Είναι από τη λίστα των καθηγητών δευτεροβάθμιας.
Το μεγαλείο της σκέψης των αρχαίων Ελλήνων, που αν την ακολουθήσουμε μας βοηθάει να κατανοήσουμε το σήμερα και έτσι να βρούμε πιο εύκολα το δρόμο μας.
Κανένα όνομα στα Ομηρικά έπη δεν είναι δοσμένο στην τύχη! Κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε, ή καλύτερα να συνετιστούμε. Οι πρόγονοί μας μιλούν, ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, μας λένε ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ, μας λένε πως να τινάξουμε τον ζυγό. ΑΡΚΕΙ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ!
Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του είναι ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ, τον κόσμο που του έκλεψαν. Παρά την μεγάλη του λαχτάρα, διατηρεί την ανωνυμία του και μεταμορφωμένος σε ζητιάνο από την ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ, πηγαίνει στο παλάτι ώστε να ελέγξει την κατάσταση και να πάρει τις πληροφορίες που θέλει, υπομένοντας καρτερικά τις προσβολές και την χλεύη των μνηστήρων. ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ, ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΣΤΕΙΡΑ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ.
Γι αυτό τον λόγο και είναι ο αγαπημένος της Θεάς ΑΘΗΝΑΣ, της Θεάς που αντιπροσωπεύει την ΝΟΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΟΣ, την ΣΟΦΙΑ, την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Της Θεάς που μελετά τον εχθρό και τον πολεμά με τα ίδια του τα όπλα.
Όταν όμως έρχεται η ώρα, όταν τους έχει στριμώξει όλους άοπλους σε ένα δωμάτιο, όταν φανερώνεται πάνοπλος, ΤΟΤΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΙΚΤΟ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα, ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του που τιμησε τον ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΟΙΚΤΟ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΟΣ ΤΟΥ, που δημιούργησε με τον δικό του ιδρώτα, ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ που οι μνηστήρες καταχράστηκαν και καπηλεύτηκαν μαζί με την φιλοξενία του οίκου του που τιμησε τον ΞΕΝΙΟ ΔΙΑ.
Ο ισχυρότερος αντίπαλός του είναι ο ΑΝΤΙΝΟΟΣ.
Η λέξη μιλά απο μόνη της. Είναι η ΑΝΤΙ-ΝΟΗΣΗ, είναι αυτό που μας κάνουν ΤΩΡΑ, είναι ο τρόπος με τον οποίο θολώνουν τις καταστάσεις και την πραγματικότητα ώστε ΝΑ ΜΗΝ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥΝ. Είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την καθυπόταξη και δουλεία του ανθρώπου.
Ο επόμενος είναι ο ΕΥΡΥ-ΜΑΧΟΣ. Αυτός που μάχεται με κάθε τρόπο, με εύρος, ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟΝ, ο δεινός και αδίστακτος μαχητής.
Ο ΑΜΦΙ-ΝΟΜΟΣ! Αυτός που διαστρεβλώνει τον ΝΟΜΟ και την τάξη των πραγμάτων, ο επικίνδυνος γιατί είναι ΕΤΣΙ και ΑΛΛΙΩΣ!
Ο ΑΓΕ-ΛΑΟΣ! Αυτός που άγει τον λαό, που τον παρασύρει με την βοήθεια του ΑΝΤΙ-ΝΟΟΥ. Που τον μετατρέπει σε ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ ΑΓΕΛΗ!
Κανένα όνομα στα Ομηρικά έπη δεν είναι δοσμένο στην τύχη! Κρύβουν βαθύτατα νοήματα και στο χέρι μας είναι να τα αποκρυπτογραφήσουμε και να διδαχτούμε, ή καλύτερα να συνετιστούμε. Οι πρόγονοί μας μιλούν, ΟΙ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ, μας λένε ΠΩΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ, μας λένε πως να τινάξουμε τον ζυγό. ΑΡΚΕΙ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ!
Μια φορά ήταν ένας φτωχός ψαράς κι όλη νύχτα
αγωνιζόταν να πιάσει ψάρι και δεν έπιανε.
Κόντεψε τέλος η αυγή, έριξε πάλι τ’
αγκίστρι του κι έλεγε απομέσα του: «Ω, Θεέ
μου, δυστυχία! σήμερα θα πεθάνουν τα παιδιά
μου απ’ την πείνα».
Του φάνηκε τότε πως τσίμπησε ψάρι και
τράβηξε τ’ αγκίστρι. Τι να δει! Ένα ψαράκι
χρυσό! Έκανε να το βγάλει απ’ τ’ αγκίστρι
κι άκουσε μια φωνή να του λέει: «Ρίξε το
ψαράκι το χρυσό στον γιαλό και θα δεις
καλό».
– Ε, λέει με τον νου του, να το ρίξω! έτσι κι
έτσι δεν θα μου κάμει τίποτε ένα ψαράκι.
Και το ’ριξε στη θάλασσα. Πάλι ακούει την
ίδια φωνή να του λέει:
– Τι καλό θέλεις να σου κάμω;
– Ε, λέει, να πάω στο σπίτι μου και να βρω
ψωμιά και φαγιά.
Σαν πήγε στο σπίτι του, τα ήβρεν όλα όπως του
είπε η φωνή. Είπε την ιστορία όλη στη
γυναίκα του.
– Αχ, καλέ, του λέει αυτή, αντί να ζητήσεις
τίποτε καλό, ζήτησες ψωμιά και φαγιά;
– Ε, καλά, της λέει αυτός. Αν το ξαναπιάσω, τι
θέλεις να του ζητήσω;
Η γυναίκα του είπε να ζητήσει παλάτια!
Επήγεν ο καημένος ο ψαράς, έριξε το δίχτυ κι
έπιασε πάλι το χρυσόψαρο. Έκανε να το βγάλει
πάλι απ’ τ’ αγκίστρι και άκουσε τη φωνή:
«Ρίξε το ψαράκι το χρυσό στον γιαλό και θα
δεις καλό».
Το έριξε κι άκουσε πάλι τη φωνή: «Τι καλό
θέλεις να σου κάμω;» κι αυτός εζήτησε
παλάτια.
Πάει στο σπίτι του και τι να δει; παλάτια
ωραιότατα!
– Αχ, του λέει η γυναίκα του, να πά’ να το
ξαναπιάσεις και να του ζητήσεις συ να
γίνεις βασιλιάς κι εγώ βασίλισσα.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΕΡΑ
Επήγε πάλι κι έκαμεν όπως έκαμνε και τις
άλλες φορές, άκουσε τη φωνή και ζήτησε ό,τι
του είπε η γυναίκα του. Μα πάει κατόπι στο
σπίτι του και τι να δει; Μια καλύβα όπως
πρώτα και τα παιδιά του πεινασμένα…
AΠΟ ΤΗΝ ΒΕΡΑ
Σαρδέλες με ντομάτα στον φούρνο
Υλικά:
1/2 κιλό φρέσκιες σαρδέλες
2 ώριμες ντομάτες
2 σκελίδες σκόρδο
Ελαιόλαδο
Μισό ματσάκι μαϊντανός
Αλάτι – μαύρο πιπέρι
Εκτέλεση:
Καθαρίζεις καλά τις σαρδέλες (κόβοντας και
τα κεφάλια) και τις ξεπλένεις με άφθονο
νερό. Ρίχνεις λίγο ελαιόλαδο στον πάτο ενός
στενόμακρου ταψιού και τις απλώνεις τη μία
δίπλα στην άλλη. Ψιλοκόβεις τις ντομάτες,
τον μαϊντανό και το σκόρδο και τα σκορπάς
στο ταψί ώστε να μοιραστούν παντού.
Περιχύνεις από πάνω το υπόλοιπο ελαιόλαδο
φροντίζοντας όμως να μη σκεπάζει τα ψάρια.
Προσθέτεις αλάτι και αρκετό πιπέρι και
ψήνεις για 20-30 λεπτά σε προθερμασμένο
φούρνο στους 180 βαθμούς.
ΚΑΛΗ ΟΡΕΞΗ
Ελληνικό καλοκαίρι στην πόλη, με θερινά σινεμά και γιγαντοοθόνες σε αγαπημένες γωνιές της πρωτεύουσας και σε αρχαιολογικά πάρκα, κάτω από τον έναστρο αττικό ουρανό.
Ο άνεμος φύσηξε από το 2ο Athens Open Air Film Festival (Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου), που σήκωσε αυλαία στον θερινό κινηματογράφο Λαΐς, της Ταινιοθήκης της Ελλάδας για να απλωθεί ως τον Σεπτέμβριο, από το κέντρο της πρωτεύουσας ως το Λαύριο και το Σούνιο.
Η είσοδος στις προβολές και τις είκοσι συνολικά δράσεις του Φεστιβάλ, είναι ελεύθερη για το κοινό.
Το πρόγραμμα θα ανακοινώνεται σταδιακά ενώ μέχρι στιγμής έχει διαμορφωθεί ως εξής:
Αύριο, 29 /6 ξεκινά το αφιέρωμα «Καλοκαίρι στην Αττική» προβάλλοντας την «Γλυκιά Συμμορία» του Νίκου Νικολαΐδη στο αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος.
Στις 06 /7, στην πλατεία Αβησσυνίας, με τον Γιάννη Παπαϊωάννου να ντύνει μουσικά, ζωντανά το ντοκιμαντέρ «The Great White Silence», μεταφέροντάς νοερά το κοινό, σε παγωμένα, «φανταστικά» τοπία του Νοτίου Πόλου με ηλεκτρισμένες μελωδίες.
Στις 09 /7 στην είσοδο του θεάτρου Διονύσου, σε γιγαντοοθόνη, θα προβληθεί με θέα την Ακρόπολη, η θρυλική κωμωδία του Μελ Μπρουκς «Φρανκεστάιν Τζούνιορ », προσφέροντας γέλιο σε όλους εκείνους που θα επιλέξουν να περάσουν τον Ιούλιο στην πρωτεύουσα.
Στις 13/7 στο πάρκο πάνω από την οδό Τρώων, στα Άνω Πετράλωνα, το καλτ θρίλερ «Παρασκευή και 13» του Μάρκους Νίσπελ ενώ στις 14 Ιουλίου, το φεστιβάλ συμμετέχει στον εορτασμό της εθνικής επετείου της Γαλλίας, μαζί με το Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας, προβάλλοντας τη «Μασσαλιώτιδα» του Ζαν Ρενουάρ, στον κήπο του Νομισματικού Μουσείου.
Το πρόγραμμα «Καλοκαίρι στην Αττική», συνεχίζεται στις 17 Ιουλίου, στην περιοχή της Κυψέλης, με τις «Ώρες Κοινής Ησυχίας» της Κατερίνας Ευαγγελάκου.
Θα ακολουθήσουν, στα πλαίσια του ίδιου αφιερώματος, οι «Απόντες» του Νίκου Γραμματικού, «Από την Άκρη της Πόλης» του Κωνσταντίνου Γιάνναρη, «Κινέττα» του Γιώργου Λάνθιμου και «Τσίου» του Μάκη Παπαδημητράτου.
Στο μεταξύ το Κέντρο Κινηματογράφου, αναθέτει ( η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη) σε έξι έλληνες σκηνοθέτες να γυρίσουν έξι μικρού μήκους με φόντο τις αθηναϊκές γειτονιές (από το ιστορικό κέντρο μέχρι τις υποβαθμισμένες συνοικίες και τα εύρωστα προάστια).
Στις 18 Ιουλίου, το Φεστιβάλ επιστρέφει στο Λαΐς της Ταινιοθήκης της Ελλάδας για την πολυαναμενόμενη αβάν πρεμιέρα του Ταυλανδέζικου «The Raid» του Γκάρεθ Έβανς.
Στο Φεστιβάλ θα προβληθούν επίσης, ελληνικές μικρού μήκους παραγωγές που διακρίθηκαν στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ Δράμας: «Γεια σου Ανέστη» του Δημήτρη Κανελλόπουλου, «Ο Μπαμπάς μου, ο Λένιν και ο Φρέντυ» της Ρηνιώς Δραγασάκη, «Πίστομα» του Γιώργου Φουρτούνη, «If you have no place to cry» του Αριστοτέλη Μαραγκού και «Make Up» του Χρήστου Μασσαλά.
«Λεφτά δεν υπάρχουν, υπάρχουν όμως ταινίες και μπόλικη καλή διάθεση για δημιουργία» είπε ο Ορέστης Ανδρεαδάκης, καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ, χαιρετίζοντας το 2ο Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας, μαζί με τον διευθυντή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, Γρηγόρη Καραντινάκη.
Το 2ο Athens Open Air Film Festival – Φεστιβάλ Θερινού Κινηματογράφου της Αθήνας διοργανώνεται από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας με τη συγχρηματοδότηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Περιφερειακής Ανάπτυξης και εντάσσεται στον Άξονα Προτεραιότητας 2 «Αειφόρος Ανάπτυξη και Βελτίωση Της Ποιότητας Ζωής» του Ε.Π. «Αττική» του ΕΣΠΑ 2007-2013. Όλες οι δράσεις πραγματοποιούνται υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.
Πηγή: ΑΜΠΕ
kathimerini.gr
Ερώτηση= Εάν σου ζητούσαν να κλήσεις με μια ατάκα το έργο ποιά θα ήταν αυτή; Ότι έχεις δει για αλήθεια το λογιάζεις;
Η Ηθοποιός και σκηνοθέτης, κυρία Ευτυχία Λοϊζίδου
…… Απαντά η Ελένη στον διάλογο που έχει με τον Τεύκρο. Στην προσπάθειά μου να αναλύσω αιτιολογώντας γιατί επέλεξα αυτόν τον τίτλο ως πιο σημαντικό από όλα, μου δίνεται και η δυνατότητα να δώσω μια σαφή απάντηση στο ερώτημα που απασχόλησε αρκετούς μελετητές γιατί ο Ευριπίδης χρησιμοποίησε τον Τεύκρο ,αυτόν τον χαρακτήρα-ρόλο στο έργο. Ο Τεύκρος φτάνοντας νικητής στην πατρίδα του την Σαλαμίνα(που βρίσκεται στην Ελλάδα),εξορίστηκε από τον πατέρα του Τελαμώνα, επειδή δεν είχε υποστηρίξει το αίτημα του αδερφού του,του Αίαντα για τα επίμαχα όπλα, δεν τον απέτρεψε από την αυτοκτονία του και ακόμα χειρότερα δεν εκδικήθηκε τον ατιμωτικό θάνατό του.
Για τους αρχαίους Έλληνες, ο φονιάς αποτελούσε μίασμα, μόλυνε δηλαδή την οικογένειά του και τους συμπολίτες του. Για τον εξαγνισμό της πόλης θα βοηθούσε η εξορία του. Η ποινή αυτή βοηθούσε και στον σωφρονισμό του παραβάτη ,αφού ο ίδιος, όντας εξόριστος έχανε την περιουσία του και δεν μπορούσε να συμμετέχει στα κοινά.
Ο Τεύκρος παρόλο που δεν σκότωσε τον αδερφό του, για τον πατέρα του θεωρούνταν συμμέτοχος στο έγκλημα αφού σιώπησε και δεν προσπάθησε να αποτρέψει τον αδερφό του από τον θάνατο, ούτε πάλεψε ύστερα για την τιμή του. Οι πράξεις του αυτές έδωσαν την αφορμή στον Ευριπίδη να σκιαγραφήσει έναν χαρακτήρα ικανό για να φωτίσει τις αδυναμίες μιας μερίδας ανθρώπων.
Χαρακτηριστικά, ο Τεύκρος παρόλο που ανήκει στους νικητές του Τρωικού Πολέμου, δεν αισθάνεται περήφανος και ευτυχισμένος με το αποτέλεσμα αυτό. Αναγκάστηκε να πολεμήσει δέκα χρόνια στην Τροία για μια άπιαστη γυναίκα, θρηνεί για το χαμό του αδερφού του, βρέθηκε εξόριστος και για επτά χρόνια περιπλανιέται για να βρει καινούργια πατρίδα. Όλα αυτά τα στοιχεία σίγουρα αποδεικνύουν την τραγικότητα του χαρακτήρα του, με καταλυτικό παράγοντα το γεγονός ότι ο Τεύκρος δεν μπορεί φτάνοντας στην Αίγυπτο να διακρίνει την αληθινή Ελένη.
Θεωρεί απλά ότι της μοιάζει αλλά που σίγουρα για εκείνον δεν είναι η ίδια .Ο χαρακτήρας λοιπόν αυτός βρίσκεται στο στάδιο της ικασίας. Το στάδιο αυτό κατά τους Πυθαγόρειους και ύστερα όπως μας διδάσκει ο Πλάτωνας στο μύθο του σπηλαίου ,είναι το πρώτο στάδιο της Γνώσης και αντιστοιχεί στον άνθρωπο τον οποίο δεν μπορεί να διακρίνει τη σκιά , από το πραγματικό. Θεωρεί την Ελένη της Τροίας αληθινή και όχι αυτή που είναι μπροστά του.
Λέει χαρακτηριστικά στην Ελένη όταν τον ρωτά αν είδε την γυναίκα που προξένησε όλα τα δεινά.
Τεύκρος.-Με τα ίδια μου τα μάτια είδα τον υπέροχο Μενέλαο να την σέρνει από τα μαλλιά σε ολόκληρη την πόλη.
Και τον ξαναρωτά η Ελένη,
-Το είδες αυτό?
Τεύ-Απλά όπως σε βλέπω τώρα.
Ελ-Και ότι έχεις δει, για αλήθεια το λογιάζεις?
Τεύ-Την είδα εγώ και ο νους (η λογική) την έβλεπε.
Εκφράζει λοιπόν την καθολικότητα που έχει ο χαρακτήρας ,ο οποίος στην ουσία ζει παγιδευμένος μέσα στην πλάνη των ψευδαισθήσεών του. Ο άνθρωπος λοιπόν αυτός, εμπιστεύεται μόνο τις αισθήσεις του. Η λέξη μόνο περιέχει δογματισμό και η λέξη αίσθηση περιέχει το παρόν. Άρα ο άνθρωπος που είναι παραδομένος στην αίσθηση ζει μόνον το παρόν και δεν επιτρέπει στον εαυτό του να βγάλει τις παρωπίδες και να δει με καθαρά μάτια την αλήθεια. Το μέλλον. Διότι η αίσθηση δεν επιτρέπει μέλλον αλλά παρόν. Θεωρώ ότι σε αυτό το στάδιο βρισκόμαστε σήμερα.
Οι πολιτικές εξουσίες προσπαθούν να πείσουν ότι ο δρόμος για την σωτηρία των λαών και κατέπέκταση για την ανάκαμψη της οικονομίας είναι ο δρόμος της σταθερότητας, που αυτό συνεπάγει λιτότητα και περικοπές. Αλλά θα εξακολουθήσουν να χαράζουν την ίδια πορεία που χάραζαν τα προηγούμενα χρόνια και που είναι η ίδια που μας έφερε σε αυτό το σημείο. Γιατί? Διότι δεν έχεις προνοήσει να φτιάξεις τα εν οίκο σου. Δεν έχεις προβλέψει να βρεις τρόπους σωτηρίας για τον λαό σου δίνοντάς του την ευκαιρία να αναπτυχθεί πνευματικά όχι κόβοντας του τα λεφτά ,αλλά δίνοντάς του ευκαιρίες επαγγελματικού προσανατολισμού. Άρα δεν μάθαμε τίποτα από τον πόνο της δια βίου μάθησης. Θα συνεχίσεις να δανείζεσαι και όταν έρθει η ώρα να αποπληρώσεις τα δάνεια αυτά θα γίνεται «κρανίου τόπος», επειδή δεν προέβλεψες πως θα αναπτύξεις τα έσοδά σου. Οπότε αυτό που χρειάζεσαι δεν είναι σταθερότητα αλλά πνευματική αλλαγή για να μπορέσεις να βγάλεις τις παρωπίδες και να δεις με καθαρά μάτια την αλήθεια.
Σε μικρογραφία το ίδιο θα λέγαμε συμβαίνει και στον απλό λαό. Θα πρέπει να σταματήσει να κυνηγάει «Ελένες» που στην ουσία τους είναι μάταιες και εφήμερες, αλλά να πολεμήσει για Ιδέες(το ουσιαστικό ιδέα βγαίνει από το απαρέμφατο ἰδεῖν) ,που θα μπορεί όχι απλά να τις κοιτά αλλά και να τις βλέπει. Ο Πλάτωνας έλεγε πως σκοπός του ανθρώπου είναι το ἰδεῖν. Το να βλέπεις εννοούσε όχι το να κοιτάς. Άρα προτείνουμε μάθηση του παρελθόντος και μέσα από τα λάθη μας να παιδευτούμε και να οδηγηθούμε σε ένα μέλλον θετικής εξέλιξης και όχι δραματικής. Επιστρέφοντας τώρα στο δράμα. Μας έμεινε ,ένα ερώτημα αναπάντητο.
Γιατί ο Ευριπίδης ανάμεσα σε τόσους ομηρικούς ήρωες επιλέγει έναν νικητή αυτού του πολέμου και μάλιστα τον Τεύκρο?Ο Τεύκρος εξηγεί στην Ελένη τον σκοπό του ταξιδιού του=… σκοπός μου που ήρθα στο παλάτι ετούτο είναι να βρω την μάντισσα θεονόη. Με χρησμό με πρόσταξε ο Απόλλωνας στην Κύπρο να πάω, μια πόλη εκεί να ιδρύσω κατοικώντας και να την ονομάσω Σαλαμίνα. Η Σαλαμίνα υπήρξε πρωτεύουσα της Κύπρου για χίλια χρόνια εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης που κατείχε .Ο Ευαγόρας γιος του Νεοκλή απόγονου του Τέυκρου ,όταν ήταν έφηβος κινδύνεψε να σκοτωθεί από τον τότε τύραννο της Σαλαμίνας Αυδήμονα, γιατί πίστευε ο τελευταίος ότι θα τον απομάκρυνε από την τυραννίδα.Ο φόβος του βγήκε αληθινός. Το 411π.Χ τα κατάφερε και σκότωσε τον τύραννο, αναλαμβάνοντας την εξουσία. Όταν ανέβαλε την εξουσία κατέβαλε τέτοιες προσπάθειες για την πνευματική και υλική ευημερία και ευμάρεια των κατοίκων, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα καλές σχέσεις με τα γειτονικά κράτη. Ο Δαρείος ο Β δεν αντέδρασε με την εξόντωση του Αυδήμονα επειδή ο Ευαγόρας εξακολουθούσε να πληρώνει τους φόρους!
*Ευτυχία Λοιζίδη
Σκηνοθέτης, ηθοποιός
Δ Ι Α Β Α Σ Τ Ε Ε Δ Ω: PERIODIKO 6@
Tην Κυριακή 24 Ιουνίου 2012 στη 13.00 στο β’ πρόγραμμα της ΕΡΤ, στους 103,7. Καλεσμένος μας είναι ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΡΔΑΝΗΣ, Ψυχίατρος, Ψυχοθεραπευτής, Οικογενειακός Θεραπευτής, ιδρυτής του ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ. Ενόψει των γενεθλίων του Προγράμματος, (21 Ιούνη, εικοσιτέσσερα χρόνια) η εκπομπή θα είναι αφιερωμένη στους ανθρώπους που εργάστηκαν για τη δημιουργία της Πρώτης Ανοιχτής Θεραπευτικής Κοινότητας του ΚΕΘΕΑ για έφηβους χρήστες στην Ελλάδα.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
20 Μαϊου 2012
ΚΥΡΙΑΚΗ 24 Ιουνίου ΔΙΠΛΗ ΓΙΟΡΤΗ !
24 Ιουνίου, στη 13.00, στους 103,7,
ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ ΣΤΡΟΦΗ
του β΄ προγράμματος της ΕΡΤ που μεταδίδεται πανελλαδικά και
μέσω διαδικτύου στο site: http://www.ert.gr/deytero
Αυτή η Κυριακή είναι ξεχωριστή!
Γιατί η ΣΤΡΟΦΗ στις 21 Ιουνίου κλείνει εικοσιτέσσερα ολόκληρα χρόνια δράσης κι επιτυχημένου αγώνα ενάντια στην εξάρτηση των Ναρκωτικών, μια επέτειος που είναι πολύ κοντά στις 26 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών!
Γι’ αυτό και η επόμενη εκπομπή “Επί Τόπου Στροφή” είναι αφιερωμένη στους ανθρώπους που ήταν και είναι η Ψυχή, ο Νους και η Καρδιά της Πρώτης Ανοιχτής Θεραπευτικής Κοινότητας του ΚΕΘΕΑ για έφηβους χρήστες στην Ελλάδα.
Μαζί μας για μία ώρα αυτή την Κυριακή, ο πρώτος Υπεύθυνος του ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ και νυν μέλος του Δ.Σ. του ΚΕΘΕΑ, Γιώργος Μπαρδάνης, Ψυχίατρος, Ψυχοθεραπευτής, Οικογενειακός Θεραπευτής, η Υπεύθυνη του ΚΕΘΕΑ ΣΤΡΟΦΗ Κυρατσώ Σκοδρογιάννη, και ο Υπεύθυνος της Ανοιχτής Θεραπευτικής Κοινότητας ΣΤΡΟΦΗ, Αντώνης Παρλιάρος.
Μια εκπομπή – κατάθεση καρδιάς και ψυχής για την ιστορία, τη διαδρομή και το σήμερα της ΣΤΡΟΦΗΣ, ενός προγράμματος από το οποίο έχουν πάρει βοήθεια 3.650 έφηβοι με τις οικογένειές τους. Μαζί τους ο Στέλιος, η Χριστίνα και η παραγωγός της εκπομπής Γιάννα Τριανταφύλλη.
Σας περιμένουμε όλους να σβήσουμε τα 24 ολόφωτα κεράκια της ΣΤΡΟΦΗΣ αυτή την Κυριακή στη 13.00 στους 103,7 με χαρά και αισιοδοξία!
Και να ευχηθούμε στην κρίση να είμαστε όλοι μαζί, γιατί, «στην κρίση απαντάμε με αλληλεγγύη».
Παραγωγός : Γιάννα Τριανταφύλλη
Για περισσότερες πληροφορίες και για άλλες ανακοινώσεις, μπορείτε να απευθυνθείτε στο τηλέφωνο : 210 8822122, ή να επισκεφτείτε τους παρακάτω ιστοτόπους:
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω : Tominima
Ο φιλόσοφος Φρειδερίκος Νίτσε δίνει μία ξεχωριστή απάντηση …;
Στο πρώτο του βιβλίο, με τίτλο «Η Γέννηση της Τραγωδίας» (1872) και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο 15, ο Νίτσε κάνει μία ιδιαίτερα μνεία στο ελληνικό έθνος αποδεικνύοντας ότι ο Νίτσε είναι πολύ μπροστά από την εποχή του.
Διαβάστε το χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο:
«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.
Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του …;
Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.
Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα».
|
Η δική μας νοητική λειτουργία σμιλεύθηκε στην πορεία της ανάπτυξής μας και προσέλαβε έναν ορισμένο τύπο και όχι κάποιον άλλον .Το μωρό ,αν και διατηρώντας τα χαρακτηριστικά που του δόθηκαν από τη μοναδικότητα της γενετικής του κληρονομιάς και την ιστορία του, μαθαίνει και οικειοποιείται εύκολα τον τύπο της νοητικής λειτουργίας που κυριαρχεί στο περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει. Εάν σε εκείνο το περιβάλλον δεν μιλούν για δυσάρεστα συναισθήματα ή επώδυνα περιστατικά, τότε και το παιδί θα μάθει να μην ομιλεί, αλλά έπειτα βέβαια δεν θα ξέρει πού να τα βάλει αυτά τα συναισθήματα, όταν η ζωή αναπόφευκτα θα του τα φέρει μπροστά. Γι’ αυτόν τον λόγο τελικά το μωρό θα είναι λιγότερο προφυλαγμένο απέναντι στα δύσκολα συμβάντα της ζωής (ενώ συνήθως οι γονείς που συμπεριφέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο νομίζουν πως το προστατεύουν, όπως άλλωστε είχαν κάνει κι οι γονείς τους και ούτω καθεξής).
Υπενθυμίζει σχετικά ο Μ.Ρούττερ:
΄ ΄Μπορούμε να υποθέσουμε πως οι τρόποι με τους οποίους οι γονείς αντιμετωπίζουν το άγχος, που άλλωστε είναι ενδόμυχο στη ζωή, επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά θ’ απαντήσουν στις προκλήσεις και τα προβλήματα που θα τους παρουσιαστούν. Βέβαια δεν πρέπει να ανατρέχουμε σε εξειδικευμένες λύσεις. Το άγχος, για παράδειγμα, που προέχετε από φορολογικά προβλήματα, αφήνει τελείως αδιάφορα, τα παιδιά. Πιθανόν αυτό που αντιλαμβάνονται τα παιδιά είναι κάτι πιο γενικό και ουσιαστικό, πώς δηλαδή απαντούν στις ματαιώσεις με την επιθετικότητα προς τον άλλο ή συζητώντας, για να βρεθούν εναλλακτικοί τρόποι και να ξεπερασθούν οι δυσκολίες’’. (Μ .Ρούττερ , Ικανότητα αντίδρασης στις αντιξοότητες).
Να μην ξεχνάμε ότι κάθε μωρό είναι η πλοκή τριών ιστοριών: της δικής του, εκείνης της μητέρας του κι εκείνης του πατέρα του. Είναι απολύτως αδύνατον να κατανοηθεί αυτό που συμβαίνει στον εσωτερικό κόσμο του μωρού, εάν δεν γνωρίζονται οι άλλες δύο ιστορίες.
Το ίδιο ίσχυε και για τους γονείς, όταν αυτοί ήταν μικροί. Μερικές φορές οδυνηρά μυστικά γεγονότα ή επιθετικοί τρόποι μεταδίδονται από μια γενιά στην άλλη, χωρίς να το συνειδητοποιεί κανένας, διαιωνίζοντας έτσι έναν πόνο που αποτελείται από πολλούς κρίκους. Το να κατορθώσει να σπάσει ένας κρίκος, ακόμη αν κι όχι οριστικά, είναι πάντα ένα βήμα εμπρός.
Κάθε μωρό γεννιέται σε μια διαφορετική οικογένεια. Εκείνη που υποδέχεται έναν πρωτότοκο είναι ολοκληρωτικά διαφορετική από εκείνη που υποδέχεται ένα δευτερογέννητο και ούτω καθεξής και γι αυτό αναπόφευκτα είναι διαφορετική η σχέση μεταξύ των γονέων και των παιδιών. Συνήθως η μεγαλύτερη αλλαγή φαίνεται πως είναι εκείνη της γέννησης του πρώτου παιδιού : είναι μια αληθινή και αυθεντική επανάσταση στη ζωή ενός ζευγαριού που ακόμη δεν βίωσε όλα όσα επιφέρει ένα παιδί, συμπεριλαμβανομένου του δύσκολου περάσματος από τον ρόλο του παιδιού σ’ εκείνον του γεννήτορα. Κι όχι τυχαία φαίνεται πως ένας υψηλός αριθμός διαζυγίων σήμερα
επέρχεται ύστερα ακριβώς από την γέννηση ενός παιδιού, κυρίως εάν το ζευγάρι δεν κατορθώσει να εδραιώσει μια νέα ισορροπία, που λαμβάνει υπόψη της την κατάσταση που αλλάζει βαθιά και τα νέα προβλήματα που αναπόφευκτα πρέπει να αντιμετωπισθούν.
Όταν ελαττώνεται το άγχος των γονέων, τότε και η σχέση τους με τα παιδιά βελτιώνεται κα γίνεται λιγότερο αγχογενής. Αυτό ισχύει κυρίως για τις νέες μητέρες, γιατί το μωρό είναι σε στενή επαφή με τον εσωτερικό τους κόσμου και επηρεάζεται από την ψυχική τους κατάσταση. Και οποιαδήποτε βοήθεια δίνεται προς αυτή την κατεύθυνση , αυτόματα θα μεταμορφώνεται σε ένα πλεονέκτημα και προς το παιδί.
Ο μεγαλύτερος ψυχικός πόνος φαίνεται ότι προέχετε από την ποιότητα των καθημερινών σχέσεων περισσότερο παρά από τα βαριά ψυχικά τραύματα. Ένα μωρό εάν συνοδεύεται σωστά, συνήθως έχει την αναγκαία δύναμη και ζωηράδα να αντιδρά στις μεγάλες αντιπαλότητες της ζωής. Κι αν αντίθετα κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, τότε παρουσιάζει λιγότερη άμυνα, ακόμη και στην καθημερινή ζωή και στα μικροπράγματά της. Εάν ο γονέας καταφέρει να επιφέρει μικρές αλλαγές, ακόμη και εξαιρετικά ελαφρές, είναι πιθανόν ότι θα βελτιώσει μια σχέση, που πριν ήταν στάσιμη, πλεγμένη σ’ ένα κουβάρι αμοιβαίου πόνου και δυσφορίας. Ίσως είναι σημαντικό σ’ αυτό το σημείο να υπενθυμίσω πως πίσω από ένα παιδί που υποφέρει και πονά υπάρχει πάντα ένας γονέας που ι αυτός υποφέρει και τ’ ανάπαλιν.
Το παιδί τείνει να προστατεύει τον γονέα του, για να μην τον προδώσει, αλλά συνάμα και για να μην χάσει την ασφάλεια που του δίνει, γιατί νιώθει πως είναι ένα πρόσωπο πάνω στο οποίο μπορεί να βασίζεται περισσότερο απ’ ‘όλα και στην ευτυχία, αλλά και στη δυστυχία του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει το παιδί να γίνεται γονέας του πατέρα του ή της μητέρας του. Ένα παιδί πρέπει να έχει το δικαίωμα να ζεί ως τέκνο τους όσο είναι δυνατόν, εκτός βέβαια από τελείως ιδιάζουσες περιπτώσεις.
Εάν σήμερα όλοι πιστεύουμε πως είναι δύσκολο να βοηθηθεί ψυχολογικά ένα παιδί χωρίς τη συνεργασία των γονέων, άλλο τόσο είναι γνωστό πως αυτή η συνεργασία είναι πολύ δύσκολη για οποιονδήποτε γονέα.
Alba Marcoli . Εκπαιδευτικός, κλινική ψυχολόγος και ψυχαναλύτρια.
Προβολή ντοκιμαντέρ και έκθεση φωτογραφίας στα πλαίσια του Athens Fringe Festival!
Η ActionAid συμμετέχει στο Athens Fringe Festival
Η έκθεση φωτογραφίας θα πραγματοποιηθεί 15-30 Ιουνίου στον Πολυχώρο Πολιτισμού Vault (Μελενίκου 26, Βοτανικός) και περιλαμβάνει φωτογραφίες τριών από τους έξι συνολικά καταυλισμούς εξόριστων ΅μαγισσών΅ που λειτουργούν στην βόρεια Γκάνα και περιγράφονται στο ντοκιμαντέρ “The Outcasts”.
Περισσότερες από χίλιες γυναίκες και ισάριθμα παιδιά ζουν εξόριστοι σε καταυλισμούς κατηγορούμενοι για μαγεία. Η έκθεση περιλαμβάνει εικόνες από τη καθημερινή ζωή και πορτραίτα των ηρώων του ντοκιμαντέρ “The Outcasts”. Γυναίκες και παιδιά που κατηγορήθηκαν άδικα, ξυλοκοπήθηκαν, στιγματίστηκαν, εξορίστηκαν και παραμένουν στους καταυλισμούς παραμελημένοι από την κοινωνία και την οικογένειά τους.
Η έκθεση ελπίζει να μεταφέρει τις φωνές και τις εικόνες των ανθρώπων των καταυλισμών στην Αθήνα του σήμερα, όπου παρόμοιοι τοίχοι υψώνονται και ο φόβος για τον διπλανό μας μεγαλώνει.
Στις 22 Ιουνίου στις 21.00 σας περιμένουμε στην προβολή του ντοκιμαντέρ “The Outcasts” στο Cine Capitol. Προβλήθηκε για πρώτη φορά φέτος στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, ταξίδεψε στα Χανιά, στην Πτολεμαΐδα, στην Καβάλα και στη Βέροια και τώρα έρχεται και στην Αθήνα. Η είσοδος είναι δωρεάν και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας. Για κρατήσεις θέσεων παρακαλούμε καλέστε στο 801 11 900 800. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη Γιώργο Γεωργόπουλο.
Λίγα λόγια για το ντοκιμαντέρ: Αρκεί ένα όνειρο για να καταδικαστεί μια αθώα γυναίκα; Μπορεί η μοίρα σου να καθορίζεται από τον τρόπο που πεθαίνει μια κότα; Χίλιες γυναίκες στη Γκάνα ζουν εξόριστες σε καταυλισμούς κατηγορούμενες για μαγεία. Θύματα κακοποίησης και κοινωνικού στιγματισμού παλεύουν να επιβιώσουν μέσα στην απόλυτη φτώχεια. Μαζί τους εκατοντάδες παιδιά που τα καταδιώκει η ίδια μοίρα. Τι τις οδήγησε εκεί και τι τις κρατά δέσμιες;
Σκηνοθεσία, μοντάζ, φωτογραφία: Γιώργος Γεωργόπουλος
Μουσική: Μαριλένα Ορφανού
Παραγωγή: ActionAid – Multivision
