Διαχειριστής στις 4 Φεβρουαρίου 2020

Είμαστε οι Φίλοι της Ανέλιξης. Και… συναντηθήκαμε λίγα χρόνια πριν με όραμα τη δημιουργία ενός ιστότοπου… Ενός χώρου όπου όλοι θα βρισκόμαστε για να επικοινωνούμε και να μοιραζόμαστε αυτά που νιώθουμε, ακούμε, βλέπουμε, διαβάζουμε, κουβεντιάζουμε και αγαπάμε…

 

Η μικρή παρέα μεγάλωσε… και έγινε μια οικογένεια με ανοιχτή την αγκαλιά που σας προσκαλεί να γίνετε κι εσείς μέλη της.

 

Ελάτε, λοιπόν, να ταξιδέψετε μαζί μας διαβάζοντας τα άρθρα που δημοσιεύουμε ή αποστέλλοντάς μας κι εσείς τα κείμενα που αγαπάτε.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 16 Μαΐου 2020

Από την Κυριακή

….”Αγαπημένε Πατ,

Με πέτυχες να σκαλίζω μια μικρή φιγούρα σε ξύλο και είπες, «Γιατί δε φτιάχνεις κάτι για μένα;» Σε ρώτησα τι ήθελες κι εσύ είπες, «Ένα κουτί». «Γιατί το θες;» «Για να βάζω πράγματα μέσα». «Τι πράγματα;» «Ό,τι έχεις» είπες. Ορίστε λοιπόν το κουτί σου. Σχεδόν ό,τι έχω υπάρχει μέσα, και δεν είναι γεμάτο. Πόνος και έξαψη υπάρχουν μέσα του, και ευφορία και δυσφορία και κακές και καλές σκέψεις η απόλαυση που ένας στόχος χαρίζει, και λίγη απόγνωση και η απερίγραπτη χαρά της δημιουργίας. Και πάνω από τούτα υπάρχει όλη η ευγνωμοσύνη και η αγάπη μου για σένα. Και το κουτί ακόμα δεν είναι γεμάτο.
ΤΖΟΝ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 16 Μαΐου 2020

Διαβάστε τη συνέχεια »

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 10 Μαΐου 2020

Το χωριό μου η Απείρανθος ή τ’ Απεράθου όπως το λένε οι κάτοικοί του, είναι ορεινό, σχεδόν στα 700μ υψόμετρο, χτισμένο στην πλαγιά του βουνού Φανάρι. Πετρόχτιστο όλο, με τα στενά σοκάκια του, τα στιαστά του, τα σπίτια του με τις αυλές και την κληματαριά από πάνω, την πλάτσα του με τα έξι καφενεία που πρόφθασα τριγύρω της. Οι κάτοικοί του ξεχωριστοί απ τους υπόλοιπους Ναξιώτες. Με ιδιαίτερη ντοπιολαλιά, φερμένη απ ότι ισχυρίζονται απ την ορεινή Κρήτη, με αξιοθαύμαστη ευκολία στο να φτιάχνουν κοτσάκια και πατινάδες, με ετυμολογία στο λόγο τους και πειράγματα στ αστεία τους. Συγχρόνως ανέδειξε σπουδαίους επιστήμονες, καλλιτέχνες, λογοτέχνες, ποιητές και σημαντικούς πολιτικούς.
Ναι. Οι Απεραθίτες «έπαιρναν» τα γράμματα όπως λένε. Δεν ξέρω αν ήταν το υψόμετρο, οι δάσκαλοι ή κάτι άλλο. Ξέρω όμως πως σαφώς στη μόρφωση και στην διαμόρφωση του πνεύματος του παιδιού προς την κλίση και την αγάπη στα γράμματα, σημαντικότατο ρόλο έπαιξε η Απεραθίτισσα μάνα.
Υπήρχε μητριαρχία στο χωριό. Και πώς να μην υπάρχει, όταν οι μισοί άντρες ήταν βοσκοί που έλειπαν απ τα σπίτια τους μέρες, εβδομάδες και μήνα ορισμένες φορές; Οι υπόλοιποι ήταν σμυριδεργάτες που έφευγαν αξημέρωτα και γύριζαν βράδυ αποκαμωμένοι απ τη δύσκολη δουλειά τους. Υπήρχαν και κάποιοι που έμεναν στο χωριό όπως ο οι δάσκαλοι, οι παππάδες (ναι, πρόφθασα τρεις), οι μαγαζάτορες, οι καφετζήδες, οι βιοτέχνες κ.α.
Χαρακτηριστικό είναι το δεύτερο συνθετικό που συνόδευε τα ονόματα των παιδιών. Εγώ ήμουν ο Μανώλης τς Αννεζάρας –λόγω σωματικού μεγέθους της μάνας-, ο φίλος και γείτονας ο Ιώργης τση Βούλας του Νικόλαου, οι άλλοι φίλοι ο Ντώνης τση Χάρκας, ο Ιάννης τση Φιλίππας, ο Κώστας τση Ρουδιάς κλπ. Αλλά υπήρχαν και ο Μιχάλης του Λαφαζανοϊάννη, ο Νικόλας του Φρατζεσκάκη, ο Ιώργης του Φραγκιά, ο Ιάννης του Γλεζολοθέτη. Ο Φραγκιάς ήταν ο Χασάπης, ο Φρατζεσκάκης ο μπακάλης, ο Γλεζολοθέτης ο καφετζής και ο Λαφαζανοϊάννης ο Φούρναρης. Αυτοί και καμιά δεκαριά ακόμα, ήταν οι άντρες που έμεναν καθημερινά στο χωριό.
Κάτω απ αυτές τις συνθήκες, ο ρόλος της μάνας μέσα στο σπίτι ήταν καθοριστικός, με σημαντικότερο, τη βοήθεια στο διάβασμα του παιδιού. Μανάδες που δεν είχαν τελειώσει ούτε το δημοτικό σχολείο, μιλούσαν λατινικά, για την μάχη των Θερμοπυλών και τη στάση του Νίκα, για λίμνες, όρη και πρωτεύουσες κρατών, για εξισώσεις και εμβαδά. Το πάθος τους για να μάθει το παιδί τους, τις έκανε να διαβάζουν το μάθημα του πρώτα αυτές, να το αποστηθίζουν και στη συνέχεια να προσπαθούν να του το εμπεδώσουν. Ήθελαν το παιδί τους να είναι ο καλύτερος μαθητής και αυτό του το είχαν μεταδώσει. Ο συναγωνισμός ήταν μεγάλος και διαρκής. Πολλές φορές χρησιμοποιούσαν και αθέμιτα μέσα για να πετύχουν τον σκοπό τους. Σπίτια δασκάλων και καθηγητών είχαν γεμίσει από τυριά κάθε είδους, υφαντά και ότι καλό και ακριβό είχε μια μάνα να διαθέσει, για να πάρει το παιδί της έναν βαθμό παραπάνω.
Η μάνα ήταν ο διαχειριστής του Νοικοκυριού. Θυμάμαι τον πατέρα μου, όταν ερχόταν, να της ζητάει χαρτζιλίκι για να πάει στο καφενείο. Για όλες τις σημαντικές αποφάσεις που έπρεπε να παρθούν, ο λόγος της μάνας έπαιζε καθοριστικό ρόλο. Ειδικά σ αυτές που διακυβευόταν οι σπουδές των παιδιών και δη του γιου. Πάντα υπήρχε ένα μικρό οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Ο γιος ήταν το καμάρι της. Για τον γιο η μάνα έκανε τα πάντα, μέχρι να τον δει επιστήμονα. Γιατρό, καθηγητή ή δάσκαλο. Άντε και πολιτικό μηχανικό ή δικηγόρο. Αν τύχαινε δε και σπούδαζε στην Αθήνα, το πιο πιθανόν ήταν να ξεσηκωθεί όλη η οικογένεια να μετακομίσει. Να αναγκάσει τον πατέρα να πουλήσει το κοπάδι του ή ότι άλλο είχε, να αγοράσουν ένα μικρό διαμέρισμα στο Γαλάτσι, ο πατέρας να δουλεύει στην οικοδομή ή θυρωρός σε πολυκατοικία και η μάνα να προσέχει τον γιο. Να τον νταντεύει. Να τον κανακεύει. Να τον ευνουχίζει. Αρκετές οικογένειες εκεί, στην δεκαετία του ’70, μετακόμισαν στην Αθήνα γι αυτό το λόγο. Και ήταν αρκετές γιατί τα Απεραθιτόπουλα τα έπαιρναν τα γράμματα και πετύχαιναν στις σχολές, κάνοντας κατά κύριο λόγο το χατίρι της μάνας τους.
Ο ρόλος της κόρης προδιαγεγραμμένος. Να τελειώσει το δημοτικό, αν σκάμπαζε στα γράμματα, άντε να τελειώσει και το (εξατάξιο) γυμνάσιο. Μετά η μάνα θα ήθελε να βρει έναν καλό γαμπρό να την παντρέψει. Να της δώσει προίκα το σπίτι της. Η κόρη έπαιρνε την περιουσία της μάνας και ο γιος του πατέρα. Η κόρη αυστηρά στο πρώτο της κορίτσι θα του έδινε το όνομα της μάνας της. Ένα οικογενειακό πρωτόκολλο, κατάλοιπο μητριαρχικό, που συντηρείται ακόμη και σήμερα. Θυμάμαι την αδελφή μου όταν γέννησε το πρώτο της παιδί που ήταν κορίτσι. Ο άντρας της ήταν απ την Μάνη. Βρέθηκα μπροστά σε μια λογομαχία για την επιλογή του ονόματος του παιδιού. Πριν η λογομαχία γίνει καυγάς, θέλοντας να ηρεμήσω τα πνεύματα ρωτάω:
– Βρε Κυριάκο, εμείς στο χωριό μας έχουμε σαν έθιμο, το πρώτο κορίτσι που κάνει η Απεραθίτισσα, να είναι δικό της. Εννοώ το όνομα που θα πάρει να είναι της μάνας της το όνομα. Εσείς στη Μάνη τι έθιμο έχετε;
– Τα οχτώ πρώτα παιδιά είναι του πατέρα.
Κι όμως, το όνομα της ανιψιάς μου βγήκε Αννέζα.

Από τον Μανόλη Μπαρδάνη

Μαρία Ανδρεάδου στις 1 Μαΐου 2020

Το φως σου

“Μακάρι νά μποροῦσα νά σοῦ δείξω,
ὅταν εἶσαι μοναχικός ἤ μέσα στό σκοτάδι,
τό Ἐκπληκτικό Φῶς
τῆς ἴδιας σου τῆς Ὑπάρξεως!”

Ο Χβαγιά Σαμσούντ—ντιν Μοχαμάντ Χαφέζ γεννήθηκε γύρω στο 1317 μ.Χ στο Σιράζ, όπου έζησε για όλη του τη ζωή, εκτός από ένα μικρό χρονικό διάστημα, όπου και πέθανε το 1392 μ.Π. Η κάθοδος των Μογγόλων κατέστρεψε, είναι γεγονός, τα πάντα στη γενέτειρα του ποιητή. Σιγά σιγά όμως τα πράγματα άρχισαν φαίνεται να ησυχάζουν.

Ο ίδιος ο Χαφέζ αναφέρεται στην ήσυχη εποχή που πέρασε η πόλη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σεΐχη Αμπού Ισάκ Ιντζού.
Ο Σεΐχη ήταν ο χορηγός των ποιητών. Καθαιρέθηκε όπως από το γιο του και διάδοχο Τζιαλαλουντίν Σαχ Σουγιά, ο οποίος βρισκότανε σε συνεχείς πολέμους με όλους τους γείτονες, ακόμη και με τον αδερφό του Μαχμούντ, Σάχη του Ισφαχάν. Ακολούθησαν άλλοι τρεις κυβερνήτες, ώσπου έφτασε η εποχή που ο Τιμούρ χτύπησε δύο φορές την πόρτα της επαρχίας Φαρς και έσπειρε τον τρόμο. Ο Χαφέζ, μολονότι έζησε αυτά τα γεγονότα, παραδόξως δεν τα περιγράφει στην ποιητική του συλλογή «Ντιβάν».
Κάποιος μύθος θέλει τον Χαφέζ να συνδιαλέγεται με τον Τιμούρ και να τον εντυπωσιάζει με την ευφυΐα του, κάτι που μάλλον είναι αδύνατο να έχει συμβεί, αφού ο Τιμούρ το 1393 δεν είχε καταλάβει το Σιράζ και Χαφέζ είχε πεθάνει το 1392.
Το πολιτιστικό επίπεδο του Σιράζ ήταν υψηλό, έτσι ο Χαφέζ έλαβε στη γενέτειρά του καλή μόρφωση. Ήταν μάλιστα κορυφαίος στα θρησκευτικά και στο Κοράνιο. Σ’ αυτό εξάλλου οφείλει και το όνομό του. Χαφέζ σημαίνει «αυτός που γνωρίζει το Κοράνι από μνήμης». Έγραψε θεολογικά έργα σε πρόζα, στην αραβική. Από μερικά μάλιστα συμπεραίνεται ότι ο ποιητής γνωρίζει και τουρκικά.
Ο Χαφέζ όπως συνηθιζόταν εκείνα τα χρόνια, εργάστηκε στην αυλή του Σάχη Σουτζά που ήταν και ίδιος ποιητής.
Σαν ποιητής του παλατιού τραγουδούσε ύμνους και επαίνους για τους εκάστοτε κυβερνήτες.
Τα πράγματα, όπως λέει ο μύθος, άλλαξαν στο παλάτι και, κατά το 1368-1369 μ.Χ., μια ομάδα κληρικών έπεισε το Σάχη ν’ απομακρύνει τον Χαφέζ από την αυλή του, πράγμα που έγινε. Ο Χαφέζ που είχε στο μεταξύ συνηθίσει στην καλοπέραση, παραπονείται σε πολλά από τα ποιήματά του για την κακή του μοίρα. Η θέση του επιδεινωνόταν συνεχώς, γι’ αυτό έφυγε. Πήγε στο Ισφαχάν και το Γιαζντ, όπου παρέμεινε από το 1372 έως το 1374 μ.Χ. Μετά όμως επέστρεψε στο Σιράζ και ικέτευσε τους πρώην χορηγούς του για βοήθεια.
Αυτή είναι η αλήθεια, αντίθετα με το μύθο που κυκλοφορεί ότι τάχα ο Χαφέζ δεν ενέδωσε σε καμία από τις δελεαστικές προτάσεις άλλων βασιλέων και κυβερνητών να επισκεφτεί τα παλάτια τους, και ότι έμεινε όλη του τη ζωή στο Σιράζ που αγαπούσε πολύ. Έφυγε, λένε, μόνο μια φορά για να επιστρέψει αμέσως. Μετά την επιστροφή του, δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποιες ήταν οι σχέσεις του με τους εκάστοτε κυβερνήτες. Ξέρουμε μόνο πως στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο ποιητής έχαιρε πάλι μεγάλης εκτίμησης, όπως και πριν. Σε μια αυτοβιογραφία του, που βρέθηκε στην Τασκένδη, ο Χαφέζ γράφει για τους δύσκολους καιρούς της ανέχειας, κατά τη διάρκεια της νιότης του. Εκτός από μερικά αποσπάσματα Γκετέ και Ρουμπαί, δύο Κασιντέ και δύο Μασναβί (ένα εκ των οποίων ονομάζεται Σαγκι-Ναμέ) η ανθολογία του Χαφέζ, το Ντιβάν, αποτελείται αποκλειστικά από Γκαζάλ, δηλαδή ωδές. Τα μυστικιστικά του κείμενα πολλαπλασιάζονται κατά την περίοδο που ο ποιητής πέφτει στη δυσμένεια του Σάχη Σουτζά.
Ο Χαφέζ ενταφιάστηκε στο Σιράζ όπου του έχουν χτίσει ωραιότατο μνημείο.

Χαίρε Σιράζ με τα ασύγκριτα περίχωρά σου.
Ω Κύριε, φύλαγέ το από κάθε κακό

πηγή: https://www.catisart.gr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 26 Απριλίου 2020

«Παγκόσμια ημέρα βιβλίου σήμερα και ξεφυλλίζοντας ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, το “Αδριανού Απομνημονεύματα” της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, πέφτω πάνω στη φράση: “Αναζήτησα την ελευθερία πιο πολύ από τη δύναμη, και τη δύναμη μόνο γιατί ως ένα σημείο ευνοεί την ελευθερία”. Μέσα σε λίγα λόγια, η συγγραφέας κατορθώνει να αποτυπώσει τον τρόπο με τον οποίο άσκησε την εξουσία ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας που δεν θέλησε να γίνει θεός γιατί εκτιμούσε απεριόριστα τον άνθρωπο μέσα του, ούτε και Καίσαρας, γιατί θεωρούσε, ως το τέλος, τον εαυτό του “υπάλληλο του Κράτους”. Να συλλάβει, καθώς γράφει η ίδια η Γιουρσενάρ, “μια ζωή γνωστή, συμπληρωμένη, καθορισμένη από την Ιστορία” και να μας κάνει κι εμάς συμμετόχους της.

Αυτό δεν είναι η λογοτεχνία; Αυτό δεν είναι η ανάγνωση; Μια βαθιά σχέση με τον εαυτό μας και μια σύνδεση με τον εσωτερικό μας κόσμο. Γινόμαστε πολλοί όταν διαβάζουμε, μετέχουμε με χίλια πρόσωπα στην ανθρώπινη περιπέτεια. Αρχίζουμε να συνομιλούμε με τον συγγραφέα και να κατανοούμε τι σημαίνει ο άλλος, ο διαφορετικός από μας. Και βέβαια συσχετίζουμε τα βιβλία που αγαπήσαμε με στιγμές από τη ζωή μας: ένα ταξίδι με πλοίο, μια πολύωρη αναμονή σ’ ένα σταθμό, μια μακρινή παραλία, μια μοναχική βραδιά, γόνιμες κουβέντες με φίλους.

»Η φετινή παγκόσμια ημέρα του βιβλίου συμπίπτει με μια πολύ δύσκολη περίοδο για όλο τον κόσμο. Μας λείπουν τα βιβλιοπωλεία, οι δημόσιες και δημοτικές βιβλιοθήκες, οι εκθέσεις βιβλίου, όλοι αυτοί οι συναρπαστικοί χώροι που υποδέχονται και καλλιεργούν τις αναζητήσεις μας. Μας προβληματίζει η κρίση στην οποία έχει περιέλθει ολόκληρη η αλυσίδα παραγωγής και διανομής του βιβλίου. Μας λυπεί η μικρή εμβέλεια των δημόσιων και δημοτικών βιβλιοθηκών μας, γιατί εν μέσω πανδημίας θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια εξαιρετική δίοδο συνάντησης του βιβλίου με τους αναγνώστες του, μέσω του δανεισμού. Μας ανησυχεί η βιωσιμότητα των εκδοτικών επιχειρήσεων, ιδίως των μικρότερων, που συμβάλλουν στη ζωντάνια και την ποικιλομορφία του εκδοτικού τοπίου.

»Παρ’ όλ’ αυτά, είμαι αισιόδοξη. Το βιβλίο, είτε στη φυσική είτε στην ψηφιακή του μορφή, μας κρατά συντροφιά και μας στηρίζει ψυχολογικά στις συνθήκες απομόνωσης που βιώνουμε όλοι μας. Διευρύνει τα όρια του σπιτιού μας, δίνει ρυθμό στον χρόνο. Επιβεβαιώνει τη θέση-κλειδί που κατέχει στη ζωή μας, ως μέσο πολιτισμού, μάθησης και απόλαυσης – με δυο λόγια ως μέσο ελευθερίας. Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η θέση θα διατηρηθεί, ακλόνητη κι ακόμη περισσότερο ενισχυμένη, και μετά την υποχώρηση της πανδημίας»

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, Πρόεδρος της Δημοκρατίας

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 26 Απριλίου 2020

Εστιάζουν στο μάθημα και όχι στο πάθημα

Οι άνθρωποι που έχουν αυτογνωσία βλέπουν κάθε γεγονός σαν μια ευκαιρία να μάθουν κάτι. Φυσικά, θα πονέσουν, θα υποφέρουν, θα λυγίσουν αλλά μετά θα προχωρήσουν. Το ερώτημα δεν είναι «Γιατί το έπαθα αυτό;» αλλά «Τι θέλει να μου πει αυτό το γεγονός;». Έχουν την πεποίθηση ότι τα πράγματα δεν συμβαίνουν σε αυτούς αλλά συμβαίνουν για αυτούς ακόμα κι όταν πρόκειται για μια πανδημία που αφορά όλους.

Διεκδικούν πάντα μέρος της ευθύνης

Δεν ψάχνουν κάποιον να του ρίξουν το φταίξιμο. Ακόμα κι αν κάποιος άλλος έχει αντικειμενικά την ευθύνη, σπάνια δέχονται να μπουν στο ρόλο του θύματος. Αποδίδουν τις ευθύνες εκεί που πρέπει, βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους και παίρνοντας μέτρα αλλά γνωρίζουν ότι κατά ένα μέρος είναι κι αυτοί υπεύθυνοι για την κρίση, τουλάχιστον όπως συμβαίνει προσωπικά. Για παράδειγμα δεν ησυχάζουν με τη σκέψη ότι κάτι συμβαίνει απλά σε όλους. Προσπαθούν να διερευνήσουν που δεν ήταν σωστά προετοιμασμένοι, τι έπρεπε να είχαν κάνει πιθανόν καλύτερα ώστε να μην βρεθούν σε αυτή την κατάσταση και άλλα.

Βλέπουν κάθε εμπόδιο σαν μια ευκαιρία για υπέρβαση

Οι κρίσεις αποτελούν τη μοναδική βεβαιότητα της ζωής. Για τους ανθρώπους αυτούς όμως, οι κρίσεις δεν έρχονται για να τους καταστρέψουν αλλά για να τους δυναμώσουν. Αντί να σκοτώσουν τον εχθρό, προσπαθούν να μάθουν από αυτόν, αν είναι εφικτό. Εντάξει, πήραν το μάθημα, ανέλαβαν την ευθύνη, τώρα, το ζήτημα είναι πως θα ψηλώσουν περισσότερο από το εμπόδιο που έχουν μπροστά τους.

Όλα έχουν έναν σκοπό

Φυσικά, αφού εστιάζουν μέσα τους και προσπαθούν να αναλάβουν το μέρος της ευθύνης που τους αναλογεί, εξυπακούεται ότι δεν βλέπουν τίποτα τυχαίο ή ως ατυχία. Κάθε κρίση έχει έναν σκοπό και όταν τον επιτελέσει θα αποχωρήσει, έστω κι αν αυτοί αποχωρήσουν μαζί της κάποιες φορές. Έτσι, αντιλαμβάνονται ότι στον κόσμο επικρατεί η τάξη και ακόμα κι όταν ξεσπάει το χάος, αυτό συμβαίνει διότι έτσι θα βοηθηθεί να επανέλθει η τάξη.

Ζουν περισσότερο στο παρόν

Οι άνθρωποι που έχουν αυτογνωσία ζουν περισσότερο στο παρόν. Δεν ταξιδεύουν μονάχα μεταξύ μέλλοντος και παρελθόντος όπως κάνουμε οι περισσότεροι αλλά βρίσκονται πολύ πιο συχνά σε εκείνη τη στιγμή της ησυχίας του νου. Έτσι, μαθαίνουν να ελέγχουν περισσότερο την ανεξέλεγκτη φύση του νου τους και να τον εστιάζουν εκεί που θέλουν και όχι εκεί που τον οδηγούν τα media.

Δεν ξέρουν όλες τις απαντήσεις και είναι εντάξει με αυτό

Συνήθως η αυτογνωσία οδηγεί σε μια αυξημένη ψυχική ανθεκτικότητα. Οι άνθρωποι που έχουν αυτογνωσία μπορούν να βρίσκονται σε καταστάσεις αβεβαιότητας χωρίς να αγχώνονται υπερβολικά. Πολλοί δεν ξέρουν τι τους επιφυλάσσει το μέλλον, αν θα τα καταφέρουν να βγουν αλώβητοι ή όχι από την κρίση αλλά αυτό είναι εντάξει. Συνήθως, απλά λένε «Βλέποντας και κάνοντας»…

Ασχολούνται μόνο με αυτά που είναι στον έλεγχό τους

Συνήθως, χρησιμοποιούν τη φράση «Θα κάνω το καλύτερο που μπορώ» και από εκεί και πέρα αφήνουν το πρόβλημα στην άκρη. Αν μπορούν να το αλλάξουν το αλλάζουν, αν δεν μπορούν να το αλλάξουν, δεν ασχολούνται μαζί του. Δεν σπαταλούν υπερβολική ενέργεια σε αυτά που είναι πέρα από τον έλεγχό τους. Εάν νιώσουν ότι οι ίδιοι έχουν κάνει ό,τι καλύτερο περνούσε από το χέρι τους, τότε, απαλλάσσονται από τις περιττές αγωνίες και φόβους.

Που είναι αυτοί οι άνθρωποι;

Η ουσία είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ζουν σε άλλο κόσμο. Μοιραζόμαστε τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες κρίσεις, τους ίδιους κινδύνους και πιθανότατα την ίδια πιθανότητα θνησιμότητας. Αυτό που διαφέρει είναι ότι αυτοί οι άνθρωπο ερμηνεύουν τις προκλήσεις διαφορετικά. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι μπορεί να τους βρει κανείς παντού, από τα πιο απομακρυσμένα χωριά της Ελλάδας, μέχρι και ενδεχομένως στη γειτονιά του, ενίοτε και μέσα στην οικογένειά του. Ας ανοίξουμε τα μάτια και τα αυτιά για να τους εντοπίσουμε και ποιος ξέρει, μπορεί να υιοθετήσουμε κι εμείς κάποιες πιο εποικοδομητικές συνήθειες να αντιμετωπίζουμε τις κρίσεις.

Πέτρος Ντερζιώτης από enallaktikidrasi

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 26 Απριλίου 2020

Στις περισσότερες έρευνες, η Σκανδιναβία ψηφίζεται ως το πιο ευτυχισμένο μέρος στη Γη. Η Ετήσια Έκθεση για την Ευτυχία περιλαμβάνει στις πρώτες της θέσεις τις Δανία, Νορβηγία, Φινλανδία και Ισλανδία, κάτι που οι ειδικοί αποδίδουν στην ισχυρή κοινωνική στήριξη, τόσο ανάμεσα στους πολίτες, όσο και από κυβερνητικά προγράμματα.

Συνεπώς, ίσως αν μάθουμε και υιοθετήσουμε κάποιες από τις Σκανδιναβικές παραδόσεις μπορεί να μας δώσει ένα μάθημα για το πώς να είμαστε ευτυχισμένοι, αλλά και πώς να προσφέρουμε ευτυχία στους συνανθρώπους μας.

Hygge

Η Δανέζικη έννοια του hygge μεταφράζεται ελεύθερα ως η «άνεση της ψυχής». Είναι η αίσθηση που έχουμε όταν χαλαρώνουμε κάτω από μια κουβέρτα με τον αγαπημένο μας, πίνοντας κακάο δίπλα στο τζάκι το χειμώνα. Ως φιλοσοφία ζωής, είναι το να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να απολαμβάνει τις μικρές απολαύσεις της ζωής χωρίς ενοχές.

Lagom

Το Lagom είναι μια Σουηδική λέξη που μεταφράζεται περίπου ως «ακριβώς αυτό» ή «βέλτιστο». Είναι σαν το πάν μέτρον άριστον. Είτε αυτό αφορά το πόση ζάχαρη να προσθέσουμε στον καφέ μας ή πόσο ποσοστό της ζωής μας να αφιερώνουμε στη δουλειά, αυτή η φιλοσοφία προωθεί την υγιή ισορροπία. Το Lagom μας ωθεί να βρούμε τα προσωπικά μας επίπεδα ευχαρίστησης και εσωτερικής γαλήνης.

Sisu

Αν οι άλλες φιλοσοφίες σε αυτή τη λίστα μιλούν για το πώς να απολαύσουμε τη ζωή, το sisu είναι κατά κάποιο τρόπο το αντίστροφο: Μιλά για το πώς να επιμένουμε στις δυσκολίες μέχρι να φτάσουμε στο τέλος. Το Sisu είναι μια ιδιαίτερη Φινλανδική έννοια, ένας όρος που δύσκολα μεταφράζεται, αλλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι αφορά στη δύναμη της θέλησης, στην αποφασιστικότητα, στην επιμονή και στην επικράτηση της λογικής ενώπιον των εμποδίων. Δεν αφορά στο θάρρος στη στιγμή, αλλά το είδος του θάρρους που διαρκεί στο χρόνο.

Fika

Το Fika είναι μια άλλη λέξη για το «διάλειμμα για καφέ». Αλλά είναι και κάτι παραπάνω: Είναι η διαδικασία ανάρρωσης από το στρες της ημέρας μέσω δεσίματος με τους ανθρώπους γύρω μας, κάτι που ιδανικά που θα θέλαμε να κάνουμε πολλές φορές την ημέρα. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, το Fika τείνει να γίνει σπάνιο καθώς οι νεότεροι άνθρωποι εργάζονται περισσότερες ώρες και έχουν λιγότερο χρόνο για διαλείμματα.

Lykke

Η λέξη «Lykke» είναι αρκετά απλή: είναι η Δανέζικη λέξη για την «ευτυχία». Αλλά το σημαντικό στοιχείο εδώ είναι πως η Δανία βρίσκεται σχεδόν κάθε χρόνο στην κορυφή της λίστας με τις πιο ευτυχισμένες χώρες στον κόσμο. Οπότε σίγουρα μπορούμε να μάθουμε κάτι από τους Δανούς.

Στο βιβλίο του «The Little Book of Lykke», Ο Meik Wiking χωρίζει αυτή την προσέγγιση σε έξι κατηγορίες: συντροφικότητα, χρήματα, υγεία, ελευθερία, εμπιστοσύνη και καλοσύνη. Για να προσθέσουμε περισσότερη συντροφικότητα στη ζωή μας, για παράδειγμα, χρειάζεται να οργανώνουμε συχνότερα δείπνο με την οικογένειά μας. Για μεγαλύτερη ευτυχία σε σχέση με τα χρήματα, αγοράστε κάτι που θα απολαμβάνετε αρκετούς μήνες αργότερα

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 26 Απριλίου 2020

Έχω ζήσει την αδυναμία,
την έχω στραγγίξει
από το ποτήρι μου γουλιά- γουλιά
την έχω αφήσει να κυλήσει στο αίμα μου
να ματώσει την καρδιά μου

Έχω γνωρίσει τον πόνο
τον έχω αφήσει να με κυριεύσει,
να με κάνει να σκύψω το κεφάλι,
να κλάψω τόσο πολύ που να νομίζω
ότι δεν έχω άλλα δάκρυα….

Έχω ζήσει την απώλεια, την εγκατάλειψη
το κενό βλέμμα, το δίχως όνειρα μέλλον
το τρέμουλο στο κορμί ουρλιάζοντας
Γιατί;

Έχω γνωρίσει τον εγκλωβισμό
τους άδειους τοίχους,
το ταβάνι που έρχεται να σε πλακώσει
την χωρίς αέρα ανάσα

Έχω ζήσει πως είναι να σέρνεσαι

σε ένα ερειπωμένο τώρα
κοιτάζοντας ένα σκοτεινό μέλλον…

Κι όμως….
Είμαι ακόμα εδώ…
στο τώρα μου
με όνειρα
με απαιτήσεις από τη Ζωή
με τη δύναμη να μην κάνω πια
ούτε συμβάσεις ούτε εκπτώσεις στα θέλω μου,
στις ανάσες μου,
στη ζωή μου…

Γι’ αυτό σου λέω “μη μασάς”, πάτα γερά…
ποια νομίζεις ότι είναι η απόσταση
της αδυναμίας από την δύναμη;
ένα κλικ…. ένα τόσο δα μικρούλη κλικ…

Σταμάτα να πιστεύεις ότι δεν μπορείς…
ότι δεν έχεις… δεν αξίζεις… ότι δεν…
και Άρπαξε τη Ζωή!!!!

Κάποια στιγμή θα το κάνεις έτσι ή αλλιώς…
όπως το έκανα εγώ…
όπως το έκαναν πολλοί από εμάς…
Απλά, Μην Χάνεις Χρόνο…

Aπό healingeffect

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 23 Απριλίου 2020

ΑΗ ΓΙΩΡΓΗΣ

Του αλόγου
τον πεταλισμό
Νύχτα στο καλντερίμι
Στου φεγγαριού
το ασήμι
Θυμούνται οι παλιοί

Να κατεβαίνει το Στενό να μπαίνει στο μειντάνι
Με κόκκινο στιβάνι
Και τσόχινη στολή

Έδενε στο καμπαναριό
το Αλογο του τ άσπρο
Σαν έφτανε απ το κάστρο
Αναβε ενα κερί

Άφηνε μες το ιερό
Αντίδωρο και νάμα
Γιατι το είχε τάμα
Να αλλάξουν οι καιροί

Μυρίζουνε τα γιασεμιά μυρίζει το λιβάνι
Καβαληκευει αρχοντικά βγαίνει απ το Μειντάνι

Μπαίνει τη μέση του χωριού περνά
το περαχώρι
Και μ ενα καλπασμό γλυκί
μισεύγει για τα όρη.ΑΗ ΓΙΩΡΓΗΣ

Από τον ΛΟΥΔΟΒΙΚΟ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 20 Απριλίου 2020

Εσύ την ψάχνεις στη βολή κι αυτή είναι στο ξεβόλεμα
Την ψάχνεις στο καλοκαίρι κι αυτή είναι στο χειμώνα
Την ψάχνεις στην κριτική κι αυτή είναι στη συγχώρεση
Την ψάχνεις στο γνωστό κι αυτή είναι στον άγνωστο
Την ψάχνεις στη μπουνάτσα κι αυτή είναι στο μπουρίνι
Την ψάχνεις στη βελτίωση κι αυτή είναι στην αποδοχή
Την ψάχνεις στο αύριο κι αυτή είναι στο σήμερα
Την ψάχνεις στην ηδονή κι αυτή είναι στον πόνο
Την ψάχνεις στην κριτική κι αυτή είναι στην κατανόηση
Την ψάχνεις στα εύκολα κι αυτή είναι στα δύσκολα
Την ψάχνεις στη συμφωνία κι αυτή είναι στη διαφωνία
Την ψάχνεις στον άλλο κι αυτή είναι σε σένα
Την ψάχνεις στην κανονικότητα κι αυτή είναι στον εγκλεισμό
Την ψάχνεις στη χαρά κι αυτή είναι στη λύπη
Την ψάχνεις στην Ανάσταση κι αυτή είναι στην Σταύρωση
Την ψάχνεις έξω κι αυτή είναι μέσα.

Καλή μας Ανάσταση!

Από ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΞΕΝΑΚΗΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Απριλίου 2020

“Μπορεί να έχετε ελαττώματα, να ζείτε ανήσυχοι και μερικές φορές να θυμώνετε, αλλά ποτέ να μην ξεχνάτε ότι η ζωή σας είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση στον κόσμο. Και μπορείτε να τη διαφυλάξετε από την χρεωκοπία.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που σας χρειάζονται, σας θαυμάζουν και σας επευφημούν.

Εύχομαι να θυμάστε πάντα ότι το να είστε ευτυχισμένοι δεν προϋποθέτει έναν ουρανό χωρίς καταιγίδες, μονοπάτια χωρίς ατυχήματα, εργασία χωρίς κόπωση, σχέσεις χωρίς απογοήτευση.

Η ευτυχία είναι η εξεύρεση δύναμης στη συγχώρεση, η ελπίδα στις μάχες, η ασφάλεια στον φόβο, η αγάπη στις διαφωνίες.

Η ευτυχία δεν εκτιμά μόνο τα χαμόγελα, αλλά αντανακλάται και στη θλίψη.
Δεν είναι μόνο ο εορτασμός της επιτυχίας, αλλά και τα μαθήματα από τις αποτυχίες.
Όχι μόνο η χαρά του χειροκροτήματος, αλλά και η χαρά της ανωνυμίας.

Η ευτυχία αναγνωρίζει ότι τη ζωή αξίζει να τη ζείτε, παρά τις προκλήσεις, τις παρεξηγήσεις και τις περιόδους κρίσης.

Η ευτυχία σημαίνει πως πλέον δεν είστε θύμα των προβλημάτων και σας ζητά να γίνετε συγγραφείς της ίδιας της ιστορίας. Είναι πέρασμα από ερήμους που βρίσκονται έξω από τον εαυτό σας, ενώ είστε σε θέση να βρείτε μια όαση στο μυστικό της ψυχής σας.

Να ευχαριστείτε τον Θεό κάθε πρωί για το θαύμα της ζωής.

Ευτυχία είναι να μην φοβάστε τα συναισθήματά σας. Είναι να ξέρετε πώς να μιλήσετε στον εαυτό σας.
Είναι το θάρρος να ακούσετε το “Όχι” και να είστε γεμάτοι αυτοπεποίθηση αν λάβετε κριτική, αν και μερικές φορές μπορεί να είναι αναληθής.

Ευτυχία είναι να αφήσουμε το παιδί που ζει μέσα μας να ζει ελεύθερο, ευτυχισμένο και απλό.

Η ευτυχία έχει την απαιτούμενη ωριμότητα να πει «έκανα λάθος».
Έχει το βασικό θάρρος να πει “συγχωρέστε με”.
Έχει την απαραίτητη ευαισθησία να πει “σε χρειάζομαι”.
Είναι σε θέση να πει “σ ‘αγαπώ”.

Έχει την ταπεινότητα της δεκτικότητας.

Θέλω η ζωή να είναι μία εστία ευκαιριών και να είστε ευτυχισμένοι. Και όταν απομακρύνεστε, ξεκινήστε ξανά. Με αυτόν τον τρόπο, θα διαπιστώσετε ότι το να είστε ευτυχισμένοι δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχετε τέλεια ζωή, αλλά πως αξιοποιώντας τα δάκρυα ποτίζετε την ανοχή.
Αξιοποιώντας τις απώλειες βελτιώνετε την υπομονή.
Αξιοποιώντας τις αποτυχίες προσεύχεστε.
Αξιοποιώντας τα εμπόδια ανοίγετε νέα παράθυρα του νου.

Ποτέ μην εγκαταλείπετε την ελπίδα.
Ποτέ μην εγκαταλείπετε τους ανθρώπους που αγαπάτε.
Ποτέ μην σταματάτε να είστε ευτυχισμένοι, γιατί η ζωή είναι ένα εμπόδιο χωρίς σταματημό, ακόμα κι αν σας δίνει δεκάδες λόγους για να κάνετε το αντίθετο.

Πέτρες στο δρόμο; Τις κρατώ όλες … μία μέρα θα χτίσω ένα κάστρο!

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Απριλίου 2020
  1. Ένα από τα πιο διάσημα πειράματα στην ψυχολογία, είναι αυτό του Χάρι Χάρλοου που έγινε σε πιθήκους στα τέλη της δεκαετίας του 1930.

Ο Χάρλοου έβαλε μωρά-πιθήκους, σε διάφορη είδη κοινωνικής απομόνωσης (ουσιαστικά μακριά από τις μητέρες τους) για να διερευνήσει πως η απομόνωση επηρεάζει την ανάπτυξη τους. Ενώ οι μελέτες αυτές είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενες και ανήθικες για τα σημερινά δεδομένα, αποκαλύπτουν πολλά για την ανάγκη μας περί κοινωνικής σύνδεσης και επαφής.

Σε αυτό το πείραμα, ο Χάρλοου δημιούργησε «υποκατάστατες μητέρες» για τους πιθήκους, από σύρμα και ξύλο. Δημιούργησε τους εξής δύο τύπους μητέρων:

1) Μητέρες φτιαγμένες μόνο από σύρμα που όταν πήγαιναν κοντά οι πίθηκοι έβρισκαν τροφή

2) Μητέρες που καλύπτονταν από ύφασμα που παρείχαν ανακούφιση και ζεστασιά, αλλά χωρίς φαγητό.

Ο Χάρλοου ανακάλυψε ότι τα μωρά-πίθηκοι πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους προσκολλημένα στις μητέρες που ήταν καλυμμένες με ύφασμα. Κατέβαιναν και πήγαιναν στη γυμνή μητέρα για φαγητό, αλλά στη συνέχεια έφευγαν γρήγορα και επέστρεφαν πίσω στις μητέρες που καλύπτονταν από ύφασμα, για να νιώσουν ανακούφιση.

Το πείραμα αυτό έδειξε ότι η σχέση νηπίου-μητέρας ήταν κάτι περισσότερο από μία απλή παροχή τροφής, αλλά σχετίζεται ισχυρά και άμεσα με την ανακούφιση, τη ζεστασιά και την ασφάλεια.

Σε επόμενα πειράματα, ο Χάρλοου παρατήρησε πώς η ανακούφιση που παρείχε η μητέρα (μέσω της ζεστασιάς και της επαφής) συνέβαλε στην ενίσχυση της ανάπτυξης των μωρών. Διαπίστωσε ότι όταν τα μωρά-πίθηκοι έρχονταν αντιμέτωπα με νέα ερεθίσματα (ή μια δυνητικά απειλητική κατάσταση), θα χρησιμοποιούσαν τη μητέρα τους ως βάση ασφάλειας. Θα πήγαιναν και θα εξερευνούσαν για λίγο το νέο αντικείμενο όμως στη συνέχεια θα επέστρεφαν στη μητέρα τους όταν η κατάσταση γινόταν πολύ αγχωτική ή αφόρητη για αυτά.

Παρ’ όλο που τα πειράματα αφορούσαν πιθήκους, μπορούμε να μάθουμε πολλά από τα ζώα, που ισχύουν για την υγεία και την ψυχολογία των ανθρώπων. Οι πίθηκοι μπορούν να μας διδάξουν πολλά σχετικά με τα συναισθήματα και την ηθική και τα πειράματα του Χάρλοου αποκαλύπτουν ένα πολύ σημαντικό μάθημα για τη δύναμη της ανθρώπινης επαφής και ανακούφισης.

Οι πίθηκοι του Χάρλοου

Παρακολουθήστε ένα σύντομο βίντεο σχετικά με τα πειράματα του Χάρλοου. Θα δείτε πώς τα μωρά πίθηκοι προσκολλώνται στη ζεστασιά και την άνεση και πώς προτιμούν τη «μητέρα» που καλύπτεται από ύφασμα, από τη γυμνή «μητέρα».

Ο Χάρλοου ανακάλυψε πως όταν τα μωρά-πίθηκοι βίωναν ακραία κοινωνική απομόνωση, κοινωνική απόσυρση και έλλειψη σωματικής επαφής και ανακούφισης, συχνά παρουσίαζαν δυσκολίες στις σχέσεις όταν βρίσκονταν με άλλους πιθήκους. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν θεραπεύτηκαν ποτέ πλήρως.

Με τον ίδιο τρόπο, η κοινωνική απομόνωση και η απόσυρση μπορούν να έχουν παρόμοια επιρροή και στους ανθρώπους.

Η ψυχολογία της σωματικής επαφής
Γενικά, η ανθρώπινη σωματική επαφή παίζει τεράστιο ρόλο στην προσωπική μας ευημερία και στο πώς συνδεόμαστε με τους άλλους στις σχέσεις μας.

Οι περισσότερες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις αποτελούνται τουλάχιστον από κάποιο είδος σωματικής επαφής, είτε πρόκειται για χειραψία, αγκαλιά ή φιλί στο μάγουλο. Ενώ η συγκεκριμένη χειρονομία μπορεί να εξαρτάται από την κουλτούρα, πολλές καθημερινές ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις χρησιμοποιούν την σωματική επαφή για να βοηθήσουν στο ‘χτίσιμο’ ενός αξιόπιστου δεσμού με τους άλλους.

Η ανθρώπινη σωματική επαφή συνιστά σημαντικό μέρος της μη λεκτικής επικοινωνίας. Όταν χρησιμοποιείται σωστά, μπορεί να ενεργοποιήσει ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών θετικών συναισθημάτων, όπως χαλάρωση, άνεση, ασφάλεια ή χαρά.

Σε γενικές γραμμές, η επαφή είναι ένας σημαντικός τρόπος να παίρνουμε πληροφορίες για τον κόσμο μας και να τον κατανοούμε καλύτερα.

Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Psychological Science1 ανακάλυψε ότι η εξερεύνηση αντικειμένων μέσω της αφής μπορεί συχνά να μας δώσει μια πιο λεπτομερή και ανθεκτική μνήμη αυτού του αντικειμένου. Ακόμα μία ενδιαφέρουσα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο journal Nature Scientific Reports2 ανακάλυψε ότι όταν νιώθουμε πως μας ‘εξαπατούν’ τα μάτια μας, συχνά στηριζόμαστε στα δάχτυλά μας για να αξιολογήσουμε την πραγματικότητα.

Η αφή κάνει τα πράγματα πιο ρεαλιστικά για εμάς. Είναι μια άμεση σύνδεση με τον κόσμο και τον περίγυρο μας. Αυτό δεν είναι μόνο αλήθεια για την καλύτερη κατανόηση της πραγματικότητάς μας, αλλά και για την καλύτερη κατανόηση του εαυτού μας και των σχέσεών μας με τους άλλους.

Σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Frontiers of Psychology3, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η τρυφερή, συναισθηματική σωματική επαφή– όπως το αργό χάδι ή το χάιδεμα – μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη μιας υγιούς αίσθησης του εαυτού και του σώματος.

Η αφή μας κάνει περισσότερο συνειδητοποιημένους ως προς τα προσωπικά μας όρια και είναι αυτή που τροποποιεί τα όρια, αφήνοντας κάποιον άλλον να εισέλθει στον “προσωπικό μας χώρο”. Αυτός ο τύπος οικειότητας – τόσο ο φιλικός όσο και ο ρομαντικός – συχνά μας επιτρέπει να συνδεθούμε με ένα άλλο άτομο σε ένα βαθύτερο επίπεδο.

Η σωματική επαφή καλλιεργεί τη σύνδεση στη σχέση. Αυτό ισχύει τόσο για μια ερωτική σχέση όπου η σωματική επαφή εκφράζεται με το φιλί, την αγκαλιά ή το σεξ όσο και για μια φιλική σχέση όπως σε μια αθλητική ομάδα, που χρησιμοποιεί το ‘κόλλα το’ και μυστικές χειραψίες για να ενδυναμώσει τη συντροφικότητα και την ομαδική συνοχή.

Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα για το πώς η επαφή δημιουργεί τη σύνδεση, είναι μια συναρπαστική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Scientific Reports και η οποία ανακάλυψε ότι όταν οι σύντροφοι κρατιούνται χέρι-χέρι, η αναπνοή και ο καρδιακός τους ρυθμός συχνά συγχρονίζονται.

Αυτό απεικονίζει απόλυτα πόσο ισχυρή μπορεί να είναι η επαφή όταν πρόκειται για το ‘χτίσιμο’ ενός ισχυρού ρομαντικού δεσμού με κάποιον.

Δώστε προσοχή στην ανάγκη σας για επαφή
Όπως τα τρόφιμα και το νερό, έτσι και η ανθρώπινη επαφή είναι μια ανάγκη που όλοι πρέπει να ικανοποιούμε στη ζωή μας.

Φυσικά, ο καθένας έχει διαφορετικά “επίπεδα άνεσης” με το άγγιγμα. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να είναι πιο ντροπαλοί και προστατευτικοί από άλλους όταν πρόκειται για διάφορες μορφές σωματικής οικειότητας. Η αλήθεια όμως είναι, ότι όλοι χρειαζόμαστε κάποιο στοιχείο επαφής στη ζωή μας για να είμαστε ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν έχουμε μια κακή ή αγχωτική ημέρα. Για παράδειγμα, μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο PLOS ONE4 διαπίστωσε ότι μια αγκαλιά από κάποιον (ειδικά από έναν φίλο ή μέλος της οικογένειας) βοηθά στη μείωση του άγχους και των αρνητικών συναισθημάτων.

Όλοι χρειαζόμαστε ανθρώπους να είναι εκεί για μας όταν είμαστε συναισθηματικά ‘πεσμένοι’. Η επαφή είναι ένας τρόπος που οι άνθρωποι μπορούν να μας στηρίξουν κατά τη διάρκεια δύσκολων στιγμών και να δείξουν ότι νοιάζονται χωρίς να χρειάζεται να πουν τίποτα. Όταν εισπράττουμε αυτή τη σωματική υποστήριξη από κάποιον, αισθανόμαστε ότι είμαστε λιγότερο μόνοι στον κόσμο και μας δίνει ανακούφιση να γνωρίζουμε ότι οι άλλοι άνθρωποι μας προσέχουν.

Μια από τις πιο προφανείς ανάγκες για επαφή και οικειότητα προέρχεται από τις συντροφικές σχέσεις μας, τα ραντεβού και το γάμο. Χωρίς σωματική οικειότητα, μια σχέση δεν μπορεί να διατηρηθεί. Θέλουμε να μπορούμε να επικοινωνούμε με ανθρώπους σε σωματικό επίπεδο (και είναι κάτι περισσότερο από απλά σεξουαλική επιθυμία). Ακόμα και μόνο τα πρωινά φιλιά και οι νυχτερινές αγκαλιές, μπορούν να κάνουν μεγάλη διαφορά όταν πρόκειται για μία συντροφική σχέση που θέλουμε να αντέξει στο χρόνο.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: θέλουμε αλλά και χρειαζόμαστε την ανθρώπινη επαφή.

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να σκεφτείτε τη σχέση σας με την επαφή. Ρωτήστε τον εαυτό σας…

  • Ικανοποιώ τις ανάγκες μου για ανθρώπινη επαφή;
  • Ποια είναι η σχέση μου με την επαφή;
  • Σε γενικές γραμμές, είμαι περισσότερο απόμακρος ή προσκολλημένος;
  • Πώς μπορώ να είμαι πιο στοργικός στις ρομαντικές μου σχέσεις;’ (φιλιά, αγκαλιά, σεξ, κλπ)
  • Με τι είδους επαφή είμαι περισσότερο και λιγότερο άνετος;
  • Ποιοι είναι οι αγαπημένοι μου τύποι φιλικής σωματικής επαφής; (χειραψίες, ‘κόλλα το’, αγκαλιές κ.λπ.)
  • Πώς έχουν διαμορφώσει οι εμπειρίες μου το παρελθόν τη σχέση μου με την σωματική επαφή;

Υπάρχει μια σημαντική ισορροπία που πρέπει να βρεθεί στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε την σωματική επαφή και στον τρόπο που ικανοποιούμε την ανάγκη μας γι’ αυτήν.

Η απομάκρυνση από την επαφή (και η μη αναζήτηση της οικειότητας) μπορεί να γίνει εξίσου επιζήμια με το να την επιζητά κανείς συνέχεια (και να χρειάζεται συνεχή οικειότητα) έτσι ώστε να είναι ο μόνος τρόπος για να αισθάνεται καλά για τον εαυτό του.

Πάνω απ’ όλα, η ανάγκη μας για επαφή είναι κάτι που πρέπει να προσέξουμε πολύ. Είναι μια σημαντική επιθυμία τόσο σε σωματικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο και είναι σημαντικό να έχουμε μια υγιή σχέση με αυτήν και να ικανοποιούμε την ανάγκη μας για αυτήν με έναν ασφαλή και συναινετικό τρόπο.

Από Lecturesbureau
Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 17 Απριλίου 2020

Όταν είσαι γεννημένος να δίνεις, τίποτα δεν μπορεί να σε περιορίσει. Ούτε ο φόβος, ούτε η απογοήτευση, ούτε ο εγωισμός.
Να ανοίγεις τα χέρια σου και να αγκαλιάζεις.

Να ακούς τον άνθρωπο, την μοναδική του αλήθεια, να διεισδύσεις βαθιά σε αυτήν, ξεχνώντας τον εαυτό σου – ο μόνος δρόμος να τον κατανοήσεις. Να νιώσεις τις χαρούμενες σκέψεις του, να παρασυρθείς από τον γνήσιο ενθουσιασμό του, αλλά και να έχεις την ικανότητα να κολυμπήσεις στα βαθιά νερά της θλίψης του, την απογοήτευση και την απελπισία του. Χωρίς να υπάρχεις κάπου σε όλη αυτή την εικόνα. Να νιώθεις μόνο με ένα βλέμμα, μια μισή κουβέντα που ρέει η σκέψη του. Να τρέχεις γρήγορα για να πιάσεις το χέρι της απελπισία του, να το σφίξεις και όλο αυτό να το ντύσεις με λόγια. Η με μια σιωπή που ξεχειλίζει από νόημα. Να ξέρεις, να νιώθεις ποίες είναι οι μαγικές λέξεις που θα βοηθήσουν να υψώσουν το ανάστημά του. Οι λέξεις που θα ανάψουν τη λάμψη της ελπίδας στα μάτια του.

Και να απουσιάζεις εσύ από την εικόνα αυτή.
Και πως νιώθεις όταν καταφέρνεις και δίνεις αγάπη και κατανόηση, στοργή και ελπίδα; Χωρίς να υπάρχεις καν στην εικόνα αυτή? Χωρίς ανταλλάγματα;

Νιώθεις χαρά και εκπλήρωση. Νιώθεις ζεστασιά και γαλήνη. Επειδή δεν στηρίζεσαι στην ανταπόδοση, στην αμοιβαιοτητα. Γιατί η ανάγκη σου να δίνεις δεν είναι να πάρεις. Με την ανάγκη να δίνεις, αναγεννιέσαι. Πάντα ήταν αυτό που σε καθορίζει και καθοδηγεί. Έδινες χωρίς να πάρεις, και αν έπαιρνες, το επέστρεψες με χίλιους τρόπους στο άπειρο.
Υπάρχουν άνθρωποι που πάντα χαμογελούν. Με ένα γαλήνιο, ήρεμο χαμόγελο. Άνθρωποι που παίρνουν μόνο δίνοντας. Άνθρωποι που δεν κάνουν συναλλαγές, ανταλλαγές και λογαριασμούς. Άνθρωποι με ανοιχτή καρδιά, απλωμένο χέρι και βαθιά ψυχή.

Μην κάνεις ποτέ το λάθος να αμφισβητήσεις την αγνότητα της πρόθεσή τους. Δεν θα κινηθούν ποτέ με ύπουλους σκοπούς. Φοράνε τις καρδιές τους στο μανίκι τους. Ψέματα δεν λένε, μόνο αλήθειες από την αρχή. Εάν τους αμφισβητήσεις, θα χομογελάσουν και θα σε προσπεράσουν. Και παρόλο αυτό, θα σου έχουν δώσει και αρνήθηκες να πάρεις. Θα ανακαλύψεις τι πήρες μόνο όταν ξεχάσεις εγωισμούς, καχυποψίες και αναστολές.
Μην πεις πότε ευχαριστώ στους ανθρώπους αυτούς.

Δεν εκτιμούν τα κλισέ και την ευγένεια. Δεν είναι συναλλαγή, δεν είναι χάρη. Είναι η αναπνοή τους, η αλήθεια τους. Όταν δίνουν, το κάνουν με τη καρδιά τους. Με την εικόνα τους να απουσιάζει. Χωρίς ανταλλαγές. Γιατί παίρνουν μόνο όταν δίνουν.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 17 Απριλίου 2020

Τι παρακινεί τους ανθρώπους να προσφέρουν εθελοντική εργασία;

Στον απολογισμό των καταστροφικών πυρκαγιών στην Δυτική Αυστραλία εντύπωση δημιουργεί η κινητοποίηση ενός μεγάλου δικτύου 26.000, περίπου, εθελοντών των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης της Δυτικής Αυστραλίας όπως κι ένας εξίσου μεγάλος αριθμός εθελοντών φιλοζωικών οργανώσεων που φροντίζουν άγρια ζώα θύματα των πυρκαγιών, πλέκοντας ή έχοντας ράψει μια σειρά αντικειμένων, όπως γάντια για κοάλα που έχουν κάψει τις πατούσες τους, αλλά και μάρσιππους για μωρά καγκουρό που έχουν χάσει τις μητέρες τους.

Χωρίς εθελοντές, οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης της Αυστραλίας θα ήταν τελείως αναποτελεσματικές. Αυτοί οι εθελοντές προσφέρουν απίστευτο χρόνο και προσπάθεια κάθε χρόνο χωρίς να περιμένουν κάποιο αντάλλαγμα. Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης δεν είναι ο μόνος τομέας που επωφελείται από τους εθελοντές.

Περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού σε Αμερική, Αυστραλία και Ευρώπη, προσφέρουν εθελοντική εργασία κάθε χρόνο σε τομείς όπως η εκπαίδευση, ο αθλητισμός, η υγεία, η θρησκεία και οι κοινωνικές υπηρεσίες. Πολλοί άνθρωποι αφιερώνουν χρόνο από τη ζωή τους στην εθελοντική εργασία!

” alt=”” aria-hidden=”true” />Τι παίρνουν ως αντάλλαγμα; Τι παρακινεί τους ανθρώπους να προσφέρουν εθελοντική εργασία;

Στην πραγματικότητα, η ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων, η αίσθηση ότι κάνουν την διαφορά και η συμμετοχή σε μια κοινότητα αποτελούν βασικούς λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι γίνονται εθελοντές. Προσφέροντας εθελοντική εργασία, ενισχύεται η εικόνα του εαυτού σου, το αίσθημα αυταξίας και προσωπικής ικανοποίησης. Αποκτά νόημα η ζωή σου κι έχεις κίνητρο να παρουσιάσεις μια βελτιωμένη έκδοση του εαυτού σου.

Όταν μάλιστα μέσω του εθελοντισμού έχεις την ευκαιρία να αναπτύξεις και να χρησιμοποιήσεις δεξιότητες, να συμμετέχεις στις αποφάσεις και να οικοδομήσεις σχέσεις με άλλους ανθρώπους, έχεις περισσότερες πιθανότητες να συνεχίσεις τον εθελοντισμό.

Κι ενώ τεράστιος όγκος της βιβλιογραφίας αφορά τα οφέλη του εθελοντισμού για το κοινωνικό σύνολο που γίνεται αποδέκτης αυτής της προσφοράς, οι πιο πρόσφατες έρευνες συνδέουν την εθελοντική εργασία με μείωση προβλημάτων υγείας και αύξηση του προσδόκιμου ζωής στους ίδιους τους εθελοντές.

Σε έρευνα (2013) του Πανεπιστήμιου Carnegie Mellon διαφαίνεται ότι ο εθελοντισμός για τουλάχιστον 200 ώρες το χρόνο (4 ώρες την εβδομάδα) μειώνει δραματικά, κατά 40%, την αρτηριακή πίεση σε ηλικιωμένους. Η υψηλή αρτηριακή πίεση (υπέρταση) ενεργοποιεί μια αλυσιδωτή αντίδραση σε ενήλικες που συχνά οδηγεί σε νοσηρότητα λόγω καρδιαγγειακών παθήσεων.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι η εθελοντική εργασία μπορεί να είναι μια αποτελεσματική μη φαρμακευτική επιλογή που θα βοηθήσει στη μείωση της αρτηριακής πίεσης και θα μειώσει τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων.

«Καθημερινά μαθαίνουμε περισσότερα για το πώς οι αρνητικοί παράγοντες του τρόπου ζωής όπως η κακή διατροφή και η έλλειψη άσκησης αυξάνουν τον κίνδυνο υπέρτασης», δήλωσε ο Rodlescia S. Sneed.

«Εδώ, θέλαμε να καθορίσουμε εάν ένας θετικός παράγοντας του τρόπου ζωής, όπως η εθελοντική εργασία, θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο της ασθένειας. Καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν, οι κοινωνικές μεταβάσεις όπως η συνταξιοδότηση, το πένθος και η αναχώρηση των παιδιών από το σπίτι συχνά αφήνουν τους ηλικιωμένους με λιγότερες φυσικές ευκαιρίες για κοινωνική αλληλεπίδραση. Η συμμετοχή σε εθελοντικές δραστηριότητες μπορεί να προσφέρει στους ηλικιωμένους κοινωνικές σχέσεις που μπορεί να μην είχαν διαφορετικά. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η ύπαρξη καλών κοινωνικών συνδέσεων προωθεί την υγιή γήρανση και μειώνει τον κίνδυνο για μια σειρά αρνητικών αποτελεσμάτων στην υγεία».

Μια άλλη μελέτη του 2013 από το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας διαπίστωσε ότι οι έφηβοι που προσφέρουν εθελοντισμό μόνο για μία ώρα την εβδομάδα έχουν πιο υγιείς καρδιές λόγω της μείωσης του Δείκτη Μάζας Σώματος και της χοληστερόλης και μάλιστα, οι εθελοντές που ανέφεραν τις μεγαλύτερες αυξήσεις στην ενσυναίσθηση και την αλτρουιστική συμπεριφορά ήταν εκείνοι που είδαν επίσης τις μεγαλύτερες βελτιώσεις στην καρδιαγγειακή υγεία τους.

Επιπλέον έρευνες αναφέρουν μείωση επιπέδου άγχους στους εθελοντές και καλύτερη ποιότητα ύπνου.

Έτσι λοιπόν, ανεξάρτητα από το είδος του εθελοντισμού, κάνοντας καλό… κάνεις καλό στον ίδιο σου τον εαυτό!

Από antikleidi.gr

Διαβάστε τη συνέχεια »

Μαρία Ανδρεάδου στις 12 Απριλίου 2020

από την Σταυρούλα

– Δάσκαλε, πώς μπορώ να αντέξω την απομόνωση;

Καθάρισε το σπίτι σου. Σε βάθος. Σε κάθε γωνιά. Συμπεριλαμβανομένων των πραγμάτων που δεν είχες ποτέ την διάθεση, το θάρρος και την υπομονή να αγγίξεις.. Κάνε το σπίτι σου φωτεινό και τακτοποιημένο. Αφαίρεσε τη σκόνη, τις αράχνες, τις βρωμιές. Ακόμα και τα πιο κρυμμένα. Το σπίτι σου σε αντιπροσωπεύει: Αν το φροντίζεις, φροντίζεις και τον εαυτό σου.

– Δάσκαλε ο χρόνος είναι πολύς! Αφού φροντίσω τον εαυτό μου στο σπίτι, πώς μπορώ να βιώσω την απομόνωση;

Φτιάξε ό, τι μπορεί να διορθωθεί και ξεφορτώσου ό, τι δεν χρειάζεται Μαστόρεψε , ταξινόμησε τους λογαριασμούς σας, διέγραψε τα περιττά email, βάλε τις φωτογραφίες σου σε άλμπουμ, άλλαξε τη θέση σ’ένα έπιπλο, φτιάξε οτιδήποτε αξίζει να διορθωθεί. Τα υπόλοιπα, πέταξε τα! Με ευγνωμοσύνη. Και με την επίγνωση ότι ο κύκλος τους τελείωσε. Η επισκευή και η απομάκρυνση πραγμάτων έξω από σένα σου επιτρέπει να αλλάξεις ή να αποβάλλεις πράγματα που βρίσκονται μέσα σου.

– Δάσκαλε, και μετά τι;
Τι μπορώ να κάνω όλο αυτό το διάστημα μόνος μου;

– Φύτεψε…
Ακόμα και ένα σπόρο σε βάζο.
Φρόντισε ένα φυτό, πότισε το κάθε μέρα, μίλα του, δώσε του ένα όνομα, απομάκρυνε τα ξερά φύλλα και τα ζιζάνια που μπορούν να το πνίξουν και άφησε τη ζωτική του ενέργεια να διεισδύσει μέσα σου. Είναι ένας τρόπος να φροντίσεις τους εσωτερικούς σου σπόρους, τις επιθυμίες σου, τις προθέσεις σου, τα ιδανικά σου.

– Δάσκαλε τι θα γίνει αν έρθει το κενό να με επισκεφτεί; … Αν έρθει ο φόβος της ασθένειας και του θανάτου;

– Μίλα τους.
Ετοίμασε το τραπέζι και για αυτούς, κράτησε μια θέση για κάθε φόβο σου. Προσκάλεσε τους για δείπνο μαζί σου. Και ρώτα τους γιατί έφτασαν τόσο μακριά μέχρι το σπίτι σου. Τι μήνυμα θέλουν να σου φέρουν;
Τι θέλουν να σου πουν;

– Δάσκαλε, δεν νομίζω ότι μπορώ να το κάνω αυτό…

Δεν είναι η απομόνωση του προβλήματος σου, είναι ο φόβος να αντιμετωπίσεις τους εσωτερικούς σου δράκους αυτούς που πάντα ήθελες να κρατήσεις μακριά. Τώρα δεν μπορείς να το σκάσεις. Κοίταξε τους στα μάτια, άκουσέ τους και θα μάθεις ότι σε κολλάνε στον τοίχο.
Σε κόλλησαν στον τοίχο να σου μιλήσουν.
Όπως οι σπόροι που μπορούν να βλαστήσουν μόνο αν είναι μόνοι τους.

Zen Toyo

 

πηγή: https://www.facebook.com/groups/436603010343642/