρωινού αλλά πρέπει να βρει μια δικαιολογία. Γι’αυτό λέει στο πρόβατο, «Λερώνεις το ρυάκι. Δεν καταλαβαίνεις ότι είμαι ο βασιλιάς της ζούγκλας;»

Το καημένο το πρόβατο λέει, «Το ξέρω, όμως Μεγαλειότατε, το ρυάκι δεν κυλάει προς το μέρος σας. Εγώ στέκομαι πιο κάτω από εσάς, και ακόμη κι αν λερωθεί επειδή πίνω εγώ νερό, το νερό τρέχει προς τα κάτω – όχι προς το μέρος σας. Εσείς το λερώνετε κι εγώ πίνω το βρώμικο νερό. Η λογική σας λοιπόν δεν είναι σωστή».

Το λιοντάρι κατάλαβε τι ήθελε να πει και θύμωσε πολύ. Είπε, «Δεν σέβεσαι τους μεγαλυτέρους σου. Έχεις μεγάλο θράσος για να τολμάς να διαφωνείς μαζί μου».
Το καημένο το πρόβατο είπε, «Δεν διαφώνησα, απλά ανέφερα τα γεγονότα. Μπορείτε να δείτε ότι το ρυάκι κυλάει προς το μέρος μου».

Tο λιοντάρι απέμεινε σιωπηλό για ένα λεπτό και μετά είπε, «Τώρα θυμάμαι. Ανήκεις σε μια πολύ απολίτιστη, αμόρφωτη οικογένεια. Ο πατέρας σου με προσέβαλε χθες». Το καημένο το πρόβατο είπε, «Θα πρέπει να ήταν κάποιος άλλος, επειδή ο πατέρας μου πέθανε πριν από τρεις μήνες – και πρέπει να ξέρετε ότι βρίσκεται στην κοιλιά σας. Δεν είναι πλέον ζωντανός, έγινε το γεύμα σας. Πώς μπορεί να σας φερθεί με ασέβεια; Είναι νεκρός!»

Αυτό πήγαινε πολύ. Το λιοντάρι όρμησε, άρπαξε το πρόβατο και είπε, «Δεν ξέρεις από τρόπους, δεν ξέρεις από εθιμοτυπία, δεν ξέρεις να φέρεσαι».

Το πρόβατο είπε, «Απλά είναι η ώρα του πρωινού. Απλά φάε με· δεν χρειάζεται να βρεις κάποια δικαιολογία».

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 8 Οκτωβρίου 2021

Από τον Πέτρο

Όλοι έχουμε δει κωφούς συμπολίτες μας να μιλούν μεταξύ τους ή διερμηνέα της νοηματικής στην τηλεόραση – τι πραγματικά, όμως, ξέρουμε γι’ αυτήν τη διαφορετική γλώσσα; Περιορίζεται μόνο στις κινήσεις των χεριών; Είναι φυσική ή επινοημένη; Είναι μία και μοναδική, διεθνής γλώσσα; Αξίζει –κι αν θέλουμε να είμαστε συνειδητοποιημένοι πολίτες, πρέπει– να γνωρίζουμε τις βασικές πληροφορίες.

Κατ’ αρχάς, κάθε νοηματική γλώσσα είναι οπτικο-κινησιακή: αυτό σημαίνει ότι χρησιμοποιεί την κίνηση των χεριών, τη στάση ή την κίνηση του σώματος, καθώς και τις εκφράσεις του προσώπου, για να μεταφέρει τα νοήματα. Είναι φυσική γλώσσα, δηλαδή έχει δημιουργηθεί από τον ίδιο τον άνθρωπο και εξελίσσεται από γενιά σε γενιά, καλύπτοντας τις ανάγκες επικοινωνίας κωφών και βαρήκοων. Διαθέτει λεκτικές και συντακτικές δομές.

 

Δεν υπάρχει μία και μοναδική νοηματική γλώσσα που να χρησιμοποιείται διεθνώς. Κάθε χώρα αναπτύσσει τη δική της: για παράδειγμα, υπάρχει η Γαλλική Νοηματική Γλώσσα, η Κινεζική Νοηματική Γλώσσα κ.ο.κ. Ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι, παρά το γεγονός ότι η αγγλική είναι η γλώσσα των ΗΠΑ και της Βρετανίας, υπάρχει Αμερικανική Νοηματική Γλώσσα και Βρετανική Νοηματική Γλώσσα, οι οποίες μάλιστα διαφέρουν μεταξύ τους λόγω των ιστορικών εξελίξεων που επηρεάζουν τον τρόπο που βιώνονται οι προφορικές γλώσσες. Επίσης, υπάρχουν χώρες που δεν έχουν μόνο μία νοηματική γλώσσα, όπως η Ισπανία, με την Ισπανική Νοηματική Γλώσσα και την Καταλανική Νοηματική Γλώσσα. Παρ’ όλο που, όπως είπαμε, δεν υπάρχει διεθνής νοηματική γλώσσα, υφίσταται ένα διεθνές σύστημα επικοινωνίας που ονομάζεται Διεθνές Σύμβολο (ΔΣ). Πρόκειται για μια βοηθητική γλώσσα συνεννόησης που χρησιμοποιείται σε διεθνή συνέδρια και συναντήσεις με συμμετέχοντες χωρίς κοινή νοηματική γλώσσα.

Η Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (ΕΝΓ) αναγνωρίστηκε τον Σεπτέμβριο του 2017 ως ισότιμη της ομιλούμενης ελληνικής με τον νόμο 4488/2017 (Άρθρο 65, παράγραφος 2). Επιπλέον, βάσει του νόμου το κράτος λαμβάνει μέτρα για την προώθησή της, καθώς και για την κάλυψη των αναγκών επικοινωνίας όλων των κωφών και βαρήκοων πολιτών. Η ΕΝΓ διδάσκεται: για παράδειγμα, η Σχολή Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας του Εθνικού Ιδρύματος Κωφών προσφέρει μαθήματα που ολοκληρώνονται σε 4 ετήσιους κύκλους. Υπάρχουν, επίσης, προγράμματα εκπαίδευσης διερμηνέων και επαγγελματίες διερμηνείς νοηματικής, οι οποίοι έχουν συστήσει το Σωματείο Διερμηνέων Ελληνικής Νοηματικής Γλώσσας, που συμπληρώνει φέτος 30 χρόνια ζωής. Πέραν των όσων επιτάσσει το νομικό πλαίσιο για την κάλυψη των αναγκών επικοινωνίας όλων των κωφών και βαρήκοων πολιτών, το γενικό ενδιαφέρον για την ΕΝΓ ολοένα και αυξάνεται, και στο πλαίσιο της ανάδειξης της έννοιας της προσβασιμότητας, δηλαδή της ισότιμης πρόσβασης των ανάπηρων ατόμων σε προϊόντα και υπηρεσίες εκπαίδευσης, ενημέρωσης και ψυχαγωγίας.

Πριν από λίγες μέρες, την 23η Σεπτεμβρίου, τιμήθηκε η Διεθνής Ημέρα Νοηματικών Γλωσσών, που έχει καθιερωθεί μετά από απόφαση της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ τον Δεκέμβριο του 2017. Η επιλογή της ημερομηνίας αυτής συμπίπτει με την ίδρυση της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Κωφών (WFD) στις 23 Σεπτεμβρίου 1951, στη Ρώμη. Επίσης γιορτάστηκε η Διεθνής Εβδομάδα Κωφών, πληροφορίες για την οποία μπορείτε να δείτε στη σχετική σελίδα της Ομοσπονδίας Κωφών Ελλάδας.

Το θέμα της νοηματικής γλώσσας είναι ευρύ και σαφώς ξεπερνά τα όρια αυτού του άρθρου. Ωστόσο, ελπίζουμε ότι καταφέραμε να σας κεντρίσουμε το ενδιαφέρον να μάθετε περισσότερα, ώστε να κάνουμε όλοι ένα βήμα προς την κατανόηση των κωφών και βαρήκοων συμπολιτών μας.

Βασίλης Μπαμπούρης – Κωνσταντίνα Τριανταφυλλοπούλου

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 7 Οκτωβρίου 2021

Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα ‘θελα να σιγουρευτώ ότι σου έμαθα:

Να χαίρεσαι τον έρωτα.

Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου.

Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου.

Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή.

Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι.

Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς.

Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις.

Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου.

Να είσαι φίλη του εαυτού σου.

Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς.

<span;>- Να ξέρεις πως αξίζεις να σ’ αγαπάνε.

Να μιλάς στους άλλους τρυφερά.

Να λες κάτι ή να σωπαίνεις ανάλογα με το τι κρίνεις για σένα σωστό.

Nα αποκτάς φήμη για τα κατορθώματά σου.

Να αγαπάς και να φροντίζεις το κοριτσάκι που έχεις μέσα σου.

Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων.

Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων.

Να συνειδητοποιείς τα συναισθήματά σου και να πράττεις ανάλογα.

Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός.

Να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου.

Να απαιτείς να σε πληρώνουν όπως πρέπει για τη δουλειά σου.

Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό.

Να μη επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους.

Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές.

Να ζεις το σήμερα και να μην έχεις μεγάλες προσδοκίες.

Να ρισκάρεις περισσότερο.

Να δέχεσαι την αλλαγή και ν’ αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου.

Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου.

Να φέρεσαι κα να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό.

Να γεμίζεις πρώτα το δικό σου ποτήρι κι αμέσως μετά το ποτήρι των άλλων.

Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν.

Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου.

Να χαίρεσαι τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα.

Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο.

Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου.

Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι.

Να μην κοιτάς πίσω σου για να δεις ποιος σε ακολουθεί.

Να μεγαλώνεις και να μαθαίνεις από τις διαφωνίες και τις αποτυχίες σου.

Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Να μη θεοποιείς κανέναν, και ακόμη λιγότερο εμένα.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 3 Οκτωβρίου 2021

Aπό τον Πέτρο

Ένα αρκετά συνηθισμένο λάθος είναι να λέμε και να γράφουμε τον δέκατο μήνα του ημερολογίου ως «Οκτώμβριο» αντί για το ορθό που είναι Οκτώβριο.

Γιατί ο Οκτώβριος δεν έχει «μ», όπως οι μήνες Σεπτέμβριος, Νοέμβριος και Δεκέμβριος; Ποια είναι η εξήγηση που κρύβεται πίσω από αυτή τη διαφοροποίηση;

Η απάντηση βρίσκεται στο ρωμαϊκό ημερολόγιο, το οποίο και έχουμε δανειστεί αυτούσιο. Παλιά το ημερολόγιο είχε 10 μήνες, καθώς απουσίαζαν οι μήνες Ιανουάριος και Φεβρουάριος, οι οποίοι προστέθηκαν αργότερα, με το νέο έτος να ξεκινά από τον Μάρτιο.

Το ρωμαϊκό ημερολόγιο στα λατινικά ήταν το εξής:

1) Martius (στον Άρη)
2) Aprilis (στην Αφροδίτη)
3) Maius (στη Μαία)
4) Junius (στην Ήρα)
5) Quintilis (πέμπτος)
6) Sextilis (έκτος)
7) September (έβδομος)
8) October (όγδοος)
9) November (ένατος)
10)December (δέκατος)

Σύμφωνα, λοιπόν, με το ρωμαϊκό ημερολόγιο, οι πρώτοι τέσσερις μήνες είχαν ονόματα Θεών. Οι επόμενοι συνέχιζαν αριθμητικά, δηλ. ο Quintilis ήταν ο πέμπτος, ο Sextilis ήταν ο έκτος κ.ο.κ.

Αργότερα ο πέμπτος και ο έκτος μήνας αφιερώθηκαν σε αυτοκράτορες και συγκεκριμένα στον Ιούλιο Καίσαρα και στον Οκταβιανό Αύγουστο.

Οι επόμενοι μήνες όμως συνέχισαν αριθμητικά. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το dogma.gr, ο έβδομος μήνας λεγόταν September από το septem (εφτά), ο όγδοος μήνας ονομάστηκε October από το octo (οκτώ), ο ένατος ήταν ο November από το novem (εννιά) και τέλος δέκατος και τελευταίος ήταν ο December από το decem (δέκα).

Επομένως, αφού ο Οκτώβριος δεν είχε μ στα λατινικά (October), δεν έχει, προφανώς, ούτε στα ελληνικά.

Αργότερα, όταν προστέθηκαν οι μήνες Ιανουάριος και Φεβρουάριος στην αρχή του ημερολογίου, η αρίθμηση… χάλασε, καθώς ο Σεπτέμβριος από 7ος έγινε 9ος, ο Οκτώβριος έγινε 10ος, ο Νοέμβριος 11ος και ο Δεκέμβριος 12ος. Ωστόσο, η ονοματολογία παρέμεινε η ίδια.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 1 Οκτωβρίου 2021

Στη Δανία, εκπαίδευση δεν είναι μόνο τα ακαδημαϊκά μαθήματα. Είναι η επαφή με το σώμα, τα συναισθήματα, η ενσυναίσθηση, το θάρρος να αποτύχουμε , η ικανότητα να συνδεόμαστε αλλά και το χούγκα. Η αξιολόγηση της επιτυχίας γίνεται με βάση την πραγματική ευτυχία και όχι τις ακαδημαϊκές επιδόσεις. Ποιες είναι όμως οι βασικές αρχές που διέπουν το εκπαιδευτικό σύστημα στη χώρα που δηλώνει ότι είναι η πιο ευτυχισμένη σε ολόκληρο τον κόσμο;

  1. Ευημερία (trivsel ). Στη Δανία, το να έχουν οι μαθητές υψηλό trivsel, είναι πολύ πιο σημαντικό από την υψηλή βαθμολογία ή τις επιδόσεις στις εξετάσεις. Βασική αρχή του εκπαιδευτικού συστήματος είναι πως η ακαδημαϊκή επιτυχία προϋποθέτει προσωπική ευτυχία, αφού οι Δανοί πιστεύουν πως όταν νιώθουμε καλά, μαθαίνουμε πιο εύκολα. Στο αξιακό τους σύστημα, η συνεργασία και η καλοσύνη έρχονται πριν από τον ανταγωνισμό.Ένας τρόπος με τον οποίο οι εκπαιδευτικοί παρακολουθούν την κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη των μαθητών, είναι το να τους ζητήσουν ανά πάσα στιγμή να αναφέρουν τον  trivsel tal, τον αριθμό δηλαδή ευτυχίας τους. Τα παιδιά επίσης καλούνται να συζητήσουν γιατί επέλεξαν τον αντίστοιχο βαθμό ευημερίας αλλά και πώς μπορούν να βελτιώσουν τη βαθμολογία της ευτυχίας τους την επόμενη φορά. Κάθε σχολείο υποχρεούται από το νόμο να χορηγεί ένα τυποποιημένο τεστ ευημερίας κάθε χρόνο, όπως και να διατηρεί την ευημερία των μαθητών υψηλή. Το «σχέδιο ευημερίας» αναρτάται στις ιστοσελίδες όλων των σχολείων της χώρας.
  2. Μοναδικότητα (differentiere). ‘Όπως τόνισε και ο Albert Einstein «Ο καθένας είναι μια ιδιοφυΐα. Αλλά αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητά του να σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο, θα περάσει όλη τη ζωή του πιστεύοντας πως είναι ηλίθιο».  Οι δάσκαλοι στη Δανία εκπαιδεύονται στο να αντιμετωπίσουν τους μαθητές ως μοναδικά άτομα . Εντοπίζουν τα δυνατά σημεία όπως και τις αδυναμίες του καθενός από τα παιδιά και τα βοηθούν να αναπτύσσονται.
    Συνεργάζονται με τους μαθητές ώστε να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες στις οποίες θα ανθίσει το κάθε παιδί ξεχωριστά.Σε τεστ που χορήγησε η NASA σε 1600 παιδιά ηλικίας μεταξύ τεσσάρων και πέντε ετών, το 98% αποδείχθηκαν δημιουργικές ιδιοφυίες. Στα παιδιά δέκα ετών ο αριθμός έπεσε στο 30% ενώ στην ηλικία των δεκαπέντε στο 12%. Ανάμεσα στους ενήλικες, μόνο το 2% παρέμεναν ακόμη δημιουργικές ιδιοφυίες. Πώς εξηγείται αυτό το φαινόμενο; Στις περισσότερες χώρες, το εκπαιδευτικό σύστημα ενισχύει την «συγκλίνουσα σκέψη», αυτή που κρίνει επικρίνει και αξιολογεί. Στη Δανία αντίθετα, το εκπαιδευτικό σύστημα ενισχύει την «αποκλίνουσα σκέψη», την φαντασία, την παραγωγή νέων ιδεών και πιθανοτήτων.
  3. Αυτοεκτίμηση, εμπιστοσύνη στον εαυτό, και αυτοπεποίθηση. «Να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου» (At hvile I sig selv) προτρέπουν οι Δανοί εκπαιδευτικοί τους μαθητές. Προωθούν την αξία του να νιώθουν τα παιδιά καλά για αυτό που είναι και όχι για αυτά που κάνουν. Στόχος, να αποκτήσουν τα παιδιά εσωτερική εστία αξιολόγησης ώστε να μη χρειάζεται να επιδειχθούν για να πάρουν την έγκριση των άλλων.
  4. Μαθήματα επαφής. Στα μαθήματα αυτά, τα παιδιά καλούνται μέσα από το άγγιγμα να μιμηθούν κινήσεις ή ήχους ο ένας στην πλάτη του άλλου. Σύμφωνα με ένα δανέζικο ρητό,  «Αυτός που αγγίζει, δεν εκφοβίζει» (Den man ror ved, mobber man ikke). Το άγγιγμα αυξάνει τα επίπεδα οξυτοκίνης, οπότε με έναν τόσο απλό τρόπο  αυξάνεται η εμπιστοσύνη ανάμεσα στους μαθητές και μειώνεται ο εκφοβισμός. Με το μασάζ μεταξύ των μαθητών στα σχολεία, εκτός από μείωση στην επιθετικότητα, παρατηρήθηκε και μείωση στα προβλήματα προσοχής.
  5. Η ώρα της τάξης (klassen time). Πραγματοποιείται μια φορά την εβδομάδα και αποτελεί υποχρεωτικό μέρος του σχολικού προγράμματος, από τη στιγμή που οι μαθητές γίνονται έξι ετών. Στόχος είναι τα παιδιά να νιώθουν άνετα και να συζητούν για οποιοδήποτε θέμα τα απασχολεί. Όλοι μαζί συνεργάζονται ώστε να βρουν τις λύσεις. Αν υπάρχουν προβλήματα στη λειτουργία της τάξης, ο δάσκαλος μπορεί να συγκαλέσει «ώρα της τάξης» οποιαδήποτε στιγμή. Αν δεν υπάρχουν προβλήματα προς επίλυση την «ώρα της τάξης»,  οι μαθητές χαλαρώνουν, παίζουν ομαδικά παιχνίδια ή κάνουν «χούγκα». Οι μαθητές φέρνουν ζεστές λιχουδιές που απολαμβάνουν μετά τη συζήτηση.
  6. Εβδομάδα σεξ. Στη Δανία αφιερώνουν κάθε χρόνο μια ολόκληρη εβδομάδα (την δεύτερη του Φεβρουαρίου) στην σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση γίνεται οργανωμένα, με συγκεκριμένη ύλη για αυτή την εβδομάδα, ενώ κάθε χρονιά το θέμα αλλάζει. Προσφέρεται η αντίστοιχη εκπαίδευση σε εκπαιδευτικούς και γονείς, ενώ μεγαλύτερα παιδιά καλούνται επίσης να μιλήσουν στα μικρότερα ώστε η εκπαίδευση να γίνει σε πιο χαλαρό κλίμα. Η εβδομάδα σεξ περιλαμβάνει και την «ευτυχία του σώματος» (kropsglad): γίνονται συζητήσεις για το πώς τρώμε, πώς κινούμαστε , πώς η εικόνα του σώματός μας επηρεάζεται από τα social media.
  7. Η άποψη του παιδιού (barnesyn). Οι Δανοί εκπαιδευτικοί επιδιώκουν να συναντούν τα παιδιά ακριβώς εκεί που βρίσκονται συναισθηματικά, χωρίς να τα κρίνουν. Barnesyn σημαίνει  να βλέπουμε τη ζωή μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Εξάλλου, όταν τα παιδιά νιώθουν ότι τα βλέπουνε και τα ακούνε, είναι πολύ πιο πιθανό να συνεργαστούν με τους ενήλικες. Όσον αφορά την εκπαίδευση, προέρχεται από τη κατανόηση αυτών που θέλουν να μαθαίνουν τα παιδιά. Δεν έχει σημασία τι θεωρούν οι ενήλικες ως σημαντικό ή ως ταμπού αλλά τι θεωρούν τα παιδιά σημαντικό από τη δική τους τη σκοπιά, τι τους κεντρίζει το ενδιαφέρον.
  8. Ενσυναίσθηση.  Όπως διακήρυξε και ο Αριστοτέλης, «Η μόρφωση του μυαλού χωρίς τη μόρφωση της καρδιάς δεν είναι καθόλου μόρφωση».  Οι Δανοί γονείς και δάσκαλοι δεν είναι ούτε υπερπροστατευτικοί αλλά ούτε και αυταρχικοί, , οπότε τα παιδιά έχουν την ελευθερία να έρθουν σε επαφή με όλη την γκάμα των συναισθημάτων τους. Έτσι, ανοίγει ο δρόμος για να κατανοήσουν και τα συναισθήματα των άλλων.Για τους γονείς και τους δασκάλους στη Δανία είναι πολύ σημαντική η κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών: το να συνεργάζονται με τους άλλους, να είναι ευγενικά, να προσφέρουν βοήθεια και να συμμετέχουν σε δραστηριότητες.Στη Δανία, η ενσυναίσθηση είναι μια δεξιότητα που διδάσκεται, ενίοτε μάλιστα θεωρείται πιο σημαντική από την ανάγνωση βιβλίων. Τα παιδιά εκπαιδεύονται στο να «διαβάζουν» τους ανθρώπους. Είτε με τη βοήθεια βίντεο, είτε με role plays και κουβέντα, τα παιδιά συζητούν μεταξύ τους  για το πώς τα ίδια θα διαχειρίζονταν δύσκολες καταστάσεις αντί να ακούν έναν ενήλικο να ηθικολογεί. Μαθαίνουν επίσης να ακούν χωρίς να κρίνουν, αλλά και ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί και άρα κανείς δε νιώθει ακριβώς το ίδιο με τον άλλο.
  9. Θάρρος να αποτυγχάνουμε«Οι άνθρωποι μαθαίνουν περισσότερα από τα λάθη τους» (Man laerer mest tra sine fejitagelser) υποστηρίζει ένα δανέζικο ρητό. Μέρος της δημιουργικής διαδικασίας είναι να προσπαθούμε, να αποτυγχάνουμε και να συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Στη Δανία, η αποτυχία αποτελεί μέρος του εκπαιδευτικού συστήματος. Μερικά μάλιστα σχολεία περιλαμβάνουν το πρόγραμμα «δοκιμή και αποτυχία»: οι δάσκαλοι αντλούν παραδείγματα από διαγωνίσματα που δεν τα πήγαν και τόσο καλά. Οι μαθητές διδάσκονται να αποδέχονται την αποτυχία και να δείχνουν περιέργεια για αυτήν. Επικεντρώνονται στη διαδικασία της μάθησης , παρά στο αποτέλεσμα. Και όσο περισσότερο τα παιδιά θεωρούν ότι είναι εντάξει να κάνουν λάθη, τόσο περισσότερο προσπαθούν.
  10. Συντροφικότητα, αίσθημα ενότητας, το να είσαι σε αρμονία με μια ομάδα (faelleksab). Στη Δανία, περίπου 60% της δουλειάς στο σχολείο γίνεται σε ομάδες, όχι ατομικά, με αποτέλεσμα την οικοδόμηση συνεργασίας κι εμπιστοσύνης.Όταν νιώθουμε συνδεδεμένοι με τους άλλους, έχουμε νόημα και σκοπό στη ζωή μας. Μελέτες αποδεικνύουν πως οι κοινωνικοί δεσμοί αυξάνουν τη μακροζωία και μειώνουν το στρες. Στη Δανία τα παιδιά αφιερώνουν χρόνο για να είναι μαζί και όχι μόνο για να κάνουν μαζί. Αυτή η αίσθηση του ανήκειν είναι κάτι το οποίο όλοι, ως θηλαστικά, είμαστε εγγενώς προγραμματισμένοι να λαχταράμε      Aπό mariamanganari. gr
Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 25 Σεπτεμβρίου 2021

Ο Βίκτορ Φρανκλ ήταν νευρολόγος και ψυχίατρος, ιδρυτής της τρίτης σχολής ψυχοθεραπείας της Βιέννης (οι άλλοι δύο ήταν του Φρόιντ και του Άντλερ). Ο Φρανκλ ήταν Εβραίος. Οι συμπατριώτες του Αυστριακοί Ναζί τον έστειλαν στο Άουσβιτς.

Ο Φρανκλ αναφέρει ότι πέρα ​​απ ‘την αγάπη για τη γυναίκα του και για την επιστήμη του κρατήθηκε ζωντανός μέσα στη φρίκη των στρατοπέδων εξόντωσης δίνοντας σημασία σε μικρές ομορφιές.

Ναι, παντού υπάρχει ομορφιά, ακόμα και στο Άουσβιτς. Αρκεί να μπορείς να δεις. Απ ‘αυτές τις μικρές ομορφιές του Άουσβιτς κρατήθηκε για να μη χάσει το μυαλό του, για να μη χάσει το νόημα, για να μη χάσει το  γιατί  του, για να μη χάσει την ανθρωπιά του, για να μη χάσει την ελπίδα.

Γράφει ότι μια μέρα που έσκαβε το παγωμένο έδαφος ένα μικρό πουλί πήγε και κούρνιασε στο χώμα που είχε βγάλει -ήταν πιο ζεστό. Κάποια ηλιοβασιλέματα οι κρατούμενοι κοιτούσαν τον ουρανό σαν να ήταν πίνακας ζωγραφικής και σχολιάζανε τα χρώματα, τις πινελιές του Θεού. Τους κράτησαν οι ιταλικές άριες που τραγουδούσε κάποιος συγκρατούμενος και το αυτοσχέδιο καμπαρέ στο στρατόπεδο. Λίγο ψωμί, ένα μεγάλο ψιχουλό, που είχε κρυμμένο στην τσέπη του και πιπίλιζε όταν ένιωθε να χαθεί.

Και το χιούμορ. Μέσα σ ‘αυτή την απόλυτη μαυρίλα κατάφερναν να κάνουν αστεία, για το πώς θα ζητάνε σούπα όταν θα βγουν απ’ το στρατόπεδο («απ ‘τον πάτο της σουπιέρας, παρακαλώ»). Γελούσανε ανάμεσα στα κρεματόρια και στους θαλάμους αερίων, κι ίσως να φαίνεται απρεπές, αλλά αυτό τους κράτησε ζωντανούς.

Η αφοσίωση σε κάτι που αγαπάμε μπορεί να μας βοηθήσει ν ‘αντέξουμε όλες τις αρνήσεις κι όλα τα εμπόδια. Ταυτόχρονα πρέπει να θυμόμαστε ν ‘αποδίδουμε τιμές στο θεό των μικρών πραγμάτων -όπως τον είπε η Αρουντάτι Ρόι .

Οι μικρές απολαύσεις, ένα βλέμμα, ένα τραγούδι που έχεις ακούσει δέκα χιλιάδες φορές, αλλά και πάλι δεν σου φτάνει, ένα ποτήρι κρασί μ ‘έναν φίλο –ή και μόνος, ένα άστείο, μια νύχτα έρωτα μέχρι που δεν ξηραίνεται, ένα κολοκυθάκι που φύγει στον κήπο σου, το αναπάντεχο κελάηδημα ενός νυχτολούλουδου, η θάλασσα και τα τριζόνια, όλα αυτά που μας δίνουν καύσιμα για να συνεχίσουμε προς το γιατί μας, αν έχουμε το πώς.

Ακόμα και οι δύσκολες στιγμές έχουν αξία, πρέπει να αποδεχθούμε και να συνεχίσουμε. Να αντιμετωπίζουμε με αξιοπρέπεια, όρθιοι, ακόμα και το πένθος, το θάνατο.

Από το antikleidi

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Σεπτεμβρίου 2021

Υπάρχουν κάποια παιδιά που θα έρθουν στο σχολείο με το ίδιο περσινό παντελόνι κι ας είναι πια ξεθωριασμένο και στενό…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που θα έχουν την ίδια κασετίνα,την ίδια τσάντα αλλά και τα ίδια όνειρα,τα ίδια χαμόγελα με πέρισυ…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που θα κοιτούν με λαχτάρα το θερμοθάλαμο του κυλικείου αλλά δε θα μπορούν να αγοράσουν κάτι από εκεί…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που δε θα τα συνοδεύσει η μητέρα τους γιατί εκείνη “ταξίδεψε” νωρίς και τώρα τα καμαρώνει απ’τον ουρανό…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που θα έρθουν στο σχολείο με ένα κενό στην ψυχή γιατί οι γονείς τους δε μοιράζονται πια το ίδιο σπίτι κι ίσως δε μιλιούνται καν μεταξύ τους…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που δε βρίσκουν εύκολα παρέα και συνήθως τα συναντάς μόνα και σκυθρωπά σε μια γωνιά της σχολικής αυλής…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που ήρθαν από άλλη πόλη ή χώρα και στο παιδικό τους μυαλό φωλιάζει ο τρόμος μπροστά στο άγνωστο περιβάλλον…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που δυσκολεύονται να αφομοιώσουν γνώσεις αλλά έχουν υψηλή συναισθηματική ευφυΐα,ενσυναίσθηση κι ευγένεια στη συμπεριφορά τους…

Υπάρχουν κάποια παιδιά διαφορετικά,με ιδιαιτερότητες που γίνονται συχνά αντικείμενο χλευασμού και κοροϊδίας…

Υπάρχουν κάποια παιδιά ίσως πιο ατίθασα και ζωηρά απ’τα υπόλοιπα που μπλέκουν σε καβγάδες και που δεν πήραν όση αγάπη χρειάζονταν απ’το σπίτι και δεν τα συμβούλεψε ποτέ κανείς…

ΟΛΑ τα παιδιά αξίζουν τη σκέψη μας αλλά και μια μεγάλη και ζεστή αγκαλιά…

Καλή αρχή σε όλα τα παιδιά, όπως και να ‘χει!

Από το mommy. gr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 14 Σεπτεμβρίου 2021

ΛΟΝΔΙΝΟ. «Λέγουσιν/ α θέλουσιν/ λεγέτωσαν/ ου μέλι μοι /συ φιλί με/ συνφέρι σοι» («Ας λένε ό,τι θέλουν, δεν με νοιάζει, αγάπα με, σου κάνει καλό»). Τους στίχους σύγχρονου μουσικού κομματιού θυμίζει η ελληνική επιγραφή που βρέθηκε στην Καρταχένα της Ισπανίας και χρονολογείται από τον 2ο με 3ο αιώνα μ.Χ., κάνοντας τον καθηγητή Κλασικών Σπουδών Τιμ Ουίτμαρς να μιλάει για το πρώτο μοντέρνο ποίημα στην ιστορία της λογοτεχνίας. Το ποίημα, που εντοπίσθηκε σε 20 μικροσκοπικά κοσμήματα και σφραγιδόλιθους, αλλά και σε σκάλισμα σε τοίχο ανασκαφής στην Ισπανία, κάνει λόγο για την αδιαφορία του ερωτευμένου απέναντι στις επικρίσεις της κοινωνίας και αποτελεί κάλεσμα ή νουθεσία σε ανώνυμο ερωτικό σύντροφο.

Ο καθηγητής Ουίτμαρς επισημαίνει ότι ο δημιουργός του έχει εγκαταλείψει τη ρίμα, εκφράζοντας ίσως για πρώτη φορά στην καταγεγραμμένη ιστορία τον έρωτά του χωρίς τους περιορισμούς των ποιητικών κανόνων της αρχαιοελληνικής γραμματείας. «Γνωρίζαμε εδώ και χρόνια για την ύπαρξη λαϊκής ποίησης στην αρχαία Ελλάδα. Οσα έργα επέζησαν, όμως, υποτάσσονταν στις επιταγές της λόγιας ποίησης. Το ποίημα αυτό, αντίθετα, αποκαλύπτει ότι οι ρίζες του βρίσκονται στην προφορική παράδοση. Οφείλουμε να είμαστε ευγνώμονες που το έργο αυτό αποτυπώθηκε σε σημαντικό αριθμό πολύτιμων λίθων. Δεν χρειάζονται λόγιοι ποιητές για τη δημιουργία μιας τόσο μουσικής γλώσσας. Επρόκειτο για δημοκρατική, προσιτή σε όλους, μορφή λογοτεχνίας. Αποκτήσαμε συναρπαστική εικόνα της λαϊκής –ή ποπ– κουλτούρας της εποχής, κάτω από τον μανδύα της κλασικής κουλτούρας», λέει ο δρ Ουίτμαρς στην εφημερίδα The Guardian.

«Η ποίηση είχε μεγάλη σημασία στην αρχαιότητα. Ολοι γνώριζαν τα έπη του Ομήρου. Ο προφορικός λόγος όμως, για παράδειγμα, δεν θεωρείτο κατάλληλος για ελεγειακή ποίηση. Η χρήση της προφορικής γλώσσας στην ποίηση σημειώνεται για πρώτη φορά σε κάποια άγνωστη ακόμη χρονική συγκυρία του ελληνικού πολιτισμού. Αυτό που μπορώ να πω, όμως, με βεβαιότητα είναι ότι το ποίημα αυτό μετατοπίζει την πρώτη εμφάνιση της σύγχρονης ποίησης κατά τουλάχιστον τρεις αιώνες πίσω», σημειώνει ο Ουίτμαρς, η μελέτη του οποίου δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Cambridge Classical Journal.

Ο τονισμένος λόγος, πρόγονος της σύγχρονης ποίησης και του τραγουδιού, ήταν άγνωστος πριν από τον 5ο αιώνα, όταν άρχισε να χρησιμοποιείται σε βυζαντινούς χριστιανικούς ύμνους. Πριν από την εμφάνιση της ρίμας η ποίηση ήταν μάλλον ποσοτική, αφού βασιζόταν στο μήκος της συλλαβής. Το ποίημα εντόπισε ο Ουίτμαρς χάρη στην παρατηρητικότητα της συναδέλφου του στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, Αννας Λευτεράτου, η οποία επεσήμανε πρώτη την υφολογική και νοηματική συνάφεια του ποιήματος με τη βυζαντινή ποίηση. O Ουίτμαρς θεωρεί το θέμα του εξαιρετικά σύγχρονο, φθάνοντας στο σημείο να το συγκρίνει με στίχους των Sex Pistols στο «Pretty vacant»: «Είμαστε αρκετά κενοί / και δεν μας νοιάζει».

Το πιο καλοδιατηρημένο από τα κοσμήματα επάνω στα οποία είχε καταγραφεί το ποίημα βρέθηκε στον λαιμό νεαρής γυναίκας που είχε ενταφιασθεί σε σαρκοφάγο, στη σημερινή Ουγγαρία.

Απο την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Σεπτεμβρίου 2021

Όταν λες: «Με φοβίζει αυτή η κατάσταση», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Αυτή η κατάσταση μου δίνει την ευκαιρία να κάνω κάτι που δεν έκανα ποτέ πριν».

Όταν λες: «Αν είχα… τώρα δε θα ήμουν…», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Θα κάνω…γιατί θέλω να είμαι…».

Όταν λες:. «Πάμε από το κακό στο χειρότερο», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Η κατάσταση πια μπορεί μόνο να καλυτερέψει».

Όταν λες: «Δεν είχα τύχη», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Την επόμενη φορά σίγουρα θα δουλέψει».

Όταν λες: «Αυτό ήταν σκέτη αποτυχία», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Με ενθουσιάζει το να ξεκινήσω απ’ την αρχή και να το κάνω καλύτερα».

Όταν λες: «Είμαι πολύ θυμωμένος», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Αισθάνομαι άβολα με την κατάσταση, αλλά σίγουρα έχει κάτι να μου μάθει».

Όταν λες: «Θα μου άρεσε να…», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν ώστε…».

Όταν λες: «Το παρατάω, μου είναι αδύνατον», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Θ’ αλλάξω στρατηγική».

Όταν λες: «Έπρεπε να…», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Θα δω τι μπορώ να κάνω ώστε…».

  • Όταν λες: «Ο Χ μού φέρθηκε άσχημα», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Ο Χ νιώθει μπερδεμένος. Θα τον βοηθήσω να γίνει καλύτερος άνθρωπος».   
Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 5 Σεπτεμβρίου 2021

Τα τελευταία λόγια του STEVE JOBS
Ο Steve Jobs (ιδρυτής της Αpple) λίγο πρίν πεθάνει στα 56 του απο καρκίνο στο πάγκρεας είπε στο κρεβάτι του νοσοκομείου:
” Έφτασα στη κορυφή του επιχειρηματικού κόσμου.Στους άλλους η ζωή μου ειναι η επιτομή της επιτυχίας.Αλλά εκτός της δουλειάς, εχω μια μικρή χαρά.Στην ουσία, ο πλούτος ειναι απλά ενα κομμάτι της ζωής μου.
Αυτή τη στιγμή ξαπλωμένος άρρωστος σε ενα κρεβάτι οταν αναπολώ τη ζωή μου και συνειδητοποίω πως η φήμη, η αναγνώριση και ο πλούτος που για τόσα χρόνια περηφανεύομουν έχουν ξεθωριάσει και δεν έχουν κάποια αξία μπροστά στον επερχόμενο θάνατο.
Μπορείς να προσλάβεις κάποιον να σου οδηγεί το αμάξι ή να σου κάνει λεφτά, αλλά δεν μπορείς να προσλάβεις κάποιον να υποστεί την αρρώστια για εσένα.
Τα υλικά αγαθά μπορούν να βρεθούν.Αλλά υπάρχει κάτι που αν χαθεί, δεν μπορείς να το βρείς ξανά.
“Η ΖΩΗ”.
Όταν κάποιος μπει στο δωμάτιο για την εγχείρηση, καταλαβαίνει πως υπάρχει ενα βιβλίο που δεν εχει τελειώσει να διαβαζει.
“το βιβλίο της Υγιούς Ζωης”
Σε όποιο στάδιο της ζωής και να είσαι τώρα, θα φτάσει η ώρα που θα αντιμετωπίσεις τη στιγμή που κλείνει η “αυλαία” της ζωής.
Εκτίμησε την αγάπη για την οικογένεια σου, για το συντροφό σου και τους φίλους σου..
Όσο μεγαλώνουμε συνήθως γινόμαστε σοφότεροι και σιγά σιγά καταλαβαίνουμε πως είτε φοράς ενα ρολόι 300€ είτε 30€, και τα δύο λένε την ίδια ώρα.
Είτε κρατάμε μια τσάντα 300€ είτε μια 30€, το ποσό που υπάρχει μέσα παραμένει το ίδιο..
Ειτε οδηγούμε ενα αμάξι 150.000€ είτε ενα των 30.000€, ο δρόμος και η απόσταση παραμένει η ίδια και έχουμε τον ίδιο δρόμο να διασχισουμε.
Είτε το σπίτι που ζούμε είναι 300 τετραγωνικά είτε 3000 η μοναξιά είναι η ίδια..
Θα καταλάβετε οτι η εσωτερική ευτυχία σας δεν προέρχεται απο τα υλικά αγαθά του κόσμου
Είτε ταξιδεύετε πρώτη θέση είτε οικονομική, αν το αεροπλάνο πέσει, θα πέσετε κι εσείς μαζί…
Γι’αυτο, ελπίζω να καταλάβετε οτι όταν έχετε φίλους, κολλητούς παλιούς γνωστούς, αδερφούς, αδερφές που μπορείτε να μιλήσετε, να γελάσετε μαζί, να τραγουδίσετε μαζί, κλπ..
Αυτό ειναι πραγματική ευτυχία!
5 αδιαμφισβήτητα στοιχεία της ζωής:
1. Μη μαθαίνετε τα παιδιά σας να ειναι πλούσια. Μάθετε τα να είναι ευτυχισμένα. Ώστε οταν μεγαλώσουν να ξέρουν την ΑΞΙΑ των πραγμάτων και οχι την τιμή τους
2. Να τρώς τη τροφή σαν τα “φαρμακά” σου. Αλλιώς θα χρειάζεται να τρώς τα φάρμακα σαν την τροφή σου
3. Αυτός που σε αγαπάει δεν θα σε αφήσει ποτέ για κάποιον άλλον ακόμα και αν υπάρχουν 100 λόγοι να σε παρατήσει, θα βρει ΕΝΑ λόγο για να μείνει
4. Υπάρχει διαφορά στο να είσαι άνθρωπος με το να φέρεσαι ανθρώπινα. Λίγοι το καταλαβαίνουν
5. Σε αγαπάνε οταν γεννιέσαι. Θα σε αγαπάνε και όταν πεθάνεις. Ενδιάμεσα πρέπει να τα καταφέρεις
ΥΓ: Αν θες να πας γρήγορα, περπατά μόνος σου. Αλλά αν θες να πας μακριά, περπατά με παρέα……

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 5 Σεπτεμβρίου 2021

Παρότι δεν μπορούμε να μαντέψουμε πώς θα είναι τα επόμενα χρόνια, έχουμε τουλάχιστον το δικαίωμα να ονειρευτούμε πώς θα θέλαμε να είναι:

Ο αέρας θα είναι καθαρός, απαλλαγμένος από το μικρόβιο του ανθρώπινου φόβου και από τα ανθρώπινα πάθη.

Στους δρόμους τα σκυλιά θα συνθλίβουν αυτοκίνητα.

Οι άνθρωποι θα δουλεύουν για να ζήσουν, αντί να ζουν για να δουλεύουν.

Στους ποινικούς κώδικες θα ενταχθεί και το αδίκημα της βλακείας […]

Σε καμιά χώρα δεν θα φυλακίζονται οι νέοι που αρνούνται να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία αλλά εκείνοι που θα θέλουν να την υπηρετήσουν.

Oι οικονομολόγοι δε θα ονομάζουν επίπεδο ζωής το επίπεδο κατανάλωσης, ούτε ποιότητα ζωής την ποσότητα των υλικών αγαθών.

Οι ιστορικοί δεν θα πιστεύουν ότι η εισβολή σε μια χώρα είναι κάτι που την ευχαριστεί.

Οι πολιτικοί δεν θα πιστεύουν ότι είναι ευχάριστο για τους φτωχούς να τρώνε υποσχέσεις.

Η σοβαρότητα θα πάψει να θεωρείται αρετή και κανείς δε θα παίρνει στα σοβαρά έναν άνθρωπο που δε θα είναι ικανός να γελάει με τον εαυτό του.

Ο θάνατος και το χρήμα θα χάσουν τις μαγικές τους δυνάμεις και ούτε ο θάνατος ούτε η περιουσία θα μπορούν να μετατρέψουν έναν παλιάνθρωπο σε ευυπόληπτο πολίτη.

Κανείς δε θα θεωρείται ήρωας ή χαζός επειδή κάνει αυτό που πιστεύει ότι είναι σωστό αντί να κάνει αυτό που τον συμφέρει περισσότερο.

Ο κόσμος δεν θα πολεμάει πια τους φτωχούς αλλά τη φτώχεια. Και η στρατιωτική βιομηχανία δε θα έχει άλλη λύση παρά να κλείσει.

Το φαγητό δε θα είναι εμπόρευμα ούτε η επικοινωνία εμπόριο, επειδή το φαγητό και η επικοινωνία είναι δικαιώματα του ανθρώπου.

Κανείς δε θα πεθαίνει από πείνα επειδή κανείς δε θα πεθαίνει από το πολύ φαΐ.

Η εκπαίδευση δε θα είναι προνόμια μόνο όσων μπορούν να την πληρώσουν.

Μια μαύρη γυναίκα θα είναι πρόεδρος της Βραζιλίας και μια άλλη γυναίκα, επίσης μαύρη, θα είναι πρόεδρος την Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, μια ινδιάνα γυναίκα θα κυβερνάει τη Γουατεμάλα και μια άλλη το Περού.

Στην Αργεντινή οι τρελές της Πλάζα ντε Μάγιο θα είναι παράδειγμα πνευματικής υγείας, επειδή εκείνες αρνήθηκαν να ξεχάσουν στα χρόνια της υποχρεωτικής λήθης.

Η Αγία Μητέρα Εκκλησία θα διορθώσει τα τυπογραφικά λάθη στους πίνακες του Μωυσή και η έκτη εντολή θα προστάζει να τιμάμε το σώμα.

α ξαναβλαστήσουν τα δάση στον ερημωμένο κόσμο μας και στις ερημωμένες ψυχές.

Οι απελπισμένοι θα ξαναβρούν την ελπίδα τους και οι χαμένοι τη ζωή τους, αφού απελπίστηκαν επειδή ήλπισαν πολύ και χάθηκαν επειδή έψαξαν πολύ.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Μαΐου 2021

Ευτυχώς για τους λάτρεις των ξένων γλωσσών σήμερα, τα βιβλία και οι κασέτες του Ινστιτούτου Εξωτερικών Υπηρεσιών (FSI) των ΗΠΑ υπάρχουν διαθέσιμες στο διαδίκτυο.

Μια όμως από τις σημαντικότερες υπηρεσίες που προσφέρει το FSI είναι η ταξινόμηση των γλωσσών με βάση των βαθμό δυσκολίας με τον οποίο έρχονται «αντιμέτωποι» οι αγγλόφωνοι.

Ακολουθούν μερικά παραδείγματα γλωσσών, ταξινομημένα με βάση τον αριθμό των ωρών που χρειάζεται ο μέσος άνθρωπος για να τις μάθει.

Ευκολότερες (περίπου 600 ώρες διαβάσματος)

Μαζί με τα ολλανδικά και τα νορβηγικά, οι δημοφιλείς λατινικές γλώσσες – ιταλικά, γαλλικά, ισπανικά και πορτογαλικά – απαιτούν περίπου 600 ώρες διαβάσματος για να επιτύχει κάποιος «γενική επαγγελματική επάρκεια» στην ομιλία και την ανάγνωση.

Από αυτές, τα ισπανικά και τα ιταλικά είναι ευκολότερες γλώσσες για τους γηγενείς αγγλόφωνους ομιλητές, ενώ ακολουθούν τα πορτογαλικά και – τέλος – τα γαλλικά.

Αυτές οι γλώσσες «μοιράζονται» πολλές λέξεις με τα Αγγλικά, όμως το κοινό λεξιλόγιο δημιουργεί πολλές φορές «ψεύτικους φίλους» – λέξεις που μοιάζουν ή ακούγονται παρόμοιες σε διαφορετικές γλώσσες, αλλά διαφέρουν σημαντικά όσον αφορά στο νοηματικό τους πλαίσιο.

Γερμανικά (750 ώρες)

Με ουσιαστικά που είναι αρσενικά, θηλυκά και ουδέτερα, ρήματα που κλίνονται δύσκολα και εξαιρετικά αυστηρή σύνταξη, τα Γερμανικά μπορεί να φαίνονται εξαιρετικά δύσκολα.

Από την άλλη πλευρά, η προφορά και η ορθογραφία είναι απλή και μόλις μάθει κάποιος του – αρκετούς – κανόνες, τότε όλα γίνονται εύκολα.

Οσοι μαθαίνουν γερμανικά καταλαβαίνουν επίσης τον λόγο για τον οποίο οι Γερμανοί δεν διακόπτουν τον συνομιλητή τους ποτέ προτού ακούσουν το ρήμα που θα χρησιμοποιήσει στο τέλος, προκειμένου να καταλάβουν για τι πράγμα μιλάει.

Μαλαισιανά και Σουαχίλι (900 ώρες)

Τα Μαλαισιανά είναι η κοινή γλώσσα πολλών χωρών της νοτιοανατολικής Ασίας και έχει απλοποιηθεί με τη χρήση της ως δεύτερης γλώσσας από μη γηγενείς ομιλητές.

Για παράδειγμα, ο πληθυντικός σχηματίζεται με την επανάληψη μιας λέξης δύο φορές – το «buku» σημαίνει βιβλίο και το «buku-buku» σημαίνει βιβλία.

Ομοίως, τα Σουαχίλι εξελίχθηκαν ως η εμπορική γλώσσα της ανατολικής Αφρικής, ενώ διαθέτουν αραβικό λεξιλόγιο που προσαρμόζεται πάνω στην αφρικανική γραμματική.

Ουγγρικά (1.100 ώρες)

Η εκμάθηση των ουγγρικών είναι μια τεράστια πρόκληση, αφού δεν μοιάζουν με καμία άλλη ευρωπαϊκή γλώσσα.

Στα ουγγρικά, η κατοχή δηλώνεται με καταλήξεις ρημάτων στα ουσιαστικά. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο περίπλοκα αν σκεφτεί κανείς ότι η κατοχή δηλώνεται σε πολλές προτάσεις δύο φορές.

Ελληνικά (1.100 ώρες)

Η νεοελληνική είναι ίσως η ευκολότερη γλώσσα για να μάθει κάποιος που χρησιμοποιεί διαφορετικό αλφάβητο.

«Υπάρχει ένα βιβλίο με τίτλο “Μάθετε ελληνικά σε 25 χρόνια”, αλλά θα εκπλαγείτε με το πόσο απλό είναι να μάθετε το αλφάβητο», τονίζει το αφιέρωμα του CNN. «Τα ελληνικά είναι επίσης μια γλώσσα που συνέβαλε στη δημιουργία πολλών λέξεων στα αγγλικά».

«Το 1957, ο Ξενοφών Ζολώτας, τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας έδωσε δύο ομιλίες στο ΔΝΤ που περιείχαν μόνο λέξεις “δανεισμένες” από τα ελληνικά και κάποια απαραίτητα βασικά αγγλικά (παράδειγμα: “Our policies should be based more on economic and less on political criteria”)», προσθέτει το CNN.

Ρωσικά (1.100 ώρες)

Το μεγάλο πλεονέκτημα της εκμάθησης ρωσικών είναι ότι, μόλις κάποιος φτάσει σε ένα καλό επίπεδο, μπορεί να καταλάβει άλλες σλαβικές γλώσσες όπως τα τσεχικά, τα πολωνικά ή τα βουλγαρικά.

Η γλώσσα χρησιμοποιείται επίσης σε όλες τις πρώην περιοχές της Σοβιετικής Ενωσης, από την Αρμενία έως το Κιργιζιστάν.

Κρυμμένη πίσω από ένα κυριλλικό πέπλο μυστηρίου, είναι μια από τις πιο δύσκολες γλώσσες που μπορεί να μάθει κάποιος – τόσο που ακόμη και πολλοί Ρώσοι κάνουν λάθη.

Αλλά κάθε λάτρης της λογοτεχνίας, της μουσικής και του μπαλέτου και κάθε επίδοξος αστροναύτης πρέπει να μελετήσει αυτήν την πλούσια γλώσσα που διαθέτει πάνω από 500.000 λέξεις.

Αραβικά (2.200 ώρες)

Ποιος μπορεί να αντισταθεί σε μια γλώσσα με 11 λέξεις για την αγάπη και σχεδόν 100 λέξεις που περιγράφουν μια καμήλα; © Ayesha Firdaus/ Unsplash

Υπάρχει ένας αστικός μύθος για μια φαρμακευτική εταιρεία που διαφημίζει ένα αναλγητικό χάπι με τρεις εικόνες που θα έχουν διεθνή απήχηση.

Η αριστερή εικόνα απεικονίζει μια γυναίκα με πονοκέφαλο. Η μεσαία τη δείχνει να καταπίνει το χάπι και η δεξιά να χαμογελάει αφού ο πόνος έχει υποχωρήσει.

Η διαφήμιση αποδείχθηκε αποτελεσματική σε όλο τον κόσμο- εκτός από τον αραβικό, ο οποίος τη διάβασε από δεξιά προς τα αριστερά.

Η κατεύθυνση της ανάγνωσης είναι ένα από τα δύο μεγαλύτερα εμπόδια για όσους προσπαθούν να μάθουν αραβικά. Τα κλασικά αραβικά – η γλώσσα του Κορανίου – θα τους κάνει να γίνονται κατανοητοί παντού, όμως μόλις οι ντόπιοι αρχίσουν να συνομιλούν μεταξύ τους, τα πράγματα ίσως γίνουν αρκετά δυσκολότερα.

Αλλά ποιος μπορεί να αντισταθεί σε μια γλώσσα με 11 λέξεις για την αγάπη και σχεδόν 100 λέξεις που περιγράφουν μια καμήλα;

Ιαπωνικά (2.200 ώρες)

Οντας μια χώρα που έχει «χαρίσει» στον κόσμο το σούσι, το καραόκε και τα manga, η Ιαπωνία έχει πολλούς «πιστούς», ειδικά μεταξύ των gamers.

Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται όμως αντιμέτωποι με μια εξαιρετικά δύσκολη γλώσσα που χρησιμοποιεί «εισαγόμενους» κινεζικούς χαρακτήρες που έχουν αποκοπεί από την αρχική τους έννοια, καθώς και δύο συλλαβάρια – το Hiragana και το Katakana (πρέπει να μάθουν πότε να χρησιμοποιούν ποιο).

Η μέτρηση των αντικειμένων εξαρτάται από το αν είναι μακριά και λεπτά (δρόμοι), μικρά και στρογγυλά (μήλα), λεπτά και επίπεδα (φύλλα χαρτιού), πλατιά και επίπεδα (χαλιά) και πολλά άλλα.

Το τι ιαπωνικά μιλάει κάποιος εξαρτάται επίσης από το φύλο του. Υπάρχει μια «σκληρή» γλώσσα για τους άνδρες και μια πιο «λεπτεπίλεπτη» γλώσσα για τις γυναίκες.

Καντονεζικά – Μανδαρινικά (2.200 ώρες η καθεμία.

Κάθε κινεζική διάλεκτος είναι ουσιαστικά μια άλλη γλώσσα, αλλά τα μανδαρινικά θεωρούνται η επίσημη γλώσσα της σύγχρονης Κίνας. Ολες οι διάλεκτοι μοιράζονται (περίπου) ένα εξελιγμένο σύστημα γραφής, το οποίο έχει δημιουργηθεί για να αποτελέσει «κοινό τόπο» σε μια μεγάλη αυτοκρατορία.

Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι γραπτών κινεζικών χαρακτήρων στο ίδιο σύστημα γραφής: τα παραδοσιακά κινεζικά που χρησιμοποιούνται στο Χονγκ Κονγκ και την Ταϊβάν και τα απλοποιημένα κινέζικα στην ηπειρωτική Κίνα.

Για παράδειγμα, η μύγα γράφεται ως 飛 στα παραδοσιακά κινεζικά και 飞 στα απλοποιημένα. Είναι βασικά το ίδιο πράγμα γραμμένο με δύο διαφορετικούς τρόπους, αλλά προφέρεται διαφορετικά κατά την ανάγνωση σε κάποια διαφορετική διάλεκτο.

Κάθε γραπτή λέξη έχει όμως το ίδιο νόημα μεταξύ ενός ομιλητή των μανδαρινικών στο Πεκίνο και των καντονεζικών στο Χονγκ Κονγκ. Είναι περίπου το ίδιο πράγμα που συμβαίνει με το αριθμητικό μας σύστημα: το σύμβολο «9» έχει την ίδια σημασία παγκοσμίως, όμως προφέρεται ως «εννέα» στην Ελλάδα και «nine» στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η προφορά είναι ακόμη ένας παράγοντας που κάνει την εκμάθηση των κινεζικών ακόμη δυσκολότερη.

Στην εποχή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, εάν κάποιος επρόκειτο να πάει στο Χονγκ Κονγκ για να εργαστεί ως δημόσιος υπάλληλος, έπρεπε πρώτα να περάσει ένα μουσικό τεστ, καθώς όλες οι κινεζικές διάλεκτοι είναι τονικές.

Με άλλα λόγια, δεν είναι τυχαίο που τα κινεζικά θεωρούνται η δυσκολότερη γλώσσα στον κόσμο.

Από cnn.travel

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Απριλίου 2021

Το ξέρω πως θα ’ρθει ένας καιρός, που οι άνθρωποι θα θαυμάζουν, ο ένας τον άλλον, όπου καθένας τους θα λάμπει σαν αστέρι στα μάτια του άλλου, όπου όλοι θ’ ακούνε το διπλανό τους σα να ’τανε μουσική η φωνή του.

Θα υπάρχουν άνθρωποι ελεύθεροι στη γη, όλοι θα ’χουν ανοιχτή καρδιά, εξαγνισμένοι από κάθε απληστία και φθόνο.

Και τότε η ζωή δε θα ’ναι πια η ζωή, μα ένας ύμνος στον άνθρωπο, η μορφή του θα πάει ψηλά, γιατί οι ελεύθεροι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν όλα τα ύψη!

Θα ζούνε τότε μες στην ελευθερία και στην ισότητα, θα ζούνε για την ομορφιά.

Τότε οι καλύτεροι θα ’ναι εκείνοι που θα μπορούν ν’ αγκαλιάσουν περισσότερο τον κόσμο μέσα στην καρδιά τους, εκείνοι που θα τον αγαπήσουν πιο βαθιά, εκείνοι πού θα ’ναι οι πιο ελεύθεροι, γιατί μέσα σ’ εκείνους θα υπάρχει η περισσότερη ομορφιά! Τότε η ζωή θα ’ναι μεγάλη και μεγάλοι θα ’ναι εκείνοι που θα τη ζούνε.

Από το βιβλίο του Μαξίμ Γκόρκι “Η μάνα”

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 21 Μαρτίου 2021

Πυγμαίοι χιμπατζήδες, γνωστοί και ως μπονόμπο, καταγράφηκαν για πρώτη φορά να υιοθετούν μικρά που προέρχονται από άλλες ομάδες, ένα εύρημα που επιβεβαιώνει ότι η ανιδιοτελής αγάπη δεν είναι αποκλειστικά ανθρώπινο συναίσθημα.

Δύο σπάνια περιστατικά υιοθεσίας μικρού από άλλη ομάδα καταγράφηκαν στη ζούγκλα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κογκό, αναφέρει διεθνής ομάδα ζωολόγων και ψυχολόγων στην επιθεώρηση Scientific Reports.

Οι ερευνητές πέρασαν χρόνια παρακολουθώντας τους μπονόμπο στην περιοχή του Ουάμπα, πριν αναγκαστούν να αποχωρήσουν λόγω της πανδημίας Covid.

Το πρώτο περιστατικό αφορά την Τσίο, ηλικίας 52 έως 57 ετών, η οποία είχε πιθανότατα περάσει την εμμηνόπαυση όταν υιοθέτησε τον τρίχρονο Ρούμπι, μέλος διαφορετικής ομάδας μπονόμο.

Στη δεύτερη περίπτωση, η 18χρονη Μαρί υιοθέτησε τη Φλόρα, περίπου 2,5 ετών, η οποία επίσης δεν ανήκε στην ομάδα.

Η Τσίο και η Μαρί είχαν προηγουμένως αποκτήσει δικά τους παιδιά, και δεν είχαν προηγούμενες επαφές με τα υιοθετημένα μικρά ή τις μητέρες τους, οι οποίες εξαφανίστηκαν μυστηριωδώς και δεν αποκλείεται να είχαν πεθάνει.

Και οι δύο βιντεοσκοπήθηκαν να φροντίζουν τα υιοθετημένα τέκνα τους, να τους δίνουν τροφή και να τα θηλάζουν –έστω και για παρηγοριά, μιας και η Τσίο είναι απίθανο να παρήγαγε γάλα στην ηλικία της.

Τα περιστατικά αποκαλύπτουν ότι οι πλησιέστεροι συγγενείς του ανθρώπου νιώθουν μητρική έλξη για τα βρέφη και δείχνουν ανεκτικότητα σε άτομα που δεν ανήκουν στην ομάδα τους, λένε οι ερευνητές.

«Μεταξύ άγριων ζώων, τα θηλυκά που υιοθετούν ξένα μικρά συνήθως είναι συγγενείς των ορφανών» επισημαίνει η Μαρί Λόρι Πουαρέ, ψυχολόγος του Πανεπιστημίου του Ντέραμ στη Βρετανία.

«Σε άλλες περιπτώσεις, νεαρά θηλυκά υιοθετούν μικρά για να βελτιώσουν τις δικές τους μητρικές συμπεριφορές, κάτι που βελτιώνει την πιθανότητα επιβίωσης για τους βιολογικούς απογόνους τους» προσθέτει.

Με άλλα λόγια, η υιοθεσία στη φύση συχνά δεν έχει εντελώς ανιδιοτελή κίνητρα.

Τα δύο περιστατικά υιοθεσίας μεταξύ των μπονόμπων του Κογκό αποκαλύπτουν τώρα ότι υπάρχουν και εξαιρέσεις, όπως συμβαίνει και στις ανθρώπινες υιοθεσίες.

Οι περιπτώσεις της Τσία και της Μαρί «προκαλούν έκπληξη και θαυμασμό, και ίσως μας βοηθούν να εξηγήσουμε τις υιοθεσίες μεταξύ ανθρώπων, οι οποίες δεν εξηγούνται μόνο από τα οφέλη που λαμβάνουν οι θετές μητέρες» λέει ο Πουαρέ.

«Από τα παραδείγματα που βλέπουμε στους μπονόμπο μπορούμε να πούμε ότι η υιοθεσία στον άνθρωπο μπορεί να εξηγηθεί από το ανιδιοτελές ενδιαφέρον για τους άλλους καιτην επιθυμία για παροχή φροντίδας σε άλλους με τους οποίους δεν είχαμε προηγούμενη σχέση».

Τι απέγιναν όμως τα υιοθετημένα μικρά; Οι ερευνητές είναι περίεργοι να μάθουν όταν χαλαρώσουν οι περιορισμοί της πανδημίας και μπορέσουν να επιστρέψουν στο Κογκό.