Κυριακή στις 27 Απριλίου 2014

http://enallaktikidrasi.com/2014/03/synaisthimatikos-ekviasmos-pio-syxnos-apo-oti-nomizoume/

από την Αρχοντούλα

Κυριακή στις 27 Απριλίου 2014

http://enallaktikidrasi.com/2014/04/n-donald-walsch-agapa-ma-mi-dexesai-na-kakometaxeiristis/

Από την Αρχοντούλα

Γιάννα στις 25 Απριλίου 2014

«Καλημέρα», είπε. Ήταν ένας ανθισμένος κήπος με τριαντάφυλλα. «Καλημέρα», είπαν τα τριαντάφυλλα. Ο μικρός πρίγκηπας τα κοίταξε. Έμοιαζαν όλα στο λουλούδι του. «Τι είσαστε;», τα ρώτησε έκπληκτος. «Είμαστε τριαντάφυλλα», είπαν τα τριαντάφυλλα. «Α!» έκανε ο μικρός πρίγκηπας… Κι αισθάνθηκε πολύ δυστυχισμένος. Το λουλούδι του του “χε πει, πως ήταν το μοναδικό στο σύμπαν. Και να που υπήρχαν πέντε χιλιάδες, όλα τους όμοια, μέσα σ” έναν μόνο κήπο. «θα αισθανόταν πολύ προσβεβλημένο, αν το “βλεπε αυτό», σκέφτηκε, «θα “βηχε πολύ καί θα “κανε πως πεθαίνει, για ν” αποφύγει τη γελοιοποίηση. Και θα “μουνα υποχρεωμένος να κάνω, πως το φροντίζω, γιατί αλλιώς για να με ταπεινώσει κι εμένα, θ” άφηνόταν στ” αλήθεια να πεθάνει…» Μετά σκέφτηκε κι αυτό: «Νόμιζα, πως έχω τον πλούτο ενός μοναδικού στον κόσμο λουλουδιού καί δεν έχω παρά ένα συνηθισμένο τριαντάφυλλο. Αυτό καί τα τρία μου ηφαίστεια, που μου φτάνουν ως το γόνατο και που το ένα τους ίσως να “χει σβύσει για πάντα, δεν με κάνουν δα και κανένα μεγάλο πρίγκηπα…» Καί ξάπλωσε στα χορτάρια κι έκλαψε. Τότε είναι που παρουσιάστηκε η αλεπού. «Καλημέρα», είπε η αλεπού. «Καλημέρα», απάντησε ευγενικά ό μικρός πρίγκηπας, που στράφηκε μα δεν είδε τίποτα. «Εδώ είμαι», είπε η φωνή, «κάτω απ” τη μηλιά…» «Ποια είσαι;», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Είσαι πολύ όμορφη…» «Είμαι μια αλεπού», είπε η αλεπού. «Έλα να παίξεις μαζί μου», της πρότεινε ο μικρός πρίγκηπας. «Είμαι τόσο λυπημένος…». «Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου», είπε η αλεπού. «Δεν είμαι εξημερωμένη». «Α! συγνώμην» έκανε ο μικρός πρίγκηπας. Αλλά μετά από σκέψη πρόσθεσε: «Τι σημαίνει «εξημερώνω»;» (…) «Είναι κάτι πολύ ξεχασμένο», είπε η αλεπού. «Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς»». «Δημιουργώ δεσμούς;» «Βέβαια», είπε η αλεπού. «Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα αγοράκια. Και δεν σ” έχω ανάγκη. Και δεν μ” έχεις ανάγκη ούτε κι εσύ. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Όμως, αν μ” εξημερώσεις, θα “χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. θα “σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο, θα “μαι για σένα μοναδική στον κόσμο…» «Αρχίζω να καταλαβαίνω», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Υπάρχει ένα λουλούδι… νομίζω ότι με έχει εξημερώσει…» «Μπορεί», είπε η αλεπού. (…) Αλλά η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της: «Ή ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι με κυνηγούν. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους, κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν μεταξύ τους. Έτσι πλήττω λιγάκι. Αλλά αν μ” εξημερώσεις, η ζωή μου θα “ναι σα φωτισμένη απ” τον ήλιο. θ” αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων πού θα “ναι διαφορετικός απ” όλους τους άλλους. Τ” άλλα βήματα με κάνουν να ξαναγυρνώ κάτω απ” τη γη. Τα δικά σου θα με καλούν σα μουσική να βγω απ” την υπόγεια φωλιά μου. Και μετά, κοίτα! Βλέπεις εκεί κάτω τους κάμπους με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μού είναι άχρηστο. Οι κάμποι του σταριού δεν μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι θλιβερό. Αλλά έχεις μαλλιά χρυσαφιά. Έτσι θα “ναι θαυμάσια, αν μ” εξημερώσεις! Το στάρι, που είναι χρυσαφί, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ” αρέσει ν” ακούω τον άνεμο στα στάρια…» Η αλεπού σώπασε καί κοίταξε για πολύ το μικρό πρίγκηπα: «Σε παρακαλώ …εξημέρωσέ με!», είπε. (…) Έτσι ο μικρός πρίγκηπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίασε η ώρα της αναχώρησης: «Α!» είπε η αλεπού… «θα κλάψω». «Εσύ φταις», είπε ο μικρός πρίγκηπας, «εγώ δεν ήθελα καθόλου το κακό σου, αλλά θέλησες να σ” εξημερώσω». «Ναι σίγουρα», είπε η αλεπού. «Αλλά θα κλάψεις!», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Ναι σίγουρα», είπε η αλεπού. «Τότε δεν κερδίζεις τίποτα!» «Κερδίζω», είπε η αλεπού, «εξ αιτίας του χρώματος που έχει το στάρι.» Μετά πρόσθεσε. «Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις ότι το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο, θα ξανάρθεις να μ” αποχαιρετήσεις, κι εγώ θα σου χαρίσω ένα μυστικό.» Ο μικρός πρίγκηπας πήγε να δει τα λουλούδια (…) καί ξανάρθε στην αλεπού: «Αντίο» είπε. «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.» «Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια», επανέλαβε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται. «Ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου αυτός είναι που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό.» «Ο χρόνος πού έχασα για το τριαντάφυλλό μου…», έκανε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται. «Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια», είπε η αλεπού. «Αλλά εσύ δεν πρέπει να το ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος γι” αυτό που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…» «Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου», επανέλαβε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται.

 

 

Γιάννα στις 25 Απριλίου 2014

Eνδοσχολική  και διαδικτυακή βία (Βullying και cyber-bullying): είναι προτιμότερο να την προλάβεις

Με τον όρο bullying χαρακτηρίζονται τα φαινόμενα εκφοβισμού παιδιών, προεφήβων και εφήβων, εντός και εκτός σχολείου, με λεκτική ή σωματική βία και στόχο την συναισθηματική ή και την σωματική κυριαρχία πάνω τους, ενώ με τον όρο cyber-bullying χαρακτηρίζονται τα φαινόμενα εκφοβισμού μέσω διαδικτύου ή άλλων μέσων επικοινωνίας (κινητά τηλέφωνα κλπ.).

Τα φαινόμενα ενδοσχολικής  ή διαδικτυακής βίας πληθαίνουν ανησυχητικά και μαζί τους αυξάνεται και ο αριθμός των αυτοκτονιών εφήβων.  Άλλο ένα θύμα εκφοβισμού, μια έφηβη  από τον Καναδά αυτή τη φορά, προτίμησε να τερματίσει τη ζωή της προκειμένου να αποφύγει τον διασυρμό της με μια τόπλες φωτογραφία που είχε μοιραστεί με κάποιον στο διαδίκτυο. Σ” αυτές τις περιπτώσεις ο περίγυρος αιφνιδιάζεται από την «υπερβολή» ή το δραματικό τελεσίδικο της αντίδρασης του ανήλικου  θύματος, λησμονώντας τα τρωτά της ανολοκλήρωτης ακόμα προσωπικότητάς του. Ενώ ο ώριμος ενήλικος έχει αναπτύξει τις απαραίτητες αντιστάσεις ώστε να αντιμετωπίζει ή να αποφεύγει τις κακοτοπιές, ο ανώριμος και ενοχικός ανήλικος, πρόσφορο θύμα σε χειραγώγηση κάθε είδους, είτε υποκύπτει στον φόβο και στον εκβιασμό, είτε τερματίζει την ζωή του, απορρίπτοντας ολοκληρωτικά τον «ανάξιο» εαυτό του. Ακόμα και οι δράστες του εγκληματικού εκφοβισμού δηλώνουν απορημένοι και μετανιωμένοι για τις τραγικές συνέπειες  της πράξης τους, αλλά το κακό δεν διορθώνεται.

Κατηγορούμε τους ενήλικες που »δεν σηκώνουν αστείο» ή «παίρνουν πολύ στα σοβαρά τον εαυτό τους» οτι πάσχουν από έλλειψη χιούμορ, αλλά ένα αστείο είναι πάντοτε βαρύτερο για τον ανήλικο, ιδίως όταν προέρχεται από τους συνομηλίκους του, οι οποίοι αποτελούν την καθημερινή συναναστροφή του, δηλαδή τον κόσμο του. Το κράξιμο και οι καζούρες μπορεί για κάποιους να είναι ένα ευχάριστο χόμπι, αλλά οι καζούρες στις οποίες οι «χιουμορίστες» θύτες πλειοψηφούν απέναντι σε ένα ανήλικο θύμα που είναι μόνο του, δεν είναι καθόλου αθώες.  Η ανωριμότητα και η ντροπή του θύματος για τον δυσάρεστο ρόλο του αφελούς αποδιοπομπαίου κορόιδου που του επιφυλάχθηκε, δεν αποκλείεται να προσδώσουν σε ένα φαινομενικά ασήμαντο συμβάν διαστάσεις δράματος. Η άγαρμπη αντιμετώπιση εμφανισιακών ιδιαιτεροτήτων, σωματικών ή διανοητικών μειονεξιών ή ακόμη και άριστων επιδόσεων στα μαθήματα, στοιχειώνουν το παρελθόν πολλών από μας.

Ακόμη και όταν το «σπορ» του bullying παίρνει ομαδικό χαρακτήρα με αντίπαλους εύθικτους πιτσιρικάδες που δεν σηκώνουν πείραγμα ή άποψη διαφορετική από τη δική τους, το αποτέλεσμα είναι ο  φαύλος κύκλος μιας «βεντέτας» απρόβλεπτης διάρκειας και έκβασης. Ποιος από τους αντιμαχόμενους να υποχωρήσει, αφού σ” αυτόν τον ανάλγητο κόσμο με την φιλοσοφία του κερδισμένου  κυρίαρχη, κανένας δεν θέλει να μείνει με τον τίτλο του καρπαζοεισπράκτορα στο χέρι; Τα άγχη της «πρωτιάς» και της «νίκης», εμπνευσμένα και υποδαυλισμένα από κίβδηλα πρότυπα καταφερτζήδων, τσαμπουκάδων, ευέλικτων ανατροπέων ηθικών κανόνων και κανόνων γενικώς, προαγωγών της ανθρωποφαγίας και κοστουμαρισμένων κυνισμών μάρκας  »ξέρεις ποιος είμαι εγώ», κάνουν την αποτυχία δυσβάσταχτη. Να είσαι θύμα, αφελής, κορόιδο, υποχωρητικός, χαμένος ή απλά διαφορετικός, είναι ντροπιαστικά δυσοίωνο για την κοινωνική σου σταδιοδρομία.

Άγριος, βιαστικός και ακατανόητος κόσμος, αλλά η τζάμπα μαγκιά του bullying ή του cyber-bullying δεν μπορεί να είναι της μόδας. Οφείλουμε να ενημερώσουμε τα παιδιά για τους κινδύνους του διαδικτύου, τονίζοντας οτι στο παραμικρό ύποπτο σημάδι είναι επιβεβλημένη η άμεση ενημέρωση των γονιών τους, δίχως φόβο για την αντίδρασή τους. Τους οφείλουμε υπομονή και κατανόηση, αξιοποιώντας το απόθεμα χιούμορ που συσσωρεύσαμε και την φιλοσοφημένη ανθεκτικότητα που αποκτήσαμε από τις δικές μας, λιγότερο ή περισσότερο, δυσάρεστες εμπειρίες εκφοβισμού από το μαθητικό, και όχι μόνο, παρελθόν μας. Οφείλουμε να τα βοηθήσουμε να εκτιμούν  την συντροφικότητα και την ανεκτικότητα, ενημερώνοντάς τα όχι μόνο για τις δυσάρεστες και απρόβλεπτες επιπτώσεις του εκφοβισμού, αλλά και για τα αίτια της συμπεριφοράς του ανήλικου θύτη, που μπορεί και ο ίδιος να αντιμετώπισε ή  να αντιμετωπίζει εκφοβισμό από άλλους. Τέλος, τους οφείλουμε ένα θετικό πρότυπο ζωής και την υπόσχεση να καλυτερέψουμε τη ζωή και το μέλλον τους. Δεν είναι εύκολο να βρούμε αισιόδοξα μηνύματα, αλλά, εφόσον τους τα χρωστάμε, θα τα δημιουργήσουμε με ότι ωραίο μας έχει απομείνει.

Aπό Metabook

 

 

 

Γιάννα στις 25 Απριλίου 2014

Οι ιδρυτές του google o Larry Page και ο Sergey Brin ισχυρές προσωπικότητες και παθιασμένοι με τους υπολογιστές διαφωνούσαν με έντονο τρόπο για όλα την πρώτη φορά που συναντήθηκαν το 1995. Σπουδαστές στην επιστήμη των υπολογιστών και οι δυο, σε μια συνάντηση ξενάγηση στο πανεπιστήμιο του Stanford, διαφωνούσαν σε όλα μέχρι που βρήκαν κοινό τόπο στον τρόπο που σκέφτονταν, για το πως έπρεπε να αντιμετωπιστεί το ζήτημα της άντλησης σχετικών μεταξύ τους πληροφοριών από μια τεράστια βάση δεδομένων.

 

Η συνεργασία τους δεν άργησε να ξεκινήσει και το 1996 δημιούργησαν μια μηχανή αναζήτησης, την BackRub. Έχοντας έλλειψη πόρων, δοκίμασαν να στήσουν ένα δίκτυο υπολογιστών με φθηνά μηχανήματα μιας και ο Larry είχε ευχέρεια με τις επισκευές μηχανημάτων (αν και είχε αποκτήσει κακή φήμη από τότε που επισκεύασε έναν εκτυπωτή χρησιμοποιώντας τουβλάκια Lego). Πολύ συχνή ήταν η αναζήτηση τους για πιθανούς δανεικούς υπολογιστές από οπουδήποτε στο πανεπιστήμιο, για την επέκταση του δικτύου τους.

 

 

Ένα χρόνο αργότερα ήδη είχε ξεκινήσει να μεγαλώνει η φήμη για την καινούργια τεχνολογία αναζήτησης που εφάρμοζαν. Το 1998 συνέχιζαν να καλυτερεύουν την τεχνολογία που αποτέλεσε την καρδιά του google και έψαχναν για πιθανούς συνεργάτες παρόλο που δεν είχαν σκεφτεί ακόμα να δημιουργήσουν μια εταιρεία για την τεχνολογία τους. Μεταξύ αυτών που απευθύνθηκαν ήταν και o David Filo, φίλος κι ο ένας εκ των συνιδρυτών του Yahoo, ο οποίος τους ενθάρρυνε και τους είπε όταν θα ανέπτυσσαν πλήρως την ιδέα τους να τον ειδοποιούσαν, τους συμβούλευσε μάλιστα να ιδρύσουν μια δικιά τους εταιρεία με τη μηχανή αναζήτηση τους. Όμως δεν ήταν όλα θετικά, ο πρόεδρος ενός μεγάλου portal τους είπε ότι «όσο είμαστε στο 80% ισάξιοι του ανταγωνισμού, είμαστε μια χαρά και ότι οι χρήστες του Internet δεν ενδιαφέρονται για αναζητήσεις». Έχοντας αποτύχει να τραβήξουν το ενδιαφέρον των μεγάλων portal της εποχής αποφάσισαν ότι κάνουν να το κάνουν μόνοι τους, έτσι άρχισαν την αναζήτηση μετρητών καταρχάς για να ξεπληρώσουν τις πιστωτικές τους κάρτες που τις είχαν φτάσει στα όρια για να αγοράσουν ένα terabyte μνήμης για το δίκτυο τους. Τότε μίλησαν στον Andy Bechtolsheim έναν από τους ιδρυτές της Sun microsystems μόνο που τον είδαν για σύντομο χρονικό διάστημα, ίσα ίσα που πρόλαβαν τα του αναπτύξουν τις ιδέες τους. Ο Bechtolsheim, άνθρωπος που έβλεπε μακρυά κατάλαβε το πόσο σημαντικό είναι το εγχείρημα τους. Όμως ήταν βιαστικός και έπρεπε να φύγει. «Αντί να μου εξηγήσετε όλες τις λεπτομέρειες γιατί να μη σας δώσω κατευθείαν μια επιταγή;» τους είπε και τους την έδωσε. 100000 δολάρια πληρωτεές στην εταιρεία google. Ομως εταιρεία google δεν υπήρχε ακόμα για να την εισπράξει. Η επιταγή περίμενε μερικές βδομάδες στο συρτάρι τους. Όταν μετά από επίμονες παρακλήσεις σε φίλους, συγγενείς και γνωστούς κατάφεραν να μαζέψουν τελικά γύρω στο ένα εκατομμύριο δολάρια, τον Σεπτέμβριο του 1998, η εταιρεία google ήταν πια επίσημο γεγονός και ήταν η εταιρεία που σε λίγα χρόνια ανέτρεψε τα πάντα στην τεχνολογία των μηχανών αναζήτησης.

 

 

 

Οι βαριά οπλισμένοι άντρες εισέβαλαν στον γυναικείο κοιτώνα μέσα στη νύχτα και «φόρτωσαν» 230 κορίτσια σε οχήματα. Αυτό συνέβη την Μ. Δευτέρα και, οκτώ ημέρες αργότερα, οι 190 από τις μαθήτριες που απήχθησαν από το Κυβερνητικό Γυμνάσιο Θηλέων, στην πόλη Τσιμπόκ της Νιγηρίας, αγνοούνται ακόμη.
 
Κανείς δεν γνωρίζει πού βρίσκονται αλλά το πιο ανησυχητικό είναι, σύμφωνα με το CNN, ότι κανείς δεν δείχνει ιδιαίτερα σοκαρισμένος. «Ολόκληρη η κοινότητα συμπάσχει με τους γονείς», είπε στο αμερικανικό κανάλι η διευθύντρια του σχολείου Ασάμπε Κουαμπούρα«Αλλά ο κόσμος στα χωριά δεν έχει εκπλαγεί».
 
Αυτή είναι η ζωή στην άναρχη νιγηριανή επαρχία Μπόρνο. Η πάμπτωχη αυτή γωνιά της Νιγηρίας, κοντά στα σύνορα με το Καμερούν, βιώνει συχνά παρόμοια περιστατικά βίας.
 
Τους τελευταίους 11 μήνες οι επαρχίες Μπόρνο, Γιόμπε και Ανταμάουα έχουν τεθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω των επιθέσεων από την Μπόκο Χαράμ. Η ισλαμιστική αυτή οργάνωση τοποθετεί βόμβες σε εκκλησίες και τζαμιά, απαγάγει γυναίκες και παιδιά και δολοφονεί πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες. Τα θύματα των απαγωγών, οι οποίες έχουν γίνει συνηθισμένο φαινόμενο, συνήθως γίνονται σκλάβοι του σεξ ή μαγείρισσες και σπανίως δολοφονούνται.
 
Η βία της Μπόκο Χαράκ (που σημαίνει «Η δυτική παιδεία είναι αμαρτία» από το book _ βιβλίο _ και το χαράμι) προκάλεσε τον θάνατο 1.500 ατόμων τους τρεις πρώτους μήνες του 2014, κυρίως στη βόρεια Νιγηρία.
 
Στόχος της οργάνωσης είναι να επιβάλει τον νόμο της σαρία στη Νιγηρία, όπου ο βορράς είναι κυρίως μουσουλμανικός ενώ ο νότος χριστιανικός.
 
Ο νιγηριανός στρατός πολεμά την Μπόκο Χαράμ. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατηγορούν και τις δυο πλευρές: την Μπόκο Χαράμ για αδιάκριτες επιθέσεις και τον στρατό για εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες.
 
Σε προηγούμενες απαγωγές, τα θύματα εντοπίστηκαν να εργάζονται σε φάρμες. Πολλές κοπέλες ήταν έγκυοι ή είχαν αποκτήσει μωρά ως αποτέλεσμα βιασμού.
 
Το κύμα απαγωγών ξεκίνησε τον Μάιο του 2013 όταν ο ηγέτης της Μπόκο Χαράμ Αμπουμπακάρ Σεκάου ανακοίνωσε σε μαγνητοσκοπημένο του μήνυμα ότι οι απαγωγές θα αποτελούσαν μέρος της στρατηγικής του επειδή οι δυνάμεις ασφαλείας της Νιγηρίας αρπάζουν τις γυναίκες και τα παιδιά των μελών της οργάνωσης. Τα θύματα, πρόσθεσε, θα ξεκινούν μια νέα ζωή ως«δούλες».
 
Από ΤΟ ΒΗΜΑ
 
 
Γιάννα στις 23 Απριλίου 2014
AΠΟ ΤΗΝ ΓΕΩΡΓΙΑ

"...Ο Απρίλης είναι.... ο Μήνας ο σκληρός,
 γ ε ν ν ώ ν τ α ς 
μες απ’ την πεθαμένη γη... τις π α σ χ α λ ι έ ς, 
σ μ ί γ ο ν τ α ς... Θύμηση.... κι ε π ι θ υ μ ί α, 
ταράζοντας με τη βροχή της άνοιξης... ρίζες οκνές..."

Thomas Stern Eliot
απόσπασμα από.... "ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ"
Γιάννα στις 22 Απριλίου 2014

Ατμόσφαιρα σύγχρονου ολοκληρωτικού κράτους δημιουργεί στην σκηνή του Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας ο Σαμ Μέντες

Πρόκειται για μια βίαιη, σκοτεινή εκδοχή των τελευταίων ημερών ενός παρανοϊκού δικτάτορα. Ενας κόσμος φτιαγμένος με «υλικά» τα οποία αντλούνται από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που σημάδεψαν θλιβερά τον 20ο αιώνα, με αναφορές στην χιτλερική Γερμανία και την σταλινική Ρωσία. Ο Ληρ – τον ρόλο ερμηνεύει ο Σάιμον Ράσελ Μπιλ

«Είναι μια μοναδική, ξεχωριστή παράσταση» γράφει ο Μάικλ Μπίλιγκτον στον Guardian. «Συνδυάζει μια συμπαντική κλίμακα με μια οικεία αίσθηση στις λεπτομέρειες…Ο Σαμ Μέντες με την σκηνοθεσία και ο Ράσελ Μπιλ με την ερμηνεία αναδεικνύουν τον Ληρ ως ένα έργο παράλογων αντιφάσεων και τον κόσμο του Σαίξπηρ ως έναν κόσμο χωρίς λογική και χωρίς πρότυπο θείας δικαιοσύνης…»

Ενα βασίλειο, ένας βασιλιάς που συλλαμβάνει το πιο διαστροφικό σχέδιο διαθήκης και διαμοιρασμού της επικράτειάς του στις τρεις κόρες του και το υπόσχεται σ΄αυτήν η οποία θα του εξομολογηθεί την περισσότερη αγάπη. Ανίκανος να ξεχωρίσει την αγάπη από τον έπαινο και την κολακεία, προκαλεί τραγωδία και θάνατο. Η παράσταση αρχίζει εντυπωσιακά. Ο Ληρ έχει οργανώσει μια επίσημη τελετή, με μικρόφωνα και πολυπληθές κοινό για ν΄ακούσει τις δηλώσεις αγάπης από τις κόρες του. Η Γονερίλη και η Ρεγάνη παίζουν το παιχνίδι του, αλλά η Κορδέλια εκστομίζει αλήθειες πιστεύοντας ότι αυτή είναι η πραγματική πράξη αγάπης: το «αντίτιμο» είναι η απόρριψη και η καταδίκη του πατέρα της…

«Ο Σάιμον Ράσελ Μπιλ αποκαλεί τον Σαμ Μέντες αδελφή ψυχή  του στο θέατρο» γράφει ο Πολ Τέηλορ στον Independent. «Επί 25 χρόνια ο ένας αποσπά από τον άλλο τον καλύτερο εαυτό του. Εδώ και αρκετά χρόνια ετοίμαζαν την συνεργασία τους στον Ληρ. Χαίρομαι που μπορώ να γράψω ότι η αναμονή άξιζε τον κόπο…Είναι μια δυναμική παραγωγή της σαιξπηρικής τραγωδίας που αναμειγνύει το οικείο με το συμπαντικό, το επικό με το προσωπικό και αναδεικνύει κάθε λεπτομέρεια του έργο μ΄ένα φρέσκο ευρηματικό σφρίγος…»

Ενότητα: Ψυχοδυναμικές θεωρίες για τα αίτια των στερεοτύπων-προκαταλήψεων-ρατσισμού)

Ο Adorno και οι συνεργάτες του κατασκεύασαν μια κλίμακα βασισμένη σε προβολικά τεστς και άλλες ερωτήσεις με το όνομα F-scale, δηλαδή Φασιστική κλίμακα.

 

Η αυταρχική προσωπικότητα περιλαμβάνει τα εξής χαρακτηριστικά: 1) πίστη στις συμβατικές αξίες της κοινωνίας, 2) υποταγή σε αυταρχικές αξίες, 3) επιθετικότητα, 4) τάση να γίνεται αντιληπτή μόνο η επιφανειακή συμπεριφορά, και έλλειψη ευαισθησιών σε συναισθήματα και σκέψεις, 5) προλήψεις, 6) ψευτοδυναμικότητα, 7) ενδιαφέρον για εξουσία και δύναμη, 8) κυνισμός, 9) τάση να πιστεύει κανείς σε σκοτεινές, μεταφυσικές, καταστρεπτικές δυνάμεις που επηρεάζουν τον άνθρωπο, 10) πίστη ότι οι ερωτικές σχέσεις είναι ανήθικες.

 

Αποτελέσματα από μελέτες στις Η.Π.Α. έχουν δείξει, ότι τα άτομα που χαρακτηρίζονται ως αυταρχικά με βάση το F-scale συγχρόνως α) είναι προκατειλημμένα απέναντι σε μειονότητες, β) είναι πιστά σους παραδοσιακούς ρόλους της οικογένειας, γ) είναι πιο συντηρητικά στα πολιτικά τους φρονήματα, δ) έχουν προβλήματα προσαρμογής σε ομάδες με δημοκρατικό ύφος ή με laissez-faire ύφος, ε) δυσκολεύονται να αντιληφθούν την στάση των άλλων, στ) είναι καχύποπτα απέναντι στις προθέσεις των άλλων και συγχρόνως εκμεταλλεύονται τους άλλους και ζ) προέρχονται από οικογένειες με χαμηλή μόρφωση.

 

Ο Adorno και οι συνεργάτες του υποστήριξαν ότι ο τύπος της αυταρχικής προσωπικότητας ήταν πολύ πιθανότερο να εμφανίσει εθνοκεντρικές τάσεις.

 

Η αυταρχική προσωπικότητα, με όρους ψυχοδυναμικούς, θεωρείται ότι χαρακτηρίζεται τόσο από σαδιστικές όσο και από μαζοχιστικές τάσεις. Οι ισχυροί, αυστηροί γονείς δημιουργούν παιδιά που μαθαίνουν γρήγορα να υποτάσσονται στην εξουσία και φοβούνται να ορθώσουν το ανάστημά τους. Τέτοια παιδιά αναπτύσσουν μαζοχιστικές τάσεις και δουλοπρέπεια, καθώς υποτάσσονται στους γονείς. Τα κριτήρια των γονέων εσωτερικεύονται περίπου ολοκληρωτικά και έτσι αναπτύσσεται ένα ισχυρό υπερεγώ, μια τιμωρητική συνείδηση και ένα αίσθημα ότι οι κοινωνικοί κανόνες θα πρέπει να τηρούνται αυστηρά. Ενσταλάζονται λοιπόν στο παιδί η σημασία της υπακοής και ο σεβασμός για τις κοινωνικές συμβάσεις. Το μοτίβο αυτό συνεχίζεται για όλη τη ζωή του: άλλες εξουσιαστικές μορφές θα αντικαταστήσουν τους γονείς και αναπτύσσουν σεβασμό προς ηγέτες που είναι εξίσου αυστηροί με τους γονείς. Ωστόσο η υπερβολική ενδοτικότητα δημιουργεί μνησικακία. Η εχθρότητα που δεν ξέσπασε ποτέ στους γονείς προβάλλεται σε άλλους στόχους (π.χ.μειονοτικές εθνοτικές ομάδες).

 

O Adorno δεν υποστηρίζει ότι η προσωπικότητα και οι πρακτικές ανατροφής παιδιών γεννούν αυταρχικές και φασιστικές ιδεολογίες. Εισηγούνται ιδεολογίες που ταιριάζουν καλύτερα σε ορισμένους ανθρώπους εξαιτίας της ανατροφής τους.

 

Το κεντρικό πρόβλημα για τις αναλύσεις του ρατσισμού είναι η ερμηνεία της συλλογικής κοινωνικής δράσης. Αν και η θεωρία της αυταρχικής προσωπικότητας μπορεί να εξηγήσει τις πράξεις μερικών ατόμων, οι κριτικοί της επισημαίνουν ότι η θεωρία δεν είναι σε θέση να εξηγήσει το ρατσισμό σε μια κοινωνία. Είναι πρακτικά αδύνατο να υποστηρίξει κανείς ότι ένα ολόκληρο έθνος παρασύρεται από τον αντισημιτισμό εξαιτίας κοινών χαρακτηριστικών προσωπικότητας.

Δ. Γιώργας, Κοινωνική Ψυχολογία, τόμος Β’

από το sch.gr

Νέα μελέτη παρουσιάζει τις επιπτώσεις σε οργανικό αλλά και ψυχολογικό επίπεδο
Κυριακή στις 17 Απριλίου 2014
Δεν επιθυμώ να χαλάσω το σουαρέ ντε γκαλά όσων ραφτήκανε για να βγούνε στις αγορές. Αλλά ακόμα και να θέλεις - που ΔΕΝ θέλεις - πώς να προσπεράσεις τις φωτογραφίες που δημοσίευσαν το www.tovima.gr και ο συνάδελφος Βασίλης Λαμπρόπουλος; Τις 7 φρικιαστικές εικόνες που καταγράφουν καρέ καρέ τα μεσαιωνικά βασανιστήρια στα οποία υποβάλανε τον 42χρονο κακοποιό Ιλία Καρέλι οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι των φυλακών Νιγρίτας;
Επειδή ζούμε σε μια χώρα όπου αναλύουμε τα αυτονόητα να αρχίσουμε ως έξης: Ο Καρέλι ήταν ένας επικίνδυνος κακοποιός. Ο Καρέλι σκότωσε έναν σωφρονιστικό υπάλληλο. Ολοι πρέπει να τιμωρούνται, ανάλογα με τον αδίκημα. Και οι ποινές να τηρούνται. Κι αν τώρα - μες στο τσακίρ κέφι του ποινικού μας συστήματος - γίνει και μια τζούρα από σωφρονισμό, ακόμα καλύτερα. Αλλωστε, γι” αυτό τις φυλακές τις λένε «σωφρονιστικά ιδρύματα» κι όχι π.χ. «κολαστήρια» ή «μεσαιωνικά μπουντρούμια». Εντάξει; Συστηθήκαμε; Τα “παμε και τα συμφωνήσαμε; Ας πάει, λοιπόν, το εργάκι παρακάτω!
Οταν οι φωτογραφίες έκαναν τον γύρο του Διαδικτύου για μία ακόμα φορά η Χάνα Αρεντ με το βιβλίο της «Η κοινοτοπία του Κακού» χόρεψαν πάνω από τον τάφο του αξιακού μας συστήματος. Με δυο λόγια να θυμίσουμε πως η θεωρία της εβραίας διανοούμενης δημοσιογράφου και συγγραφέως είναι ότι για να «διαπραχθούν τερατωδίες δεν χρειάζονται τέρατα» (Ζίγκμουντ Μπάουμαν «Η φυσική ιστορία του Κακού»).
Αυτό που υποστηρίζει η Αρεντ είναι ότι σαδιστής και δολοφόνος μπορεί να γίνει ο καλός ανθρωπάκος της διπλανής πόρτας. Ο χαμογελαστός συμπολίτης μας που συναντάμε στο σουπερμάρκετ, στο μετρό, στην ουρά στην τράπεζα. Ο ευγενέστατος κυριούλης - ή κυριούλα - που εθίζεται σταδιακά στο «Κακό», χωρίς καν να το συνειδητοποιεί. Το είχα γράψει και παλιότερα, εμμονικά το επαναλαμβάνω και τώρα: το ίνδαλμά μου, η Αρεντ, που πολεμήθηκε όσο λίγοι στην εποχή της, έγραψε ένα άκρως προφητικό βιβλίο που δυστυχώς δικαιώνεται στις ημέρες μας.
Κι έτσι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν άτομα που επικροτούσαν τον βασανισμό μέχρι θανάτου. Το ανατριχιαστικό είναι ότι εκείνοι που έλεγαν «καλά του έκαναν» είχαν στο προφίλ τους εικόνες με ηλιοβασιλέματα, λουλουδάκια, ρητά σοφών. Και - φυσικά - δικές τους οικογενειακές φωτογραφίες: Αγκαλιάζανε τρυφερά το παιδί τους, τη μάνα τους, τον σύντροφό τους. Ποζάριζαν ευτυχισμένοι αγνοώντας ότι η παρουσία τους και μόνο επιβεβαίωνε τον σκοταδισμό της «Κοινοτοπίας του Κακού». Οι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας φαντασιώνονταν τα πιο φριχτά βασανιστήρια - με ποιο επιχείρημα;
«Αν ήταν δικό σου παιδί;».
Αυτή η φράση είναι η κολυμβήθρα του δικού τους Σιλωάμ. Είναι αυτό που μέσα στο μυαλό τους νομιμοποιεί τον Μεσαίωνα στον 21ο αιώνα. «Αν ήταν το δικό σου παιδί;». Κατά τα άλλα, «καταδικάζουν τη βία απ” όπου κι αν προέρχεται». Κατά τα άλλα, «είναι εναντίον των βασανιστηρίων». Κατά τα άλλα, είναι κατά της θανατικής ποινής. Αλλά…
 «Αν ήταν το δικό σου παιδί;».
Και βέβαια, αν τους απαντήσεις «αν το δικό σου παιδί το καταδίκαζαν εις θάνατον και αποδεικνυόταν ΜΕΤΑ ότι ήταν αθώο; Αν ήταν τότε το δικό σου παιδί;». Εκεί, άκρα του τάφου σιωπή. Καμία απάντηση.
Και βέβαια όλοι μπορούμε να κατανοήσουμε τον πόνο, την οργή, την οδύνη. Αλλά εδώ δεν μιλάμε για αυτοδικία: εδώ μιλάμε για καθαρό σαδισμό.
Αυτά όλα τα καλοκάγαθα ανθρωπάκια με τον βούρδουλα στην κωλότσεπη δεν καταλαβαίνουν ότι η πεμπτουσία του Ποινικού Κώδικα δεν είναι «το δικό μας παιδί». Δεν καταλαβαίνουν ότι ο νόμος δεν καθορίζεται από το παιδί του νομοθέτη. Κι εδώ δεν υπάρχει «ναι μεν, αλλά». Οπως δεν υπάρχει «ολίγον έγκυος», «ολίγον φασίστας», «ολίγον βασανιστής», «ολίγον δολοφόνος».
Δεν καταλαβαίνουν ότι κάποιος για να βασανίσει μέχρι θανάτου δεν είναι λεβέντης «και «παλικάρι». Δεν γίνεσαι έτσι απλά βασανιστής ανθρώπου ή και ζώου. Πρέπει να είσαι διαταραγμένη προσωπικότητα. Είναι ένας άρρωστος ψυχικά άνθρωπος, ένας διεστραμμένος σαδιστής.
Και για να τελειώνουμε με αυτή την καραμελίτσα. Το «Εγκλημα έχει και Τιμωρία», φίλτατε Φιοντόρ. Αυτήν που προβλέπει ο νόμος. Πάνω από τον νόμο δεν είμαστε ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε το «παιδί» κανενός. Αν έχει κενά ο νόμος; Πολλά! Αν οι ποινές πρέπει να τηρούνται; Μέχρι κεραίας! Αν τα ισόβια πρέπει να είναι ισόβια; Ούτε ώρα παρακάτω! Αλλά…
«Αν ήταν το δικό μας παιδί;».
Εκεί - για του πολίτες μιας ευνομούμενης κοινωνίας η απάντηση είναι μια: Ναι! Ναι, θα λέγαμε τα ίδια. Θα λέγαμε τα ίδια αν το «δικό μας παιδί» ήταν αθώο ή ένοχο. Θα λέγαμε τα ίδια αν το παιδί μας ήταν κακοποιός που δολοφόνησε, δεσμοφύλακας που δολοφονήθηκε ή οι δολοφόνοι του κακοποιού.
Τελευταίο: Αντί να καλύπτουμε με ιδεο-κακουργήματα τον σαδισμό μας, καλά θα κάνουμε να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με τέτοιον τρόπο ώστε να μην είναι «το δικό μας παιδί». Ούτε «το δικό σου παιδί». Κανενός το παιδί!
Τα σέβη μου, Χάνα!
από το www.tanea.gr
Κυριακή στις 11 Απριλίου 2014
(AΧΡΕΙΑΣΤΑ ΝΑ “ΝΑΙ)

http://www.cchr.org/el/videos/marketing-of-madness/what-psychotropics-really-do.html

από την Αρχοντούλα
Κυριακή στις 6 Απριλίου 2014

Τη μια πετώ στον ουρανό και παίζω με τα κύματα
την άλλη πέφτω στο βυθό, με πνίγουν τα προβλήματα
Αναστενάζω τις γιορτές, διαβάζω όλα τα γράμματα
και πέφτω πάνω στις φωτιές ελπίζοντας σε θαύματα

Δε θα με πιάσουνε πάλι τα κλάματα

Τη μια μεθώ με προσευχές για αγάπες που περάσανε
την άλλη κάνω τρεις ευχές για αυτούς που με ξεχάσανε
Παραμιλώ, παρανοώ, παραπατώ στον δρόμο μου
σαν τον σουγιά καρφώνεται η μοναξιά στον ώμο μου

Δε θα με πιάσουνε πάλι τα κλάματα

Την πρώτη μέρα ξύπνησα χωρίς φωνή στο στόμα μου
Τη δεύτερη ξαγρύπνησα και φίλησα το χώμα μου
Την τρίτη το κατάλαβα πως νέρωσε το αίμα μου
Την τέταρτη μετάλαβα και πέταξα το στέμμα μου

Κι έτσι γεννήθηκε το πρώτο ψέμα μου

από το stixoi.info

Μπορείτε να το ακούσετε στο https://www.youtube.com/watch?v=tAYsLQC7Pe4

Κυριακή στις 4 Απριλίου 2014

Ο Γιάννης Μαγκλής θυμάται τον Ν. Καζαντζάκη: Ο Καζαντζάκης ήταν ασκητής, προπολεμικά μαγείρευε Δευτέρα και έτρωγε ως το Σάββατο από το ίδιο φαγητό, δεν είχε χρόνο να ξοδεύει, έτρωγε μερικές κουταλιές και γι’ αυτό ήταν αδύνατος, πετσί και κόκαλο ήταν, δούλευε τόσο πολύ που έλεγες “πώς διάολο αντέχει αυτός ο άνθρωπος;” Εφείδετο του χρόνου του, ούτε ένα λεπτό δεν πήγαινε χαμένο, χωρίς δουλειά. Θυμάμαι πολύ καλά, μια μέρα στην Αίγινα, όταν περνούσαμε από τα καφενεία που ήταν γεμάτα και μου ‘λεγε: “Όταν βλέπω αυτούς όλους τους νεοέλληνες, τους τεμπέληδες, που δεν ξέρουν τι να κάνουν και κάθονται στο καφενείο και παίζουν τάβλι ή χαρτιά ή κουβεντιάζουν, μου ‘ρχεται να τους σιμώσω, να τους απλώσω τις χούφτες και να τους πω: Άνθρωποί μου, που δεν ξέρετε τι να τον κάνετε τον καιρό σας, δώστε τον μου εμένα να τελειώσω το έργο μου και να σώσω την ανθρωπιά μου”.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΓΚΛΗΣ από συνέντευξή του στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (ένθετο ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ) 27/7/2007

από το logomnimon.wordpress.com

 

Κυριακή στις 2 Απριλίου 2014

Σαν τον παραίτησαν οι Μακεδόνες
κι απέδειξαν πως προτιμούν τον Πύρρο
ο βασιλεύς Δημήτριος (μεγάλην
είχε ψυχή) καθόλου — έτσι είπαν —
δεν φέρθηκε σαν βασιλεύς. Επήγε
κ’ έβγαλε τα χρυσά φορέματά του,
και τα ποδήματά του πέταξε
τα ολοπόρφυρα. Με ρούχ’ απλά
ντύθηκε γρήγορα και ξέφυγε.
Κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός
που όταν η παράστασις τελειώσει,
αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται.

από το kavafis.gr