Διαχειριστής στις 4 Φεβρουαρίου 2020

Είμαστε οι Φίλοι της Ανέλιξης. Και… συναντηθήκαμε λίγα χρόνια πριν με όραμα τη δημιουργία ενός ιστότοπου… Ενός χώρου όπου όλοι θα βρισκόμαστε για να επικοινωνούμε και να μοιραζόμαστε αυτά που νιώθουμε, ακούμε, βλέπουμε, διαβάζουμε, κουβεντιάζουμε και αγαπάμε…

 

Η μικρή παρέα μεγάλωσε… και έγινε μια οικογένεια με ανοιχτή την αγκαλιά που σας προσκαλεί να γίνετε κι εσείς μέλη της.

 

Ελάτε, λοιπόν, να ταξιδέψετε μαζί μας διαβάζοντας τα άρθρα που δημοσιεύουμε ή αποστέλλοντάς μας κι εσείς τα κείμενα που αγαπάτε.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 25 Σεπτεμβρίου 2021

Ο Βίκτορ Φρανκλ ήταν νευρολόγος και ψυχίατρος, ιδρυτής της τρίτης σχολής ψυχοθεραπείας της Βιέννης (οι άλλοι δύο ήταν του Φρόιντ και του Άντλερ). Ο Φρανκλ ήταν Εβραίος. Οι συμπατριώτες του Αυστριακοί Ναζί τον έστειλαν στο Άουσβιτς.

Ο Φρανκλ αναφέρει ότι πέρα ​​απ ‘την αγάπη για τη γυναίκα του και για την επιστήμη του κρατήθηκε ζωντανός μέσα στη φρίκη των στρατοπέδων εξόντωσης δίνοντας σημασία σε μικρές ομορφιές.

Ναι, παντού υπάρχει ομορφιά, ακόμα και στο Άουσβιτς. Αρκεί να μπορείς να δεις. Απ ‘αυτές τις μικρές ομορφιές του Άουσβιτς κρατήθηκε για να μη χάσει το μυαλό του, για να μη χάσει το νόημα, για να μη χάσει το  γιατί  του, για να μη χάσει την ανθρωπιά του, για να μη χάσει την ελπίδα.

Γράφει ότι μια μέρα που έσκαβε το παγωμένο έδαφος ένα μικρό πουλί πήγε και κούρνιασε στο χώμα που είχε βγάλει -ήταν πιο ζεστό. Κάποια ηλιοβασιλέματα οι κρατούμενοι κοιτούσαν τον ουρανό σαν να ήταν πίνακας ζωγραφικής και σχολιάζανε τα χρώματα, τις πινελιές του Θεού. Τους κράτησαν οι ιταλικές άριες που τραγουδούσε κάποιος συγκρατούμενος και το αυτοσχέδιο καμπαρέ στο στρατόπεδο. Λίγο ψωμί, ένα μεγάλο ψιχουλό, που είχε κρυμμένο στην τσέπη του και πιπίλιζε όταν ένιωθε να χαθεί.

Και το χιούμορ. Μέσα σ ‘αυτή την απόλυτη μαυρίλα κατάφερναν να κάνουν αστεία, για το πώς θα ζητάνε σούπα όταν θα βγουν απ’ το στρατόπεδο («απ ‘τον πάτο της σουπιέρας, παρακαλώ»). Γελούσανε ανάμεσα στα κρεματόρια και στους θαλάμους αερίων, κι ίσως να φαίνεται απρεπές, αλλά αυτό τους κράτησε ζωντανούς.

Η αφοσίωση σε κάτι που αγαπάμε μπορεί να μας βοηθήσει ν ‘αντέξουμε όλες τις αρνήσεις κι όλα τα εμπόδια. Ταυτόχρονα πρέπει να θυμόμαστε ν ‘αποδίδουμε τιμές στο θεό των μικρών πραγμάτων -όπως τον είπε η Αρουντάτι Ρόι .

Οι μικρές απολαύσεις, ένα βλέμμα, ένα τραγούδι που έχεις ακούσει δέκα χιλιάδες φορές, αλλά και πάλι δεν σου φτάνει, ένα ποτήρι κρασί μ ‘έναν φίλο –ή και μόνος, ένα άστείο, μια νύχτα έρωτα μέχρι που δεν ξηραίνεται, ένα κολοκυθάκι που φύγει στον κήπο σου, το αναπάντεχο κελάηδημα ενός νυχτολούλουδου, η θάλασσα και τα τριζόνια, όλα αυτά που μας δίνουν καύσιμα για να συνεχίσουμε προς το γιατί μας, αν έχουμε το πώς.

Ακόμα και οι δύσκολες στιγμές έχουν αξία, πρέπει να αποδεχθούμε και να συνεχίσουμε. Να αντιμετωπίζουμε με αξιοπρέπεια, όρθιοι, ακόμα και το πένθος, το θάνατο.

Από το antikleidi

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Σεπτεμβρίου 2021

Υπάρχουν κάποια παιδιά που θα έρθουν στο σχολείο με το ίδιο περσινό παντελόνι κι ας είναι πια ξεθωριασμένο και στενό…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που θα έχουν την ίδια κασετίνα,την ίδια τσάντα αλλά και τα ίδια όνειρα,τα ίδια χαμόγελα με πέρισυ…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που θα κοιτούν με λαχτάρα το θερμοθάλαμο του κυλικείου αλλά δε θα μπορούν να αγοράσουν κάτι από εκεί…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που δε θα τα συνοδεύσει η μητέρα τους γιατί εκείνη “ταξίδεψε” νωρίς και τώρα τα καμαρώνει απ’τον ουρανό…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που θα έρθουν στο σχολείο με ένα κενό στην ψυχή γιατί οι γονείς τους δε μοιράζονται πια το ίδιο σπίτι κι ίσως δε μιλιούνται καν μεταξύ τους…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που δε βρίσκουν εύκολα παρέα και συνήθως τα συναντάς μόνα και σκυθρωπά σε μια γωνιά της σχολικής αυλής…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που ήρθαν από άλλη πόλη ή χώρα και στο παιδικό τους μυαλό φωλιάζει ο τρόμος μπροστά στο άγνωστο περιβάλλον…

Υπάρχουν κάποια παιδιά που δυσκολεύονται να αφομοιώσουν γνώσεις αλλά έχουν υψηλή συναισθηματική ευφυΐα,ενσυναίσθηση κι ευγένεια στη συμπεριφορά τους…

Υπάρχουν κάποια παιδιά διαφορετικά,με ιδιαιτερότητες που γίνονται συχνά αντικείμενο χλευασμού και κοροϊδίας…

Υπάρχουν κάποια παιδιά ίσως πιο ατίθασα και ζωηρά απ’τα υπόλοιπα που μπλέκουν σε καβγάδες και που δεν πήραν όση αγάπη χρειάζονταν απ’το σπίτι και δεν τα συμβούλεψε ποτέ κανείς…

ΟΛΑ τα παιδιά αξίζουν τη σκέψη μας αλλά και μια μεγάλη και ζεστή αγκαλιά…

Καλή αρχή σε όλα τα παιδιά, όπως και να ‘χει!

Από το mommy. gr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 14 Σεπτεμβρίου 2021

ΛΟΝΔΙΝΟ. «Λέγουσιν/ α θέλουσιν/ λεγέτωσαν/ ου μέλι μοι /συ φιλί με/ συνφέρι σοι» («Ας λένε ό,τι θέλουν, δεν με νοιάζει, αγάπα με, σου κάνει καλό»). Τους στίχους σύγχρονου μουσικού κομματιού θυμίζει η ελληνική επιγραφή που βρέθηκε στην Καρταχένα της Ισπανίας και χρονολογείται από τον 2ο με 3ο αιώνα μ.Χ., κάνοντας τον καθηγητή Κλασικών Σπουδών Τιμ Ουίτμαρς να μιλάει για το πρώτο μοντέρνο ποίημα στην ιστορία της λογοτεχνίας. Το ποίημα, που εντοπίσθηκε σε 20 μικροσκοπικά κοσμήματα και σφραγιδόλιθους, αλλά και σε σκάλισμα σε τοίχο ανασκαφής στην Ισπανία, κάνει λόγο για την αδιαφορία του ερωτευμένου απέναντι στις επικρίσεις της κοινωνίας και αποτελεί κάλεσμα ή νουθεσία σε ανώνυμο ερωτικό σύντροφο.

Ο καθηγητής Ουίτμαρς επισημαίνει ότι ο δημιουργός του έχει εγκαταλείψει τη ρίμα, εκφράζοντας ίσως για πρώτη φορά στην καταγεγραμμένη ιστορία τον έρωτά του χωρίς τους περιορισμούς των ποιητικών κανόνων της αρχαιοελληνικής γραμματείας. «Γνωρίζαμε εδώ και χρόνια για την ύπαρξη λαϊκής ποίησης στην αρχαία Ελλάδα. Οσα έργα επέζησαν, όμως, υποτάσσονταν στις επιταγές της λόγιας ποίησης. Το ποίημα αυτό, αντίθετα, αποκαλύπτει ότι οι ρίζες του βρίσκονται στην προφορική παράδοση. Οφείλουμε να είμαστε ευγνώμονες που το έργο αυτό αποτυπώθηκε σε σημαντικό αριθμό πολύτιμων λίθων. Δεν χρειάζονται λόγιοι ποιητές για τη δημιουργία μιας τόσο μουσικής γλώσσας. Επρόκειτο για δημοκρατική, προσιτή σε όλους, μορφή λογοτεχνίας. Αποκτήσαμε συναρπαστική εικόνα της λαϊκής –ή ποπ– κουλτούρας της εποχής, κάτω από τον μανδύα της κλασικής κουλτούρας», λέει ο δρ Ουίτμαρς στην εφημερίδα The Guardian.

«Η ποίηση είχε μεγάλη σημασία στην αρχαιότητα. Ολοι γνώριζαν τα έπη του Ομήρου. Ο προφορικός λόγος όμως, για παράδειγμα, δεν θεωρείτο κατάλληλος για ελεγειακή ποίηση. Η χρήση της προφορικής γλώσσας στην ποίηση σημειώνεται για πρώτη φορά σε κάποια άγνωστη ακόμη χρονική συγκυρία του ελληνικού πολιτισμού. Αυτό που μπορώ να πω, όμως, με βεβαιότητα είναι ότι το ποίημα αυτό μετατοπίζει την πρώτη εμφάνιση της σύγχρονης ποίησης κατά τουλάχιστον τρεις αιώνες πίσω», σημειώνει ο Ουίτμαρς, η μελέτη του οποίου δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Cambridge Classical Journal.

Ο τονισμένος λόγος, πρόγονος της σύγχρονης ποίησης και του τραγουδιού, ήταν άγνωστος πριν από τον 5ο αιώνα, όταν άρχισε να χρησιμοποιείται σε βυζαντινούς χριστιανικούς ύμνους. Πριν από την εμφάνιση της ρίμας η ποίηση ήταν μάλλον ποσοτική, αφού βασιζόταν στο μήκος της συλλαβής. Το ποίημα εντόπισε ο Ουίτμαρς χάρη στην παρατηρητικότητα της συναδέλφου του στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ, Αννας Λευτεράτου, η οποία επεσήμανε πρώτη την υφολογική και νοηματική συνάφεια του ποιήματος με τη βυζαντινή ποίηση. O Ουίτμαρς θεωρεί το θέμα του εξαιρετικά σύγχρονο, φθάνοντας στο σημείο να το συγκρίνει με στίχους των Sex Pistols στο «Pretty vacant»: «Είμαστε αρκετά κενοί / και δεν μας νοιάζει».

Το πιο καλοδιατηρημένο από τα κοσμήματα επάνω στα οποία είχε καταγραφεί το ποίημα βρέθηκε στον λαιμό νεαρής γυναίκας που είχε ενταφιασθεί σε σαρκοφάγο, στη σημερινή Ουγγαρία.

Απο την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Σεπτεμβρίου 2021

Όταν λες: «Με φοβίζει αυτή η κατάσταση», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Αυτή η κατάσταση μου δίνει την ευκαιρία να κάνω κάτι που δεν έκανα ποτέ πριν».

Όταν λες: «Αν είχα… τώρα δε θα ήμουν…», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Θα κάνω…γιατί θέλω να είμαι…».

Όταν λες:. «Πάμε από το κακό στο χειρότερο», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Η κατάσταση πια μπορεί μόνο να καλυτερέψει».

Όταν λες: «Δεν είχα τύχη», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Την επόμενη φορά σίγουρα θα δουλέψει».

Όταν λες: «Αυτό ήταν σκέτη αποτυχία», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Με ενθουσιάζει το να ξεκινήσω απ’ την αρχή και να το κάνω καλύτερα».

Όταν λες: «Είμαι πολύ θυμωμένος», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Αισθάνομαι άβολα με την κατάσταση, αλλά σίγουρα έχει κάτι να μου μάθει».

Όταν λες: «Θα μου άρεσε να…», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν ώστε…».

Όταν λες: «Το παρατάω, μου είναι αδύνατον», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Θ’ αλλάξω στρατηγική».

Όταν λες: «Έπρεπε να…», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Θα δω τι μπορώ να κάνω ώστε…».

  • Όταν λες: «Ο Χ μού φέρθηκε άσχημα», στην πραγματικότητα θα έπρεπε να πεις: «Ο Χ νιώθει μπερδεμένος. Θα τον βοηθήσω να γίνει καλύτερος άνθρωπος».   
Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 8 Σεπτεμβρίου 2021

{ Αποχαιρετισμός στο Μίκη Θεοδωράκη }

Για όλα τα σκαλιά που ανεβήκαμε πέντε πέντε δέκα .
Για το στρώμα που στρώσαμε για δυό και ερωτευτήκαμε .
Για τις γροθιές που υψώσαμε για να γυρίσει ο ήλιος .
Για τις Μυρτιές που μοσχοβόλησαν τα νεανικά μας όνειρα .
Για την Ρωμιοσύνη που κλάψαμε .
Για όλες τις φορές που είμαστε δυό, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς .
Για όλους αυτούς που δεν κατάλαβαν πως η αγάπη μας ήταν τόσο ωραία με το καθημερνό της φόρεμα .
Για την ζωή μας που αρμένισε σαν χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγο.
Για την μέρα που θα σημάνουν οι καμπάνες.
Για αυτό το χώμα που είναι δικό τους και δικό μας.
Για την ζωή μας που πήραμε λάθος και αλλάξαμε ζωή .
Για την Άνοιξη την ακριβή .
Για το πέλαγο που είναι παιδί.
Για την αύρα σου που πότισε τα νιάτα μας…

Στο καλό Μίκη Θεοδωράκη

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 5 Σεπτεμβρίου 2021

Τα τελευταία λόγια του STEVE JOBS
Ο Steve Jobs (ιδρυτής της Αpple) λίγο πρίν πεθάνει στα 56 του απο καρκίνο στο πάγκρεας είπε στο κρεβάτι του νοσοκομείου:
” Έφτασα στη κορυφή του επιχειρηματικού κόσμου.Στους άλλους η ζωή μου ειναι η επιτομή της επιτυχίας.Αλλά εκτός της δουλειάς, εχω μια μικρή χαρά.Στην ουσία, ο πλούτος ειναι απλά ενα κομμάτι της ζωής μου.
Αυτή τη στιγμή ξαπλωμένος άρρωστος σε ενα κρεβάτι οταν αναπολώ τη ζωή μου και συνειδητοποίω πως η φήμη, η αναγνώριση και ο πλούτος που για τόσα χρόνια περηφανεύομουν έχουν ξεθωριάσει και δεν έχουν κάποια αξία μπροστά στον επερχόμενο θάνατο.
Μπορείς να προσλάβεις κάποιον να σου οδηγεί το αμάξι ή να σου κάνει λεφτά, αλλά δεν μπορείς να προσλάβεις κάποιον να υποστεί την αρρώστια για εσένα.
Τα υλικά αγαθά μπορούν να βρεθούν.Αλλά υπάρχει κάτι που αν χαθεί, δεν μπορείς να το βρείς ξανά.
“Η ΖΩΗ”.
Όταν κάποιος μπει στο δωμάτιο για την εγχείρηση, καταλαβαίνει πως υπάρχει ενα βιβλίο που δεν εχει τελειώσει να διαβαζει.
“το βιβλίο της Υγιούς Ζωης”
Σε όποιο στάδιο της ζωής και να είσαι τώρα, θα φτάσει η ώρα που θα αντιμετωπίσεις τη στιγμή που κλείνει η “αυλαία” της ζωής.
Εκτίμησε την αγάπη για την οικογένεια σου, για το συντροφό σου και τους φίλους σου..
Όσο μεγαλώνουμε συνήθως γινόμαστε σοφότεροι και σιγά σιγά καταλαβαίνουμε πως είτε φοράς ενα ρολόι 300€ είτε 30€, και τα δύο λένε την ίδια ώρα.
Είτε κρατάμε μια τσάντα 300€ είτε μια 30€, το ποσό που υπάρχει μέσα παραμένει το ίδιο..
Ειτε οδηγούμε ενα αμάξι 150.000€ είτε ενα των 30.000€, ο δρόμος και η απόσταση παραμένει η ίδια και έχουμε τον ίδιο δρόμο να διασχισουμε.
Είτε το σπίτι που ζούμε είναι 300 τετραγωνικά είτε 3000 η μοναξιά είναι η ίδια..
Θα καταλάβετε οτι η εσωτερική ευτυχία σας δεν προέρχεται απο τα υλικά αγαθά του κόσμου
Είτε ταξιδεύετε πρώτη θέση είτε οικονομική, αν το αεροπλάνο πέσει, θα πέσετε κι εσείς μαζί…
Γι’αυτο, ελπίζω να καταλάβετε οτι όταν έχετε φίλους, κολλητούς παλιούς γνωστούς, αδερφούς, αδερφές που μπορείτε να μιλήσετε, να γελάσετε μαζί, να τραγουδίσετε μαζί, κλπ..
Αυτό ειναι πραγματική ευτυχία!
5 αδιαμφισβήτητα στοιχεία της ζωής:
1. Μη μαθαίνετε τα παιδιά σας να ειναι πλούσια. Μάθετε τα να είναι ευτυχισμένα. Ώστε οταν μεγαλώσουν να ξέρουν την ΑΞΙΑ των πραγμάτων και οχι την τιμή τους
2. Να τρώς τη τροφή σαν τα “φαρμακά” σου. Αλλιώς θα χρειάζεται να τρώς τα φάρμακα σαν την τροφή σου
3. Αυτός που σε αγαπάει δεν θα σε αφήσει ποτέ για κάποιον άλλον ακόμα και αν υπάρχουν 100 λόγοι να σε παρατήσει, θα βρει ΕΝΑ λόγο για να μείνει
4. Υπάρχει διαφορά στο να είσαι άνθρωπος με το να φέρεσαι ανθρώπινα. Λίγοι το καταλαβαίνουν
5. Σε αγαπάνε οταν γεννιέσαι. Θα σε αγαπάνε και όταν πεθάνεις. Ενδιάμεσα πρέπει να τα καταφέρεις
ΥΓ: Αν θες να πας γρήγορα, περπατά μόνος σου. Αλλά αν θες να πας μακριά, περπατά με παρέα……

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 5 Σεπτεμβρίου 2021

“Τίποτα δεν είναι πιο αναγκαίο και πολύτιμο στον Άνθρωπο από την Ελευθερία. Αν δεν έχεις τροφή, αν δεν έχεις γνώσεις, αν δεν έχεις ανέσεις, τότε υποφέρεις. Αν δεν έχεις Ελευθερία, τότε δεν υπάρχεις. Γιατί τότε δεν μπορείς να λογαριάζεσαι Άνθρωπος. Τι είναι η Ελευθερία; Ελευθερία είναι η Ευθύνη. Είναι να είσαι υπεύθυνος. Να κρατάς κάθε στιγμή, σε κάθε περίπτωση, το μερίδιο της Ευθύνης που σου αναλογεί μέσα στον καταμερισμό της ομάδας και της κοινότητας. Ελευθερία είναι να σκέφτομαι, να σχεδιάζω και να αποφασίζω, κάθε στιγμή και σε κάθε περίπτωση, μαζί με τους άλλους, για λογαριασμό μου και για λογαριασμό των άλλων. Όταν ένας άλλος το κάνει για λογαριασμό μου, είτε άτομο είναι αυτός είτε κόμμα, τότε εγώ δεν είμαι ελεύθερος. Γιατί Ελευθερία είναι το δικαίωμα να είμαι υπεύθυνος κάθε στιγμή, σε κάθε περίπτωση. Ελευθερία είναι ΤΟ ΧΡΕΟΣ.”

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 5 Σεπτεμβρίου 2021

Παρότι δεν μπορούμε να μαντέψουμε πώς θα είναι τα επόμενα χρόνια, έχουμε τουλάχιστον το δικαίωμα να ονειρευτούμε πώς θα θέλαμε να είναι:

Ο αέρας θα είναι καθαρός, απαλλαγμένος από το μικρόβιο του ανθρώπινου φόβου και από τα ανθρώπινα πάθη.

Στους δρόμους τα σκυλιά θα συνθλίβουν αυτοκίνητα.

Οι άνθρωποι θα δουλεύουν για να ζήσουν, αντί να ζουν για να δουλεύουν.

Στους ποινικούς κώδικες θα ενταχθεί και το αδίκημα της βλακείας […]

Σε καμιά χώρα δεν θα φυλακίζονται οι νέοι που αρνούνται να υπηρετήσουν τη στρατιωτική τους θητεία αλλά εκείνοι που θα θέλουν να την υπηρετήσουν.

Oι οικονομολόγοι δε θα ονομάζουν επίπεδο ζωής το επίπεδο κατανάλωσης, ούτε ποιότητα ζωής την ποσότητα των υλικών αγαθών.

Οι ιστορικοί δεν θα πιστεύουν ότι η εισβολή σε μια χώρα είναι κάτι που την ευχαριστεί.

Οι πολιτικοί δεν θα πιστεύουν ότι είναι ευχάριστο για τους φτωχούς να τρώνε υποσχέσεις.

Η σοβαρότητα θα πάψει να θεωρείται αρετή και κανείς δε θα παίρνει στα σοβαρά έναν άνθρωπο που δε θα είναι ικανός να γελάει με τον εαυτό του.

Ο θάνατος και το χρήμα θα χάσουν τις μαγικές τους δυνάμεις και ούτε ο θάνατος ούτε η περιουσία θα μπορούν να μετατρέψουν έναν παλιάνθρωπο σε ευυπόληπτο πολίτη.

Κανείς δε θα θεωρείται ήρωας ή χαζός επειδή κάνει αυτό που πιστεύει ότι είναι σωστό αντί να κάνει αυτό που τον συμφέρει περισσότερο.

Ο κόσμος δεν θα πολεμάει πια τους φτωχούς αλλά τη φτώχεια. Και η στρατιωτική βιομηχανία δε θα έχει άλλη λύση παρά να κλείσει.

Το φαγητό δε θα είναι εμπόρευμα ούτε η επικοινωνία εμπόριο, επειδή το φαγητό και η επικοινωνία είναι δικαιώματα του ανθρώπου.

Κανείς δε θα πεθαίνει από πείνα επειδή κανείς δε θα πεθαίνει από το πολύ φαΐ.

Η εκπαίδευση δε θα είναι προνόμια μόνο όσων μπορούν να την πληρώσουν.

Μια μαύρη γυναίκα θα είναι πρόεδρος της Βραζιλίας και μια άλλη γυναίκα, επίσης μαύρη, θα είναι πρόεδρος την Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, μια ινδιάνα γυναίκα θα κυβερνάει τη Γουατεμάλα και μια άλλη το Περού.

Στην Αργεντινή οι τρελές της Πλάζα ντε Μάγιο θα είναι παράδειγμα πνευματικής υγείας, επειδή εκείνες αρνήθηκαν να ξεχάσουν στα χρόνια της υποχρεωτικής λήθης.

Η Αγία Μητέρα Εκκλησία θα διορθώσει τα τυπογραφικά λάθη στους πίνακες του Μωυσή και η έκτη εντολή θα προστάζει να τιμάμε το σώμα.

α ξαναβλαστήσουν τα δάση στον ερημωμένο κόσμο μας και στις ερημωμένες ψυχές.

Οι απελπισμένοι θα ξαναβρούν την ελπίδα τους και οι χαμένοι τη ζωή τους, αφού απελπίστηκαν επειδή ήλπισαν πολύ και χάθηκαν επειδή έψαξαν πολύ.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 15 Μαΐου 2021

Ευτυχώς για τους λάτρεις των ξένων γλωσσών σήμερα, τα βιβλία και οι κασέτες του Ινστιτούτου Εξωτερικών Υπηρεσιών (FSI) των ΗΠΑ υπάρχουν διαθέσιμες στο διαδίκτυο.

Μια όμως από τις σημαντικότερες υπηρεσίες που προσφέρει το FSI είναι η ταξινόμηση των γλωσσών με βάση των βαθμό δυσκολίας με τον οποίο έρχονται «αντιμέτωποι» οι αγγλόφωνοι.

Ακολουθούν μερικά παραδείγματα γλωσσών, ταξινομημένα με βάση τον αριθμό των ωρών που χρειάζεται ο μέσος άνθρωπος για να τις μάθει.

Ευκολότερες (περίπου 600 ώρες διαβάσματος)

Μαζί με τα ολλανδικά και τα νορβηγικά, οι δημοφιλείς λατινικές γλώσσες – ιταλικά, γαλλικά, ισπανικά και πορτογαλικά – απαιτούν περίπου 600 ώρες διαβάσματος για να επιτύχει κάποιος «γενική επαγγελματική επάρκεια» στην ομιλία και την ανάγνωση.

Από αυτές, τα ισπανικά και τα ιταλικά είναι ευκολότερες γλώσσες για τους γηγενείς αγγλόφωνους ομιλητές, ενώ ακολουθούν τα πορτογαλικά και – τέλος – τα γαλλικά.

Αυτές οι γλώσσες «μοιράζονται» πολλές λέξεις με τα Αγγλικά, όμως το κοινό λεξιλόγιο δημιουργεί πολλές φορές «ψεύτικους φίλους» – λέξεις που μοιάζουν ή ακούγονται παρόμοιες σε διαφορετικές γλώσσες, αλλά διαφέρουν σημαντικά όσον αφορά στο νοηματικό τους πλαίσιο.

Γερμανικά (750 ώρες)

Με ουσιαστικά που είναι αρσενικά, θηλυκά και ουδέτερα, ρήματα που κλίνονται δύσκολα και εξαιρετικά αυστηρή σύνταξη, τα Γερμανικά μπορεί να φαίνονται εξαιρετικά δύσκολα.

Από την άλλη πλευρά, η προφορά και η ορθογραφία είναι απλή και μόλις μάθει κάποιος του – αρκετούς – κανόνες, τότε όλα γίνονται εύκολα.

Οσοι μαθαίνουν γερμανικά καταλαβαίνουν επίσης τον λόγο για τον οποίο οι Γερμανοί δεν διακόπτουν τον συνομιλητή τους ποτέ προτού ακούσουν το ρήμα που θα χρησιμοποιήσει στο τέλος, προκειμένου να καταλάβουν για τι πράγμα μιλάει.

Μαλαισιανά και Σουαχίλι (900 ώρες)

Τα Μαλαισιανά είναι η κοινή γλώσσα πολλών χωρών της νοτιοανατολικής Ασίας και έχει απλοποιηθεί με τη χρήση της ως δεύτερης γλώσσας από μη γηγενείς ομιλητές.

Για παράδειγμα, ο πληθυντικός σχηματίζεται με την επανάληψη μιας λέξης δύο φορές – το «buku» σημαίνει βιβλίο και το «buku-buku» σημαίνει βιβλία.

Ομοίως, τα Σουαχίλι εξελίχθηκαν ως η εμπορική γλώσσα της ανατολικής Αφρικής, ενώ διαθέτουν αραβικό λεξιλόγιο που προσαρμόζεται πάνω στην αφρικανική γραμματική.

Ουγγρικά (1.100 ώρες)

Η εκμάθηση των ουγγρικών είναι μια τεράστια πρόκληση, αφού δεν μοιάζουν με καμία άλλη ευρωπαϊκή γλώσσα.

Στα ουγγρικά, η κατοχή δηλώνεται με καταλήξεις ρημάτων στα ουσιαστικά. Τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο περίπλοκα αν σκεφτεί κανείς ότι η κατοχή δηλώνεται σε πολλές προτάσεις δύο φορές.

Ελληνικά (1.100 ώρες)

Η νεοελληνική είναι ίσως η ευκολότερη γλώσσα για να μάθει κάποιος που χρησιμοποιεί διαφορετικό αλφάβητο.

«Υπάρχει ένα βιβλίο με τίτλο “Μάθετε ελληνικά σε 25 χρόνια”, αλλά θα εκπλαγείτε με το πόσο απλό είναι να μάθετε το αλφάβητο», τονίζει το αφιέρωμα του CNN. «Τα ελληνικά είναι επίσης μια γλώσσα που συνέβαλε στη δημιουργία πολλών λέξεων στα αγγλικά».

«Το 1957, ο Ξενοφών Ζολώτας, τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας έδωσε δύο ομιλίες στο ΔΝΤ που περιείχαν μόνο λέξεις “δανεισμένες” από τα ελληνικά και κάποια απαραίτητα βασικά αγγλικά (παράδειγμα: “Our policies should be based more on economic and less on political criteria”)», προσθέτει το CNN.

Ρωσικά (1.100 ώρες)

Το μεγάλο πλεονέκτημα της εκμάθησης ρωσικών είναι ότι, μόλις κάποιος φτάσει σε ένα καλό επίπεδο, μπορεί να καταλάβει άλλες σλαβικές γλώσσες όπως τα τσεχικά, τα πολωνικά ή τα βουλγαρικά.

Η γλώσσα χρησιμοποιείται επίσης σε όλες τις πρώην περιοχές της Σοβιετικής Ενωσης, από την Αρμενία έως το Κιργιζιστάν.

Κρυμμένη πίσω από ένα κυριλλικό πέπλο μυστηρίου, είναι μια από τις πιο δύσκολες γλώσσες που μπορεί να μάθει κάποιος – τόσο που ακόμη και πολλοί Ρώσοι κάνουν λάθη.

Αλλά κάθε λάτρης της λογοτεχνίας, της μουσικής και του μπαλέτου και κάθε επίδοξος αστροναύτης πρέπει να μελετήσει αυτήν την πλούσια γλώσσα που διαθέτει πάνω από 500.000 λέξεις.

Αραβικά (2.200 ώρες)

Ποιος μπορεί να αντισταθεί σε μια γλώσσα με 11 λέξεις για την αγάπη και σχεδόν 100 λέξεις που περιγράφουν μια καμήλα; © Ayesha Firdaus/ Unsplash

Υπάρχει ένας αστικός μύθος για μια φαρμακευτική εταιρεία που διαφημίζει ένα αναλγητικό χάπι με τρεις εικόνες που θα έχουν διεθνή απήχηση.

Η αριστερή εικόνα απεικονίζει μια γυναίκα με πονοκέφαλο. Η μεσαία τη δείχνει να καταπίνει το χάπι και η δεξιά να χαμογελάει αφού ο πόνος έχει υποχωρήσει.

Η διαφήμιση αποδείχθηκε αποτελεσματική σε όλο τον κόσμο- εκτός από τον αραβικό, ο οποίος τη διάβασε από δεξιά προς τα αριστερά.

Η κατεύθυνση της ανάγνωσης είναι ένα από τα δύο μεγαλύτερα εμπόδια για όσους προσπαθούν να μάθουν αραβικά. Τα κλασικά αραβικά – η γλώσσα του Κορανίου – θα τους κάνει να γίνονται κατανοητοί παντού, όμως μόλις οι ντόπιοι αρχίσουν να συνομιλούν μεταξύ τους, τα πράγματα ίσως γίνουν αρκετά δυσκολότερα.

Αλλά ποιος μπορεί να αντισταθεί σε μια γλώσσα με 11 λέξεις για την αγάπη και σχεδόν 100 λέξεις που περιγράφουν μια καμήλα;

Ιαπωνικά (2.200 ώρες)

Οντας μια χώρα που έχει «χαρίσει» στον κόσμο το σούσι, το καραόκε και τα manga, η Ιαπωνία έχει πολλούς «πιστούς», ειδικά μεταξύ των gamers.

Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται όμως αντιμέτωποι με μια εξαιρετικά δύσκολη γλώσσα που χρησιμοποιεί «εισαγόμενους» κινεζικούς χαρακτήρες που έχουν αποκοπεί από την αρχική τους έννοια, καθώς και δύο συλλαβάρια – το Hiragana και το Katakana (πρέπει να μάθουν πότε να χρησιμοποιούν ποιο).

Η μέτρηση των αντικειμένων εξαρτάται από το αν είναι μακριά και λεπτά (δρόμοι), μικρά και στρογγυλά (μήλα), λεπτά και επίπεδα (φύλλα χαρτιού), πλατιά και επίπεδα (χαλιά) και πολλά άλλα.

Το τι ιαπωνικά μιλάει κάποιος εξαρτάται επίσης από το φύλο του. Υπάρχει μια «σκληρή» γλώσσα για τους άνδρες και μια πιο «λεπτεπίλεπτη» γλώσσα για τις γυναίκες.

Καντονεζικά – Μανδαρινικά (2.200 ώρες η καθεμία.

Κάθε κινεζική διάλεκτος είναι ουσιαστικά μια άλλη γλώσσα, αλλά τα μανδαρινικά θεωρούνται η επίσημη γλώσσα της σύγχρονης Κίνας. Ολες οι διάλεκτοι μοιράζονται (περίπου) ένα εξελιγμένο σύστημα γραφής, το οποίο έχει δημιουργηθεί για να αποτελέσει «κοινό τόπο» σε μια μεγάλη αυτοκρατορία.

Υπάρχουν δύο βασικοί τύποι γραπτών κινεζικών χαρακτήρων στο ίδιο σύστημα γραφής: τα παραδοσιακά κινεζικά που χρησιμοποιούνται στο Χονγκ Κονγκ και την Ταϊβάν και τα απλοποιημένα κινέζικα στην ηπειρωτική Κίνα.

Για παράδειγμα, η μύγα γράφεται ως 飛 στα παραδοσιακά κινεζικά και 飞 στα απλοποιημένα. Είναι βασικά το ίδιο πράγμα γραμμένο με δύο διαφορετικούς τρόπους, αλλά προφέρεται διαφορετικά κατά την ανάγνωση σε κάποια διαφορετική διάλεκτο.

Κάθε γραπτή λέξη έχει όμως το ίδιο νόημα μεταξύ ενός ομιλητή των μανδαρινικών στο Πεκίνο και των καντονεζικών στο Χονγκ Κονγκ. Είναι περίπου το ίδιο πράγμα που συμβαίνει με το αριθμητικό μας σύστημα: το σύμβολο «9» έχει την ίδια σημασία παγκοσμίως, όμως προφέρεται ως «εννέα» στην Ελλάδα και «nine» στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η προφορά είναι ακόμη ένας παράγοντας που κάνει την εκμάθηση των κινεζικών ακόμη δυσκολότερη.

Στην εποχή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, εάν κάποιος επρόκειτο να πάει στο Χονγκ Κονγκ για να εργαστεί ως δημόσιος υπάλληλος, έπρεπε πρώτα να περάσει ένα μουσικό τεστ, καθώς όλες οι κινεζικές διάλεκτοι είναι τονικές.

Με άλλα λόγια, δεν είναι τυχαίο που τα κινεζικά θεωρούνται η δυσκολότερη γλώσσα στον κόσμο.

Από cnn.travel

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Απριλίου 2021

Το ξέρω πως θα ’ρθει ένας καιρός, που οι άνθρωποι θα θαυμάζουν, ο ένας τον άλλον, όπου καθένας τους θα λάμπει σαν αστέρι στα μάτια του άλλου, όπου όλοι θ’ ακούνε το διπλανό τους σα να ’τανε μουσική η φωνή του.

Θα υπάρχουν άνθρωποι ελεύθεροι στη γη, όλοι θα ’χουν ανοιχτή καρδιά, εξαγνισμένοι από κάθε απληστία και φθόνο.

Και τότε η ζωή δε θα ’ναι πια η ζωή, μα ένας ύμνος στον άνθρωπο, η μορφή του θα πάει ψηλά, γιατί οι ελεύθεροι άνθρωποι μπορούν να φτάσουν όλα τα ύψη!

Θα ζούνε τότε μες στην ελευθερία και στην ισότητα, θα ζούνε για την ομορφιά.

Τότε οι καλύτεροι θα ’ναι εκείνοι που θα μπορούν ν’ αγκαλιάσουν περισσότερο τον κόσμο μέσα στην καρδιά τους, εκείνοι που θα τον αγαπήσουν πιο βαθιά, εκείνοι πού θα ’ναι οι πιο ελεύθεροι, γιατί μέσα σ’ εκείνους θα υπάρχει η περισσότερη ομορφιά! Τότε η ζωή θα ’ναι μεγάλη και μεγάλοι θα ’ναι εκείνοι που θα τη ζούνε.

Από το βιβλίο του Μαξίμ Γκόρκι “Η μάνα”

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 17 Απριλίου 2021

Όταν μια ελληνική ταινία κατορθώνει να γίνει σημείο αναφοράς ακόμα και σε σχολικά βιβλία, τότε είναι σαφές ότι η αξία της δεν είναι μόνο καλλιτεχνική, αλλά και πολιτισμική και ιστορική. Μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του ’90, η ταινία «Ο Δράκος» του Νίκου Κούνδουρου αναφερόταν στα βιβλία της ιστορίας της Γ’ Λυκείου, ως μια ταινία που αποτύπωνε ρεαλιστικά την ελληνική μεταπολεμική κοινωνία.

Η ταινία γυρίστηκε το 1955 και ο Νίκος Κούνδουρος, την σκηνοθέτησε ενώ δεν είχε καν κλείσει τα 30 του χρόνια. Μετά από μια επίπονη και μακρά συζήτηση που είχε με τον συγγραφέα Ιάκωβο Καμπανέλλη, τον πείθει να γράψει ένα σενάριο για μια ταινία, που θα παρουσίαζε χωρίς ακρότητες την κοινωνική πραγματικότητα της Ελλάδας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μια πραγματικότητα στην οποία κυριαρχούσε η φτώχια, η μιζέρια, αλλά και το αστυνομοκρατούμενο κράτος.

Ο Καμπανέλλης αξιοποιεί στο έπακρο το λογοτεχνικό του ταλέντο και δίνει στον Κούνδουρο ένα πραγματικό αριστούργημα, που ο τελευταίος έπρεπε να αποδώσει αριστοτεχνικά στον κινηματογραφικό φακό. Όσο κι αν η πρόκληση φάνταζε – και ήταν – μεγάλη, ο Κούνδουρος τα κατάφερε.

Με την πρώτη ματιά, η ταινία «Ο Δράκος» είναι μια ιστορία για την ανθρώπινη ματαιοδοξία και τη μοναξιά. Ωστόσο, εάν κανείς τη μελετήσει πιο προσεκτικά, διαπιστώνει ότι είναι κάτι πολύ παραπάνω. Είναι μια ταινία που δεν νοιάζεται μονάχα για τη ματαιοδοξία και τη μοναξιά, νοιάζεται και γι’ αυτό που την προκαλεί.

Και ως μια ταινία ενός σκεπτόμενου ανθρώπου που ζει στην Ελλάδα μετά το Β’ Παγκόσμιο και μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο, αναζητά και βρίσκει τα αίτια αυτά στην κοινωνία. Το αστυνομικό κράτος, η απομόνωση και η αποξένωση είναι για τον Κούνδουρο τα θέματα της ταινίας.

Και όλα αυτά, τα αποτύπωσε ιδανικά με τη βοήθεια ενός σπουδαίου Έλληνα ηθοποιού, που ήταν ο πρωταγωνιστής της, του Ντίνου Ηλιόπουλου.

Για πολλούς, ήταν η κορυφαία ερμηνεία τής μεγάλης καριέρας του Ηλιόπουλου, μια ερμηνεία από αυτές που δεν είχε δείξει ξανά – και δεν έδειξε ούτε αργότερα – στο ελληνικό κοινό. Μια δραματική ερμηνεία, η οποία ανέδειξε το πολύπλευρο ταλέντο του Ηλιόπουλου και τον καθιέρωσε στους «μεγάλους» του ελληνικού σινεμά.

Ο Ντίνος Ηλιόπουλος και ο χαρακτήρας του δεν είναι παρά ένα πιόνι στα χέρια του Κούνδουρου. Ένα πιόνι που, στο τέλος της ταινίας, οδηγείται στο θάνατο, όχι γιατί είναι αυτό που είναι, αλλά γιατί η κοινωνία τον έκανε να είναι έτσι.

Στον «Δράκο», ο Κούνδουρος καινοτομεί και σκηνοθετικά, δίνοντας έμφαση σε ρεαλιστικές σκηνές, σε κοντινά πλάνα και σε σιωπηρές σκηνές, στοιχεία που διεκδικούν ρόλο πρωταγωνιστή. Η σκηνοθεσία χαρίζει στη ταινία γνήσια cult στιγμιότυπα και μια αίσθηση μελαγχολίας για μια κοινωνία δύσκολη και άγρια.

Η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, σε συνδυασμό με τον ρεαλισμό του σεναρίου, χαρίζουν ατμόσφαιρα φιλμ νουάρ και ένα μοναδικό αίσθημα φόβου για μια αόρατη απειλή.

Η ταινία πρωτοτύπησε και στην εμφάνισή της, αφού έκανε πρεμιέρα στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας, όπου απέσπασε ειδική μνεία.

Λίγους μήνες αργότερα, προβλήθηκε και στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στις 5 Μαρτίου του 1956. Η υποδοχή που της επιφύλαξε το ελληνικό κοινό ήταν απογοητευτική, δείγμα ότι δεν είχε την ωριμότητα να αντιληφθεί τα βαθιά μηνύματα που αυτή απέπνεε. Κατά πολλούς κριτικούς, ωστόσο, το κοινό δεν ήταν ανώριμο, απλά δεν ήθελε να δει αυτά τα μηνύματα που «πονούσαν».

Ωστόσο, η ταινία αντιμετώπισε ιδιαίτερα εχθρική στάση από μεγάλη μερίδα του Τύπου της εποχής. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι εφημερίδες της εποχής, Εστία και Αυγή, την κατηγόρησαν ως ανθελληνική και ζήτησαν την επέμβαση του εισαγγελέα.

Ας μην αδικούμε όμως τους Έλληνες θεατές εκείνης της εποχής, αφού βλέποντας αυτή την τόσο ατμοσφαιρική ταινία, γυρισμένη σε στυλ φιλμ νουάρ, ένα είδος πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα και μάλιστα με το ασυνήθιστο και ανεπίτρεπτο για την εποχή «unhappy end», ίσως να μην είχαν ασυναίσθητα άλλη επιλογή από το να την απορρίψουν. Ίσως γι’ αυτό το λόγο, οι αρνητικές κριτικές της εποχής ήταν τόσο πολλές και τόσο σκληρές.

Ο χρόνος πάντως απέδειξε τη διαχρονική αντοχή της ταινίας, με τις όποιες ατέλειες και ερμηνευτικές υπερβολές που μπορεί αυτή να διαθέτει.

Η μοίρα της, ωστόσο, ήταν λαμπρή και έμελε η αξία της να αναγνωριστεί στα χρόνια που ακολούθησαν. Σήμερα, «Ο Δράκος» αναγνωρίζεται ως μία από τις σημαντικότερες ταινίες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου, η οποία συνδυάζει στοιχεία από τον ιταλικό νεορεαλισμό, τον γερμανικό εξπρεσιονισμό, αλλά και τα φιλμ νουάρ.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 17 Απριλίου 2021

Ο νους ο δικός μου είναι ένα βασίλειο, ευχάριστα δώρα εκεί μέσα βρίσκω, που ξεπερνούν κάθε άλλη ευλογία που ο κόσμος αντέχει ή από καλοσύνη τη βλασταίνει. Κι ας θέλω εκείνα που οι περισσότεροι έχουν, ο νους μου μου απαγορεύει να τα λαχταρήσω.

Κανένα πριγκιπάτο, κανένα πλούσιο μαγαζί,κανένα τάγμα τη νίκη να κερδίσω, κανένα πανούργο πνεύμα τις πληγές μου να μπαλώσει, περίγραμμα κανένα ερωτευμένο βλέμμα να ταΐσει. Σε κανένα από αυτά δεν υποχωρώ, γιατί ο νους μου όλων τους υπηρέτης είναι. Βλέπω πόσοι νιώθουν του κορεσμού την αηδία και πόσοι βιαστικά σκαρφάλωσαν και πάλι πέφτουν.

Βλέπω πως εκείνοι που στέκονται ψηλά, τους απειλούν οι ανατροπές όλο πιο συχνά:

Το κάθε τους βήμα μόχθος και σύντροφος ο φόβος, τέτοιες έγνοιες να ζυγώνουν δεν θα ‘πρεπε τον νου μου.

Ευτυχής με τη ζωή μου, αυτός είμαι, και δεν ζητώ περισσότερα απ’ όσα αντέχω. Την υπεροψία ούτε λεπτό δεν θέλω κι όσα στερούμαι μου τα προσφέρει το μυαλό μου. Ω! Έτσι σαν βασιλιάς θριαμβεύω, ικανοποιημένος με όσα καρπίζει ο νους μου.

Κάποιοι έχουν τόσο πολλά, κι όμως κι άλλα λαχταρούν. Εγώ, με τα λιγοστά μου, πόθο για πιότερα δεν έχω.

Μόνο φτωχοί είν’ εκείνοι, κι ας έχουν τόσα,μα εγώ πλούσιος είμαι με τα ψίχουλά μου. Φτωχοί εκείνοι, πλούσιος εγώ, επαίτες αυτοί, εγώ δοτικός. Τόσα τους λείπουν, εμένα περισσεύουν,εκείνοι φθονούν, εγώ ζω.

Με τις απώλειες των άλλων δεν γελώ, πικρόχολος για τα κέρδη τους δεν είμαι.

Τα κύματα του κόσμου δεν φτάνουν στο μυαλό μου και μένω πάντα όπως είμαι δεν φοβάμαι εχθρό, δεν κολακεύω φίλο, τη ζωή μου δεν σιχαίνομαι, για το τέλος δεν τρομάζω.

Κάποιοι την ηδονή με πόθο τη ζυγίζουν, και τη σοφία με τη σφοδρή επιθυμία. Τον θησαυρό τους μονάχα εμπιστεύονται κι η μόνη τους ικανότητα η μασκαρεμένη τους κακία. Μα εγώ η μόνη ευχαρίστηση που έχω να κρατώ τον νου γαληνεμένο.

Πλούτος μου η υγεία κι η τέλεια γαλήνη, κι η καθαρή μου η συνείδηση που πάντα επικαλούμαι: να κερδίσω με δωροδοκίες δεν ποθώ ούτε με εξαπάτηση να βλάψω, να πειράξω. Έτσι ζω. Κι έτσι θα πεθάνω.

Κι είθε ο κόσμος όλος να ‘κανε αυτό που σοφά εγώ πράττω.

ΣΕΡ ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΝΤΑΪΕΡ

 

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 17 Απριλίου 2021

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης
με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας
κι ολούθε μάς κυνηγά το όραμα του απείρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία του είναι μας
και σ’ όλους μας τους έρωτες αυτήν αγαπούμε.
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ’
αυτόν τον κόσμο.
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο.
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.

Είμαστε οι προάγγελοι του χάους.

Γιώργος Μακρής (1923-1968), Εμείς οι Λίγοι

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 28 Μαρτίου 2021
Μη σπας τα φτερά ενός πουλιού κι έπειτα του ζητάς να πετάξει .

Μη θρυμματίζεις μια καρδιά κι έπειτα της ζητάς να αγαπήσει.

Μη συνθλίβεις μια ψυχή κι έπειτα της ζητάς να είναι ευτυχισμένη.

Μη βλέπεις ασχήμια στους ανθρώπους και περιμένεις εκείνοι να δουν ομορφιά σε σένα.

Μην κρίνεις τους ανθρώπους και περιμένεις εκείνοι να σε στηρίξουν στις δυσκολίες.

Μην παίζεις με τη φωτιά και περιμένεις να παραμείνεις απολύτως ασφαλής.

Η ζωή είναι δούναι και λαβείν.

Δεν είναι δυνατόν να μοιράζεις κακία και να περιμένεις να εισπράξεις καλοσύνη.

Δεν είναι δυνατόν να μοιράζεις καλοσύνη και να περιμένεις να εισπράξεις κακία

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 28 Μαρτίου 2021

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μέσα σε ένα πυκνό δάσος μία τριανταφυλλιά. Όλα της τα τριαντάφυλλα ήταν κατακόκκινα. Όλα, εκτός από ένα, αυτό που ήταν στο κέντρο και πιο ψηλά από όλα. Το τριαντάφυλλο αυτό ήτανε μαύρο και λαμπερό. Όποιος περνούσε μπροστά από την τριανταφυλλιά, απορούσε με το διαφορετικό τριαντάφυλλο και το θαύμαζε! Και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την πραγματική ιστορία του που ήταν η εξής:

Κάποτε ένα σύννεφο περνούσε πάνω από την τριανταφυλλιά. Ήταν τόσο φορτωμένο με σταγόνες που είχε κατέβει πολύ χαμηλά. Πέρασε λοιπόν και πάνω από την τριανταφυλλιά και εκείνη, χωρίς να το θέλει, τρύπησε το σύννεφο. Εκείνο πόνεσε, τινάχτηκε επάνω και επειδή θύμωσε πολύ με την τριανταφυλλιά της έριξε έναν κεραυνό. Εκεί λοιπόν που χτύπησε ο κεραυνός στην τριανταφυλλιά, έβγαινε μόνο ένα μαύρο τριαντάφυλλο.

Ήταν μεγαλύτερο από τα υπόλοιπα τριαντάφυλλα και είχε μία παράξενη ευωδιά, που θύμιζε μέντα. Έτσι όπως ήτανε ψηλότερο από τα άλλα τριαντάφυλλα, έμενε μοναχό του και ο μόνος φίλος που είχε ήταν ένα έλατο που φύτρωνε κοντά στην τριανταφυλλιά.

Ήταν και το έλατο μονάχο του και βρήκε στο μαύρο τριαντάφυλλο έναν ανέλπιστο φίλο. Έσκυβε κάθε μέρα από πάνω του και έκαναν οι δυο τους την καλύτερη παρέα. Τα υπόλοιπα όμως τριαντάφυλλα ζήλευαν αυτήν τη φιλία. Νόμιζαν πως αν γινόταν κι εκείνα μαύρα, θα μπορούσανε να κάνουνε παρέα με το έλατο και να μοσχοβολούν σαν μέντα. Φώναξαν τότε το σύννεφο και το παρακάλεσαν να τους ρίξει πολλή βροχή. Φώναξαν και τον ήλιο και του ζήτησαν να τους ζεσταίνει με όλη του τη δύναμη. Έτσι και έγινε! Όμως η βροχή από το σύννεφο και η ζεστασιά από τον ήλιο δεν άλλαξε το χρώμα τους. Μαλάκωσε όμως την καρδιά τους και την γέμισε με πολλή αγάπη.

Άπλωσαν τότε τα κλαδιά τους προς τα επάνω και αγκάλιασαν το μαύρο τριαντάφυλλο. Έσκυψε και το έλατο, στήριξε τα λουλούδια τους και τα σήκωσε ψηλά. Και η ευωδιά τους έγινε τόσο δυνατή που έφτασε στα πέρατα της γης!!