Μουσική

Γιάννα στις 21 Ιανουαρίου 2017

Μου αρέσει να συνδέω τα τραγούδια με τους ανθρώπους. Και κάθε νότα, κάθε ήχος γίνεται εικόνα. Γίνεται πρόσωπο, μορφή, ρυτίδα, χαμόγελο, δάκρυ, χαστούκι.

Κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω με τη δύναμη του ήχου. Το έχεις νιώσει;

Δεν έχει σημασία αν ακούς μπαλάντα ή χαρντ κορ κομμάτι. Δεν έχει σημασία αν είσαι ακίνητος ακούγοντάς το ή αν χορεύεις ασταμάτητα, γρήγορα, αργά, έντονα, παθιασμένα, νωχελικά, ρυθμικά…

Εκείνη την ώρα το σώμα σου μπορεί να βρίσκεται σε οποιαδήποτε θέση ή κατάσταση, αλλά η ψυχή σου είναι γαλήνια. Είναι σαν όλα να σταματάνε. Τα χείλη σου κινούνται μηχανικά στις υποδείξεις της μελωδίας αλλά η σκέψη σου ταξιδεύει, απομακρύνεται από την πεζή αναβίωση ενός χορευτικού ορχηστρικού επεισοδίου.

Συνδέω κάθε νότα, κάθε φράση με συναισθήματα. Συναισθήματα που ταυτίστηκαν με ανθρώπους και στιγμές. Στιγμές που χαράχτηκαν στη μνήμη μου, με καθόρισαν, με άλλαξαν, με στιγμάτισαν ή στιγμές που προσπέρασαν βιαστικά, που χάθηκαν σε κλάσματα δευτερολέπτου αλλά μου χάρισαν μια ανάμνηση.

Νιώθω μια δύναμη στο στήθος μου τόσο έντονη που μου θυμίζει ότι είμαι ζωντανή. Ότι αυτό αρκεί. Μια τέτοια δύναμη, το συναίσθημα που μου χαρίζει… αρκεί αυτό για να συνεχίσω, να θυμηθώ, να αναπολήσω, να αναζητήσω, να χαμογελάσω, να ζήσω!

Μου αρέσει η μουσική γιατί με βοηθά να μην ξεχνάω. Μικρές απλές συζητήσεις, έντονες βραδιές, δυνατούς δεσμούς, ένα συνθηματικό, μια σύνδεση, ένα αστείο, ένα πάρτι γενεθλίων.

Ένα τραγούδι που μου πρότεινες εντάσσοντας με στον κόσμο σου.

Ένα τραγούδι που μου αφιέρωσες, αποκαλύπτοντας λίγο πως νιώθεις και μετατρέποντάς το σε κωδικό εισόδου στο δικό μας μοναδικό κόσμο.

Ένα τραγούδι που τυχαία ακούσαμε, ανακαλύπτοντας, δημιουργώντας μια κοινή διαδρομή.

Ένα τραγούδι που μου έμαθες να αγαπώ, που αγάπησα σαν δικό μου και μέσα από αυτό σου παραδόθηκα απαλλαγμένη από άμυνες.

Ένα τραγούδι που τα λόγια του με ξεγυμνώνουν και δίνουν υπόσταση, έκφραση στο θυμό, την οργή, τη θλίψη, την αγάπη, τον έρωτα που ένιωσα.

Ένα τραγούδι που η μελωδία και το ύφος του μου θυμίζει το πώς ζεις φέρεσαι και κινείσαι.

Ένα τραγούδι που μου τραγούδησες όταν, ως βρέφος, με κρατούσες στην αγκαλιά σου και μετατράπηκε σε παιδική ανάμνηση χτίζοντας την αιώνια σχέση μας.

Ένα τραγούδι που συνέπεσε με ένα γεγονός και αποτελεί μυστική μυθωδία που αναπόφευκτα και ασυνείδητα, συνειρμικά με οδηγεί να το ξαναζήσω, να θυμηθώ.

Ένα τραγούδι που χωρίς σκοπό, γιατί, εξήγηση με έκανε να ανατριχιάσω, με άγγιξε και έγινε ένα με όσα είμαι.

Η μουσική. Ένα τραγούδι. Που ξυπνάει πάθη. Που θυμίζει όνειρο. Που σου ψιθυρίζει όσα νιώθεις, σκέφτεσαι, είσαι, όσα έζησες μοιράστηκες, όσα σε συνδέουν με τον κόσμο γύρω σου κι εντός σου.

You know what music is? God’s little reminder that there’s something else besides us in this universe, a harmonic connection between all living beings, every where, even the stars. – Robin Williams

από  O-klooun

……..» Με ενθουσιάζει η ιδέα να μιλήσω για λέξεις, που ξαπλώνουν με ηδυπάθεια για να παντρευτούν τους ήχους, ειδικά τακτοποιημένους κι αποκλειστικά συνταιριασμένους γι” αυτές.

Εδώ πρέπει ν” αποκαλύψω πως όταν οι λέξεις έρχονται σ” επαφή μ” αυτό που λέμε Μουσική, πριν απ” όλα λιποθυμούν, ξαπλώνουν, παραδίδονται και χάνουν κάθε από φυσικού τους ενέργεια, κίνηση, ζωή. Κι ύστερα αρχίζει η περιπέτεια της μελωδίας. Πρέπουσας ή απρεπούς. Κατάλληλης ή ακαταλλήλου.
Εγώ όμως θα σας μιλήσω για την πρέπουσα και κατάλληλη. Γι” αυτήν που θα ταιριάξει άρρηκτα με τις λέξεις, έτσι που δύσκολα θα τις διαβάζει κανείς μετά, χωρίς ν” αργοκυλά στον νου του το μελωδικό τους ντύσιμο. Μια και η λέξη όταν την πολιορκεί η Μουσική, λούζεται την παρθενική της χάρη και δίχως δική της ρυθμική αγωγή, μένει γυμνή έτσι καθώς ξαπλώνει στο κρεββάτι των «πέντε γραμμών», για να την κάνει δική του ο μουσικός.
Απορρίπτει τη σκόνη από την καθημερινή της χρήση και ξαναπαίρνει την αρχική της πρόθεση, τη δύναμη της καταγωγής της. Για να συζευχθεί η λέξη με τη Μουσική, οφείλει να περάσει μεσ’ απ’ την κάθαρση της ποιητικής θεραπείας. Να αποκτήσει ποιητική υπόσταση – που σημαίνει, να ξαναβρεί αυτή την προαναφερθείσα «παρθενική χάρη» και ν” αποκαλυφθεί καινούργια, απρόοπτη, έτσι καθώς θα τοποθετηθεί πλάι σε άλλες καινούργιες κι απρόοπτες αναγεννημένες λέξεις. Γιατί – ο Ζίντ λέει – δεν υπάρχει μεγαλύτερο εμπόδιο στην ευτυχία απ” την ανάμνησή της. Το ίδιο και με τη λέξη. Τίποτα πιο άχρηστο κι οδυνηρό για μια καινούργια της παρουσία απ” την ανάμνηση των χρήσεών της. Η Ποίηση ξέρει να τη θεραπεύει. Εκείνη μόνο την αποκαλύπτει και τότε μόνο η Μουσική την δέχεται για σύντροφο παντοτινό. Η λέξη, είπαμε, πριν συζευχθεί τον ειδικώς τακτοποιηθέντα ήχο, γίνεται άμορφο σχήμα, σύνολο συλλαβών και φωνηέντων. Όμως σαν φράση-στίχος, σαν μια γραμμική σειρά λέξεων, διατηρεί τον εσωτερικό ρυθμό της και οφείλει να τον διατηρήσει και η Μουσική. Κάθε αυθαίρετο ρυθμικό πλησίασμα της Μουσικής, που δεν παίρνει υπ’ όψη της την εσωτερική ρυθμική αγωγή του στίχου, κινδυνεύει να καταλήξει σε μιαν αταίριαχτη και προδομένη συνουσία. Κι έτσι παρουσιάζεται αυτή η ιδιότυπη αντίθεση λέξης και στίχου, στη μουσική τους μεταμόρφωση. Ενώ η λέξη οφείλει να ξαναρυθμιστεί απ’ τα «εξ ων συνετέθη», η φράση-στίχος διατηρεί τον εσωτερικό ρυθμό της και τοποθετείται μες στη Μουσική, με μια αντίστοιχη ή σχετική ρυθμική μορφή.
Και με τη λέξη ξαναγεννημένη και τοποθετημένη σε μια ειδική αλλά πέρα για πέρα σχετική ηχητική σειρά, αρχίζει το τραγούδι»….

Γιάννα στις 12 Νοεμβρίου 2016

Τις τελευταίες μέρες φοβάμαι ακόμα και να δω τα νέα. Πληρώνουμε τις ανόητες συμπεριφορές μιας μικρής μερίδας της ανθρωπότητας, και εξεγειρόμαστε, φωναχτά, ή σιωπηλά, στη φωλιά ενός μικρού διαμερίσματος όπου μπορούμε να νιώσουμε, έστω και ψεύτικα, ασφαλείς. Την σημερινή μέρα, όμως, θα τη διανύσουμε υπό τους ήχους του μεγαλύτερου συνθέτη και ποιητή της αγάπης, και οι μηχανές αναζήτησης, τα κοινωνικά δίκτυα, οι μουσικές ιστοσελίδες, και τελικά εμείς οι ίδιοι θα γεμίσουμε από τη φωνή του πιο γοητευτικού τραγουδοποιού που γνώρισε ο κόσμος τα τελευταία 50 χρόνια.

Ήμουν μόλις 14 χρονών όταν άρχισα να δοκιμάζω τις δυνάμεις μου στα καταχωνιασμένα μπαράκια του νησιού μου. Έφηβη, όταν οι βραδιές μου στη Σίφνο γέμιζαν με τους ήχους μιας παρουσίας που ήταν μεγαλύτερη από τη ζωή. Λέοναρντ Κοέν, αυτό το κείμενο είναι για σένα.

Μπορεί να μην ξέρω όλες τις λεπτομέρεις της ζωής σου – δε μ’ενδιαφέρει. Καναδός και κατ’επιλογήν σου για πολλά καλοκαίρια ροβινσώνας στην ειδυλλιακή Ύδρα, θα απέρριπτες όλες τις εγκόσμιες πληροφορίες ως ασήμαντες. Ανέβασες τον πήχυ, Λέοναρντ. Πώς θα μπορέσουμε να ερωτευτούμε, αγαπημένε μου, χωρίς να νιώσουμε αυτό το κρυστάλλινο, βαθύ, κοφτερό, άγγιγμα της γοητείας που μας ώθησες να καταβροχθίσουμε; Πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε μια ζωή χωρίς εντάσεις, μια συμβατική ρουτίνα που μας καταπίνει; Μας κατέστρεψες Λέοναρντ.

Σ’όλη μου τη ζωή αναζητώ, όπως και τόσοι άλλοι, ένα συναίσθημα σαν αυτό που τραγουδιέται στους στίχους των χωρίς αμφιβολία ποιημάτων σου. Υπερβάλλω βέβαια – αλλά και ποιος δεν υπερβάλλει στον έρωτα – αλλά κάπου κάπου νιώθω πως φτιάχτηκα για να ακούω και να θρηνώ έρωτες που φευγαλέα άγγιξα. «Αγάπησε με μέχρι το τέλος της αγάπης» (Dance me to the end of love), τραγουδάς. Και αλλού:

«Σ’αγάπησα όταν η αγάπη μας ήταν ευλογημένη,
Σ’αγαπώ και τώρα που δεν έχει μείνει τίποτα,
Μόνο πίκρα και μια αίσθηση υπερωρίας,
Και μου έλειπες όταν το μέρος καταστράφηκε,
Και δε μ’ενδιαφέρει τι θα συμβεί στη συνέχεια,
Μοιάζει με ελευθερία αλλά τη νιώθω σαν θάνατο,
Είναι κάτι ανάμεσα, εικάζω» (Closing Time)

Αλήθεια, ακόμη και πριν παρακολουθήσουμε άναυδοι τις εξελίξεις στους υπολογιστές μας, – πώς θα μπορούσαμε άλλωστε να το αποφύγουμε; – πριν το μέλλον να φαντάζει τόσο ζοφερό, λίγα πράγματα είχαν σημασία. Σήμερα περισσότερο από ποτέ. Είναι δυο στίχοι, δυο αγγίγματα, μερικές ανάσες που σχηματίζουν καρδιές στα παράθυρα που θάμπωσαν από την έκρηξη της στιγμής. Τραγούδησες την αέναη επικράτηση της αγάπης, και το τέλος αυτής. Τραγούδησες για τη δημοκρατία στις ΗΠΑ (Democracy) -ω η ειρωνία!- για το αβέβαιο μέλλον (The Future), για την έλευση μιας άλλης εποχής.

«Οδηγούμαι από ένα σημάδι από τα ουράνια
Οδηγούμαι από ένα σημάδι στο δέρμα μου
Οδηγούμαι από την ομορφιά των όπλων μου
Πρώτα θα πάρουμε το Μανχάταν,
Μετά θα πάρουμε το Βερολίνο» (First we take Manhattan)

Το καλοκαίρι του 2008 η βαθιά φωνή σου έφτασε μέχρι τη Μαλακάσα. Ήταν μια σχεδόν ιδιωτική συναυλία, που μπορεί να μην έγινε σε μια εκκλησία, όπως άλλες, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν μυστικιστική. Σίγουρα μια εμπειρία ζωής. Όσο περνούσαν τα χρόνια η φωνή σου βάθαινε, αλλά τα τραγούδια σου παρέμεναν, όσο και τη δεκαετία του ’60, τολμηρά, σπαρακτικά, συνομωτικά. Μας έκλεινες το μάτι, εσύ και τόσο λίγοι άλλοι, ότι αυτό που νιώσαμε να χάνεται όσο βυθιζόμαστε στη νέα τάξη πραγμάτων, είναι εκεί, κάπου χωμένο, και το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να το αναζητήσουμε. Ψάξτε με στο λαβύρινθο του μυαλού σας, κάπου εκεί έχει κρυφτεί αυτή η σπίθα νιρβάνας που σας θυμίζω τακτικά.

«Ολοι ξέρουν ότι μ’αγαπάς μωρό μου,
Ολοι ξέρουν ότι αλήθεια μ’αγαπάς
Ολοι ξέρουν ότι έχεις υπάρξει πιστή
Αχ, εκτός από μια δυο βραδιές
Όλοι ξέρουν ότι έχεις υπάρξει διακριτική
Ύπηρξαν απλά τόσο πολύ άνθρωποι που έπρεπε οπωδήποτε να γνωρίσεις
Χωρίς τα ρούχα σου»

Μια γλυκιά παραίτηση. Μια συνειδητοποίηση αυτής της παράδοσης άνευ όρων στην ανθρώπινη ύπαρξη με όλα τα σφάλματά της, με όλες τις ανεπάρκειες της. Εγώ είμαι αυτός που έχεις ερωτευτεί πιο βαθιά, πιο τελειωτικά, πιο σπαρακτικά. Εγώ.

«Αν θέλεις έναν εραστή,
Θα κάνω ό,τι μου ζητήσεις
Κι αν θέλεις έναν άλλο τρόπο αγάπης
Θα φορέσω μια μάσκα για σένα
Αν θες έναν σύντροφο, πάρε το χέρι μου
Ή
Αν θες να με χτυπήσεις με θυμό
Στέκομαι εδώ
Είμαι ο άντρας σου»
(I’m your man)

Στη Βιέννη λέει, υπάρχει «ένας ώμος που ο θάνατος πηγαίνει για να κλάψει, ένα δέντρο που τα περιστέρια πηγαίνουν για να πεθάνουν» (Take this waltz). Χαρμολύπη, αυτή η μοναδική συνταγή που οδηγεί τελματικά σ’ένα μικρό θάνατο.

Θα μπορούσε κάποιος να με πει γραφική, γλαφυρή, μια στάλα γελοία. Ανήκω περήφανα στην άλλη μερίδα. Μπορεί να μην είμαστε η μερίδα του λέοντος, αλλά είμαστε αυτοί που κλείνουμε, μαζί σου Λέοναρντ, το μάτι στην πεζή καθημερινότητα. Υπάρχει ένας άλλος κόσμος εκεί έξω και εσύ μας τον έμαθες. Σήμερα, 11 Νοεμβρίου της χρονιάς που χάρισε μόνο θανάτους από μεγάλες μουσικές προσωπικότητες, είναι μια μέρα γιορτής. Γιορτάζουμε την ύπαρξή σου. Είπες πρόσφατα στην αγαπημένη σου μούσα Μαριάν Ίλεν, λίγο πριν από το θάνατο της :

«Λοιπόν Μαριάν έχει έρθει η στιγμή που έχουμε γεράσει και τα κορμιά μας καταρρέουν και πιστεύω πως πολύ σύντομα θα σε ακολουθήσω. Να ξέρεις ότι βρίσκομαι τόσο κοντά σου που αν απλώσεις το χέρι σου θα αγγίξεις το δικό μου».

Δεν ξέραμε τότε πως η ώρα θα κατέφθανε τόσο γρήγορα. Συμφιλιωμένος με την ιδέα του θανάτου, προετοιμασμένος για τη συνέχεια, η βουδιστική σου πίστη σου επέτρεψε να καλωσορίσεις την στιγμή. Εύχομαι να έχεις καταλάβει σε ποιο βαθμό μας συντάραξες. Νομίζω πως ναι. Θα περάσω τη μέρα ακούγοντας τις βαθιά μελαγχολικές μουσικές σου, και θα σκεφτώ πως δεν είναι ώρα για θρήνους, αλλά για γιορτή, σε μια στιγμή που το χρειαζόμαστε περισσότερο από ποτέ.

ΒΑΛΙΑ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Γιάννα στις 28 Οκτωβρίου 2016

Υπάρχουν αρκετά είδη φόβου που, κάτω από ορισμένες συνθήκες, καταφέρνουν να επιβληθούν στον ανθρώπινο νου. Υπάρχει ο φυσιολογικός φόβος που στηρίζεται σε πραγματικά αίτια, και ο φόβος από ανύπαρκτη αιτία που οδηγεί σε μεγιστοποίηση ενός αόρατου κινδύνου.

Και στις δύο περιπτώσεις το έμφυτο ένστικτο της αυτοσυντήρησης μας προειδοποιεί για τον πραγματικό ή πλασματικό κίνδυνο. Είναι ένας μηχανισμός προστασίας του οργανισμού. Στις περιπτώσεις όμως που συνεχίζεται, ενώ δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος, τότε μετατρέπεται σε φοβία και παύει να είναι μία υγιής αντίδραση του οργανισμού.

Η ζωή μας είναι τόσο απρόβλεπτη, που είναι σχεδόν απίθανο να μη νιώσει κάποιος, έστω πρόσκαιρα, το συναίσθημα του φόβου.

Οι σημερινές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες μάλιστα ευνοούν τη δημιουργία φοβίας για το μέλλον, φέρνοντας στην καθημερινή μας ζωή κάτι που είναι κοντά μας από τη βρεφική ηλικία και εστιάζεται κυρίως στον φόβο της πτώσης και του κρότου, σύμφωνα με τους ειδικούς.

Οι αρχαίοι Ελληνες θεωρούσαν τον Φόβο γιο του Αρη και της Αφροδίτης, οι σύγχρονοι κυβερνήτες εκμεταλλεύονται τον φόβο που δημιουργούν οι συνεχείς αρνητικές ειδήσεις που διοχετεύονται με διάφορους τρόπους στους πολίτες και οδηγούν στο να τους παραδώσουμε κεκτημένα δικαιώματα, που σε διαφορετική περίπτωση δεν θα ετίθεντο καν προς συζήτηση.

Αντιθέτως, στη μουσική ο φόβος έχει μόνο θετικά αποτελέσματα, αφού έχει οδηγήσει αρκετούς συνθέτες και καλλιτέχνες στην επιτυχία.

Είναι πολύ καλύτερα βέβαια να φοβόμαστε βλέποντας κινηματογραφικές ταινίες ή ακούγοντας τραγούδια που περιγράφουν συνήθως τον φόβο των δημιουργών τους, στο να μη χάσουν τον/την αγαπημένο/η τους, από το να φοβόμαστε καθημερινά με αφορμή διάφορες αιτίες που φρόντισαν να δημιουργήσουν αυτοί που μας κυβερνούν εδώ και αρκετές δεκαετίες.

Ο Γιάννης Αγγελάκας με τις Τρύπες είχαν πιάσει το νόημα με το τραγούδι Σιγά μην κλάψω: …Μα εγώ μ” έναν άγριο περήφανο χορό σαν αετός πάνω απ” τις λύπες θα πετάξω. Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ. Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,

θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω. Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,

σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ. Μου λέν” αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ,

καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι. Και πως αν θέλω περισσότερα να δω, σ” έναν καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι. Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ,

μου λέν” να πάω κρυφά κάπου να κλάψω. Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό

είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ” αλλάξω.

Τραγούδια για τον φόβο της ερωτικής απόρριψης: Τι θέλεις να κάνω-Γιάννης Πάριος, Φοβάμαι μη σε χάσω-Ιωάννα Γεωργακοπούλου: Φοβάμαι πως μια μέρα θα σε χάσω και πες μου πού θα βρω παρηγοριά και τι πιοτό θα πιω για να ξεχάσω τη νύχτα που θα πέσει στην καρδιά.

Γιατί φοβάσαι-Μαρινέλλα, σε μουσική Στέλιου Βλαβιανού και στίχους Πυθαγόρα:

Γιατί φοβάσαι τη σιωπή, είμαι δική σου στο “χω πει, με τη σιωπή μου σου μιλώ και σε φιλώ, κύμα τρελό μες στον γιαλό.

Οπως μπήκες στη ζωή μου θα φοβάμαι μη σε χάσω ξαφνικά, από το Ετσι ξαφνικά, με τον Αντώνη Ρέμο, σε μουσική του Αντώνη Βαρδή και στίχους της Γιούλας Γεωργίου.

…για πράξεις και για παραλείψεις, ιδιαζόντως ειδεχθείς, αλλά εσύ μη φοβηθείς και αρχίσεις τις αποκαλύψεις, απόσπασμα από τους ξεχωριστούς στίχους του Μιχάλη Γκανά για το τραγούδι του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα Μικρός Τιτανικός, που είπε πρώτη η Χαρούλα Αλεξίου.

Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου έγραψε για τον Μπάμπη Στόκα, σε στίχους του Αλκη Αλκαίου, το Μη με φοβάσαι: Μη με φοβάσαι, δώσ” μου το χέρι μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει, μη με φοβάσαι, δώσ” μου το χέρι, είναι ο έρωτας το πιο γλυκό μαχαίρι.

Ελσα σε φοβάμαι, Ελσα σ” αγαπώ, μια στιγμή μαζί σου είναι μακελειό. Κι όταν χορεύεις στην πίστα μοναχή, ντουβάρια πέφτουν και σπάζει η οροφή, το γνωστό τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου από το Βρώμικο ψωμί του 1972.

Καθησυχαστικοί είναι ο Νίκος Ξυδάκης με το Μη φοβάσαι, σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη, οι Terror Χ Crew με τον ίδιο τίτλο, αλλά διαφορετικό τραγούδι, όπως και αυτό που έγραψε ο Γιώργος Ανδρέου για τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, ο Διονύσης Τσακνής με το Μη φοβάσαι, μωρό μου, ο Δήμος Αναστασιάδης με το Εσύ, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης με το Κοίτα, κοίτα (Μη φοβάσαι τη φωτιά), σε στίχους Λίνας Νικολακοπούλου και μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου, ο Γιώργος Δημητριάδης με το Μη φοβηθείς την κατηφόρα, σε στίχους του Κώστα Λειβαδά και η Νατάσα Θεοδωρίδου με το Μην τη φοβάσαι την αγάπη. Η Νατάσα, όμως, εκφράζει διαφορετικά συναισθήματα στο Ελα που φοβάμαι, του Γιώργου Θεοφάνους:

Ελα που φοβάμαι, φοβάμαι, έλα που δεν ξέρω πώς να ησυχάσω, πώς να σε διαγράψω, πώς να σε ξεχάσω, έλα που δεν έχω τη δύναμη ν” αντέξω, μια φορά για μένα στη ζωή μου να παλέψω, έλα που δεν βλέπω πώς να προχωρήσω, έλα που δεν νιώθω τι να πάρω τι ν” αφήσω, έλα που δεν ξέρω πώς να ξεκολλήσω, έλα που δεν θέλω κάποιον άλλον ν” αγαπήσω, έλα που φοβάμαι, φοβάμαι, έλα που φοβάμαι, φοβάμαι. Εντονο φόβο ένιωθαν και οι Μπλε στο πρώτο τους άλμπουμ με το Φοβάμαι.

Φόβο εκφράζει η σύνθεση του Γιάννη Καραλή Φοβάμαι τα τραγούδια, με τη Λίτσα Διαμάντη, το Φοβήθηκες, με τη Δήμητρα Γαλάνη, Για σένανε φοβάμαι-Νότης Σφακιανάκης, το Ερωτικό του Παύλου Σιδηρόπουλου, η Αντίστροφη μέτρηση του Θάνου Μικρούτσικου, με τη Χαρούλα Αλεξίου, το Ολα αυτά που φοβάμαι, με την Αλκηστις Πρωτοψάλτη, που είναι διασκευή σε τραγούδι των Nickelback, οι Ρόδες με την Ελευθερία Αρβανιτάκη στο Φοβάμαι (Δεν είναι ο κόσμος σου αυτός).

Ελαφρά φοβισμένος ήταν ο Χρήστος Θηβαίος στο δικό του τραγούδι Μια χαραμάδα πανικού.

Με τον φόβο ασχολούνται και τα τραγούδια Παιχνίδια με τον Διάβολο-Νίκος Πορτοκάλογλου, Το βλέμμα σου σακάτεψε τη μοίρα μου-Διάφανα Κρίνα, Αλήτης στη Χώρα των Θαυμάτων και Τι άλλο φοβάσαι-Active Member, Φοβόμουν και Φοβόμουν μ” έπνιγε η σιωπή του Μάνου Χατζιδάκι από την Εποχή της Μελισσάνθης, Δεν αφήνει σημάδια στην άμμο του χρόνου, που έγραψε ο πρόωρα χαμένος Μάνος Ξυδούς για τους Πυξ Λαξ.

Στο Αγριολούλουδο, του Χρήστου Νικολόπουλου, σε στίχους του Πυθαγόρα, ο Στέλιος Καζαντζίδης τραγουδούσε: Μη με λυπάσαι, διώξε με απόψε, σαν να “μαι αγριολούλουδο, και τη ζωή μου κόψε. Εγώ γυμνός ξεκίνησα, εγώ πηγαίνω μόνος, σπίτι μου είναι ο δρόμος και τραγούδι μου ο πόνος. Διώξε με και μη λυπάσαι, τι θα γίνω μη φοβάσαι κι αν χιονίζει και αν βρέχει, τ” αγριολούλουδο αντέχει.

Από τα δεκάδες ξένα τραγούδια που έχουν γραφτεί κατά καιρούς και ταιριάζουν με το θέμα μας, επιλέγω, λόγω χώρου, μόνον επτά, το Scared του John Lennon από το άλμπουμ του Walls And Bridges, το Touch Me των Doors από το άλμπουμ τους Soft Parade, το You’ll Never Walk Alone από το μιούζικαλ Carousel, λόγω της μετέπειτα ερμηνείας του από τους Gerry and the Pacemakers και τα αισιόδοξα μηνύματα που βγαίνουν μέσα από το τραγούδι των Rodgers και Hammerstein, το Running Scared του Roy Orbison, που είναι ένας από τους αγαπημένους τραγουδιστές μου, το Impossible Dream από το Man Of La Mancha, γιατί κατά βάθος οι περισσότεροι ελπίζουμε ότι θα τα καταφέρουμε, το Who’s Afraid Of The Big Bad Wolf? Από τα Τρία γουρουνάκια του Disney, γιατί δεν φοβόμαστε πια τους λύκους, όσο κι αν ουρλιάζουν για την καταστροφή μας, και τέλος, το Under Pressure με τους Queen και τον David Bowie, απλώς γιατί ταιριάζει αρκετά με την εποχή μας.

 Από τον Γιώργο Ζερβό
Γιάννα στις 23 Οκτωβρίου 2016

Είδα να περνάνε από μπροστά μου
χιλιάδες κύματα μέρα και νύχτα,
αλμύρα και βοριάς στα όνειρά μου
κι η μοίρα να μου λέει καληνύχτα.

Έφτασα μαζί με τη σημαία μου,
γόνιμο έδαφος ποτέ δεν βρήκα,
τη φύλαξα κι αυτή με τα ωραία μου,
η πίκρα όταν ανθίζει φέρνει γλύκα.

Παμ παρα παρα παμ παμ
κι ο κόσμος όμορφα γυρνά
παμ παρα παρα παμ παμ
παραπατάμ παραπατά
ξανά.

Κάπου, κάπως, κάποτε περίμενα
να βρω κι εγώ μια δανεική πατρίδα,
με μια κεραία στα σύννεφα ξεθύμαινα,
πορεία μου η ατέρμονη πυξίδα.

Πείτε πως δεν μ’ είδατε ποτέ,
φάντασμα πως ήμουν μες στη νύχτα,
άντε αόρατέ μου εαυτέ
ήσυχα να πούμε καληνύχτα.

Κυριακή στις 9 Οκτωβρίου 2016

Στίχοι – Μουσική: Κωστής Μαραβέγιας

Θέλω την αγάπη σου για καύσιμο
Να δραπετεύω από τις άγουρες τις μέρες
Θέλω την αγάπη σου ορόσημο
Να τη φοράω τις μουντές Δευτέρες

Θέλω να με ρίχνεις μες στα κύματα
Όταν η καρδιά μου στεγνώνει από σκέψεις
Θέλω να μου λες πάντα πως μ” αγαπάς
Και να μπορείς και να μ” αντέξεις

Αγάπα με όσο μπορείς, να παίρνω δύναμη
Να σ” αγαπώ κι εγώ να παίρνω θάρρος
Κι όταν σαλπάρω στ” ανοιχτά, όταν τα βράχια είναι κοντά
Εσύ φως μου, εσύ φως μου να “σαι ο φάρος

Θέλω την αγάπη σου σαν θάλασσα
Που αγκαλιάζει καλοτάξιδα καράβια
Θέλω την αγάπη σου σαν άνεμος
Στου Αιγαίου τα φεγγάρια

Θέλω την αγάπη σου για καύσιμο
Να εκτοξευθώ ψυχή μου ως το άπειρο
Να σκίσω αιθέρες και στρατόσφαιρα
Να γίνω ήλιος και άστρο διάπυρο

stixos.eu

 

 

 

 

Κυριακή στις 5 Οκτωβρίου 2016

youtu.be/nB0BU9paBao

Κατευθείαν στην καρδιά!

Γιάννα στις 1 Οκτωβρίου 2016

OKTΩΒΡΗΣ Στίχοι:  Ορφέας Περίδης

Μουσική:  Ορφέας Περίδης

 

Το μικρό καλοκαιράκι το παντοτινό

θέλει θάρρος, θέλει μάχη, φίλο αδελφό

θέλει πάθος, θέλει αγωνία, κόντρα στον καιρό

θέλει να κρατάς γενναία και ψυχή θεριό

Να `σαι φίλος του εαυτού σου, να τον αγαπάς

να `χεις στην καρδιά σου ήλιο κι έξω ο χιονιάς

ξαφνικές κακοκαιρίες και καλοκαιριές

να `σαι ο έρωτας σε νύχτες μελαγχολικές

Το μικρό καλοκαιράκι θα `ναι πάντα εκεί

πέρα απ’ την ομίχλη, θα `ναι πίσω απ’ την βροχή

 

Οκτώβρης – Π.Αστεριάδη

Στίχοι:  Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική:  Βασίλης Κουμπής

 

Η πόλη γέμισε φουγάρα

η μέρα βάφτηκε σταχτιά

μες στον καπνό και την αντάρα

πού νά `βρω μια ζεστή ματιά

Σε ψάχνω στα παλιά γιοφύρια

στους δρόμους της απαντοχής

στα διαλυμένα πανηγύρια

κάτω απ’ τα τόξα της βροχής.

Μια φυσαρμόνικα που κλαίει

δρόμοι και δένδρα σιωπηλά

και λέει η καρδιά και ξαναλέει

ποιος τάχα σου χαμογελά.

 

Ο Οκτώβρης σημαία στα μπαλκόνια

Μουσική : Παντελής Θαλασσινός

Στίχοι : Ηλίας Κατσούλης

Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

 

“Τον ξέρω για ευαίσθητο και για παραπονιάρη

τον πάω στην Ακρόπολη, μετά στο Λουμπαρδιάρη”

Με γιασεμάκι χιώτικο, λευκό χρυσανθεμάκι

Οκτώβρης ήρθε κι άνοιξε του κήπου το πορτάκι

τα μάτια είχε χαμηλά, σεμνά και λυπημένα

και κάτω από τα βλέφαρα δυο σύννεφα κρυμμένα.

Τον ξέρω για ευαίσθητο και για παραπονιάρη

τον πάω στην Ακρόπολη, μετά’στο Λουμπαρδιάρη.

Του Αϊ Δημήτρη ανήμερα εχάρηκε η ψυχή του

έτσι που ήλιος έγινε στα μάτια η βροχή του

Την άλλη μέρα το πρωί, θυμάται το `40

τη σχολική παρέλαση, τη μεθυσμένη μπάντα

τα γυριστά σαξόφωνα και τα χρυσά τρομπόνια

κι αυτός σημαία υψώθηκε στης πόλης τα μπαλκόνια

Τον ξέρω για ευαίσθητο και για παραπονιάρη

τον πάω στην Ακρόπολη, μετά στο Λουμπαρδιάρη.

Του Αϊ Δημήτρη ανήμερα εχάρηκε η ψυχή του

έτσι που ήλιος έγινε στα μάτια η βροχή του

 

October – U2

 

October

And the trees are stripped bare

Of all they wear

What do I care

October

And kingdoms rise

And kingdoms fall

But you go on

And on

 

 

Γιάννα στις 17 Οκτωβρίου 2015

ΘΕΑΤΡΟ

 

• blitz theatre group / 6 a.m. (9 – 18.10.2015)

• Δημήτρης Καραντζάς / Τα κύματα της Virginia Woolf  (παράσταση και για εφήβους) (22.11.2015 – 24.4.2016)

• Ακύλλας Καραζήσης / Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα του Ödön von Horváth (19 – 30.12.2015)

• Θοδωρής Αμπαζής / Η Βασίλισσα του Χιονιού (22 – 30.12.2015)

• Chekhov Moscow Art Theater / Οι Καραμάζοφ του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (3 – 6.1.2016)

• Ομάδα «Εν δυνάμει» / Το «άλλο» σπίτι (9 – 24.1.2016)

• Ιώ Βουλγαράκη / Μισαλλοδοξία (20 – 30.1.2016)

• Ανέστης Αζάς & Πρόδρομος Τσινικόρης / Καθαρή πόλη (3 – 14.2.2016)

• Philippe Quesne / H μελαγχολία των δράκων (La Mélancolie des Dragons) (26 – 28.2.2016)

• Simon McBurney – Complicite / The Encounter (H συνάντηση) (1 – 3.4.2016)

• Rimini Protokoll / Adolf Hitler: Mein Kampf, Vol. 1 & 2 (21 – 24.4.2016)

• Ρούλα Πατεράκη / Post Inferno – Προς Δαμασκόν του August Strindberg (11 – 22.5.2016)

•Άννα Κοκκίνου / Εγώ, ο Θουκυδίδης, ένας Αθηναίος (από Οκτώβριο 2015)

• Πάρις Μέξης / Ο γλάρος Ιωνάθαν (από Οκτώβριο 2015)

 

XOΡΟΣ

 

• RootlessRoot / Europium (29.10 – 1.11.2015)

• John Adams, Lucinda Childs, Frank Gehry / Available Light (5 – 8.12.2015)

•KVS & les ballets C de la B / Coup Fatal (17 – 19.12.2015)

• Ίρις Καραγιάν (26 – 29.2.2016)

• Dancing to Connect / Χορεύω άρα επικοινωνώ (20.3.2016)

• TAO Dance Theater / 6+7 (9 – 10.4.2016)

 

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΑΤΡΟΥ – ΧΟΡΟΥ

 

• Transitions 3 (11 – 29.11.2015)

• Dan Perjovschi (εικαστικά) (11 – 29.11.2015)

• Árpád Schilling, THE DAY OF FURY (Η μέρα της οργής) (11 – 12.11.2015)

• Proton Theatre, FRANKENSTEIN PROJECT (13 – 15.11.2015)

• Béla Pintér, OUR SECRETS (Τα μυστικά μας) (14 – 15.11.2015)

• Lola Arias, AUDITION FOR A DEMONSTRATION (Ακρόαση για μια διαδήλωση) (17.11.2015)

• Handa Gote, Research & Development, CLOUDS (Σύννεφα) (21 – 22.11.2015)

• Marta Górnicka, MAFNIFICAT (21 – 22.11.2015)

• Eszter Salamon, MELODRAMA (25 – 26.11.2015)

• Dora Sulženko Hoštová, PROCESS (25 – 26.11.2015)

• Krzysztof Garbaczewski, YBONNH, Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΤΗΣ ΒΟΥΡΓΟΥΝΔΙΑΣ του Witold Gombrowicz (28 -29.11.2015)

• Wojtek Ziemilski, SMALL NARRATION (Μια μικρή αφήγηση) (28 – 29.11.2015)

• 3Ο Φεστιβάλ νέων χορογράφων (23 – 24.3.2016)
• Φεστιβάλ Εφηβικού Θεάτρου 2016 (22 – 24.4.2016)
• Fast Forward Festival (FFF) 3: Central Europe (16 – 31.5.2016)

• Thomas Bellinck, DOMO DE EUROPA HISTORIO EN EKZILO (Το σπίτι της ευρωπαϊκής ιστορίας στην εξορία) (16 – 31.5.2016)

• Back2Back Theatre, SMALL METAL OBJECTS (20 – 22.5.2016)

• Brett Bailey, EXHIBIT B (24 – 29.5.2016)

• Arkadi Zaides, ARCHIVE (25 – 26.5.2016)

• Edit Kaldor, WEB OF TRUST (Ιστός εμπιστοσύνης) (29 – 30.5.2016)

 

ΜΟYΣΙΚΗ

 

• Mostly Other People Do the Killing (M.O.P.D.t.K) (9 – 10.10.2015)

• Sokratis Sinopoulos Quartet (24.10.2015)

• Rudresh Mahanthappa (6.11.2015)

• Το Ελληνικό Σχέδιο / Η μουσική εμπνέει τη λογοτεχνία (6.11.2015)

• David Virelles (11.11.2015)

• Το Ελληνικό Σχέδιο / Αγώνες Δημιουργίας Ελληνικού Τραγουδιού 5 (11.12.2015)

• Το Ελληνικό Σχέδιο / Κύκλος: Μετασχηματισμοί (27.1.2016)

• Lumen Drones (28.1.2016)

• Καμεράτα / Η σωφρονιστική αποικία των Phillip Glass – Franz Kafka (28 – 31.1.2016)

• Ergon Ensemble / Αφιέρωμα στον Claude Vivier (13.2.2016)

• Το Ελληνικό Σχέδιο / Κύκλος: Μετασχηματισμοί (17.2.2016)

• Μια γέφυρα μουσικής πάνω από τη Συγγρού (24.2 – 24.5.2016)

• Δημήτρης Παπαδημητρίου / Το χρονικό ενός πρώιμου φθινοπώρου (4 – 5.3.2016)

• Open Day / Minimalism(s) (6.3.2016)

• Κώστας Θεοδώρου / Rousilvo – Ηχόδραμα σαν Ιστορία (9 – 10.3.2016)

• Το Ελληνικό Σχέδιο / Κύκλος: Μετασχηματισμοί (17.3.2016)

• Ambrose Akinmusire (18.3.2016)

• Giovanni Guidi (30.3.2016)

• dissonArt ensemble / Pierrot Lunaire του Arnold Schönberg (2 – 3.4.2016)

• ARTéfacts ensemble (13 – 14.4.2016)

• Το Ελληνικό Σχέδιο / Μια φορά κι έναν καιρό (16 – 17.4.2016)

• Breakfast Club / Το εντός αντιπαρέχεται (23 – 24.4.2016)

• Neue Vocalsolisten Stuttgart / Φωνές στο Χώρο (13.5.2016)

• Κ. Βήτα / Ρεμπέτικο (Μαρίκα Παπαγκίκα-Σωτηρία Μπέλλου (3 – 4.6.2016)

 

 

Γιάννα στις 10 Αυγούστου 2015

Με τη μουσικοχορευτική εκδήλωση «Tango Acropolis», θα υποδεχθεί το Μουσείο της Ακρόπολης τη φετινή αυγουστιάτικη πανσέληνο. Συγκεκριμένα, το Σάββατο 29 Αυγούστου οι λάτρεις του τάνγκο θα μπορούν να απολαύσουν μουσική και χορό στον προαύλιο χώρο του Μουσείου.

Συγκεκριμένα, από τις 20:30 μ.μ. ως τις 23:30 μ.μ. ο προαύλιος χώρος του Μουσείου θα μετατραπεί σε μια μεγάλη πίστα.

Όπως πληροφορεί το μουσείο, διεθνώς αναγνωρισμένοι καλλιτέχνες θα παρουσιάσουν χορογραφίες τάνγκο και στη συνέχεια το κοινό θα έχει την ευκαιρία να χορέψει με μουσική από την ορχήστρα του γνωστού και αγαπημένου συνθέτη Μάριου Στρόφαλη.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της πρεσβείας της Αργεντινής σε συνεργασία με το Μουσείο Ακρόπολης και η είσοδος θα είναι ελεύθερη.

Επιπλέον, την ημέρα αυτή το Μουσείο θα παραμείνει ανοιχτό από τις 08:00 το πρωί ως τα μεσάνυχτα (η είσοδος στο Μουσείο θα είναι ελεύθερη από τις 20:00 το βράδυ), δίνοντας την ευκαιρία στους επισκέπτες να περιηγηθούν τους χώρους της μόνιμης έκθεσης αλλά και την περιοδική έκθεση «Σαμοθράκη – Τα Μυστήρια των Μεγάλων Θεών».

Τις ίδιες ώρες θα λειτουργεί και το εστιατόριο του Μουσείου.

 

 

Στέκω Ακόμα

 

Μας θέλουν να λυγίσουμε – να φτάσουμε στον πάτο

Μπροστά να προχωρήσουμε – με το κεφάλι κάτω

Μας λένε πως ξοφλήσαμε – ψηλώσαμε τα χέρια

Πως όλα πια τελειώσανε – θα ζούμε στη μιζέρια

 

Όταν κάτι τελειώνε κάτι νέο αρχίζει

Κι ότι δεν σε σκοτώνει τη ζωή σου γεμίζει

Κι αν δεν τέλειωσα πια κι αν δεν κλείνω το στόμα

Ρίξε κι άλλη γροθιά – Στέκω ακόμα

 

Τόσες φορές το δείξαμε – ότι μαζί μπορούμε

Φτάνει να το θελήσουμε – κι όλοι να ενωθούμε

Μόνος σου βρες το στη ζωή – εκεί είναι γραμμένο

Μαζί αν το θελήσουμε – δεν έχει πεπρωμένο

 

Όταν κάτι τελειώνε κάτι νέο αρχίζει

Κι ότι δεν σε σκοτώνει τη ζωή σου γεμίζει

Κι αν δεν τέλειωσα πια κι αν δεν κλείνω το στόμα

Ρίξε κι άλλη γροθιά – Στέκω ακόμα

 

Only united we move on

Only united we move strong

Only united we won’t fail

Only Love the only way

 

Όταν κάτι τελειώνει κάτι νέο αρχίζει

Κι ό,τι δε σε σκοτώνει – ειν” η ζωή σου

 

Όχι δεν τέλειωσα πια δεν θα κλείσω το στόμα

Ρίξε κι άλλες γροθιές – Στέκω ακόμα

Στέκω ακόμα – Στέκω ακόμα!

 

 

Γιάννα στις 13 Ιουνίου 2015

ο Κήπος του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών είναι έτοιμος να υποδεχτεί κοινό και μουσικούς από την Παρασκευή 12 Ιουνίου έως και τον προσεχή Σεπτέμβριο μια σειρά συναυλιών. Αγαπημένη συνήθεια που έγινε θεσμός και υπόσχεται βραδιές μελωδικές, δροσερές, κάτω από τα αστέρια. Μεταξύ άλλων το πρόγραμμα περιλαμβάνει εμφανίσεις των Νίκου Πορτοκάλογλου, Μαριέτας Φαφούτη, Angelica Dusk, τα γενέθλια του Μίκη Θεοδωράκη στις 29 Ιουλίου ενώ αξίζει να επισημανθεί ότι το πρόγραμμα θα διαρκέσει Ιούνιο, Ιούλιο και Αύγουστο.

 

Το βράδυ της 21ης Ιουνίου ο Κήπος γιορτάζει την Ημέρα της Μουσικής με ένα πολύχρωμο καλειδοσκόπιο με τραγούδια και συνθέσεις από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο, ορχηστρικά και χορωδιακά κομμάτια, κλασικά έργα και άφρο-τζαζ δημιουργίες. Το τμήμα χορωδίας Polyphonica Voices (μουσική διεύθυνση: Μαρίζα Βαμβουκλή) και το τμήμα κρουστών Polyphonica Drums (μουσική διδασκαλία: Γιώργος Φασόλης) έχουν ετοιμάσει ένα μουσικό ταξίδι που ξεκινά από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία και φτάνει μέχρι την Αφρική και τη Νότια Αμερική, με γνωστά τραγούδια και κομμάτια από διαφορετικά μέρη του κόσμου.

Από τη Γιορτή της Μουσικής δεν λείπει η Kρατική Ορχήστρα Αθηνών που παρουσιάζει αποσπάσματα από τις δύο Σουίτες από την Κάρμεν του Μπιζέ, καθώς και έργα Βιβάλντι και Μόντι. Τα σολιστικά μέρη ερμηνεύουν οι τρομπετίστες Παναγιώτης Καίσαρης και Γιάννης Καραμπέτσος και ο βιολονίστας Γιώργος Μάνδυλας. Την ΚΟΑ διευθύνει ο Ουίλλιαμ Κούνχαρντ. Την ελληνική μουσική σκηνή θα εκπροσωπήσει ένας ξεχωριστός ερμηνευτής, ο Βασίλης Γισδάκης, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα με τραγούδια από το νέο του άλμπουμ Της ημέρας τα σκοτάδια, αλλά και αγαπημένες δημιουργίες των Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Μαρκόπουλου κ.ά. Η βραδιά θα κλείσει με το πάρτι των Happy Dog Project και την Esterina, τη special guest της μπάντας, πάντα σε… super groovy χορευτικό κλίμα

Από .tovima.gr

Γιάννα στις 9 Μαρτίου 2015

Ευχαριστούμε την Ελένη!ξεδίπλωσε μπροστά μας την ομορφιά της φωνής της και της ψυχής της… και σαν την κόρη των στίχων του Λουδοβίκου, με τα μάτια χαμηλά…χίλια ρουμπίνια μάς σκόρπισε εκείνη την βραδιά…

 

«ΤΟ ΡΟΔΙ» ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

Στέκει μια κόρη

μπρος στα σκαλιά

κι έχει τα μάτια της χαμηλά

 

Ρίχνει το ρόδι

μες την αυλή

χίλια ρουμπίνια

σκορπά στη γη …

Γιάννα στις 9 Μαρτίου 2015

Από την ΒΟΥΛΑ

Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους φίλους της

ανέλιξης για την υπέροχη χθεσινή εκδήλωση!

Στο Λουδοβίκο και την Ελένη

για το υπέροχο ταξίδι στη μαγεία της

μουσικής και της ζωής  αφιερώνω:

Σαν τον ήλιο το Θεό ψηλά στον Ψηλορείτη

τους άλιωτους πάγους της ψυχής,

του πόνου, της χαράς κατάφερες να λιώσεις.

Και τότε εγίναν πότε χείμαρρος και πότε

ποταμός που

αντάμωσε και δρόσισε τις πεδιάδες της

ψυχής…..

Γιάννα στις 8 Μαρτίου 2015

Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων και ο συνεργάτης του Μανόλης Μπαρδάνης προσέφεραν φιλικά την μουσική τους στην γιορτή των 20 χρόνων της ΑΝΕΛΙΞΗΣ..

Σας ευχαριστούμε πολύ για την προσφορά σας αυτή!

Σας ευχαριστούμε γιατί μας χαρίσατε απλόχερα στιγμές μοναδικές, γιατί μας κάνατε να τραγουδήσουμε, να κλάψουμε, να γελάσουμε,να ταξιδέψουμε, να θυμηθούμε… Σας ευχαριστούμε γιατί μας χαρίσατε απλόχερα συναίσθημα και πολιτισμό.

 

«ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ» ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

Γυρίζω από το ταξίδι της ζωής με τη καρδιά γεμάτη δρόμους,

ακούραστος προσκυνητής.

Είδα σοφούς να απορούνε και απλούς ανθρώπους να απαντούν…

για το χορτάρι που ανεβαίνει, ακόμα κι όταν το πατούν.

Κάποτε πήγα να λυγίσω κι είδα τον Αλεξανδρινό

να δείχνει με το χέρι την Ιθάκη… αβέβαιο προορισμό.

Το πιο κουραστικό ταξίδι το κανα μέσα μου βαθιά

Βρήκα δε βρήκα εγώ το ξέρω

πετώντας πάνω απ’ τη φωτιά.

Χωρίς αποσκευές γυρίζω από το ταξίδι μιας ζωής

Χωρίς αποσκευές θα φύγω… στο τέλος τούτης της γιορτής»