Η Ζωή μας σήμερα

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 4 Ιουνίου 2024

– Αύριο, πρέπει να πάω, στον Αρσό, να ρινιάσομε τσι συκιές.
Είπε η μάνα μου, που σά σήμερα, ήρθε απού όξω κι ήφερε σ’ένα καλάθι, κάτι πολύ μικρά σύκα.
– Μα ήντά ναι φτά, ώ μάνα;;
-Ερίνοι . Άγρια σύκα.
Δέ ντρώουνται.(τρώγονται). Μόνου γλυκό τσι κάνουνε.
Κάτσε, να δεις, που θα τα κάμω αρμαθιές κι αύριο θα πάω να τσι κρεμάσω στσι συκιές. Ετσά, θα ενούνε τα σύκα, που θα φέρνω τον Αύγουστο. Να ξέρεις…….
Μπορεί καμμιά βολά, να το κάμεις κι εσύ, το ρίνιασμα.
“Μα τόση καλή ψυχή να ‘χω, όσο πρόκεται…. Άμα σφαλίξομε ντα μάθια μας, θα ξεραθούν όλα.”
“Λες ..κι είχε πυθιά (πυτιά), το στόμα τζη…”
Ετράβηξα το σκαμνάκι κι ήκατσα.
Εκείνη, εβάστα μια βελόνα με κλωστή
κι επέρνα τα συκαλάκια , τρία – τέσσερα μαζί, ήκοβγε τη ‘ν’ κλωστή, την ήδενε κόμπο και ξανά το ίδιο.
Μου θύμισε τσί μαργαρίτες και τα διπλά πουλιά, που τα περνούμα με κλωστή και κάναμε κολιέδες τη Μ.Παρασκευγή , ια να στολίσομε, τον Επιτάφιο.
– Καλέ ώ μάνα;; Δε μοιάζουνε σα βραχιόλια , με πράσινες πέτρες και σα ντα σκουλαρίκια τση ιαιάς;;;
Δώσ’ μου, να βάλω ένα…. βραχιόλι.
– Άστα κάτω και μήν ακουμπήξεις το στόμα σου, ιατί θα πρηστεί..
-Και, δέ θά ξεραθούνε, αφού είναι κομμένα; Πώς θα ενούνε σύκα;;;;
-Ώ !!! ζαβοκουκιά…..(αθώα χαζή).
Μα ευτά τα σύκα, θαρρείς πως θα φάτε;;;
Μέσ’ σ’ εουτά τα σύκα, έχει ένα μυάκι(μυγάκι), μικρό, που βγαίνει και πάει και κάθεται, απάνω στα λουλούδια τση ήμερης συκιάς. Εουτό, είν’ ασερνικό, ιαυτό, λέμε, “ο έρινας”. Από φτό, ίνουνται τα σύκα.
Ότι να μεγαλώξεις, θα το καταλάβεις…
Στο παιδικό μυαλό, συντελέστηκε, ένα θαύμα.!!!!
Πέρασαν τα χρόνια κι όπως το ‘χε προβλέψει η μάνα, ετσά εΐνηκε(έγινε).
Επεθάνανε οι ονείς(γονείς), εξεράθησα κι οι τόποι..,
*
Σήμερα, γνωρίζω, πως η ερινιά, είναι η άγρια συκιά και οι καρποί της είναι θηλυκοί και αρσενικοί.
Από τον αρσενικό καρπό, βγαίνει το μυγάκι, και γονιμοποιει με τη γύρη που μεταφέρει, (όπως φρόντισε η φύση),τα άνθη της ήμερης συκιάς, που είναι μόνο θηλυκά.
Ένα δέντρο, με δύο φύλα.!!
Ένα δέντρο με ένα φύλο.!!
Μια γονιμοποίηση.!!
Ένας υπέροχος καρπός, που δεν έχει φύλο…. Είναι ουδέτερος..
*
Καλό Ρινιαστή λοιπόν.!!! 1-6-2023

Από την Παρασκευή Μπαρδάνη

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 3 Ιουνίου 2024

JAMES WEBB: αυτός είναι ο πιο μακρινός γαλαξίας που γνωρίζουμε στο Σύμπαν, το φως του χρειάστηκε 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει μέχρι τη Γη.

Χάρη στην υπέρυθρή όρασή του, το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb κοίταξε πιο μακριά από ποτέ και εντόπισε τον μακρινό γνωστό γαλαξία, ένα αρχέγονο αντικείμενο που υποχρεώνει τους κοσμολόγους να αναθεωρήσουν τα μοντέλα τους για τα αρχικά στάδια εξέλιξης του Σύμπαντος.

Το φως του γαλαξία JADES-GS-z14-0 χρειάστηκε 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει μέχρι τη Γη. Αυτό σημαίνει ότι το James Webb είδε αυτή τη μεγάλη ομάδα άστρων όπως ήταν μόλις 295 εκατομμύρια χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη που γέννησε το Σύμπαν.

Ο προηγούμενος κάτοχος του ρεκόρ ήταν ένας γαλαξίας που απεικονίστηκε όπως ήταν 325 εκατ. χρόνια μετά τη Μεγάλη Έκρηξη.

Δεδομένου ότι το φως του JADES-GS-z14-0 ταξίδευε 13,5 δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσει μέχρι τη Γη, θα περίμενε κανείς ότι η απόσταση του γαλαξία θα ήταν 13,5 δισ. έτη φωτός.

Στην πραγματικότητα όμως η απόσταση είναι πολύ μεγαλύτερη λόγω της συνεχιζόμενης διαστολής του Σύμπαντος και ξεπερνά τα 34 δισεκατομμύρια έτη φωτός.

Ο γαλαξίας JADES-GS-z14-0 εμφανίζεται ως αμυδρή κόκκινη κουκκίδα στην εικόνα του James Webb. Πηγή: NASA, ESA, CSA, STScI, Brant Robertson (UC Santa Cruz), Ben Johnson (CfA), Sandro Tacchella (Cambridge), Phill Cargile (CfA)

Φωτεινός για την ηλικία του

Η διεθνής ερευνητική ομάδα που έσπασε το ρεκόρ απόστασης δηλώνει πως έμεινε έκπληκτη από τη φωτεινότητα  του αντικειμένου.

Πολλοί μακρινοί γαλαξίες είναι ιδιαίτερα φωτεινοί λόγω της ακτινοβολίας που εκπέμπουν οι κεντρικές μαύρες τρύπες τους καθώς καταπίνουν διαστρικό υλικό. Στην περίπτωση του JADES-GS-z14-0, αντίθετα, το φως δείχνει να προέρχεται από πολυάριθμα νεαρά άστρα.

«Όλο αυτό το αστρικό φως υποδηλώνει ότι  ο γαλαξίας έχει εκατοντάδες εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο. Αυτό εγείρει το ερώτημα: πώς μπόρεσε η φύση να δημιουργήσει ένα φωτεινό, τεράστιο γαλαξία σε λιγότερο από 300 εκατομμύρια χρόνια» σχολίασαν σε δελτίο Τύπου της NASA o ιταλός αστρονόμος Στέφανο Καρνιάνι και ο αμερικανός συνάδελφός του Κέβιν Χέινλαϊν.

Επισήμαναν ακόμα ότι τα άστρα του γαλαξία δεν φαίνεται να αποτελούνται αποκλειστικά από υδρογόνο και ήλιο, τα μόνα χημικά στοιχεία που δημιουργήθηκαν στη Μεγάλη Έκρηξη.

«Η παρουσία οξυγόνου τόσο νωρίς στη ζωή ενός γαλαξία αποτελεί έκπληξη και υποδεικνύει ότι πολλαπλές γενιές άστρων μεγάλης μάζας είχαν ήδη ζήσει τις ζωές τους πριν παρατηρήσουμε τον γαλαξία» είπαν οι δύο ερευνητές.

«Όλες αυτές οι παρατηρήσεις μάς λένε ότι ο  JADES-GS-z14-0 δεν είναι σαν τα είδη γαλαξιών που έχουν προβλεφθεί στο νεαρό Σύμπαν από θεωρητικά μοντέλα και υπολογιστικές προσομοιώσεις.

Ο  JADES-GS-z14-0 θα ήταν αδύνατο να γίνει ορατός με άλλα τηλεσκόπια εκτός από το James Webb.

Λόγω της διαστολής του Σύμπαντος, το φως του γαλαξία έχει μετατοπιστεί σε υπέρυθρα μήκη κύματος που μπορεί να καταγράψει μόνο το νέο καμάρι της αστρονομίας.

Όπως σχολίασε ο δρ Μπραντ Ρόμπερτσον του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στη Σάντα Κρουζ, «θα μπορούσαμε να ανιχνεύσουμε αυτό τον γαλαξία ακόμα κι αν ήταν δέκα φορές πιο αμυδρός».

«Αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσαμε να δούμε κι άλλα παραδείγματα, ακόμα πιο νωρίς στην ιστορία του Σύμπαντος –πιθανώς τα πρώτα 200 εκατομμύρια χρόνια».

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 24 Μαΐου 2024

H Tijanniya, 14 ετών, μια αθλητική μαθήτρια από την πόλη Atar στη δυτικοαφρικανική χώρα της Μαυριτανίας, τρώει πρωινό με άλλα πέντε κορίτσια, ηλικίας 7 έως 12 ετών, σε μια στενόχωρη καλύβα από ψαμμίτη βαθιά μέσα στην έρημο Σαχάρα.

Το στομάχι της είναι ήδη φουσκωμένο από τις τεράστιες ποσότητες κατσικίσιου γάλακτος και λιπαρού κουσκούς, αλλά το γεύμα δεν έχει τελειώσει. Το επόμενο πιάτο είναι μια πίντα από κοπανισμένο κεχρί αναμεμειγμένο με νερό. Η Tijanniya καταπίνει τον πηχτό χυλό – δεν έχει άλλη επιλογή. Μια ηλικιωμένη γυναίκα ντυμένη με ροζ ράσα απειλεί να τη χτυπήσει με ένα μακρύ μπαστούνι αν αρνηθεί. Ακόμη χειρότερα, αν ξεράσει, η γυναίκα θα την αναγκάσει να φάει τον εμετό της

Τα στρώματα λίπους είναι το αποκορύφωμα της σεξουαλικότητας

Έξω, ένας δυνατός άνεμος μαστιγώνει την άμμο σε παράξενα, φαντασμαγορικά σχήματα. Τα κορίτσια έχουν σταλεί σε αυτό το ερημικό σημείο κοντά στο Atar για να υπομείνουν την πρακτική του leblouh – εντατική αναγκαστική σίτιση. «Ο στόχος είναι να τα ταΐζουμε μέχρι να φουσκώσουν τα σώματά τους σαν μπαλόνια», λέει η 50χρονη Aminetou Mint Elhacen, η γυναίκα που κρατάει το μπαστούνι.

Το ιδεώδες της γυναικείας ομορφιάς στη Μαυριτανία, μια χώρα μιάμιση φορά μεγαλύτερη από το Τέξας και καλυμμένη από έρημο, είναι σαν την αμερικανική λατρεία της υπερλεπτότητας σε αντίστροφη μορφή. Η παράδοση της Μαυριτανίας υποστηρίζει ότι στις γυναίκες, τα στρώματα λίπους είναι το αποκορύφωμα της σεξουαλικότητας.

Η προτίμηση αυτή προήλθε πριν από αιώνες μεταξύ των Μαυριτανών, νομάδων μουσουλμάνων αραβικής και βερβερικής καταγωγής που αποτελούν τα δύο τρίτα των 3,1 εκατομμυρίων κατοίκων της Μαυριτανίας. Για τους αρχαίους Μαυριτανούς, μια παχιά σύζυγος (όπως και τα παχιά ζώα) ήταν σύμβολο του πλούτου ενός άνδρα, απόδειξη ότι είχε αρκετά πλούτη για να τη θρέψει γενναιόδωρα, ενώ οι υπόλοιποι χάνονταν στην ξηρασία.

Αυτή η πρακτική της αναγκαστικής σίτισης ονομάζεται «leblouh» ή «gavage», ένας γαλλικός όρος που αναφέρεται στη «διαδικασία πάχυνσης των χηνών για την παραγωγή φουά γκρα»

H πρακτική της αναγκαστικής σίτισης ονομάζεται «leblouh» ή «gavage»

Μέχρι πρόσφατα, φαινόταν ότι το βίαιο τάισμα και το ήθος του big is beautiful είχαν αρχίσει να εκλείπουν. Παρόλο που το leblouh* δεν είχε ποτέ τεθεί εκτός νόμου σε αυτή την ισλαμική δημοκρατία, το 2003 η κυβέρνηση ξεκίνησε μια εκστρατεία για την καταπολέμηση της κακοποίησης των παιδιών και την ευαισθητοποίηση για τους κινδύνους της παχυσαρκίας για την υγεία.

(*Αυτή η πρακτική της αναγκαστικής σίτισης ονομάζεται «leblouh» ή «gavage», ένας γαλλικός όρος που αναφέρεται στη «διαδικασία πάχυνσης των χηνών για την παραγωγή φουά γκρα». Αυτή η απανθρωποποίηση των κοριτσιών και των γυναικών εκτείνεται πολύ πέρα από τη σημειολογία).

Επιπλέον, καθώς οι ποικίλες παγκόσμιες επιρροές -από τη δυτική μόδα μέχρι τη νιγηριανή ποπ μουσική και τη γαλλική τηλεόραση- έφτασαν σιγά σιγά στις μάζες, οι νεαρές γυναίκες σε πόλεις όπως η πρωτεύουσα Νουακσότ άρχισαν να αδυνατίζουν κάτω από τα ρούχα μουλάφα. Αλλά τον Δεκέμβριο του 2007, η πρόοδος σταμάτησε όταν ένοπλοι με ύποπτους δεσμούς με τη βορειοαφρικανική πτέρυγα της Αλ Κάιντα δολοφόνησαν τέσσερις Γάλλους παραθεριστές κοντά στην πρωτεύουσα, προκαλώντας την κατακόρυφη πτώση του τουρισμού και των ξένων επενδύσεων.

Mια χούντα που ευνοούσε την «επιστροφή στην παράδοση»

Στη συνέχεια, τον Αύγουστο του 2008, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα απομάκρυνε τη δημοκρατική κυβέρνηση και εγκατέστησε μια χούντα που ευνοούσε την «επιστροφή στην παράδοση». Οι εκλογές του επερχόμενου Ιουλίου διατήρησαν τη χούντα* στην εξουσία, παρά τους ισχυρισμούς για μαζική νοθεία των ψήφων.

(*Σήμερα η Μαυριτανία έχει Ισλαμική Ημιπροεδρική Δημοκρατία μετά απόεκελογές που έγιναν το 2019)

Τώρα οι μεγαλόσωμες γυναίκες είναι ξανά στη μόδα και το έθιμο της διοχέτευσης πλούσιου φαγητού σε νεαρά κορίτσια, όπως οι χήνες που εκτρέφονται για φουά γκρα, ευδοκιμεί και πάλι ανεξέλεγκτα.

H Elhacen, μία επαγγελματίας με γουρλωμένα μάτια που ταΐζει με το ζόρι, εκτιμά ότι γύρω από το Atar, ένα εμπορικό κέντρο 250 μίλια από το Nouakchott, το ποσοστό των κοριτσιών που ταΐζονται με το ζόρι έχει ανέλθει σε πάνω από 80%. Κυβερνητικά στοιχεία πριν από το πραξικόπημα του 2008 ανεβάζουν το ποσοστό στο 50-60% στις αγροτικές περιοχές και στο 20-30% στις πόλεις. «Η πρακτική επανεμφανίζεται επειδή οι άνδρες εξακολουθούν να βρίσκουν τα βουνά γυναικείας σάρκας ανακουφιστικά και ερωτικά», εξηγεί ο Seyid Ould Seyid, ένας άνδρας δημοσιογράφος από τη Μαυριτανία. «Η έλξη είναι ριζωμένη από τη γέννηση».

«Το στομάχι μου πονάει»

Η Elhacen, η οποία κερδίζει το ισοδύναμο των 155 δολαρίων για κάθε κορίτσι που ταΐζει με το ζόρι σε διάστημα τριών μηνών, είναι ευχαριστημένη. «Έχω και πάλι πολύ περισσότερες πελάτισσες», σημειώνει. Οι σημερινές «πελάτισσες» της ξαπλώνουν στην καλύβα με γυάλινα μάτια εξαντλημένα, χωνεύοντας το πρωινό.

Η Elhacen αναμειγνύει θρυμματισμένους χουρμάδες και φιστίκια με κουσκούς και λάδι για να φτιάξει το δεύτερο από τα τέσσερα γεύματα της ημέρας – γλυκανάλατες, αυγομεγέθεις μπάλες με περίπου 300 θερμίδες η καθεμία. Κάθε κορίτσι τρώει περίπου 40 την ημέρα, μαζί με 12 λίτρα κατσικίσιο γάλα και χυλό, καθιστώντας την ημερήσια πρόσληψη 14.000 έως 16.000 θερμίδες. Η συνιστώμενη κατανάλωση για ένα υγιές 12χρονο κορίτσι είναι κατά μέσο όρο 1500 θερμίδες- ένας ενήλικος άνδρας bodybuilder τρώει έως και 4000.

«Το στομάχι μου πονάει», βογκάει η Tijanniya. Κόρη κτηνοτρόφων, είναι έξαλλη με τους γονείς της που την έστειλαν εδώ. «Δεν θέλω να γίνω χοντρή. Δεν νομίζω ότι είναι όμορφο. Τώρα καταλαβαίνω γιατί κάποια κορίτσια στο σχολείο επέστρεψαν χοντρά μετά τις διακοπές, ενώ πριν ήταν πολύ πιο όμορφες». Η Tijanniya ρυθμίζει την ηλεκτρικά μπλε μουλάφα της, αποκαλύπτοντας ένα κίτρινο μπλουζάκι και μια μοντέρνα τζιν φούστα από κάτω. «Λατρεύω τα σπορ. Φοβάμαι ότι δεν θα μπορώ να τρέξω γρήγορα όταν θα είμαι χοντρή».

«Χτυπάω τα κορίτσια ή τα βασανίζω πιέζοντας ένα ξύλο ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών τους»

Πώς τρώνε τα μικρά κορίτσια αυτές τις γιγαντιαίες ποσότητες φαγητού; «Είμαι πολύ αυστηρή», υπερηφανεύεται η Elhacen. «Χτυπάω τα κορίτσια ή τα βασανίζω πιέζοντας ένα ξύλο ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών τους. Τα απομονώνω και τους λέω ότι οι αδύνατες γυναίκες είναι κατώτερες».

Οι οικισμοί της ερήμου, όπως αυτή η αγροτική κοινότητα των 1000 ατόμων, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ή τρεχούμενο νερό, είναι δημοφιλείς τόποι για το leblouh, επειδή δεν υπάρχουν περισπασμοί και εύκολοι τρόποι διαφυγής. Αλλά η Elhacen αρνείται ότι η δουλειά της ισοδυναμεί με παιδική κακοποίηση. «Όχι, όχι, είναι για το καλό τους», σχεδόν ουρλιάζει. «Πώς θα βρουν σύζυγο αυτά τα καημένα τα κορίτσια αν είναι κοκαλιάρικα και αηδιαστικά;»

Μια πραγματική ανησυχία, καθώς το leblouh συνδέεται με μια άλλη αποτρόπαια πρακτική: τον παιδικό γάμο. Τα περισσότερα κορίτσια παντρεύονται μεταξύ 12 και 14 ετών. «Η αύξηση του μεγέθους ενός κοριτσιού δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι είναι σωματικά ώριμη, ότι είναι έτοιμη για σύζυγο», σημειώνει η Aminetou Moctar, μια ζωηρή, λεπτή γυναίκα γύρω στα 50, η οποία είναι επικεφαλής της Ένωσης Γυναικών Αρχηγών Νοικοκυριών, μιας οργάνωσης ίσων δικαιωμάτων στο Nouakchott. «Αλλά η αναγκαστική διατροφή μεγαλώνει το σώμα και συρρικνώνει τον εγκέφαλο – το μόνο που κάνουν τα κορίτσια είναι να τρώνε και να κοιμούνται».

Το απόλυτο σημάδι ομορφιάς, ωστόσο, είναι οι ασημένιες ραγάδες στα χέρια. «Οι γονείς θα μου δώσουν μπόνους αν ένα κορίτσι αναπτύξει ραγάδες»8

«Οι γονείς θα μου δώσουν μπόνους αν ένα κορίτσι αναπτύξει ραγάδες»

Η Tijanniya θέλει να γίνει καθηγήτρια γαλλικών, αλλά η Elhacen λέει ότι οι γονείς της έχουν ήδη κανονίσει γάμο γι’ αυτήν. «Η δουλειά της θα είναι να κάνει μωρά και να είναι ένα μαλακό, σαρκώδες κρεβάτι για να ξαπλώνει ο σύζυγός της». Για το σκοπό αυτό, σκοπεύει να επιταχύνει την αύξηση του βάρους της Tijanniya σερβίροντάς της φλιτζάνια με καθαρό ζωικό λίπος.

«Το κοιλιακό λίπος θα πρέπει να πέφτει καταιγιστικά, οι μηροί θα πρέπει να επικαλύπτονται και ο λαιμός θα πρέπει να έχει πυκνούς κυματισμούς λίπους», λέει η Elhacen. Το απόλυτο σημάδι ομορφιάς, ωστόσο, είναι οι ασημένιες ραγάδες στα χέρια. «Οι γονείς θα μου δώσουν μπόνους αν ένα κορίτσι αναπτύξει ραγάδες».

Πίσω στο Atar, μια συλλογή από στενά, αμμώδη δρομάκια και μαγαζιά, η 26χρονη Zeinebou Mint Mohamed προσφέρει μια ματιά στο πιθανό μέλλον των κοριτσιών. Ιδιοκτήτρια παντοπωλείου, με ύψος 1,75 μ. και βάρος πάνω από 200 κιλά, με τα πλεγμένα μαλλιά της βαμμένα ξανθά στις άκρες και ραγάδες στα χέρια της, είναι μια σύγχρονη γυναίκα που έχει μια σχέση αγάπης-μίσους με το μέγεθός της.

«Με τάιζαν με το ζόρι όταν ήμουν παιδί. Έκανα εμετό και υπέφερα από καούρα και διάρροια, αλλά πήρα γρήγορα βάρος», θυμάται η Zeinebou, ξαπλώνοντας στο ετοιμόρροπο σπίτι της με τα δύο δωμάτια.

«Ξαφνικά είδα πόσο πολύ οι άνδρες της Μαυριτανίας λατρεύουν τις πολύ χοντρές γυναίκες»

Στα 13 της παντρεύτηκε έναν πολύ μεγαλύτερό της άνδρα και στα 16 της απέκτησε δύο γιους. Τότε, όπως κάθε φυσιολογική έφηβη, επαναστάτησε, με αποτέλεσμα ο σύζυγός της να τη χωρίσει. Νεοαποκτηθείσα ανύπαντρη, κατακλύστηκε από ρομαντικές προτάσεις.

«Ξαφνικά είδα πόσο πολύ οι άνδρες της Μαυριτανίας λατρεύουν τις πολύ χοντρές γυναίκες. Οι άνδρες μου έλεγαν ότι είχα το πιο όμορφο σώμα στην πόλη και τσακώνονταν για μένα». Με τα τεράστια μάτια της και το χαρισματικό χαμόγελό της, η Zeinebou θα ήταν μια μεγάλη ομορφιά ανεξάρτητα από το μέγεθός της. Αλλά η αντίδραση των ανδρών στο σώμα της μεταμόρφωσε την αυτοεικόνα της.

«Όταν συνειδητοποίησα τη δύναμη που είχα πάνω στους άνδρες, άρχισα να απολαμβάνω το να είμαι χοντρή». Ο σημερινός φίλος της Zeinebou, ο Baba Slama, 29 ετών, ο οποίος είναι, όπως πολλοί άνδρες από τη Μαυριτανία, λεπτός σαν κλαρί, συμφωνεί ότι έχει το πάνω χέρι. «Είναι πανέμορφη, την αγαπώ», λέει.

«Θα ήθελα πολύ να μπορώ να φοράω τζιν και ψηλά τακούνια. Θέλω να κάνω δίαιτα, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα αρέσω πια στους άντρες»

«Θα ήθελα πολύ να μπορώ να φοράω τζιν και ψηλά τακούνια»

Ωστόσο, το βάρος της Zeinebou την επιβραδύνει: «Είμαι πάντα κουρασμένη και λαχανιάζω όταν περπατάω. Θέλω να είμαι πιο αδύνατη για να μπορώ να είμαι πιο δυναμική». Θαυμάστρια των τηλεοπτικών σαπουνόπερων που μεταδίδονται από τη Γαλλία και το Μαρόκο, ομολογεί ότι την ελκύει ο τρόπος ζωής των γυναικών πρωταγωνιστριών.

«Φαίνονται τόσο ανεξάρτητες», λέει. «Θα ήθελα πολύ να μπορώ να φοράω τζιν και ψηλά τακούνια. Θέλω να κάνω δίαιτα, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα αρέσω πια στους άντρες».

Η Zeinebou ανησυχεί επίσης ότι θα χάσει την ιδιότητα του It-girl ανάμεσα στις φίλες της. «Η πρώτη μου σκέψη όταν γνώρισα τη Zeinebou ήταν: Πού βρήκε αυτό το απίστευτο σώμα;» λέει η καλύτερή της φίλη, η Hawer Sessay, 26 ετών. «Ζήλευα τόσο πολύ». Παρόλο που δεν είναι σκελετωμένη με ύψος 1,80 μ. και 180 κιλά, η Hawer λέει ότι έχει πρόβλημα να συσσωρεύσει βάρος και ότι την πείραζαν τα πιο παχουλά κορίτσια ως έφηβη.

Όταν τα 180 κιλά θεωρούνται λίγα

Πρόσφατα, ο σύζυγός της της είπε ότι «δεν του άρεσε να κοιμάται με μια σακούλα γεμάτη κόκαλα». Απεγνωσμένα να γίνει μεγαλύτερη, η Hawer χρησιμοποιεί φάρμακα για να βοηθήσει στην αύξηση του βάρους.

Καταναλώνει ένα μπουκάλι με χάπια των οποίων το δραστικό συστατικό είναι υδροχλωρική κυπροεπταδίνη, ένα φάρμακο για αλλεργίες με παρενέργεια την αυξημένη όρεξη. Σε κακή χρήση, το φάρμακο μπορεί να προκαλέσει χαμηλή αρτηριακή πίεση, θολή όραση, νεφρική ανεπάρκεια και άλλα προβλήματα. «Αγόρασα αυτό το φάρμακο επειδή ο φαρμακοποιός μου είπε ότι είναι το λιγότερο επικίνδυνο».

Η Aminetou, η ακτιβίστρια κατά της αναγκαστικής σίτισης, λέει ότι τα φαρμακευτικά προϊόντα είναι «η νέα μορφή leblouh». Πωλούνται κρυφά στις αγορές της πόλης και περιλαμβάνουν ορμόνες που χρησιμοποιούνται για την πάχυνση καμήλων και κοτόπουλων, καθώς και στεροειδή για το άσθμα και τον καρκίνο που προκαλούν φούσκωμα. Μια γειτόνισσα της Aminetou πέθανε τον Μάιο μετά τη λήψη ζωικών ορμονών ενώ ήταν έγκυος. «Ήλπιζε ότι θα της έδιναν ένα παχύ μωρό», αναστενάζει η ακτιβίστρια.

Σοβαρά προβλήματα υγείας

Η Aminetou έχει ζητήσει από τη χούντα να λάβει μέτρα, χωρίς αποτέλεσμα. «Οι αρχές θέλουν οι γυναίκες να επιστρέψουν στους παραδοσιακούς τους ρόλους – να μαγειρεύουν, να μένουν μέσα στο σπίτι και να είναι παχιές για να κρατούν τους άνδρες ευχαριστημένους», λέει.

Ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος, ο Mbarke Mint Mohamed, αρνείται ότι οι αρχές επιδοκιμάζουν το leblouh ή τη γυναικεία παχυσαρκία. «Λαμβάνουμε πολύ σοβαρά υπόψη μας αυτά τα προβλήματα», λέει, αλλά δεν μπορεί να κατονομάσει κανένα μέτρο που θεσπίστηκε για την αντιμετώπισή τους μετά το πραξικόπημα του 2008.

Eν τω μεταξύ, ο Dr. Mohammed Ould Madene, ειδικός στην επείγουσα ιατρική στο σκονισμένο κέντρο του Nouakchott, λέει ότι το ιδεώδες του λίπους είναι «ένα σοβαρό ζήτημα δημόσιας υγείας». Τον ανησυχεί ο αριθμός των ασθενών που βλέπει με διαβήτη, υπέρταση, καρδιακές παθήσεις και κατάθλιψη. Αναφέρει την πρόσφατη περίπτωση ενός κοριτσιού που μεταφέρθηκε εσπευσμένα στην κλινική χωρίς τις αισθήσεις του. «Ήταν μόλις 14 ετών, αλλά τόσο τεράστια που η καρδιά της είχε σχεδόν καταρρεύσει από την πίεση».

Το size 0 δεν μένει πια εδώ

Ωστόσο, ορισμένες νεαρές γυναίκες στην πρωτεύουσα αρνούνται να ακολυθήσουν την παράδοση. «Ήμουν πάντα αδύνατη και μου αρέσει το μέγεθός μου», λέει η Kane, 28 ετών, μια κοινωνική λειτουργός με λαμπερά μάτια. «Μπορώ να δουλεύω, να χορεύω, να περπατάω τρία μίλια μέχρι την παραλία».

Πολλές από τις φίλες της, μορφωμένες γυναίκες καριέρας όπως η ίδια, προτιμούν επίσης να είναι πιο αδύνατες, προσθέτει. Ένα άλλο ενθαρρυντικό σημάδι είναι η επιτυχία του πρώτου γυμναστηρίου μόνο για γυναίκες στο Νουακσότ, όπου περίπου 300 γυναίκες ανταλλάσσουν τις ρόμπες μουλάφα με φόρμες. «Τα μέλη είναι ακόμη ελάχιστα, αλλά ελπίζω ότι θα επεκταθεί», λέει η ιδιοκτήτρια, Zahoura Kajouane. «Ορισμένες γυναίκες μπαίνουν με εντολή γιατρού, αλλά άλλες είναι συνειδητοποιημένες ως προς την εικόνα τους. Μια γυναίκα ελπίζει να γίνει η Σακίρα της Μαυριτανίας».

Τούτου λεχθέντος, οι γυναίκες εδώ είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα προσπαθήσουν ποτέ να είναι κοκαλιάρες στο μέγεθος 0. Στο σπίτι της Zeinebou, αυτή και η Hawer επιθεωρούν τη φωτογραφία ενός μοντέλου με μπικίνι σε ένα γυαλιστερό περιοδικό από το γειτονικό Μαρόκο. Η καλλίγραμμη γυναίκα έχει – για τα δυτικά μάτια – τέλεια σιλουέτα, αλλά οι δύο γυναίκες νιώθουν πραγματικά αηδία. «Φαίνεται άρρωστη», συμφωνούν, δείχνοντας τους προεξέχοντες γοφούς και τις κλείδες της. Στη συνέχεια γυρίζουν σε ένα άρθρο για τη λιποαναρρόφηση και γελούν τόσο δυνατά που οι τοίχοι φαίνεται να τρέμουν.

*Με στοιχεία από marieclaire.com και hir.harvard.edu

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 16 Μαΐου 2024

Το ομώνυμο βιβλίο του Gary Chapman πρωτοεκδόθηκε το 1992. Πριν γράψει το βιβλίο αυτό, που έμελλε να γίνει παγκόσμιο best seller, o Dr. Chapman είχε αρχίσει να παρατηρεί συγκεκριμένα μοτίβα ανάμεσα στα ζευγάρια με τα οποία έκανε συνεδρίες συμβουλευτικής.

Συνειδητοποίησε ότι, πολύ συχνά, τα ζευγάρια παρερμήνευαν ή δεν καταλάβαιναν ποιες είναι οι ανάγκες του συντρόφου τους. Αυτό τον οδήγησε να επινοήσει τις πέντε γλώσσες της αγάπης ή, αλλιώς, τους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι εκφράζουν αγάπη στις σχέσεις τους. Ας τις ανακαλύψουμε, πιο αναλυτικά, παρακάτω:

Λόγια επιβεβαίωσης της αγάπης

Σε αυτή τη “διάλεκτο”, η έκφραση αγάπης, τρυφερότητας και εκτίμησης γίνεται μέσα από λόγια και επαίνους. Όταν κάποιος έχει αυτή την πρωταρχική γλώσσα της αγάπης απολαμβάνει τα ευγενικά λόγια, την ενθάρρυνση, τα εμψυχωτικά και ανεβαστικά quotes, τα τρυφερά, αγαπησιάρικα σημειώματα και τα χαριτωμένα μηνύματα κειμένου. Μπορείς πραγματικά να φτιάξεις τη μέρα αυτού του ανθρώπου λέγοντάς του ένα όμορφο κοπλιμέντο ή τονίζοντας λεκτικά τί είναι αυτό που κάνει τόσο καλά και να την απογειώσεις, σκαρώνοντας ένα αυτοσχέδιο ποιηματάκι ειδικά για εκείνον!

Ποιοτικός χρόνος

Κάποιος που έχει αυτή την γλώσσα αγάπης εκτιμά το να είσαι πλήρως παρών όταν είστε μαζί. Νιώθει ότι τον αγαπάς στο έπακρο όταν του δίνεις την αμέριστη προσοχή σου και περνάς χρόνο ουσιαστικής αλληλεπίδρασης μαζί του. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι μπορεί να πρέπει να βάλεις στην άκρη το κινητό ή να κλείσεις το κομπιούτερ σου, να διατηρείς την βλεμματική επαφή, να εστιάζεις στην άλληλεπιδρασή σας και να ακούς ενεργά. Οι άνθρωποι που έχουν τον ποιοτικό χρόνο ως γλώσσα της αγάπης επιζητούν περισσότερο την ποιότητα απ’ ότι την ποσότητα σ’ ότι αφορά τον χρόνο που περνάς μαζί τους.

Σωματική επαφή

Ένας άνθρωπος που έχει τη σωματική επαφή ως πρωταρχική γλώσσα της αγάπης, αισθάνεται την αγάπη μέσα από τη σωματική εκδήλωση τρυφερότητας. Εκτός από το σεξ, νιώθει ότι ο σύντροφος του τον αγαπά όταν π.χ. του κρατάει το χέρι, αγγίζει το μπράτσο του ή του κάνει ένα μασάζ στο τέλος της μέρας. Η άποψη του περί μιας ιδανικής βραδιάς με τον σύντροφό του μπορεί να σημαίνει ότι θα παρακολουθήσετε μία ταινία αγκαλιασμένοι στον καναπέ, ότι θ’ απολαύσετε έναν αργό χορό με έντονη σωματική επαφή ή ακόμη ότι θα κάνετε έναν περίπατο χέρι-χέρι. Οι άνθρωποι αυτοί νιώθουν ότι τους αγαπούν πιο πολύ όταν έχουν σωματική αλληλεπίδραση με τον σύντροφό τους.

Πράξεις φροντίδας

Οι πράξεις φροντίδας αφορούν όλα εκείνα τα ωραία (πλην πρακτικά) πράγματα που μπορείς να κάνεις για τον σύντροφό σου τα οποία θα τον κάνουν να νιώσει ότι τον αγαπούν, τον νοιάζονται και τον εκτιμούν. Μπορεί να περιλαμβάνει πολύ απλά, καθημερινά πράγματα όπως:

• Να τους βοηθήσεις να πλύνουν τα πιάτα
• Να κάνεις διάφορες εξωτερικές δουλειές και μικροθελήματα
• Να βάλεις ηλεκτρική σκούπα στο σπίτι
• Να βάλεις βενζίνη στο αυτοκίνητο

Αν η βασική γλώσσα αγάπης του συντρόφου σου είναι οι πράξεις φροντίδας, σίγουρα θα παρατηρήσουν και θα εκτιμήσουν όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που διεκπεραιώνεις για αυτούς. Τείνουν μάλιστα και οι ίδιοι να κάνουν πράξεις φροντίδας και καλοσύνης για τους άλλους.

Κάνοντας και λαμβάνοντας δώρα

Για κάποιον που “μιλά” αυτή τη γλώσσα αγάπης, τα δώρα συμβολίζουν την αγάπη, τη φροντίδα και την τρυφερότητα. Θα εκτιμήσουν ιδιαίτερα όχι μόνο το δώρο αυτό καθαυτό αλλά επίσης τον χρόνο και την προσπάθεια που έκανε εκείνος που το επέλεξε. Οι άνθρωποι που απολαμβάνουν να δέχονται δώρα ως μέρος της δικής τους πρωταρχικής γλώσσας αγάπης δεν περιμένουν απαραιτήτως μεγάλα ή ακριβά δώρα. Είναι περισσότερο η προσπάθεια και η σκέψη που μετρά για εκείνους. Όταν αφιερώνεις χρόνο για να διαλέξεις ένα δωράκι ειδικά για αυτούς, αυτό τους λέει ότι τους σκέφτεσαι και τους νοιάζεσαι, ότι δίνεις σημασία στις προτιμήσεις τους. Μπορεί, μάλιστα, συχνά να θυμούνται το κάθε μικρό δώρο που έχουν λάβει από τους αγαπημένους τους καθώς έχει τόσο σημαντική επίδραση πάνω τους.

Υπάρχουν κι άλλες γλώσσες της αγάπης;
Το γενικό πλαίσιο του Dr Chapman και οι πέντε γλώσσες της αγάπης έχουν παραμείνει διαχρονικά, ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και άλλοι τρόποι να εκφράσουμε και να λάβουμε αγάπη. Συν τω χρόνω, έχουν προκύψει κι άλλες προτεινόμενες προσθήκες στον τομέα αυτό, όπως π.χ. οι κοινές εμπειρίες και η συναισθηματική ασφάλεια. Όσο πιο πολύ στοχαζόμαστε σχετικά με τον εαυτό μας και με το τί είναι αυτό που εμπλουτίζει τη σχέση μας, τόσο περισσότερο θα βρίσκουμε τρόπους να βοηθήσουμε το σύντροφό μας να μας αγαπά με τον τρόπο που περισσότερο θέλουμε να αγαπηθούμε -και το αντίστροφο.

Πώς θα αναγνωρίσεις τη δική σου γλώσσα αγάπης

Σε μία σχέση νιώθεις περισσότερο ότι σε αγαπούν όταν ο σύντροφός σου:

• Σου λέει “σ’ αγαπώ” ή επαινεί κάτι που έκανες;
• Σου κάνει έκπληξη με ένα δώρο όλο νόημα για σένα;
• Οργανώνει ένα ταξίδι αποκλειστικά για τους δυο σας;
• Κάνει διάφορες δουλειές, εξωτερικές ή του σπιτιού;
• Κρατά το χέρι σου, όταν περπατάτε μαζί;

Οι απαντήσεις σε ερωτήσεις όπως οι παραπάνω, θα μπορούσαν να σου δώσουν στοιχεία ως προς το ποια μπορεί να είναι η δική σου πρωταρχική γλώσσα της αγάπης. Μπορείς, επίσης, να προσπαθήσεις να αναλογιστείς όλα εκείνα που αναζητάς σε μία σχέση ή να σκεφτείς πώς εσύ εκφράζεις την αγάπη σου στο σύντροφό σου.

Η γλώσσα της αγάπης που “μιλά” ο σύντροφός σου μπορεί να μην είναι η ίδια με αυτή που μιλάς εσύ. Όταν τα ζευγάρια έχουν διαφορετική πρωταρχική γλώσσα αγάπης, είναι πιθανόν να γίνουν παρεξηγήσεις. Ωστόσο, αν ο σύντροφός σου μάθει να μιλά τη δική σου γλώσσα και εσύ τη δική του, θα νιώθετε και οι δύο αγάπη, εκτίμηση και, τελικά, περισσότερη χαρά στη σχέση σας.

Πηγή:  GRACE

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 11 Μαΐου 2024

Τα ανθρώπινα δικαιώματα βασίζονται στην αρχή του σεβασμού του ατόμου. Η βασική θεώρησή τους είναι ότι κάθε άτομο είναι ένα ηθικό

Σε παλιότερες εποχές δεν υπήρχαν ανθρώπινα δικαιώματα. Μετά εμφανίστηκε η ιδέα ότι οι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν συγκεκριμένες ελευθερίες. Και αυτή η ιδέα, στον απόηχο του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, αποτυπώθηκε τελικά στο έγγραφο που ονομάζεται Οικουμενική Διακήρυξη Ανθρώπινων Δικαιωμάτων,  με τα τριάντα δικαιώματα τα οποία δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι.

Σήμερα, η Διακήρυξη είναι ένα έγγραφο που χρησιμοποιείται και έχει γίνει αποδεκτό ως σύμβαση μεταξύ της κυβέρνησης και του λαού της σε ολόκληρο τον κόσμο. Σύμφωνα με το Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες, είναι το κείμενο που έχει μεταφραστεί σε περισσότερες γλώσσες παγκοσμίως.

Τα 30 άρθρα της Διακήρυξης που ορίζουν και κατοχυρώνουν τα ανθρώπινα δικαιώματα:

Άρθρο 1.

Όλοι οι άνθρωποι γεννήθηκαν ελεύθεροι και ίσοι όσον αφορά την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά τους. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση, και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.

Άρθρο 2.

Κάθε άνθρωπος δικαιούται να επικαλείται όλα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες που προβλέπει η παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμία απολύτως διάκριση, όπως ως προς τη φυλή, το χρώμα, το φύλο, τη γλώσσα, τη θρησκεία, τις πολιτικές ή οποιεσδήποτε άλλες πεποιθήσεις, την εθνική ή κοινωνική καταγωγή, την περιουσία, τη γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση.

Επιπλέον, δε θα πρέπει να γίνεται καμία διάκριση εξαιτίας του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας ή επικράτειας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε αυτή είναι ανεξάρτητη είτε υπό κηδεμονία είτε υπεξούσια είτε βρίσκεται υπό οποιονδήποτε άλλο περιορισμό κυριαρχίας.

Άρθρο 3.

Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, στην ελευθερία και στην προσωπική του ασφάλεια.

Άρθρο 4.

Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας και η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή πρέπει να απαγορεύονται.

Άρθρο 5.

Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ή σε σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική μεταχείριση ή τιμωρία.

Άρθρο 6.

Καθένας, όπου κι αν βρίσκεται, έχει δικαίωμα στη νομική αναγνώριση ως φυσικό πρόσωπο.

Άρθρο 7.

Όλοι είναι ίσοι απέναντι στον νόμο και έχουν δικαίωμα να προστατεύονται εξίσου από τον νόμο, χωρίς καμία απολύτως διάκριση. Όλοι έχουν δικαίωμα σε ίση προστασία από κάθε διάκριση που θα παραβίαζε την παρούσα Διακήρυξη και από κάθε υποκίνηση μιας τέτοιας διάκρισης.

Άρθρο 8.

Ο καθένας έχει δικαίωμα προσφυγής σε ένδικα μέσα στα αρμόδια εθνικά δικαστήρια κατά των πράξεων που παραβιάζουν τα θεμελιώδη δικαιώματα, τα οποία αναγνωρίζονται από το Σύνταγμα και τον νόμο.

Άρθρο 9.

Κανείς δεν μπορεί να συλληφθεί, να τεθεί υπό κράτηση ή να εξοριστεί αυθαίρετα.

Άρθρο 10.

Καθένας έχει δικαίωμα, με πλήρη ισότητα, να εκδικάζεται η υπόθεσή του δίκαια και δημόσια, από δικαστήριο ανεξάρτητο και αμερόληπτο, που θα αποφασίσει είτε για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του είτε, σε περίπτωση ποινικής διαδικασίας, για το βάσιμο της κατηγορίας που στρέφεται εναντίον του.

Άρθρο 11.

  1. Κάθε κατηγορούμενος για ποινικό αδίκημα πρέπει να θεωρείται αθώος, ωσότου διαπιστωθεί η ενοχή του σύμφωνα με τον νόμο, σε δημόσια δίκη, κατά την οποία θα του έχουν εξασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες εγγυήσεις για την υπεράσπισή του.
  2. Κανένας δε θα πρέπει να καταδικάζεται για πράξεις ή παραλείψεις που δε συνιστούσαν αξιόποινο αδίκημα κατά το εσωτερικό ή το διεθνές δίκαιο, κατά τον χρόνο που τελέστηκαν. Επίσης, δε θα πρέπει να επιβάλλεται ποινή βαρύτερη από εκείνη που ίσχυε κατά τον χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη

Άρθρο 12.

Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψής του. Καθένας έχει το δικαίωμα να προστατευτεί από τον νόμο έναντι επεμβάσεων και προσβολών αυτού του είδους.

Άρθρο 13.

  1. Καθένας έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να επιλέγει τον τόπο της διαμονής του στο εσωτερικό ενός κράτους.
  2. Καθένας έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμα και τη δική του, και να επιστρέφει σε αυτήν.

Άρθρο 14.

  1. Κάθε άτομο που καταδιώκεται έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο και να του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες.
  2. Το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί κανείς να το επικαλεστεί, σε περίπτωση δίωξης για πραγματικό αδίκημα του κοινού ποινικού δικαίου ή για ενέργειες αντίθετες προς τους σκοπούς και τις αρχές του ΟΗΕ.

Άρθρο 15.

  1. Καθένας έχει το δικαίωμα σε μια ιθαγένεια.
  2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιθαγένειά του ούτε το δικαίωμα να αλλάξει ιθαγένεια.

Άρθρο 16.

  1. Από τη στιγμή που θα φθάσουν σε ηλικία γάμου, ο άνδρας και η γυναίκα, χωρίς κανέναν περιορισμό εξαιτίας της φυλής, της εθνικότητας ή της θρησκείας, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να δημιουργούν οικογένεια. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς τον γάμο, κατά τη διάρκεια του γάμου και κατά τη διάλυσή του.
  2. Γάμος δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο με ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των μελλονύμφων.
  3. Η οικογένεια είναι το φυσικό και το βασικό στοιχείο της κοινωνίας και έχει το δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος.

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 1 Μαΐου 2024

“Ξέρετε γιατί οι άνθρωποι δεν αναγνωρίζουν τι κάνετε για αυτούς;

Γιατί την πρώτη φορά που κάνετε κάτι για κάποιον,
δημιουργείτε ευγνωμοσύνη σε αυτόν.

Την δεύτερη φορά που κάνετε ή δίνετε σε κάποιον
δημιουργείτε προσμονή.
Το άτομο περιμένει να λάβει ξανά.

Την τρίτη φορά έχετε ήδη δημιουργήσει μια προσδοκία.
Το άτομο περιμένει να λάβει ακόμα αυτό που του δώσατε.

Την τέταρτη φορά δημιουργείτε αξία.
Το άτομο νιώθει ότι του αξίζει αυτό που του δίνετε
και θέλει να συνεχίσει να λαμβάνει.

Την πέμπτη φορά έχετε ήδη δημιουργήσει έναν εθισμό.
Αυτό το άτομο αισθάνεται ότι δεν μπορεί πλέον να ζήσει καλά
χωρίς αυτό που του δίνετε.
Είναι ήδη κακομαθημένο.

Την έκτη φορά, αντιλαμβάνεστε ότι δεν υπάρχει αμοιβαιότητα,
η προσφορά σας δεν αναγνωρίζεται ως προσφορά αλλά ως χρέος
και δεν λαμβάνετε τίποτα ως αντάλλαγμα
οπότε σταματάτε να δίνετε.

Τότε το κακομαθημένο άτομο που εσείς δημιουργήσατε, αγανακτεί
επειδή του αρνείσθε αυτό που έχει θεωρήσει, ως χορηγία σας
και έτσι καταλήγει να σας μισεί επειδή πάψατε να του δίνετε,
αυτό που τον κάνατε να πιστέψει ότι του άξιζε.

Αυτός είναι ο λόγος που πρέπει να γνωρίζουμε
ποιό είναι το όριο στο να δίνουμε.
Γιατί ο άλλος δεν γνωρίζει όρια στο να πάρει.”

Mario Venuti

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Απριλίου 2024

Γυναικοκτονίες: Τα κυκλαδικά ειδώλια δείχνουν σεβασμό για το γυναικείο σώμα. Πώς το έχασε αυτό η Ελλάδα;

«Με τις γαλήνιες πόζες τους, τις όμορφες καμπύλες και τα χέρια που συχνά αγκαλιάζουν τις κοιλιές των εγκύων, αυτά τα ειδώλια γιορτάζουν το θαύμα της γονιμότητας. Δυστυχώς, τα είδα κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων για τη βία κατά των γυναικών» γράφει η Katy Hessel στην Guardian.

«Ψηλές, λεπτές,μικρές, με φαρδιές πλάτες ή σε σχήμα βιολιού. Ξαπλωμένες, όρθιες, με τα χέρια διπλωμένα ή κοιτάζοντας ψηλά στα αστέρια. Γυναίκα ίντερσεξ ή κάτι άλλο, πιο αφηρημένο. Μόνη ή σε ομάδες, πίνοντας ή παίζοντας μουσική . Όλες αυτές οι περιγραφές ήρθαν στο μυαλό μου την περασμένη εβδομάδα, όταν ήρθα σε επαφή με μερικά από τα παλαιότερα ελληνικά γλυπτά ειδώλια, γνωστά ως κυκλαδική τέχνη» γράφει η η Katy Hessel στην Guardian και συνεχίζει:

«Λευκά μαρμάρινα – αν και αρχικά ζωγραφισμένα – οι κυκλαδικές φιγούρες χρονολογούνται από τη Νεολιθική έως την πρώιμη Εποχή του Χαλκού, γύρω στο 5300-2300 π.Χ.. Φιλοτεχνήθηκαν σε πολιτισμούς που εδρεύουν στο κυκλικό σύμπλεγμα νησιών στο Αιγαίο Πέλαγος, γνωστό ως Κυκλάδες. Αυτά που ξεκίνησαν ως ειδώλια σε σχήμα βότσαλου εξελίχθηκαν σε μια μεγάλη ποικιλία σχημάτων και μεγεθών, μερικές φορές με σπειροειδή μαλλιά και μάτια σχεδιασμένα πάνω σε μικρές σφηνοειδείς μύτες, και περιστασιακά έπαιζαν όργανα».

«Αν καθίσετε με αυτές τις φιγούρες και νιώσετε τη γιορτή της ζωής μέσα τους, θα βρεθείτε να σκέφτεστε για τον χρόνο, τη μακροζωία των αντικειμένων, τα ίχνη που άφησαν οι αρχαίοι πολιτισμοί και την ομορφιά και τη δύναμη των ανθρώπινων σωμάτων»

photo: Wikimedia Commons

Μέσα στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης

«Ανακαλύφθηκαν τον 19ο αιώνα και βρέθηκαν ολόκληρα ή σπασμένα σε τάφους και μνήματα. Δεν γνωρίζουμε πολλά περισσότερα γι’ αυτές τις μυστηριώδεις, αιθέριες μορφές, οι οποίες κατασκευάστηκαν πριν από τη διάδοση της γραπτής γλώσσας. Αλλά η θέασή τους είναι συγκλονιστική. Σε κάνουν να φαντάζεσαι πώς ήταν η ζωή στον αρχαίο κόσμο, πόσο διαφορετικοί ήταν οι πολιτισμοί τους από τους δικούς μας» γράφει η Katy Hessel στην Guardian.

«Μια από τις αγαπημένες φιγούρες στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα ονομάζεται Αστροπαρατηρήτρια: Ένα ανάποδο αχλαδόμορφο σώμα, με το κεφάλι του (με τα μικροσκοπικά αυτιά άθικτα!) να γέρνει προς τα πάνω για να κοιτάξει το θέατρο των άστρων, ίσως θαυμάζοντας τη δική του μικρή σημασία στη γη ή απλώς απολαμβάνοντας τον κοσμικό κόσμο. Μου άρεσε επίσης ο φλαουτίστας στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης, που μου θύμισε τη διαχρονική χαρά της παράστασης.

»Αν καθίσετε με αυτές τις φιγούρες και νιώσετε τη γιορτή της ζωής μέσα τους, θα βρεθείτε να σκέφτεστε για τον χρόνο, τη μακροζωία των αντικειμένων, τα ίχνη που άφησαν οι αρχαίοι πολιτισμοί και την ομορφιά και τη δύναμη των ανθρώπινων σωμάτων» συμπληρώνει.

«Η γονιμότητα, ως γεννήτορας της ζωής και αναπληρώτρια της γης, ήταν σημαντικό να τιμάται σε αυτούς τους πολιτισμούς – και από την ποικιλία των σωζόμενων γυμνών γυναικείων ειδωλίων φαίνεται ότι τα γυναικεία σώματα ήταν ιδιαίτερα σεβαστά για τις θαυματουργές δυνάμεις τους»

Photo: Wikimedia Commons

Τα σώματα είναι για να τα τιμούμε και να τα διατηρούμε

«Οι περισσότερες κυκλαδίτικες μορφές είναι γυναικείες, κατά τη διάρκεια ή μετά την εγκυμοσύνη, όπως μαρτυρούν οι φουσκωμένες κοιλιές τους που σχηματίζουν ένα ελαφρώς προεξέχον τόξο, ή οι επίπεδες κοιλιές που είναι ανάγλυφες με γραμμές που συμβολίζουν τις ραγάδες.

»Η γονιμότητα, ως γεννήτορας της ζωής και αναπληρώτρια της γης, ήταν σημαντικό να τιμάται σε αυτούς τους πολιτισμούς – και από την ποικιλία των σωζόμενων γυμνών γυναικείων ειδωλίων φαίνεται ότι τα γυναικεία σώματα ήταν ιδιαίτερα σεβαστά για τις θαυματουργές δυνάμεις τους. Πολλοί αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι οι μαίες θεωρούνταν οι πιο ισχυρές από όλες» περιγράφει η Katy Hessel στην Guardian.

«Αλλά βλέποντας αυτά τα ειδώλια, γαλήνια και θαυμαστά με τα κομψά διπλωμένα χέρια τους να προστατεύουν σφιχτά το στομάχι τους, με έβαλε σε σκέψεις για το πώς τα σώματα εγκύων στην τέχνη και τον οπτικό πολιτισμό έχουν τόσο συχνά αποκρυφτεί. Με έκαναν επίσης να σκεφτώ την ανάγκη να προστατεύουμε τα σώματα με κάθε κόστος, να γιορτάζουμε τις άπειρες δυνατότητές τους. Τα σώματα είναι για να τα τιμούμε και να τα διατηρούμε, όχι για να τα αντικειμενοποιούμε, να τα εκμεταλλευόμαστε ή να τα καταστρέφουμε» συνεχίζει τη σκέψη της.

«Ενώ είναι καλό αν οι γυναίκες αισθάνονται ότι μπορούν να πάνε σε μέρη για καταφύγιο, τι γίνεται με τα παιδιά που μπορεί να φροντίζουν; Και τι θα συμβεί αφού επιστρέψουν στο σπίτι τους;»

Μια άγρια διαπίστωση

«Αυτό έγινε ιδιαίτερα αισθητό όταν βρισκόμουν στην Αθήνα, καθώς στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων κυριαρχούσε η πρόσφατη έξαρση των γυναικοκτονιών. Διαδηλωτές έχουν βγει στους δρόμους για να διεκδικήσουν την αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως ξεχωριστού εγκλήματος στην Ελλάδα.

»Αυτό συνέβη μετά τη δολοφονία μιας 28χρονης γυναίκας, της Κυριακής Γρίβα, από τον πρώην σύντροφό της, όταν αυτή εκλιπαρούσε για βοήθεια από την αστυνομία έξω από ένα τμήμα στη δυτική Αττική. Υπήρξαν επίσης πολυάριθμες αναφορές για βία κατά των γυναικών, συμπεριλαμβανομένης μιας υπόθεσης τον Ιανουάριο, κατά την οποία μια 41χρονη έγκυος γυναίκα δολοφονήθηκε από τον σύντροφό της και τον φίλο του.

»Τα σχέδια για τη δημιουργία ενός δικτύου καταφυγίων ενδοοικογενειακής κακοποίησης σε όλη τη χώρα είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά απαιτείται επειγόντως περαιτέρω δράση. Για να προκληθεί αυτή η κίνηση των καταγυγίων, χρειάστηκε ο ετήσιος αριθμός των καταγγελλόμενων περιπτώσεων ενδοοικογενειακής κακοποίησης να φτάσει τις 10.000 – αριθμός που θα πρέπει να εξεταστεί μαζί με τις εκτιμήσεις που δείχνουν ότι λιγότερες από το ένα τέταρτο των περιπτώσεων πιστεύεται ότι καταγγέλλονται στην αστυνομία. Ενώ είναι καλό αν οι γυναίκες αισθάνονται ότι μπορούν να πάνε σε μέρη για καταφύγιο, τι γίνεται με τα παιδιά που μπορεί να φροντίζουν; Και τι θα συμβεί αφού επιστρέψουν στο σπίτι τους;» αναρωτιέται η Katy Hessel στην the guardian.

Ασφάλεια παντού, όχι στα καταφύγια

«Δεν θα έπρεπε να είναι τα θύματα που εξαναγκάζονται να φύγουν, να υποστούν τόσο έντονες αναταραχές. Οι γυναίκες πρέπει να αισθάνονται ασφαλείς παντού, ανά πάσα στιγμή. Αυτό που αναδεικνύει το θέμα είναι η επείγουσα ανάγκη να ενημερωθούν οι άνθρωποι για τη σημασία της τιμής και του σεβασμού των σωμάτων.

»Παρόλο που αυτά τα κυκλαδίτικα ειδώλια προέρχονται από έναν πολιτισμό που μοιάζει αντίθετος από τον δικό μας, νομίζω ότι μπορούμε να μάθουμε από αυτά.

»Με τα γαλήνια χαρακτηριστικά τους και τις όμορφες καμπύλες τους, που έχουν επιβιώσει από πολέμους, σεισμούς, καταστροφές και πολλά άλλα, μας διδάσκουν για την πολυτιμότητα των σωμάτων, την ανάγκη να τα προστατεύουμε και όχι να τα καταστρέφουμε – και να τα σεβόμαστε για τις απίστευτες ικανότητές τους ως δωρητές ζωής» καταλήγει η Katy Hessel στην Guardian.

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην theguardian.com

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Απριλίου 2024

 

Οι αναμνήσεις ως μονάδα μέτρησης του χρόνου

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε πρώτα γιατί τα χρόνια νιώθουμε ότι περνούν γρήγορα για πολλούς από εμάς. Ένας λόγος είναι ότι, καθώς μεγαλώνουμε, οι ημερολογιακές μονάδες όπως ο χρόνος αποτελούν όλο και μικρότερο ποσοστό της συνολικής μας ζωής, δήλωσε η Ruth Ogden, καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Liverpool John Moores της Αγγλίας, η οποία μελετά τον χρόνο.

«Όταν είσαι 8 ετών, για παράδειγμα, ένας χρόνος είναι το ένα όγδοο της συνολικής σου ζωής, ενώ όταν είσαι 80 ετών, είναι απλώς ένα 80%», δήλωσε στη HuffPost. «Αυτό συμβάλλει στην αίσθηση ότι ο χρόνος περνάει πιο γρήγορα».

Ένας άλλος λόγος έχει να κάνει με το πώς οι αναμνήσεις μας επηρεάζουν την αίσθηση του χρόνου.

«Ο εγκέφαλος μας δεν παρακολουθεί διαρκώς τον χρόνο, οπότε όταν πρέπει να κάνουμε διαπιστώσεις για μεγάλες χρονικές περιόδους, όπως ημέρες, μήνες ή χρόνια, χρησιμοποιούμε τον αριθμό των αναμνήσεων που σχηματίστηκαν σε αυτές τις περιόδους ως οδηγό για το πόσο διαρκούσαν οι περίοδοι», εξήγησε η Ogden.

Μπορείτε να προσκαλέσετε έναν γνωστό από το μάθημα γυμναστικής σας σε ένα νέο μαγαζί για πρωινό στην πόλη ή αρχίσετε να πιάνετε κουβέντα με αγνώστους όταν βγαίνετε έξω

«Για παράδειγμα, αν σας ρωτούσαν πόσο καιρό φαίνεται ότι κάνατε το Χ, ο εγκέφαλός σας θα ανατρέξει στο πόσες αναμνήσεις σχηματίστηκαν κατά την περίοδο Χ και θα το χρησιμοποιούσε αυτό ως οδηγό για τη διάρκεια. Όσο περισσότερες αναμνήσεις σχηματίζουμε κατά τη διάρκεια μιας χρονικής περιόδου και όσο πιο ζωντανές και συναισθηματικές είναι αυτές οι αναμνήσεις, τόσο περισσότερο αντιλαμβανόμαστε ότι η περίοδος διαρκεί».

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι, αυτή τη στιγμή, οι νέες εμπειρίες μπορούν να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα. Όταν όμως αναπολήσετε αυτή την περίοδο, θα φαίνεται σαν να κράτησε περισσότερο. Είναι αυτό που η Βρετανίδα ψυχολόγος και συγγραφέας Claudia Hammond αναφέρει ως το «παράδοξο των διακοπών» – που πήρε το όνομά του από τον τρόπο με τον οποίο οι διακοπές μοιάζουν να περνούν γρήγορα όσο λείπετε, αλλά, εκ των υστέρων, αισθάνεστε σαν να ήσασταν εκεί πολύ περισσότερο απ’ ό,τι στην πραγματικότητα.

Η αναζήτηση φρεσκάδας είναι το κλειδί για την επιβράδυνση του χρόνου

Στο βιβλίο του δημοσιογράφου Joshua Foer «Moonwalking With Einstein: The Art and Science of Remembering Everything», γράφει ότι «η μονοτονία καταρρέει τον χρόνο, η καινοτομία τον ξεδιπλώνει».

Γιατί λοιπόν οι νέες εμπειρίες έχουν αυτό το αποτέλεσμα; Σύμφωνα με την Ogden, όταν συμμετέχουμε σε νέες δραστηριότητες, δημιουργούμε νέες και ζωντανές αναμνήσεις που ξεχωρίζουν στο μυαλό μας και μας κάνουν να αισθανόμαστε ότι ο χρόνος έχει περάσει πιο αργά.

Ομοίως, το γνωστικό φορτίο που απαιτείται για την εκμάθηση μιας νέας δεξιότητας μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο.

Πώς να προσθέσετε περισσότερη φρεσκάδα στη ζωή σας

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αγκαλιάσετε το άγνωστο στην καθημερινή σας ζωή. Θα μπορούσε να είναι κάτι μεγάλο, όπως ο σχεδιασμός ενός ταξιδιού σε μια μακρινή τοποθεσία, ή θα μπορούσε να είναι κάτι μικρότερο, όπως η οδήγηση μιας διαφορετικής διαδρομής για το σπίτι από τη δουλειά.

Μπορεί επίσης να σημαίνει να ξεκινήσετε ένα νέο χόμπι, όπως να γραφτείτε σε ένα μάθημα τέχνης ή να κάνετε μαθήματα τένις.

Η γνωριμία με νέους ανθρώπους είναι ένας άλλος τρόπος για να διατηρήσετε τα πράγματα «φρέσκα». Μπορείτε να προσκαλέσετε έναν γνωστό από το μάθημα γυμναστικής σας σε ένα νέο μαγαζί για πρωινό στην πόλη ή αρχίσετε να πιάνετε κουβέντα με αγνώστους όταν βγαίνετε έξω.

*Mε πληροφορίες από: Huffpost

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 14 Απριλίου 2024

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις κατβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται, μία-μία και με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα.

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…

Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’ όσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου Σκοπός να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…ως το τέλος, Ικανοποιημένος και σε Ειρήνη με τη Συνείδησή σου και τους Αγαπημένους σου!

Από το Βραζιλιάνου ποιητή και συγγραφέα Mario de Andrade

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 14 Απριλίου 2024

Οι μπλε ζώνες είναι μέρη που έχουν 10 φορές περισσότερους αιωνόβιους κατά κεφαλήν σε σύγκριση με τις ΗΠΑ.Οι πέντε αρχικές μπλε ζώνες είναι: η Ικαρία (Ελλάδα), η Οκινάουα (Ιαπωνία), η Νικόγια (Κόστα Ρίκα), η Σαρδηνία (Ιταλία) και η Λόμα Λίντα (Ηνωμένες Πολιτείες) – αλλά η Σιγκαπούρη βρίσκεται σε μια νέα λίστα, που ονομάζεται «μπλε ζώνη 2.0».

«Η Σιγκαπούρη έχει… το υψηλότερο προσδόκιμο ζωής προσαρμοσμένο στην παγκόσμια υγεία. Έτσι, ό,τι κι αν έκανε η Σιγκαπούρη, λειτούργησε για την παραγωγή της μεγαλύτερης σε διάρκεια, υγιέστερης ζωής στον πλανήτη», δήλωσε στο CNBC ο Νταν Μπούτνερ, ο οποίος επινόησε τον όρο «μπλε ζώνες».

Ενώ οι αρχικές μπλε ζώνες προέκυψαν από φυσικές συνθήκες, οι μπλε ζώνες 2.0 είναι ανθρωπογενείς.

«Οι παλιές μπλε ζώνες εξαφανίζονται επειδή αμερικανοποιούνται», είπε ο Μπούτνερ. «Η μηχανοποίηση αντικαθιστά τη φυσική δραστηριότητα και η τεχνολογία αποσυνδέει τους ανθρώπους από τις διαπροσωπικές αλληλεπιδράσεις».

Το 2004, ο Μπούτνερ ένωσε τις δυνάμεις του με το National Geographic και το Εθνικό Ινστιτούτο Γήρανσης για να προσπαθήσει να «αντιγράψει δια αντιστροφής» τη μακροζωία. Η ομάδα εντόπισε μέρη του κόσμου όπου οι άνθρωποι ζούσαν περισσότερο και στη συνέχεια εργάστηκε για να ανακαλύψει γιατί οι άνθρωποι σε τέτοιες κοινότητες ζούσαν παραπάνω.

Εννέα βασικοί παράγοντες

Ο Buettner και η ομάδα του εντόπισαν τους «Power 9» – βασικούς παράγοντες που αντιπροσωπεύουν τις συνήθειες των πιο υγιών και μακροβιότερων ανθρώπων στον κόσμο.

Αυτές οι εννέα αρχές είναι: η φυσική κίνηση στην καθημερινή ζωή, η ύπαρξη σκοπού, η τήρηση ρουτίνας για την καταπολέμηση του στρες, η μετριοπαθής κατανάλωση τροφής, η κατανάλωση περισσοτέρων τροφών φυτικής προέλευσης, μέτρια και τακτική κατανάλωση αλκοόλ, η ένταξη σε κοινότητας με συνύπαρξη αγαπημένων προσώπων και ένα περιβάλλον με ανθρώπους με υγιεινές συνήθειες.

Η Σιγκαπούρη είναι ένα «μηχανολογικό hotspot μακροζωίας», είπε ο Μπούντνερ.

Ακολουθούν μερικοί παράγοντες ευεξίας ενσωματωμένοι στον ιστό της πολιτικής της Σιγκαπούρης:

Περπατάτε, μην οδηγείτε

Ενώ οι άνθρωποι σε πολλά μέρη του κόσμου οδηγούν, οι περισσότεροι κάτοικοι της Σιγκαπούρης περπατούν – αλλά αυτό είναι συνήθως από ανάγκη και όχι για λόγους άσκησης.

Η φορολογία όλων των σχετικών με τα αυτοκίνητα παραγόντων και η τεράστια επένδυση στη δυνατότητα πεζοπορίας και ποδηλασίας και στις δημόσιες συγκοινωνίες κατέστησαν αυτό δυνατό, είπε ο Μπούτνερ στο CNBC.

«Αυτό δεν είναι τυχαίο, είναι πολύ καλός σχεδιασμός», πρόσθεσε.

Ξεκινά με τη συνειδητοποίηση ότι οι πολίτες είναι ο πιο πολύτιμος πόρος. Είναι ένα ήθος που δημιουργεί έναν πρίσμα μέσα από τον οποίο βλέπουν την πολιτική.

Κρατήστε τους αγαπημένους σας κοντά

Η έρευνα δείχνει ότι οι άνθρωποι στις μπλε ζώνες τείνουν να δίνουν προτεραιότητα στα αγαπημένα τους πρόσωπα και να τα κρατούν κοντά.

Αυτό φαίνεται στην πολιτική της Σιγκαπούρης γνωστή ως το Proximity Housing Grant που παρέχει οικονομικά κίνητρα στους ανθρώπους να ζουν με ή κοντά στους γονείς και τα παιδιά τους.

Έτσι πιο συχνά, λαμβάνουν καλύτερη φροντίδα από την οικογένεια, και όλο αυτό ευνοεί το προσδόκιμο ζωής των ηλικιωμένων, τόνισε ο Μπούτνερ.

Αίσθηση του ανήκειν

Το να ανήκεις σε μια κοινότητα που βασίζεται στη θρησκεία μπορεί να συσχετιστεί με μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής, σύμφωνα με την έρευνα.

«Όλοι, εκτός από πέντε, από τους 263 αιωνόβιους που πήραμε συνέντευξη ανήκαν σε κάποια θρησκευτική κοινότητα», σύμφωνα με τον Μπούτνερ. «Η έρευνα δείχνει ότι η παρακολούθηση θρησκευτικών τελετών τέσσερις φορές το μήνα θα προσθέσει 4-14 χρόνια προσδόκιμο ζωής».

Σχεδόν το 80% των ενηλίκων Σιγκαπούρης είναι θρησκευτικά ενεργοί, σύμφωνα με το Pew Research Center. Επίσης, μια μελέτη της Pew Research του 2014 κατέταξε την πόλη-κράτος ως την πιο θρησκευτικά ποικιλόμορφη χώρα στον κόσμο.

Υγιεινές συνήθειες

Η Σιγκαπούρη τα κατάφερε καλά κάνοντας «το υγιεινό φαγητό φθηνότερο και πιο προσιτό από το πρόχειρο φαγητό», είπε ο Μπούτνερ. Η χώρα έχει δημιουργήσει κίνητρα για τα καταστήματα τροφίμων να παρέχουν πιο υγιεινές επιλογές.

Πιο υγιεινές επιλογές όπως το καστανό ρύζι και τα δημητριακά ολικής αλέσεως προωθούνται από το Συμβούλιο Προαγωγής της Υγείας. Το υπουργείο Υγείας δημιούργησε επίσης ένα σύστημα επισήμανσης που δείχνει στους κατοίκους ποιοι πάγκοι τροφίμων έχουν πιο υγιεινές επιλογές.

Το κάπνισμα έχει γίνει «δύσκολο, μη ελκυστικό και ακριβό», είπε ο Μπούτνερ.

Προσβάσιμη υγειονομική περίθαλψη
Οι κάτοικοι της Σιγκαπούρης απολαμβάνουν καθολική υγειονομική περίθαλψη που σημαίνει ότι οι κάτοικοι έχουν πρόσβαση σε ποιοτική ιατρική περίθαλψη, όπως η πρόληψη, η θεραπεία, η αποκατάσταση και η παρηγορητική φροντίδα. Η κυβέρνηση έχει εργαστεί για να δημιουργήσει πολιτικές που επιδοτούν το κόστος της υγειονομικής περίθαλψης.

Αυστηροί νόμοι

Η Σιγκαπούρη είναι γνωστή για τους αυστηρούς νόμους της. Η απαγόρευση της τσίχλας ή τα βαριά πρόστιμα για φαγητό στα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι δημοφιλή παραδείγματα.

Ωστόσο, η χώρα είναι επίσης γνωστή για το ότι είναι πολύ αυστηρή με όπλα και ναρκωτικά. Ένα αδίκημα και των δύο θα μπορούσε να οδηγήσει σε φυλάκιση, ποινικό ξυλοδαρμό ή θανατική ποινή.

Πηγή: ΟΤ

Έως και το 6% των ανθρώπων μπορεί να εμφανίσει κάποιο βαθμό αφαντασίας.

Δεν πρόκειται για διαταραχή και δεν συνεπάγεται έλλειψη φαντασίας, αλλά μπορεί να έχει ανεπαίσθητες επιπτώσεις στην καθημερινή ζωή, λέει ο καθηγητής Adam Zeman, επίτιμος καθηγητής νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Exeter, ο οποίος επινόησε τον όρο πριν από σχεδόν 10 χρόνια.

«Δεν μπορώ να ανασύρω εικόνες»

Η Mary Wathen, 43 ετών, από το Cheltenham, βρίσκει «εντελώς εντυπωσιακό» το γεγονός ότι άλλοι άνθρωποι μπορούν να δημιουργούν εικόνες στο κεφάλι τους. «Απλώς δεν μπορώ να καταλάβω τι πραγματικά εννοούν – πού είναι αυτή η εικόνα και πώς μοιάζει;» λέει.

«Για μένα, αν δεν μπορείς να δεις κάτι με τα μάτια σου, δεν υπάρχει».Η Mary δεν μπορεί να φανταστεί σημαντικά γεγονότα στη ζωή της, όπως την ημέρα του γάμου της. Και αν δεν είναι μαζί της, δεν μπορεί καν να φανταστεί τα δύο μικρά αγόρια της.

«Δεν ανασύρω μια εικόνα – έχω όλες τις αναμνήσεις, απλώς τις θυμάμαι πολύ διαφορετικά», λέει η Mary. «Όπως το περιέγραψε κάποτε κάποιος, όλο το υλικό λειτουργεί – αλλά η οθόνη δεν είναι ενεργοποιημένη».

Η Mary ανακάλυψε ότι διέφερε από τους περισσότερους άλλους ανθρώπους μόνο όταν συνομιλούσε με φίλους και με έκπληξη διαπίστωσε ότι ο σύζυγός της μπορούσε εύκολα να απεικονίσει γεγονότα του παρελθόντος σαν να έβλεπε ταινία

«Ενστικτώδης σχέση»

Η Mary ανακάλυψε ότι διέφερε από τους περισσότερους άλλους ανθρώπους μόνο όταν συνομιλούσε με φίλους και με έκπληξη διαπίστωσε ότι ο σύζυγός της μπορούσε εύκολα να απεικονίσει γεγονότα του παρελθόντος σαν να έβλεπε ταινία.

Στα θετικά, λέει, είναι ότι είναι πολύ καλή στη λεκτική επικοινωνία, επειδή δεν υποθέτει τίποτα – όλα εξαρτώνται από τις λέξεις. Επίσης, αισθάνεται τα πράγματα βαθιά. «Είμαι ένα πολύ συναισθηματικό άτομο που καθοδηγείται από το ένστικτο – έτσι όταν ανακαλείς κάτι, είναι περισσότερο ένα συναίσθημα παρά μια εικόνα», λέει η Mary.

Οι χάρτες μυαλού δεν ήταν ποτέ χρήσιμο εργαλείο για τις εξετάσεις, για παράδειγμα, και η λογοτεχνία φαντασίας είναι απαγορευτική, επειδή απλά δεν μπορεί να ξεφύγει σε αυτόν τον κόσμο στο μυαλό της.

«Βλέπω μόνο ό,τι είναι πραγματικό και μπροστά μου – δεν έχει σημασία αν το είδα ένα λεπτό ή μια ώρα πριν«, λέει η Mary.

Αντίθετο άκρο

Ο καθηγητής Zeman ανακάλυψε αυτόν τον τρόπο βίωσης του κόσμου όταν είδε έναν ασθενή που είχε χάσει την ικανότητα να οραματίζεται. Όταν έγραψε την περίπτωση του ασθενούς, άλλοι επικοινώνησαν μαζί του για να του πουν ότι ήταν πάντα έτσι.

Και ο καθηγητής Zeman ανακάλυψε έκτοτε ότι υπάρχει και το αντίθετο άκρο, η υπερφαντασία, κατά την οποία οι άνθρωποι βλέπουν εικόνες τόσο έντονα στο κεφάλι τους που δεν μπορούν να καταλάβουν αν είναι πραγματικές ή φανταστικές. Υπολογίζεται ότι το 3% από εμάς βλέπει τον κόσμο με αυτόν τον τρόπο.

«Ο ένας όρος γέννησε τον άλλο», λέει, αφού δανείζεται τη λέξη του Αριστοτέλη για το μάτι του νου – «φαντασία».

Ο καθηγητής Zeman λέει ότι 17.000 άνθρωποι έχουν επικοινωνήσει μαζί του την τελευταία δεκαετία, με εμπειρίες αφαντασίας και υπερφαντασίας. Πολλοί είπαν ότι γνώριζαν ότι επεξεργάζονταν τις πληροφορίες διαφορετικά από τους άλλους, αλλά δεν ήταν σε θέση να περιγράψουν τον τρόπο.

Στα όνειρά σας

Οι διαφορές στη συνδεσιμότητα μεταξύ των περιοχών του εγκεφάλου μπορεί να εξηγήσουν το γιατί, λέει ο καθηγητής Zeman.

Αν τους ζητηθεί να φανταστούν ένα μήλο, για παράδειγμα, οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν από μια σειρά βημάτων, συμπεριλαμβανομένου του να σπρώξουν τον εγκέφαλο να θυμηθεί πώς μοιάζει ένα μήλο και να ενεργοποιήσουν τον εγκέφαλο για να δημιουργήσουν μια εικόνα του.

Όμως σε όσους πάσχουν από αφαντασία, η διαδικασία αυτή μπορεί να διακοπεί σε οποιοδήποτε σημείο. «Οι σκέψεις παραμένουν σκέψεις», λέει ο καθηγητής Zeman, «ενώ για άλλους, η σκέψη μεταφράζεται σε αισθητηριακούς όρους».

Ενώ οι αφαντικοί σκέφτονται τις αναμνήσεις, άλλοι άνθρωποι είναι σε θέση να ανακαλέσουν και να ζήσουν αυτές τις αναμνήσεις.

Αλλά είναι ενδιαφέρον ότι πολλοί αφαντικοί μπορούν να οραματίζονται εικόνες ενώ ονειρεύονται – πιθανώς επειδή πρόκειται για μια πιο αυθόρμητη εργασία που ξεκινά βαθιά μέσα στον εγκέφαλο, λέει ο καθηγητής Zeman.

«Η Geraldine, καλλιτέχνις, είχε πάντα «τεράστια φαντασία» ως παιδί, χτίζοντας ολόκληρα χωριά στο μυαλό της. Και πάντα έβλεπε το αλφάβητο με χρώματα, καθώς και τους αριθμούς και τις ημέρες της εβδομάδας»

Και η αφαντασία μπορεί να έχει οφέλη

Μπορεί να έχει προστατευτική επίδραση στην ψυχική υγεία κάποιου, επειδή είναι πιο πιθανό να ζει τη στιγμή και λιγότερο πιθανό να φαντάζεται τρομακτικά ή αγχωτικά γεγονότα, για παράδειγμα.

Αλλά για τον καθηγητή Zeman, «η μεγάλη έκπληξη» ήταν οι αφαντικοί καλλιτέχνες, οι οποίοι του είπαν ότι η προσπάθειά τους να απεικονίσουν εικόνες τους έδωσε ένα επιπλέον κίνητρο για να κάνουν τέχνη, χρησιμοποιώντας τον καμβά ως το μάτι του μυαλού τους.

Κανονικά, οι υπερφαντασικοί είναι πιο πιθανό να είναι δημιουργικοί, όπως η Geraldine van Heemstra.

Η Geraldine, καλλιτέχνις, είχε πάντα «τεράστια φαντασία» ως παιδί, χτίζοντας ολόκληρα χωριά στο μυαλό της. Και πάντα έβλεπε το αλφάβητο με χρώματα, καθώς και τους αριθμούς και τις ημέρες της εβδομάδας.

Στο σχολείο, η Geraldine συνήθιζε να αλλάζει τις απαντήσεις στα μαθηματικά, επειδή τα χρώματα των αριθμών στο μυαλό της φαίνονταν λάθος όταν κάθονταν το ένα δίπλα στο άλλο.

Ανακάλυψε όμως ότι έβλεπε τον κόσμο διαφορετικά από τους περισσότερους άλλους μόνο όταν συνεργαζόταν με μουσικούς και χορευτές, ζωγραφίζοντας στροβιλισμούς και σχήματα ανταποκρινόμενη στους ρυθμούς τους.

Νιώθει ότι μεταφέρεται

«Θυμάμαι ότι ρωτούσα τους μουσικούς πώς έβλεπαν τη μουσική – αλλά δεν καταλάβαιναν τι εννοούσα», λέει η Geraldine. «Νόμιζα ότι όλοι οι μουσικοί έβλεπαν τις νότες με χρώμα».

Η Geraldine έχει μια παρόμοια έντονη εμπειρία όταν ζωγραφίζει. «Μπορώ να περπατάω, να σχεδιάζω, να απολαμβάνω το τοπίο και να ξαναζώ την εμπειρία αργότερα», λέει. Ακόμη και όταν κάνει σχέδια για να κάνει κάτι, η Geraldine αισθάνεται ότι μεταφέρεται στο μέλλον.

«Μπορεί να ακολουθήσω ένα άλλο μονοπάτι και να νιώθω σαν deja vu», λέει. Αλλά η συνεχής οπτικοποίηση μπορεί επίσης να είναι κουραστική. Και ο εγκέφαλος της Geraldine μπορεί να αισθάνεται υπερφορτωμένος μερικές φορές, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να κοιμηθεί.

Πολλά ερωτήματα παραμένουν σχετικά με την αφαντασία και την υπερφαντασία, όπως ποιοι είναι οι διαφορετικοί υποτύποι και γιατί μπορεί να είναι γενετικό ζήτημα. Δεδομένα από μεγάλες βιοτράπεζες μπορεί να δώσουν την απάντηση.

Εσωτερική ζωή

Η ανασκόπηση, στην επιθεώρηση Trends in Cognitive Sciences, διαπίστωσε ότι η αφαντασία εμφανίζεται σε οικογένειες, με τα αδέλφια των αφαντικών να έχουν 10 φορές περισσότερες πιθανότητες να προσβληθούν και τα ίδια.

Έχει επίσης διατυπωθεί η άποψη ότι οι αφαντικοί είναι πιο πιθανό να έχουν αυτισμό.

Ο καθηγητής Zeman λέει ότι η έρευνα δείχνει ότι «η συνειδητή αισθητηριακή απεικόνιση δεν αποτελεί προϋπόθεση για την ανθρώπινη νόηση» – ή τη δημιουργική φαντασία.

Με στοιχεία από bbc.com

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 25 Μαρτίου 2024

Νέα αρχαιολογική έρευνα διαπίστωσε ότι η γλώσσα έχει ηλικία οκτώ φορές μεγαλύτερη απ’ ό,τι πιστεύαμε μέχρι τώρα. Σύμφωνα με τον Independent, η ανάλυση του Βρετανού αρχαιολόγου Στίβεν Μίθεν, καθηγητή πρώιμης προϊστορίας στο Πανεπιστήμιο του Ρέντινγκ, υποστηρίζει ότι οι πρώτοι άνθρωποι ανέπτυξαν για πρώτη φορά μια υποτυπώδη γλώσσα πριν από περίπου 1,6 εκατομμύρια χρόνια, κάπου στην ανατολική ή νότια Αφρική.

Μέχρι πρόσφατα, οι περισσότεροι ειδικοί της ανθρώπινης εξέλιξης πίστευαν ότι οι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν μόλις πριν από περίπου 200.000 χρόνια. Σύμφωνα με τη νέα έρευνα του καθηγητή Μίθεν, η υποτυπώδης ανθρώπινη γλώσσα είναι τουλάχιστον οκτώ φορές παλαιότερη. Η ανάλυσή του βασίζεται σε λεπτομερή μελέτη όλων των διαθέσιμων αρχαιολογικών, παλαιοανατομικών, γενετικών, νευρολογικών και γλωσσολογικών στοιχείων, τα οποία δείχνουν ότι η γέννηση της γλώσσας συνέβη ως αποτέλεσμα ενός συνδυασμού ανθρώπινης εξέλιξης και άλλων παραγόντων μεταξύ δύο και 1,5 εκατομμυρίου ετών πριν.

Οι ενδείξεις

Είναι χαρακτηριστικό ότι το μέγεθος του ανθρώπινου εγκεφάλου αυξήθηκε ιδιαιτέρως γρήγορα από τα 2 εκατ. χρόνια π.Χ., και κυρίως μετά το 1,5 εκατ. π.Χ.. Μαζί με αυτή την αύξηση του μεγέθους του εγκεφάλου υπήρξε μια αναδιοργάνωση της εσωτερικής δομής του – συμπεριλαμβανομένης της πρώτης εμφάνισης της περιοχής του μετωπιαίου λοβού, που σχετίζεται με την παραγωγή και την κατανόηση της γλώσσας. Γνωστή στους επιστήμονες ως περιοχή Μπροκά, φαίνεται ότι εξελίχθηκε από προηγούμενες δομές που επέτρεπαν στην πρώιμη ανθρωπότητα να επικοινωνεί με χειρονομίες.

Νέες έρευνες δείχνουν ότι η εμφάνιση της περιοχής Μπροκά συνδέθηκε επίσης με βελτιώσεις στη λειτουργική μνήμη – έναν παράγοντα ζωτικής σημασίας για τον σχηματισμό προτάσεων. Αλλά και άλλες εξελίξεις ήταν επίσης καθοριστικές για τη γέννηση της υποτυπώδους γλώσσας. Η εμφάνιση, πριν από περίπου 1,8 εκατομμύρια χρόνια, μιας πιο εξελιγμένης μορφής διποδισμού, σε συνδυασμό με αλλαγές στο σχήμα του ανθρώπινου κρανίου, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ξεκίνησαν τη διαδικασία αλλαγής του σχήματος και της θέσης της φωνητικής οδού, καθιστώντας έτσι δυνατή την ομιλία.

Κυνήγι

Άλλες βασικές ενδείξεις που υποδεικνύουν ότι περίπου το 1,6 εκατ. π.Χ. είναι η κατά προσέγγιση περίοδος κατά την οποία οι άνθρωποι άρχισαν να μιλούν, προέρχονται από τα αρχαιολογικά αρχεία. Σε σύγκριση με πολλά άλλα ζώα, οι άνθρωποι δεν ήταν ιδιαίτερα δυνατοί. Για να επιβιώσουν και να ευημερήσουν, έπρεπε να αντισταθμίσουν αυτή τη σωματική αδυναμία.

Με εξελικτικούς όρους, η γλώσσα ήταν σχεδόν σίγουρα μέρος αυτής της στρατηγικής αντιστάθμισης της φυσικής δύναμης. Προκειμένου να κυνηγήσουν μεγάλα ζώα (ή να τα απωθήσουν όταν αναζητούσαν τροφή στη φύση), οι πρώτοι άνθρωποι χρειάζονταν μεγαλύτερες ικανότητες ομαδικού σχεδιασμού και συντονισμού – η ανάπτυξη της γλώσσας θα ήταν ζωτικής σημασίας γι’ αυτό. Το κυνήγι ξεκίνησε πριν από περίπου δύο εκατ. χρόνια, αλλά φαίνεται ότι επιταχύνθηκε σημαντικά πριν από 1,5 εκατ. χρόνια. Γύρω στο 1,6 εκατ. π.Χ. παρατηρήθηκε επίσης η γέννηση και η διαγενεακή πολιτιστική μετάδοση της πολύ πιο εξελιγμένης τεχνολογίας των λίθινων εργαλείων. Αυτή η μακροχρόνια μεταφορά πολύπλοκων γνώσεων και δεξιοτήτων από γενιά σε γενιά υποδηλώνει επίσης έντονα την ύπαρξη της ομιλίας

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Μαρτίου 2024
Αν ξεχνάς ονόματα ή που έβαλες τα κλειδιά μην ανησυχείς – Τι εξηγεί ειδικός στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι μια μηχανή απομνημόνευσης, αλλά μια μηχανή σκέψης

Φεύγοντας από το σπίτι τους, πολλοί έχουν την υποψία ότι δεν έκλεισαν το μάτι της κουζίνας, ενώ άλλοι δεν θυμούνται που στάθμευσαν το αυτοκίνητό τους. Πρόκειται για περιστατικά απώλειας μνήμης που πολλούς τους ανησυχούν. Μήπως όμως δεν πρέπει να βιαζόμαστε να πηγαίνει ο νους μας στο χειρότερο;

Αναμφίβολα, εάν δινόταν η ευκαιρία στον καθένα θα επέλεγε να είχε μια καλύτερη μνήμη.

Ωστόσο, ο καθηγητής στο Τμήμα Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια Τσάραν Ράγνκανατ ενθαρρύνει τον κόσμο να διατηρήσει μια τέτοια προοπτική.

Στο νέο του βιβλίο Why We Remember: The Science of Memory and How It Shapes Us, ο δρ. Ραγνκάναθ λέει ότι όλοι παλεύουμε με τη μνήμη κάποια στιγμή, αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ αυτής της απώλειας μνήμης και της πιο εκφυλιστικής απώλειας μνήμης.

Στο βιβλίο του ο Τσάραν Ράγνκανατ διερευνά το γεγονός ότι η λήθη δεν είναι ανησυχητική. «Αντί να πολεμάμε την επιλεκτικότητα της μνήμης σε μια μάταιη προσπάθεια να θυμηθούμε περισσότερα, μπορούμε να αποδεχθούμε ότι είμαστε σχεδιασμένοι να ξεχνάμε και να χρησιμοποιούμε την πρόθεση για να καθοδηγήσουμε την προσοχή μας, ώστε να θυμόμαστε τι έχει σημασία».

«Τις περισσότερες φορές δεν είναι πρόβλημα μνήμης, είναι αυτό που θα έλεγα αποτυχία ανάκτησης. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να αντλήσουμε πληροφορίες όταν τις χρειαζόμαστε. Μερικές φορές χρειαζόμαστε τη σωστή ένδειξη για να το βρούμε, μερικές φορές δεν μπορεί να βρεθεί επειδή οι αναμνήσεις ανταγωνίζονται μεταξύ τους».

«Αν κάποιος με ρωτούσε τι συνιστά μια πολύ ικανή μνήμη, θα έλεγα ότι είναι σε θέση να έχουμε πρόσβαση στις πληροφορίες που είναι σημαντικές»

«Οι άνθρωποι που έχουν πιο σοβαρές διαταραχές μνήμης συχνά αγωνίζονται να αφήσουν νέες αναμνήσεις. Αντί να μην θυμούνται το όνομα κάποιου που μόλις γνώρισαν, μπορεί να μην θυμούνται καθόλου ότι γνώρισαν αυτό το άτομο. Κατά μέσο όρο, τα άτομα με τυπικές αναμνήσεις το βρίσκουν πιο εύκολο να θυμούνται πρόσφατα γεγονότα παρά γεγονότα από παλιά, αλλά τα άτομα με διαταραχές μνήμης έχουν το αντίθετο πρόβλημα».

Και ενώ ο Ράγνκανατ αναγνωρίζει ότι ορισμένοι τύποι μνήμης μπορεί να αποδυναμωθούν λόγω ηλικίας –ιδίως όταν είναι να θυμηθούμε ένα συγκεκριμένο γεγονός- υπάρχουν μερικοί υπερήλικες που έχουν έντονη μνήμη μέχρι τα τελευταία τους χρόνια.

Ένα ξεκάθαρο μήνυμα

Ο Τσάραν Ράγνκανατ συνεχίζει εξηγώντας ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι μια μηχανή απομνημόνευσης, είναι μια μηχανή σκέψης. Μας βοηθά να κατανοήσουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

«Είναι σχεδιασμένος για οικονομία και για να αναπτύσσει γρήγορα μνήμες για να κατανοήσει το παρόν και να επικεντρωθεί στο μέλλον. Για να επιτύχουμε αυτούς τους στόχους, δεν μπορούμε να κουβαλάμε αναμνήσεις για κάθε στιγμή της ζωής μας. Αν κάποιος με ρωτούσε τι συνιστά μια πολύ ικανή μνήμη, θα έλεγα ότι είναι σε θέση να έχουμε πρόσβαση στις πληροφορίες που είναι σημαντικές για εμάς και να ανακαλούμε γεγονότα της ζωής που έχουν κατά κάποιο τρόπο νόημα.

Η αμνησία (forgetting) δεν είναι αποτυχία της μνήμης υποστηρίζει ο Ράγνκανατ.

«Υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που έχουν τη λεγόμενη φωτογραφική μνήμη και είναι συνήθως ειδικοί σε έναν συγκεκριμένο τομέα, όπως μεγάλοι σκακιστές ή επαγγελματίες μπασκετμπολίστες, με την ικανότητα να δημιουργούν ζωντανές, λεπτομερείς αναμνήσεις σχετικές με την πείρα τους. Αλλά από ό,τι γνωρίζω, κανείς δεν έχει ποτέ αναφερθεί ότι έχει ολοκληρωμένη φωτογραφική μνήμη για τα πάντα. Και για να είμαι ειλικρινής, δεν θα το ευχόμουν αυτό σε κανέναν».

Το μήνυμα του Ράγνκανατ είναι ξεκάθαρο προτρέποντας μας να μην ανησυχούμε για όσα δεν θυμόμαστε και εστιάζουμε στο παρόν.

«Η ζωή είναι μικρή», λέει. «Η παροδική φύση της μνήμης μπορεί να κάνει τη ζωή να φαίνεται πολύ πιο σύντομη. Τείνουμε να σκεφτόμαστε τη μνήμη ως κάτι που μας επιτρέπει να κρατάμε το παρελθόν, ενώ στην πραγματικότητα ο ανθρώπινος εγκέφαλος σχεδιάστηκε για να είναι πιο απλά ένα αρχείο των εμπειριών μας. Η αμνησία (forgetting) δεν είναι αποτυχία της μνήμης, [αλλά] είναι συνέπεια διαδικασιών που επιτρέπουν στον εγκέφαλό μας να δίνει προτεραιότητα στις πληροφορίες που μας βοηθούν να πλοηγηθούμε και να κατανοήσουμε τον κόσμο» σημειώνει ο ίδιος.

«Μπορούμε να παίξουμε ενεργό ρόλο στη διαχείριση της αμνησίας κάνοντας προσεκτικές επιλογές στο παρόν, προκειμένου να επιμεληθούμε ένα πλούσιο σύνολο αναμνήσεων που θα πάρουμε μαζί μας στο μέλλον».

Από Telegraph

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Μαρτίου 2024

 

Αγόρι μου,
δεν φοβάμαι να πεθάνω.
Ωστόσο, κάθε τόσο,
ενώ δουλεύω
στη μοναξιά της νύχτας,
έχω ένα τράνταγμα στην καρδιά,
να χορτάσεις τη ζωή,
γιε μου,
είναι αδύνατον.
Μη ζεις σε αυτή τη γη σαν ενοικιαστής,
ή σαν εποχικός παραθεριστής
Θυμήσου:
σε αυτόν τον κόσμο πρέπει να ζεις σταθερά,
να ζεις όπως στο πατρικό σπίτι.
Πίστεψε στο στάρι,
στη γη,
στη θάλασσα,
αλλά πρώτα απ’ όλα
στον #άνθρωπο.
Αγάπησε το σύννεφο,
το βιβλίο,
το αυτοκίνητο,
αλλά πρώτα απ’ όλα
τον #άνθρωπο.
Νιώσε στο βάθος
της καρδιάς σου
τον πόνο του κλαδιού
που ξεραίνεται,
του άστρου που σβήνει,
του τραυματισμένου θηρίου,
αλλά πρώτα απ’ όλα
τον #ανθρώπινο πόνο.
Απόλαυσε, όλα τα επίγεια αγαθά,
τον ήλιο,
τη βροχή,
και το χιόνι,
το χειμώνα
και το καλοκαίρι,
το έρεβος
και το φως,
αλλά πρώτα απ’ όλα
απόλαυσε τον #άνθρωπο.
Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 7 Μαρτίου 2024

Οι  μαθητές μουσικού σχολείου Δράμας,  τραγουδούν το κομμάτι «Στην Κοιλάδα των Τεμπών», ενώ περνούν από το σημείο με λεωφορείο, τιμώντας τα νέα παιδιά που έχασαν τη ζωή τους.

Όπως αναφέρεται στη σχετική ανάρτηση η κίνηση των μαθητών του Μουσικού Σχολείου Δράμας, αποτελεί ένα «ελάχιστο φόρο τιμής στα παιδιά που άδικα χάθηκαν».

Τραγούδι-φόρος τιμής στα παιδιά που χάθηκαν στα Τέμπη

Σημειώνεται ότι το αγαπημένο τραγούδι την σύνθεση και τους στίχους του οποίου υπογράφει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ερμήνευσε ο Σωκράτης Μάλαμας και συμπεριλαμβάνεται στο άλμπουμ «Διάφανος» που κυκλοφόρησε το 2006.

Οι στίχοι του τραγουδιού «Στην Κοιλάδα των Τεμπών»:

Μες την κοιλά όπως τα λέω μες την κοιλάδα των Τεμπών
Φόβος των μηχανοδηγών
Είναι ένας γέρο όπως τα λέω είναι ένας γέρο πλάτανος

Που πίνει από όπως τα λέω που πίνει απ’ το θολό νερό
του ποταμού το ιερό
Πίνει κι απλώ, όπως τα λέω, πίνει κι απλώνει ρίζωμα
βαθιά μέσα στα ανείπωτα

Κι όποτε παά όπως τα λέω κι όποτε παίρνει ανάποδες
γέρνει και πέφτει στις γραμμές
Πιάνει το τρέ όπως τα λέω πιάνει το τρένο από τ’ αυτί
«Μην την περνάς τη Γευγελή»

Μένα μου το, όπως τα λέω, μένα μου το ‘πε ο Πηνειός
το μυστικό ο φλύαρος
Πως ήταν α όπως τα λέω πως ήταν άνθρωπος παλιά
κι είχε παιδιά στην ξενιτιά