Η Ζωή μας σήμερα

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Ιανουαρίου 2022

Η ηρωίδα μου
Γιατί ζει μόνη της σε έναν βράχο στο Αιγαίο.
Γιατί έζησε μια ζωή με πυκνή πλέξη, από αυτές που έζησαν όλοι όσοι γεννήθηκαν πριν τα μισά του προηγούμενου αιώνα.
Φτώχεια, ξενιτιά, αγροτιά, μια ζωή σκληρή. Πιο σκληρή και από τα βράχια της Κινάρου.
Γιατί στα κολοκύθια και αμπελόφυλλα γεμιστά με το κρέας, βάζει Καρολίνα, γιατί το νυχάκι δεν το πολυχωνεύει.
Γιατί, όταν χρειάστηκε, έφτιαξε με τα χέρια της ένα λάκκο για να πίνουν τα ζώα νερό.
Γιατί είναι μια Σειρήνα για τα σημαντικά.
Γιατί την είχαμε ανάγκη να μάς πει τα σημαντικά. Μάς τα είπε όλα στην αυλή της, που είναι μαζί αποθήκη, καθιστικό, τραπεζαρία και κουζίνα.
Γιατί αντικριστά με τις φωτογραφίες των παιδιών της έχει κορνιζαρισμένες τις φωτογραφίες των τριών αξιωματικών που σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια στρατιωτικής άσκησης το 2016 στο νησί της.
Γιατί βάζει λιγάκι κύμινο στην κατσικομακαρονάδα.
Γιατί σου δείχνει πως θες λίγα για να χορτάσεις, λίγα για να νοστιμευτείς.
Γιατί όσο αναπνέει τον αέρα της Κινάρου, όσο οργώνει τα βράχια της Κινάρου, η Κίναρος είναι Ελλάδα πάλλουσα.
Γιατί φτιάχνει το γαλακτομπούρεκο που έφτιαχνε η μάνα της Ακαθή και τώρα φτιάχνει και η κόρη της.
Γιατί στο τετράδιό της, πάνω από τη συνταγή για το γαλακτομπούρεκο, γράφει το πικρό στιχάκι: ​​«η ζωή είναι μικρή και θα μας φύγει, ο άνθρωπος γραμμάτιο που λήγει».
Γιατί έχει ένα θεόσδοτο χαμόγελο, που σημαίνει ότι έχει ζήσει πίκρες ανθρώπινες.
Γιατί μοιάζει με τη γιαγιά μου. Και με τη δική σου γιαγιά μοιάζει.
Γιατί στο στήθος της χτυπά η καρδιά του Αιγαίου.
Γιατί είναι νησί. Μια γυναίκα-νησί.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Ιανουαρίου 2022

“Λοιπόν αγαπητή μου, όταν  γεράσεις…
Ποτέ μην διδάξεις σε κανέναν τίποτα. Ακόμα κι αν ξέρεις για ένα γεγονός ότι θα έχεις δίκιο. Θυμήσου πόσο ενοχλημένη ήσουν κάποτε που άκουγες τις συμβουλές των ηλικιωμένων.
Μην προσπαθήσεις να βοηθήσεις αν δεν σου ζητηθεί.
Μην επιβάλλεις σε κανέναν τίποτα.
Μην προσπαθήσεις να είσαι υπερπροστατευτική στους αγαπημένους σου. Απλά αγάπα τους.
Μην παραπονιέσαι! Σχετικά με την υγεία σου, τους γείτονες,
Μην περιμένεις ευγνωμοσύνη από τα παιδιά. Απλά θυμήσου ότι, δεν υπάρχουν αχάριστα παιδιά… κ ότι τα λατρεύεις ..
Μην λες φράσεις όπως: “Όταν ήμουν στην ηλικία σου.. “, “Σου έδωσα τα καλύτερα χρόνια…”, “Είμαι μεγαλύτερη, για να ξέρω καλύτερα από σας…” Αυτό είναι αβάσταχτο! Αν έχεις εγγόνια, μην επιμένεις να σε φωνάζουν με το όνομά σου, αν σε φωνάζουν γιαγιά. η λέξη γιαγιά είναι τίτλος τιμής πού πολλές δεν ευτυχούν να την ακούσουν …
Μην ξοδεύεις τα τελευταία σου χρήματα σε αντιγηραντικές θεραπείες. Είναι ανώφελο. Καλύτερα να τα ξοδέψεις σε ένα ταξίδι. Μην κοιτάς τον καθρέφτη και μην κολακεύεσαι… Προσπάθησε να δείχνεις όσο πιο κομψή γίνεται. Ακριβώς κομψή, όχι νεανική. Πίστεψέ με, είναι το καλύτερο.
Φρόντισε τον άνθρωπο σου… ίσως είναι ο μόνος που σε χρειάζεται πραγματικά τώρα…
Προσπάθησε να κατανοήσεις τις νέες τεχνολογίες, να μελετάς συνεχώς κάτι νέο, να μην μένεις πίσω. Αυτό είναι εξέλιξη.
Κάνε ό,τι θέλεις. Όσα μπορείς να κάνεις! Μην κατηγορείς τον εαυτό σου για τίποτα. Ό, τι συνέβη στη ζωή σου ή στη ζωή των παιδιών σου έγινε…Έκανες ό, τι μπορούσες.
Διατήρησε την διαύγεια σου! Μέχρι το τέλος! Βάλε τα δυνατά σου αγαπητή μου αυτό είναι πολύ σημαντικό. Και να θυμάσαι, ότι κάποιος σε χρειάζεται”.

Η ικανότητα να είμαστε μόνοι είναι η ικανότητα να αγαπάμε. Μπορεί να σας φαίνεται παράδοξο, αλλά δεν είναι. Είναι μια υπαρξιακή αλήθεια: μόνο εκείνοι οι άνθρωποι που είναι ικανοί να μένουν μόνοι τους είναι ικανοί να αγαπήσουν, να μοιραστούν, να μπουν στον βαθύτερο πυρήνα του άλλου ανθρώπου -χωρίς να κατέχουν τον άλλον, χωρίς να εξαρτώνται από τον άλλο, χωρίς να μετατρέπουν τον άλλον σε ένα πράγμα, και χωρίς να εθιστούν στον άλλον. Επιτρέπουν στον άλλον απόλυτη ελευθερία, επειδή ξέρουν ότι αν ο άλλος φύγει, θα είναι το ίδιο ευτυχισμένοι όσο είναι και τώρα. Ο άλλος δεν μπορεί να τους πάρει την ευτυχία, επειδή δεν τους έχει δοθεί από εκείνον.  Διαβάστε τη συνέχεια »

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Ιανουαρίου 2022

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

“Υπήρχε κάποια εποχή στη ζωή μας που ήμασταν τόσο κοντά και τίποτα δεν φαινόταν να εμποδίζει τη φιλία και την αδελφοσύνη μας και μας χώριζε μόνο ένα μικρό γεφυράκι. Ακριβώς την ώρα που ήσουν έτοιμος να το περάσεις σε ρώτησα: «Θέλεις να περάσεις το γεφυράκι και να έρθεις κοντά μου;» – τότε έπαψες να το θέλεις. Και όταν σε ρώτησα ξανά, εσύ παρέμεινες σιωπηλός. Έκτοτε βουνά και άγριοι καταρράκτες μας χώρισαν, μπήκαν ανάμεσά μας κι αποξενωθήκαμε τόσο που ακόμη κι αν θέλαμε να έρθουμε κοντά ο ένας στον άλλον δεν θα μπορούσαμε. Αλλά όταν σκέφτεσαι τώρα αυτό το μικρό γεφυράκι, τα λόγια πέφτουν στο κενό, ενώ εσύ κλαις και δεν μπορείς να το πιστέψεις.»

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Ιανουαρίου 2022

Πόσες φορές έχετε περπατήσει στους γνωστότερους δρόμους της Αθήνας; Aναρωτηθήκατε από πού πήραν το όνομά τους και ποιοι είναι αυτοί που προς τιμήν τους ονοματοδοτήθηκαν;

Πολλές οδοί πήραν τα ονόματά τους από τους οπλαρχηγούς του ’21 (Κανάρη, Υψηλάντου, Τομπάζη, Ζαΐμη, Μαυροκορδάτου, Τρικούπη, Δεληγιάννη, Πετμεζά, Σαχτούρη, Μαυρομιχάλη), καθώς κι από ονόματα μεγάλων μαχών(Βαλτετσίου, Ερεσού, Χίου, Καματερού, Ναυαρίνου). Την τιμητική της είχε και η«Φιλική Εταιρία» (Σκουφά, Τσακάλωφ, Αναγνωστοπούλου, Κουμπάρη κ.α.), οι ξένοι ναύαρχοι που συμμετείχαν στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου(Κοδριγκτώνος, Χάιντεκ, Δεριγνύ), ξένοι ευεργέτες(Γλάδστωνος, Γκίλφορδ, Ουγώ, Διδότου, Γαμβέττα, Λένορμαν), λογοτέχνες (Κορνάρου, Ζαλοκώστα, Σούτσου, Βαλαωρίτη, Γαλανού, Σουρμελή). Ακόμα χρησιμοποιήθηκαν ιστορικά ονόματα, καθώς κι ονόματα αποθανόντων πρωθυπουργών και ηγετών του έθνους.

Ας δούμε όμως ορισμένους από τους πιο γνωστούς δρόμους.

Αλεξάνδρας: Η Λεωφόρος Αλεξάνδρας ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της Πριγκίπισσας Αλεξάνδρας, κόρης του Βασιλέως Γεωργίου Α’ και της Όλγας κι αδελφή του μετέπειτα Βασιλέως Κωνσταντίνου Α’. Γεννήθηκε ως Πριγκίπισσα της Ελλάδας και Δανίας στην έπαυλη Μον Ρεπό της Κέρκυρας στις 30 Αυγούστου 1870. Παντρεύτηκε στις 5 Ιουνίου 1889 τον Μέγα Δούκα της Ρωσίας Παύλο Αλεξάντροβιτς στην Αγία Πετρούπολη, όπου και εγκαταστάθηκε μετά το γάμο της. Μαζί απέκτησαν τη Δούκισσα Μαρία Πάβλοβνα και τον Πρίγκηπα Ντμίτρι Πάβλοβιτς, ενός εκ των δολοφόνων του μοναχού Γκριγκόρι Ρασπούτιν το 1916. Πέθανε αιφνιδιαστικά 2 χρόνια αργότερα, λίγες μόλις ημέρες μετά τη γέννηση του γιου της (24 Σεπτεμβρίου 1891), σε ηλικία 21 ετών.

Καραγιώργη Σερβίας:Ο Τζόρτζε “Καραγιόργεβιτς” Πέτροβιτς, ήταν ο ηγέτης της Πρώτης Σερβικής επανάστασης, ήταν ο πρώτος κληρονομικός ηγέτης, Οσποδάρος, της Σερβίας ιδρυτής της δυναστείας Καραγιώργη. Διαβλέποντας την αποτυχία της επανάστασης διέφυγε στην Αυστροουγγαρία αλλά το 1816 έρχεται σε επαφή με Έλληνες επαναστάτες, μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία, κι επέστρεψε στη Σερβία. Ήρθε σε επαφή και συνεργάστηκε με τον Μίλος Ομπρένοβιτς. Είχε συνάψει φιλία με τον Γεωργάκη Ολύμπιο ο οποίος είχε προστρέξει σε βοήθεια του με στρατιωτικό σώμα.

Ερμού: Η οδός Ερμού δεν ανήκει στις οδούς που δεν είχαν όνομα, καθώς ήταν μια από τις κεντρικές οδικές αρτηρίες της Αθήνας και είχε πάρει το όνομά της από την εποχή του Όθωνα όπως η Πειραιώς και η Θεμιστοκλέους. Αντλεί την ονομασία του από τον Ερμή, αγγελιαφόρο των Θεών και προστάτη του εμπορίου και αναπτύσσεται παραλλήλως της οδού Ηφαίστου, όπου λειτουργεί το Δημοπρατήριο των Αθηνών.

Σταδίου: Η Οδός Σταδίου είναι ιστορικός δρόμος στην 1η δημοτική ενότητα της Πόλης των Αθηνών. Εντάσσεται στο ρυμοτομικό πλέγμα του πολεοδομικού σχεδίου που εφαρμόστηκε βόρεια της παλαιάς πόλης, αναπτυσσόμενη περιμετρικά του ιστορικού κέντρου και παραλλήλως της Ακαδημίας και της Πανεπιστημίου. Η ονομασία του δρόμου προέρχεται από το Παναθηναϊκό Στάδιο στο οποίο οδηγεί πίσω από τα Παλαιά Ανάκτορα και τον Εθνικό Κήπο. Σημείο αφετηρίας είναι η Ομόνοια, ενώ διέρχεται μπροστά από την Παλαιά Βουλή και την Πλατεία Κλαυθμώνος. Για ένα διάστημα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μετονομάστηκε σε Ουΐνστον Τσόρτσιλ, προς τιμή του Βρετανού ηγέτη, πριν πάρει και πάλι το αρχικό της όνομα.

Λουίζης Ριανκούρ: Η Λουίζα Ριανκούρ ήταν Γαλλίδα θαυμάστρια της Ελλάδας με έντονα φιλελληνικά αισθήματα. Ήλθε στην Ελλάδα σε νεαρή ηλικία, παρά τις αντιδράσεις της οικογένειάς της και συνδέθηκε με τις σημαντικότερες οικογένειες της αθηναϊκής κοινωνίας. Αργότερα επέστρεψε στη Γαλλία όπου και παντρεύτηκε τον κόμη Ριανκούρ, χωρίς να σταματήσει να υποστηρίζει τα ελληνικά εθνικά δίκαια με δημοσιεύματα και πλήθος εκδηλώσεων. Πέθανε σε βαθύ γήρας στην Αθήνα στις 27 Φεβρουαρίου του 1941. Ο Δήμος Αθηναίων, τιμώντας την, έδωσε το όνομά της σε αθηναϊκή οδό στους Αμπελόκηπους.

Φωκίωνος Νέγρη: Ο Φωκίων Νέγρης ήταν Έλληνας Κωνσταντινουπολίτης μεταλλειολόγος, γεωλόγος, πολιτικός και πρώτος πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Υπήρξε διακεκριμένος μεταλλειολόγος της εποχής, που διετέλεσε διευθυντής της Εταιρείας των Μεταλλουργείων του Λαυρίου και εν συνεχεία δήμαρχος της πόλης του Λαυρίου (1895 – 1898), καθώς και επιτυχημένος πολιτικός με πολυετή σταδιοδρομία. Ως υπουργός Οικονομικών εισήγαγε σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην κοινωνική ασφάλιση. Η οδός Φωκίωνος Νέγρη διαμορφώθηκε στη δεκαετία του 1930 πάνω στα ίχνη ενός παλαιού ρέματος, που άρχιζε από τα Τουρκοβούνια. Είναι ονομαστός πεζόδρομος της Αθήνας στην Κυψέλη, που αρχίζει από την Πλατεία Κυψέλης και τερματίζει στην οδό Ιωάννου Δροσοπούλου.

Σίνα: Ο Γεώργιος Σίνας ήταν επιχειρηματίας, τραπεζίτης και εθνικός ευεργέτης. Ο γιος του Σίμων Σίνα γεννήθηκε στις 20 Νοεμβρίου του 1783 στη Νύσσα όπου είχε βρει καταφύγιο ο πατέρας του. Ορφανός από μητέρα, μεγαλωμένος φτωχικά στη κουνιάδα του πατέρα του, όταν έγινε οχτώ χρονών αποδήμησε στη Βιέννη. Μετά το θάνατο του πατρός του, ο Γεώργιος Σίνας ανέλαβε εξ’ ολοκλήρου την επιχειρηματική κληρονομιά. Ανέλαβε την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου, γι’ αυτό και θεωρείται πατέρας των σιδηροδρόμων της Βαλκανικής. Επίσης ως εφοπλιστής αναβάθμισε σημαντικά την ατμοπλοΐα στον ποταμό Δούναβη. Αργότερα ως τραπεζίτης έγινε πιστωτής όχι μόνο μεγάλων επιχειρήσεων αλλά και δανειστής κυβερνήσεων και αυτοκρατοριών. Λόγω της τραπεζικής του οξυδέρκειας χαρακτηρίστηκε ως η «Πυθία του Χρηματιστηρίου της Βιέννης». Το αντίπαλο δέος των τραπεζικών του επιχειρήσεων ήταν η οικογένεια Ρότσιλντ. Ο Γεώργιος Σίνας συγκαταλέγεται στους μεγαλύτερους ευεργέτες της πατρίδας μας. Δώρισε μεγάλη ποσότητα χρυσού στη νεοϊδρυθείσα Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος, προσέφερε αστρονομικά ποσά για τη στήριξη φιλανθρωπικών και πνευματικών ιδρυμάτων όπως το Αρσάκειο, το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Οφθαλμιατρείο και την Αρχαιολογική Εταιρία. Υπήρξε ιδρυτής και χρηματοδότης του Αστεροσκοπείου Αθηνών. Προς τιμήν της συνεισφοράς του στο πεδίο της αστρονομίας, η επιστημονική κοινότητα δώρισε το οικογενειακό του όνομα στον κρατήρα «Σίνα» του φεγγαριού. Απεβίωσε στις 18 Μαΐου του 1856 και ετάφη στην ορθόδοξη εκκλησία Rappolten Kirchen που είχε οικοδομήσει σε ένα από τα κτήματά του. Η είδηση του θανάτου του προξένησε συναισθήματα λύπης σε όλον τον κόσμο της Ευρώπης.

To μεγαλύτερο κομμάτι των σχέσεων στηρίζεται στην έκφραση συναισθημάτων και από τις δύο πλευρές είτε αυτό γίνεται λεκτικά είτε πρακτικά. Είναι μεγάλη δύναμη να εκφράζουμε όλα όσα νιώθουμε στους γύρω μας χρησιμοποιώντας έναν από τους δύο αυτούς τρόπους ή ακόμα καλύτερα, όταν καταφέρνουμε να χρησιμοποιήσουμε και τους δύο τρόπους συνδυαστικά, θα εξασφαλίσουμε μεγαλύτερη ισορροπία.

Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να εκφράσουν τόσο τη γνώμη τους όσο και τα συναισθήματά τους και αυτό κάνει ακόμα δυσκολότερα τα πράγματα. Όλες οι σχέσεις έχουν ανάγκη την ισορροπία. Όμως για να διατηρηθεί, χρειάζεται προσπάθεια και από τις δύο πλευρές.

Είναι πολύ σημαντικό να επιβραβεύουμε φίλους, συγγενείς κι ενίοτε το άλλο μας μισό, όταν πράττουν κάτι που θεωρούμε πολύ σημαντικό. Θέλει μεγάλη δύναμη ψυχής να πούμε σε αγαπώ, σε σκέφτομαι, μου λείπεις, όποτε το νιώθουμε κι ας μη μας επιστραφεί τίποτα πίσω. Κι ας θεωρηθούμε υπερβολικοί. Είμαστε γενναίοι όταν τσαλακωνόμαστε, όποτε καλούμαστε να αντικατοπτρίσουμε τον ψυχικό μας κόσμο άλλοτε λεκτικά κι άλλοτε πρακτικά.

Μια ζεστή αγκαλιά, ένα βλέμμα γεμάτο ενδιαφέρον λένε πολλά. Όταν όμως συνοδεύονται από λόγια, η δύναμή τους πολλαπλασιάζεται. Είναι μαγικό να νιώθεις, αλλά ακόμα καλύτερο να εκφράζεις όσα νιώθεις, καθώς οι λέξεις έχουν άλλη βαρύτητα.

Συνήθως, αυτό είναι ένα από τα βασικά αιτήματα των ανθρώπων που επισκέπτονται κάποιον ψυχολόγο σήμερα. «Έχω ανάγκη να με ξεκλειδώσεις, να με βοηθήσεις να έρθω σε επαφή με το συναίσθημά μου, με τον εσωτερικό κόσμο μου. Θέλω να πω ένα σωρό πράγματα κι όμως δε μπορώ. Ξέρεις αυτό, με βασάνιζε από μικρή ηλικία. Θυμάμαι τη μάνα μας να μας λέει συνεχώς ότι μας αγαπά, ενώ τον πατέρα μας ποτέ. Κι έτσι ταύτισα στο αθώο παιδικό μου μυαλό την εκφραστικότητα με τη γυναικεία φύση.»

Κι όμως αγαπητέ μου, η εκφραστικότητα δεν αποτελεί ανδρικό ή γυναικείο χαρακτηριστικό. Αποτελεί ίδιον του ανθρώπινου γένους, είναι συνυφασμένο με την ανθρώπινη φύση, με την ανθρώπινη υπόσταση. Η αγάπη μπορεί να είναι γένους θηλυκού, αν όμως εξέφραζαν όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι τα συναισθήματά τους, τότε ο κόσμος μας θα ήταν πολύ διαφορετικός. Δεν ξέρω αν συμφωνείς με τα λεγόμενά μου. Είναι κάτι που σίγουρα μας έχει απασχολήσει όλους κάποια στιγμή στη ζωή μας.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη λέξη συγγνώμη. Πολλοί τη λένε, λίγοι την εννοούν. Κι όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη να τη χρησιμοποιήσουν, την κάνουν γαργάρα λες και δεν υπάρχει. Λες και δεν την έχουν ξανακούσει ποτέ.

Άραγε πόσο διαφορετικός θα ήταν αυτός ο κόσμος αν λέγαμε όλα τα σ΄ αγαπώ, όλα τα ευχαριστώ κι όλα τα συγγνώμη που θα ήταν καλό να ειπωθούν; Πόσο πιο ποιοτικές θα ήταν οι σχέσεις μας με τους γύρω μας αν δεν κρατούσαμε κρυφά όλα όσα θέλουμε να τους εκφράσουμε;

Ειδικά τώρα την περίοδο των γιορτών, ας πάρουμε κι ας δώσουμε απλόχερα αγάπη. Όλοι το έχουμε πραγματικά ανάγκη. Ας μην κλειστούμε στον εαυτό μας. Ας μην επιτρέψουμε να μας κυριεύσει εκείνη η γλυκιά μελαγχολία των γιορτών. Ας αντισταθούμε. Ας κάνουμε όλες τις αγκαλιές που θέλουμε σήμερα, γιατί αύριο ίσως να είναι αργά. Κι αν κάποιος αγαπημένος μας άνθρωπος μας λείπει, ας κρατήσουμε την καρδιά μας ζεστή με τη σκέψη του σαν να είναι εδώ, κοντά μας.

Επιμένω σε έναν άλλο κόσμο. Τον έχω τόσο ονειρευτεί, τόσο έχω σεργιανήσει μέσα του που δε γίνεται να μην υπάρχει. Επιλέγω να κλείσω με τα λόγια του Χρίστου Λάσκαρη. Δε θα μπορούσα να βρω κάτι καλύτερο, κάτι πιο ταιριαστό. Ας κάνουμε πολλές πράξεις αγάπης.

Από Μαίρη Τσιχλή

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 25 Δεκεμβρίου 2021

Κένυα

Λόγω του κλίματος, το χριστουγεννιάτικο γεύμα θυμίζει κάτι από καλοκαιρινή ραστώνη. Έτσι, οι Κενυάτες αντί της παραδοσιακής γαλοπούλας, κάνουν μπάρμπεκιου στον κήπο τους! Ο Χριστουγεννιάτικος διάκοσμος, μάλιστα, θυμίζει κάτι από Άνοιξη εφόσον στολίζουν τις εκκλησίες τους με μπαλόνια, λουλούδια και κορδέλες.

Ιρλανδία

Σε μια χώρα που εκδηλώνει εμπράκτως το πάθος της για το εθνικό ποτό, τη μπύρα Guinness, οι κάτοικοι αφήνουν έξω από την πόρτα του σπιτιού τους ένα μπουκάλι μπύρας και μια κρεατόπιτα για να τσιμπήσει κάτι ο κουρασμένος Santa Claus, αλλά και να βρέξει το στόμα του.

Φινλανδία

Ανήμερα Χριστουγέννων, ο κόσμος επισκέπτεται το νεκροταφείο κρατώντας αναμμένα κεριά σε ανάμνησή των νεκρών τους. Παραμονή Πρωτοχρονιάς και πριν την επίσκεψη του Santa Claus, φυσικά δεν παραλείπουν να κάνουν και μια σάουνα, για να τους βρει ο χρόνος καθαρούς.

Νορβηγία

Οι Νορβηγοί αφήνουν μια γαβάθα χυλό, το λεγόμενο «nisse» στη σιταποθήκη για να το φάει ο καλικάντζαρος που προστατεύει το κτήμα τους, ενώ αφού στολίσουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο πιάνονται όλοι χέρι-χέρι γύρω από αυτό και τραγουδούν τρία χριστουγεννιάτικα τραγούδια.

Μ. Βρετανία

Τα παιδιά ρίχνουν το γράμμα τους στον «Father Christmas» στη φωτιά του τζακιού, ώστε να ανέβει από την καμινάδα και να ταξιδέψει ως το Βόρειο Πόλο. Αν το γράμμα καεί αμέσως πρέπει να το ξαναγράψουν. Παράδοξο επίσης, πως σε μερικές περιοχές της χώρας κρατάει γερά «το έθιμο του γλεντιού»: αφού σκοτεινιάσει, οι αγρότες πηγαίνουν στα περιβόλια, σχηματίζουν παρέες γύρω από τα παλαιότερα δέντρα και πίνοντας μπύρα τραγουδούν τα κάλαντα και πυροβολούν τα κλαριά για να διώξουν τα κακά πνεύματα.

Ουκρανία

Το έθιμο θέλει τον Παγωμένο Πατέρα να φθάνει με το έλκηθρο, το οποίο σέρνουν τρεις τάρανδοι, με τη συνοδεία ενός κοριτσιού. Το «Κορίτσι-Νιφάδα» φορά ένα λαμπερό μπλε κοστούμι με λευκή γούνα και στέμμα με το σχήμα χιονονιφάδας.

Ιταλία

Η Strega Befana, κάτι σαν το δικό μας Άι Βασίλη, είναι μία μάγισσα, η οποία πετά πάνω από την Ιταλία με μια σκούπα και μοιράζει δώρα στα καλά παιδιά και κάρβουνο στα άτακτα. Στη Νάπολη Παραμονή Πρωτοχρονιάς, αξιοσημείωτο είναι το έθιμο να πετάνε τα παλιά τους έπιπλα από τα μπαλκόνια. Εκείνη την ημέρα όλοι οι πεζοί κοιτάνε ψηλά για να μην τους έρθει τίποτα στο κεφάλι. Επίσης, δεν είθισται να τρώνε γαλοπούλα, αλλά τηγανητό χέλι!

Αυστραλία

Το έλκηθρο του Santa Claus δεν το σέρνουν τάρανδοι, αλλά οχτώ καγκουρό!

Χαβάη

Ο Santa Claus δεν χρησιμοποιεί έλκηθρο, αλλά ένα κανό για να μοιράσει τα δώρα, τα οποία συνήθως είναι συνυφασμένα με το κλίμα, π.χ. Wind-surf, surf boards, κα. Οι Χαβανέζοι, αφού φάνε παραδοσιακά χοιρινό, σούπα noodles και σολομό, τραγουδούν με κιθάρες και γιουκαλίλι τις χριστουγεννιάτικες μελωδίες σε χαβανέζικο ρυθμό.

Ιαπωνία

Αν και τα Χριστούγεννα δεν αποτελούν επίσημη γιορτή της χώρας, αφού μόνο το 1% του πληθυσμού της είναι Χριστιανοί, ωστόσο, οι Ιάπωνες τρώνε, πλέον, γαλοπούλα και στολίζουν χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα δώρα τους τα φέρνει ο Hoteiosho, μια θεότητα του ιαπωνικού πάνθεον, ο οποίος γνωρίζει ποια παιδιά είναι καλά, αφού έχει μάτια και στο πίσω μέρος του κεφαλιού.

Ρωσία

Τη νύχτα των Χριστουγέννων ντύνουν στ’ άσπρα μια κοπέλα του σπιτιού και να τη βάζουν να παριστάνει την Παναγία.

Σικελία

Οι χωρικοί βγάζουν τα μεσάνυχτα των Χριστουγέννων νερό από τα πηγάδια και ραντίζουν τα ζώα τους, γιατί πιστεύουν ότι το νερό αυτό είναι αγιασμένο, επειδή την ίδια ώρα γεννιέται και ο Σωτήρας του κόσμου.

Σαρδηνία

Στη Σαρδηνία πιστεύουν ότι όποιος γεννηθεί τη νύχτα των Χριστουγέννων και μάλιστα τα μεσάνυχτα, φέρνει την ευλογία του Θεού όχι μόνο στους δικούς του, αλλά και στους γείτονες εφτά σπιτιών κοντά στο δικό του.

Γαλλία

Tην παραμονή των Χριστουγέννων, τα παιδιά αφήνουν τα παπούτσια τους δίπλα από το τζάκι, για να τους τα γεμίσει με γλυκά και ξηρούς καρπούς ο Πατέρας των Χριστουγέννων (Pere Noel) που θα κατέβει από την καμινάδα, καθώς κοιμούνται. O Pere Noel συνοδεύεται από ένα άλλο παππούλη τον Pere Fouettard, ο οποίος δέρνει ελαφρά τα παιδιά που ήταν άτακτα κατά τη διάρκεια του χρόνου.

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 19 Δεκεμβρίου 2021
Aπό τον Πέτρο
Το κινητό τηλέφωνο είναι αδιαμφισβήτητα η πιο «πολύτιμη» συσκευή που διαθέτουμε. Εφαρμογές, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βίντεο, ενημέρωση, όλα περνούν από την οθόνη του κινητού. Σύμφωνα με τη νέα έκθεση Hootsuite’s Global State of Digital 2021, οι ώρες που περνάμε κοιτάζοντας την οθόνη του κινητού μας είναι υπερβολικά πολλές.

Στις ηλικίες 16-64 ετών ο μέσος χρήστης περνά 145 λεπτά ημερησίως χρησιμοποιώντας το κινητό του τηλέφωνο. Το 2020 ο αντίστοιχος χρόνος ήταν 142 λεπτά. Αυτό σημαίνει 1,015 λεπτά την εβδομάδα, 4,410 λεπτά τον μήνα και 52,925 λεπτά ετησίως, ή αλλιώς 882 ώρες!

Η πανδημία αύξησε τις ώρες

Η πανδημία όπως είναι αναμενόμενο έχει φέρει αύξηση και μάλιστα κατά πολύ στους μέσους όρους χρήσης των κινητών τηλεφώνων αφού οι περισσότεροι εργαζόμενοι υποχρεώθηκαν να δουλεύουν από το σπίτι γεγονός που αύξησε τη χρήση του κινητού τηλεφώνου τόσο για επαγγελματικούς όσο και για λόγους ενημέρωσης και ψυχαγωγίας.

Σύμφωνα με την έκθεση στην πρώτη θέση των προτιμήσεων των χρηστών των κινητών τηλέφωνων ήταν η παρακολούθηση βίντεο στο YouTube με 23 ώρες κατά μέσο όρο παρακολούθηση μηνιαίως. Ακολουθούν τα social media με το Facebook (19,5 ώρες μηνιαίως), το WhatsApp (19 ώρες και 24 λεπτά μηνιαίως) και το TikTok (13 ώρες και 18 λεπτά μηνιαίως).

Οι πρωταθλητές

Πρώτοι σε χρήση των κινητών τηλεφώνων παγκοσμίως αναδεικνύονται οι κάτοικοι στις Φιλιππίνες με σχεδόν 11 ώρες ημερησίως και ακολουθούν οι κάτοικοι της Βραζιλίας, της Κολομβίας και της Νότιας Αφρικής με δέκα ώρες ημερησίως.

Οι συμβουλές που δίνουν οι ειδικοί για να περιοριστεί σε κάποιο βαθμό η χρήση των κινητών τηλεφώνων είναι να διαγράφονται από το κινητό για ένα μικρό χρονικό διάστημα οι διάφορες εφαρμογές των social media, η απενεργοποίηση των κάθε είδους ειδοποιήσεων ειδικά αυτές των εφαρμογών και τέλος το να αφήνουμε για λίγο στην άκρη την συσκευή και να κάνουμε άλλα πράγματα μακριά της.

Εφαρμογή δείχνει τις ώρες που περνάμε κοιτάζοντας το κινητό

H εταιρεία παροχής συμβουλευτικών υπηρεσιών Sortlist δημιούργησε μια νέα εφαρμογή η οποία δείχνει στον χρήστη της πόσες ώρες περνάει καθημερινά κοιτάζοντας την οθόνη του κινητού του τηλεφώνου. Τα αποτελέσματα που θα προκύψουν για κάποιον για την χρήση του κινητού του τηλεφώνου θα μπορεί μέσω της εφαρμογής στη συνέχεια να τα συγκρίνει με τα στατιστικά δεδομένα μιας έκθεσης για τη χρήση των κινητών τηλεφώνων σε όλο τον κόσμο το 2021i

Από in. gr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Δεκεμβρίου 2021

Να βρίσκεις το καλύτερο στους άλλους.
Να αφήνεις με το πέρασμά σου τον κόσμο λίγο καλύτερο από ότι τον βρήκες.Κάθε μέρα να βάζεις στη ζωή σου μια δόση από γέλιο.Και να θυμάσαι ότι η πορεία μας γίνεται ομορφότερη όταν μπορούμε να τη μοιραζόμαστε.

Να γελάς πολύ και συχνά…

Και να κοιτάς τον ήλιο στα μάτια…
Να απολαμβάνεις την ύπαρξή του, την απεραντοσύνη του.
Για πες μου, υπάρχει πιο ωραίο από το να δέχεσαι μέσα σου το φως του;

Να γελάς πολύ και συχνά…

Και να ονειρεύεσαι με πάθος.
Να θαυμάζεις το γαλάζιο του ουρανού και το βαθύ μπλε της θάλασσας.
Να μάθεις να χαίρεσαι τις απλές βόλτες με παρέες που θυμίζουν καλοκαίρι.

Να γελάς πολύ και συχνά…

Να αφήνεις τον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια.
Έτσι ξαφνικά κι απρόσμενα σαν ένα μικρό παιδί που σκόνταψε σε σκάλα.
Και ας σε λένε οι άλλοι τρελό ή αιθεροβάμων.
Να τους απαντάς πάντα ότι ”Εγώ τη ζωή έτσι θέλω να τη βλέπω”.

Να γελάς πολύ και συχνά…

Και να απολαμβάνεις τον ήχο της βροχής με όλες σου τις αισθήσεις.
Και ας έχεις μέσα σου χειμώνα.
Και ας κρυώνεις με το βαθύ σκοτάδι.
Ακόμα και τότε μια μικρή αχτίδα φωτός θα λάμψει…αρκεί να χαμογελάσεις.

Να γελάς πολύ και συχνά…

Να γεύεσαι εκείνο το γλυκό καφέ που με το πρώτο ξύπνημα θα φτιάξεις.
Και να αναζητάς εκείνη τη αίσθηση ανεμελιάς και αθωότητας που κάποιες φορές μπορεί να σου λείπει

Να γελάς πολύ και συχνά…

Να απολαμβάνεις τη μυρωδιά των λουλουδιών,
Και το αίσθημα ελευθερίας που η ελπίδα σου χαρίζει…Για σκέψου…κάπου γίνεται πόλεμος για να επέλθει η λύτρωση.

Να γελάς πολύ και συχνά…

Να βάζεις γύρω σου αρώματα που πάντα θα σου θυμίζουν αισιοδοξία.
Εκείνο το συναίσθημα που κάνει το πρόσωπο να ανθίζει από λάμψη
Και εκείνο το βλέμμα που θα σε γεμίσει υποσχέσεις για να ξεκινήσεις από την αρχή.

Να γελάς πολύ και συχνά…

Και μη ξεχνάς όπου πας να πορεύεσαι με πίστη.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από αυτή.
Για κοίτα γύρω σου…ποσο όμορφοι γίνονται οι άνθρωποι όταν έχουν πίστη μέσα τους…

Να γελάς πολύ και συχνά…

ΝΙΚΌΛ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 21 Νοεμβρίου 2021

Ήρθε η μέρα που το καλό παιδί είναι ο εαυτός σου και οφείλεις να τον υπολογίσεις πάνω από τους άλλους. Όχι εγωιστικά, όχι σαν παρτάκιας, αλλά με φροντίδα, με αγάπη, με σεβασμό για τον εαυτό σου! Με προτεραιότητα, στον άνθρωπο που σε κοιτάει στον καθρέφτη κι αναρωτιέται αν τελικά τον αγαπάς λιγάκι!
Ξέρεις.. όπως έκανες τόσα χρόνια με τους άλλους.
Αλήθεια, αν σε είχες φροντίσει, αν σε είχες αγαπήσει, αν σε είχες κανακέψεις όπως έκανες με τους άλλους, πώς θα ήταν η ζωή σου;
Ήρθε η ώρα για το ξεβόλεμα λοιπόν.
Για εκκαθάριση κι επανεκκίνηση.
Γιατί υπάρχει ένα σημαντικό χαρακτηριστικό που ξεχωρίζει τους ανθρώπους αυτούς από τους κισσούς.
Η φτιαξιά εκείνων είναι να μπορούν να κάνουν μια ζωή ρημάδια και πάνω στα ρημάδια να χτίζουν ξανά. Και ξανά. Και ξανά.
Γιατί δεν έζησαν ποτέ εις βάρος των άλλων.. μόνο του εαυτού τους.

Σοφία Παπαηλιάδου

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 16 Νοεμβρίου 2021

ºΤοΕπαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών βράβευσε πρόσφατα μερικές από τις πιο καινοτόμες νεοφυείς επιχειρήσεις. Ανάμεσα σε αυτές είναι η «12 Gods», η οποία απαρτίζεται κυρίως από επιστήμονες, όπως γεωπόνους, χημικούς και νομικούς. Η εν λόγω Start up συνεργάζεται με καλλιεργητές από τον Έβρο ως την Κρήτη και από τη Σάμο μέχρι την Ήπειρο. Τα βότανα που συλλέγονται συσκευάζονται με τον πιο πρωτότυπο τρόπο: μέσα σε κάψουλες του εσπρέσο.

«Προσπάθησα να βρω μια λύση ώστε να κάνω τα ελληνικά προϊόντα πιο “εύπεπτα” για τον σύγχρονο καταναλωτή», εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο γεωπόνος και ιδρυτής της νεοφυούς επιχείρησης, Φίλιππος Ζεμπίλας και συνεχίζει: «Πλησίασα πρώτα να δω τις ανάγκες του. Μια από αυτές είναι ο χρόνος. Πλέον όλοι έχουμε μειωμένο χρόνο. Οπότε πράγματα που μας άρεσαν στο παρελθόν, αλλά ήταν χρονοβόρα, έχουμε σταματήσει να τα κάνουμε». Πράγματι το να φτιάξει κανείς ένα αφέψημα από μια ποικιλία βοτάνων μέχρι πρότινος απαιτούσε περισσότερο χρόνο. Πλέον, χάρη στην ελληνική καινοτομία ποικιλίες από δεκάδες βότανα όπως ο ιβίσκος, η λουίζα, το κάρδαμο, το χαμομήλι, η τσουκνίδα «σερβίρονται» στο φλιτζάνι σε μερικά δευτερόλεπτα, με το πάτημα ενός κουμπιού.

Εκτός όμως από την εξοικονόμηση χρόνου κατά την παρασκευή ενός προϊόντος, εκείνο το οποίο αναζητούν όλο και περισσότεροι καταναλωτές είναι και τα ωφέλιμα συστατικά. Τα προϊόντα που σύντομα θα βρίσκονται στη λιανική τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, έχουν κατοχυρώσει τους πολυπόθητους ισχυρισμούς υγείας. «Συνεργαζόμαστε με καλλιεργητές οι οποίοι καλλιεργούν με σύγχρονες μορφές βιολογικής γεωργίας και κάτω από ορθές πρακτικές. Χτίσαμε ένα δίκτυο καλλιεργητών με αρωματικά φυτά, στην Ελλάδα. Γύρισα όλη τη χώρα, παραγωγό- παραγωγό. Για πρώτη φορά παγκοσμίως ένα αφέψημα έχει ισχυρισμούς υγείας», επισημαίνει στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο Φίλιππος Ζεμπίλας ο οποίος μεταξύ άλλων συνεργάστηκε με το Επιστημονικό Πάρκο Πατρών για την κατοχύρωση. Κλινικά στοιχεία δείχνουν πως τρόφιμα με τεκμηριωμένους ισχυρισμούς υγείας μπορεί να έχουν οφέλη στην υγεία ή να μειώσουν τον κίνδυνο εμφάνισης χρόνιων παθήσεων. Οι ισχυρισμοί υγείας αποτελούν επίσημες, τεκμηριωμένες επισημάνσεις που έχει ένα προϊόν και το πλαίσιο ορίζεται από την Eκτελεστική Aπόφαση 2013/63 της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Η καινοτομία του προϊόντος, εκτός από το μειωμένο χρόνο παρασκευής και τους ισχυρισμούς υγείας, συνίσταται και στην ίδια τη σύσταση της κάψουλας. Είναι ενδεικτικό ότι κάθε χρόνο παράγονται περίπου εξήντα δισεκατομμύρια κάψουλες από πλαστικό ή αλουμίνιο, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το περιβάλλον. Τα ελληνικά μυαλά προσέφεραν ακόμα μια λύση στα σύγχρονα προβλήματα: βιοδιασπώμενες κάψουλες. Αυτές αποσυντίθενται εντελώς μέσα σε 23 εβδομάδες από την κατανάλωση του προϊόντος, σύμφωνα με τους παρασκευαστές.

«Το χαρμάνι της κάψουλας υποβαθμίζεται σε κομπόστ εντός επτά εβδομάδων μετά το πέρας της χρήσης και μέσα σε 23 εβδομάδες επιστρέφει στο υπέδαφος. Είναι η πρώτη κάψουλα που έχει φίλτρο με φράγμα οξυγόνου. ‘Αρα, κάνει την ίδια δουλειά με το αλουμίνιο, αλλά δεν είναι αλουμίνιο. Το φράγμα οξυγόνου διατηρείται για εικοσιτέσσερις μήνες. Οπότε για δυο χρόνια, όση είναι και η ημερομηνία λήξης, δεν περνάει αέρας. Αυτό επιτυγχάνεται καθώς το προϊόν σφραγίζεται σε κλειστό περιβάλλον αζώτου. Έτσι, το μείγμα βοτάνων παραμένει φρέσκο μέχρι να καταναλωθεί και δεν προσβάλλεται από μικροοργανισμούς. Δεν είναι μόνο η φρεσκάδα είναι και ότι δεν αλλοιώνεται, δεν οξυδώνεται και δεν καταστρέφονται τα αντιοξειδωτικά και οι πολυφαινόλες των βοτάνων» επισημαίνει ο κ. Ζεμπίλας.

Η νεοφυής επιχείρηση «12Gods» εμπνεύστηκε το όνομα από τον Ιπποκράτη, τον Διοσκουρίδη και τον Γαληνό οι οποίοι λέγεται πως ανακαλύπτοντας τις ευεργετικές ιδιότητες των βοτάνων, συνήθιζαν να τους δίνουν ονόματα από το δωδεκάθεο. Οι αρχαίοι αυτοί μύθοι εσωκλείονται σε κάθε συσκευασία. Για το τελικό αποτέλεσμα χρειάστηκε μελέτη και επίμονη εργασία για τρία χρόνια. Το επιστέγασμα της προσπάθειας εκτός από τις βραβεύσεις, μια εκ των οποίων έγινε από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης, είναι οι συνομιλίες με «γίγαντες» του λιανεμπορίου στην άλλη άκρη του Ατλαντικού και την Ασία.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 13 Νοεμβρίου 2021

Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό που σου περόνιαζε τα κόκκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαρειές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκίθες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατούσες μας.

Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκύτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά.

Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.

Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα η με… κάρβουνο, η με θερμάστρες πετρελαίου. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.

Τηλέφωνο είχε ή σε κανένα θάλαμο του ΟΤΕ με κερματοδέκτη με εκείνες τις μάρκες τις χαραγμένες, ή στο περίπτερο της γειτονιάς, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας ο Μικρός Ηρωας κι ο Μικρός Σερίφης, κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέττα, το  Πρώτο, το Εμπρός.

Ακόμα ζητάω τη σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου του ταλήρου, ή τις πρώτες γκοφρέτες ΜΕΛΟ με τα χαρτάκια με τις φορεσιές και τις σημαίες των χωρών του κόσμου, ακόμα θυμάμαι το Γλυφιτζούρι κοκοράκι, το μαλλί της γριάς στα πρόχειρα λούνα παρκ, το φρεσκοψημένο ποπ κορν , τις καραμέλες γάλακτος τις τυλιγμένες στο χρυσό χαρτί, τις κατακόκκινες καραμέλες τσάρλεστον ,το πεστίλι πέτσα βερίκοκο , το αυθεντικό παστέλι, και το κάτασπρο μαντολάτο. Ακόμα θυμάμαι τη γεύση απ το καλαμπόκι και τα κάστανα και συγκινούμαι όταν βλέπω καστανάδες, λίγους πια και καλαμποκάδες σε κάνα πανηγύρι.

Χάθηκαν τα αυθεντικά σουβλάκια με τα ντονέρ και την ξεροψημένη πίτα και το κοκινοπίπερο

Τα αστικά λεωφορεία Σκανια Βάμπις, Σκόντα, Βόλβο κι αργότερα Βritish Leyland και ΗΙΝΟ, είχαν τη μηχανή μέσα και ήταν συνήθως καλυμμένη με μπλέ δερμάτινα καπιτονέ καλύμματα. Βόγκαγαν κάθε φορά που ο οδηγός άλλαζε ταχύτητα. Καμμιά φορά είχε και μια θέση μπροστά δεξιά δίπλα στη μηχανή που ηταν η καλύτερη για τα παιδικά μας όνειρα.

Υπήρχε και εισπράκτορας στριμωγμένος δίπλα στην πίσω πόρτα με το κλασσικό γκρί καπέλο με το γείσο, ένα πρωτόγονο μικρόφωνο κι έλεγε τις στάσεις ή φώναζε τέρμα τα μία και είκοσι. Θυμάστε εκείνες τις κερματοθήκες που έβαζε τα κέρματα και που τώρα τελευταία ξανάγιναν της μόδας;

Τα κίτρινα τρόλευ με τους οδηγούς και τους εισπράκτορες με τις καφέ στολές, κι εκείνο το περίεργο μηχανάκι με τη μανιβέλλα που έκοβε τα εισιτήρια.

Τα γκρίζα αμερικάνικα πελώρια ταξί με τα καθισματάκια που έπεφταν από τις πλάτες των μπροστινών καθισμάτων, γυρόφερναν ή άραζαν στις πιάτσες. Κι οι πειρατές, «ένα διφραγκάκι Σύνταγμα» τους έκοβαν το μεροκάματο.

Ποιος να έχει τότε Ι.Χ Οι λίγοι τυχεροί αγόραζαν VW σκαραβαίους, ή μεταχειρισμένα Consoul Cortina, Hansa, Wartburg, FIAT 1100, Opel Olympia. Θυμάστε τα Anglia, τα Peugeot 403, τα Renault 10 ή το Simca 1000, με τα ανύπαρκτα καλοριφέρ και τα λιγνά λάστιχα

Το γάλα μας το έφερνε ο γαλατάς ή μέσα σε γυάλινα μπουκάλια με αλουμινένια καπάκια ή μας το άδειαζε από μεγάλες καρδάρες στην κατσαρόλα στην εξώπορτα.

Οι κολώνες του πάγου που τις έφερνε ο παγοπώλης με την τρίκυκλη μοτοσυκλέτα του και τις κουβάλαγε με εκείνο το περίεργο εργαλείο γάντζο, αργοέλιωναν στο κεφαλόσκαλο. Και η βρύση του ψυγείου είχε στο στόμιο της τυλιγμένο ένα λευκό τουλπάνι σα φίλτρο. Που ηλεκτρικά ψυγεία. Αργότερα θυμάμαι κάτι ΠΙΤΣΟΣ ΙΖΟΛΑ και ΚΕΛΒΙΝΕΙΤΟΡ.

Οι παπλωματάδες, οι καρεκλάδες οι γανωτζήδες οι ακονιστές κι οι τσαγκάρηδες είχαν πολλή δουλειά. Στην κεντρική λεωφόρο ένα πλήθος από λούστρους με καλογυαλισμένα κασελάκια που λαμποκοπούσαν περιίμεναν πελάτη.

Και σε κάποια ωνιά σε μια καμαρούλα 2Χ2 ήταν το βασίλειο του τσαγκάρη με εκείνο το περίεργο καλαπόδι που έβαζε ανάποδα το παπούτσι και το κόλλαγε και το κάρφωνε με εκείνες τις μαύρες πρόκες με το πλατύ κεφάλι και διάχυτη η μυρουδιά της βενζινόκολλας

Στη γωνιά του δρόμου μια ΕΒΓΑ που πούλαγε γάλα, γιαούρτια και παγωτά σε ψυγεία με μαύρα λαχιστένια καπάκια, και σε μια γωνιά μεταλλικά κουτιά με γυάλινο επάνω μέρος και μέσα μπισκότα γεμιστά με κρέμα γεύση βανίλλια σοκολάτα φράουλα και μπανάνα και κουραμπιέδες Μπούσιου αν θυμάμαι τυλιγμένους σε ημιδιαφανές χαρτί.

Στο κομμωτήριο της γειτονιάς οι κυρίες ψηνόντουσαν με τις ώρες κάτω απ τις κάσκες σεσουάρ με τα μαλλιά πασαλειμένα πλίξ τυλιγμένα σε ρόλλει κι όλα μαζί σκεπασμένα με δίχτυ και τα αυτιά σκεπασμένα με κοκκάλινα καπάκια. Η μανικιουρίστα καθάριζε τα πετσάκια και έβαφε τα νύχια με κατακόκκινο μανό που μύριζε ασετόν από δέκα μέτρα μακριά.

Ο καφές στα καφενεία ήταν μόνο Ελληνικός, τούρκικος τότε. Δεν υπήρχε νες ούτε φραπέ ούτε καπουτσίνο ούτε εσπρέσσο ούτε κάν φίλτρου γαλλικός. Μόνο σε κανένα ζαχαροπλαστείο εύρισκες γαλλικό και βέβαια τον πλήρωνες πανάκριβα.

Οι πρώτες καφετιέρες ήταν κάτι γυάλινες κανάτες γεμάτες νερό πάνω στη φωτιά,με ένα ειδικό μεταλλικό φίλτρο που ο ατμός που υγροποιόταν έπεφτε πάνω στον καφέ τον έριχνε στο νερό και ο κύκλος συνεχιζόταν μέχρις εξαντλήσεως του περιεχομένου.

Το Σαββατόβραδο στα μικράτα μας σινεμαδάκι την σπουδαία περίοδο του Ελληνικού κινηματογράφου και το βράδυ ταβερνάκι με μπριζολίτσα παιδάκια και μια γουλιά μπύρα που μας έδινε κρυφά η μάνα μας γιατί «το παιδί δεν πρέπει να πίνει».

Και αργότερα πιο μεγάλοι πια σινεμά και καφετέρια στον Πύργο των Αθηνών ,το Loubier, το Blue Bell, του Φλόκα, το Βυζάντιο, του Βρυλώνια με τις φοβερές μακαρονάδες. Τη Σόνια.

Με πόση χαρά ακολουθούσαμε Κυριακή πρωϊ τον πατέρα στο καφενείο και απολαμβάναμε επί ώρες μια κουταλιά βανίλια, το γνωστο υποβρύχιο μεσα σε ένα ποτήρι παγωμένο νερό, ή τρώγαμε το μεζέ του ούζου και του αφήναμε το ούζο ξεροσφύρι.

Κι ύστερα με το ποδήλατο πάνω κάτω στο πεζοδρόμιο κι εκείνος να μας ρίχνει κλεφτές ματιές κάθε που σήκωνε το κεφάλι του απ το τραπέζι με την πρέφα ή το τάβλι. Και το μεσημέρι της Κυριακής μετά το οικογενειακό γεύμα πόση πίκρα όταν έφευγε για το γήπεδο χωρίς εμάς γιατί ήταν μεγάλο παιγνίδι και με πόση λαχτάρα περιμέναμε να ακούσουμε την περιγραφή απ το ραδιόφωνο. Γεωργίου, Φώσκολος, Λογοθέτης κι αργότερα απ την τηλεόραση Διακογιάννης Φουντουκίδης Κατσαρός.

Η γλυκύτερη αναμονή το καλοκαίρι ήταν ο παγωτατζής με το καρότσι με τις σιδερένιες ρόδες που το σπρωχνε στο χωματόδρομο. Παπασπύρου ΑΣΤΥ ΕΒΓΑ. Μια δραχμή η κρέμα, μιάμιση το κακάο, δύο η σοκολάτα.

Tα καλοκαίρια μπάνιο με το πούλμαν ή πάνω στις καρότσες των αγροτικών ή με φορτηγά ή άντε με προϊστορικά λεωφορεία που ζεμάταγαν σαν την κόλαση στις κοντινές παραλίες, Καβούρι Βουλιαγμένη, Βάρκιζα άντε και στη Λουμπάρδα ή απ την άλλη μεριά Ραφήνα Νέα Μάκρη Κόκκινο λιμανάκι.

Γελάγαμε με κάτι χοντρές γριές που κάνανε μπανιο με τις κομπιναιζόν, Πέφταμε κάτω και χτυπιόμασταν όταν βλέπαμε κάποιους με το ένα χέρι να κρατάνε τυλιγμένη την πετσέτα γύρω τους και με το άλλο να προσπαθούν να βγάλουν το μαγιό και ναι βάλουν εσώρουχο και παντελόνι. Σιχαινόμασταν τα κεφτεδάκια ή τα ντολμαδάκια στην αμμουδιά. Και το νερό που πίναμε ήταν πάντα χλιαρό.

Και φρούτα, θεούλη μου τι φρούτα ήταν αυτά!  Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να κουβαλάει κάτι δωδεκάκιλα Αμερικάνικα ριγέ καρπούζια και γιαρμάδες που σε κάθε δαγκωνιά τα ζουμιά έτρεχαν στο πηγούνι και το λαιμό. Και πεπόνια που μοσχομύριζαν. Και κεράσια μέλι. Και σταφύλια ολόγλυκα.  Ψωμί, τυρί φέτα και καρπούζι για φαγητό. Η υπέρτατη γεύση.

Πίναμε νερό απ το λάστιχο του κήπου (τι εμφιαλωμένα και πράσινα άλογα), τρώγαμε λουκουμάδες με ζάχαρη, κουλούρι και τριγωνάκι κεφαλοτύρι απ τον πλανόδιο κουλουρά έξω απ την εκκλησία, αμφίβολης καθαριότητας τυρόπιτες και σάμαλι ( Δεν έχω ξαναδοκιμάσει από τότε τέτοια νοστιμιά), κοκ και κορνέ με σαντιγύ, και πάστες νουγκατίνες σοκολατίνες και σεράνο απ τις ΕΒΓΑ της γειτονιάς.

Γευόμασταν βούτυρα και μαρμελάδες σπιτικές και σπιτικά γλυκά κουταλιού συκαλάκι, περγαμόντο, βύσσινο και πορτοκάλι, νερατζάκι, και φαγητά που δεν τα φτιάχνουν τώρα γιατί είναι κουραστικά. Ροστ μπήφ, μελιτζάνες παπουτσάκια, ιμάμ, παστίτσια, μουσακάδες. Τρώγαμε τόνους κεφτέδες με πατάτες τηγανιτές αλλά ποτέ δεν είμασταν υπέρβαροι γιατί γυρνάγαμε όλη μέρα στους δρόμους και τις αλάνες παίζοντας.

Μοιραζόμασταν με τους φίλους μας μια πορτοκαλάδα ή γκαζόζα απ το ίδιο μπουκάλι και ποτέ κανένας μας δεν έπαθε τίποτε. Δεν πολυαρωσταίναμε , αλλά αν τύχαινε να αρρωστήσουμε πάντα υπήρχε μια καλή μάνα ή γιαγιά να μας δώσει λίγο φιδέ και να μας ρίξει βεντούζες να μας δώσει μια κουταλιά Νορισοντρίν, Ιπεσαντρίν ή ασπιρίνη διαλυμένη στο κουταλάκι μαζί με ζάχαρη, ή να μας κάνει μια ένεση με γυάλινη σύριγγα που τη βράζανε στο κατσαρολάκι, και πιο ύστερα να μας διαβάσει κανένα παραμυθάκι για να αποκοιμηθούμε. Και κάτι θερμόμετρα γυάλινα του πεντάλεπτου και στα πόδια του κρεβατιού να γουργουρίζει η γάτα η παρδαλή και να αναδεύεται και να παίζει με την άκρη της κουβέρτας.

Οταν κάναμε ποδήλατο (eska ή velamos) δεν φορούσαμε κράνος και στην πίσω ρόδα βάζαμε πάντα χαρτόνι από πακέττο τσιγάρα πιασμένο με ξύλινο μανταλάκι έτσι για να κάνει θόρυβο και να μας θυμίζει μηχανάκι

Περνάγαμε ώρες έξω απ το σπίτι φτιάχνοντας πατίνια με ρουλεμάν και σανίδια και κατεβαίναμε τις κατηφόρες τις γειτονιάς απλά για να διαπιστώσουμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένο. Κι όταν σηκωνόμασταν μέσα απ τους θάμνους που καταλήγαμε, μαθαίναμε πώς να διορθώνουμε το πρόβλημα των φρένων. Για να μη ξαναπληγώσουμε τα γόνατα μας και να μην αποκτήσουμε ευμεγέθη καρούμπαλα στο κέντρο του μετώπου μας Κι αν τα αποκτούσαμε τα πατάγαμε με εκείνα τα μεγάλα τάλληρα για να μη φουσκώσουν.

 

 

Είχαμε φίλους. Βγαίναμε στο δρόμο και τους βρίσκαμε. Παίζαμε μπάλα και κυνηγητό στους δρόμους. Τα δοκάρια στα αυτοσχέδια γήπεδα ήταν ή οι σχολικές τσάντες ή τα πουλόβερ κι οι ζακέττες μας κουβαριασμένες και για καλάθια του μπάσκετ είχαμε τα περβάζια των παραθύρων.

Πόσες φορές δεν σπάγαμε και κανένα τζάμι και εξαφανιζόμασταν όλοι μαζί αφήνοντας τη μπάλα στα χέρια κάποιου συνταξιούχου που την έσκιζε με το σουγιά και την πέταγε στο δρόμο. Ο παλιόγερος !

Σκάβαμε λακουβάκια για να παίξουμε γκαζές, ακόμα και κουτσό μαζί με τα κορίτσια, χαρτάκια ή απ αυτά που αγοράζαμε απ τα περίπτερα ή με τα χαρτόνια απ τα πακέτα τα τσιγάρα.

Πηγαίναμε στα σπίτια των φίλων μας και χτυπούσαμε την πόρτα, ή το πιο συνηθισμένο μπαίναμε χωρίς να ρωτήσουμε. Πέφταμε από δέντρα, κοβόμασταν, πληγώναμε τα γόνατα μας και σπάγαμε και κανένα χέρι και οι γονείς μας μάς κατσάδιαζαν κι αυτό ήταν. Λίγο βάμμα στην πληγή κι όξω απ την πόρτα.

Τσακωνόμασταν και παίζαμε μπουνιές και μαυρίζαμε και μελανιάζαμε και πάλι φιλιώναμε. Παίζαμε ξιφομαχίες με αυτοσχέδια ξύλινα σπαθιά. Τα ακόντια μας ήταν τα κοντάρια απ τις σκούπες ειδικά από εκείνες που τύλιγαν με μια μαξιλαροθήκη και ξαράχνιαζαν τα ταβάνια. Οι ασπίδες μας ήταν τα καπάκια απ τις μεγάλες κατσαρόλες

Τρώγαμε ακόμα και σκουλήκια και λάσπες απ τον κήπο. Θυμάστε τη γεύση της λάσπης; Ούτε μάτια βγάλαμε, ούτε τα σκουλήκια έζησαν για πολύ το στομάχι μας.

Κι όταν η γιαγιά πότιζε τον κήπο τι πλάκα να της πατάς το λάστιχο του ποτίσματος και να της κόβεις το νερό κι εκείνη να φωνάζει.  Κι ο πανικός ακόμα μεγαλύτερος όταν πιάναμε το φλίτ με το εντομοκτόνο για να παίξουμε ανίδεοι για το δηλητήριο που περιείχε.

Στους ποδοσφαιρικούς μας αγώνες την ομάδα την έφτιαχναν μερικοί, οι υπόλοιποι μάθαιναν να ζουν χωρίς αρχηγιλίκι.  Φεύγαμε απ το σπίτι το πρωί και παίζαμε όλη μέρα ελεύθεροι αρκεί να γυρίζαμε πίσω μόλις άρχιζε να σκοτεινιάζει, ή όταν η μάνα μας έβαζε τις φωνές απ το μπαλκόνι να τσακιστούμε να ανεβούμε για διάβασμα. Δεν είχαμε βιντεοπαιχνίδια ούτε καν τηλεόραση, ούτε κινητά ούτε υπολογιστές ή internet άντε κανένα ραδιόρφωνο με λυχνίες. Το καλύτερο δώρο ήταν ένα μικρό τρανζιστοράκι με εννιάβολτη Bereck για να ακούμε Εθνικό, ή Ενόπλων.

Πηγαίναμε σχολείο και τα Σάββατα. Τρείς μέρες πρωι, τρείς μέρες απόγευμα. Τετάρτη απόγευμα Πέμπτη πρωί και την πρώτη ώρα Μαθηματικά. Πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε το χέρι κάποιου καθηγητή να μας σηκώνει απ τη φαβορίτα ή να μας τραβάει τα αυτιά, η να μας ρίχνει μια σβουριχτή σφαλιάρα. Κι η βίτσα, συνήθως από μουριά να μας πληγώνει την παλάμη. Οι πράξεις μας ήταν δικές μας και οι συνέπειες θα βάρυναν εμάς.

Ποιος δε θυμάται τις καζούρες ιδιαίτερα στους Θεολόγους, τις Αγγλικούδες και τους Τεχνικούς. Τα παρατσούκλια που τους βγάζαμε τα παλιόπαιδα. Ο γιαουρτάς, ο καρκίνος ο θέκλας η θρούμπος ο φισφιρίκος. Την αγωνία μόλις έμπαινε ο μαθηματικός κι άνοιγε τον κατάλογο. -Για να σηκωθεί σήμερα ο ………. Και μέχρι να πεί τον μελλοθάνατο, κόμπος το στομάχι.

Θυμάστε στα διαγωνίσματα την απεγνωσμένη προσπάθεια να αντιγράψουμε με το βιβλίο στα γόνατα, ή τα σκονάκια κρυμμένα στα μανίκια, ή τα κορίτσια που τάγραφαν με στυλό BIC ή SCHNEIDER πάνω στα μπούτια τους και τα κάλυπταν με τις μπλέ ποδιές τους. Μπλέ κοριτσίστικες ποδιές, άσπρο γιακαδάκι και άσπρη μπλέ κορδέλλα στα μαλλιά. Ποδιές που εξαφανιζόντουσαν στο λεωφορείο και χωνόντουσαν μες στις τσάντες και ταΆ αγόρια που περίμεναν στο τέρμα του λεωφορείου.

Ποιος δε θυμάται τις ημερήσιες εκδρομές στον Κάλαμο, τον Αη Γιάννη το Ρώσσο, το Ναύπλιο, τον Οσιο Λουκά, τους Δελφούς για να δούμε τον Ηνίοχο τον σκανδαλιάρη που σε κοίταγε πονηρά όπου κι αν στεκόσουνα ,με κάτι απίστευτα πούλμαν.

Και τους ποδοσφαιρικούς αγώνες των τριών ωρών και βάλε στα άδεια οικόπεδα που τώρα έχουν γίνει μεζονέτες και στούντιο.

Κάποιοι μαθητές όχι τόσο έξυπνοι ή επιμελείς έχαναν την τάξη και ξαναπήγαιναν στην ίδια. Θυμηθείτε πόσους διετείς είχατε στην τάξη σας στο γυμνάσιο. Ήταν εύκολα αναγνωρίσιμοι απ τα γένια και τη χοντρή φωνή.

Ο πρώτος μας έρωτας ήταν συνήθως αδελφή ή εξαδέλφη του καλύτερου φίλου μας. Θυμόσαστε το χτυποκάρδι αλήθεια; Την αγωνία μη μας πάρουν χαμπάρι. Το πρώτο φιλί. Τα ξαναμμένα μάγουλα ,το χνούδι πάνω απ το χείλος μας.

Θυμάστε τα πάρτυ γενεθλίων με 15 αγόρια και δύο κορίτσια, (Ποιος να αφήσει την κόρη του να πάει) με πορτοκαλάδα ή ΤΑΜ ΤΑΜ, πατατάκια τσιπς και σπιτικό κέϊκ κι αργότερα βερμουτάκι και ξηρούς καρπούς.  Τις άπειρες φορές που χορεύαμε το ίδιο μπλούζ σε συνενόηση με τον υπεύθυνο του πικάπ, έτσι για να μένουμε πιο πολλή ώρα αγκαλιασμένοι με το κορίτσι των ονείρων μας. Την απίστευτη φράση ΤΑ ΦΤΙΑΞΑΜΕ. Τι φτιάξαμε ο Θεός κι η ψυχή μας.

Πηγαίναμε στο γήπεδο τρείς ώρες πριν το μάτς και γυρίζαμε παπί απ τη βροχή και παγωμένοι μέχρι το μεδούλι τυλιγμένοι με μουσκεμένες σημαίες και χωμένοι σε πλαστικές σακούλες Κι με τις κάλτσες να τρέχουν

Υπήρχαν τέσσερις εποχές διακριτές μεταξύ τους. Τα φύλλα των δέντρων έπεφταν το φθινόπωρο και τα μπουμπούκια των λουλουδιών άνθιζαν την άνοιξη. Υπήρχαν δέντρα και κήποι στις αυλές των σπιτιών και πηγάδια και χώμα που μύριζε μετά το πότισμα . Θυμάστε τους πανσέδες; Τα σκυλάκια; Τα χρυσάνθεμα;

Τις πλεχτές ζακέτες που βάζαμε κάπου μετά το Πάσχα. Τα πρώτα μακριά παντελόνια.

Τα καλοκαιρινά βράδια τα βγάζαμε ή στα σκαλιά παρέες παρέες, ή παίζοντας κρυφτό και κρυφτοντένεκο, ή στα καλοκαιρινά σινεμά με τα χαλίκια, τις καρέκλες με το πλαστικό σκοινί, τις μπουκαμβίλιες στη μάντρα , τον πασατέμπο και την πορτοκαλάδα ΠΑΡΘΕΝΩΝ. Αξέχαστα χρόνια.

 

Οι γενιές αυτές έβγαλαν μερικούς απ τους καλύτερους επιστήμονες, γιατρούς, μηχανικούς, ανθρώπους εργατικούς και τίμιους οικογενειάρχες και πολλούς άλλους. Τα τελευταία πενήντα χρόνια έγινε έκρηξη σε καινοτομίες και νέες ιδέες. Είχαμε επιτυχίες, αποτυχίες και υπευθυνότητα και μάθαμε να τα αντιμετωπίζουμε όλα.

Μεγαλώσαμε σαν παιδιά με τις χαρές και τις λύπες, μας. Ζήσαμε. Και θα εξακολουθήσουμε να ζούμε όσο μας χρωστάει ο Θεός, σε πείσμα όλων αυτών που μας πλαστικοποίησαν τη ζωή με δικές τους ιδέες και για δικό τους όφελος

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 3 Νοεμβρίου 2021

Ο νεαρός Αριστοτέλης θα γινόταν ο καλύτερος μαθητής της Ακαδημίας που ιδρύθηκε από τον άνθρωπο που έμεινε στην ιστορία ως ο πατέρας της φιλοσοφίας. Είχε, βλέπετε, την τάση να κάνει πολλές ερωτήσεις και να απαντά σε ακόμα περισσότερες.

Η ακριβής χρονολογία της αναχώρησής του από την Ακαδημία είναι αμφιλεγόμενη, αλλά εικάζεται πως έφυγε λίγο μετά τον θάνατο του Πλάτωνα, καθώς δεν του άρεσε η νέα τάξη των πραγμάτων στη σχολή, μετά τη «φυγή» του δασκάλου του. Ωστόσο, στα χρόνια που ακολούθησαν, θα διαφωνούσε με πολλές από τις βασικές ιδέες του.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσα ακριβώς έγραψε ο Αριστοτέλης, αλλά ακόμα και από αυτό το μέρος της δουλειάς του που έχει διασωθεί μέχρι σήμερα, είναι ασφαλές να συμπεράνουμε πως το εύρος των θεμάτων που ασχολήθηκε, είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Όλα τα πεδία, επιστημονικά και μη, από την αστρονομία και τη φυσική, μέχρι την ηθική και τα οικονομικά, έχουν επηρεαστεί από τον Αριστοτέλη. Για παραπάνω από 2.000 χρόνια μετά τον θάνατό του, έχει κατορθώσει να παραμείνει ένας από τους πιο γνωστούς στοχαστές της ιστορίας.

Ενώ, λοιπόν, η επιρροή του είναι φανερή σε πολλά θέματα της σημερινής εποχής, κάποιες από τις πιο εύστοχες παρατηρήσεις του σχετίζονται με τη φιλία. Έβλεπε τη φιλία ως μία από τις πραγματικές χαρές της ζωής και θεωρούσε πως για να ζήσει κάποιος μια ευτυχισμένη ζωή, χρειάζεται μια πραγματική φιλία. Με δικά του λόγια:

«Η φιλία είναι ένα είδος αρετής ή τουλάχιστον συνυφασμένη με την αρετή. Εκτός όμως απ΄ αυτό, η φιλία είναι και πράγμα πάρα πολύ αναγκαίο στη ζωή του ανθρώπου, γιατί κανείς δεν θα προτιμούσε να ζει χωρίς φίλους, έστω κι αν έχει στην κατοχή του όλα τα άλλα αγαθά. Γι΄αυτό ακόμα και οι πλούσιοι και εκείνοι που κατέχουν αξιώματα και πολιτική εξουσία, πιστεύουν ότι η παρουσία φίλων είναι πολύ μεγάλη ανάγκη. Εξάλλου οι άνθρωποι στη φτώχεια και στις άλλες δυστυχίες τους, πιστεύουν ότι το μόνο καταφύγιο είναι οι φίλοι. Επιπλέον, οι φίλοι συνδράμουν τους νέους, ώστε να τους αποτρέψουν από τα λάθη, και, προκειμένου, για τους μεγάλους στην ηλικία, τους φροντίζουν και αναπληρώνουν τις δυνάμεις που τους λείπουν. Δύο πηγαίνουν μαζί, διότι και οι δυο είναι πιο ικανοί να κατανοήσουν από κοινού και να ενεργήσουν».

Οι συμπτωματικές φιλίες

Ο Αριστοτέλης υπογράμμισε δύο συνηθισμένα είδη φιλίας που βασίζονται περισσότερο στη σύμπτωση, παρά στην πρόθεση.

1) Φιλία ωφελιμότητας

Η πρώτη είναι η φιλία που βασίζεται στην ωφελιμότητα. Σε αυτό το είδος φιλίας, τα δύο μέρη δεν τρέφουν αληθινά φιλικά συναισθήματα, αλλά διατηρούν τη σχέση τους γιατί αποκομίζουν οφέλη.

Αυτή η φιλία, δεν είναι μόνιμη. Όταν τελειώνουν τα οφέλη, συνήθως τελειώνει και η φιλία. Ο Αριστοτέλης παρατήρησε πως αυτή η σχέση είναι πιο συνηθισμένα ανάμεσα σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.

Ένα σωστό παράδειγμα τέτοιας φιλίας, είναι οι σχέσεις που φτιάχνουμε με συνάδελφους στη δουλειά. Μπορεί όντως να περνάμε καλά μαζί, αλλά μόλις η κατάσταση αλλάξει, συνήθως αλλάζει και η φύση της σχέσης μας.

2) Φιλία απόλαυσης

Αντίστοιχα, το δεύτερο είδος συμπτωματικής φιλίας βασίζεται στην απόλαυση. Αυτό, όμως, είναι πιο συνηθισμένο σε νεαρούς ανθρώπους. Είναι το είδος φιλίας που παρατηρείται ανάμεσα σε συμμαθητές, συμφοιτητές και άτομα που ανήκουν στην ίδια αθλητική ομάδα.

Η πηγή της φιλίας είναι πιο συναισθηματική, αλλά ταυτόχρονα, είναι το είδος της φιλίας που συνήθως κρατάει λιγότερο. Μόλις τα ενδιαφέροντα των φίλων πάψουν να είναι κοινά, σταματάει και η απόλαυση και κατά επέκταση, η φιλία. Συνήθως, αυτό συμβαίνει, επειδή μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε και αλλάζουμε.

Οι περισσότερες φιλίες, ανήκουν σε αυτές τις δύο κατηγορίες και ενώ ο Αριστοτέλης ποτέ δεν τις χαρακτήρισε με αρνητικό τρόπο, πίστευε πως το μικρό βάθος τους περιόριζε την ποιότητά τους.

Είναι καλό, για την ακρίβεια, είναι απαραίτητο, να έχουμε συμπτωματικές φιλίες, αλλά μπορούμε να τα πάμε ακόμα καλύτερα.

Η φιλία της αρετής και του αγαθού

Η τελευταία μορφή φιλίας που κατέγραψε ο Αριστοτέλης είναι η καλύτερη από όλες. Αντί να βασίζεται στο συμφέρον ή στην απόλαυση, το τρίτο είδος φιλίας βασίζεται στην κοινή εκτίμηση των αρετών και των ιδανικών, ανάμεσα στα δύο μέρη. Είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι και οι αξίες, τις οποίες αντιπροσωπεύουν που αποτελούν το κίνητρο διατήρησης των φιλικών δεσμών.

Συνήθως, αυτή η φιλία κρατάει μέχρι τέλους, αλλά για τη δημιουργία της απαιτείται η ύπαρξη ενός βασικού επίπεδου καλοσύνης στο καθένα από τα δύο άτομα. Σαν να μην έφτανε αυτό, απαιτούν χρόνο και εμπιστοσύνη για να σφυρηλατηθούν σωστά.

Οι άνθρωποι που δεν έχουν ενσυναίσθηση και δεν νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους συχνά αποτυγχάνουν να αναπτύξουν τέτοιες σχέσεις και καταλήγουν στα πρώτα δύο είδη φιλιών. Ο κάθε άνθρωπος έχει περισσότερες πιθανότητες να πετύχει αυτό το επίπεδο φιλίας με κάποιον που ξέρει πολύ καλά, τον έχει δει στη χειρότερη φάση της ζωής του και έπειτα τον είδε να την ξεπερνάει. Το ίδιο πράγμα ισχύει και για φίλους που αντιμετώπισαν και ξεπέρασαν μαζί τις ίδιες δυσκολίες.

Πέρα από το βάθος και την οικειότητα που προκύπτει σε αυτές τις σχέσεις, η ομορφιά τους κρύβεται και στο γεγονός πως συμπεριλαμβάνουν τα πλεονεκτήματα και από τα δύο προηγούμενα είδη φιλίας. Είναι ωφέλιμες και απολαυστικές.

Όταν σέβεσαι τον άλλον και νοιάζεσαι για το καλό του, χαίρεσαι και μόνο που είσαι μαζί του, μπορείτε να βρείτε πράγματα που θα διασκεδάσουν και τους δύο σας, αλλά και να βοηθήσετε ο ένας τον άλλον.

Αυτές οι σχέσεις απαιτούν χρόνο και προσπάθεια, αλλά όταν ανθίσουν, οι καρποί τους είναι η εμπιστοσύνη, ο θαυμασμός και το δέος, δηλαδή οι πιο γλυκοί καρποί που έχει να μας προσφέρει η ζωή.

Δείξε μου τον φίλο σου…

Αν σε διαβάζουν για πάνω από 2.000 χρόνια, τότε κάτι πρέπει να έχεις κάνει σωστά.

Ο Αριστοτέλης μάς έμαθε να εξετάζουμε τον κόσμο εμπειρικά και ενέπνευσε γενιές στοχαστών και φιλοσόφων να αναθεωρήσουν τον ρόλο και την αξία της ηθικής στην καθημερινότητά μας.

Για τον μέσο άνθρωπο, όμως, τα πιο χρήσιμα διδάγματα του Αριστοτελή, με αξία και στη σημερινή εποχή, είναι αυτά που σχετίζονται με τις καλές σχέσεις. Ο Αριστοτέλης είδε την αξία των συμπτωματικών φιλιών, αλλά η προσωρινή τους φύση, τον έσπρωξε να να τις απορρίψει. Στα μάτια του, δεν είχαν γερά θεμέλια.

Για αυτό τον λόγο, επιχειρηματολόγησε υπέρ της καλλιέργειας ενάρετων σχέσεων, οικοδομημένες σε καλές προθέσεις, προσπάθεια και αμοιβαία εκτίμηση του χαρακτήρα και της καλοσύνης που έχει η κάθε πλευρά. Ήξερε πως το πέρασμα του χρόνου δεν θα μπορούσε να φθείρει μια τέτοια φιλία. Αντίθετα, πιθανώς θα την ενίσχυε. Για τον Αριστοτέλη, λίγα πράγματα πλησίαζαν την αξία μιας τέτοιας φιλίας.

Και η σκέψη του έχει βάση. Σε τελική ανάλυση, οι δεσμοί που δημιουργούμε με τους άλλους, διαμορφώνουν την ποιότητα ζωής μας. Είμαστε και γινόμαστε, τα άτομα με τα οποία συναναστρεφόμαστε

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 24 Οκτωβρίου 2021

Από τον Πέτρο

Από παλιά κινητά τηλέφωνα μέχρι τηλεοράσεις και ψυγεία, η ανθρωπότητα θα παράγει εντός του 2021 περισσότερους από 57 εκατομμύρια τόνους ηλεκτρονικών αποβλήτων, εκτιμά διεθνής ομάδα ειδικών,

Η ποσότητα αυτή είναι μεγαλύτερη σε βάρος από το Σινικό Τείχος, τη βαρύτερη ανθρώπινη κατασκευή στον πλανήτη, επισημαίνει το BBC.

Μόνο το 20% εκτιμάται ότι θα ανακυκλωθεί με τις κατάλληλες διαδικασίες.

Ο Πάσκαλ Λίροϊ, γενικός διευθυντής της ομάδας WEEE που δημοσίευσε την εκτίμηση, δήλωσε ότι οι κατασκευαστές φέρουν σημαντική ευθύνη, καθώς σχεδιάζουν προϊόντα με μικρή διάρκεια ζωής και περιορίζουν τη δυνατότητα επισκευής.

«Η γρήγορη ανάπτυξη κινητών τηλεφώνων, για παράδειγμα, έχει οδηγήσει σε μια αγορά που εξαρτάται από την γρήγορη αντικατάσταση παλαιότερων συσκευών» είπε στο BBC.

«Οι καταναλωτές θέλουν να κάνουν το σωστό αλλά απαιτείται σωστή ενημέρωση και βολικές υποδομές που διευκολύνουν την ορθή απόρριψη ηλεκτρονικών συσκευών» σημείωσε.

«Για κάθε τόνο ηλεκτρονικών αποβλήτων που ανακυκλώνεται αποφεύγουμε την εκπομπή δύο τόνων διοξειδίου του άνθρακα» πρόσθεσε.

Θησαυρός στα σκουπίδια

Σύμφωνα με έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, τα ηλεκτρονικά σκουπίδια που παρήγαγε η ανθρωπότητα το 2019 περιέχουν υλικά αξίας 62,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ποσό που υπερβαίνει το ΑΕΠ πολλών χωρών.

«Ένας τόνος πεταμένων κινητών τηλεφώνων περιέχει πιο πολύ χρυσό από έναν τόνο μεταλλεύματος χρυσού» δήλωσε ο δρ Ρούντιγκερ Κερ, διευθυντής του προγράμματος Βιώσιμων Κύκλων του ΟΗΕ.

Η έλλειψη υποδομών και η απροθυμία των καταναλωτών να ανακυκλώσουν συσκευές που δεν χρειάζονται φαίνεται ότι επιτείνει το πρόβλημα.

Σύμφωνα με έκθεση της βρετανικής Βασιλικής Εταιρεία Χημείας το 2019, μέχρι και 40 εκατομμύρια παλιές ηλεκτρονικές συσκευές παραμένουν αδρανείς στα σπίτια των Βρετανών

Aπό το in. gr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 23 Οκτωβρίου 2021

Μεγάλωσα φίλη..
Μεγάλωσα και δεν με θυμώνει πια η προδοσία..
Συνήθισε η πλάτη μου στις μαχαιριές και μου παίρνει μόνο μια στιγμή να βγάλω το μαχαίρι και να καθαρίσω την πληγή..

Μεγάλωσα φίλη..
Μεγάλωσα και δεν με θυμώνουν πια οι περαστικοί από τη ζωή μου..
Μεγάλωσα φίλη..
Κι έμαθα πως την οικογένεια δεν την ορίζουν οι δεσμοί αίματος..
Οικογένεια είναι οι άνθρωποι που επιλέγεις να μείνουν όταν η πόρτα σου κλείσει..
Όταν βρεθείς στο πάτωμα..
Είναι εκείνοι που δεν θα σε βάλουν σε κανένα κουτάκι και θα σε αποδεχτούν χωρίς όρους και όρια..

Μεγάλωσα φίλη..
Και το ταξίδι μου το θέλω μόνο με εκείνους που σιγοτραγουδάμε στον ίδιο ρυθμό κι ας είμαστε φάλτσοι..

Μεγάλωσα φίλη..
Κι αν δεν είναι έρωτας, δεν θέλω να είναι τίποτα..
Κι αν δεν είναι αγάπη, δεν θέλω να είναι τίποτα..
Κι αν δεν είναι πίστη, δεν θέλω να είναι τίποτα..
Γιατί από το περίπου, προτιμώ το τίποτα..

Μεγάλωσα φίλη μου κι όχι στα χρόνια..
Μεγάλωσα μέσα από τις απώλειες..

Και τώρα στέκω εδώ..
Σημαδεμένη αλλά όρθια..
Δεν χαρίζομαι..
Δεν δίνομαι..
Δεν παραδίνομαι..

(Kείμενο της Σοφίας Παπαηλιάδου)