Η Ζωή μας σήμερα

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 13 Ιουνίου 2022

Ο Χόρχε Μπουκάϊ τον Δεκέμβριο του 2009 παρουσίασε στην Αθήνα το βιβλίο του «Να βλέπεις στον έρωτα.» Εκεί, διάβασε ένα υπέροχο γράμμα που είχε γράψει στην κόρη του.

Το γράμμα του Χόρχε Μπουκάι έλεγε:

Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα`θελα να`μαι σίγουρος ότι σου έμαθα:

Να χαίρεσαι τον έρωτα

Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου

Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου

Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή

Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι

Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς

Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις

Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου

Να είσαι φίλη του εαυτού σου

Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς

Να ξέρεις πως αξίζεις να σ `αγαπάνε

Να μιλάς στους άλλους τρυφερά

Να αγαπάς και να φροντίζεις το παιδάκι που έχεις μέσα σου

Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων

Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων

Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός

Να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου

Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό

Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους

Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές

Να ρισκάρεις περισσότερο

Να δέχεσαι την αλλαγή και ν` αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου

Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό

Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν

Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου

Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο

Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου

Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι

Να μεγαλώνεις μαθαίνοντας από τις αποτυχίες σου

Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 13 Ιουνίου 2022

Κάπου στο απέραντο χάος του σύμπαντος, κοντά σε ένα συνηθισμένο αστέρι, τον ήλιο, υπάρχει ένας γαλάζιος πλανήτης. Η γη που μας φιλοξενεί.

Εκεί όπου η θάλασσα καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος, όπου το νερό κυριαρχεί γύρω μας μας, αλλά και μέσα μας.. Εκεί, έχουμε χτίσει τα σπίτια μας, έχουμε αγαπήσει, έχουμε κάνει όνειρα… Εκεί είναι ο κόσμος μας.

Η κόρη αυτή του Αιθέρα και της Μέρας, με τις ανυπέρβλητες δυνάμεις, η θάλασσα, στέκει περήφανα ανά τους αιώνες, διαμορφώνοντας τα πάντα, με την απεριόριστη ενέργεια που υποβόσκει σε κάθε κίνηση της.

Σαν βρεθείς κοντά της μην αμελήσεις να κλείσεις τα μάτια, να σωπάσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα σου.

Στον νου σου να ακούς μονάχα τα κύματα να παίζουν με τα «ακροδάχτυλα» τους στην ακρογιαλιά.

Αν επιτρέψεις να ενωθεί μαζί σου, κάθε ένα από δαύτα καθώς υποχωρεί τραβάει μαζί του τις πίκρες σου. Μπορείς να το νιώσεις στην καρδιά, σαν ένα φτερούγισμα μακαριότητας. Να αισθανθείς το χρυσό που περιέχει η υπόσταση της, να προστατεύει το σώμα σου.

Η αλμύρα της μπορεί να κλείσει πληγές. Πληγές που ανοίγουν όχι μονάχα στο σώμα, αλλά και στην ψυχή.

Μπορεί να καθαρίσει πολλά με το άγγιγμα της, με τον ήχο της. Με τους κρότους των βότσαλων της, που ταράζει την ηρεμία και την σταθερότητα τους σαν αγριεύει, η παντοδύναμη, η θάλασσα.

Ήρεμη, θυμωμένη, δεν σταματά να γιατρεύει όποιον βρεθεί κοντά της.

Κλείσε τα μάτια, αφουγκράσου κάθε ανάσα σου να γίνεται ένα μαζί της και αφέσου στον θεραπευτικό ήχο της να τραβήξει μακριά κάθε περιττή σκέψη σου. Να τα πάρει στα βάθη της ώστε να εξαγνίσει όλη την θλίψη σου.

Άφησε το κορμί σου να πάλλεται αρμονικά στην άβυσσο της και άσε το αλάτι της να σπάσει όλα τα «μάγια» που σε κρατάνε έρμαιο της ύλης. Δέσμιο ληγμένων συναισθημάτων που σε τραβάνε ερμητικά κάτω στον βούρκο της ζωής.

Επέτρεψε της να σε απελευθερώσει από σκέψεις άλλων, που σαν έσμιξαν με τις δικές σου, σε έδεσαν σε έναν περιορισμό παροδικό που μοιάζει αιώνιος.

Άσε το αλάτι όπως διαβρώνει το μέταλλο με την σκουριά, να εξαφανίσει ότι σε κρατάει αιχμάλωτο, μακρυά από την ευτυχία. Μακρυά από τον εαυτό σου.

Η θάλασσα μπορεί. Μπορεί να γιάνει το σώμα σου και να θρέψει το πνεύμα σου.

Άστην να σου φανερώσει τις πληγές που ξέχασες γιατί επέλεξες να κρύψεις και τώρα τρων τα σώθηκα σου. Επέτρεψε τους να φανερωθούν στον αφρό, στα κύματα και έπειτα να σπάσουν στα βράχια που στέκουν εκεί εκατομμύρια χρόνια, γενναία και ακέραια λησμονώντας στιγμές λαμπρότερες, απλούστερες.

Άστην να ρουφήξει με την ορμή της στον πυθμένα της κάθε «αρρώστια» σου, μαζί με ότι την προκάλεσε.

Ψυχή τε και σώματι παραδώσου.

Άκου το Όλο μέσα από την απόλυτη γαλήνη της βουβής φωνής της. Το Σύμπαν, ο Θεός, ρέει μέσα μας, έξω, γύρω μας. Νιώσε το!

Πάψε να πνίγεσαι στην στάθμη της όπως και στα προβλήματα, που με δυσκολία αντιμετωπίζεις.

Δες το δώρο της ζωής και πνίξε ότι δεν αλλάζει!

Κι όσο την κοιτάς, όσο σε αγγίζει, να γίνεσαι ένα. Ένα με την φύση, την πρώιμη μάνα που σε γέννησε. Που μας έπλασε όλους.

Εκεί υποβόσκει η γαλήνη μας.. σε κάθε τι φτιαγμένο από το Παν. Σε τίποτα που χέρι ανθρώπινο έχει πλάσει.

Aπό  awaken.gr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Ιουνίου 2022

“Ω αιώνιε εσύ ταξιδευτή, άκου μια ιστορία

γιατί είτε είσαι πρίγκιπας μικρός ειτ΄ ένας Οδυσσέας
η Γη θα είναι πάντα στρογγυλή και πάντα θα γυρίζεις
εκεί όπου πρωτάρχισες, στην πρώτη σου ανάσα
μες της μητέρας Γης μήτρα ζεστή, πριν κι απ’ το πρώτο κλάμα
επάνω στον πλανήτη σου, στο θρόνο της αλήθειας

Γιατί τους παγωμένους τους ωκεανούς, τις πύρινες ερήμους
τ’ απόμερα απογέματα, τις τρελαμένες πόλεις
τις λέξεις τις χαρούμενες, τις πληγωμένες μνήμες
στ’ αλήθεια μια σπιθαμή απόσταση όλα τα χωρίζει
κι άμα εσύ το επιθυμείς, ο χρόνος σε ξεχνάει

Άσε λοιπόν το νου σου να διψά, χιλιόμετρα να τρέχει
να υφαίνει με ψευδαίσθηση το θάνατο ότι κλέβει
με σχέδια, όνειρά, στιγμές σε πέτρινα μνημεία
να ξεγλιστράει σαν ληστής απ’ την ακινησία

Και πριν ταξιδέψεις αδερφέ, βυθίσου στην αγκαλιά σου
ένα απομεσήμερο, στο δάσος μιας ηπείρου
κάτω απ’ τον ήλιο το ζεστό, στο απαλό το χώμα
και αν δεις τις πόρτες ανοιχτές διάπλατα να είναι
κλείσε τα μάτια μια στιγμή και νιώσε την ανάσα
και τι ‘ναι αυτό που λαχταρά να λιώσει μέσα σ’ όλα

Κάνε το νου σου σύμμαχο, και χάσου στις αισθήσεις
παλάτια, χρώματα τρελά, φλεγόμενα αστέρια
και μια στάλα από φως Ελληνικό, να κατεβάζει πνεύμα
να πίνει αγάπη η ψυχή μέχρι να ξεδιψάσει
και δες πιά με κρυστάλληνη ματιά πως μέσα σου αιώνια
όλα τα πλούτη κατοικούν στην απαλή σου φύση

Αίρε λοιπόν τα ξάρτια σου και αέρα στα πανιά σου
κι άμα γυρίσεις να με δεις φέρε μια ιστορία
μια ιστορία απ’ αυτές που όλα είναι ένα
λύπη, χαρά και θάνατος από την ίδια ουσία
που ένα ταξίδι αληθινό συμβαίνει στην καρδιά σου
που από ζωή φλεγόμενη παντού είναι και πάντα
κρατώντας απ’ το χέρι ένα παιδί, την ψυχή όλου του κόσμου
γιατί όλα τα ταξίδια μιας ζωής είναι μονάχα ένα ταξίδι”

Aπό τον Ηλία

Αν νιώσω θλίψη θα τραγουδήσω…

Αν νιώσω λύπη θα γελάσω…

Αν νιώσω άρρωστος θα διπλασιάσω την προσπάθεια μου…

Αν νιώσω φόβο θα προχωρήσω δυναμικά μπροστά…

Αν νιώσω υποδεέστερος θα φορέσω καινούργια ρούχα…

Αν νιώσω αβεβαιότητα θα υψώσω τη φωνή μου…

Αν νιώσω φτωχός θα σκεφτώ την ευημερία που έρχεται…

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Μαΐου 2022

“Είμαι 89. Η ζωή μου έχει τελειώσει. Θα ζήσω 1,2,3 χρόνια ακόμη.
Το δεύτερο μισό της ζωής ήταν πιο σημαντικό. Κανείς δεν με είπε χαρισματικό στο πρώτο μισό. Με λένε τώρα.
Υπάρχει μια αντίληψη ότι η νεότητα είναι σημαντική για τον άνθρωπο και κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να επανέλθουμε σε αυτήν. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία να θέλουμε να μοιάσουμε στην εποχή που ήμασταν ανώριμοι. Στο δεύτερο μισό της ζωής αποκτούμε χαρίσματα εσωτερικά, ψυχικά που είναι πολύ σημαντικότερα από αυτά της νεότητας.
Έχω κι εγώ καρκίνο. Τα τελευταία 6-7 χρόνια έχω καρκίνο του προστάτη.
Ξέρω ότι δεν θα πεθάνω από αυτό.
Ο καρκίνος μάλλον μ έχει ξεχάσει.
Στον ψυχολόγο που πήγα είπα πως νομίζω ότι οφείλεται σε μια απώλεια.
Με κοίταξε σα να με πέρασε για βλάκα.
Τα συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν αποθηκεύονται στο σώμα.
Έχουμε ψυχοσωματικές αρρώστιες γιατί είμαστε ψυχοσωματικοί.
Η αιτία του καρκίνου οφείλεται σε μια απώλεια. Το ξέρουμε από τον Ιπποκράτη.
Ένας άνθρωπος θα νοσήσει επειδή είναι εχέμυθος, εσωστρεφής, πολύ κτητικός, έχει πολύ μεγάλη ανάγκη για έλεγχο, φόβο μην χάσει, μην χάσει ό,τι κατέχει.
Όσοι δεν αφήνουν να εκδηλωθεί η θλίψη για μια απώλεια απειλούνται πολύ σοβαρά.
Το υγιές πένθος αποκλιμακώνεται. Ένα πένθος δεν τελειώνει και δεν μπορεί να τελειώσει ποτέ. Μπορεί όμως να είναι υγιές, όχι παθολογικό.
Πρέπει να μιλήσετε πολύ σε ανθρώπους που σας ακούν με τα σωθικά τους.”
Πατήρ Φιλόθεος Φάρος.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 8 Μαΐου 2022

Από τον Πέτρο

“Τι γίνεται όταν ένα ζευγάρι χωρίζει και εκτός από διάφορα περιουσιακά στοιχεία και ένα, δύο ή τρία παιδιά μοιράζονται και την αγάπη τους για ένα κατοικίδιο; Αν το ζευγάρι ζει στην Ισπανία, έχει καλώς, καθώς, σύμφωνα με το νέο νομικό πλαίσιο, ένας δικαστής θα αποφασίσει, αφού εξετάσει ενδελεχώς και τις δύο πλευρές, με ποιον από τους δύο θα ζήσει καλύτερα το κατοικίδιο ή με ποιον τρόπο θα μπορούν και οι δύο να περνούν χρόνο μαζί του, παρότι χωρισμένοι.

Με τη συγκεκριμένη νομική μεταρρύθμιση, τα κατοικίδια παύουν να αντιμετωπίζονται ως άψυχα αντικείμενα και το δικαστήριο καλείται να τα διαχειριστεί ως έμβια όντα με συναισθήματα και να αποφασίσει για την ευημερία τους, λαμβάνοντας υπόψη πολλές παραμέτρους, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση των παιδιών. Για ένα ζευγάρι, όμως, που έχει κατοικίδιο, χωρίζει αλλά ζει στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχει ακόμα αντίστοιχο νομοθετικό πλαίσιο, τα πράγματα είναι κάπως πιο περίπλοκα.

Ο νόμος με τα microchips. «Δυστυχώς από το 2004 που βγήκε ο νόμος με τα microchips έχουμε ζήσει πάρα πολλά περιστατικά καθώς όταν υπάρχει ένα ζώο, στο τέλος μιας σχέσης γίνεται ό,τι γινόταν και με τα παιδιά, δηλαδή μια διαμάχη ποιος από τους δύο θα το πάρει», εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο Τάσος Κανούρης, κτηνίατρος της Ελληνικής Φιλοζωικής Εταιρείας.

Ανάλογη τριβή με τέτοιες συγκρούσεις πάνω από ένα κατοικίδιο έχουν και οι δικηγόροι. Οπως αναφέρει στα «ΝΕΑ» ο δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω Δημήτριος Γ. Τσαγκαλίδης, «ένα πολύ σημαντικό θέμα που αφορά τα ζώα συντροφιάς και τους ανθρώπους που τα φροντίζουν είναι η τύχη τους σε περίπτωση διάσπασης της συμβίωσης των φροντιστών τους (ιδιοκτητών τους). Πρόσφατα απευθύνθηκε στο δικηγορικό γραφείο μας άτομο επειδή, μετά τη διάσπαση της συμβίωσης, ο σύντροφος πήρε τα σκυλάκι που είχαν μαζί και αποχώρησε από την οικία. Η ισπανική νομοθεσία αντιμετώπισε το θέμα αυτό με τη θέσπιση της συνεπιμέλειας και στα κατοικίδια ζώα. Θεωρώ ότι η προσέγγιση αυτή είναι σωστή, διότι τα κατοικίδια ζώα είναι έμβιοι οργανισμοί που συναισθάνονται και είναι φυσικό να λείπει στο ζωάκι και ο έτερος φροντιστής του. Με τη συνεπιμέλεια, το ζωάκι θα απολαμβάνει τη συντροφιά και τη φιλία και των δύο ανθρώπων με τους οποίους δέθηκε όσο καιρό συγκατοικούσαν. Θα πρέπει και ο έλληνας νομοθέτης να ασχοληθεί με το θέμα αυτό».

Παράδειγμα προς μίμηση. Ζωντανό παράδειγμα – προς μίμηση -, που δείχνει ότι η κοινωνία πλέον σε πολλά ζητήματα είναι ένα βήμα πιο μπροστά από τον νομοθέτη, είναι η ξεχωριστή περίπτωση του τηλεπαρουσιαστή και ραδιοφωνικού παραγωγού Δημήτρη Ουγγαρέζου, ο οποίος, όταν βρέθηκε μπροστά στον χωρισμό και παρατηρώντας τα ξεσπάσματα του σκύλου του, Κούπερ, ενός πανέμορφου λαμπραντόρ που ο ίδιος χάρισε στην πρώην σύντροφό του, έπραξε το αυτονόητο, εφαρμόζοντας μια άτυπη συνεπιμέλεια που τελικά λειτούργησε ευεργετικά και για τους τρεις.

«Ενα κατοικίδιο είναι μέρος της κοινής ζωής δύο ανθρώπων, έχεις κοινά βιώματα που το περιλαμβάνουν και αναπόφευκτα σε έναν χωρισμό, επειδή εμπλέκονται συναισθήματα, τίθεται θέμα ποιος θα έχει μαζί του αυτό το πλάσμα που τόσο αγάπησε. Εμείς βάλαμε την αγάπη για το κατοικίδιό μας πάνω από όλα. Ο Κούπερ είναι ένα σεντούκι που έχει μέσα τις κοινές μας αναμνήσεις και έτσι παρήλθαν και πιο γρήγορα οι δύσκολες στιγμές. Πρακτικά, επειδή εγώ μπορώ να τον έχω μαζί μου συνέχεια κι επειδή θεωρήσαμε ότι δεν είναι ωραίο να μένει σπίτι μόνο του, επιλέξαμε να τον έχω εγώ και η Ιλένια να τον παίρνει τα Σαββατοκύριακα ή όποτε μπορεί. Και έτσι ο Κούπερ, ναι, είναι πιο ευτυχισμένος. Μέσα από τη συμπεριφορά του ίδιου του Κούπερ νιώθουμε ότι κάναμε το σωστό».

Από in. gr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 8 Μαΐου 2022
  1. “Ζώντας με παιδί στα όρια της νευρικής ανορεξίας αρχίζω να κατανοώ ότι έχουμε να κάνουμε με αντιδράσεις εθισμού.

Όλα βρίσκονται μέσα στο μυαλό…

Συνομιλώντας με το ασθενοφόρο που ήταν να έρθει, ευτυχώς έπεσα σε άνθρωπο γνωστό και πατέρα.
Αποφασίσαμε να την πείσουμε να φάει κάτι. Ενημερώσαμε το σχολείο. Με το ανοιχτό ενδεχόμενο της εισαγωγής να κρέμεται επάνω από τα κεφάλια μας.

Σήμερα άκουσα ότι όλοι βλέπαμε τι γινόταν. Πού θα οδηγούσε όλο αυτό το bulling, άλλα δεν το φανταζομάσταν ότι θα γίνει.
Κοντά 25 κιλά μέσα σε τέσσερις μήνες.
Από extra large σε small.
Mε μηνύματα σε βάιμπερ του στυλ “άμα φτάσεις τα 35 κιλά και φαίνονται τα κόκαλα θα είσαι όμορφη και θα σε κάνουμε παρέα”.
Κι εσύ να σπας το κεφάλι σου, τι πήγε λάθος. Τι έκανες τόσο στραβά και το παιδί σου αντί να ξεχέσει τους θύτες του εξοντώνει τον εαυτό του για να γίνει αυτό που θα τους κάνει να το θέλουν.
Ποια ήταν εκείνη η στιγμή, εκείνο το μικρο σημείο το χωρίς γυρισμό.

Σήμερα της πήρα ένα δώρο. Το φόρεσε. Μπήκε στην σελίδα να δει το μοντέλο που το φορούσε. Ξέσπασε σε λυγμούς λέγοντας μου “αυτή είναι λεπτότερη”.
Δεν ήταν. Μονάχα στα μάτια της.

Σήμερα περπατούσα έξω και το μυαλό μου ήταν στο να μην αυτοτραυματιστεί η κόρη μου.
Τιμωρώντας έτσι τον εαυτό της που στα 12 της δεν είναι σαν τα ανορεκτικά μοντέλα από την Κορέα, που βλέπουν οι πιτσιρίκες στα διάφορα βιντεάκια.

Σε συνεδρία με ψυχολόγο άκουσα ότι ίνδαλμά τους είναι μια Κορεάτισα που της δίνουν το πολύ δυο χρόνια ζωής.

Ένα μπορώ να πω με βεβαιότητα. Η ζωή της οικογενείας έχει αλλάξει εκ βάθρων τον τελευταίο καιρό. Δύσκολα γελάμε. Φοβόμαστε να μιλήσουμε. Νευρικότητα.
O σύζυγος δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί στην εργασία του.
Είναι ψυχοφθόρο να ζεις με την συνεχή ιδέα ότι εάν μπει στην τουαλέτα το παιδί σου θα πρέπει να στήνεις αυτί και να μπουκάρεις σε περίπτωση που προκαλεί εμετό για να βγάλει έστω τις δυο μπουκιές που κατάφερες να φάει όλη μέρα…
Και όλη αυτή η καταπόνηση.
Χθες έφτασε να κάνει δέκα ώρες γυμναστική, δίχως φαγητό.
Τρίτη φορά που ήρθε περίοδος σε διάστημα ενός μήνα.
Ο γιατρός λέει ότι είναι από την αφαγία. Είναι σκληρό.
Πολύ σκληρό να βλέπεις το παιδί σου σαν χαμένο.
Να μην χαίρεται. Να μην εκτιμάει το δώρο της ζωής. Να πέφτουν τα ρούχα μέρα με την μέρα από πάνω του και εκείνο να φωνάζει σαν χαμένο “μα δεν με βλέπεις που είμαι χοντρή;”
Εθισμός σε μια σάπια λανθασμένη σκέψη είναι το να μην μπορεί να δει μια ταινία, να διαβάσει ένα βιβλίο, να κάνει μάθημα δίχως να καμπουριάσει, να ρουφήξει προς τα μέσα να δει την κοιλιά, να κλάψει…

Μήνες τώρα το προσπαθήσαμε με ψυχολόγους, συμβουλές από φίλους διατροφολόγους, φίλους γυμναστές και πάει λέγοντας.
Τώρα φαίνεται ότι η μοίρα το’ φερε να πέσουμε στα σκληρά: Νοσοκομεία, παιδοψυχιάτρους, αν χρειαστεί φαρμακευτική αγωγή.
Νομίζαμε ότι είχαμε ανοιχτούς ορίζοντες. Ότι η προσέγγιση στα πράγματα ήταν κάπως πιο φιλική προς το παιδί το ίδιο.
Ένα καταλαβαίνω, θέλει τρομερή δύναμη ψυχής.
Απόθεμα αστείρευτο υπομονής για να προσπαθήσεις να μάθεις από την αρχή σε ένα παιδί να εκτιμάει την ίδια την ζωή καθαυτή.

Ότι δεν χρειάζονται κόκαλα για να ερωτευτείς, για να χαρείς, για να ζήσεις.

Καλή δύναμη σε όλους μας…”

-Μια πραγματική αφήγηση που έγινε σήμερα, μιας μητέρας με το όνομα Ειρήνη, που πήρα την άδειά της ρωτώντας την για να το δημοσιοποιήσω όχι για κλειστό κύκλο αναγνωστών και η απάντησή της ήταν “ελεύθερα, φίλη, αν είναι να βοηθήσουμε και άλλα παιδιά”.

Πηγη: Κατερινα Γκαράνη

Υ.γ.- Η Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Δίαιτας, γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Μαΐου από το 1992 , όπου και καθιερώθηκε από τη βρετανίδα Μέρι Έβανς- Γιανγκ, η οποία έπασχε από νευρική ανορεξία.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 3 Μαΐου 2022

Αν τα πάντα γύρω μας είναι ενέργεια, είμαστε συνυπεύθυνοι τόσο για αυτή που εκπέμπουμε όσο και για αυτή που λαμβάνουμε. Το ενεργειακό πεδίο γύρω από κάθε τι – έμψυχο και άψυχο – έχει μια αποτύπωση που ονομάζουμε αύρα και διαφέρει σε συχνότητα και πυκνότητα. Εκτείνεται από 30 έως και 90 εκατοστά από το σώμα μας, αν και μπορεί περισσότερο, ανάλογα με τη δύναμή με την οποία εκπέμπει.

Η αύρα μας μπορεί να έχει και διάφορα χρώματα και τόνους, προσδιορίζοντας την υγεία μας από φυσικό μέχρι ψυχολογικό επίπεδο. Θεωρείται ως ένα «κουκούλι προστασίας» για τον άνθρωπο από εξωγενείς επιρροές, μα συνάμα αποτελεί και την «υπογραφή» μας, μιας και είναι τόσο μοναδική όσο και ο κάθε ένας από εμάς. Αυτές οι δονήσεις που εκπέμπουμε είναι που μας συστήνουν στους άλλους πριν καν μιλήσουμε, πριν καν μάθουν οτιδήποτε για μας. Και μερικές φορές ευθύνονται για τα ανεξήγητα που μας συμβαίνουν – την αυξημένη ένταση στην καθημερινότητά μας όταν έχουμε συσσωρευμένο και καταπιεσμένο θυμό, αλλά και τις θετικές εξελίξεις όταν είμαστε πιο πρόσχαροι.

Οι αρνητικές επιρροές με τις οποίες κατακλύζουμε τον οργανισμό μας – και την αύρα μας – λειτουργούν καταλυτικά στο να αποδυναμώνουν αυτές τις δονήσεις που εκπέμπουμε. Έτσι όταν έχουμε πολύ άγχος, ανησυχία, πικρία, ένταση, θυμό, αδυνατίζουμε το εσωτερικό και ενεργειακό μας περιβάλλον και συχνά αυτό μεταφράζεται σε ψυχοσωματικά συμπτώματα. Ουσιαστικά, εισερχόμαστε σε ένα φαύλο κύκλο όπου ο εσωτερικός μας κόσμος αφήνει ευάλωτο το εξωτερικό μας περίβλημα, το οποίο γίνεται πιο επιρρεπής σε εξωγενείς παράγοντες που με τη σειρά τους μας επηρεάζουν συναισθηματικά (και ενεργειακά) και πάει λέγοντας.

Συνοπτικά, αρκεί να κατανοήσουμε πως για να είμαστε υπεύθυνοι για την ευτυχία μας, πρέπει πρώτα να αποδεχτούμε ότι το νόημα της εξαρτάται από εμάς τους ίδιους.

Εμείς αποφασίζουμε τα συναισθήματα που θα νιώσουμε, που θα βιώσουμε στο μέγιστο, που θα επιτρέψουμε να μας καταλύσουν την ενέργεια. Και καλύτερο θα είναι να είναι ευχάριστα αυτά.

Όπως την αγάπη. Γιατί όταν αγαπιέσαι πολύ παίρνεις δύναμη, ενώ όταν αγαπάς πολύ αποκτάς θάρρος. Και γεμίζει το ενεργειακό σου πεδίο με αισιοδοξία και χρώμα.

Και αυτό φαίνεται.
Γιατί εκπέμπεις χαρά.
Χωρίς καν να μιλήσεις….

Από enallaktikidrasi

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 20 Απριλίου 2022

Ο βασιλιάς μιας κοινότητας είχε δέκα άγρια σκυλιά. Τα χρησιμοποιούσε για να βασανίζει και να τρώνε όποιον από τους υπηρέτες του έκανε λάθος. Ένας από τους υπηρέτες έδωσε μια γνώμη που ήταν λάθος, και δεν άρεσε καθόλου στον βασιλιά.

Διέταξε λοιπόν να ρίξουν τον υπηρέτη στα σκυλιά.
Ο υπηρέτης είπε: «Σε υπηρέτησα δέκα χρόνια, και μου το ξεπληρώνεις έτσι; Παρακαλώ δώστε μου δέκα μέρες πριν με πετάξετε σε αυτά τα σκυλιά! ” Ο βασιλιάς συμφώνησε.

Εκείνες τις δέκα μέρες, ο υπηρέτης πήγε στον φύλακα που προσέχει τα σκυλιά και του είπε ότι θα ήθελε να εξυπηρετήσει τα σκυλιά για τις επόμενες δέκα ημέρες. Ο φύλακας ήταν μπερδεμένος αλλά συμφώνησε, και ο υπηρέτης άρχισε να ταΐζει τα σκυλιά, να τα καθαρίζει, να τα κάνει μπάνιο και να τους παρέχει κάθε είδους άνεση.

Όταν τελείωσαν οι δέκα ημέρες, ο βασιλιάς διέταξε να ρίξουν τον υπηρέτη στα σκυλιά για την τιμωρία του. Όταν τον έριξαν μέσα, όλοι μείναμε έκπληκτοι βλέποντας τα λυσσασμένα σκυλιά να γλείφουν τα πόδια του υπηρέτη!

Ο βασιλιάς, μπερδεμένος με αυτό που έβλεπε, είπε,
”Τι συνέβη στα σκυλιά μου; ”

Ο υπηρέτης απάντησε, «Υπηρέτησα τα σκυλιά μόνο για δέκα ημέρες, και δεν ξέχασαν την υπηρεσία μου. Κι όμως σε υπηρέτησα για δέκα ολόκληρα χρόνια και τα ξέχασες όλα, στο πρώτο μου λάθος! ”

Ο βασιλιάς κατάλαβε το λάθος του και διέταξε να αφεθεί ελεύθερος ο υπηρέτης.

Αυτή η ανάρτηση είναι ένα μήνυμα προς όλους εκείνους που ξεχνούν τα καλά πράγματα που κάνει κάποιος για αυτούς μόλις το άτομο κάνει ένα λάθος απέναντί τους. Μην ξεχνάς την ιστορία που είναι γεμάτη με καλό εξαιτίας ενός λάθους που δεν σου άρεσε.

Κατερινα Κεστεκιδουā

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 16 Απριλίου 2022

Στον κύκλο της φύσης δεν υπάρχει νίκη ούτε ήττα: υπάρχει κίνηση. Ο χειμώνας μάχεται να επικρατήσει, στο τέλος όμως αναγκάζεται να παραχωρήσει τη νίκη στην άνοιξη, που φέρνει μαζί της λουλούδια και χαρά.

Το καλοκαίρι θέλει να κρατήσουν οι ζεστές του μέρες για πάντα, γιατί είναι πεπεισμένο ότι η ζέστη είναι ευεργετική για τη γη. Τελικά όμως αποδέχεται την άφιξη του φθινοπώρου, που θα επιτρέψει στη γη να ξεκουραστεί.

Η γαζέλα τρώει το χορτάρι και την καταβροχθίζει το λιοντάρι. Το θέμα δεν είναι ποιος είναι ο πιο δυνατός, αλλά πώς μας δείχνει ο Θεός τον κύκλο του θανάτου και της ανάστασης.

Στον κύκλο αυτό δεν  νικητές και ηττημένοι, μονάχα στάδια που πρέπει να ολοκληρωθούν. Όταν το καταλάβει αυτό η καρδιά του ανθρώπου, θα απελευθερωθεί. Θα αποδέχεται χωρίς πόνο τις δύσκολες στιγμές και δε θα αφήνεται να ξεγελαστεί από τις στιγμές της δόξας.

Και τα δύο θα περάσουν. Η μία κατάσταση θα διαδεχτεί την άλλη. Και ο κύκλος θα συνεχιστεί μέχρι να απελευθερωθούμε από τη σάρκα και να συναντηθούμε με τη θεϊκή Ενέργεια.

Έτσι, όταν ο παλαιστής βγει στην αρένα -είτε από δική του επιλογή είτε επειδή τον έστειλε εκεί το μυστηριώδες πεπρωμένο-, ας νιώθει χαρά το πνεύμα του για τη μάχη που θα δώσει. Αν διατηρήσει την αξιοπρέπεια και την τιμή του, δε θα ηττηθεί ποτέ, ακόμα κι αν χάσει τον αγώνα, επειδή η ψυχή του θα είναι άθικτη.

Και δε θα κατηγορήσει κανέναν γι’ αυτό που του συμβαίνει. Από τότε που αγάπησε για πρώτη φορά και τον απέρριψαν κατάλαβε πως αυτό δε σκότωσε την ικανότητα του να αγαπάει.

Ό,τι ισχύει στον έρωτα ισχύει και στον πόλεμο. Όταν χάνουμε μια μάχη ή όλα όσα νομίζαμε πως είχαμε, ζούμε στιγμές δυστυχίας. Όταν όμως οι στιγμές αυτές περνούν, ανακαλύπτουμε μια άγνωστη δύναμη που υπάρχει μέσα στον καθένα από μας, μια δύναμη που μας εκπλήσσει και αυξάνει τον αυτοσεβασμό μας.

Κοιτάζουμε γύρω μας και λέμε στον εαυτό μας: «Επέζησα». Και χαιρόμαστε με τα λόγια μας.

Άλλοι όμως, ακόμα κι αν υποφέρουν από την ήττα και ταπεινώνονται από τις ιστορίες που διαδίδουν γι’ αυτούς οι νικητές, επιτρέπουν στον εαυτό τους να δακρύσει, μα ποτέ δε νιώθουν αυτολύπηση. Ξέρουν απλώς πως η μάχη διακόπηκε και πως τη συγκεκριμένη στιγμή οι ίδιοι βρίσκονται σε μειονεκτική θέση.

Ακούν τους χτύπους της καρδιάς τους. Προσέχουν πως βρίσκονται σε ένταση. Πως φοβούνται. Κάνουν έναν απολογισμό της ζωής τους και ανακαλύπτουν πως, παρά τον τρόμο που αισθάνονται, η πίστη καίει ακόμα στην καρδιά τους και τους ωθεί προς τα εμπρός.

Προσπαθούν να μάθουν πού έχι. Εκμεταλλεύονται τη στιγμή που είναι πεσμένοι κάτω για να ξεκουραστούν, για να γιατρέψουν τις πληγές τους, να ανακαλύψουν νέες στρατηγικές και να εξοπλιστούν καλύτερα.

Και φτάνει μια μέρα που τους χτυπά την πόρτα μια καινούρια μάχη. Ο φόβος υπάρχει ακόμα, όμως πρέπει να δράσουν – αλλιώς θα μείνουν πεσμένοι για πάντα. Σηκώνονται, αντικρίζουν τον αντίπαλο και θυμούνται τον πόνο που έζησαν και δε θέλουν να ξαναζήσουν.

Η προηγούμενη ήττα τούς αναγκάζει να νικήσουν τούτη τη φορά, αφού δε θέλουν να ξαναζήσουν τον ίδιο πόνο.

Κι αν η νίκη δεν έρθει αυτή τη φορά, θα έρθει την επόμενη. Κι αν όχι την επόμενη, τη μεθεπόμενη. Το χειρότερο δεν είναι να πέφτεις, είναι να μη σηκώνεσαι.

Ηττημένος είναι μόνο όποιος παραιτείται. Οι άλλοι είναι όλοι νικητές.

Και θα έρθει η μέρα που οι δύσκολες στιγμές θα είναι μονάχα ιστορίες τις οποίες θα αφηγούνται περήφανοι σε όποιον θέλει να τους ακούσει. Και όλοι θα ακούν με σεβασμό, και θα μάθουν να έχουν τρία σημαντικά πράγματα.

Υπομονή, και να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να δράσουν.

Σοφία, για να μην αφήσουν την επόμενη ευκαιρία να ξεφύγει.

Και περηφάνια για τις ουλές τους.

Οι ουλές είναι μετάλλια χαραγμένα στη σάρκα τους με φωτιά και σίδερο και θα τρομάζουν τους εχθρούς τους, γιατί θα δείχνουν πως ο άνθρωπος που στέκεται απέναντι τους έχει μεγάλη εμπειρία στη μάχη. Συχνά αυτό μας κάνει να επιζητάμε το διάλογο και να αποφεύγουμε τις συγκρούσεις.

Οι ουλές μιλούν πιο δυνατά από την κόψη του σπαθιού που τις δημιούργησε.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 16 Απριλίου 2022

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα. Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα. Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια. Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;» «Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα». Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη. «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία. Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια. «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου». «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη. Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια. Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση: «Γνώση, ποιος με βοήθησε»; «Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση. «Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;» Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε: «Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 23 Μαρτίου 2022

Να τα φοβάσαι τα όχι που δεν λες…
Να φοβάσαι και τα όρια που δεν βάζεις…
Να φοβάσαι και τις υποχωρήσεις που μόνιμα κάνεις… ξέρεις εκείνες τις ασήμαντες, αλλά συνεχόμενες υποχωρήσεις, που έχεις μάθει πλέον να κάνεις για να διευκολύνεις τους άλλους, υποτιμώντας όμως εσένα και μειώνοντας τις δικές σου προτεραιότητες και τα δικά σου θέλω..

Να φοβάσαι αυτές τις υποχωρήσεις και τα όχι που δεν λες γιατί συχνά οι άλλοι βολεύονται..
Να τις φοβάσαι γιατί εσύ έχεις μάθει να υιοθετείς αυτό το ρόλο και γίνεται πλέον ένα κομμάτι της προσωπικότητάς σου..
Να τα φοβάσαι τα όχι, τα όρια και τις υποχωρήσεις, γιατί οι άλλοι θα σου ζητάνε συνεχώς και άλλα βήματα να κάνεις.. και εσύ από τη μία θα θυμώνεις και από την άλλη θα νιώθεις ενοχές και τύψεις αν δεν το κάνεις..

Τι μεγάλη αντίφαση.. Είναι όμως η νέα σου πραγματικότητα..

Να τα λες λοιπόν τα όχι και να βάζεις και τα όρια, γιατί ο άλλος πρέπει να σε σέβεται και να κάνει και εκείνος υποχωρήσεις, σαν αυτές που έχεις μάθει να κάνεις εσύ..
Να τα λες τα όχι και να μάθεις να φεύγεις από σχέσεις που έχουν βολευτεί όταν εσύ ανέχεσαι ή όταν εσύ αντέχεις..

Και αν με ρωτάς, πάντα θα φοβάσαι μήπως τους χάσεις..
Και αν με ρωτάς πάντα θα φοβάσαι, μήπως σε αφήσουν.. και αν με ρωτάς πάντα θα φοβάσαι μήπως σε προλάβουν κάποιοι άλλοι.. γιατί θα μιλάει ο φόβος σου, η ανασφάλεια, η χαμηλή σου αυτό-εικόνα..

Και θα αγχώνεσαι τόσο πολύ που θα γίνεται σχεδόν μία νέα καθημερινότητα όλο αυτό, μία νέα πραγματικότητα.. τόσο νέα, που συχνά δεν θα αναγνωρίζεις τον εαυτό σου..
Να τα λες τα όχι, να τα βάζεις τα όρια και όταν θα δυσκολεύεσαι να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου μία νέα σχέση ζωής

Aπό enallaktikodrasi

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 13 Μαρτίου 2022

Το πρώτο βήμα προς την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας στον ανοιχτό ωκεανό, στην μετά τον κορονοϊό εποχή.

Τα θεμέλια αυτού που θα γίνει σύντομα μια πλωτή κατοικία, έπεσαν στη θάλασσα στην ακτή του Παναμά. Σύμφωνα με τους κατασκευαστές, αυτό είναι το πρώτο βήμα προς την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας στον ανοιχτό ωκεανό στην μετά τον κορονοϊό εποχή. Σύμφωνα με τον Chad Elwartowski, μηχανικό από το Μίσιγκαν, «ο κορονοϊός είναι μια ευκαιρία να δείξουμε στον κόσμο ότι ένα πλωτό σπίτι θα είναι πολύ χρήσιμο στο μέλλον». Αυτή είναι η δεύτερη προσπάθειά του να οικοδομήσει μια πλωτή πόλη ως μέρος ενός κινήματος που περιγράφεται ως μια φιλελεύθερη ομάδα αφιερωμένη στην κατασκευή ανεξάρτητων πλωτών πόλεων στην ανοικτή θάλασσα.   Κατά τα επόμενα 40 χρόνια, αναμένεται να χτιστούν 230 δις τετραγωνικά μέτρα νέων κατασκευών, που ισοδυναμούν με την προσθήκη μιας νέας πόλης κάθε μήνα   Όπως αναφέρει και το δημοσίευμα της Guardian, η πανδημία έδωσε την ευκαιρία σε περιθωριοποιημένες ομάδες σε όλο τον κόσμο, όπως το Ινστιτούτο Seasteading, να συνεχίσουν την επιδίωξη των ονείρων τους, εν προκειμένω να οικοδομήσουν αυτόνομες νέες κοινωνίες πάνω στο νερό. Οι καραντίνες που επιβλήθηκαν από τις κυβερνήσεις και η αυξημένη ψηφιακή επιτήρηση τους έχουν κάνει ακόμη πιο σκεπτικούς απέναντι στον έλεγχο του κράτους και η αναστολή της καθημερινότητας έχει ενισχύσει τις φωνές για επαναπροσδιορισμό της κοινωνίας. Ο Elwartowski, όπως και άλλοι στο κίνημά του, πιστεύει ότι είτε από φόβο για τον Covid19 είτε από αντίδραση, η λύση θα μπορούσε να είναι μια μετακίνηση σε μια πλωτή πόλη. Το Seasteding αντιπροσωπεύει απολύτως την προσέγγιση της Σίλικον Βάλεϊ στη διακυβέρνηση, αντιμετωπίζοντας μια κοινωνία ως τεχνολογία. Βασίζεται στην ιδέα ότι η νομοθεσία καταπνίγει την καινοτομία, επομένως μια διαδρομή προς έναν καλύτερο κόσμο μπορεί να βρεθεί μόνο από μια νέα γενιά νεοσύστατων επιχειρήσεων που αναγκάζονται να ανταγωνίζονται για τους πολίτες σε μια ελεύθερη αγορά ιδεολογιών. Το 2017, το ινστιτούτο Seasteading υπέγραψε ένα μνημόνιο συνεργασίας με την κυβέρνηση της Γαλλικής Πολυνησίας για την κατασκευή του πρώτου seastead στα χωρικά της ύδατα. Σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε από ολλανδούς αρχιτέκτονες και διαθέτει τη μεγαλύτερη αποκλειστική οικονομική ζώνη στον κόσμο. Κατά τα επόμενα 40 χρόνια, αναμένεται να χτιστούν 230 δις τετραγωνικά μέτρα νέων κατασκευών, που ισοδυναμούν με την προσθήκη μιας νέας πόλης κάθε μήνα. Ο Collins Chen, ιδρυτής της εταιρείας Blue Frontiers, που συμμετέχει επίσης στο κίνημα Seasteading, πιστεύει ότι οι πλωτές πόλεις θα μπορούσαν να είναι η απάντηση στις παγκόσμιες ανάγκες στέγασης.   Η Seasteading εστιάζει πλέον τα σπίτια να αποτελούν κάτι σαν ένα σωσίβιο σκάφος, ένα ασφαλές μέρος για τους ενοίκους    Ωστόσο, όταν η ιδέα προτάθηκε στην Γαλλική Πολυνησία, δεν υπήρχε τέλεια ευθυγράμμιση των συμφερόντων. Η κυβέρνηση έψαχνε κάτι για να αντιμετωπίσει την άνοδο της στάθμης της θάλασσας και την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, ενώ η πρόταση του ινστιτούτου Seasteading αφορούσε περισσότερο την αυτονομία και την αυτόνομη ζωή. «Είναι δύσκολο να ζητήσετε υποστήριξη από μια κυβέρνηση όταν το αφήγημα είναι ότι θέλετε να απαλλαγείτε από τους πολιτικούς», λέει ο Chen. Αυτό είναι ένα από τα εμπόδια που βρήκαν όταν πρότειναν τα σχέδιά τους. Υπό το πρίσμα της πανδημίας, όμως, η Seasteading εστιάζει πλέον τα σπίτια να αποτελούν κάτι σαν ένα σωσίβιο σκάφος, ένα ασφαλές μέρος για τους ενοίκους, να είναι εντελώς ενεργειακά ανεξάρτητα με ηλιακούς συλλέκτες στην οροφή, με υποδομές αφαλάτωσης νερού επί του σκάφους, συλλογή αποβλήτων με drone και αεροπορικά συστήματα για να καλλιέργεια τροφίμων. Ο απώτερος στόχος είναι να δούμε τέτοιες πλωτές κοινότητες να σηκώνουν τις δικές τους σημαίες στον ανοιχτό ωκεανό, και εάν αποτύχουν, οι άνθρωποι μπορούν απλά να τις αποσυναρμολογήσουν και να φύγουν.

doc tv

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 13 Μαρτίου 2022

Παραδέξου πόσο ευλογημένος είσαι που ξυπνάς κάθε πρωί, μη το ξεχνάς, μη το θεωρείς δεδομένο, δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ. Κάθε μέρα να ευγνωμονείς που υπάρχεις σε αυτό τον κόσμο, να το δείχνεις με το χαμόγελο σου και να φροντίζεις να είναι αληθινό, να προέρχεται από την ψυχή σου.

Μέσα σε ένα κόσμο που πρωταγωνιστεί το ψέμα, η κακία, η μιζέρια εσύ φρόντισε να είσαι η άλλη μεριά του νομίσματός, η αλήθεια, η καλοσύνη, η χαρά και ας μη ταιριάζεις με τους υπόλοιπους, τίποτα πιο όμορφο από το αληθινό.

Να σηκώνεσαι με φόρα από το κρεβάτι σου κάθε πρωί, με όρεξη, με χαμόγελο, έτοιμος να ζήσεις, να αρπάξεις την κάθε ευκαιρία, να χαρίσεις σε εσένα και σε όσους αγαπάς χαμόγελα. Αυτό είναι η ζωή, χαρούμενες στιγμές, γεμάτες από ξεγνοιασιά και ευγνωμοσύνη που είμαστε ακόμη εδώ. Στιγμές αξέχαστες που δείχνουν πόσο ευλογημένοι αισθανόμαστε για αυτά που έχουμε. Θέλει θάρρος και ειλικρίνεια για να παραδεχτείς πόσο τυχερός είσαι που έχεις ένα σπίτι, υλικά για να μαγειρέψεις, ανθρώπους για να μοιραστείς την χαρά και τον πόνο σου. Πράγματα, απλά, καθημερινά που είναι τόσο σημαντικά και καθόλου δεδομένα. Αν κοιτάξεις γύρω σου, στο δρόμο, θα δεις ανθρώπους που πεινάνε, που δεν έχουν έναν άνθρωπο, ο καθένας μας κρύβει μία ιστορία, αναλογίσου και συνειδητοποίησε το.

Να χαίρεσαι λοιπόν αυτά που έχεις, να δείχνεις ευγνωμοσύνη, μη γίνεσαι αχάριστος, βάλε το θάρρος στη ζωή σου και κάνε όσα θέλεις, μη φοβηθείς στιγμή, μη τα παρατήσεις επειδή όλα σου φαίνονται μάταια. Ξέρεις θα πέσεις πολλές φορές σε αυτήν την παγίδα, κάθε φορά όμως να ρίχνεις μία μάτια στην ψυχή σου, στη ζωή σου, να κοιτάς πόσο γεμάτος είσαι από ευλογία, όλα αυτά που ήρθαν στο δρόμο σου, τους ανθρώπους σου και αυτά που κατέκτησες. Όλα αυτά σου δίνουν δύναμη να προσπαθείς, σου θυμίζουν την αξία που έχει η ζωή, το πόσο όμορφη είναι μέσα στις ατέλειες και στις δυσκολίες της.

Πάντα σου δίνει κάτι όμορφο μέσα στην ασχήμια που επικρατεί και είναι το φως μέσα στη μαυρίλα που σε οδηγεί σε όσα θέλεις να κατακτήσεις και θα τα κατακτήσεις έχοντας το θάρρος, την δύναμη να αντέξεις ότι έρθει στο δρόμο σου. Δόξα τω θεώ είσαι ευλογημένος με τόσο απόθεμα δύναμης που δεν έχεις φανταστεί. Για αυτό σου λέω, μη διστάσεις ποτέ, μη γίνεις εγωιστής, αχάριστος, δέξου ό,τι τελειώνει και καλωσόρισε ό,τι έρχεται.

Ζήσε την ζωή σου με χαρά και αγάπη, έχοντας πάντα στο μυαλό σου πως όλα στο τέλος θα πάνε καλά και αν δεν πάνε θα τα κάνουμε εμείς να πάνε. Και ας σε πουν τρελό, ονειροπόλο, εσύ πάντα να προσπαθείς για το καλύτερο, για το αδύνατο, για ένα καλύτερο κόσμο, να ξέρεις ότι εσύ προσπάθησες και να είσαι ευτυχισμένος με αυτό που κατάφερες. Μέσα σε αυτήν την ασχήμια που μας περιβάλλει, να κρατήσεις το χαμόγελο σου ζωντανό και να νιώσεις ευλογημένος γιατί αυτό είσαι και ας δυσκολεύεσαι ώρες, ώρες να το παραδεχτείς και ας σε τρώει η μιζέρια και η αχαριστία.

Όταν κοιτάζεις την ζωή σου με ειλικρίνεια και θάρρος θα καταλάβεις πως όντως είσαι και θα νιώσεις ευτυχισμένος, έτοιμος να συνεχίσεις να προσπαθείς για όλα αυτά που έχεις στο μυαλό σου.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 20 Φεβρουαρίου 2022

Εργασία σημαίνει παιχνίδι..

Να είσαι ένα με ό,τι κανείς…πήγαινε και βρες το job description της θέσης σου και βουτά μέσα… άμα νιώθεις ότι αυτό που κανείς δεν είναι για εσένα ή δεν είναι σημαντικό.. βουτά πιο βαθιά..ρωτά, μάθε, παθιάσου, γίνε σε αυτό ο καλύτερος που πέρασε ποτέ…

Γιατί είσαι εκεί που πρέπει να είσαι τη στιγμή ακριβώς που είσαι.. πάντα.. όσο πιο γρήγορα το πάρεις απόφαση, τόσο πιο εύκολα θα γίνουν όλα.. και αν θέλεις, θα πας και άλλου μετά..

Άμα θέλεις να φύγεις, μείνε.. περίμενε λίγο.. άμα δεν αμοίβεσαι καλά, άμα δεν σε σέβονται.. μείνε.. περίμενε λίγο.. βρες πρώτα την ασέβεια και την φτώχια μέσα σου.. γίνε ειλικρινής και παρατήρησε τι αντανακλάς στο περιβάλλον σου.. και τι εξυπηρετείς με την κατάστασή σου…γιατί πάντα υπάρχει στη φύση ισορροπία..

Η εργασία δεν είναι για να μετράς την κοινωνική εικόνα σου και τα αποκτήματα σου ή για να τα βάζεις με την τύχη σου..μπορεί να έχεις υποχρεώσεις ή να μην έχεις μία…όσο και να προσπαθείς να τα καταφέρεις, η εργασία υπάρχει για ένα σκοπό, για να την κανείς παιχνίδι.. για να μάθεις τη συνεργασία.. το μοίρασμα… την ταπεινότητα..την ενότητα..την απόλαυση..την ικανοποίηση..

Αφέσου να κανείς λάθη αυθόρμητα και όχι φτηνά λάθη από βαρεμάρα.. γιατί δεν προσέξες, γιατί ήσουνα άλλου.. τσακώσου, αγάπησε..συνεργασου, μοίρασε, μάθε, ευχαρίστησε..γίνε ηφαίστειο… παρε φωτιά αλλά μείνε ήρεμος σαν λίμνη ταυτόχρονα.. σεβάσου, μη χρησιμοποιείς.. μείνε στην αίσθηση της ενότητας… αγαπά την ομάδα σου..απόλαυσε…

Έχεις δει 10 ανοιχτές καρδιές να συνεργάζονται με κλειστά ματια; Ποίηση! Αν όχι σταματά να κουτσομπολεύεις και να κατηγορείς… σταματά να συγκρίνεις και να κανείς σχέδια για το μέλλον, να νιώθεις ξεχωριστός..παράτησέ τα.. δεν έχεις άλλο χρόνο για τέτοια..

Φέρνε πάντα την προσοχή σου μέσα σου..

Άμα θελεις να είσαι ηγέτης, μάθε πρώτα να ακολουθείς.. ο ακόλουθος και ο ηγέτης δεν έχουν καμία διαφορά μέσα στην ουσία της απόλαυσης…άμα είσαι ήδη ηγέτης μάθε να κανείς πίσω και να εμπιστεύεσαι την ομαδα…ό,τι και να είσαι μάθε τους κανόνες άριστα και ας μην σου βγάζουν νόημα.. δεν έχει καμία σημασία… σημασια έχει να αφεθείς στην απόλαυση…

Όταν απολαμβάνω την εργασία μου βρίσκομαι στο παρόν..
Είμαι παρών στο χώρο εργασίας μου μόνο όταν απολαμβάνω…
Γιατί ο χώρος εργασίας μου είναι ένας εσωτερικός χώρος μέσα μου πρώτα απ όλα…

Γιατί δηλαδή πρέπει να είμαι σοβαρός ή κάπως; Όπως απολαμβάνω τη θάλασσα ένα απόγευμα καλοκαιριού…
Το ίδιο ακριβώς…

Αλλιώς βρίσκομαι χωρίς ουσία, κομπάρσος…και οι ημέρες κυλάνε δύσκολα.. η μάλλον σέρνονται..

Υπάρχω είναι απολαμβάνω..

Η απόλαυση είναι ιερή… όπως ο ύπνος, το φαγητό, ο έρωτας….
Ούτε δουλειά ούτε απασχόληση… εργασία… έργο…

Κάθομαι αναπαυτικά μέσα στο χώρο εργασίας μου…αυτοκίνητο, γραφείο, χωράφι, αεροπλάνο, όρθιος στο δρόμο, 5ωρος, 4ωρος, απλήρωτος, μεγιστανας, με σύμβαση η χωρίς.…
Δεν έχει καμία σημασία…

Παρατηρώ… ήσυχα…

Επιτρέπω στην ύπαρξή μου να καθίσει χωρίς αγωνία…να τοποθετηθεί στο χώρο…με ρίζες που βυθίζονται βαθιά μέσα στη γη…νιώθω το σώμα μου να μαλακώνει…οι ώμοι και η πλάτη μου να ξεκλειδώνουν… έκφρασή μου να χαλαρωνει…

Αισθάνομαι…την αναπνοή μου.. και μετά το περιβάλλον..

Ήσυχα…

Ό,τι δεν μου αρέσει το παρατηρώ…και το αφήνω..αν δεν μπορώ να το αφήσω τσακώνομαι.. μέχρι να μπορέσω να το αφήσω.. όχι να το αλλάξω..

Με καθοδηγεί μονάχα το εσώτερο μου…

Δεν έχει σημασία ποίος είμαι εκεί, τι θέση έχω σε ένα οργανόγραμμα..

Καμία…

Είμαι στο εδώ και τώρα και έχω την ευθύνη να απολαμβάνω..
Να εργάζομαι μέσα στην απόλαυση και να απολαμβάνω την εργασία…

Ακόμη και αν κάνω την πιο βαρετή και ασήμαντη εργασία στον κόσμο…

Γιατί δεν υπάρχει βαρετή και ασήμαντη εργασία όταν είμαι στον παρόν…Υπηρεσία στον εαυτό μου…και μετά στην ομάδα…

Αλλάζει το περιβάλλον γύρω μου…

Ξεκίνα την επαφή με το χώρο που υπάρχεις…και βάλε εσένα μέσα σε αυτόν…

Αν θέλεις να ακουμπήσεις ένα πορτοκάλι πάνω σε ένα γραφείο κανε το.. χωρίς εξηγήσεις…μόνο επειδή σου αρέσει να το κοιτάζεις κάθε μέρα…επειδή σου θυμίζει πάθος και παιχνίδι ή το καλοκαίρι κάθε φορά η ματιά σου το συναντά…

Είναι μια φλόγα…

Επέτρεψε στον εαυτό σου να ενθουσιαστεί με αυτό…είναι η καρδιά σου που το έβαλε εκεί…έτσι ώστε να το απολαμβάνεις..
Η ψυχή πάντα ηρεμεί όταν τα μάτια συναντούν ένα όμορφο χρώμα…

Είναι η χαρά σου…

Aπό τον Ηλία Μουζουράκη