Θα ήθελα, στα χρόνια αυτά
ο νους να ταξιδέψει,
σ’ εκείνες τις μικρές στιγμές,
που παρελθόν γινήκαν
κι είπα, να στολιστώ φτερά,
στα μάτια και στη σκέψη
και να γευτώ απ’ τις ώρες τους,
ότι γλυκό, αφήκαν.
*
Θα ‘θελα, μέσ’ στις γειτονιές,
τα χιόνια να πατήσω
και σε στενά και στιαστά,
να παίξω χιονομπάλες
και αψηφώντας παγωνιές,
τ’ αυτιά μου να στολίσω,
με σκουλαρίκια πλουμιστά,
τις κρυσταλένιες στάλες.
*
Θα ‘θελα, απ’ τις στιγμές αυτές,
τις τόσο μακρινές,
να ανασάνω Φαναριού
αέρα μυροβόλο,
να ξαναζήσω όνειρα,
που, αιώνιοι ταξιδευτές,
γίναν, χωρίς επιστροφές,
στου ουρανού, το θόλο.
*
Της νοσταλγίας τα πανιά
απλώνω στο κατάρτι,
του πλοίου, που λυκνίζεται,
στο πέλαγος του Αιγαία
και στης καρδιάς τον ομφαλό,
σαν φτάσουν και στου χάρτη,
τα όνειρα, ν’ ανταμωθούν,
με τις στιγμές.. μοιραία…
Από την Παρασκευή Μπαρδάνη
