Διαχειριστής στις 4 Φεβρουαρίου 2020

Είμαστε οι Φίλοι της Ανέλιξης. Και… συναντηθήκαμε λίγα χρόνια πριν με όραμα τη δημιουργία ενός ιστότοπου… Ενός χώρου όπου όλοι θα βρισκόμαστε για να επικοινωνούμε και να μοιραζόμαστε αυτά που νιώθουμε, ακούμε, βλέπουμε, διαβάζουμε, κουβεντιάζουμε και αγαπάμε…

 

Η μικρή παρέα μεγάλωσε… και έγινε μια οικογένεια με ανοιχτή την αγκαλιά που σας προσκαλεί να γίνετε κι εσείς μέλη της.

 

Ελάτε, λοιπόν, να ταξιδέψετε μαζί μας διαβάζοντας τα άρθρα που δημοσιεύουμε ή αποστέλλοντάς μας κι εσείς τα κείμενα που αγαπάτε.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 28 Σεπτεμβρίου 2022

«Η ψυχή γερνάει, όταν σταματήσεις να αγαπάς το παιδί μέσα σου..»

Δε γερνάς επειδή ασπρίζουν τα μαλλιά σου
ή αποκτάς τις πρώτες ρυτίδες.
Γερνάς όταν μαυρίζει η καρδιά σου
και αρρωσταίνουν οι σκέψεις σου.
Γερνάς όταν σταματάς να γελάς, να χορεύεις, να ερωτεύεσαι!
Όταν αφήνεις τη συνήθεια να σου φτιάχνει το καθημερινό σου πρόγραμμα, όταν μιζεριάζεις και οι εκφράσεις του προσώπου σου είναι μονίμως μελαγχολικές.
Κανένας δε γερνάει όταν κάνει πράγματα που τον ευχαριστούν
κι όταν δεν επιτρέπει η καρδιά του να γεμίζει δηλητήριο.
Κανένας δε γερνάει όταν πλημμυρίζει τη ζωή του με αγάπη, ευγένεια, χαμόγελα, όνειρα..
Γερνάει όμως όταν επιτρέπει σε τοξικούς ανθρώπους
να έχουν χώρο στη ζωή του.
Γερνάει από τα αρνητικά συναισθήματα,
τις απαισιόδοξες σκέψεις,
τα απωθημένα που εκδικούνται επειδή αγνοήθηκαν!
Δες λίγο τα παιδιά! Τσακώνονται και αμέσως αγκαλιάζονται.Κατεβάζουν μούτρα μεταξύ τους και την ίδια ώρα κανονίζουν το επόμενο παιχνίδι τους. Ας τα μιμηθούμε λίγο. Ας μην επιτρέψουμε στην ψυχή μας να διαγράψει το παιδί που έχει μέσα της.
Είχαν δίκιο οι παλιοί που έλεγαν «θα γεράσεις γρήγορα αν θυμώνεις, αν γκρινιάζεις και αν μιζεριάζεις συνεχώς!» Λέω να το σκεφτούμε!

Δέσποινα Χατζάκη

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 8 Σεπτεμβρίου 2022

Όταν ο Λιούις Κάρολ έγραψε το 1865 τις περιπέτειες της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων, εξερεύνησε αδιανόητα σενάρια, όπως γάτες που καπνίζουν και μανιτάρια που μιλούν. Αν και κανένα από αυτά δεν είχε επιστημονικές βάσεις εκείνη την εποχή, νέα έρευνα δείχνει ότι τα μανιτάρια  όντως επικοινωνούν μεταξύ τους – και έχουν λεξιλόγιο έως και 50 λέξεων.

Σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Royal Society Open Science, oι επιστήμονες αποκάλυψαν ότι οι οργανισμοί αυτοί είναι οι πιο απροσδόκητοι πολυλογάδες της φύσης. Με επικεφαλής τον Andrew Adamatzky – καθηγητή του Εργαστηρίου Αντισυμβατικής Πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αγγλίας – η μελέτη επικεντρώθηκε σε τέσσερα είδη μυκήτων.

«Υποθέτοντας ότι οι μύκητες χρησιμοποιούν τις αιχμές της ηλεκτρικής δραστηριότητας για να επικοινωνούν, αποδεικνύουμε ότι οι κατανομές του μήκους των λέξεων των μυκήτων ταιριάζουν με αυτές των ανθρώπινων γλωσσών», είπε. «Διαπιστώσαμε ότι το μέγεθος του λεξιλογίου των μυκήτων μπορεί να φτάσει τις 50 λέξεις, ωστόσο το βασικό λεξιλόγιο των πιο συχνά χρησιμοποιούμενων λέξεων δεν υπερβαίνει τις 15 έως 20 λέξεις».

Για να ελέγξει σωστά την υπόθεσή του ότι τα μανιτάρια χρησιμοποιούν μια αναγνωρίσιμη γλώσσα, ο Adamatzky επικεντρώθηκε σε τέσσερα συγκεκριμένα είδη: το enoki, το split gill, το ghost και το caterpillar.

Eισήγαγε μικροσκοπικά ηλεκτρόδια στο υπόστρωμα, ή στην επιφάνεια όπου αναπτυσσόταν το κάθε συγκεκριμένο μανιτάρι, για να αναλύσει την ηλεκτρική παραγωγή του κάθε είδους. Σύμφωνα με την Guardian, το μανιτάρι split gill έδωσε τα πιο αξιοσημείωτα αποτελέσματα.

Το σχισμένο βράγχιο επιβιώνει χωνεύοντας το ξύλο και ο Adamatzky έμεινε έκπληκτος όταν είδε μια απότομη αιχμή στα ηλεκτρικά σήματα του μανιταριού όταν τα νήματα υφών που αποτελούν το μυκήλιό του ήρθαν σε επαφή με ξένα κομμάτια ξύλου – γεγονός που υποδηλώνει ότι το μανιτάρι ειδοποιούσε άλλα μανιτάρια στο δίκτυό του για τροφή.

«Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει άμεση σχέση μεταξύ των μοτίβων αιχμής στους μύκητες και της ανθρώπινης ομιλίας», δήλωσε ο Adamatzky. «Πιθανώς όχι. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν πολλές ομοιότητες στην επεξεργασία πληροφοριών σε ζωντανά υποείδη διαφορετικών κατηγοριών, οικογενειών και ειδών. Ήμουν απλά περίεργος να συγκρίνω».

Ο Adamatzky υποστήριξε ότι αυτά τα μεταδιδόμενα μηνύματα δεν διαφέρουν από τα ουρλιαχτά που παράγουν οι λύκοι. Σύμφωνα με το National Geographic, οι λύκοι διαλαλούν, σε τακτική βάση, τις τοποθεσίες τους για ποικίλους λόγους, όπως για παράδειγμα για να ειδοποιήσουν την αγέλη τους για αρπακτικά ή για τη θέση του θηράματος.

Όταν ο Adamatzky συνειδητοποίησε ότι αυτές οι αιχμές στην ηλεκτρική παραγωγή προέρχονταν από συγκεκριμένες ομάδες, άρχισε να τις διακρίνει μαθηματικά. Διαπίστωσε όχι μόνο ότι αυτές οι συστάδες περιλάμβαναν ένα λεξιλόγιο έως και 50 λέξεων, αλλά και ότι το «μήκος των μυκητιακών λέξεων» ήταν εντυπωσιακά παρόμοια με εκείνο της αγγλικής γλώσσας.

Eντόπισε ότι κάθε «λέξη» του μύκητα είχε μέσο μήκος 5,97 γράμματα, σε σύγκριση με τον μέσο όρο των 4,8 γραμμάτων των αγγλικών λέξεων. Ενώ ο Adamatzky είναι πεπεισμένος ότι αυτές οι αυξήσεις στην ηλεκτρική παραγωγή δεν είναι τυχαίες, είναι επίσης αρκετά ταπεινός ώστε να γνωρίζει ότι πρέπει να γίνουν περισσότερες έρευνες.

«Υπάρχει και μια άλλη εξήγηση -δεν λένε τίποτα, απλά τα μανιτάρια δεν μιλάνε», δήλωσε ο Adamatzky. «Οι άκρες του πολλαπλασιαζόμενου μυκηλίου είναι ηλεκτρικά φορτισμένες και, ως εκ τούτου, όταν οι φορτισμένες άκρες περνούν σε ένα ζεύγος διαφορικών ηλεκτροδίων, καταγράφεται μια αιχμή στη διαφορά δυναμικού».

Άλλοι επιστήμονες είναι επίσης επιφυλακτικοί ως προς τα ευρήματα της μελέτης. Σύμφωνα με τον Dan Bebber, μυκητολόγο στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ, απέχουμε πολύ από το να μεταφράσουμε πραγματικά τι λένε αυτοί οι οργανισμοί.

Από in.gr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 11 Αυγούστου 2022

Τι είναι παιδεία κατά τον Μπρετόν:

“Παιδεία δεν είναι τα πτυχία μας, αλλά η αισθητική μας. Ο τρόπος με τον οποίο συνομιλούμε, φλερτάρουμε, περπατάμε στο δρόμο, κρατάμε την πόρτα να περάσει ο άγνωστος στο ασανσέρ.
Παιδεία είναι οι λέξεις μας, η διακριτικότητά μας, η ελευθερία μας, τα όρια της ελευθερίας μας, η μουσική που ακούμε, η γλώσσα του σώματός μας, το πόσο αγαπάμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε, να διαβάζουμε σαν να είμαστε κάθε φορά άγραφα χαρτιά.
Παιδεία είναι η ταπεινότητα αλλά και η επιμονή στις αξίες μας, το ότι δεν είμαστε προς πώληση, το ότι σεβόμαστε τον άνθρωπο, το παιδί του άλλου, την κυρία που καθαρίζει το γραφείο μας, τον κύριο που καθαρίζει το πάρκο στο οποίο βγάζουμε βόλτα το σκύλο μας, την κοπέλα στο ταμείο.
Παιδεία είναι η μεγαλοψυχία μας, το να ποτίσουμε μια άγνωστη γλάστρα, το να φροντίζουμε την πίσω όψη του σπιτιού μας.
Παιδεία είναι το να προστατεύουν τα χέρια μας τον αδύναμο, να τα βάζουν με το θηρίο.
Παιδεία είναι το πόσο μπορούμε να έρθουμε απέναντι στο σύστημα και στους συστημικούς, παιδεία είναι η γενναιότητα και η ευθύνη.
Παιδεία είναι το να διαλέγεις τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας, της μοναξιάς και συνάμα να καίγεται το μέσα σου για το κοινό καλό. Για το ωραίο και τη σωτηρία του.”

Τελικά, με ένα λόγο, Παιδεία είναι το να είσαι “άνθρωπος” και να εκπέμπεις, να σκορπίζεις, να μοιράζεις, να μοσχοβολάς ” ανθρωπιά “.

#kalimeraelladagr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 10 Αυγούστου 2022

Σας αρέσει το ραδιόφωνο; Τότε, αυτή η ιστοσελίδα θα σας «μαγέψει». Ο λόγος για το σάιτ radio.garden, το οποίο φιλοξενεί σχεδόν κάθε σταθμό πάνω στον πλανήτη Γη.

Χάρη σε αυτή την απίθανη ιστοσελίδα μπορούμε να ακούσουμε ραδιόφωνο από κάθε γωνία του κόσμου. Μάλιστα, το συγκεκριμένο σάιτ θα το αγαπήσουν και οι φίλοι της Γεωγραφίας, καθώς βρίσκεις τους αγαπημένους σου σταθμούς πατώντας τον κέρσορα του ποντικιού σου σε πράσινες κουκίδες πάνω σε μια υδρόγειο.

Κάθε κουκίδα αντιστοιχεί σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό, ενώ το σάιτ μας πληροφορεί που εδρεύει ο εκάστοτε σταθμός και τη συχνότητά του στα FM.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η ταχύτητα του συγκεκριμένου σάιτ, καθώς δεν χρειάζεσαι παρά στιγμές για να αλλάξεις σταθμό. Ίσως και γρηγορότερα από αν το έκανες από ένα συμβατικό ραδιόφωνο. Ξέρετε αυτό με την κλασική βελόνα.

Επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει η κατανομή των ραδιοφώνων στον πλανήτη μας. Χιλιάδες είναι οι σταθμοί που υπάρχουν στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, ενώ λιγότερα είναι τα ραδιόφωνα που βρίσκει κανείς στην Αφρική ή την Ασία.

Πάντως, οι επιλογές είναι άπειρες και σίγουρα θα κολλήσετε αν επισκεφθείτε το Radio Garden. Μπορείτε να ακούσετε από μουσική μέχρι ζωντανές εκπομπές, αν και πολλές θα είναι σε γλώσσα που δεν θα έχετε ξανακούσει.

Η συγκεκριμένη ιστοσελίδα είναι ιδιαίτερα χρήσιμη για όσους κάνουν τις διακοπές τους, αλλά και για όσους δουλεύουν γιατί, ως γνωστόν, το ραδιόφωνο είναι η καλύτερη παρέα. Δοκιμάστε τη!

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 1 Αυγούστου 2022

“Αφού έγινα Πρόεδρος, ζήτησα από κάποια μέλη της σωματοφυλακής μου να πάμε βόλτα στην πόλη.
Μετά την βόλτα πήγαμε για μεσημεριανό σε εστιατόριο. Καθόμασταν σε ένα από τα κεντρικότερα, και ο καθένας μας αποφάσισε τι θέλει.
Μετά από λίγη αναμονή, εμφανίστηκε ο σερβιτόρος που έφερε τα μενού μας, εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι στο τραπέζι που ήταν ακριβώς μπροστά από το δικό μας υπήρχε ένας μοναχικός άνθρωπος που περίμενε να τον σερβίρουν.
Όταν υπηρετήθηκε, είπα σε έναν από τους στρατιώτες μου: πήγαινε να ζητήσεις από αυτόν τον άντρα να έρθει μαζί μας.
Ο στρατιώτης πήγε και μετέδωσε την πρόσκληση μου.
Ο άνθρωπος στάθηκε όρθιος, πήρε το πιάτο και κάθισε δίπλα μου.
Ενώ έτρωγε, τα χέρια του έτρεμαν συνεχώς και δεν σήκωνε το κεφάλι του από το φαγητό.
Όταν τελειώσαμε, με χαιρέτησε χωρίς καν να με κοιτάξει, ..του έσφιξα το χέρι και απομακρύνθηκε!
Ο στρατιώτης μου είπε:
– Κύριε, αυτός ο άνθρωπος πρέπει να είναι πολύ άρρωστος γιατί παρατήρησα τα χέρια του , δεν σταμάτησαν να τρέμουν ενώ έτρωγε.
Καθόλου! Ο λόγος για το τρέμουλό του είναι άλλος – απάντησα. Με κοίταξαν περίεργα και τους είπα:
– Αυτός ο άνθρωπος ήταν ο φύλακας της φυλακής που ήμουν κλειδωμένος μέσα.
Συχνά, μετά τα βασανιστήρια που μου έγιναν , ούρλιαζα και έκλαψα για νερό και ήρθε να με ταπεινώσει, γέλασε μαζί μου και αντί να μου δώσει νερό ούρησε στο κεφάλι μου.

Δεν ήταν άρρωστος, φοβήθηκε τώρα που είμαι πρόεδρος της Νότιας Αφρικής, μήπως θα τον έστελνα φυλακή και θα έκανα το ίδιο πράγμα που έκανε μαζί μου, βασανίζοντάς τον και ταπεινώνοντάς τον.
Αλλά δεν είμαι εγώ έτσι , αυτή η συμπεριφορά δεν είναι μέρος του χαρακτήρα μου , ούτε της ηθικής μου.

Μυαλά που ζητούν εκδίκηση καταστρέφουν τα κράτη, ενώ εκείνα που ζητούν συμφιλίωση χτίζουν Έθνη ′′
Νέλσον Μαντέλα
(Από την Echeverría Martínez′′Chicali Wall′′)

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 28 Ιουλίου 2022

Κάποτε προνόμιο των ελίτ, πλέον τα καλοκαιρινά ταξίδια αποτελούν απόλαυση για εκατομμύρια ανθρώπους.

Η σπουδαιότητα των διακοπών για την υγεία και την ευτυχία τυγχάνει αποδοχής εδώ και χιλιάδες χρόνια. Οι αρχαίοι Έλληνες πιθανότατα δεν εφηύραν τις διακοπές, αλλά τελειοποίησαν την ιδέα του τουριστικού προορισμού παρέχοντας  ποιοτικές ανέσεις σε φεστιβάλ, τόπους θρησκευτικής λατρείας και ιαματικές πηγές. Ένας “πολιτισμένος άνθρωπος” πήγαινε να επισκεφθεί και άλλους τόπους. Σύμφωνα με τον «Κρίτωνα» έναν από τους διαλόγους του Πλάτωνα, η λογική του Σωκράτη να παραμένει στο σπίτι του τον καθιστούσε εξαίρεση: «Ποτέ δεν έκανες κανένα ταξίδι, όπως κάνουν άλλοι άνθρωποι, και δεν είχες καμιά επιθυμία να γνωρίσεις κάποια άλλη πόλη».

Οι Ρωμαίοι ακολούθησαν διαφορετική προσέγγιση. Αντί να κάνουν το γύρο ξένων πόλεων, οι πλούσιοι προτιμούσαν να κάνουν μαζί διακοπές σε θέρετρα όπως η Πομπηία, όπου έχτιζαν επιδεικτικές βίλες με μεγάλους χώρους διασκέδασης. Ο αυτοκράτορας Νέρωνας χαλάρωνε στο παραθαλάσσιο παλάτι του στο Άντιο, το σύγχρονο Άντζιο, όταν ξέσπασε η μεγάλη φωτιά της Ρώμης το έτος 64.

Το πλησιέστερο σε διακοπές που μπορούσαν να απολαύσουν οι Ευρωπαίοι του Μεσαίωνα ήταν το προσκύνημα σε λατρευτικούς τόπους. Το Σαντιάγο ντε Κομποστέλα στη βόρεια Ισπανία, όπου πιστεύονταν ότι είναι θαμμένος ο Άγιος Ιωάννης, ήταν αγαπημένος προορισμός κι ερχόταν δεύτερος σε δημοφιλία μετά τη Ρώμη. Όπως εξιστορείται στο κλασικό μυθιστόρημα «Ιστορίες του Καντέρμπουρι» του Geoffrey Chaucer, ένα προσκύνημα παρείχε κάθε λογής ευκαιρίες για ανάμειξη και συντροφιά, όπως ένα σύγχρονο κρουαζιερόπλοιο.

Οι διακοπές έγιναν μόδα στα τέλη του 17ου αιώνα καθώς οι Ευρωπαίοι αριστοκράτες ανακάλυψαν εκ νέου την κλασική ιδέα του τουρισμού για διασκέδαση. Το να διευρύνει κανείς τους ορίζοντές του μέσω του Grand Tour – ένα ταξίδι στα αξιοθέατα στα σημαντικότερα κλασικά και αναγεννησιακά αξιοθέατα της Γαλλίας και της Ιταλίας – έγινε υποχρεωτικό για κάθε τζέντλεμαν. Η λουτρόπολη, επίσης, γνώρισε μια θεαματική αναβίωση. Οι άρρωστοι και οι άτεκνοι μαζεύονταν για «θεραπεία», κάνοντας μπάνιο ή πίνοντας από μια ιαματική πηγή. Το Μπαθ στην Αγγλία έγινε τόσο γνωστό για τα πάρτι του όσο και για τα νερά του. Η Τζέιν Όστιν, συχνή επισκέπτης της πόλης, διαδραματίζει εκεί δύο από τα μυθιστορήματά της. Οι ΗΠΑ δεν έμειναν πίσω, με το Saratoga Springs, N.Y., γνωστό ως «Βασίλισσα των Spas», να γίνεται δημοφιλές θέρετρο το 1815.

Όσο για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, που μπορούσε να πάει ο μέσος Αμερικανός; Τα θέρετρα, με τους πεζόδρομους, τα μεγαλειώδη ξενοδοχεία και τις στοές διασκέδασης, ήταν ακριβά. Και σε κάθε περίπτωση, η ιδέα των διακοπών για καθαρή απόλαυση δεν άρεσε στους περισσότερους θρησκευτικούς ηγέτες. Η απάντηση βρισκόταν στην υπέροχη ύπαιθρο, η οποία θεωρήθηκε ότι είναι καλή για την υγεία και το μυαλό.

Φτηνά σιδηροδρομικά ταξίδια και δημοφιλείς οδηγοί, όπως το «Περιπέτειες στην Άγρια Φύση» του William H.H. Murray, βοήθησαν να δελεαστούν οι μεσαίες τάξεις να βγουν έξω από την πόλη. Το αμερικανικό κίνημα Chautauqua, αρχικά μια πρωτοβουλία με έδρα τη Νέα Υόρκη με στόχο τη βελτίωση της εκπαίδευσης ενηλίκων, χρησίμευσε περαιτέρω στον εκδημοκρατισμό των καλοκαιρινών διακοπών παρέχοντας φθηνά καταλύματα και υγιή ψυχαγωγία για οικογένειες.

Οι καλοκαιρινές διακοπές ήταν έτοιμες να γίνουν εθνική παράδοση. Το 1910, ο Πρόεδρος Γουίλιαμ Χάουαρντ Ταφτ πρότεινε ακόμη και στο Κογκρέσο όλοι οι εργαζόμενοι να δικαιούνται δύο έως τρεις μήνες αμειβόμενες διακοπές. Αλλά το σχέδιο σταμάτησε και αφέθηκε στη Γαλλία να περάσει τον πρώτο νόμο για τις εγγυημένες διακοπές, το 1919. Από τότε, οι περισσότερες ανεπτυγμένες χώρες έχουν αναγνωρίσει το χρόνο των διακοπών ως νόμιμο δικαίωμα.

Παρόλα αυτά για χρόνια, σύμφωνα με την Αμερικάνικη Ένωση Ταξιδίων, περισσότεροι από τους μισούς Αμερικανούς εργαζόμενους δεν χρησιμοποιούσαν όλες τις μέρες της άδειάς τους. Σε έρευνα που έγινε όμως τον περασμένο Μάιο, το 71% των ερωτηθέντων είπε ότι φέτος θα πήγαινε καλοκαιρινές διακοπές, ποσοστό αυξημένο από το περσινό 58% – εννοώντας πραγματική απόδραση κι όχι απλώς μια ή δυο μέρες για να κάνουν δουλειές ή να πάνε την οικογένεια σε ένα λούνα παρκ- ίσως τα παρατεταμένα lockdown λόγω Covid, να συνέβαλαν σε αυτό!

Από www.underwriters

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 13 Ιουνίου 2022

Ο Χόρχε Μπουκάϊ τον Δεκέμβριο του 2009 παρουσίασε στην Αθήνα το βιβλίο του «Να βλέπεις στον έρωτα.» Εκεί, διάβασε ένα υπέροχο γράμμα που είχε γράψει στην κόρη του.

Το γράμμα του Χόρχε Μπουκάι έλεγε:

Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα`θελα να`μαι σίγουρος ότι σου έμαθα:

Να χαίρεσαι τον έρωτα

Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου

Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου

Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή

Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι

Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς

Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις

Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου

Να είσαι φίλη του εαυτού σου

Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς

Να ξέρεις πως αξίζεις να σ `αγαπάνε

Να μιλάς στους άλλους τρυφερά

Να αγαπάς και να φροντίζεις το παιδάκι που έχεις μέσα σου

Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων

Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων

Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός

Να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου

Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό

Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους

Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές

Να ρισκάρεις περισσότερο

Να δέχεσαι την αλλαγή και ν` αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου

Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό

Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν

Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου

Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο

Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου

Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι

Να μεγαλώνεις μαθαίνοντας από τις αποτυχίες σου

Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 13 Ιουνίου 2022

Κάπου στο απέραντο χάος του σύμπαντος, κοντά σε ένα συνηθισμένο αστέρι, τον ήλιο, υπάρχει ένας γαλάζιος πλανήτης. Η γη που μας φιλοξενεί.

Εκεί όπου η θάλασσα καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος, όπου το νερό κυριαρχεί γύρω μας μας, αλλά και μέσα μας.. Εκεί, έχουμε χτίσει τα σπίτια μας, έχουμε αγαπήσει, έχουμε κάνει όνειρα… Εκεί είναι ο κόσμος μας.

Η κόρη αυτή του Αιθέρα και της Μέρας, με τις ανυπέρβλητες δυνάμεις, η θάλασσα, στέκει περήφανα ανά τους αιώνες, διαμορφώνοντας τα πάντα, με την απεριόριστη ενέργεια που υποβόσκει σε κάθε κίνηση της.

Σαν βρεθείς κοντά της μην αμελήσεις να κλείσεις τα μάτια, να σωπάσεις τις σκέψεις και τα συναισθήματα σου.

Στον νου σου να ακούς μονάχα τα κύματα να παίζουν με τα «ακροδάχτυλα» τους στην ακρογιαλιά.

Αν επιτρέψεις να ενωθεί μαζί σου, κάθε ένα από δαύτα καθώς υποχωρεί τραβάει μαζί του τις πίκρες σου. Μπορείς να το νιώσεις στην καρδιά, σαν ένα φτερούγισμα μακαριότητας. Να αισθανθείς το χρυσό που περιέχει η υπόσταση της, να προστατεύει το σώμα σου.

Η αλμύρα της μπορεί να κλείσει πληγές. Πληγές που ανοίγουν όχι μονάχα στο σώμα, αλλά και στην ψυχή.

Μπορεί να καθαρίσει πολλά με το άγγιγμα της, με τον ήχο της. Με τους κρότους των βότσαλων της, που ταράζει την ηρεμία και την σταθερότητα τους σαν αγριεύει, η παντοδύναμη, η θάλασσα.

Ήρεμη, θυμωμένη, δεν σταματά να γιατρεύει όποιον βρεθεί κοντά της.

Κλείσε τα μάτια, αφουγκράσου κάθε ανάσα σου να γίνεται ένα μαζί της και αφέσου στον θεραπευτικό ήχο της να τραβήξει μακριά κάθε περιττή σκέψη σου. Να τα πάρει στα βάθη της ώστε να εξαγνίσει όλη την θλίψη σου.

Άφησε το κορμί σου να πάλλεται αρμονικά στην άβυσσο της και άσε το αλάτι της να σπάσει όλα τα «μάγια» που σε κρατάνε έρμαιο της ύλης. Δέσμιο ληγμένων συναισθημάτων που σε τραβάνε ερμητικά κάτω στον βούρκο της ζωής.

Επέτρεψε της να σε απελευθερώσει από σκέψεις άλλων, που σαν έσμιξαν με τις δικές σου, σε έδεσαν σε έναν περιορισμό παροδικό που μοιάζει αιώνιος.

Άσε το αλάτι όπως διαβρώνει το μέταλλο με την σκουριά, να εξαφανίσει ότι σε κρατάει αιχμάλωτο, μακρυά από την ευτυχία. Μακρυά από τον εαυτό σου.

Η θάλασσα μπορεί. Μπορεί να γιάνει το σώμα σου και να θρέψει το πνεύμα σου.

Άστην να σου φανερώσει τις πληγές που ξέχασες γιατί επέλεξες να κρύψεις και τώρα τρων τα σώθηκα σου. Επέτρεψε τους να φανερωθούν στον αφρό, στα κύματα και έπειτα να σπάσουν στα βράχια που στέκουν εκεί εκατομμύρια χρόνια, γενναία και ακέραια λησμονώντας στιγμές λαμπρότερες, απλούστερες.

Άστην να ρουφήξει με την ορμή της στον πυθμένα της κάθε «αρρώστια» σου, μαζί με ότι την προκάλεσε.

Ψυχή τε και σώματι παραδώσου.

Άκου το Όλο μέσα από την απόλυτη γαλήνη της βουβής φωνής της. Το Σύμπαν, ο Θεός, ρέει μέσα μας, έξω, γύρω μας. Νιώσε το!

Πάψε να πνίγεσαι στην στάθμη της όπως και στα προβλήματα, που με δυσκολία αντιμετωπίζεις.

Δες το δώρο της ζωής και πνίξε ότι δεν αλλάζει!

Κι όσο την κοιτάς, όσο σε αγγίζει, να γίνεσαι ένα. Ένα με την φύση, την πρώιμη μάνα που σε γέννησε. Που μας έπλασε όλους.

Εκεί υποβόσκει η γαλήνη μας.. σε κάθε τι φτιαγμένο από το Παν. Σε τίποτα που χέρι ανθρώπινο έχει πλάσει.

Aπό  awaken.gr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Ιουνίου 2022

“Ω αιώνιε εσύ ταξιδευτή, άκου μια ιστορία

γιατί είτε είσαι πρίγκιπας μικρός ειτ΄ ένας Οδυσσέας
η Γη θα είναι πάντα στρογγυλή και πάντα θα γυρίζεις
εκεί όπου πρωτάρχισες, στην πρώτη σου ανάσα
μες της μητέρας Γης μήτρα ζεστή, πριν κι απ’ το πρώτο κλάμα
επάνω στον πλανήτη σου, στο θρόνο της αλήθειας

Γιατί τους παγωμένους τους ωκεανούς, τις πύρινες ερήμους
τ’ απόμερα απογέματα, τις τρελαμένες πόλεις
τις λέξεις τις χαρούμενες, τις πληγωμένες μνήμες
στ’ αλήθεια μια σπιθαμή απόσταση όλα τα χωρίζει
κι άμα εσύ το επιθυμείς, ο χρόνος σε ξεχνάει

Άσε λοιπόν το νου σου να διψά, χιλιόμετρα να τρέχει
να υφαίνει με ψευδαίσθηση το θάνατο ότι κλέβει
με σχέδια, όνειρά, στιγμές σε πέτρινα μνημεία
να ξεγλιστράει σαν ληστής απ’ την ακινησία

Και πριν ταξιδέψεις αδερφέ, βυθίσου στην αγκαλιά σου
ένα απομεσήμερο, στο δάσος μιας ηπείρου
κάτω απ’ τον ήλιο το ζεστό, στο απαλό το χώμα
και αν δεις τις πόρτες ανοιχτές διάπλατα να είναι
κλείσε τα μάτια μια στιγμή και νιώσε την ανάσα
και τι ‘ναι αυτό που λαχταρά να λιώσει μέσα σ’ όλα

Κάνε το νου σου σύμμαχο, και χάσου στις αισθήσεις
παλάτια, χρώματα τρελά, φλεγόμενα αστέρια
και μια στάλα από φως Ελληνικό, να κατεβάζει πνεύμα
να πίνει αγάπη η ψυχή μέχρι να ξεδιψάσει
και δες πιά με κρυστάλληνη ματιά πως μέσα σου αιώνια
όλα τα πλούτη κατοικούν στην απαλή σου φύση

Αίρε λοιπόν τα ξάρτια σου και αέρα στα πανιά σου
κι άμα γυρίσεις να με δεις φέρε μια ιστορία
μια ιστορία απ’ αυτές που όλα είναι ένα
λύπη, χαρά και θάνατος από την ίδια ουσία
που ένα ταξίδι αληθινό συμβαίνει στην καρδιά σου
που από ζωή φλεγόμενη παντού είναι και πάντα
κρατώντας απ’ το χέρι ένα παιδί, την ψυχή όλου του κόσμου
γιατί όλα τα ταξίδια μιας ζωής είναι μονάχα ένα ταξίδι”

Aπό τον Ηλία

Αν νιώσω θλίψη θα τραγουδήσω…

Αν νιώσω λύπη θα γελάσω…

Αν νιώσω άρρωστος θα διπλασιάσω την προσπάθεια μου…

Αν νιώσω φόβο θα προχωρήσω δυναμικά μπροστά…

Αν νιώσω υποδεέστερος θα φορέσω καινούργια ρούχα…

Αν νιώσω αβεβαιότητα θα υψώσω τη φωνή μου…

Αν νιώσω φτωχός θα σκεφτώ την ευημερία που έρχεται…

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Μαΐου 2022

“Είμαι 89. Η ζωή μου έχει τελειώσει. Θα ζήσω 1,2,3 χρόνια ακόμη.
Το δεύτερο μισό της ζωής ήταν πιο σημαντικό. Κανείς δεν με είπε χαρισματικό στο πρώτο μισό. Με λένε τώρα.
Υπάρχει μια αντίληψη ότι η νεότητα είναι σημαντική για τον άνθρωπο και κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να επανέλθουμε σε αυτήν. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία να θέλουμε να μοιάσουμε στην εποχή που ήμασταν ανώριμοι. Στο δεύτερο μισό της ζωής αποκτούμε χαρίσματα εσωτερικά, ψυχικά που είναι πολύ σημαντικότερα από αυτά της νεότητας.
Έχω κι εγώ καρκίνο. Τα τελευταία 6-7 χρόνια έχω καρκίνο του προστάτη.
Ξέρω ότι δεν θα πεθάνω από αυτό.
Ο καρκίνος μάλλον μ έχει ξεχάσει.
Στον ψυχολόγο που πήγα είπα πως νομίζω ότι οφείλεται σε μια απώλεια.
Με κοίταξε σα να με πέρασε για βλάκα.
Τα συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν αποθηκεύονται στο σώμα.
Έχουμε ψυχοσωματικές αρρώστιες γιατί είμαστε ψυχοσωματικοί.
Η αιτία του καρκίνου οφείλεται σε μια απώλεια. Το ξέρουμε από τον Ιπποκράτη.
Ένας άνθρωπος θα νοσήσει επειδή είναι εχέμυθος, εσωστρεφής, πολύ κτητικός, έχει πολύ μεγάλη ανάγκη για έλεγχο, φόβο μην χάσει, μην χάσει ό,τι κατέχει.
Όσοι δεν αφήνουν να εκδηλωθεί η θλίψη για μια απώλεια απειλούνται πολύ σοβαρά.
Το υγιές πένθος αποκλιμακώνεται. Ένα πένθος δεν τελειώνει και δεν μπορεί να τελειώσει ποτέ. Μπορεί όμως να είναι υγιές, όχι παθολογικό.
Πρέπει να μιλήσετε πολύ σε ανθρώπους που σας ακούν με τα σωθικά τους.”
Πατήρ Φιλόθεος Φάρος.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 8 Μαΐου 2022

Από τον Πέτρο

“Τι γίνεται όταν ένα ζευγάρι χωρίζει και εκτός από διάφορα περιουσιακά στοιχεία και ένα, δύο ή τρία παιδιά μοιράζονται και την αγάπη τους για ένα κατοικίδιο; Αν το ζευγάρι ζει στην Ισπανία, έχει καλώς, καθώς, σύμφωνα με το νέο νομικό πλαίσιο, ένας δικαστής θα αποφασίσει, αφού εξετάσει ενδελεχώς και τις δύο πλευρές, με ποιον από τους δύο θα ζήσει καλύτερα το κατοικίδιο ή με ποιον τρόπο θα μπορούν και οι δύο να περνούν χρόνο μαζί του, παρότι χωρισμένοι.

Με τη συγκεκριμένη νομική μεταρρύθμιση, τα κατοικίδια παύουν να αντιμετωπίζονται ως άψυχα αντικείμενα και το δικαστήριο καλείται να τα διαχειριστεί ως έμβια όντα με συναισθήματα και να αποφασίσει για την ευημερία τους, λαμβάνοντας υπόψη πολλές παραμέτρους, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση των παιδιών. Για ένα ζευγάρι, όμως, που έχει κατοικίδιο, χωρίζει αλλά ζει στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχει ακόμα αντίστοιχο νομοθετικό πλαίσιο, τα πράγματα είναι κάπως πιο περίπλοκα.

Ο νόμος με τα microchips. «Δυστυχώς από το 2004 που βγήκε ο νόμος με τα microchips έχουμε ζήσει πάρα πολλά περιστατικά καθώς όταν υπάρχει ένα ζώο, στο τέλος μιας σχέσης γίνεται ό,τι γινόταν και με τα παιδιά, δηλαδή μια διαμάχη ποιος από τους δύο θα το πάρει», εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο Τάσος Κανούρης, κτηνίατρος της Ελληνικής Φιλοζωικής Εταιρείας.

Ανάλογη τριβή με τέτοιες συγκρούσεις πάνω από ένα κατοικίδιο έχουν και οι δικηγόροι. Οπως αναφέρει στα «ΝΕΑ» ο δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω Δημήτριος Γ. Τσαγκαλίδης, «ένα πολύ σημαντικό θέμα που αφορά τα ζώα συντροφιάς και τους ανθρώπους που τα φροντίζουν είναι η τύχη τους σε περίπτωση διάσπασης της συμβίωσης των φροντιστών τους (ιδιοκτητών τους). Πρόσφατα απευθύνθηκε στο δικηγορικό γραφείο μας άτομο επειδή, μετά τη διάσπαση της συμβίωσης, ο σύντροφος πήρε τα σκυλάκι που είχαν μαζί και αποχώρησε από την οικία. Η ισπανική νομοθεσία αντιμετώπισε το θέμα αυτό με τη θέσπιση της συνεπιμέλειας και στα κατοικίδια ζώα. Θεωρώ ότι η προσέγγιση αυτή είναι σωστή, διότι τα κατοικίδια ζώα είναι έμβιοι οργανισμοί που συναισθάνονται και είναι φυσικό να λείπει στο ζωάκι και ο έτερος φροντιστής του. Με τη συνεπιμέλεια, το ζωάκι θα απολαμβάνει τη συντροφιά και τη φιλία και των δύο ανθρώπων με τους οποίους δέθηκε όσο καιρό συγκατοικούσαν. Θα πρέπει και ο έλληνας νομοθέτης να ασχοληθεί με το θέμα αυτό».

Παράδειγμα προς μίμηση. Ζωντανό παράδειγμα – προς μίμηση -, που δείχνει ότι η κοινωνία πλέον σε πολλά ζητήματα είναι ένα βήμα πιο μπροστά από τον νομοθέτη, είναι η ξεχωριστή περίπτωση του τηλεπαρουσιαστή και ραδιοφωνικού παραγωγού Δημήτρη Ουγγαρέζου, ο οποίος, όταν βρέθηκε μπροστά στον χωρισμό και παρατηρώντας τα ξεσπάσματα του σκύλου του, Κούπερ, ενός πανέμορφου λαμπραντόρ που ο ίδιος χάρισε στην πρώην σύντροφό του, έπραξε το αυτονόητο, εφαρμόζοντας μια άτυπη συνεπιμέλεια που τελικά λειτούργησε ευεργετικά και για τους τρεις.

«Ενα κατοικίδιο είναι μέρος της κοινής ζωής δύο ανθρώπων, έχεις κοινά βιώματα που το περιλαμβάνουν και αναπόφευκτα σε έναν χωρισμό, επειδή εμπλέκονται συναισθήματα, τίθεται θέμα ποιος θα έχει μαζί του αυτό το πλάσμα που τόσο αγάπησε. Εμείς βάλαμε την αγάπη για το κατοικίδιό μας πάνω από όλα. Ο Κούπερ είναι ένα σεντούκι που έχει μέσα τις κοινές μας αναμνήσεις και έτσι παρήλθαν και πιο γρήγορα οι δύσκολες στιγμές. Πρακτικά, επειδή εγώ μπορώ να τον έχω μαζί μου συνέχεια κι επειδή θεωρήσαμε ότι δεν είναι ωραίο να μένει σπίτι μόνο του, επιλέξαμε να τον έχω εγώ και η Ιλένια να τον παίρνει τα Σαββατοκύριακα ή όποτε μπορεί. Και έτσι ο Κούπερ, ναι, είναι πιο ευτυχισμένος. Μέσα από τη συμπεριφορά του ίδιου του Κούπερ νιώθουμε ότι κάναμε το σωστό».

Από in. gr

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 8 Μαΐου 2022
  1. “Ζώντας με παιδί στα όρια της νευρικής ανορεξίας αρχίζω να κατανοώ ότι έχουμε να κάνουμε με αντιδράσεις εθισμού.

Όλα βρίσκονται μέσα στο μυαλό…

Συνομιλώντας με το ασθενοφόρο που ήταν να έρθει, ευτυχώς έπεσα σε άνθρωπο γνωστό και πατέρα.
Αποφασίσαμε να την πείσουμε να φάει κάτι. Ενημερώσαμε το σχολείο. Με το ανοιχτό ενδεχόμενο της εισαγωγής να κρέμεται επάνω από τα κεφάλια μας.

Σήμερα άκουσα ότι όλοι βλέπαμε τι γινόταν. Πού θα οδηγούσε όλο αυτό το bulling, άλλα δεν το φανταζομάσταν ότι θα γίνει.
Κοντά 25 κιλά μέσα σε τέσσερις μήνες.
Από extra large σε small.
Mε μηνύματα σε βάιμπερ του στυλ “άμα φτάσεις τα 35 κιλά και φαίνονται τα κόκαλα θα είσαι όμορφη και θα σε κάνουμε παρέα”.
Κι εσύ να σπας το κεφάλι σου, τι πήγε λάθος. Τι έκανες τόσο στραβά και το παιδί σου αντί να ξεχέσει τους θύτες του εξοντώνει τον εαυτό του για να γίνει αυτό που θα τους κάνει να το θέλουν.
Ποια ήταν εκείνη η στιγμή, εκείνο το μικρο σημείο το χωρίς γυρισμό.

Σήμερα της πήρα ένα δώρο. Το φόρεσε. Μπήκε στην σελίδα να δει το μοντέλο που το φορούσε. Ξέσπασε σε λυγμούς λέγοντας μου “αυτή είναι λεπτότερη”.
Δεν ήταν. Μονάχα στα μάτια της.

Σήμερα περπατούσα έξω και το μυαλό μου ήταν στο να μην αυτοτραυματιστεί η κόρη μου.
Τιμωρώντας έτσι τον εαυτό της που στα 12 της δεν είναι σαν τα ανορεκτικά μοντέλα από την Κορέα, που βλέπουν οι πιτσιρίκες στα διάφορα βιντεάκια.

Σε συνεδρία με ψυχολόγο άκουσα ότι ίνδαλμά τους είναι μια Κορεάτισα που της δίνουν το πολύ δυο χρόνια ζωής.

Ένα μπορώ να πω με βεβαιότητα. Η ζωή της οικογενείας έχει αλλάξει εκ βάθρων τον τελευταίο καιρό. Δύσκολα γελάμε. Φοβόμαστε να μιλήσουμε. Νευρικότητα.
O σύζυγος δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί στην εργασία του.
Είναι ψυχοφθόρο να ζεις με την συνεχή ιδέα ότι εάν μπει στην τουαλέτα το παιδί σου θα πρέπει να στήνεις αυτί και να μπουκάρεις σε περίπτωση που προκαλεί εμετό για να βγάλει έστω τις δυο μπουκιές που κατάφερες να φάει όλη μέρα…
Και όλη αυτή η καταπόνηση.
Χθες έφτασε να κάνει δέκα ώρες γυμναστική, δίχως φαγητό.
Τρίτη φορά που ήρθε περίοδος σε διάστημα ενός μήνα.
Ο γιατρός λέει ότι είναι από την αφαγία. Είναι σκληρό.
Πολύ σκληρό να βλέπεις το παιδί σου σαν χαμένο.
Να μην χαίρεται. Να μην εκτιμάει το δώρο της ζωής. Να πέφτουν τα ρούχα μέρα με την μέρα από πάνω του και εκείνο να φωνάζει σαν χαμένο “μα δεν με βλέπεις που είμαι χοντρή;”
Εθισμός σε μια σάπια λανθασμένη σκέψη είναι το να μην μπορεί να δει μια ταινία, να διαβάσει ένα βιβλίο, να κάνει μάθημα δίχως να καμπουριάσει, να ρουφήξει προς τα μέσα να δει την κοιλιά, να κλάψει…

Μήνες τώρα το προσπαθήσαμε με ψυχολόγους, συμβουλές από φίλους διατροφολόγους, φίλους γυμναστές και πάει λέγοντας.
Τώρα φαίνεται ότι η μοίρα το’ φερε να πέσουμε στα σκληρά: Νοσοκομεία, παιδοψυχιάτρους, αν χρειαστεί φαρμακευτική αγωγή.
Νομίζαμε ότι είχαμε ανοιχτούς ορίζοντες. Ότι η προσέγγιση στα πράγματα ήταν κάπως πιο φιλική προς το παιδί το ίδιο.
Ένα καταλαβαίνω, θέλει τρομερή δύναμη ψυχής.
Απόθεμα αστείρευτο υπομονής για να προσπαθήσεις να μάθεις από την αρχή σε ένα παιδί να εκτιμάει την ίδια την ζωή καθαυτή.

Ότι δεν χρειάζονται κόκαλα για να ερωτευτείς, για να χαρείς, για να ζήσεις.

Καλή δύναμη σε όλους μας…”

-Μια πραγματική αφήγηση που έγινε σήμερα, μιας μητέρας με το όνομα Ειρήνη, που πήρα την άδειά της ρωτώντας την για να το δημοσιοποιήσω όχι για κλειστό κύκλο αναγνωστών και η απάντησή της ήταν “ελεύθερα, φίλη, αν είναι να βοηθήσουμε και άλλα παιδιά”.

Πηγη: Κατερινα Γκαράνη

Υ.γ.- Η Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Δίαιτας, γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 6 Μαΐου από το 1992 , όπου και καθιερώθηκε από τη βρετανίδα Μέρι Έβανς- Γιανγκ, η οποία έπασχε από νευρική ανορεξία.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 3 Μαΐου 2022

Αν τα πάντα γύρω μας είναι ενέργεια, είμαστε συνυπεύθυνοι τόσο για αυτή που εκπέμπουμε όσο και για αυτή που λαμβάνουμε. Το ενεργειακό πεδίο γύρω από κάθε τι – έμψυχο και άψυχο – έχει μια αποτύπωση που ονομάζουμε αύρα και διαφέρει σε συχνότητα και πυκνότητα. Εκτείνεται από 30 έως και 90 εκατοστά από το σώμα μας, αν και μπορεί περισσότερο, ανάλογα με τη δύναμή με την οποία εκπέμπει.

Η αύρα μας μπορεί να έχει και διάφορα χρώματα και τόνους, προσδιορίζοντας την υγεία μας από φυσικό μέχρι ψυχολογικό επίπεδο. Θεωρείται ως ένα «κουκούλι προστασίας» για τον άνθρωπο από εξωγενείς επιρροές, μα συνάμα αποτελεί και την «υπογραφή» μας, μιας και είναι τόσο μοναδική όσο και ο κάθε ένας από εμάς. Αυτές οι δονήσεις που εκπέμπουμε είναι που μας συστήνουν στους άλλους πριν καν μιλήσουμε, πριν καν μάθουν οτιδήποτε για μας. Και μερικές φορές ευθύνονται για τα ανεξήγητα που μας συμβαίνουν – την αυξημένη ένταση στην καθημερινότητά μας όταν έχουμε συσσωρευμένο και καταπιεσμένο θυμό, αλλά και τις θετικές εξελίξεις όταν είμαστε πιο πρόσχαροι.

Οι αρνητικές επιρροές με τις οποίες κατακλύζουμε τον οργανισμό μας – και την αύρα μας – λειτουργούν καταλυτικά στο να αποδυναμώνουν αυτές τις δονήσεις που εκπέμπουμε. Έτσι όταν έχουμε πολύ άγχος, ανησυχία, πικρία, ένταση, θυμό, αδυνατίζουμε το εσωτερικό και ενεργειακό μας περιβάλλον και συχνά αυτό μεταφράζεται σε ψυχοσωματικά συμπτώματα. Ουσιαστικά, εισερχόμαστε σε ένα φαύλο κύκλο όπου ο εσωτερικός μας κόσμος αφήνει ευάλωτο το εξωτερικό μας περίβλημα, το οποίο γίνεται πιο επιρρεπής σε εξωγενείς παράγοντες που με τη σειρά τους μας επηρεάζουν συναισθηματικά (και ενεργειακά) και πάει λέγοντας.

Συνοπτικά, αρκεί να κατανοήσουμε πως για να είμαστε υπεύθυνοι για την ευτυχία μας, πρέπει πρώτα να αποδεχτούμε ότι το νόημα της εξαρτάται από εμάς τους ίδιους.

Εμείς αποφασίζουμε τα συναισθήματα που θα νιώσουμε, που θα βιώσουμε στο μέγιστο, που θα επιτρέψουμε να μας καταλύσουν την ενέργεια. Και καλύτερο θα είναι να είναι ευχάριστα αυτά.

Όπως την αγάπη. Γιατί όταν αγαπιέσαι πολύ παίρνεις δύναμη, ενώ όταν αγαπάς πολύ αποκτάς θάρρος. Και γεμίζει το ενεργειακό σου πεδίο με αισιοδοξία και χρώμα.

Και αυτό φαίνεται.
Γιατί εκπέμπεις χαρά.
Χωρίς καν να μιλήσεις….

Από enallaktikidrasi

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 20 Απριλίου 2022

Ο βασιλιάς μιας κοινότητας είχε δέκα άγρια σκυλιά. Τα χρησιμοποιούσε για να βασανίζει και να τρώνε όποιον από τους υπηρέτες του έκανε λάθος. Ένας από τους υπηρέτες έδωσε μια γνώμη που ήταν λάθος, και δεν άρεσε καθόλου στον βασιλιά.

Διέταξε λοιπόν να ρίξουν τον υπηρέτη στα σκυλιά.
Ο υπηρέτης είπε: «Σε υπηρέτησα δέκα χρόνια, και μου το ξεπληρώνεις έτσι; Παρακαλώ δώστε μου δέκα μέρες πριν με πετάξετε σε αυτά τα σκυλιά! ” Ο βασιλιάς συμφώνησε.

Εκείνες τις δέκα μέρες, ο υπηρέτης πήγε στον φύλακα που προσέχει τα σκυλιά και του είπε ότι θα ήθελε να εξυπηρετήσει τα σκυλιά για τις επόμενες δέκα ημέρες. Ο φύλακας ήταν μπερδεμένος αλλά συμφώνησε, και ο υπηρέτης άρχισε να ταΐζει τα σκυλιά, να τα καθαρίζει, να τα κάνει μπάνιο και να τους παρέχει κάθε είδους άνεση.

Όταν τελείωσαν οι δέκα ημέρες, ο βασιλιάς διέταξε να ρίξουν τον υπηρέτη στα σκυλιά για την τιμωρία του. Όταν τον έριξαν μέσα, όλοι μείναμε έκπληκτοι βλέποντας τα λυσσασμένα σκυλιά να γλείφουν τα πόδια του υπηρέτη!

Ο βασιλιάς, μπερδεμένος με αυτό που έβλεπε, είπε,
”Τι συνέβη στα σκυλιά μου; ”

Ο υπηρέτης απάντησε, «Υπηρέτησα τα σκυλιά μόνο για δέκα ημέρες, και δεν ξέχασαν την υπηρεσία μου. Κι όμως σε υπηρέτησα για δέκα ολόκληρα χρόνια και τα ξέχασες όλα, στο πρώτο μου λάθος! ”

Ο βασιλιάς κατάλαβε το λάθος του και διέταξε να αφεθεί ελεύθερος ο υπηρέτης.

Αυτή η ανάρτηση είναι ένα μήνυμα προς όλους εκείνους που ξεχνούν τα καλά πράγματα που κάνει κάποιος για αυτούς μόλις το άτομο κάνει ένα λάθος απέναντί τους. Μην ξεχνάς την ιστορία που είναι γεμάτη με καλό εξαιτίας ενός λάθους που δεν σου άρεσε.

Κατερινα Κεστεκιδουā