Σχέσεις

Γιάννα στις 7 Οκτωβρίου 2019

Χάνονται οι άνθρωποι από τη ζωή μας και σταματήσαμε να μιλάμε για αυτό. Δεν μας ενοχλεί πια. Δεν δίνουμε την απαραίτητη σημασία, έχουμε πλέον συνηθίσει. Έγινε κι αυτό μία συνήθεια που την συναντούμε συχνά και δεν μας πειράζει όσο μας πείραζε άλλοτε.

Λίγοι και καλοί μας λέγανε όταν ήμασταν μικροί, τόσοι θα μας μείνουν. Αλλά δεν τους πιστεύαμε τότε, είχαμε τόσους, ακόμα και αυτούς που δεν μας ήθελαν. Και τώρα πια ήρθαμε στα λόγια τους. Πιο λίγοι δεν υπάρχει. Και πάψαμε πλέον να το συζητούμε, δεν ψάχνουμε τον άλλον και δεν κάνουμε προσπάθεια για να μείνει, έχουμε κουραστεί. Δεν μας αδικώ. Μεγαλώσαμε.

Μεγαλώσαμε για να παρακαλάμε για λίγη δόση σημασίας, για ένα τηλεφώνημα που θα μας κάνει να νιώσουμε καλύτερα, για ένα καφέ που θα μας κάνει να ξεχαστούμε. Μεγαλώσαμε αρκετά, και εμείς και οι ευθύνες μας, και χαθήκαμε και εμείς όπως χάθηκαν και οι άλλοι. Ακούσαμε διάφορες ατάκες κατά την διάρκεια από διάφορους. «Αν σε νοιάζεται πραγματικά, θα μείνει» ή σε «θυμούνται μόνο όταν σε χρειάζονται». Κουραστήκαμε να τα ακούμε κι αυτά. Φτάνει πια με τις ανθυγιεινές συμβουλές, με τα δήθεν «είσαι καλά;» λες και νοιάζονται, με τα πάρε με όταν μπορείς και ποτέ να μην μας παίρνουν.

Και όχι μόνο μεγαλώσαμε, αλλά ωριμάσαμε στο σημείο που συνειδητοποιήσαμε πως όλα αυτά δεν έχουν ουσία. Ξέρουμε πλέον τους ανθρώπους μας και γι’ αυτούς είμαστε εδώ, πρέπει να είμαστε. Γιατί για τους δήθεν, χαθήκαμε, και δεν μας ένοιαξε εν τέλει, μπορεί και η ζωή μας να βελτιώθηκε μακριά τους, και μιλώ γι’ αυτούς που μας κρατούσαν πίσω επειδή δεν ήθελαν να προχωρήσουν οι ίδιοι αλλά ούτε να μας βλέπουν να προχωράμε.

Αυτοί είναι πια μία περαστική σκέψη που και που. Το πού είμαστε τώρα και το ποιοι είμαστε δεν έχει καμία σχέση με το πού και ποιοι ήμασταν τότε με αυτούς. Ανανεωθήκαμε, μετά από κάθε λάθος, από κάθε επιτυχία, από κάθε απόρριψη και από κάθε σωστή κίνηση που έχουμε κάνει. Πρέπει επιτέλους να μάθουμε να υποστηρίζουμε τον εαυτό μας, να μην περιμένουμε για την φιλική συμβουλή για να κάνουμε αυτό που θέλουμε, να μην περιμένουμε για την παρότρυνση ή την επιρροή κάποιου που δεν βαδίζει εκεί που βαδίζουμε.

Ας ακούσουμε αυτούς που πραγματικά μας αγαπάνε αλλά την απόφαση πρέπει να την πάρουμε εμείς και κανείς άλλος για εμάς. Το λάθος πρέπει να είναι αποκλειστικά δικό μας και να μην μοιραζόμαστε την ευθύνη με κανέναν. Η επιτυχία πρέπει να γίνει βάσει των δικών μας προσπαθειών για να την αποκαλούμε δική μας.

Μεγαλώνουμε, και επειδή οι άνθρωποι γύρω μας χάνονται, νομίζουμε ότι μένουμε μόνοι, αλλά δεν είναι έτσι. Έχουμε εμάς και αυτούς που αγαπάμε. Αυτούς που πρέπει με νύχια και με δόντια να τους το δείχνουμε καθημερινά. Γιατί όσοι έφυγαν μέχρι τώρα ή αφήσαμε να φύγουν και ξεχάστηκαν δεν ήταν αυτοί που θέλουμε να μεγαλώνουμε και να μαθαίνουμε μαζί, αυτοί που μας έμειναν είναι. Αυτοί που έφυγαν μας άφησαν με τις ανασφάλειές τους, τα κόμπλεξ που ακόμα προσπαθούμε να αφαιρέσουμε από το δέρμα μας. Όσο μακριά από εμάς είναι τόσο το καλύτερο.

Κλειστήκαμε στον εαυτό μας γιατί φοβόμαστε να εμπιστευτούμε νέους ανθρώπους. Έχουμε πληγωθεί και βγάζουμε τα απωθημένα μας στην φόρα όταν τυχαίνει να έρθουμε πιο κοντά με κάποιον που δεν ξέρουμε. Αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν από τη ζωή μας για αυτό ας σταματήσουμε επιτέλους να τους αφήνουμε να μας επηρεάζουν χωρίς καν να είναι εδώ. Ζουν στο παρελθόν, εκεί που τους αξίζει να είναι.

Ας δώσουμε την ευκαιρία σε άλλους, τους αξίζουμε και μας αξίζουν. Ας μην κάνουμε τα ίδια λάθη, κι ας μην αφήνουμε αυτούς που πραγματικά θέλουμε στη ζωή μας να φεύγουν χωρίς προσπάθεια. Ας μην φτάνουμε σε εκείνο το σημείο ποτέ.

Να αγαπάμε εμάς για να μας αγαπήσει κάποιος άλλος, γιατί αν δεν αγαπήσουμε εμείς τον εαυτό μας πώς μπορεί κάποιος πραγματικά να το κάνει για εμάς; Να δώσουμε την ευκαιρία σε εμάς να δούμε τον κόσμο για να μπορέσει και ο κόσμος να μας δει.

Να κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα, και το δεύτερο και το τρίτο μέχρι να τα καταφέρουμε. Ας αφήσουμε τους εγωισμούς εάν θέλουμε να αγαπηθούμε. Να κρατάμε τους ανθρώπους μας σφικτά, αλλά όχι με τα χέρια μας. Να προχωράμε για να δίνουμε παράδειγμα, και να τραβάμε μαζί αυτούς που φοβούνται για να το ξεπεράσουν, ότι θα θέλαμε να έκανε και κάποιος για εμάς άλλα δεν το έκανε κανείς.

Ας θαυμάσουμε για λίγο εμάς. Τι κάναμε, πού ήμασταν, τι πάθαμε, τι καταφέραμε. Ας χειροκροτήσουμε εμάς και ας πιούμε στην υγειά μας. Αν δεν μας αναγνωρίσουμε εμείς πρώτοι, πώς να το κάνει ο κόσμος για εμάς;

Κυριακή Ονησιφόρου 

Γιάννα στις 6 Οκτωβρίου 2019

Το μικρό παιδί μέσα σου μπορεί να υποφέρει αφάνταστα. Όταν ήσουν μικρός, σε επηρέαζαν βαθιά οι αποφάσεις που έπαιρναν οι ενήλικες γύρω σου. Τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητα. Μέχρι κι ένα νεογέννητο μωρό μπορεί να διακρίνει τις αγριεμένες φωνές από το τραγούδι. Γι’ αυτό το λόγο, αν νοιάζεσαι πραγματικά για το παιδί σου, ακόμη και ως έμβρυο, θα το περιβάλλεις με αγάπη. Η αγάπη πρέπει να αρχίζει από νωρίς.

Πολλοί νέοι δηλώνουν ότι μισούν τον πατέρα ή τη μητέρα τους. Καμιά φορά μού λένε, με ένταση: «Δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί του ή μαζί της». Αυτά τα άτομα είναι τόσο θυμωμένα με τους γονείς τους, που θέλουν να κόψουν κάθε σχέση μαζί τους. Καμιά φορά, οι άνθρωποι έχουν βάσιμους λόγους να θέλουν να αποκοπούν σωματικά ή συναισθηματικά από τους γονείς τους, ιδίως αν αυτοί τους έχουν φερθεί βίαια. Πολλοί φοβούνται πως κοντά στους γονείς τους θα γίνουν ευάλωτοι και θα πληγωθούν ξανά.

Αλλά ακόμη κι αν αρνούμαστε να συναντήσουμε τους γονείς μας ή αρνούμαστε να τους μιλήσουμε, δεν μπορούμε να αποκοπούμε εντελώς από αυτούς. Είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό τους. Είμαστε ο πατέρας μας. Είμαστε η μητέρα μας. Κι αυτό ισχύει ακόμη κι όταν θεωρούμε ότι τους μισούμε.

Είμαστε η συνέχειά τους. Δεν μπορούμε να αφαιρέσουμε αυτό το κομμάτι του εαυτού τους. Όταν θυμώνουμε με τους γονείς μας, απλώς θυμώνουμε με τον εαυτό μας. Πρέπει να συμφιλιωθούμε με τους γονείς μέσα μας, να τους μιλήσουμε μέσα μας, και να αναζητήσουμε έναν τρόπο να συνυπάρξουμε ειρηνικά. Αν το συνειδητοποιήσουμε, η συμφιλίωση θα είναι εύκολη.

Είμαστε ικανοί για σπουδαίες αλλαγές μέσα μας, αλλά και ικανοί να επηρεάζουμε τον κόσμο έξω από εμάς. Επειδή φοβόμαστε, συχνά νομίζουμε ότι δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Αλλά το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να περπατάμε ενσυνείδητα και να αναπνέουμε ενσυνείδητα, καλλιεργώντας την ενέργεια της ενσυνείδησης και της κατανόησης.

Η κατανόηση, όταν επέρχεται, μας βοηθά να απαλλαγούμε από τον φόβο μας, τον θυμό μας, το μίσος μας, και πάει λέγοντας. Η αγάπη μπορεί να γεννηθεί μόνο πάνω στη βάση της κατανόησης.

Όταν λέμε ότι το σώμα και το μυαλό συνδέονται, δεν αναφερόμαστε μόνο στο ατομικό μας σώμα και μυαλό. Μέσα σου βρίσκονται όλοι οι βιολογικοί πρόγονοι, αλλά και οι πνευματικοί σου πρόγονοι. Μπορείς να βιώσεις την παρουσία του πατέρα και της μητέρας σου σε κάθε κύτταρο του σώματός σου.

Είναι πραγματικά παρόντες μέσα σου, μαζί με τους παππούδες και τους προπαππούδες σου. Όταν αναγνωρίσεις την παρουσία τους, θα δεις πως είσαι η συνέχειά τους. Ίσως να θεωρείς ότι οι πρόγονοί σου δεν υπάρχουν πια, αλλά οι επιστήμονες λένε πως οι πρόγονοί σου είναι παρόντες μέσα σου, στη γενετική κληρονομιά που ενυπάρχει σε κάθε κύτταρο του σώματός σου. Το ίδιο ισχύει και για τους απογόνους σου. Θα είσαι παρών σε κάθε κύτταρο του σώματός τους. Και είσαι παρών στη συνείδηση κάθε ανθρώπου που έχει αγγίξει.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Thich Nhat Nanh με τίτλο «Φόβος» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιώρα

Γιάννα στις 29 Σεπτεμβρίου 2019

Είναι κάτι πλάσματα που μοιάζουν λίγο με αερικά. Περνούν από δίπλα σου, από μέσα σου, απ’ τη ζωή σου γενικότερα κι αφήνουν μια αύρα δροσερή, γλυκιά και φωτεινή. Πρόσωπα που τα σκέφτεσαι να χαμογελούν και χαμογελάς κι εσύ χωρίς δεύτερη σκέψη. Ντύνουν τις στιγμές με χρώματα και βλέπουν το ποτήρι πάντα μισογεμάτο.

Λες και φτιάχτηκαν, γεννήθηκαν και ζουν μόνο γι’ αυτό. Ανεξάντλητη πηγή ενέργειας, δοτικότητας κι αισιοδοξίας, ακόμη κι αν όλα γύρω τους ή μέσα τους μαρτυρούν την απόλυτη καταστροφή.

Οσοι τους αγαπήσουν, δύσκολα μπορούν να φύγουν μακριά τους. Ανεκτίμητης αξίας θησαυροί, οι οποίοι το μόνο που θέλουν για να συντηρηθούν είναι μια γωνιά στην καρδιά σου.

Τα μάτια τους είναι συνήθως υγρά και μιλούν μέσα στην ψυχή σου. Σου χαμογελούν και σε παρασύρουν σε ταξίδια μακρινά, εκεί που νιώθεις καλύτερα, γιατί αυτός είναι ο στόχος κι ο σκοπός τους. Να βλέπουν τους ανθρώπους της ζωής τους να γεμίζουν ευτυχία και να ξεπερνούν εμπόδια και προβλήματα. Σου απλώνουν χέρι για να κρατηθείς και σου κλωτσάνε τα πισινά για να πάρεις μπροστά, να ξεκουνήσεις και να βγεις απ’ το όποιο τέλμα.

Ίσως κάποιος να σκεφτεί πόσο όμορφη θα είναι η δική τους ζωή και πόσο υπέροχα θα έχουν φτιάξει τα πάντα γύρω τους αφού μπορούν να διακρίνουν παντού το φως. Όντως προσπαθούν να βελτιώνουν κάθε στιγμή την καθημερινότητά τους, μα κι εκείνοι έχουν αδύναμες στιγμές
.
Γιατί κι αυτοί είναι άνθρωποι κι ακόμη κι αν δεν το ζητήσουν ή δεν το περιμένουν ποτέ, μετά από τόσα χαμόγελα κι αγκαλιές που έχουν σκορπίσει, το να τους δώσεις ένα χάδι, να τους ψιθυρίσεις ένα «είμαι εδώ για σένα» και να τους στείλεις λίγη απ’ τη δική σου θετική ενέργεια, είναι το λιγότερο που θα μπορούσες να κάνεις. Τους αρκεί

Γιάννα στις 26 Αυγούστου 2019

Tα πάντα σχεδόν στη ζωή μας σήμερα καθορίζονται από την τεχνολογία και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι και ειλικρινείς, από το κινητό μας. Η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων έχει γίνει τόσο εύκολη που πολλές φορές μας κάνει τη ζωή δύσκολη. Κι όσο οξύμωρη ακούγεται αυτή η πρόταση, άλλο τόσο αληθινή είναι. Τα social media και τα social apps είναι αυτά που ενώνουν με τόση ευκολία τους ανθρώπους κάποτε για καλό και κάποτε για κακό και τα ίδια είναι που γίνονται αφορμή για αμέτρητους καβγάδες ή και χωρισμούς.

Τα κινητά μας έχουν αναγκάσει να είμαστε διαθέσιμοι για όλους 24 ώρες το 24ωρο. Αν δεν απαντήσεις σε κάποιον, βρίσκεις τον μπελά σου. Αν αργήσεις ν’ απαντήσεις, πάλι βρίσκεις τον μπελά σου. Για όσους έχουν ζήσει τις δεκαετίες προ μιλένιουμ, θα θυμούνται ότι το μόνο μέσο επικοινωνίας που είχαμε ήταν το σταθερό τηλέφωνο.

Κι άντε να κάτσεις από πάνω του να περιμένεις να σε πάρει αυτός που γουστάρεις ή βρέθηκες μαζί του κάπου το προηγούμενο βράδυ. Κι άντε να σε πετύχει στο σπίτι κι άντε να το απαντήσει κάποιος άλλος για να σου πει ότι ο τάδε σε έψαχνε. Κι όμως όλο αυτό το μπέρδεμα, αυτό καλέ που βλέπουμε μέχρι σήμερα στις παλιές ελληνικές ταινίες, είχε και τα καλά του. Είχαμε όλοι την ησυχία μας και όσοι ήθελαν βρε παιδί μου πραγματικά να συναντηθούν ή να μιλήσουν έβρισκαν τρόπους.

Οι συζητήσεις ήταν πιο ουσιαστικές γιατί ήταν πιο αραιές και συνήθως πρόσωπο με πρόσωπο. Και σήμερα ωραία είναι που μπορείς να κρατάς επαφές με άτομα που είναι μακριά ή χάνεστε στη ρουτίνα της καθημερινότητας, όμως, υπάρχει κάπου κρυμμένη και μία υποκρισία σε κάποιες περιπτώσεις. Kαι το άλλο που αναβάλλετε συνεχώς αυτό τον καφέ γιατί απλούστατα μπορείτε να τα πείτε και καθισμένοι πίσω από τις οθόνες σας. Το φλερτ έχει κρυφτεί επίσης πίσω από τις οθόνες κι γίνεται πολλές φορές αισχρό και ανούσιο.

Καλώς ή κακώς η καθημερινότητα μας επιβάλλει να χρησιμοποιούμε τα κινητά και τα social apps για να κρατάμε μία επαφή με ανθρώπους που θέλουμε. Έτσι έχουν τα πράγματα κι αν θέλουμε να κρατήσουμε ή αν θέλουν οι άλλοι να μας κρατήσουν στη ζωή τους, δε θα υπάρχει πρόβλημα στο να στείλουν ένα μήνυμα ή να κρατήσουν επαφή αν δεν μπορεί να υπάρξει κάτι περισσότερο απ’ αυτό λόγω απόστασης ή άλλων συνθηκών.

Μέσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που ζουν κι αναπνέουν μέσα από τα κινητά τους, υπάρχει και μικρή κατηγορία ανθρώπων που χαρακτηρίζεται από τον όρο non texting attitude. Αυτοί δηλαδή που δεν τα πάνε καλά με τα κινητά και την επικοινωνία μέσω μηνυμάτων.

Αν είστε ένας απ’ αυτούς καλό θα ήταν να το εξηγήσετε σ’ αυτούς που θέλετε στη ζωή σας γιατί στο επόμενο μήνυμα που θα πάρετε στο Messenger σας και δε θ’ απαντήσετε γιατί ξεχάσατε ή απαντήσατε μετά από ώρες, θα παρεξηγηθείτε. Και πιθανόν να χάνετε ανθρώπους από τη ζωή σας και να μην καταλαβαίνετε το γιατί. Είναι, όπως και να το κάνουμε, εκνευριστικό να σας ψάχνει κάποιος και να μη σας βρίσκει σ’ ένα κόσμο όπου όλοι έχουν το κινητό κορώνα στο κεφάλι τους.

Αν τώρα έχετε την οποιαδήποτε σχέση μ’ ένα άτομο με non texting attitude, τότε χρειάζεται υπομονή. Καταρχάς, κάποιος που δεν απαντάει στα μηνύματά σας πάντα ή απαντάει τυπικά και μονολεκτικά άπλα για να φύγει αυτό το βάρος από πάνω του ή δε σας στέλνει ποτέ ο ίδιος μήνυμα, τότε το πρώτο πράμα που πρέπει να σκεφτείτε είναι μήπως αυτός ο άνθρωπος δε σας γουστάρει και τόσο.

Αν η συμπεριφορά αυτή σας συγχύζει καθώς όταν είστε μαζί όλα είναι μέλι γάλα, τότε θα πρέπει να το συζητήσετε. Ίσως να είναι ένας από αυτούς που δεν το έχουν και με τα μηνύματα. Τα βαριούνται, τα ξεχνούν, τα βρίσκουν ανούσια ή περνούν οι ώρες και δεν κοιτούν το κινητό τους λόγω της φύσης της δουλειάς τους κλπ. Το αν μπορείτε να αντέξετε αυτή την αντικοινωνική για τις μέρες μας συμπεριφορά είναι δικό σας θέμα. Ο καθένας μόνο ξέρει για τον εαυτό του τι ζητά από τις σχέσεις του με τους ανθρώπους, τι τον ξενερώνει και τι μπορεί ν΄αντέξει.

Η αλήθεια είναι ότι αν θέλει κάποιος να σας κρατήσει στη ζωή του, θα δείξει και το ανάλογο ενδιαφέρον. Μπορείτε να το ζητήσετε χωρίς να φτάνετε βέβαια στο άλλο άκρο του να απαιτείτε συνεχώς σημασία και επικοινωνία γιατί κάτι τέτοιο είναι για τους περισσότερους κουραστικό. Είναι ωραίο κάποιος να δείχνει ότι σας σκέφτεται και θέλει να μάθει πώς πάει η μέρα σας έστω και μέσα από ένα μήνυμα. Είναι ωραίο να βλέπετε ένα “καλημέρα” το πρωί που ξυπνάτε ή ένα “καληνύχτα” πριν κοιμηθείτε αν ο άλλος δεν είναι δίπλα σας. Από την άλλη κάποιοι άνθρωποι δεν το έχουν ή δεν θέλουν να έχουν αυτού του είδους δέσμευση στη ζωή τους.

Αρκετοί άνθρωποι έχουν σιχαθεί τα κινητά λόγω μίας καταπιεστικής σχέσης που είχαν και συνήθως σε τέτοιες καταστάσεις την πληρώνουν οι επόμενοι. Νιώθουν ότι με τα μηνύματα τους ασκείται έλεγχος και δε θέλουν να δείχνουν διαθέσιμοι. Καλό θα ήταν οι άνθρωποι με non texting attitude να βρίσκονται με ανθρώπους της ίδιας κατηγορίας.

Και υπάρχουν όντως φιλίες χρόνων στις μέρες μας που είναι ακόμη πιο παραδοσιακές. Που σπάνια κρατάνε επαφές μέσω κοινωνικών δικτύων, όμως, όταν συναντηθούν είναι σα να μην πέρασε μια μέρα. Και μακροχρόνιες ερωτικές σχέσεις που το ζευγάρι μπορεί ν’ ανταλλάξει ένα δύο μηνύματα μέσα στη μέρα, ξέροντας ότι θα ειδωθούν και θα πούνε τα πάντα το βράδυ στο σπίτι.

Τα πάντα έχουν να κάνουν με το συγχρονισμό των θέλω δύο ανθρώπων. Αν τα θέλω τους και οι συμπεριφορές τους ταιριάζουν, τότε υπάρχει μέλλον. Αν το non texting attitude είναι απλά αποτέλεσμα της αδιαφορίας του άλλου ή κοροϊδίας ή αποτέλεσμα μιας παλιάς σχέσης που άφησε πληγές, τότε καλύτερα να κόψετε κάθε επαφή, γιατί θα πληγώνεστε διαρκώς.

Κανείς δε θέλει να τον ψάχνουν περιστασιακά όταν έχει αισθήματα, κανείς δε θέλει να έρχεται τελευταίος ή να μην παίρνει ποτέ απάντηση στα μηνύματά του. Αν δεν μπορείτε, λοιπόν, να γίνετε προτεραιότητα για κάποιον, τότε καλύτερα να γίνετε ένα μήνυμα που δε διαβάστηκε ποτέ.

Από enallaktiki drasi

Γιάννα στις 11 Αυγούστου 2019

»Να κοιμάσαι νωρίς. Η μέρα ξεκινάει από το βράδυ.
Πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την.
Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής σου.
Γενικά να γράφεις. Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου.
Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου.
Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις.
Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20λεπτά. Ζεσταίνει τις μηχανές σου.
Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους. Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια.
Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν.
Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει.
Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα.
Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. Να αφήνεις τις σκέψεις έξω.
Να ντύνεσαι όμορφα.
Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν.
Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει. Όπως και τη ζωή.
Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη. Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου.
Να παραδίδεις 10Χ τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για σένα το κάνεις.
Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς.
Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι.
Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά.
Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.
Να πίνεις μπόλικο νερό.
Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας.
Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14.
Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή.
Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα.
Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν.
Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου. Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι.
Να σε βγάζεις βόλτα. Να σε πηγαίνεις σινεμά. Κι όπου αλλού γουστάρετε. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου.
Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου.
Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι.
Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.
Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. Άμα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψ” το. Μην το προσπερνάς.
Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.
Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις.
Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου.
Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.
Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες.
Μόνο αγάπη υπάρχει»
Από Στέφανο Ξενάκη

Γιάννα στις 5 Ιουνίου 2019

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του χαρίζεις αγκαλιές και χάδια και να τον φροντίζεις. Για να ξέρει τι επιτρέπεται στους άλλους , όχι λιγότερα, και σε αυτούς να δίνει τα πιο πολλά, τα πιο ιδιαίτερα και τα πιο ξεχωριστά.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του προσφέρεις ταξίδια, από αυτά που κάνεις με κλειστά μάτια. Να τον αφήνεις να ταξιδεύει με όλες του τις αισθήσεις. Να μυρίζει μυρωδιές, να γεύεται γεύσεις, να βλέπει εικόνες, να αγγίζει σώματα και να ακούει μελωδίες που κανείς δεν μύρισε, δεν γεύτηκε, δεν είδε, δεν άγγιξε και δεν άκουσε… γιατί είναι ο μόνος που κατάφερε να ταξιδέψει ως εκεί.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον σκορπίζεις στα χθες και τα αύριο. Να τον αφήνεις να απολαμβάνει το τώρα. Μην δίνεις χώρο σε κανένα νοσταλγικό παρελθόν και σε κανένα φοβισμένο μέλλον. Να τον αγαπάς για το «εδώ» του και το «τώρα».

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του δίνεις ευκαιρίες και ανάσες . Ευκαιρίες ακατόρθωτες για τους άλλους και ανάσες βαθιές, κοφτές, της έκπληξης και του θάρρους.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να τον αφήνεις να παίζει σε γειτονιές με άλλα παιδιά και αν δεν βρίσκεις παιδιά να ψάχνεις να του βρεις για νέες γειτονιές .

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του επιτρέπεις να ονειρεύεται και όταν τα όνειρα του παύουν να έχουν χρώμα να του αλλάζεις βλέμματα και όψεις.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον χαραμίζεις σε αγκαλιές που είναι αλλού από το «εκεί» του. Ευκαιριακές και επιφανειακές αγκαλιές να μην του προσφέρεις.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του μαθαίνεις συναισθήματα. Να ξέρει τι είναι πόνος, τι είναι γέλιο, τι είναι ερωτάς και δάκρυ. Και να μάθαίνει να επιλέγει από μόνος του τι θέλει και για τι ψάχνει.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον κουράζεις στις σκέψεις και τα ενδεχόμενα. Να του χαρίζεις αυθόρμητες στιγμές χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην του σβήνεις τα σημάδια, τις πληγές και τις ρυτίδες. Γιατί αυτά είναι οι αναμνήσεις που έζησε, οι χαρές και τα πάθη που ένιωσε, οι άνθρωποι που συνάντησε. Όλα αυτά τον έφεραν στο «σήμερα» του. Μην του τα σβήνεις.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην του κρατάς μυστικά. Μοιράσου μαζί του την δική σου «αλήθεια». Να του λες τους φόβους σου, τις σκέψεις σου, τους στόχους σου, όλα όσα η καρδιά θα ακούσει και θα σε πάει εκεί που θες.

Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον βολεύεις σε στριμωγμένες γωνιές και σε καλούπια. Να τον περπατείς σε αλάνες και σε δρόμους που ο αέρας είναι καθαρός και οι άνθρωποι αλητεύουν κάτω από αστέρια και ήλιους.

Να αγαπάς τον εαυτό σου, να του το λες κάθε μέρα πόσο πολύ τον αγαπάς. Να τα ακούει, να το θυμάται για να μπορείς και εσύ να θυμάσαι πως αν δεν αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου, κανένας δε θα βρεθεί να το κάνει για εσένα.

Aπο maroverli.com

Γιάννα στις 12 Μαΐου 2019

Η συμπόνια είναι η ικανότητα να καταλαβαίνουμε τα συναισθήματα κάποιου και να του στεκόμαστε. Η ενσυναίσθηση πάει ένα βήμα παρακάτω. Ο ενσυναισθητικός δεν αναγνωρίζει μόνο τα συναισθήματα των άλλων, αλλά τα νιώθει σαν να είναι δικά του. Πολύ συχνά, οι άνθρωποι με αρκετά ανεπτυγμένη την ενσυναίσθηση απορροφούν μεγάλο μέρος του πόνου των γύρω τους. Αυτό τους μουδιάζει συναισθηματικά, αλλά και μπλοκάρει την ικανότητά τους να λειτουργούν επαρκώς στην καθημερινότητά τους.

Αν έχετε ποτέ βρεθεί στον ίδιο χώρο με ένα αρνητικό άτομο, τότε θα γνωρίζετε πόσο εμφανή είναι τα συναισθήματά του και πόσο έντονα μπορεί να τα νιώσετε. Είναι σαν να σας τραβά προς τα κάτω μαζί σας και δεν μπορείτε να αντιδράσετε.

Το να γνωρίζετε να αμύνεστε από μια τόσο τοξική ενέργεια αποτελεί ένα απαραίτητο εργαλείο για τη ζωή σας, επειδή η συναισθηματική σας κατάσταση επηρεάζει, φυσικά, όλες τις άλλες εκφάνσεις της ζωής σας, την πνευματική και σωματική. Παρακάτω προτείνονται πέντε αποτελεσματικοί τρόποι για να μην απορροφάτε την αρνητικότητα των άλλων ανθρώπων:

Πώς να σταματήσετε να απορροφάτε την αρνητική ενέργεια των άλλων

1. Δεν χρειάζεται να ικανοποιείτε τους πάντες

Αν κάποιος κάνει παράπονα για εσάς, άσχημα σχόλια ή μιλά υποτιμητικά για το άτομό σας, μην το παίρνετε προσωπικά και μην προσπαθείτε συνεχώς να τον κάνετε να σας συμπαθήσει. Το μόνο που θα καταφέρετε είναι να βυθιστείτε ακόμα περισσότερο στη δική του αρνητικότητα και να νιώσετε εξαρτημένοι από τη δική του γνώμη.

Μην είστε αυστηροί με τον εαυτό σας· συνειδητοποιήστε ότι δεν πρόκειται πάντα στη ζωή να μας συμπαθούν όλοι! Κι αυτό, διότι όλοι έχουμε διαφορετικά γούστα, αντιπάθειες, προσωπικότητες και ιδιοτροπίες, στοιχεία που δημιουργούν μια διαφορετική συνολική εμπειρία για τον καθένα. Δείξτε πρώτα αγάπη στον εαυτό σας και αυτό θα λειτουργήσει ως ασπίδα απέναντι στις αρνητικές απόψεις των άλλων.

2. Μάθετε πότε να λέτε «ΟΧΙ»

Αν είχατε έναν επισκέπτη στο σπίτι σας, θα τον αφήνατε να φέρει μέσα όλο το χώμα από τον κήπο σας με τα παπούτσια του ή θα του ζητούσατε να τα σκουπίσει στο χαλάκι, πριν εισέλθει στον προσωπικό σας χώρο; Και τι θα κάνατε, αν εσείς τον καλούσατε για δείπνο μία φορά, αλλά εκείνος συνέχιζε να αυτοπροσκαλείται για όλο τον υπόλοιπο μήνα; Κι αν μάλιστα, επέμενε να κοιμηθεί στον καναπέ σας; Και όλα αυτά χωρίς πρόσκληση;

Η γενναιοδωρία και η δοτικότητα είναι υπέροχα στοιχεία χαρακτήρα, αλλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χρειάζεται να ορίσετε. Δεν μπορείτε να αφήνετε κάποιον να εκμεταλλεύεται συναισθηματικά αυτά τα στοιχεία σας. Θέστε όρια και μείνετε πιστοί σε αυτά! Το σώμα, ο χώρος και ο προσωπικός σας χρόνος είναι ιερά για τη ζωή σας, οπότε προσέξτε σε ποιον δίνετε πρόσβαση σε όλα αυτά. Δεν είναι καθόλου κακό να λέμε «όχι» κάποιες φορές.

3. Μην τρέφετε άλλο το τέρας

Υπάρχουν κάποιες παρασιτικές, τοξικές προσωπικότητες που κυριολεκτικά τρέφονται από την προσοχή και την τρυφερότητά σας και το κάνουν μέχρι να σας αφήσουν άδειους. Μπορεί στην αρχή να πιστεύετε ότι αξίζει να επενδύσετε σε αυτούς τους ανθρώπους, αλλά στο τέλος, θα μείνετε άδειοι από ενέργεια και με πολλά άλυτα προβλήματα. Η δίψα τους για αγάπη ποτέ δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί, αν είναι αποφασισμένοι να παριστάνουν για πάντα το θύμα.

Μπορείτε να προσφέρετε στήριξη σε όσους τη χρειάζονται, να ακούσετε έναν προβληματισμένο φίλο ή ακόμα και άγνωστο, αλλά να προσέξετε το σημείο που οι προσπάθειές σας αρχίζουν να γίνονται υπερβολικές, όπως και τα δικά τους αιτήματα. Όσο πιο πολύ προσοχή δώσετε στα προβλήματά τους, τόσο λιγότερες λύσεις θα υπάρξουν.

Δεν είναι δική σας ευθύνη να προσπαθείτε να διορθώνετε τα προβλήματα των άλλων, ειδικά εκείνων που θέλουν να παραμείνουν άλυτα. Αυτό που περισσότερο θέλουν είναι να τους λυπηθείτε. Και δεν είναι καθόλου κακό σε τέτοιες περιπτώσεις να αρνείστε να συμμετέχετε στο δράμα κάποιου άλλου.

4. Επιστρέψτε στη φύση

Ορισμένες φορές, χρειάζεστε μια ανάσα από όλους. Οι χαοτικές τους ενέργειες μπορεί να είναι δύσκολο να αποφευχθούν, οπότε εκμεταλλευτείτε το σαββατοκύριακο, ένα χαλαρό απόγευμα ή ακόμα και λίγες ώρες για να μείνετε κάπου μόνοι με τον εαυτό σας και να ηρεμήσετε.

Προτιμήστε τη φύση και αφήστε τους ήχους της να αντικαταστήσουν τη φλυαρία της καθημερινότητας. Προσέξτε την απλότητα του φυσικού κόσμου και την αρμονία ανάμεσα σε όλα τα στοιχεία. Αναπνεύστε βαθιά και διαλογιστείτε. Θα νιώσετε αναζωογονημένοι και λιγότερο ευάλωτοι στην αρνητικότητα των άλλων.

5. Θυμηθείτε ποιος είναι υπεύθυνος για εσάς

Εσείς είστε οι μόνοι υπεύθυνοι για το πώς νιώθετε. Είστε 100% υπεύθυνοι για το σε ποιον επιτρέπετε να επηρεάσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας και αν κάποια πλευρά της ζωής σας δεν βρίσκεται σε ισορροπία, εσείς έχετε την ικανότητα να το διορθώσετε.

Η δική σας αντίληψη για τον εαυτό σας είναι πιο ισχυρή από οποιουδήποτε άλλου, εκτός αν έχετε επιλέξει να παραχωρήσετε αυτή τη δύναμη στην αποδοχή τους. Και μόλις καταφέρετε να το αναγνωρίσετε αυτό, θα βρείτε και τη δύναμη να απομακρυνθείτε και να εμποδίσετε την αρνητικότητα των άλλων να σας επηρεάζει.

Γιάννα στις 12 Μαΐου 2019

Τι μας κρατά πίσω από το να κάνουμε τη ζωή που πραγματικά θέλουμε; Ένα από τα πιο συχνά και καταστροφικά χαρακτηριστικά που σας απομακρύνουν από αυτό είναι η υπερανάλυση. Υπεραναλύουμε κάθε μικρό πρόβλημα, μέχρι τελικά αυτό να γίνει μεγαλύτερο και τρομακτικότερο, απ’ ό,τι πραγματικά είναι. Τείνουμε μάλιστα να υπεραναλύουμε θετικά πράγματα, μέχρι τελικά αυτά να μη δείχνουν τόσο θετικά πια. Ή υπεραναλύουμε και επεξηγούμε τόσο τα πράγματα που τελικά η ευτυχία που θα απολαμβάναμε από κάτι, εξαφανίζεται στο λεπτό.

Βέβαια, το να σκεφτόμαστε διεξοδικά για κάποια θέματα είναι ένα χρησιμότατο εργαλείο. Αλλά η ακραία εκδοχή μπορεί να αδρανοποιήσει απόλυτα κάποια άτομα και να είναι αυτά τα ίδια που θα σαμποτάρουν ό,τι καλό συμβαίνει στη ζωή τους.

12 συνήθειες για να περιορίσουμε την υπερανάλυση

1. Τοποθετήστε τα πράγματα σε μια ευρύτερη οπτική

Μη πέφτετε στη παγίδα του να υπεραναλύετε τα μικρά και ασήμαντα πράγματα. Αναρωτηθείτε: Θα έχει σημασία αυτό σε 5 χρόνια από τώρα; Ή ακόμα και σε 5 εβδομάδες; Καλύτερα λοιπόν, να εστιάσετε το χρόνο και την ενέργειά σας σε κάτι που όντως έχει μεγαλύτερη βαρύτητα.

2. Θέστε βραχύχρονα όρια για αποφάσεις

Αν δεν έχετε όριο χρόνου, τότε θα κλωθωγυρνάτε συνέχεια στο νου σας σκέψεις και αμφιβολίες. Γι’ αυτό, μάθετε να παίρνετε τις αποφάσεις σας, βάζοντας προθεσμίες και να περνάτε άμεσα στη δράση.

3. Μη φορτώνετε τις μέρες σας με στρες και υπερβολικές σκέψεις

Σίγουρα δεν μπορούμε να αποφύγουμε εντελώς το στρες και τη σύγχυση. Αλλά μπορούμε να τα περιορίσουμε, ξεκινώντας σωστά τη μέρα μας. Αν, όσο βρίσκεστε στο λεωφορείο, σκέφτεστε όλα τα αρνητικά και στρεσογόνα στοιχεία της ζωής σας, τότε μάλλον η μέρα σας δεν θα πάει καλά. Προσπαθήστε να είστε λιγότερο απαισιόδοξοι. Διαβάστε για παράδειγμα κάτι ευχάριστο και ανεβαστικό, όσο πίνετε τον καφέ σας, ασκηθείτε και ύστερα πάρτε τις σημαντικές αποφάσεις της ημέρας.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας αφοσιωθείτε σε μια δραστηριότητα τη φορά και κάντε συχνά μικρά διαλείμματα ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Τέλος, μη συσσωρεύετε στο μυαλό σας πολλές πληροφορίες, ειδικά αν είστε φανατικοί της τεχνολογίας και των social media. Γιατί αυτό εντείνει την τάση υπερανάλυσης.

4. Ρίξτε τη βαρύτητα στη δράση

Αν αναλαμβάνετε ευκολότερα δράση καθημερινά, τότε θα αναβάλλετε λιγότερο λόγω υπερανάλυσης. Οι προθεσμίες και η τόνωση στην αρχή της ημέρας είναι από τα χρησιμότερα εργαλεία γι’ αυτό. Τα μικρά βήματα είναι επίσης μια ακόμα συνήθεια που έχει λειτουργήσει στη δική μου περίπτωση. Και λειτουργεί επειδή με αυτό τον τρόπο δεν τρομάζουμε από τον όγκο των πραγμάτων που έχουμε να κάνουμε.

5. Συνειδητοποιήστε ότι δεν μπορείτε να ελέγξετε τα πάντα

Το να σκέφτεστε κάτι 50 φορές, δεν θα σας βοηθήσει να το ελέγξετε κιόλας. Ούτε θα σας βοηθήσει να προβλέψετε κάθε πιθανή κατάληξη ή κάθε λάθος που θα γίνει στην πορεία. Αυτά τα πράγματα είναι μέρος της ζωής μας. Όλοι όσους θαυμάζετε και αποτελούν πηγή έμπνευσης για εσάς, έχουν αποτύχει σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Έχουν κάνει και αυτοί λάθη, τα οποία όμως έχουν αντιληφθεί ως πολύτιμα εργαλεία μάθησης.

Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να πασχίζετε να ελέγχετε τα πάντα, αφού ποτέ δεν θα μπορέσετε να δείτε όλα τα πιθανά σενάρια εκ των προτέρων. Βέβαια, στην πράξη, καταλαβαίνω, πως είναι δύσκολο, οπότε κάντε το σε μικρές δόσεις.

6. Σταματήστε να σκέφτεστε κάτι, όταν γνωρίζετε ότι δεν μπορείτε να το κάνετε με ψυχραιμία.

Ορισμένες φορές, όταν πεινάω ή όταν είμαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, προσπαθώντας να αποκοιμηθώ, αρνητικές σκέψεις ξεφυτρώνουν στο νου μου και με απασχολούν. Στο παρελθόν, αυτό μου έκανε μόνο κακό. Τώρα, έχω βελτιωθεί στο να τις αντιλαμβάνομαι στην αρχή τους και λέω στον εαυτό μου ότι δεν είναι καθόλου κατάλληλη στιγμή για να σκεφτεί κάτι τέτοιο. Γνωρίζω ότι σε τέτοιες συνθήκες, συνήθως είμαι ευάλωτος στο αρνητικό. Έτσι, προτιμώ να επαναφέρω τα ζητήματα, αφού έχω φάει ή το πρωί μετά από αρκετές ώρες ύπνου. Και αν τελικά αποδειχθεί σοβαρό το ζήτημα, τότε θα μπορέσω να το αντιμετωπίσω σωστά και με πιο δημιουργικό και λογικό τρόπο.

7. Μη χάνεστε μέσα σε αόριστους φόβους

Μια άλλη παγίδα υπερανάλυσης, στην οποία έχω πέσει και εγώ πολλές φορές, είναι οι αόριστοι φόβοι για μια κατάσταση. Τα σενάρια στο κεφάλι μας γίνονται τρομακτικά για το τι θα μπορούσε να συμβεί. Κι έτσι έμαθα να ρωτάω τον εαυτό μου: Ποιο είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί; Και όταν το συγκεκριμενοποιούσα, έπαιρνα λίγα λεπτά μόνο για να σκεφτώ τι θα έκανα, αν αυτό το εξαιρετικά απίθανο γεγονός συνέβαινε. Κατέληξα ότι το χειρότερο που ρεαλιστικά θα μπορούσε να συμβεί, δεν είναι τόσο τρομακτικό, όσο νόμιζα. Η αποσαφήνιση αυτή συνήθως χρειάζεται λίγα λεπτά στο νου μας και ελάχιστη ενέργεια, ώστε να αποφύγετε τον παράλογο φόβο.

8. Γυμναστείτε

Αυτό μπορεί να σας ακούγεται λίγο περίεργο. Αλλά η άσκηση μπορεί πραγματικά να βοηθήσει σε περιπτώσεις έντασης και έντονων ανησυχιών. Συνήθως νιώθω πιο αποφασιστικός και όταν υπερανέλυα τα πάντα, αποτελούσε μια χρήσιμη μέθοδος «αποσυμπίεσης» του εγκεφάλου μου.

9. Κοιμηθείτε επαρκώς (ποιοτικός ύπνος).

Γιατί όταν δεν έχετε κοιμηθεί αρκετά, γίνεστε πιο ευάλωτοι. Ευάλωτοι σε υπερβολικές ανησυχίες και απαισιοδοξία. Δεν σκέφτεστε καθαρά και αυτό ενέχει την υπερανάλυση.

Κάποια tips περιλαμβάνουν:

• Ωτοασπίδες, αν ξυπνάτε εύκολα από τους ήχους της πόλης.

• Διατηρήστε δροσερό το υπνοδωμάτιό σας. θα βλέπετε λιγότερους εφιάλτες.

• Μην πιέζεστε να αποκοιμηθείτε. Αν δεν νιώθετε νυσταγμένοι, μην αναγκάζεστε να ξαπλώσετε. Είναι καλύτερο να μείνετε στον καναπέ, διαβάζοντας ένα βιβλίο για 20-30 λεπτά.

10. Ζήστε στο παρόν

Τρεις τρόποι που συνήθως χρησιμοποιώ για να επανασυνδεθώ με το παρόν είναι:

• Επιβραδύνετε: σε ό,τι και αν κάνετε τη δεδομένη στιγμή. Κινηθείτε πιο αργά, μιλήστε πιο ήρεμα. Με αυτό τον τρόπο, αποκτάτε μεγαλύτερη επίγνωση της στιγμής.

• Πείτε στον εαυτό σας: Τώρα είμαι… συχνά λέω στον εαυτό μου: Τώρα είμαι ο Χ. Και ο Χ βουρτσίζει τα δόντια του. Περπατά στο δάσος. Ή πλένει τα πιάτα. Υπενθυμίζετε έτσι στον εαυτό σας ότι είστε στο εδώ και τώρα και δεν αφήνετε το νου σας να περιπλανηθεί σε άλλα ζητήματα.

• Διακοπή και επανασύνδεση. Αν νιώθετε ότι η υπερανάλυση σας έχει παρασύρει, διακόψτε άμεσα τη σκέψη σας. φωνάξτε: Στοπ! Και ύστερα επανασυνδεθείτε στο τώρα. Επικεντρωθείτε στις αισθήσεις σας.

11. Περάστε χρόνο με άτομα που δεν υπεραναλύουν

Το κοινωνικό σας περιβάλλον παίζει έναν κεντρικό ρόλο και σε αυτό. Όχι μόνο οι άνθρωποι και οι παρέες, αλλά ο,τι διαβάζετε, ακούτε και παρακολουθείτε. Ταινίες, βιβλία, blogs, τηλεόραση, μουσική. Οπότε σκεφτείτε αν αποτελούν πηγές που ενθαρρύνουν και δημιουργούν συνθήκες υπερανάλυσης. Αν ναι, καλύτερα να απομακρυνθείτε. Αντιθέτως, βρείτε τρόπους να περνάτε χρόνο με άτομα που έχουν θετική επίδραση στις σκέψεις σας και θα σας βοηθήσουν να αντιστρέψετε τη συνήθεια της υπερανάλυσης.

12. Συνειδητοποιήστε το πρόβλημα

Αλλά κυρίως εστιάστε συνειδητά στην πρόκληση για να σπάσετε αυτό τον κύκλο υπερανάλυσης. Πρέπει όμως να γνωρίζετε ότι χρειάζεται μέσα στη μέρα σας να έχετε κάποια στοιχεία υπενθύμισης, για να σας βοηθήσουν. Και μπορείτε να τα δημιουργήσετε μόνοι σας.

Μπορείτε για παράδειγμα να αφήνετε μικρά σημειώματα μέσα στο σπίτι ή στο γραφείο σας που να έχουν μικρά μηνύματα για εσάς, όπως: «Μήπως το παρακάνεις λίγο με τη σκέψη σου;» ή «Μάλλον τα έμπλεξες περισσότερο απ’ ότι θα έπρεπε».

Από enallaktiki drasi

Γιάννα στις 15 Απριλίου 2019

Social media και ψυχική υγεία: Αποφεύγουμε τις παρενέργειες

 

«Το να ρωτάμε αν τα social media μας κάνουν να νιώθουμε μόνοι και θλιμμένοι μοιάζει σα να αναρωτιόμαστε αν το φαγητό παχαίνει. Η απάντηση είναι ναι, οπωσδήποτε, αλλά όχι πάντοτε, όχι όλους μας και βέβαια όχι για πάντα», σχολιάζει ο καθηγητής Jeremy Nobel στο ιατρικό περιοδικό του Harvard. « H χρήση των social media δε φέρνει συνήθως προβλήματα, φτάνει να γίνεται με μέτρο. Αλλά όπως συμβαίνει και με κάθε δίαιτα πλούσια σε τρόφιμα χωρίς θρεπτική αξία, έτσι και η υπερβολική “κατανάλωση” κοινωνικών μέσων μπορεί να είναι κακή για την υγεία σας», συμπληρώνει.
Κατάθλιψη, αυξημένη αίσθηση μοναξιάς, αγωνία «απώλειας» όσων απολαμβάνουν οι άλλοι, διαταραχές στον ύπνο, χαμηλή αυτοεκτίμηση και κακή αυτοεικόνα: Αυτά είναι μερικά από τα συμπτώματα που, σύμφωνα με ολοένα και περισσότερες ακαδημαϊκές έρευνες, επιτείνει η υπερβολική χρήση των social media.

Ποιες ομάδες του πληθυσμού είναι περισσότερο ευαίσθητες;

Τα κορίτσια στην εφηβεία έχουν διπλάσια πιθανότητα σε σχέση με τα αγόρια να παρουσιάσουν συμπτώματα κατάθλιψης, σύμφωνα με έρευνα Ινστιτούτου Επιδημιολογίας & Υγείας του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου. Η ίδια μελέτη διαπίστωσε επίσης ότι το 38% των heavy users αλλά και το 12% των light users παρουσιάζουν ενδείξεις σοβαρής μορφής κατάθλιψης.
Γενικότερα, οι χρήστες των κοινωνικών μέσων είναι πιο πιθανό να υποφέρουν από κατάθλιψη όταν:
  • Νιώθουν ζήλεια παρατηρώντας αναρτήσεις άλλων στα social media
  • Αποδέχονται ως φίλους πρώην συντρόφους
  • Δημοσιεύουν συχνά στα social media και ειδικότερα αρνητικές ενημερώσεις
  • Κατακυριεύονται από την ψηφιακή τους ταυτότητα.
(ΠΗΓΗ:The Relationship Between Online Social Networking and Depression: A Systematic Review of Quantitative Studies, David A. Baker, and Guillermo Perez Algorta)

Υπάρχουν «χειρότερα» social media;

Όσο κι αν προκαλεί έκπληξη, η κακή χρήση των social media μπορεί να επιβαρύνει περισσότερο τους χρήστες των «θετικών» μέσων κοινωνικής δικτύωσης, Instagram και Snapchat.
Πρόσφατα η influencer, Scarlett Dixon, διηγήθηκε την εμπειρία ενός κύματος αντιδράσεων στην αψεγάδιαστη digital ζωή της, στην εφημερίδα Guardian. Όλα ξεκίνησαν όταν πόσταρε μία στυλιζαρισμένη φωτογραφία στο Instagram, με λεζάντα η οποία έλεγε  «Οι καλύτερες μέρες ξεκινούν με ένα χαμόγελο και θετικές σκέψεις. Και pancakes. Και φράουλες. Και άπαχο τσάι «. Σκοπός της ήταν να διαφημίσει ένα στοματικό διάλυμα. H φωτογραφία πήρε περίπου 5.000 likes, τα οποία όμως ήταν 22 φορές λιγότερα από αυτά που πήρε ένα πολύ επιθετικό σχόλιο στην ανάρτησή της. Αυτό το σχόλιο επισήμαινε ότι «Το Instagram είναι ένα εργοστάσιο ψέματος που κάνει όλους μας να νιώθουμε ανεπαρκείς.» Έκτοτε, όπως λέει η Dixon, κάθε ανανέωση της σελίδας της, συνοδεύεται με ανάλογες επιθέσεις.
Τι είναι αυτό που δυσαρέστησε τόσους χιλιάδες Βρετανούς – και όχι μόνο- χρήστες του Instagram;  Ενώ το Twitter είναι ένα επιθετικό μέσο, αντίθετα το Instagram μοιάζει με το πιο φιλικό κοινωνικό δίκτυο που θα μπορούσε να υπάρξει. Η κοινότητά του καθοδηγείται από την παρατήρηση όμορφων εικόνων, οι οποίες γίνονται viral λόγω της θετικότητας και όχι της οργής.
Την απάντηση σκιαγράφησε έρευνα της Βασιλικής Εταιρείας Δημόσιας Υγείας (RSPH) – ανεξάρτητο φιλανθρωπικό ίδρυμα με αποστολή του την ευημερία – που μελέτησε ανθρώπους μεταξύ 14 έως 24 ετών, χρήστες του Twitter, του Facebook, του YouTube, του Snapchat και του Instagram. Η λανθασμένη χρήση του Instagram φάνηκε να φέρνει τα χειρότερα αποτελέσματα, με μοναδικό του μάχιμο αντίπαλο σ’ αυτά, το Snapchat. Αντίθετα, σε κάθε μέτρηση έφερε θετικά αποτελέσματα το YouTube (με εξαίρεση την επίδρασή του στον ύπνο).
«Το ατελείωτο scroll down χωρίς ουσιαστική αλληλεπίδραση δεν έχει πραγματικά θετικό αντίκτυπο στην ψυχική υγεία και ευημερία. Επίσης, ο χρήστης δεν έχει πραγματικά έλεγχο πάνω σε αυτό που βλέπει. Συχνά κοιτάζει εικόνες που ισχυρίζονται ότι δείχνουν την πραγματικότητα, χωρίς όμως κάτι τέτοιο να ισχύει. Και αυτό είναι ιδιαίτερα επιζήμιο τόσο για νέους άνδρες και όσο και γυναίκες»,εξηγεί ο ερευνητής Niamh McDade του RSPH.
«Άλλοι άνθρωποι αποκτούν μη ρεαλιστικές προσδοκίες για την ωραία εικόνα του σώματός τους και άλλοι απογοητεύονται ή αγχώνονται γιατί δεν μπορούν να υποστηρίξουν οικονομικά αυτό που παρακολουθούν και θα ήθελαν να κάνουν και οι ίδιοι. Σκεφτείτε χρήστες που βλέπουν σελίδες με ακριβά αυτοκίνητα, ταξίδια και άλλα πολυτελή αγαθά της ευτυχίας», συμπληρώνει.
(ΠΗΓΗ #StatusOfMind report, RSPH and the Young Health Movement – https://www.rsph.org.uk/about-us/news/instagram-ranked-worst-for-young-people-s-mental-health.html)
«Είτε το συνειδητοποιείτε ή όχι, τα social media είναι πλύση εγκεφάλου για να πιστέψετε ότι η τελειότητα είναι απαραίτητη για την ευτυχία. Έτσι σας κάνουν επίσης τελειομανείς. Δεδομένου ότι τα πρότυπα που προωθούνται μέσω των social media είναι πρακτικά ανέφικτα, όσοι από εμάς δεν λαμβάνουν υπόψη τα απαραίτητα αντίμετρα είτε θα επιδεινώσουν μια υπάρχουσα καταθλιπτική κατάσταση είτε θα της ανοίξουν το δρόμο.», λέει ο ψυχολόγος και blogger Dr. Greg Kushnick.
Η συνειδητή εκδήλωση της κατάθλιψης που προκαλείται από τα social media βιώνεται ως μέτρια ενόχληση απέναντι στην εικόνα της επιτυχίας που μοιράζεται κάποιος άλλος  ή ως μια φευγαλέα αίσθηση της λαχτάρας να έχει αυτό που έχει κάποιος άλλος. Εν τω μεταξύ, η επώδυνη τελειομανία καταστρέφει τον εσωτερικό σας κόσμο, στο παρασκήνιο.

Τι θα μπορούσε να σημαίνει στην πράξη η κακή αυτοεικόνα;

Ζούμε στην εποχή των επεξεργασμένων selfies, όπου ένα σωρό φίλτρα, μεταμορφώνουν τις αναλογίες του προσώπου, μεγαλώνουν τα μάτια, λευκαίνουν τα δόντια, εξομαλύνουν και δίνουν λάμψη στο δέρμα. Αυτά τα φίλτρα έχουν γίνει ο κανόνας που πλέον διαμορφώνει την αντίληψη των ανθρώπων για την ομορφιά παγκοσμίως.
«Ένα νέο φαινόμενο, που ονομάζεται «δυσμορφία του Snapchat», έχει κάνει την εμφάνισή του, με σύμπτωμα ανθρώπους που επιδίδονται σε πλαστικές επεμβάσεις για να μοιάσουν με τη φιλτραρισμένη εκδοχή του εαυτού τους.», γράφουν τρεις δερματολόγοι της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης και του Ιατρικού Κέντρου της Βοστόνης στο περιοδικό JAMA Facial Plastic Surgery.
«Αυτή είναι μια ανησυχητική τάση, επειδή οι selfies θολώνουν τη γραμμή της πραγματικότητας και της φαντασίας για αυτούς τους ασθενείς». Ενώ η δυσμορφία του Snapchat δεν είναι μια κλινικά διαγνωστική κατάσταση, ήδη το 55% των ασθενών που απευθύνονται σε πλαστικούς χειρούργους στις ΗΠΑ ζητούν επεμβάσεις για να φαίνονται καλύτεροι στις selfies, σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Πλαστικής και Επανορθωτικής Χειρουργικής Προσώπου.

Υπάρχει «καλή» χρήση των social media;

«Ακούγεται ειρωνικό, κι όμως, η μείωση της χρήσης των social media μας κάνει να αισθανόμαστε λιγότερο μόνοι και περισσότερο ευτυχισμένοι», καταλήγει η ερευνήτρια Melissa G. Hunt, επικεφαλής πρόσφατης σχετικής μελέτης στο Πανεπιστήμιο της Pennsylvania.
Σύμφωνα με την μελέτη, η μείωση της χρήσης των social media στα 30 λεπτά την ημέρα, έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη αίσθηση μοναξιάς.
» Όταν εξετάζουμε τις ζωές άλλων ανθρώπων, ιδιαίτερα στο Instagram, είναι εύκολο να συμπεράνουμε ότι η ζωή του καθενός είναι χειρότερη ή καλύτερη από τη δική μας», συμπληρώνει.
(ΠΗΓΗ: «No More FOMO: Limiting Social Media Decreases Loneliness and Depression», Melissa G. Hunt, Rachel Marx, Courtney Lipson, Jordyn Young)
Αυτό που παρουσιάζει όμως ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον είναι πως και οι αρνητικές αλληλεπιδράσεις και συγκρίσεις μας κάνουν να αισθανόμαστε χειρότερα. Προγενέστερη μελέτη από το Πανεπιστήμιο του York στον Καναδά, υποστηρίζει ότι οι νέες γυναίκες που αλληλεπιδρούν σε μία ανάρτηση, με κάποια άλλη γυναίκα, την οποία θεωρούν πιο ελκυστική, στη συνέχεια νιώθουν άσχημα με το σώμα τους. Τίποτα νέο ως εδώ. Ωστόσο, όπως συνεχίζει η έρευνα, η σύγκριση ακόμα και με ανθρώπους, τους οποίους βλέπουμε ως λιγότερο ελκυστικούς ή και έξυπνους μπορεί να μας απομακρύνει εξίσου από την ευημερία και να μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στην κατάθλιψη των social media.
(ΠΗΓΗ: «Seeing Everyone Else’s Highlight Reels: How Facebook Usage is Linked to Depressive Symptoms», Mai-Ly N. Steers1, Robert E. Wickham2, Linda K. Acitelli1) 

Πως μπορούμε να πετύχουμε την «καλή» χρήση;

Με το να είμαστε προσεκτικοί! Το να είμαστε προσεκτικοί σημαίνει να ρωτάμε ειλικρινά τον εαυτό μας γιατί κάθε τρεις και λίγο ελέγχουμε το Facebook, το Instagram ή το Snapchat. Μήπως έτσι υποκαθιστούμε κάτι που θα μπορούσαμε να κάνουμε στην πραγματική ζωή;
Οι υγιέστερες δραστηριότητες υποκατάστασης των social media μπορεί να περιλαμβάνουν τις βόλτες με φίλους, την ανάγνωση ενός βιβλίου, τη βόλτα στη φύση ή τη συμμετοχή σε τέχνες όπως η φωτογραφία, η γραφή ή η δημιουργική μαγειρική. Αν αισθανόμαστε κουρασμένοι είναι πολύ καλύτερο να ξαπλώσουμε ή και να κοιμηθούμε.
Αν αισθανόμαστε αγχωμένοι, είναι πολύ καλύτερο να κλείσουμε λίγο τα μάτια και να προσπαθήσουμε να αποβάλλουμε τις σκέψεις, να διαλογιστούμε με μία λέξη ή να ασχοληθούμε με λίγη ήπια φυσική άσκηση. Εντάσσοντας όλα αυτά τα πράγματα – ακόμα και καταγράφοντάς τα στην to do λίστα της κάθε ημέρας – ανακαλύπτουμε πιο υγιείς επιλογές για να ικανοποιήσουμε τους πόθους μας από το scroll down και τα likes.
(ΠΗΓΗ: Harvard Health)

Άλλοι τρόποι για τον περιορισμό του αρνητικού αντικτύπου των social media

Ο ψυχολόγος και blogger Dr. Greg Kushnick ισχυρίζεται πως η κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης επιτρέπει τις έξυπνες προσαρμογές που ελαχιστοποιούν τις αρνητικές επιπτώσεις.
«Είτε το συνειδητοποιείτε ή όχι, τα social media είναι πλύση εγκεφάλου για να πιστέψετε ότι η τελειότητα είναι απαραίτητη για την ευτυχία. Έτσι σας κάνουν επίσης τελειομανείς. Δεδομένου ότι τα πρότυπα που προωθούνται μέσω των social media είναι πρακτικά ανέφικτα, όσοι από εμάς δεν λαμβάνουν υπόψη τα απαραίτητα αντίμετρα είτε θα επιδεινώσουν μια υπάρχουσα καταθλιπτική κατάσταση είτε θα της ανοίξουν το δρόμο.», λέει.
Η συνειδητή εκδήλωση της κατάθλιψης που προκαλείται από τα social media βιώνεται ως μέτρια ενόχληση απέναντι στην εικόνα της επιτυχίας που μοιράζεται κάποιος άλλος  ή ως μια φευγαλέα αίσθηση της λαχτάρας να έχει αυτό που έχει κάποιος άλλος. Εν τω μεταξύ, η επώδυνη τελειομανία καταστρέφει τον εσωτερικό σας κόσμο, στο παρασκήνιο. Με ποιους τρόπους μπορεί να το ελέγξει κανείς;
  • Ζούμε αυθεντικά: Όσο πιο αληθινοί είμαστε στον εαυτό μας, τόσο πιο εύκολο θα είναι να διακρίνουμε τις στυλιζαρισμένες εμφανίσεις. Μέσα από την κατανόηση της ψευδαίσθησης της τελειότητας των άλλων, δεν επηρεαζόμαστε τόσο από αυτήν.
  • Αγκαλιάζουμε τις ατέλειες: Τα διαδεδομένα hashtags #nofilter και #nomakeup, όπως επίσης η φιλοσοφία του «flawsome» – η υπεροχή αλλά όχι χωρίς τις ατέλειές της – το δείχνουν καθαρά. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να αγαπήσουν τις ατέλειές τους αλλά και να προβάλουν την αληθινή τους πλευρά στα social media.
  • Παρατηρούμε τα συναισθήματά μας: Δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στον τρόπο που αισθανόμαστε όταν επισκεπτόμαστε το Instagram ή το Facebook, είμαστε σε θέση να αναρωτηθούμε λογικά, γιατί ξαφνικά ανησυχούμε για τις ατέλειές μας. Η λογική αντιμετώπιση τοποθετεί το πρόβλημα στην πραγματική του βάση.
  • Δεν επικρίνουμε τους άλλους: Το πιο σημαντικό, προσπαθούμε να αποφύγουμε την κριτική στους ανθρώπους που γοητεύονται από την επιφανειακότητα και το στυλιζάρισμα. Η ενσυναίσθηση και η κατανόηση βοηθούν πρώτα εμάς!
Το σημαντικότερο είναι να χρησιμοποιούμε τα social media με θετικό τρόπο, εξηγεί η Janis Whitlock, ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο του Cornell.
«Σε έναν κόσμο κορεσμένο από τις τεχνολογίες της επικοινωνίας, η τρομακτική ανησυχία για την εμφάνιση online κανονικοποιείται.Το να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν αυτή την τάση και να ανακατευθύνουν το χρόνο τους στα social media με σκοπό να βελτιώσουν την ευημερία τους είναι μια κρίσιμη ικανότητα για τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και άλλους επαγγελματίες», προσθέτει. 

Γιάννα στις 7 Απριλίου 2019

Βρες χρόνο να γελάς. Αυτό είναι η μουσική της ψυχής

Βρες χρόνο για δουλειά -αυτό είναι το τίμημα της επιτυχίας.


Βρες χρόνο για σκέψη -αυτό είναι η πηγή της δύναμης.

Βρες χρόνο για παιχνίδι -αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νιότης.

Βρες χρόνο για διάβασμα -αυτό είναι το θεμέλιο της γνώσης.

Βρες χρόνο να είσαι φιλικός -αυτός είναι ο δρόμος προς την ευτυχία.

Βρες χρόνο για όνειρα -αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τ΄αστέρια.

Βρες χρόνο ν΄αγαπάς και ν΄αγαπιέσαι -αυτό είναι το προνόμιο των Θεών.

Βρες χρόνο να κοιτάς ολόγυρά σου -είναι πολύ σύντομη η μέρα για να ΄σαι εγωιστής.

Βρες χρόνο να γελάς -αυτό είναι η μουσική της ψυχής.

Βρες χρόνο να είσαι παιδί -για να νιώθεις αυθεντικά ανθρώπινος.

Το όνειρο του παιδιού είναι η Ειρήνη.

Τ΄όνειρο της μάνας είναι η Ειρήνη.

Τα λόγια της αγάπης κάτω απ΄τα δέντρα είναι η Ειρήνη…

Ειρήνη είναι ένα ποτήρι ζεστό γάλα

κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί που ξυπνάει.

Γιάννα στις 31 Μαρτίου 2019

«Οι εποχές αλλάζουν, η πραγματικότητα αλλάζει», είπε ο Δαλάι Λάμα. Οι κοινωνικοί κανόνες και η πολιτισμική κληρονομιά έχουν παρακωλύσει την πρόοδο των γυναικών· αλλά ήρθε πια «η ώρα να αλλάξουν αυτά τα πράγματα. Φύλο, χρώμα, καμιά διαφορά. Στην σύγχρονη εποχή, ισότητα».

Ωστόσο οι αριθμοί των γυναικών που βρίσκονται σε ηγετικές θέσεις δεν αντανακλούν ούτε κατά διάνοια τη δικαιοσύνη σε αυτό τον τομέα. Τώρα λοιπόν που «η εκπαίδευση έχει φέρει περισσότερη ισότητα, χρειαζόμαστε πιο πολλές γυναίκες οι οποίες θα αναλάβουν υπεύθυνες ηγετικές θέσεις».

Ο Δαλάι Λάμα υποστηρίζει ότι η εποχή μας απαιτεί ηγέτες με μεγαλύτερη ευαισθησία στις ανθρώπινες ανάγκες, ενδιαφέρον για τους άλλους και προπάντων ζεστή καρδιά· και οι γυναίκες είναι βιολογικά πιο συντονισμένες με τον πόνο των άλλων από ό,τι οι άνδρες.

Εδώ η επιστήμη μας παρέχει ένα κρίσιμο εύρημα. Οι μαγνητικές τομογραφίες ανθρώπων αποκαλύπτουν ότι, στη θέα του πόνου ενός ατόμου, τα κέντρα πόνου του εγκεφάλου τους αντιδρούν με κατοπτρικό τρόπο, καθρεφτίζουν δηλαδή την κατάσταση του ανθρώπου που υποφέρει.

Κι αυτή η ευαισθησία στον πόνο του άλλου – η ουσία της συμπόνιας – είναι πιο έντονη στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Η επιστήμη άλλωστε διαπιστώνει ότι οι γυναίκες μπορούν να διαβάσουν τα συναισθήματα με μεγαλύτερη ακρίβεια από ό,τι οι άνδρες.

Σε αυτά τα δεδομένα ο Δαλάι Λάμα βλέπει μια ένδειξη ότι οι γυναίκες είναι από τη φύση τους καλύτερα προετοιμασμένες για συμπόνια, «επειδή είναι πιο ευαίσθητες στον πόνο του άλλου – έχουν πιο αυξημένη ενσυναίσθηση. Βιολογικά λοιπόν οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα να επιδείξουν συμπόνια».

«Στις μέρες μας, αυτοί που εργάζονται στον τομέα της νοσηλείας και σε άλλα επαγγέλματα φροντίδας είναι κατά κύριο λόγο γυναίκες», είπε ο Δαλάι Λάμα, προσθέτοντας κάπως συνεσταλμένα: «Οι περισσότεροι χασάπηδες, από την άλλη, είναι άνδρες».

Με το ίδιο σκεπτικό, οι «πολύ αρσενικοί» πολιτικοί ηγέτες είναι πιο πιθανό να δημιουργούν κρίσεις για να επιδείξουν τη δύναμή τους. Κρίνοντας από την ιστορία, ο Δαλάι Λάμα υποθέτει ότι ο κίνδυνος και η βία θα μειωθούν στο μέλλον αν υπάρχουν περισσότερες γυναίκες ηγέτες. Και περισσότερες γυναίκες ηγέτες, υποστηρίζει, θα μπορούσαν να έχουν πιο ενεργό ρόλο στην προαγωγή ανθρώπινων αξιών όπως η συμπόνια.

Αυτό το είδος ηγεσίας, που διακρίνεται από μεγαλύτερο ενδιαφέρον και φροντίδα για τους ανθρώπους, μπορεί φυσικά να ασκηθεί και από άνδρες – άλλωστε ο Δαλάι Λάμα διαθέτει αυτά τα χαρακτηριστικά. Σε γενικές όμως γραμμές, ο ίδιος, όπως πολλοί από εμάς, θεωρεί ότι αυτού του είδους η συμπόνια προκύπτει πιο φυσικά στις γυναίκες..»

Γιάννα στις 17 Μαρτίου 2019

«Εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε….. εφ’ όσον ουκ εποιήσατο…… ουδέ εμοί εποιήσατε» (Ιησούς Χριστός, Ευαγγέλιον Κατά Ματθαίον «Η ημέρα της μελλούσης κρίσεως» ΚΕ, 40).

Τα λόγια αυτά του Χριστούαναδεικνύουν όχι τόσο την αναγκαιότητα και ωφελιμότητα της βοήθειας στον «πλησίον»συνάνθρωπό μας ως στοιχείο – τεκμήριο αγάπης προς τον ίδιο, αλλά την αποδέσμευση της βοήθειας – αλληλεγγύης από τα γνωρίσματα του ομοεθνούς, του ομόθρησκού ή του ομόγλωσσου. Εκείνο που προέχει είναι η ανιδιοτελής προσφορά στον αναξιοπαθούντα συνάνθρωπό μας. Η αποπροσωποποίηση και η απουσία υστεροβουλίας νοηματοδοτούν με έναν ξεχωριστό τρόπο την αλληλεγγύη. («πεινώντα», «διψώντα», «ξένον», «γυμνόν», «ασθενή», «εν φυλακή», Κατά Ματθαίον, ΚΕ, 44).

α. Η φαιά πραγματικότητα

Η οικονομική κρίση των ημερών μας και τα παρεπόμενα κοινωνικά ρήγματα συνθέτουν τη φαιά πραγματικότητα μέσα στην οποία πολλοί άνθρωποι, συνάνθρωποίμας, πασχίζουν να επιβιώσουν και να σταθούν όρθιοι σε συνθήκες που τρέφουν τη στέρηση, τη φτώχεια και την απόρριψη. Ανθρώπινες τραγωδίες και κοινωνικά δράματαπροκαλούν συναισθηματικούς κραδασμούς, πληγώνουν την ανθρωπιά μας, ενοχοποιούν το Κοινωνικό μας Εγώ και αφυπνίζουν τη συνείδησή μας.

Ο πεινασμένος, ο διψασμένος, ο ξένος, ο γυμνός, ο ασθενής και ο φυλακισμένος της ευαγγελικής περικοπής κεντρίζουν τις ευθύνεςμας και αποκαλύπτουν τις ενοχέςμας. Ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί ως κοινωνικό σώμα αναζητούμε τρόπους υπέρβασηςτου Εγώ μας και προσέγγισης αυτών των δεινοπαθούντων συνανθρώπων μας με στόχο να φανούμε χρήσιμοι. Είναι η στιγμή που η ανθρώπινη ευαισθησία μετασχηματίζεται σε αλληλεγγύη και κοινωνική προσφορά.

Ωστόσο, η κοινωνική αλληλεγγύη ως αντίδραση στο ναρκισσιστικόμας εγώ δεν πρέπει να εκδηλώνεται μόνο σε ακραίες καταστάσεις (φυσικές καταστροφές, οικονομική κρίση….) αλλά να αποτελεί καθημερινή πρακτική. Επίσης, δεν πρέπει να βασίζεται απλά και μόνο σε ένα συναισθηματικό γεγονός, ούτε να τροφοδοτείται από συμπεριφορές οίκτου και ελεημοσύνης, αλλά να αποτελεί λογική επιλογή ενός υπαρξιακά συνειδητοποιημένου όντος.

Βέβαια, το περιεχόμενο της κοινωνικής αλληλεγγύης δεν προσδιορίζεται μόνο από τη ζοφερή αντικειμενική πραγματικότητα των ημερών μας αλλά και από το φορέα αυτής. Η έκφραση, δηλαδή, της κοινωνικής αλληλεγγύης μπορεί να λάβει τόσο ατομικό όσο και συλλογικόχαρακτήρα. Η μορφή αυτή των δράσεων καθορίζει τόσο την αποτελεσματικότητα όσο και την ταχύτητά τους. Οι μορφές, λοιπόν, που μπορεί να λάβει η κοινωνική αλληλεγγύη είναι πολλές και προσδιορίζονται από τις ανάγκες – προβλήματα των συνανθρώπων μας αλλά κι από τη βούληση και τοηθικό υπόβαθρο των φορέων.

β. Οι μορφές της κοινωνικής αλληλεγγύης

Η κοινωνική αλληλεγγύη – όταν δεν λαμβάνει τη μορφή ελεημοσύνης – μπορεί να εκφραστεί σε τρία επίπεδα.

  1. Υλικό – οικονομικό: Η οικονομική στήριξη και η υλική προσφορά μπορούν να ανακουφίσουν τις ευαίσθητες οικονομικά ομάδες ανθρώπων που αγωνιούν και αγωνίζονται για την υλική επιβίωσή τους. Η κάλυψη, δηλαδή, των βασικών υλικών αναγκών συνιστά μια προτεραιότητα για τη ζωή του φτωχού, του άστεγου, του μετανάστη ή πρόσφυγα. Το περίσσευμα του δικού μας «αρρωστημένου» καταναλωτισμού μπορεί να αποτελέσει για τους οικονομικά ανήμπορους ανάσα ζωής και ελπίδα για το αύριο. Το δικό μας υλικό πλεόνασμα μέσα από την αλληλεγγύη μπορεί να γίνει ο «πλούτος» των οικονομικά δυσπραγούντων.
  2. Κοινωνικό: Ο φτωχός, ο άστεγος και ο μετανάστης δεν υφίστανται μόνον τις συνέπειες της οικονομικής δυσπραγίας αλλά κι από τη βαρβαρότητα της μοναξιάς και του κοινωνικού αποκλεισμού. Την ψυχοφθόρα δράση των παραπάνω μπορεί να αμβλύνει η δική μας θέληση για επικοινωνία και αποδοχή. Κι αυτό γιατί οι φτωχοί, οι άστεγοι και οι αποκλεισμένοι δεν αποτελούν το κατώτερο τμήμα της κοινωνίας μας αλλά το άλλο πρόσωπό της. Αποτελούν κομμάτι ζωντανό της κοινωνίας μας που φωτίζει το γκρίζο πρόσωπό της. Στους ανθρώπους αυτούς χρωστάμε ένα χαμόγελο, μια γλυκιά λέξη, έναν έπαινο, μια επιβεβαίωση. Γιατί κι εμείς υπάρχουμε και «ξεχωρίζουμε»μέσα από την παρουσία και των άλλων και όχι υποχρεωτικά εξαιτίας του «χαρισματικού»εγώ μας.
  3. Ψυχο-συναισθηματικό: Ο οικονομικά άπορος και κοινωνικά μοναχός εύκολα βιώνει σε δραματικό βαθμό τα αρνητικά συναισθήματα της μειονεξίας και της μοιρολατρίας. Οι άνθρωποι αυτοί αισθάνονται αδικημένοι, αποτυχημένοι και εξορισμένοι από τους άλλους τους πετυχημένους, τους τυχερούς και τους ευνοημένους της ζωής. Σε αυτά τα συναισθήματα η ψυχο-συναισθηματική μας αλληλεγγύη μπορεί να διέπεται από τη θερμότητα μιας συζήτησηςπροσωπικής, από την προβολή του ανθρώπινου προσώπου – κι όχι προσωπείου – του εαυτού μας κι από μια άδολη κατάθεσηψυχής. Έτσι ο οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά αποδιοργανωμένος συνάνθρωπός μας μπορεί να νιώσει πως δεν είναι μόνος και πως μπορεί να ελπίζει σε μια ανθρώπινη συμ-παρουσία. Εξάλλου όλοι υποκείμεθα στον αδυσώπητο νόμο της αβεβαιότητας και της εντροπίας.

γ. Αλληλεγγύη και Κοινοτισμός

Βέβαια πέρα από την κοινωνική αλληλεγγύη στα τρία παραπάνω επίπεδα (οικονομικό, κοινωνικό, ψυχο-συναισθηματικό) υπάρχει και η ηθική παράμετρος που μας διαφοροποιεί από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο και καταδεικνύει την ποιότητα του πολιτισμού μας. Η έκφραση της κοινωνικής αλληλεγγύης αποκαλύπτει το ηθικό υπόβαθρο τόσο του ατόμου όσο και των σύγχρονων κοινωνιών.

Αντίθετα, μια κοινωνία που αδιαφορεί και προσπερνά τη φτώχεια και τη δυστυχία των άλλων είναι μια κοινωνία ανάπηρη, μια μη-κοινωνία. Γιατί η κοινωνία προϋποθέτει και συνεπάγεται την κοινότητα και το κοινό. Ο κοινοτισμός ως ιδέα, κίνημα και πολιτική επιλογή εξανθρωπίζει το άτομο και το μετατρέπει σε «πρόσωπο». Κι αυτό γιατί ο κοινοτισμός δίνει έμφαση στις διανθρώπινες σχέσεις και στον ψυχικό σύνδεσμο των ανθρώπων που ζουν στην κοινότητα.

Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, συγκλίνουν και αλληλονοηματοδοτούνται η κοινωνική αλληλεγγύη και ο κοινοτισμός. Οι ηθικές προτεραιότητες και η αναγωγή τουσυν-ανήκειν και συν-κοινωνείν σε απόλυτες ατομικές και κοινωνικές αξίες συνιστούν τα βάθρα μιας υγιούς κοινωνίας.

Η κοινωνική αλληλεγγύη, λοιπόν, απορρέει από τη φυσική ανάγκη να συνυπάρχουμε με άλλα ανθρώπινα όντα. Συνιστά μια από τις πολλές εκφράσεις της κατηγορικής προσταγής του Καντ που συμπληρώνει το χριστιανισμό πρόταγμα «Πάντα ουν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς. Ούτος γαρ έστιν ο νόμος και οι προφήται» (Ματθαίος, Ζ, 12).

Και επειδή πολλοί θα αντιτείνουν πως η βοήθεια στον «πλησίον» συνιστά μια υπέρβαση του ναρκισσισμού μας και γι’ αυτό η αλληλεγγύη είναι δύσκολο έργο, τότε το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε ως άτομο και κοινωνία είναι αυτό που διακήρυξε ο Δαλάι Λάμα.

«Αν μπορείς να βοηθάς τους άλλους. Αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, τουλάχιστον μην τους προκαλείς κακό».

Υπάρχει ένα δυναμικό μέσα μας που πρέπει να υλοποιηθεί. Δεν έχει σημασία αν έχετε ένα βαθμό ευφυΐας 60 ή 160, υπάρχουν πολλά περισσότερα μέσα σας απ’ αυτά που τώρα συνειδητοποιείτε.
Ίσως η μοναδική γαλήνη και χαρά στη ζωή βρίσκεται στην αναζήτηση και στην ανάπτυξη αυτού του δυναμικού. Είναι αμφίβολο αν θα υλοποιήσουμε ολόκληρο τον εαυτό μας μέσα στη διάρκεια μιας ζωής, ακόμη κι αν αφιερώσουμε την κάθε στιγμή της σ’ αυτό.

Ο Γκαίτε βάζει το Φάουστ να το ανακαλύπτει αυτό όταν λέει, “Αν πάνω σ’ αυτή τη γη μια στιγμή γαλήνη μπορούσα να βρω /τότε σ’ αυτή τη στιγμή θα της έλεγα/ “Μείνε για λίγο, τι όμορφη που είσαι”. Αν ο άνθρωπος σταματήσει τις έρευνές του έστω και για μια σύντομη στιγμή, τότε φλερτάρει με το διάβολο, γιατί δεν μπορεί να υπάρξει γαλήνη κι ανάπαυση στον αγώνα του ανθρώπου να βρει τον εαυτό του. Το Ευαγγέλιο του Απόστολου Ιωάννη μας λέει ότι το σπίτι μας έχει πολλά δωμάτια, που το καθένα τους περικλείει τα δικά του θαυμαστά πράγματα. Πώς είναι δυνατό ν’ ανεχόμαστε τις αράχνες, τους ποντικούς, τη φθορά και το θάνατο να κατακλύζουν το σπίτι μας;

Ό,τι υπάρχει είναι πάντα διαθέσιμο για ανακάλυψη. Ποτέ δεν είναι πολύ αργά. Αυτή η γνώση θα προσφέρει στον άνθρωπο τη μεγαλύτερή του πρόκληση – την έρευνα του εαυτού του – τη δική του προσωπική Οδύσσεια- την ανακάλυψη και την τακτοποίηση των δωματίων του σπιτιού του. Αυτή η γνώση θα πρέπει να τον προκαλέσει να γίνει όχι μόνο ένα καλό άτομο, αλλά το καλύτερο, το πιο αγαπητό, το πιο αισθαντικό, το πιο έξυπνο άτομο, ένα αξιαγάπητο άτομο, ένα όλο αισθήματα άτομο, ένα έξυπνο άτομο, που ο άνθρωπος είναι ικανός να γίνει. Η έρευνά του δεν είναι ένας ανταγωνισμός με την έρευνα κάποιου άλλου. Γίνεται η δική του προσωπική πρόκληση.

Έτσι το ν’ αγαπάμε τον εαυτό μας περικλείει την ανακάλυψη του αληθινού θαύματος που είναι ο εαυτός μας· όχι μόνο ο τωρινός εαυτός μας, αλλά οι πολλές δυνατότητες του εαυτού μας. Περικλείει την αδιάκοπη συνειδητοποίηση ότι είμαστε μοναδικοί, ότι δε μοιάζουμε με κανένα άλλο άτομο στον κόσμο, ότι η ζωή είναι, ή θα πρεπε να είναι, η ανακάλυψη, η ανάπτυξη και το μοίρασμα με τους άλλους αυτής της μοναδικότητας. Η διαδικασία αυτή δεν είναι πάντα εύκολη, γιατί θα πρέπει ν’ ανακαλύψουμε αυτούς που θα νιώσουν ότι απειλούνται από μας που αλλάζουμε, που ωριμάζουμε. Αλλά πάλι θα είναι μια γοητευτική διαδικασία,πάντα φρέσκια και όπως όλα τα πράγματα καινούργια, όλο αλλαγές, ποτέ πληκτική. Το ταξίδι μέσα στον ίδιο τον εαυτό μας είναι το σπουδαιότερο, το πιο απολαυστικό και το μεγαλύτερο σε διάρκεια. Τα ναύλα είναι φτηνά· απαιτεί μονάχα αδιάκοπη εμπειρία, αξιολόγηση, αγωγή, δοκιμές καινούργιας συμπεριφοράς. Μόνο εσείς μπορείτε να γίνετε ο τελικός κριτής που θα καθορίσει ποιο είναι το σωστό για σας.

Γιάννα στις 16 Φεβρουαρίου 2019
«Κάποτε ήταν ένα χωριό μακριά, μέσα στα δάση και τα βουνά. Εκεί ζούσε ο Τρελονικόλας που ήταν κάμποσο παλαβός, αλλά ήταν ωραίος άντρας και λεβέντης. Είχε ένα τουφέκι κυνηγιού, δυο σκυλιά και ένα καλό άλογο. Αγαπούσε πάρα πολύ το κυνήγι και σε αυτό ξόδευε τον περισσότερο χρόνο της ζωής του. Τόσο πολύ αδιαφορούσε για τα υπόλοιπα που η γυναίκα του πέθανε από την καημό και την κούραση να αναλαμβάνει τα πάντα στην οικογένεια. Εφόσον ο Τρελονικόλας έχασε την γυναίκα του, έμεινε μοναχός του και προβληματιζόταν πως θα συνεχίσει από εδώ και μπρος. Για να ξεχνάει τον καημό του που το σπίτι του έμεινε έρημο, κυνηγούσε με περισσότερο πάθος. Αφού δεν είχε κανέναν να τον περιμένει, έφευγε νωρίς το πρωί με τα σκυλιά, το άλογό του και γύριζε αργά το βράδυ. Κάποια στιγμή αντάμωσε έναν παλιό του φίλο κυνηγό και κάθισαν να τα πούνε.– Φίλε, λέει ο κυνηγός από το διπλανό χωριό, έμαθα πως έχασες την γυναίκα σου και λυπήθηκα. Εκείνη πέθανε και ησύχασε, ενώ εσύ έμεινες μόνος, χωρίς κανέναν να σε φροντίζει. Έτσι όπως είσαι σε λυπάμαι. Θα σου βρούμε μια καλή γυναίκα, αλλά και εσύ πρέπει να βάλεις λίγο νερό στο κρασί σου. Να βοηθάς λίγο και στις δουλειές του σπιτιού.

– Έχεις δίκιο φίλε μου, απαντάει ο Τρελονικόλας. Άμα συνεχίσω έτσι θα γίνω αγρίμι. Θα με βλέπουν οι άνθρωποι και θα τρομάζουν.

Πέρασε αρκετός καιρός και οι δυο φίλοι συναντήθηκαν αρκετές φορές. Αναφέροταν κάθε φορά και στην παντρειά. Κάποια μέρα ο Τρελονικόλας αποφασίζει να αλλάξει τρόπο ζωής και πηγαίνει να βρει τον φίλο του.

– Φίλε, του λέει, προσπάθησε να βρεις κάποια βολική γυναίκα να παντρευτώ και θα κάνω υπομονή να ζήσω όμορφα μαζί της.

Πέρασαν μερικές εβδομάδες και ο φίλος αναζητούσε νύφη. Σε ένα χωριό εκεί κοντά ζούσε μια πολύ εγωίστρια γυναίκα που κατάφερε να διώξει και τους δύο προηγούμενους άντρες της. Δεν άφηνε κανέναν εκτός από αυτή να αποφασίζει και να εξουσιάζει. Αυτή την γυναίκα βρήκε και πηγαίνει να συναντήσει τον Τρελονικόλα.

– Άκουσε φίλε μου, του λέει. Βρήκα μια γυναίκα για σένα, αλλά… Εγώ θα σου πω την αλήθεια και εσύ κάνε όπως νομίζεις, γιατί δεν θέλω να σε χάσω από φίλο μου. Η γυναίκα αυτή μέχρι στιγμής έχει διώξει δυο άντρες. Με κανέναν δεν μπόρεσε να κάνει σωστό σπιτικό. Κάνει αυτό που θέλει και δεν ακούει κανέναν άλλο. Την φοβούνται όλοι, γιατί δεν το βάζει κάτω με τίποτα.

Παρόλα αυτά τα μειονεκτήματα ο Τρελονικόλας δέχτηκε να πάνε να συζητήσουν με την γυναίκα. Ζεύουν το άλογο στην σούστα και πηγαίνουν στο σπίτι της. Χτυπάνε την πόρτα και η ζωντοχήρα τους ανοίγει και τους προσκαλεί στο σαλόνι. Τους φέρνει κεράσματα και κατόπιν μπαίνουν κατευθείαν στο θέμα.

–  Εγώ σκέφτηκα πολύ όσο να πάρω απόφαση να περάσω τα σκαλοπάτια του σπιτιού σου. Θελώ να γνωρίζεις τα ελαττώματά μου. Λατρεύω το κυνήγι, τα σκυλιά και το άλογό μου. Για να παντρευτώ είμαι αποφασισμένος να διορθώσω τις αδυναμίες μου αυτές. Τώρα θέλω να μου πεις τις δικές σου κακές συνήθειες.

– Θέλω να ξέρεις την βασική αρχή στην ζωή μου: “Όποιος σηκώνεται πρώτος το πρωί και κάνει τις δουλειές, αυτός θα κάνει κουμάντο ολόκληρη την μέρα. Αν δεν τηρηθεί, θα χωρίσουμε”.

Αφού το σκέφτηκε λίγο ο Τρελονικόλας της απάντησε:

– Άκουσε μια άλλη συμφωνία. Ένα εξάμηνο θα κάνεις κουμάντο εσύ, ένα εγώ. Όσο θα κάνεις εσύ κουμάντο θα ζούμε στο δικό σου σπίτι και όσο θα κάνω κουμάντο εγώ θα ζούμε στο δικό μου σπίτι. Δέχομαι από τώρα να κάνεις κουμάντο εσύ το πρώτο διάστημα και εγώ θα σε υπακούω χωρίς καμιά αντίρρηση.

Η γυναίκα σκέφτηκε λίγο τα λόγια αυτά και της φάνηκαν λογικά και δίκαια. Η ίδια όμως αμφέβαλλε για το αν θα κατάφερνε τελικά να κρατήσει το λόγο, τόσο η ίδια όσο και ο άντρας. Ήταν πονηρή.  Δέχτηκε γιατί έτσι κι αλλιώς αυτή θα έκανε κουμάντο στην αρχή. Θα έβλεπε πως πήγαιναν τα πράγματα και άμα δεν της ταίριαζε θα τον έκανε να φύγει. Αφού συμφώνησαν φώναξαν παπά, έκαναν τον φίλο τους κουμπάρο και έβαλαν τα στέφανα. Όπως ήταν η συνήθεια δεν έκαναν γλέντια, γιατί και οι δύο είχαν ξαναπαντρευτεί.

Αρχίσαν να ζούνε λοπόν στο σπίτι της γυναίκας. Αν η γυναίκα έλεγε στον Τρελονικόλα να πάει στο χωράφι, πήγαινε. Αν δεν ήθελε να πάει στο κυνήγι, δεν πήγαινε. Αν ήθελε να πάει για ύπνο, πήγαινε. Αν ήθελε να ανάψει το τζάκι, το άναβε. Μετά από κάποιο διάστημα ο άντρας αγανάχτησε και σκεφτότανε:  «Αφού πέρασε τόσος καιρός, ας κάνω λίγη ακόμα υπομονή να βγάλω δανεικά αυτά που έπαθα». Οι χωριανοί που τους έβλεπαν, απορούσαν με το πως παντρεύτηκαν αυτοί οι δύο. Πώς αυτός ο λεβέντης που πέθανε την πρώτη του γυναίκα υπηρετούσε σαν σκλάβος αυτή την τύραννο που σιγά σιγά είχε ημερώσει; Τα κουτσομπολιά έδιναν και έπαιρναν και μάλιστα έβγαλαν ένα τραγούδι που ιστορούσε το παράξενο:

“Ποιος είναι άνθρωπος σοφός με λογισμό και γνώση

για να σκεφτεί και να μας πει αυτό που μας συμβαίνει

να βλέπουμε άντρα κυνηγό λεβέντη και βουνίσιο

να γίνεται σαν το αρνί στα χέρια μιας γυναίκας.

Πρωί να τρέχει στην δουλειά, βράδυ να πλένει πιάτα

και να ζυμώνει το ψωμί, στο φούρνο να το ρίχνει.

Την σκούπα να έχει για δουλειά την πλύση για καμάρι

και το κεφάλι του σκυφτό, με ήλιο, με φεγγάρι.

Μη ψάχνετε στα μακρινά ελάτε στο χωριό μας,

Τρελονικόλας ήταν και γίνηκε ο καλός μας”.

Πέρασε ένα εξάμηνο και ο άντρας πλησιάζει την γυναίκα του και της λέει:

– Τόσο καιρό εσύ έκανες κουμάντο. Έχεις κανένα παράπονο;

– Όχι απαντάει η γυναίκα. Ότι και να πω, το έκανες.

– Αφού είναι έτσι από αύριο εγώ θα αναλάβω να κάνω κουμάντο. Θέλω να δω πόσο θα κρατήσεις τον λόγο σου. Τώρα πάμε για ύπνο και αύριο έχει ο Θεός.

Πήγαν και κοιμήθηκαν γλυκά και αγαπημένα. Πρωί πρωί σηκώνεται ο άντρας για κυνήγι και αφήνει την γυναίκα του να κοιμάται. Παίρνει το τουφέκι του, βγάζει τα σκυλιά και το άλογό του έξω μετά από ένα εξάμηνο. Πηγαίνει προς το βουνό και επιστρέφει το βράδυ με δύο λαγούς και τρεις πέρδικες. Η γυναίκα τον υποδέχτηκε χαρούμενη και ταχτοποίησε τα πάντα χωρίς να χρειαστεί να της πει κάτι ο άντρας της.

– Ετοίμασε ότι πρέπει για να πάμε αύριο στο δικό μου χωριό.

Την επόμενη μέρα, ανέβηκαν στην σούστα και το αλογάμαξο. Έφτασαν στο σπίτι του Τρελονικόλα και η ζωή τους περνούσε ήρεμα και ωραία. Ο άντρας φρόντιζε γα τις δικές του δουλειές και η γυναίκα έκανε από μόνη της δουλειές που αρμόζουν σε μια γυναίκα. Οι χωριανοί που ήξεραν τον Τρελονικόλα απορούσαν και έπλασαν ένα άλλο τραγούδι που το έλεγαν στα κρυφά.

“Ένα σπίτι στο χωριό μας ήταν άδειο και ορφανό.

Έφυγε ο Τρελονικόλας στο διπλανό χωριό.

Τον επλάνεψε γυναίκα όμορφη και βολική

και του πήρε τα μυαλά, τον κατάντησε αρνί.

Πόσο κρίμα, πόσο κρίμα αχ  σε σένα Νικολό

να σε κλαίνε οι περδικούλες από παν’ απ’ το βουνό”.

Ήρθε καιρός που γινότανε πανηγύρι σε ένα διπλανό χωριό και ο άντρας λέει στην γυναίκα του:

– Κόψε έναν κόκορα και βάλε τον να βράσει. Βάλε τα καλά σου να πάμε στο πανηγύρι.

Η γυναίκα υπάκουσε ενθουσιασμένη, καθώς από τότε που παντρεύτηκαν δεν είχε πάει πουθενά με τον άντρα της. Την επόμενη μέρα ζεύουν το άλογο στην σούστα, παίρνουν τα σκυλιά μαζί τους και βγαίνουν στο δρόμο. Λίγο πριν φτάσουν, συναντάνε ένα χωριό.

– Σιιιι, σιιι κάνει ο άντρας στο άλογο και σταματάει το κάρο. Γυναίκα κάτσε εδώ !

Ο Τρελονικόλας μπαίνει σε ένα μαγαζί και πίνει στα γρήγορα δυο ούζα. Μετά επιστρέφει στο κάρο και συνεχίζουν το ταξίδι. Εκεί που πήγαν έβλεπαν άλλες παρέες από γύρω χωριά να τρωγοπίνουν κι άλλες να χορέυουν. Έπαιζαν τα βιολιά, τα κλαρίνα και τα λαούτα. Οι περισσότεροι πιασμένοι χέρι χέρι χόρευαν ότι αγαπούσαν. Ο Τρελονικόλας βρίσκει μια καλή σκιά κάτω από ένα δέντρο, τραβάει την σούστα από κάτω, ξεζεύει το άλογο και του δίνει να φάει. Λύνει και τα σκυλιά να τρέξουν ελεύθερα. Ο άντρας παίρνει την γυναίκα και κάνουν μια βόλτα να βρούνε φίλους και γνωστούς. Κάθονται μαζί με μια παρέα από το χωριό τους και πιάνονται στο γλέντι και το χορό. Πέρασε χαρούμενα η μέρα και ο κόσμος άρχισε να φεύγει. Ο Τρελονικόλας ήπιε παραπάνω και δεν ετοιμαζόταν για να φύγουνε. Η γυναίκα σκεφτότανε να του πει “Άντε να φύγουμε!”, αλλά δεν το τολμούσε γιατί το κουμάντο το είχε ο άντρας. Ο Τρελονικόλας κατάλαβε την πρόθεση της γυναίκας του και πειράχτηκε. Πηγαίνει λοιπόν στον κορμό του δέντρου που είχαν αφήσει τα ζώα τους, ακουμπάει την πλάτη του και δίνει διαταγή στο σκύλο του:

– Αράπη ζέψε το άλογο να φύγουμε!

Ο σκύλος φυσικά δεν καταλάβαινε. Απλώς στο άκουσμα του ονόματός του κουνούσε την ουρά του και κοιτούσε τον αφέντη του. Διατάζει ξανά το σκυλί. Ο σκύλος αντιδράει με τον ίδιο τρόπο. Μετά από μια αποτυχημένη τρίτη προσπάθεια, παίρνει το τουφέκι του και πυροβολεί στον αέρα. Το σκυλί φεύγει τρομαγμέν0 μέχρι που χάθηκε από τα μάτια τους. Μετά απευθύνεται στο άλλο του σκύλο, λέγοντας:

– Τσακάλι ζέψε το άλογο να φύγουμε!

Ο σκύλος επίσης δεν κατάλαβε, πάρολο που το επανάλαβε πολλές φορές ο Τρελονικόλας. Στο τέλος εξαφανίστηκε μετά τον πυροβολισμό. Η γυναίκα έβλεπε τι γινότανε αλλά φοβότανε να μιλήσει λόγω της συμφωνίας με τον άντρα της, αλλά και επειδή φοβότανε μην τον εξοργίσει περισσότερο. Κάθισε ο Τρελονικόλας μια στιγμή να σκεφτεί τι να κάνει. Μετά από ένα λεπτό δίνει διαταγή στον άλογο του:

– Κίτσο πήγαινέ μας σπίτι επιτέλους!

Μετά από τρεις επίσης αποτυχημένες προσπάθειες, ο Τρελονικόλας πυροβολάει και το άλογο τους εγκαταλείπει επίσης. Η γυναίκα τρέμει από φόβο και στεναχώρια  που ο παλαβός ο άντρας της έδιωξε τα ζώα τους. Ο Τρελονικόλας δεν ήξερε τι να κάνει πλέον. Δίνει έπειτα διαταγή στην γυναίκα να φύγουν. Η καημένη μπαίνει στην θέση του αλόγου, πιάνει ένα πλοκάμι της σούστας και σέρνει το κάρο με τον άντρα πάνω του. Οι χωριανοί δεν πίστευαν στα μάτια τους, αντικρίζοντας την γυναίκα σε αυτή την ταπεινωτική κατάσταση. Όταν επιτέλους έφτασαν σπίτι, η γυναίκα μπαίνει στο σπίτι εξαντλημένη, αλλά πολύ περισσότερο εκνευρισμένη. Λέει στον άντρα της:

– Αυτό που έκανες ήταν πολύ κακό, αλλά σε συγχωρώ γιατί ήσουν μεθυσμένος. Είμαι αποφασισμένη όμως να σε ακούω και να σε σέβομαι. Είσαι ελεύθερος να  μιλήσεις και να πεις αυτό που σκέφτεσαι.

– Γυναίκα είμαι κι εγώ αποφασισμένος να ζήσω μαζί σου. Κι αυτό γιατί ξεχασες τα παλιά και καταφέραμε να κάνουμε ένα σωστό σπιτικό. Από εδώ και πέρα μόνο στο πιοτό θελω να μου κάνεις κουμάντο. Χρειάζομαι κάποιον να με σταματάει όταν χάνω τον έλεγχο με το ποτό. Αν το αναλάβεις αυτό, θα σε κάνω αρχόντισσα του σπιτιού.

Κράτησαν τον λόγο τους και οι δύο. Ο Τρελονικόλας μάλιστα έγινε ο καλυτερος νοικοκύρης της περιοχής. Τελικά ο δύστροπος άντρας και η ανυπόταχτη γυναίκα έζησαν με ομόνοια. Έκαναν οικογένεια με πολλά παιδιά και όταν ήρθε η ώρα έφυγαν ήρεμα για τον άλλο »

Γιάννα στις 3 Φεβρουαρίου 2019

Στις 28 Αυγούστου του 1963 ο Κινγκ εκφωνούσε κατά τη διάρκεια της Πορείας για δουλειά και ελευθερία από τα σκαλιά του Lincoln Memorial της Ουάσινγκτον «Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σε ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους. Έχω ένα όνειρο σήμερα» έλεγε, και θα ανατρίχιαζε αν έβλεπε τα αποτελέσματα των εκλογών των ακροδεξιών κομμάτων και τις ρατσιστικές επιθέσεις στο σημερινό κόσμο.

Η ομιλία επικαλείται τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, τη Διακήρυξη Χειραφέτησης και το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, και χαρακτηρίζεται ως ένα αριστούργημα της ρητορικής. Υπάρχουν πολλές εκδόσεις της ομιλίας και έχει ξαναγραφτεί αρκετές φορές σε διάφορες χρονικές στιγμές. Η εκδοχή που είναι ευρέως γνωστή, φαίνεται πως είναι ένα αμάλγαμα με αφετηρία την ομιλία «Κανονικότητα, Ποτέ Ξανά» (σχέδιο αυτής της ομιλίας στεγάζεται στο Κολέγιο Morehouse στη συλλογή Martin Luther King Jr Collection). Λίγο από το ένα, λίγο από το άλλο, και τελικά το «Έχω Ένα Όνειρο» γεννιέται σε μια στιγμή έμπνευσης και επικοινωνίας. Προς το τέλος προκαθορισμένης ομιλίας του Κινγκ, η τραγουδίστρια της Gospel, Mahalia Jackson, που βρισκόταν μέσα στο πλήθος και παρακολουθούσε, φώναξε: «Πες τους για το όνειρο, Μάρτιν!». Ο Κινγκ σταμάτησε την παράδοση της προετοιμασμένης ομιλίας του και άρχισε το δικό του «κήρυγμα», τονίζοντας τα κύρια σημεία του «Έχω ένα Όνειρο».

Τα μεγάλα όνειρα καλλιεργούνται, χτίζονται, φτιάχνονται μέρα με τη μέρα με σκέψεις και αλληλεπίδραση. Όπως και οι λόγοι που μας εμπνέουν να οραματιζόμαστε έναν καλύτερο κόσμο σχεδόν 50 χρόνια μετά.

Η γενιά μας, θα πρέπει να απολογηθεί όχι τόσο για τις σκληρές και άδικες πράξεις των κακών ανθρώπων, όσο για την απαράδεκτη σιωπή των καλών ανθρώπων.

Πίστη είναι να ξεκινάς ανεβαίνοντας το πρώτο σκαλοπάτι, χωρίς να βλέπεις ολόκληρη τη σκάλα.

.Στο τέλος δεν θα θυμόμαστε τα λόγια των εχθρών μας, αλλά τη σιωπή των φίλων μας

.Η ζωή μας αρχίζει να τελειώνει όταν σιωπάμε για πράγματα που έχουν σημασία. Έχω αποφασίσει να επιμένω στην αγάπη. Το μίσος είναι ένα πολύ μεγάλο βάρος για να σηκώνει κανείς. Αγάπη: η μοναδική δύναμη, που έχει την ικανότητα να κάνει τον εχθρό φίλο.

Αν ένας άνθρωπος καλείται να είναι ένας οδοκαθαριστής, θα πρέπει να καθαρίζει τους δρόμους όπως ο Michelangelo ζωγράφιζε, όπως ο Μπετόβεν συνέθεσε μουσική ή όπως ο Σαίξπηρ έγραψε ποίηση. Θα πρέπει να καθαρίζει δρόμους τόσο καλά, ώστε όλοι οι οικοδεσπότες του ουρανού και της γης με θαυμασμό να σταματούν και να λένε «εδώ έζησε ένας μεγάλος οδοκαθαριστής ο οποίος έκανε τη δουλειά του καλά».

Η πιο επίμονη και επείγουσα ερώτηση στη ζωή είναι: «τι κάνεις για τους άλλους;» Οι πιο έξυπνοι ασφαλώς καταλαβαίνουν ότι εμείς, που είμαστε με τους πλούσιους και τους ασφαλείς δημιουργούμε μια κόλαση για τους φτωχούς. Αυτή η παραφροσύνη πρέπει να πάψει. Πρέπει να σταματήσουμε τώρα. Η ελευθερία ποτέ δεν χαρίζεται από τον καταπιεστή. Πρέπει να απαιτηθεί από τον καταπιεσμένο. Όταν οι μηχανές, τα κομπιούτερ, τα κέρδη κι οι τίτλοι ιδιοκτησίας θεωρούνται πιο σημαντικά από τον άνθρωπο το τρίδυμο «ρατσισμός, ακραίος υλισμός και στρατοκρατία» γίνεται ανίκητο

. Μια πραγματική επανάσταση αξιών θα μας κάνει να αμφισβητήσουμε κατά πόσον ήταν δίκαιες πολλές παλιές και σύγχρονες πολιτικές μας. Μπορεί να είναι αλήθεια ότι ο νόμος δεν μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος να με αγαπήσει, αλλά μπορεί να τον εμποδίσει να μου κάνει κακό, και νομίζω ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Μην ξεχνάτε ότι όλα όσα έκανε ο Χίτλερ στη Γερμανία ήταν σύμφωνα με το νόμο. Μπορεί να έχουμε έρθει όλοι με διαφορετικά καράβια, αλλά είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα τώρα. Εμείς στη Δύση πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι οι φτωχές χώρες είναι φτωχές, κυρίως επειδή εμείς τις έχουμε εκμεταλλευτεί μέσα από πολιτική και οικονομική αποικιοκρία.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ (γεννήθηκε 15 Ιανουαρίου 1929 – δολοφονήθηκε: 4 Απριλίου 1968) τάχθηκε εναντίον της βίας και των διακρίσεων. Το 1964 τού απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ για τον αγώνα του κατά των φυλετικών διακρίσεων μέσω κοινωνικής ανυπακοής και άλλων μέσων χωρίς τη χρήση βίας. Δολοφονήθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα στο Μέμφις του Τεννεσί. [Πηγή: www.doctv.gr]