Υπάρχουν τραγούδια που ψιθυρίζουν, που τρυπώνουν αθόρυβα στις γωνιές της μνήμης και υπάρχουν τραγούδια που υψώνονται σαν ύμνοι.
Το «Καημέ», από τον δίσκο «Όρθιοι», στέκει όρθιο σαν προσευχή και σαν δοξολογία στην παράδοση, στην ελληνική παράδοση που κυλάει αδιάκοπα στον χρόνο, που ενώνει τον Απόλλωνα με τον Διγενή Ακρίτα, τον Διόνυσο με τον ανώνυμο αγωνιστή κάθε εποχής.
Αν η παράδοση είναι ρίζα κι εμείς τα κλωνάρια της, ο κορμός της θα είναι πάντοτε τα τραγούδια. Μέσα τους ανασαίνει η γη μας με μελωδίες που γεννιούνται σε πέτρινα χωριά κάτω από έναν γέρικο πλάτανο, ανεβαίνουν σε κορφές που σκεπάζει η ομίχλη, σμίγουν με μοιρολόγια που γίνονται πανηγύρι όταν ξημερώνει, κυλούν σαν ποτάμι ώσπου να συναντήσουν σκοπούς σύγχρονους και ψαλμούς αρχέγονους κι έτσι πλέκουν μία ενιαία φλέβα που πάλλεται μέσα μας.
Σας αφιερώνω αυτό το τραγούδι, όπως το αφιέρωσα χθες σε εκείνους που μου έκαναν την τιμή να ανταμώσουμε στη Διδότου. Λιτά —ένα πιάνο κι η φωνή-
ακουμπήσαμε τη σκέψη και την καρδιά μας πάνω σε αυτή τη μεγάλη, ζωντανή παράδοση, εκεί όπου οι ήχοι γίνονται γέφυρες ανάμεσα στο χθες και το αύριο.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΕΚΚΑΣ
