Κυριακή στις 15 Δεκεμβρίου 2014

….Η δυνατότητα της κοινής ζωής, όπως χαρακτηριστικά γράφει στη Μίλενα προς το τέλος της σχέσης τους, «δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ». Το ένα πάθος (για τη γραφή) ακυρώνει το άλλο; Αυτό είναι το θέμα που εξετάζει το βιβλίο της Ζακλίν Ραούλ-Ντιβάλ με τίτλο «Κάφκα, ο αιώνιος μνηστήρας». Εκεί αναφέρεται χαρακτηριστικά η φράση που έγραψε το 1921 στον φίλο του Μαξ Μπροντ: «Δεν μπορώ να αγαπήσω παρά μόνο αν τοποθετήσω το αντικείμενο της αγάπης μου τόσο πιο ψηλά από μένα, ώστε να μην μπορώ να το φτάσω».
Αλλά, ο πραγματικός έρωτας του Κάφκα ήταν η λογοτεχνία. Και αυτή ευθύνεται σύμφωνα με τους ερευνητές της ζωής του για το ανεκπλήρωτο των ερώτων του. Κι όχι μόνο φυσικά, αφού ακόμη πιο ζηλότυπη δυστυχώς «ερωμένη» υπήρξε η αρρώστια του που και ελάχιστη ελευθερία κινήσεων του άφησε και τελικά τον οδήγησε στο θάνατο στα 42 του χρόνια.
*
ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΙΛΕΝΑ
Τετάρτη βράδυ
Μόνο λίγα λόγια βιαστικά, για τα εγκαίνια της καινούριας μου κατοικίας, βιαστικά γιατί στις δέκα έρχονται οι γονιοί μου από το Φράντσενσμπαντ και στις δώδεκα ο θείος μου απ” το Παρίσι και θέλουν κι οι δυο να πάω να τους παραλάβω” καινούρια κατοικία, γιατί μετακόμισα στο άδειο σπίτι της αδερφής μου, που “χει πάει στο Μαρίενμπαντ, για να κάνω χώρο στο θείο μου. Αδειανό και μεγάλο σπίτι, ωραίο είναι αυτό, μα ο δρόμος έχει πιο πολύ θόρυβο, δεν μπορώ ωστόσο να παραπονεθώ, η αλλαγή δεν είναι καθόλου κακή. Και θα πρέπει να σου γράψω, Μίλενα, γιατί απ” τα τελευταία μου παραπονιάρικα γράμματα (το χειρότερο το “σκισα σήμερα το μεσημεράκι από ντροπή” σκέφτομαι πως δεν έχω πάρει ακόμα νέα σου, μα είναι τόσο ανόητο να παραπονιέμαι για το ταχυδρομείο, τι σχέση έχω εγώ με το ταχυδρομείο) θα μπορούσες να πιστέψεις ότι δε σου έχω εμπιστοσύνη, ότι φοβάμαι μη σε χάσω, όχι, δεν είναι που δε σου “χω εμπιστοσύνη. Θα μπορούσες να είσαι για μένα ό,τι είσαι τώρα αν δεν σου “χα εμπιστοσύνη; Αυτό που προκαλεί τούτη την εντύπωση είναι η σύντομη σωματική επαφή κι ο απότομος σωματικός xωρισμός (Γιατί ειδικά την Κυριακή; Γιατί ειδικά στις εφτά η ώρα; Γιατί όλα;), όλα αυτά μου θολώνουν λιγάκι το μυαλό. Συγχώρα με! Και δέξου τούτη τη βραδιά, για καληνύxτα, μαζί μ” όλα αυτά, όλα όσα είμαι κι όλα όσα έχω κι όλα όσα είναι τρισευτυxισμένα για ν” αναπαυτούν μέσα σου.

**
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗ ΜΙΛΕΝΑ
Αγαπητή Μιλένα,
από καιρό έχω έτοιμο ένα κομμάτι από “να γράμμα μου για σας, μα δεν μπορώ να το συνεχίσω, ήρθαν κι εδώ και με ξαναβρήκαν τα παλιά μου δεινά, μου επετέθηκαν και μ” έριξαν κατά κάποιον τρόπο κάτω, το κάθετι με κουράζει αφάνταστα, η κάθε γραμμή, όλα όσα γράφω, μου φαίνονται εξαιρετικά σε σύγκριση με τις δυνάμεις μου, κι όταν γράφω «εγκάρδιους χαιρετισμούς», οι χαιρετισμοί αυτοί έχουν πραγματικά τη δύναμη να φτάσουν στην πολύβουη, άγρια και γκριζωπή οδό Λ. της πόλης, όπου ούτε εγώ και τίποτα δικό μου δε θα μπορούσαν να πάρουν ανάσα. Έτσι δε θα ξαναγράψω πια τίποτ” άλλο, θα περιμένω να “ρθουν καλύτεροι ή ακόμα χειρότεροι καιροί και, κατά τα άλλα, εδώ με φροντίζουν με καλοσύνη και με τρυφερότητα , όσο περισσότερο μπορούν να υπάρξουν αυτές οι αρετές πάνω στη γη. Μαθαίνω για τον κόσμο μόνο μέσα από τις εφημερίδες της Πράγας, οι εφημερίδες του Βερολίνου παραείναι για μένα ακριβές, μήπως θα μπορούσατε να μου στέλνετε αραιά και πού κανένα απόκομμα απ” τη Νάροντι Λίστι με τον τρόπο που μου έδινε κάποτε τόση χαρά; Η διεύθυνση μου εδώ ΄και μερικές εβδομάδες είναι η εξής: Στέγκλιτς, Γκρούνεβαλντ Στάσε 13, στου κυρίου Ζάοφερτ. Και τώρα τους «πιο εγκάρδιους χαιρετισμούς» μου, τι πειράζει αν πέσουν στην πόρτα του κήπου;, ίσως έτσι ν΄αποκτήσουν μεγαλύτερη δύναμη.
Δικός σας

WWW.EYELANDS.GR

Κυριακή στις 15 Δεκεμβρίου 2014

19 Ιανουαρίου [1911]. [...] Μια φορά σκόπευα να γράψω ένα μυθιστόρημα όπου συγκρούονταν δυο αδερφοί κι ο ένας τους πήγαινε στην Αμερική, ενώ ο άλλος έμενε σε μια ευρωπαϊκή φυλακή. Έγραψα απλώς μερικές αράδες εδώ κι εκεί, γιατί είχε αρχίσει αμέσως να με κουράζει. Έτσι κάποτε, μια Κυριακή απόγευμα, που είχαμε πάει επίσκεψη στον παππού και στη γιαγιά και είχαμε φάει ένα ιδιαίτερα μαλακό ψωμί, όπως το συνήθιζαν εκεί, αλειμμένο με βούτυρο, έγραψα κάτι για τη φυλακή μου. Είναι πιθανό ότι κατά το μεγαλύτερο μέρος το έκανα από ματαιοδοξία και ότι, σπρώχνοντας το χαρτί πάνω στο τραπεζομάντηλο, χτυπώντας το μολύβι στο τραπέζι, κοιτάζοντας ένα γύρο κάτω απ” το φως της λάμπας, ήθελα να κάνω κάποιον να μου πάρει το γραφτό, να το κοιτάξει και να με θαυμάσει. Στις λίγες εκείνες γραμμές περιγραφόταν κυρίως ο διάδρομος της φυλακής, ιδιαίτερα η ησυχία και το κρύο του· αναφέρονταν ακόμα μερικά λόγια συμπόνιας για τον αδερφό που είχε μείνει πίσω, γιατί αυτός ήταν ο καλός αδερφός. Ίσως είχα μια στιγμιαία αίσθηση της ασημαντότητας της περιγραφής μου, μόνο που πριν από “κείνο το απόγευμα δεν έδινα πολλή προσοχή σε τέτοια αισθήματα όταν καθόμουν μαζί με τους συγγενείς μου, που τους είχα συνηθίσει (η δειλία μου ήταν τόσο μεγάλη ώστε το συνηθισμένο μ” έκανε σχεδόν ευτυχισμένο), γύρω από το στρογγυλό τραπέζι στο γνωστό δωμάτιο, και δεν μπορούσα να ξεχάσω ότι ήμουν νέος κι ότι, μέσα από τούτη τη σημερινή ησυχία, προοριζόμουν για μεγάλα πράγματα. Ένας θείος μου, που του άρεσε να κοροϊδεύει, μου πήρε τέλος το χαρτί, που το κρατούσα πολύ χαλαρά, του έριξε μια ματιά, μου το ξανάδωσε χωρίς καν να γελάσει, κι είπε στους άλλους που τον παρακολουθούσαν με τα μάτια: «τα συνηθισμένα», σε μένα δεν είπε τίποτα. Εγώ έμεινα καθισμένος κι έσκυβα όπως πριν πάνω από το άχρηστο τώρα χαρτί μου, όμως στην πραγματικότητα είχα με μια σπρωξιά αποκλειστεί από την ομήγυρη, η κρίση του θείου επαναλαμβανόταν μέσα μου με σχεδόν ήδη πραγματική σημασία, κι ακόμα και μέσα στην αίσθηση της οικογένειας απόκτησα μια ενόραση του ψυχρού χώρου του κόσμου μας, που έπρεπε να τον ζεστάνω με μια φωτιά, που έπρεπε πρώτα να τη βρω.

[...]

[πηγή: Φραντς Κάφκα, Τα ημερολόγια-Α': 1910-1913, μτφ. Αγγέλα Βερυκοκάκη, Εξάντας, Αθήνα 1978, σ. 20-21, 32, 40-41]

 ebooks.edu.gr

Γιάννα στις 11 Δεκεμβρίου 2014

“Θα ήθελανα λέω πάντα αλήθεια. Αγαπώ την αλήθεια. Μα εκείνη δεν μ” αγαπά. Αυτή είναι η πραγματική, η αληθινή αλήθεια. 
Η αλήθεια δεν μ” αγαπά. 
Μόλις την ξεστομίσω, αλλάζει μορφή και γυρίζει εναντίον μου. Μοιάζω να λέω ψέματα και όλοι με στραβοκοιτάζουν.
Κι ωστόσο είμαι απλή, δεν μου αρέσει το ψέμα. Το ψέμα σέρνει πίσω του φοβερές σκοτούρες, και σε παρασέρνει και πιάνεσαι στην παγίδα του και παραπατάς και πέφτεις και όλοι γελάνε και σε κοροϊδεύουν…
Όταν με ρωτάνε κάτι, θέλω να τους απαντήσω αυτό που σκέφτομαι, θέλω να τους απαντήσω την αλήθεια. Η αλήθεια με γαργαλάει…
Όμως δεν ξέρω τι παθαίνω τότε… Με πιάνει αγωνία, πανικός, φόβος να μη φανώ γελοία και… λέω ψέματα. Λέω ψέματα. Και…τετέλεσται. Είναι πολύ αργά πια για να τα πάρω πίσω. Κι έτσι και πατήσεις το ένα σου πόδι μέσα στο ψέμα, χάθηκες. Χώνεσαι μέσα μέχρι το λαιμό. Και δεν είναι διόλου ευχάριστα, σας τ” ορκίζομαι.
Ενώ είναι τόσο εύκολο να λες αλήθεια. 
Η αλήθεια είναι η πολυτέλεια των τεμπέληδων. Είσαι σίγουρος ότι δεν θα κάνεις κανένα λάθος μετά, πως δεν θα” χεις μπερδέματα και φασαρίες. Ενώ εγώ… Ο διάβολος το ξέρει τι τραβάω! 
Το ψέμα δεν είναι κανένας γκρεμός, να πέσεις μέσα και να ησυχάσεις. 
Το ψέμα είναι κύματα θεόρατα, που σε αρπάζουν, σε σηκώνουν, σου κόβουν την ανάσα, σου σταματάνε την καρδιά και σου την τυλίγουν θηλιά γύρω από το λαιμό.
Όταν αγαπώ λέω πως δεν αγαπώ. Κι όταν δεν αγαπώ, λέω πως αγαπώ. Και φαντάζεστε τις συνέπειες. Τόσο που μου “ρχεται να τινάξω τα μυαλά μου στον αέρα και να ξεμπερδεύω μια και καλή. Του κάκου κανοναρχώ τον εαυτόμου, του κάκου στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη και λέω: Δεν θα ξαναπείς ψέματα,δεν θα ξαναπείς ψέματα, δεν θα ξαναπείς ψέματα! Ξαναλέω. Ξαναλέω, ξαναλέω. Ψέματα… Ψέματα… 
Ψέματα για τα μεγάλα, ψέματα και για τα μικρά. Κι αν μου τύχει να πω την αλήθεια, καμιά φορά… κατά τύχη, 
τότε αυτή γυρίζει πίσω, στρίβεται, παραμορφώνεται, ζαρώνει και γίνεται …ψέμα! Οι παραμικρές λεπτομέρειες συνωμοτούν μεταξύ τους και αποδεικνύουν πως είπα …ψέματα. Κι όχι ότι είμαι δειλή.
Στο σπίτι μου, στην κάμαρή μου, ξέρω πολύ καλά τι θα έπρεπε να απαντήσω. 
Αλλά μπροστά στους άλλους, τα χάνω, παραλύομαι και βουβαίνομαι. 
Με λένε ψεύτρα κι εγώ τσιμουδιά… 
Θα ήθελα να τους φωνάξω: Εσείς λέτε ψέματα! Μα δε βρίσκω τη δύναμη.. Τους αφήνω να με βρίζουν και αφρίζω από λύσσα. Κι αυτή η λύσσα πληθαίνει μέσα μου και με γεμίζει μίσος. Δεν είμαι κακιά. Μπορώ μάλιστα να πω ότι είμαι καλή. Φτάνει όμως να με πουν ψεύτρα και με πνίγει το μίσος. Κι έχουν δίκιο…Το ξέρω ότι έχουν δίκιο, πως μου αξίζουν οι βρισιές… Αλλά να…δεν ήθελα να πω ψέματα, και δεν αντέχω να μην καταλαβαίνουν ότι λέω ψέματα άθελά μου και ότι με σπρώχνει ο Σατανάς… 
Ω, θ” αλλάξω. 
Άλλαξα κιόλας. Δεν θα ξαναπώ ψέματα. Θα βρω ένα σύστημα να μη λέω πια ψέματα, να μη ζω μέσα σ” αυτό το χάος της ψευτιάς. 
Θα γιατρευτώ. Θα βγω από κει μέσα.
Κι άλλωστε, να η απόδειξη…
Εδώ, μπροστά σας, δημοσία… ομολογώ τα και ξεσκεπάζω μπροστά στα μάτια σας το βίτσιο μου. Και μη φανταστείτε ότι η ειλικρίνειά μου είναι το αποκορύφωμα του βίτσιου μου, κάθε άλλο. Ντρέπομαι γι’αυτό. Μισώ τα ψέματά μου και θα έφτανα ως την άκρη του κόσμου να μην αναγκαστώ να κάνω αυτήν την εξομολόγηση…Κι εσείς; Λέτε την αλήθεια; 
Για σταθείτε, εγώ καθίζω τον εαυτό μου στο εδώλιο του κατηγορουμένου και δεν αναρωτήθηκα αν το δικαστήριο είναι άξιο να με κρίνει, να με αθωώσει ή να με καταδικάσει…
Δεν μπορεί, κι εσείς θα λέτε ψέματα. Θα λέτε ψέματα όλοι, αδιάκοπα και θα σας αρέσει να λέτε ψέματα και να νομίζετε ότι δε λέτε, γιατί εσείς θα λέτε ψέματα στον ίδιο σας τον εαυτό! Εγώ δεν λέω ψέματα στον εαυτό μου. Εγώ έχω την ειλικρίνεια να ομολογώ μέσα μου πως λέω ψέματα. Πως είμαι ψεύτρα. Ενώ εσείς είστε δειλοί! 
Μ” ακούγατε πριν και λέγατε μέσα σας: «Την κακομοίρα!» και κρύβατε τις ψευτιές σας πίσω από τη δική μου ειλικρίνεια. 
Α, εδώ σας έχω!
Ξέρετε κυρίες και κύριοι γιατί σας είπα πριν ότι λέω ψέματα; Δεν είναι αλήθεια! Το είπα μόνο και μόνο για να σας παρασύρω σε μια παγίδα και για να καταλάβω. Εγώ δεν λέω ψέματα. Δεν λέω ψέματα ποτέ! 
Μισώ το ψέμα και το ψέμα με μισεί. 
Είπα ψέματα …μόνο και μόνο για να σας πω …ότι λέω ψέματα…
Εγώ δεν λέω ψέματα ποτέ. Ακούτε; Ποτέ! 
Κι αν μου τύχει καμιά φορά να πω κανένα ψέμα, το λέω για να μην πονέσω κάποιον, για να προλάβω μια συμφορά. 
Τα …»κατά συνθήκην ψεύδη» που λένε. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, που λένε…
Τι; Πως είπατε; Α, γιατί θα ήταν παράξενο να με κατηγορήσει κανείς 
γι” αυτού του είδους τα ψέματα. 
Και θα μου φαινόταν πολύ αστείο… αν με κατηγορούσατε εσείς… 
Εσείς που λέτε ψέματα, εμένα που δεν λέω ψέματα ποτέ!» 

Με αφορμή τα 70 χρόνια από την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, 14 σύγχρονοι ποιητές και ποιήτριες, επιλέγουν και διαβάζουν από τα βιβλία «Αμοργός» του Νίκου Γκάτσου, «Μπολιβάρ» του Νίκου Εγγονόπουλου, «Ursa Minor» του Τάκη Παπατσώνη και «Ακριτικά» του Άγγελου Σικελιανού. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014 και ώρα 7.30 μ.μ., στην Ελληνοαμερικανική Ένωση (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι), και εντάσσεται στο πλαίσιο των ποιητικών συναντήσεων: Με τα λόγια (γίνεται).

Οι 14 συμμετέχοντες είναι:
Δημήτρης Άλλος, Ορφέας Απέργης, Άννα Γρίβα, Κατερίνα Ηλιοπούλου, Παναγιώτης Ιωαννίδης, Δήμητρα Κωτούλα, Παυλίνα Μάρβιν, Γιάννα Μπούκοβα, Ιορδάνης Παπαδόπουλος, Γιάννης Πατίλης, Αλεξάνδρα Πλαστήρα, Χρήστος Σιορίκης, Δανάη Σιώζιου και Μαρία Τοπάλη.

Από την Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα

Γιάννα στις 5 Δεκεμβρίου 2014

Απόσπασμα (…) Στην πιο ήσυχη ώρα ης νύχτας, καθώς ήμουν ξαπλωμένος και μισοκοιμισμένος, οι εφτά εαυτοί μου κάθισαν μαζί και έτσι κουβέντιαζαν ψιθυριστά.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Εδώ, σε αυτόν τον τρελό, κατοίκησα όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να κάνω τίποτα παρά να ανανεώνω τον πόνο του την ημέρα και να ξαναδημιουργώ τη θλίψη του τη νύχτα. Δε μπορώ να αντέξω άλλο τη μοίρα μου, και τώρα επαναστατώ.
Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Η δικιά σου μοίρα είναι καλύτερη από τη δικιά μου, αδελφέ, γιατί μου δόθηκε να είμαι ο χαρούμενος εαυτός αυτού του τρελού. Γελώ το γέλιο του και τραγουδώ τις χαρούμενες ώρες του, και με τριπλο-φτερωμένα πόδια χορεύω τις φωτεινότερες σκέψεις του. Εγώ θα έπρεπε να επαναστατήσω ενάντια στην κουρασμένη μου ύπαρξη.
Ο ΤΡΙΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Και εγώ ο από αγάπη κυριαρχούμενος εαυτός, ο φλεγόμενος πυρσός του αχαλίνωτου πάθους και των φανταστικών επιθυμιών; Εγώ ο αρρωστημένος από αγάπη εαυτός είμαι που θα έπρεπε να επαναστατήσει εναντίον αυτού του τρελού.
Ο ΤΕΤΑΡΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Εγώ, απ’ όλους εσάς, είμαι ο πιο δυστυχισμένος, γιατί τίποτα δε μου δόθηκε εκτός από απεχθές μίσος και καταστροφική αηδία. Εγώ είμαι, ο θυελλώδης εαυτός που γεννήθηκα στις μαύρες σπηλιές της Κόλασης, αυτός που θα έπρεπε να διαμαρτυρηθεί και να μην υπηρετεί αυτόν τον τρελό.
Ο ΠΕΜΠΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Όχι, εγώ είμαι, ο σκεπτόμενος εαυτός, ο φαντασιόπληκτος εαυτός, ο εαυτός της πείνας και της δίψας, αυτός που είναι καταδικασμένος να τριγυρνά χωρίς ξεκούραση, ψάχνοντας άγνωστα και όχι ακόμα δημιουργημένα πράγματα -εγώ είμαι, όχι εσείς, αυτός που θα έπρεπε να επαναστατήσω.
Ο ΕΚΤΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Και εγώ, ο εργαζόμενος εαυτός, ο θλιβερός εργάτης, που με υπομονετικά χέρια και γεμάτα λαχτάρα μάτια, κάνω τις ημέρες εικόνες και δίνω νέες και αιώνιες μορφές στα άμορφα στοιχεία -εγώ είμαι, ο μοναχικός, αυτός που θα έπρεπε να επαναστατήσω ενάντια σ’ αυτόν τον ανήσυχο τρελό.
Ο ΕΒΔΟΜΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Πόσο περίεργο που όλοι σας θα έπρεπε να επαναστατήσετε ενάντια σ’ αυτόν τον άνθρωπο, επειδή ο καθένας σας έχει μια προκαθορισμένη μοίρα να εκπληρώσει. Α! να μπορούσα να ήμουν σαν κάποιον από εσάς, ένας εαυτός με προαποφασισμένη μοίρα! Αλλά δεν έχω καμία, είμαι ο κάνω-τίποτα εαυτός, αυτός που κάθεται στο άλαλο, κενό τίποτα και ποτέ, ενώ εσείς είστε απασχολημένοι να ξαναδημιουργείτε ζωή. Εσείς είστε ή εγώ, γείτονες, που θα έπρεπε να επαναστατήσω;
ΟΤΑΝ Ο ΕΒΔΟΜΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΙΛΗΣΕ ΕΤΣΙ, οι άλλοι έξι τον κοίταξαν με οίκτο και δεν είπαν τίποτα άλλο -και καθώς η νύχτα πύκνωνε, ο ένας μετά τον άλλο έπεσαν για ύπνο τυλιγμένοι σε μια νέα και χαρούμενη υποταγή. ΑΛΛΑ Ο ΕΒΔΟΜΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ να κοιτά και να παρατηρεί το τίποτα, το οποίο βρίσκεται πίσω απ’ όλα τα πράγματα.

Απόσπασμα(…)»ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΚΥΡΙΕΨΕΙ ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΣΑΣ ανησυχία και ταραχή, επειδή νιώθετε μέσα σας έναν αόριστο πόθο να ξεφύγετε απ” τη μόνωσή σας. Ίσα-ίσα, αυτός ο πόθος -αν τον μεταχειριστείτε γαλήνια και στοχαστικά, σαν μέσο για κάποιο σκοπό- θα σας βοηθήσει ν” απλώσετε τη μοναξιά σας σε πιο πλούσιο και πιο πλατύ χώρο. ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΒΡΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕ ΤΙ την ευκολότερη (συμβατική) λύση, την ευκολότερη απ” όλες τις εύκολες λύσεις. Είναι, ωστόσο, φανερό πως πρέπει να στεκόμαστε στο Δύσκολο· κάθε ζωντανή ύπαρξη σ” αυτό στέκεται. Το κάθε τι στη φύση αξαίνει κι «αμύνεται» κατά το δικό του τρόπο· από μέσα του ξεπηδάει μια ατομικότητα ολότελα δική του, που μάχεται να μείνει δική του με κάθε μέσο κι ενάντια σ” όλα τα εμπόδια. Λίγα πράματα ξέρουμε· όμως, για το ότι πρέπει να στεκόμαστε στο Δύσκολο, θα “μαστε πάντα σίγουροι. Είναι γόνιμη η μοναξιά, επειδή είναι δύσκολη. Ένας παραπάνω λόγος για να επιχειρήσουμε κάτι, πρέπει να “ναι η δυσκολία που το κάτι αυτό παρουσιάζει. ΓΟΝΙΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ: επειδή κι ο έρωτας είναι δύσκολος. Έρωτας του ανθρώπου για τον άνθρωπο: ίσως αυτό να “ναι το δυσκολότερο απ” όσα μάς έταξεν η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τ” άλλα δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του. Γι” αυτό κι οι νέοι -που είναι «αρχάριοι» στο κάθε τι- δεν ξέρουν ακόμα ν” αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα». (…) «ΑΛΗΘΕΙΑ, ΠΟΣΟΙ ΚΑΙ ΠΟΣΟΙ ΝΕΟΙ στάθηκαν ανίκανοι να βρουν το σωστό δρόμο της αγάπης, για πόσους τα σύνορα του έρωτα σταματάνε στο εύκολο, βιαστικό δόσιμο του εαυτού τους!» (…)​ «ΕΡΗΜΟΙ ΚΙ ΑΒΟΗΘΗΤΟΙ, ΠΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ κι ο ένας κι ο άλλος. Σκορπάνε τις καλύτερες δυνάμεις τους για να γλιτώσουν από συμβατικότητες όπως ο γάμος, και πέφτουν σ” άλλες συμβατικές λύσεις, λιγότερο χτυπητές, το ίδιο όμως θανάσιμες. Επειδή μονάχα για συμβατικότητες είναι άξιοι. Ό,τι βγαίνει απ” αυτές τις βιαστικές κι ανυπόμονες, θολές και ταραγμένες ενώσεις, είναι πάντασυμβατικό. Κάθε σχέση που είναι καρπός αυτής της πλάνης έχει κάτι το συμβατικό, ακόμα κι αν είναι ασυνήθιστη (ή, όπως λέει ο κόσμος, ανήθικη). Κι ο χωρισμός ακόμα θα “ταν μια συμβατική χειρονομία, μια απρόσωπη τυχαία απόφαση, αδύναμη κι άκαρπη». (…)​  «ΟΙ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΠΟΥ, ΤΡΑΧΥΣ ΚΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟΣ, Ο ΕΡΩΤΑΣ έχει απ” τη ζωή μας σ” όλη της την πορεία, είναι πάρα πολύ βαριές, κι εμείς, στα πρώτα μας βήματα, είμαστε πολύ αδύναμοι μπροστά τους. Αν όμως σταθούμε καρτερικοί και δεχτούμε τον έρωτα αυτόν σαν τραχιά μαθητεία -αντί να χανόμαστε σ” όλα εκείνα τα εύκολα και κούφια παιχνίδια, που επινόησε ο άνθρωπος για να μην αντικρίζει κατάματα τη βαθύτερη σοβαρότητα της ζωής- ίσως τότε, κείνοι που θα “ρθουν καιρό έπειτ” από μας, να νιώσουν μια κάποια πρόοδο κι ένα ξαλάφρωμα· και θα “ταν σημαντικό τούτο. ΣΗΜΕΡΑ ΜΟΛΙΣ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΙ ΑΝΤΙΚΡΙΖΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ τις σχέσεις του ενός ανθρώπου με τον άλλον. Οι προσπάθειές μας να «ζήσουμε» αυτές τις σχέσεις δεν έχουν μπροστά τους κανένα πρότυπο, κανένα παράδειγμα για να τις οδηγήσει. Κι όμως μέσα στο διάβα του καιρού υπάρχουν μερικά πρότυπα, που άλλο δεν θέλουν παρά να βοηθήσουν τα δισταχτικά πρώτα μας βήματα». (…)​ «ΚΑΙ ΤΟΥΤΟ ΑΚΟΜΑ: ΜΗ ΝΟΜΙΣΕΤΕ πως χάθηκε ο μεγάλος έρωτας που σας κυρίεψε κάποτε στα εφηβικά σας χρόνια. Δεν μέστωσαν, τότε, εντός σας τρανοί κι ευγενικοί πόθοι και σχέδια που, σήμερα ακόμα, τροφοδοτούν τη ζωή σας; Πιστεύω πως αυτός ο έρωτας μένει έτσι άφθαρτος και δυνατός μέσα στη θύμησή σας, επειδή στάθηκε η πρώτη σας βαθιά μόνωση, ο πρώτος εσώτερος μόχθος που κάνατε στη ζωή σας». (…)​

Μαράκι στις 3 Δεκεμβρίου 2014

Μπορεί να άργησα να σου γράψω και να είναι πλέον αργά και για σένα αλλά θέλω να ξέρεις ότι επέστρεψε και δεν σε ξέχασε, συνεχίζει το ταξίδι του για να καταλάβει τους επόμενους ανθρώπους από εκεί που το είχε αφήσει, πήρε άδεια από το τριανταφυλλο που επιτέλους κατάλαβε το έργο του, την ανθρωπιά του, και του λείπεις ήδη βέβαια αφού ξανάρχισε να ρωτά όπως παλαιότερα, θα έρθει να σε βρει όπου και να είσαι για να δεις κι εσύ με την καρδιά σου ότι επέστρεψε και δεν άλλαξε με τα χρόνια αφού αναζητά πάντα τα ίδια με τον ίδιο τρόπο, έτσι έμαθε έτσι διδάσκει με την αθωότητα και τη δικαιοσύνη, ασταμάτητα κι ακάθεκτα, λες και μετρά τ’άστρα με το στόμα για να φιλήσει όλη την Ανθρωποτητα, αυτό ήθελε να ξέρεις, επέστρεψε.

πηγη : http://nikos-lygeros-poihsh.blogspot.gr/2014/04/mikri-epistoli.html

 

Γιάννα στις 1 Δεκεμβρίου 2014

» Δεν αγαπιομαστε γιατι δεν γνωριζουμε πως να αγαπησουμε. Τι ειναι η αγαπη? Η λεξη ειναι τοσο πολυ φορτωμενη και διεφθαρμενη που αποφευγω να την χρησιμοποιω. Ολοι μιλανε για αγαπη-καθε περιοδικο και εφημεριδα και καθε ιεραποστολος μιλουν συνεχως για αγαπη. Αγαπω την πατριδα μου, αγαπω τον βασιλια, αγαπω καποιο βιβλιο, αγαπω το βουνο, αγαπω την απολαυση, αγαπω την γυναικα μου, αγαπω τον θεο. Ειναι η αγαπη μια ιδεα? Αν οντως ειναι, τοτε μπορει να καλλιεργηθει, θραφει, να περιβληθει με στοργη, να επιβληθει, να αλλαξει κατα το δοκουν.»

«Επειδη δεν μπορουμε να λυσουμε αυτο το ανθρωπινο ζητημα καταφευγουμε σε αφαιρεσεις. Η αγαπη μπορει να ειναι η υστατη λυση σε ολες τις δυσκολιες του ανθρωπου, τα προβληματα και τις επωδυνες προσπαθειες, οποτε πως θα βρουμε τι ειναι η αγαπη? Απλως οριζοντας την? Η εκκλησια την ορισε με τον ενα τροπο, η κοινωνια με αλλο τροπο και υπαρχουν ενα σορο αποκκλισεις και διαστρεβλωσεις. Λατρευουμε καποιον, κοιμομαστε με καποιον, η ανταλλαγη συναισθηματων, η συντροφικοτητα- ειναι αυτο που λεμε αγαπη?»

«Μπορει η αγαπη να χωρισθει στην ιερη και την ανιερη, την ανθρωπινη και την θειικη, η απλα υπαρχει μονο μια αγαπη? Ειναι η αγαπη ενα πραγμα και οχι πολλα πραγματα? Αν πουμε «σε αγαπω» αυτο αποκλειει την αγαπη για καποιον αλλον? Ειναι η αγαπη προσωπικη η μη προσωπικη? Ηθικη η ανηθικη? Οικογενειακη η μη οικογενιακη? Αν αγαπας την ανθρωποτητα αγαπας και τον καθενα ξεχωριστα? Ειναι η αγαπη συναισθημα? Ειναι η αγαπη αισθημα? Ειναι η αγαπη απολαυση και επιθυμια? Ολες αυτες οι ερωτησεις δειχνουν, ετσι δεν ειναι, οτι εχουμε ιδεες για την αγαπη, ιδεες για το τι πρεπει να ειναι και τι δεν πρεπει να ειναι η αγαπη, εναν κανονα η κωδικα που εχει δημιουργησει η κοινωνια στην οποια ζουμε.»

«Τωρα πως θα βρω τι ειναι αυτη η φλογα που λεμε αγαπη? Οχι πως να βρουμε εναν τροπο να την εκφρασουμε διαφορετικα αλλα να βρουμε την σημασια της. Πρωτα θα απορριψω ο,τι εχουν πει η εκκλησια, η κοινωνια, οι φιλοι και οι γονεις μου, καθε βιβλιο και ανθρωπος διοτι θελω να βρω μονος μου τι ειναι η αγαπη. Εδω ειναι ενα τεραστιο προβλημα που εμπεριεχει ολη την ανθρωποτητα, υπαρχουν χιλιαδες τροποι να την ορισεις και εγω εχω φυλακιστει σε καποιον τροπο να την οριζω. Για αυτο τον λογο δεν πρεπει να διωξω ολες τις τασεις και τις προκαταληψεις μου? Ειμαι μπερδεμενος, διαλυμενος απο τις δικες μου επιθυμιες οποτε λεω στον εαυτο μου «πρωτα καθαρισε το δικο σου μπερδεμα. Ισως να μπορεσουμε να δουμε τι ειναι αγαπη καταλαβαινοντας τι δεν ειναι.»

«Το να ανηκεις σε καποιον, το να σε φροντιζει καποιος και να εξαρτασαι απο αυτον-σε ολο αυτο πρεπει να υπαρχει παντα αγχος, φοβος, ζηλεια, ενοχη, και οσο υπαρχει φοβος δεν μπορει να υπαρξει αγαπη. Ενα μυαλο γεματο πικρες δεν μπορει να καταλαβει τι ειναι αγαπη, αισθηματικοτητα και συναισθηματικοτητα δεν εχουν καμια σχεση με την αγαπη. Ετσι, η αγαπη δεν εχει σχεση με την επιθυμια και την απολαυση.»

«Η αγαπη δεν ειναι προιον της σκεψης, η οποια με την σειρας της εινα προιον του παρελθοντος. Η σκεψη δεν μπορει να καλλιεργησει την αγαπη. Η αγαπη δεν περιοριζεται και δεσμευεται απο την ζηλεια, γιατι η ζηλεια ειναι το παρελθον. Η αγαπη ειναι το τωρα, το παρον. Δεν ειναι το «θα αγαπησω» ουτε το «αγαπησα». Οταν αγαπας δεν προκειται να ακολουθησεις κανεναν. Η αγαπη δεν υπακουει. Οταν αγαπας δεν υπαρχει ουτε σεβασμος ουτε ασεβεια. Δεν γνωριζετε τι θα πει να αγαπας αληθινα καποιον? Να αγαπας χωρις μισος, χωρις ζηλεια, χωρις θυμο, χωρις να θελετε να επηρεασετε το τι σκεφτεται η τι κανει ο αλλος, χωρις να καταδικαζετε, χωρις να συγκρινετε? Οταν υπαρχει αγαπη υπαρχει συγκριση? Οταν αγαπατε καποιον με ολη σας την καρδια, με ολο σας τον νου, με ολο σας το σωμα, με ολη σας την υπαρξη, υπαρχει συγκριση? Οταν αφηνεσαι ολοκληρωτικα στην αγαπη δεν υπαρχει ο αλλος.

«Αλλα αν θελετε ακομα να βρειτε (τι ειναι η αγαπη), θα δειτε οτι δεν ειναι φοβος, εξαρτηση, ζηλεια, η κτητικοτητα, η υπεθυνοτητα και το χρεος, η αυτολυπηση, η αγωνια του να μην αγαπηθεις. Λοιπον, αφου τα διωξετε ολα αυτα, οχι με την βια, αλλα ξεπλενοντας τα οπως η βροχη ξεπλενει την σκονη πολλων ημερων απο ενα φυλλο, τοτε ισως βρειτε αυτο το περιεργο λουλουδι που ο ανθρωπος αναζητα τοσο πολυ. Θα σας υπαγορεψει καποια εξουσια, καποια μεθοδος, καποιο συστημα πως να αγαπατε? Αν καποιος σας πει πως να αγαπατε τοτε αυτο δεν ειναι αγαπη. Γινεται να πειτε «θα εξασκησω την αγαπη. Θα κατσω κατω και θα το σκεφτω μερα με την ημερα. Θα εξασκησω τον εαυτο μου να ειναι καλος και ευγενικος και θα τον πιεσω να δινει προσοχη στους αλλους?»

«Η αγαπη ειναι κατι νεο, φρεσκο, ζωντανο. Δεν εχει χτες ουτε και αυριο. Ειναι περα απο το μαρτυριο της σκεψης. Μονο το αθωο μυαλο μπορει να καταλαβει τι ειναι η αγαπη, και το αθωο μυαλο μπορει να ζησει σε εναν κοσμο που δεν ειναι αθωος. Το να βρεις αυτο το καταπληκτικο πραγμα που ο ανθρωπος αναζητα αιωνια μεσα απο την θυσια, μεσω της λατρειας, μεσω των σχεσεων, μεσω του σεξ, μεσω καθε μορφης απολαυσης και πονου, ειναι δυνατο μονο οταν η σκεψη κατανοησει τον εαυτο της και να φτασει στο τελος της. Τοτε η αγαπη δεν εχει αντιθετο, τοτε η αγαπη δεν εχει συγκρουση.»

Με εναν εξοχως δημιουργικο και πρωτοτυπο τροπο ο φωτογραφος John William Keedy επελεξε να προσεγγισει τις διαφορες αγχωδεις διαταραχες.Η εκθεση του με τιτλο «It’s Hardly Noticeable» («Είναι σχεδόν απαρατήρητη») προσπαθει να αποτυπωσει φωτογραφικα τη δυσκολια που βιωνεται τοσο επωδυνα στον εσωτερικο κοσμο ενος ανθρωπου που πασχει απο αγχωδεις διαταραχες.

Όπως μπορείτε να δείτε παρακάτω, υπάρχουν παραδείγματα υπονοούμενων ψυχικών ασθενειών :

  • Ένα βουνό ρολογιών υποδεικνύει ένα άτομο με άγχος που πρέπει να είναι στην ώρα του.

  • Ένα ψυχαναγκαστικό άτομο δεν μπορεί ποτέ να πλύνει τα δόντια του τέλεια.

  • Ένα άλλο άτομο που έχει αγοραφοβία, δεν μπορεί να ανοίξει ούτε την πόρτα του σπιτιού του για να παραλάβει τα πολλά πακέτα που συσσωρεύονται απ΄έξω.

Το έργο του Keedy ρίχνει φως στα άτομα που αντιμετωπίζουν καθημερινά αυτά τα προβλήματα. Μία πραγματικότητα που έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσει και να παρακινήσει τους ανθρώπους να αντιληφθούν τη σημασία της ψυχικής ασθένειας. Σε κάθε περίπτωση, η αναζήτηση βοήθειας από έναν ψυχολόγο είναι αναγκαία και έχει ευεργετικά αποτελέσματα με μακροπρόθεσμη επίδραση.

17

ΑΓΧΩΔΕΙΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ

Το άγχος είναι η δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση που περιλαμβάνει αισθήματα τάσης , φόβου ή ακόμη και τρόμου σαν απάντηση σε κίνδυνο του οποίου η πηγή είναι σε μεγάλο βαθμό άγνωστη ή μη αναγνωρίσιμη . Όπως και ο φόβος , έτσι και το άγχος εκτός της ψυχολογικής διάστασης της τάσης , φόβου και τρόμου συνοδεύεται από διέγερση του νευρικού συστήματος που εκδηλώνεται με ιδρώτα , ταχυκαρδία , τρόμο , επιτάχυνση της αναπνοής και γαστρεντερική δυσφορία (φυσιολογοκή διασταση). Σ’αντίθεση , όμως , με τον φόβο η πηγή του άγχους είτε είναι άγνωστη είτε έχει ελάχιστη ένταση σε σύγκριση με την ένταση φυσιολογικής και συναισθηματικής (ψυχολογικής) αντίδρασης που προκαλεί.

Οι Αγχώδεις Διαταραχές περιλαμβάνουν τις παρακάτω διαταραχές :

 

πηγες : http://www.psychologynow.gr/psyhopathologia/oi-aghodeis-diatarahes-mesa-apo-ton-fotografiko-fako

http://www.psychologia.gr/disorders/anxiety%20disorders.htm

Μαράκι στις 30 Νοεμβρίου 2014

Η ταινια μικρου μηκους με τιτλο «Habitus Mentis» ( Μια κατασταση Μυαλου) κερδισε το Α” βραβειο στο Φεστιβαλ Ταινιων Μικρου μηκους στη Μαλτα. Στο βιντεο παρουσιαζεται η  Ιδεοψυχαναγκαστικη διαταραχη .

Short Film Festival Winner – Obsessive Compulsive Disorder (OCD)

Τι είναι η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (εν συντομία)

Η Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή (ΙΨΔ) περιλαμβάνεται στην ομάδα των αγχωδών διαταραχών και είναι η τέταρτη πιο συχνά διεγνωσμένη ψυχική διαταραχή επηρεάζοντας 1 στους 50 ενήλικες.

 

Χαρακτηρίζεται είτε από ιδεοληψίες (obsessions) είτε από ψυχαναγκασμούς (compulsions) είτε και από τα δύο, ψυχοπαθολογικές εκδηλώσεις που συνιστούν πηγή δυσφορίας για το άτομο και απασχολούν σημαντικό μέρος από το χρόνο του και από την επαγγελματική, κοινωνική και την συναισθηματική του ζωή.

 

Η ακριβής αιτία της, δεν είναι ακόμη γνωστή αλλά οι τραυματικές βιωματικές εμπειρίες ενδέχεται να ενεργοποιήσουν τη διαταραχή σε άτομα με γενετική προδιάθεση. Ένα εύρος από θεραπευτικές προσεγγίσεις μπορούν να βοηθήσουν τα άτομα με Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, κυρίως η γνωστική συμπεριφοριστική προσέγγιση, η οποία έχει θετικά αποτελέσματα μετά από βραχεία παρέμβαση. Η ψυχαναλυτική προσέγγιση, μέσα από μία πιο μακροπρόθεσμη παρέμβαση έχει αποτελεσματικότητα στην ψυχαναγκαστική προσωπικότητα και η συστημική προσέγγιση ερευνά το πλαίσιο ανάπτυξής και ενίσχυσής της μέσα από την αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους.

πηγη : http://www.psychologynow.gr/psychologia-texni/psychology-videos/mia-katastasi-toy-myaloy-ena-vraveymeno-vinteo-gia-tin

Γιάννα στις 30 Νοεμβρίου 2014

Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, η κοινωνική συνοχή, η γενναιοδωρία, η διαφάνεια, το προσδόκιμο ζωής και η ελευθερία της επιλογής, αναδεικνύουν την καλύτερη χώρα του κόσμου για να ζήσει κανείς.

Η λίστα των 10 καλύτερων πόλεων για να ζει κανείς, δημοσιοποιείται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και βασίζεται σε μια έκθεση που μετρά το Δείκτη Παγκόσμιας Ευτυχίας.

Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, η κοινωνική συνοχή, η γενναιοδωρία, η διαφάνεια, το προσδόκιμο ζωής και η ελευθερία της επιλογής, είναι οι μεταβλητές που λαμβάνονται υπόψη  και ερευνήθηκαν στους πληθυσμούς 150 χωρών ώστε να οδηγήσουν στην ανακήρυξη της ευτυχέστερης χώρας του κόσμου για το 2014.

Οι λαοί που βιώνουν συναισθηματική ευτυχία, νιώθουν ικανοποίηση από τις ζωές τους και είναι κομμάτι χαρούμενων κοινοτήτων, έχουν περισσότερες πιθανότητες, στο παρόν και στο μέλλον, να είναι περισσότερο υγιείς, πιο παραγωγικοί και κοινωνικά δικτυωμένοι. Εαν μάλιστα αυτοί οι δείκτες διέπουν τις οικογένειες, τα εργασιακά περιβάλλοντα και τις επιμέρους κοινότητες, τότε επωφελείται ολόκληρη η κοινωνία από αυτό το συναίσθημα.

Εν ολίγοις, όταν οι κάτοικοι μιας χώρας/ πόλης είναι ευτυχισμένοι, τότε όλα είναι πιο εύκολα για όλους.
Ο Δείκτης Ευτυχίας, είναι κλίμακας από το 0 έως το 10 και ακόμα και οι κορυφαίες χώρες της λίστας, δεν φτάνουν το 10, ενώ οι περισσότερες «πιάνουν» τα 7/10.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ λοιπόν, οι 10 καλύτερες χώρες του κόσμου για να ζήσει κανείς είναι οι εξής:

#10: Αυστραλία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,350

Αυτό που αναδεικνύει την Αυστραλία σε μια από τις ευτυχέστερες χώρες του κόσμου, είναι η διάθεση και η προσφορά των ίδιων των Αυστραλών να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον, σε περίπτωση που παρίσταται ανάγκη. Εκτός αυτού, το κατα κεφαλήν ΑΕΠ, το μεγάλο προσδόκιμο ζωής και το ανεπτυγμένο επίπεδο εκπαίδευσης, είναι παράγοντες που θέτουν την Αυστραλία στο top 10 της λίστας.

#9 : Ισλανδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,355

Ο εγγράμματος πληθυσμός της Ισλανδίας, φτάνει το 99.9%, ενώ σύμφωνα με τη λίστα του Forbes με τις πιο καθαρές χώρες του κόσμου, η Ισλανδία βρίσκεται στην πρώτη θέση.
Η Ισλανδία δεν έχει στρατό και το ποσοστό εγκληματικότητας βρίσκεται κοντά στο μηδέν, γι’ αυτό και οι τράπεζες δεν έχουν καν φρουρούς ασφαλείας. Οι έγκυες έχουν δικαιώμα 9μηνης αδείας μετ’ αποδοχών, η οποία μπορεί να μοιραστεί μεταξύ του πατέρα και της μητέρας. Οι Ισλανδοί αναπνέουν τον πιο καθαρό αέρα, ενώ ο βασικός λόγος που η Ισλανδία είναι από τις πιο ευτυχείς χώρες του κόσμου, είναι οι προσωπικές πεποιθήσεις για την επίτευξη της ευτυχίας που χαρακτηρίζουν κάθε Ισλανδό ανεξαιρέτως. 

#8 : Αυστρία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,369

Ολόκληρη η Αυστρία έχει κάθε λόγο να είναι περήφανη για το ιστορικό, οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό της κέντρο που δεν είναι άλλο από τη Βιέννη. Έχει το μεγαλύτερο κατα κεφαλήν ΑΕΠ από όλες τις χώρες του κόσμου, ενώ η επίδραση της οικονομικής κρίσης σε αυτήν, έφτασε μόλις το 0,1%.
Η «πόλη της Μουσικής» όπως λέγεται η Βιέννη, το 2010, ήταν ο παραλήπτης βραβείου αστικού σχεδιασμού, από τα Ηνωμένα Έθνη, καθώς μέσω ενός μεγαλειώδους έργου αναπαλαιώθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα 5.000 κτήρια στην πόλη.
Την Βιέννη επισκέπτονται γύρω στα 5.000.000 τουριστών κάθε χρόνο, ενώ το 90% των Αυστριακών δηλώνουν ικανοποιημένοι από τις εγκαταστάσεις στέγασης της χώρας τους.
Τέλος, η Αυστρία έχει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα, προσφέροντας τη δυνατότητα ανώτατης εκπαίδευσης σε όλους τους πολίτες της.

#7 : Φινλανδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,389

Για το περιοδικό Forbes, η Φινλανδία είναι μια από τις 10 ιδανικότερες χώρες του κόσμου για να ξεκινήσει κανείς μια επιχείρηση, αν και αυτό το χαρακτηριστικό της είναι ομολογουμένως το λιγότερο εντυπωσιακό.
Η χώρα παρέχει στους πολίτες υψηλού επιπέδου εκπαίδευση, ενώ το ποσοστό αλφαβητισμού της Φινλανδίας αγγίζει το 100%.
Στους Φινλανδούς αρέσει η φύση, γι’ αυτό και 80% αυτών έχουν τουλάχιστον ένα εξοχικό σε μια λίμνη.
Πρόκειται για το έθνος με το χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας στα βρέφη και αυτό με το πιο συνεπές συγκοινωνιακό δίκτυο.
Εν ολίγοις, οι Φινλανδοί διάγουν μια υψηλής ποιότητας ζωή, με ισορροπία μεταξύ δουλειάς και προσωπικού χρόνου, πολύ χαμηλά επίπεδα διαφθοράς και ευρεία πρόσβαση σε ένα από τα καλύτερα συστήματα υγείας της Ευρώπης.

#6: Καναδάς
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,477

Η υψηλή ικανοποίηση από τη ζωή, τα πολύ χαμηλά ποσοστά δολοφονιών και η αποδοχή της διαφορετικότητας, είναι μερικοί από τους βασικούς λόγους που κάνουν τον Καναδά μια από τις ιδανικότερες πόλεις για να ζει κανείς.
Ο Καναδάς ανήκει -εκτός των άλλων- σε μία από τις 5 καλύτερες χώρες του κόσμου για να γεράσει κανεις, εξαιτίας του συνταξιοδοτικού και του συστήματος υγείας του.

Τα παιδιά των Καναδών κερδίζουν τα διπλάσια από όσα κέρδιζαν οι γονείς τους, ενώ εδώ η οικονομική ανέλιξη είναι κάτι απόλυτα αναμενόμενο και όσοι γεννιούνται φτωχοί, σπάνια πεθαίνουν φτωχοί.
Οι Καναδοί, των οποίων η ειλικρινής ευγένεια συχνά γίνεται αντικείμενο χλεύης, απολαμβάνουν υψηλά ποσοστά ικανοποίησης από τη ζωή τους, ενώ ζουν στην 8η πιο ειρηνική χώρα του κόσμου. Είναι πρώτοι στις ιατρικές ανακαλύψεις, τη διαστημική επιστήμη και την τεχνολογία, ενώ κάθε χρόνο πραγματοποιούν υπερατλαντικά ταξίδια αξίας άνω των 10 εκατομμυρίων, κάτι που δηλώνει ευθέως την πολυτελή ζωή και την οικονομική τους ευχέρεια.

#5: Σουηδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,480

Το σουηδικό σύστημα προσφέρει στους νέους γονείς 16 μήνες άδεια για κάθε παιδί, ενώ τους πληρώνει το 80% το μισθού τους, γι’ αυτό και η Σουηδία θεωρείται η καλύτερη για να μεγαλώσει κανείς τα παιδιά του, αφού κάθε άτομο έχει την ευκαιρία να περάσει από την αρχή πολύ χρόνο μαζί με τα παιδιά του.
Στη χώρα αυτή, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση είναι δωρεάν και παρά το πολύ κρύο, οι κάτοικοι πηγαίνουν βόλτες, μόνοι ή με τα μωρά τους, κάνουν σκι και τρέξιμο. Επίσης η Σουηδία είναι και η χώρα με ένα συγκοινωνιακό δίκτυο που σε πάει σε κάθε γωνιά της επικράτειάς της.
Τέλος, έχει ένα ισχυρό ανεξάρτητο δίκτυο μέσων μαζικής ενημέρωσης,  στο οποίο οφείλεται και ένα από τα πιο διαφανή πολιτικά συστήματα. 

#4: Ολλανδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,512

Η Ολλανδία είναι η 6η χώρα με τα χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας στον κόσμο, ενώ το 91% των κατοίκων της, ισχυρίζεται πως διάγει μια χαρούμενη και ικανοποιητική ζωή. Έχει τις περισσότερες συνδέσεις Ιnternet στον κόσμο και είναι πιθανότητα η πιο φιλική προς τους σκύλους χώρα, αφού οι τετράποδοι Ολλανδοί έχουν πρόσβαση σε καφετέριες, bars και στα περισσότερα δημόσια μέρη.

#3: Ελβετία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,650

Η Ελβετία προσφέρει στους κατοίκους της υψηλή ποιότητα ζωής, το αίσθημα της εμπιστοσύνης και της ασφάλειας και τη δυνατότητα του πλούτου και της υγείας, ακόμα και σε εκείνους που ζουν στο πιο απομονωμένο μέρος της χώρας.

Είναι φημισμένη για την ηρεμία, την ασφάλεια, τη συνέπεια και την φερεγγυότητά της σαν χώρα και αυτοί είναι οι λόγοι που έδωσαν την ευκαιρία στους κατοίκους να δομήσουν μια άκρως εξελιγμένη τεχνολογικά χώρα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Ο λαός της Ελβετίας είναι αποδέκτης πολλών διεθνών βραβείων κάθε χρόνο, περισσότερων από κάθε άλλη χώρα.

#2: Νορβηγία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,655

Το σοσιαλιστικό σύστημα της Νορβηγίας καταφέρνει να παρέχει στους πολίτες της εξαιρετικό συγκοινωνικό δίκτυο και την ευκαιρία να απολαμβάνουν προϊόντα πολυτελείας και όλοι ανεξαιρέτως να ζουν σε αξιοπρεπή σπίτια. Οι Νορβηγοί επίσης, ξέρουν να διασκεδάζουν όσο κανείς άλλος στον κόσμο, έχουν την αίσθηση του ωραίου στυλ, ενώ κατά γενική ομολογία είναι όμορφος λαός. Είναι κατα βάση υγιείς, τρώνε σωστά, πίνουν καθαρό νερό και αναπνεύουν φρέσκο αέρα.

#1: Δανία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,693

Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η Δανία και δεν είναι παράταιρο που η χώρα με τα μηδενικά ποσοστά εγκληματικότητας και την παντελώς απούσα διαφθορά στην πολιτική, θεωρείται η καλύτερη χώρα για να ζει κανείς.
Κάθε οικογένεια δικαιούται 52 εβδομάδες γονεϊκής άδειας μετ’ αποδοχών, ενώ η παιδική αλλά και ενήλικη υγειονομική περίθαλψη, είναι δωρεάν για όλους τους Δανούς και ένα από τα βασικά δικαιώματά τους. 
Το 50% των Δανών συνεισφέρουν οι ίδιοι στον πλούτο της χώρα τους, χρησιμοποιώντας ποδήλατο για τις μεταφορές τους, ωφελώντας την πατρίδα τους με λιγότερη μόλυνση, λιγότερα ατυχήματα, λιγότερη ηχορύπανση και την έλαχιστη φθορά των υποδομών.

socialtag

Γιάννα στις 30 Νοεμβρίου 2014

Μια πόλη με 40 βιβλιοπωλεία και 500.000 επισκέπτες το χρόνο

Η πόλη Hay-on-Wye, είναι το όνειρο του κάθε βιβλιοφάγου, που ψάχνει τα κατάλληλα βιβλία και σπάνιους τίτλους. Βρίσκεται στην Ουαλία, κοντά στον ποταμό Wye και ονομάζεται «Η πόλη των βιβλίων». Σήμερα αποτελεί την μεγαλύτερη στον κόσμο, αγορά μεταχειρισμένου βιβλίου και προσελκύει 500.000 επισκέπτες κάθε χρόνο.

Περισσότερα από σαράντα βιβλιοπωλεία, ανώνυμα ή επώνυμα. Υπαίθρια μαγαζιά και κιόσκια. Ξύλινα ράφια και περίεργες κατασκευές, φιλοξενούν χιλιάδες τίτλους βιβλίων από «δεύτερο χέρι».

Όλα ξεκίνησαν το 1961, όταν ο Richard Booth, κάτοικος της πόλης και λάτρης του βιβλίου, άνοιξε το πρώτο μαγαζί, σε ένα παλιό πυροσβεστικό σταθμό, αφού πρώτα ταξίδεψε στην Αμερική και μετέφερε με κοντέινερ χιλιάδες βιβλία από τις βιβλιοθήκες που είχαν κλείσει.

Με το πέρασμα του χρόνου και οι άλλοι κάτοικοι άνοιξαν τα δικά τους μαγαζάκια, βρίσκοντας συχνά, πολύ πρωτότυπους τρόπους για να προσελκύσουν τους αγοραστές. Τα τοποθέτησαν σε ράφια, πάνω σε τοίχους και σε αυτοσχέδιες κατασκευές. Σε περισσότερα δεν υπάρχουν πωλητές, απλά γραμματοκιβώτια με επιγραφή «πληρώστε εδώ».

 

Ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τον περίπατο του στους δρόμους της πόλης, κάνοντας πολλές στάσεις στις υπαίθριες βιβλιοθήκες, που υπάρχουν παντού και να ανακαλύψει πραγματικά λογοτεχνικά διαμάντια.

Η πόλη επίσης φιλοξενεί, το φεστιβάλ βιβλίου που προσελκύει 80.000 συγγραφείς, εκδότες και λάτρεις του βιβλίου από όλο το κόσμο, κάθε χρόνο στο τέλος του Μάιου.

Κυριακή στις 26 Νοεμβρίου 2014

…….Η πνευματική παρακμή είναι φανερή και στο ελληνικό παράδειγμα, τόσο ως αίτιο όσο και ως αποτέλεσμα της συντελούμενης καταστροφής. Οι Έλληνες στον εικοστό αιώνα πέρασαν διά πυρός και σιδήρου: αλλεπάλληλοι πόλεμοι, εμφύλιοι, μαζική προσφυγιά και μαζική μετανάστευση, πτωχεύσεις. Έμειναν όρθιοι παρ’ όλ’ αυτά, επειδή ταυτόχρονα σφυρηλατούσαν ταυτότητα, συνείδηση, γλώσσα, τέχνη, πολιτικές στρατηγικές – με έναν λόγο: πολιτισμό. Λαϊκό και λόγιο, εν παραλλήλω και εν συνθέσει. Η αλληλουχία ταπεινώσεων, θριάμβων και καταστροφών έως το ’22 οδήγησε στη μεγάλη σύνθεση της γενιάς του ’30, η οποία επηρέασε βαθιά τις τέχνες και τα γράμματα στον καιρό της, αλλά κυρίως έδωσε ιδεολογικούς καρπούς στη μεταπολεμική περίοδο, όταν εσίγασαν τα τουφέκια του Εμφυλίου. Tότε, μέσα από τις στάχτες εμπεδώθηκε το λαϊκό τραγούδι, το εκ του ρεμπέτικου καταγόμενο, απενοχοποιημένο και ενωτικό, και τότε η υψηλή τέχνη της γενιάς του ’30 μπήκε στα χείλη των μαζών, ενοποιητικά και ανυψωτικά. Η άνοιξη του ’60 σηματοδότησε την εν τω βάθει αναχώνευση των αισθητικών και ιδεολογικών συνθέσεων που είχαν αρχίσει ήδη από τη δεκαετία του ’20, και από αυτή την πλούσια ύλη εξακολούθησε να τρέφεται ο ελληνισμός έως και σχετικά πρόσφατα.

Έως ότου το ήθος του νεόπλουτου και του σκυλάδικου, αυτό που είχε ξεμυτίσει μες στη χουντική επταετία, ανέλαβε αυτό να ενοποιήσει τα μικροαστικά και εργατικά στρώματα με την ελίτ του πλούτου. Λίγο πριν μας χτυπήσει η καταστροφή, λαός και Κολωνάκια συναγελάζονταν εκ κραιπάλη στα ίδια διασκεδαστήρια: ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος συγκεφαλαίωσε τον εξισωτισμό της σκυλοπόπ κραδαίνοντας γαρδένιες και κιλότες, οι δε ιδεολογικοί μηχανισμοί είχαν μετεγκατασταθεί στα γκλόσι περιοδικά και στα κανάλια. Με αυτή την πνευματική και αισθητική σκευή, με αυτή τη βιοθεωρία οικοδομούσαμε vita activa. Και το απόθεμα της γενιάς του ’30, εν τω μεταξύ, το τολμηρό ζεύγμα λαϊκού και μοντέρνου, εντόπιου και διεθνούς, εξανεμίστηκε και θάφτηκε. Η ελληνική ιδιοπροσωπία εξέπεσε σε χυδαία αυταρέσκεια και πνευματική οκνηρία, σε ακηδία και απάθεια, σε βαθύ επαρχιωτισμό και εθελοδουλία. Πολύ πριν από την πτώχευση.

Επειδή λεφτά δεν υπάρχουν ούτε θα εμφανιστούν σύντομα και άφθονα. Επειδή η υλική καταστροφή θα πολλαπλασιάζει τη σύγχυση και την αμάθεια, επειδή η παιδεία γίνεται πιο ταξική και από τα χρόνια του ’50, επειδή κανείς εξωχώριος δεν θα μας σώσει, μόνη ελπίδα είναι ένα σχέδιο πνευματικής ανασυγκρότησης απολύτως συγχρονισμένο με την ανάσχεση της ένδειας. Χρειαζόμαστε ιδέες, ταυτότητα, σκελετό, χρειαζόμαστε σύνδεση με την παράδοση, μια επανερμηνεία που να μπολιάζει το ζοφερό παρόν, επινόηση του μέλλοντος. Χρειαζόμαστε υπερβάσεις. Ας μην είναι σχέδιο – μεγάλες κουβέντες. Ας είναι σκέψη και πράξη, διαρκείς, αγωνιώσες. Αρετή και τόλμη.

www.mesaellada.wordpress.com

 

Κυριακή στις 25 Νοεμβρίου 2014

www.youtube.com/watch?v=FOZ6KnVPvIU

Pilobolus is an American modern dance company that began performing in October 1971. Pilobolus has performed over 100 choreographic works in more than 64 countries around the world, and has been featured on the 79th Annual Academy AwardsThe Oprah Winfrey Show and Late Night with Conan O’Brien.

Pilobolus Dance Theatre has three main branches: a touring company, Pilobolus, that creates new works through the International Collaborators Project; an educational programming arm that teaches the company’s group-based creative process; and Pilobolus Creative Services, which offers movement services for film, advertising, publishing, commercial clients and corporate events.

 από την Αρχοντούλα

Γιάννα στις 23 Νοεμβρίου 2014

ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΩΤΑ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟ ΚΑΛΟ σε καθετί, και στο σκοτάδι ακόμα, κι έπειτα το κακό και το ανάποδο με σύνεση αλλάζουν. Που δεν σκώπτουν, ειρωνεύονται και διακωμωδούν, αν εναλλακτικές δεν έχουν οι ίδιοι να προτείνουν. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟΣΑΤΙΡΙΖΟΝΤΑΙ, προτού το δικαίωμα να κρίνουν θεμελιώσουν, πρωτοπόροι για να γίνουν και παραδείγματα στην αλλαγή που οραματίστηκαν και τεκμηριώνουν. ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΟΜΥΖΟΥΝ τη δύναμη από ομάδες, συντεχνίες και συνάφια, αλλά ατόφια την αυτοεκτίμηση από μέσα τους αντλούνε. Συναξαριστές εμπειριών τους θέλουμε κι όχι καθηλωμένους σε τόπους, σε συνήθειες, στα περασμένα. ΤΟΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΕΡΑΣΤΕΣ και του πρωτόγνωρου θιασώτες. Πρόσωπα που η γνώση της ματαιότητας, πείσμα ενάντια στο μηδέν τούς δίνει. ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, την ηθική ως πρόσχημα για την αδράνεια, τη χλεύη, τη φιλαυτία δεν παρουσιάζουν. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΛΕΝΕ «αυτό το ξέρω», αλλά «θα το μάθω καλύτερα ακόμα». ΠΑΡΑΣΙΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΕΡΓΟΥΝΕ, που την ανασφάλεια προφασιζόμενα, ρουφούν τη δύναμη του άλλου και ευθύς μόλις τον ξεράνουνε, καινούργια θύματα γυρεύουν να προσκολληθούνε. ΠΑΡΑΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΑΜΑΤΙΖΟΜΑΣΤΕ και πάντα ερωτευμένους με την οικουμένη. Ιδανικούς μέσα στις ήττες τους και στις συγκυρίες με επίγνωση γενναίους. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΚΕΡΝΟΥΝ ΚΡΑΣΙ ΤΟΝ ΧΑΡΟΝΤΑ, την ασθένεια, τον πόνο, την οδύνη. ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΑ, που στον Θεό «σ’ αγαπώ» αντί για προσευχές ψελλίζουν. Κι εκείνους που παλεύουν για το αδύνατο, επειδή γνωρίζουν πως έτσι ξεριζώνεται το χάος. ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ σε καινούργιο θαύμα μετατρέπουν. Και δεν μεμψιμοιρούν ή παραδίνονται, γιατί στο ελάχιστο και στο ασήμαντο διάλεξε ο Πλάστης να κρύψει το σύμπαν όλο. ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ και οι αποφάσεις τους οι μικρές αλλάζουν την ιστορία και τη μοίρα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Ευστράτιου Παπάνη, Ψυχολογία της Προσωπικότητας και Αυτοεκτίμηση, εκδ. Οxy