Αρεσκόμαστε να θεωρούμε πως είμαστε ελεύθεροι στην ελεύθερη αγορά• πως κατανικούμε τις δυνάμεις της διαφήμισης και δεν χειραγωγούμεθα από τις δυνάμεις της αγοράς. Αλλά υπάρχουν ορισμένες νέες κοινωνικές τάσεις -σαν την αναγόρευση του «εργένη» σε καταναλωτή-υπόδειγμα- που μας θέτουν ενώπιον ορισμένων παραδοξοτήτων: αυτό που θεωρούσαμε ριζοσπαστικό -να μείνουμε εργένηδες- ίσως σήμερα να είναι αντιδραστικό.
Όπως μας προειδοποιούσε εδώ και πάνω από μία δεκαετίας ο κοινωνιολόγος Σίγκμουντ Μπάουμαν (Zygmunt Bauman), η μακρόχρονη σχέση, σαν την σταθερή δουλειά, απορρυθμίζεται τάχιστα και αντικαθίσταται από την βραχυχρόνια σχέση, τις πρόσκαιρες διευθετήσεις χωρίς προοπτική δέσμευσης. Είναι πια δύσκολο να είναι μαζί δύο άνθρωποι με πρόσκαιρες δουλειές χωρίς προοπτική επαγγελματικής σταθερότητας. Ο καπιταλισμός πλέον μας θέλει εργένηδες.
Τη δεκαετία του 1960, το να είναι κανείς εργένης θεωρείτο ριζοσπαστική επιλογή, ένα είδος εξέγερσης κατά του αστικού καπιταλιστικού κομφορμισμού. Όπως λέει ο κοινωνιολόγος Ζαν-Κλοντ Κοφμάν (Jean-Claude Kaufmann) η στροφή από τον οικογενειακό στον μοναχικό τρόπο ζωής, ήταν μέρος της «ακατανίκητης επέλασης του ατομισμού». Αλλά αυτή η «απελευθέρωση» χάνει την λάμψη της αν την εντάξουμε στην προοπτική της επικράτησης του καταναλωτισμού.
Σήμερα το να καλούνται οι μάζες να ζουν μοναχικά είναι οικονομικά συμφέρον.
Σύμφωνα με μια έρευνα του Τζιάνγκουο Λιου (Jianguo Liu) του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, οι εργένηδες καταναλώνουν κατά κεφαλήν 38% περισσότερα αγαθά, 42% περισσότερες συσκευασίες, 55% περισσότερο ηλεκτρικό και 61% περισσότερο φυσικό αέριο σε σχέση με ένα νοικοκυριό τεσσάρων ατόμων.
Σύμφωνα με το «γραφείο πληθυσμιακών αναφορών», στις Ηνωμένες Πολιτείες τα μοναχικά άτομα ηλικίας 25-34 ετών πλέον ξεπερνούν τους παντρεμένους κατά 46%. Όσο για τα διαζύγια, είναι μια αναπτυσσόμενη αγορά: κάθε διαλυμένο νοικοκυριό σημαίνει την αγορά δύο αυτοκινήτων, δύο πλυντηρίων, δύο τηλεοράσεων κ.ο.κ. Οι μέρες που η πυρηνική οικογένεια θεωρούνταν ιδεώδης καταναλωτική μονάδα, πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Καθώς ο καπιταλισμός βυθίζεται στη στασιμότητα, οι επιχειρήσεις συνειδητοποίησαν δύο ευκαιρίες ανάπτυξης:
– πρώτον, την ανάδυση της αγοράς των μοναχικών και
– δεύτερον, την ενθάρρυνση του διαζυγίου ως απόδειξη ατομικής ελευθερίας.
Αυτό μπορεί να το δει κανείς στην εξέλιξη των διαφημίσεων προϊόντων σαν τα χάμπουργκερ και τις διακοπές, και το πώς απευθύνονται πια σε μοναχικά άτομα, ιδίως μοναχικές γυναίκες. Οι νέες διαφημίσεις της honda ή της citibank ενθαρρύνουν πλέον ανοικτά την «ανακάλυψη» του εαυτού μας και την αναβολή της σύναψης σχέσεων εις βάρος του ζευγαρώματος.
Όπως λέει η Κάθριν Τζάρβι (Catherine Jarvie) οι «ευκαιριακές σχέσεις» στις οποίες «κανένας δεν αναζητά μακροχρόνια δέσμευση», είναι η νέα μόδα, όπως μαρτυρεί η επιτυχία ιστοσελίδων εύρεσης ραντεβού σαν το «ματς». Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι αγγελίες στο «κρέγκλιστ» εκθέτουν τον υποσυνείδητο συσχετισμό μεταξύ καταναλωτισμού και ατομικότητας: «άμα με γαμ… στον καναπέ ΙΚΕΑ μου, στον δίνω για 100 δολάρια».
Η ταύτιση ατόμων και αγαθών επικράτησε ακριβώς τη στιγμή που ο κορεσμός της αγοράς και της κατανάλωσης άρχισαν να παρεμποδίζουν την καπιταλιστική μεγέθυνση. Σε μια περίοδο κορεσμού των αγορών, όταν πλέον έχουμε καταναλώσει ό,τι ήταν δυνατό, ενθαρρυνόμαστε να αντικειμενοποιούμε εαυτούς ως είδη «της αγοράς», που καταναλώνουμε αλλήλους. Ασκούμεθα στην κατανάλωση διαθέσιμων ανθρώπων.
Ο καταναλωτισμός πλέον μας θέλει μοναχικούς, οπότε μας το πουλάει σαν σέξι. Η ειρωνεία είναι πως σήμερα είναι πιο ριζοσπαστικό να επιχειρήσουμε να συνάψουμε μια μακρόχρονη σχέση και να βρούμε μια σταθερή δουλειά -και να προγραμματίζουμε το μέλλον, ακόμα και να επιχειρήσουμε να αποκτήσουμε παιδιά, από το να μείνουμε εργένηδες.
Το ζευγάρωμα και η μακροχρόνια δέσμευση με άλλους σε μια σχέση, εμφανίζεται πλέον ως η μόνη ριζοσπαστική επιλογή ενάντια στις δυνάμεις που θέλουν να μας συρρικνώσουν σε μοναχικούς, αλλοτριωμένους νομάδες σε αναζήτηση ευκαιριακών «δόσεων» από σώματα που εμπεριέχουν την προσωρινότητά τους.
Η λύση: να γίνουμε ριζοσπάστες, να δεσμευτούμε και να απαιτήσουμε την δέσμευση των συντρόφων και των εργοδοτών μας. Να πούμε όχι στις σειρήνες της αγοράς των εργένηδων.
[Toυ συγγραφέα Ewan Morrison, πηγή: ppol.gr]
*Από pentapostagma.gr
Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο – Arthur Schopenhauer
Δεν υπάρχει γνώμη, όσο παράλογη κι αν είναι που οι άνθρωποι να μην είναι έτοιμοι να την ασπαστούν μόλις πειστούν πως είναι κοινώς αποδεκτή. Το παράδειγμα των άλλων επηρεάζει τόσο τη σκέψη τους όσο και τις πράξεις τους. Είναι σαν πρόβατα που ακολουθούν τον αρχηγό του κοπαδιού όπου τους οδηγήσει. Θα προτιμούσαν να τον ακολουθήσουν στο θάνατο παρά να σκεφτούν από μόνοι τους.
Είναι πολύ περίεργο που η γενική απήχηση μιας γνώμης έχει για τους ανθρώπους τόση βαρύτητα. Η ίδια τους η εμπειρία είναι σε θέση να τους διδάξει πως η αποδοχή μια γνώμης γίνεται ακριτα και είναι αποτέλεσμα μίμησης. Παρόλα αυτά οι ίδιοι δεν το αντιλαμβάνονται ποτέ, καθώς δεν κατέχουν αυτογνωσία . μόνο οι εκλεκτοί σύμφωνα με τον Πλάτωνα : ‘ τις πολλοίς πολλά δοκεί» , που σημαίνει πως ο κόσμος μπορεί να σκέφτεται αμέτρητες ανοησίες, και δεν είναι δυνατό ν ασχοληθούμε με όλες.
Για να μιλήσουμε με σοβαρότητα η γενική απήχηση μιας γνώμης δεν αποτελεί απόδειξη. Στην πραγματικότητα, δεν καθιστά καν πιθανή την ορθότητά της.
Όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο πρέπει να λάβουν υπόψη τους τα παρακάτω:
Σε βάθος χρόνου μια κοινώς αποδεκτή γνώμη χάνει την ισχύ της, διαφορετικά θα έπρεπε να αποκαταστήσουμε όλες τις παλαιότερες λανθασμένες απόψεις που κάποτε θεωρούνταν ως κοινά αποδεκτές αλήθειες. Για παράδειγμα θα έπρεπε να επαναφέρουμε το σύστημα του Πτολεμαίου ή να καθιερωθεί ξανά ο καθολικισμός στις προτεσταντικές χώρες.
Το ίδιο αποτέλεσμα έχει και η φυσική απόσταση, αλλιώς μια συναφής κοινώς αποδεκτή γνώμη των υποστηρικτών του βουδισμού, του χριστιανισμού και του Ισλάμ, θα τους έφερνε σε δύσκολη θέση.
Αν εξετάσουμε το θέμα διεξοδικά , θα δούμε πως αυτό που αποκαλούμε κοινώς αποδεκτή γνώμη δεν είναι παρά η γνώμη 2 ή 3 ατόμων. Αν μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε την πραγματική διαδικασία γέννησης μιας γνώμης, δεν θα είχαμε γι αυτό την παραμικρή αμφιβολία.
Θα ανακαλύπταμε ότι δεν είναι παρά 2 ή 3 άνθρωποι που δέχτηκαν, προώθησαν και υποστήριξαν την άποψη την 1η φορά, κι ότι οι υπόλοιποι πίστεψαν αφελώς πως οι 2-3 αυτοί άνθρωποι την είχαν εξετάσει εξονυχιστικά προτού τη διαδώσουν. Ύστερα αποδέχτηκαν τη γνώμη αυτοί μερικοί επιπλέον, οι οποίοι ήταν πεπεισμένοι εξαρχής πως οι άνθρωποι που την διέδωσαν είχαν την απαραίτητη κατάρτιση. Στη συνέχεια σ αυτούς βασίστηκαν πολλοί άλλοι , που από οκνηρία προτίμησαν να πιστέψουν κάτι χωρίς δεύτερη σκέψη παρά να κοπιάσουν εξετάζοντας οι ίδιοι το ζήτημα. Έτσι ο αριθμός των νωθρών και εύπιστων υποστηρικτών μεγάλωσε μέρα με τη μέρα. Μόλις η συγκεκριμένη άποψη κέρδισε ευρεία υποστήριξη , οι υπόλοιποι που αποφάσισαν να την ενστερνιστούν απέδωσαν τη μεγάλη της απήχηση στην ορθότητά της . Τότε όσοι είχαν απομείνει αναγκάστηκαν να αποδεχτούν ότι ήταν πλέον κοινώς αποδεκτό, προκειμένου να μην θεωρηθούν ταραξίες που απαρνιούνται τις γενικώς παραδεδεγμένες απόψεις, ή θρασείς , που θεωρούν ότι είναι πιο έξυπνοι απ όλους τους άλλους.
Όταν μια γνώμη φτάνει σ αυτό το βαθμό αποδοχής η συγκατάνευση αποτελεί πλέον καθήκον. Από το σημείο αυτό και στο εξής οι λίγοι που είναι ικανοί να κρίνουν θα σιωπήσουν. Μιλούν μόνο όσοι είναι παντελώς ανίκανοι να σχηματίσουν οποιαδήποτε γνώμη ή κρίση , αφού παπαγαλίζουν απλώς τις απόψεις των άλλων. Ωστόσο υπερασπίζονται τις συγκεκριμένες απόψεις με υπερβάλλοντα ζήλο και μισαλλοδοξία, καθώς αυτό που απεχθάνονται στους ανθρώπους με διαφορετικό τρόπο από το δικό τους δεν είναι τόσο οι διαφορετικές τους κρίσεις, όσο η τόλμη να θέλουν να σχηματίσουν τη δική τους άποψη. Εν ολίγοις , ελάχιστοι είναι ικανοί να σκεφτούν, όλοι όμως θέλουν να έχουν άποψη. Συνεπώς δεν απομένει παρά να ενστερνιστούν έτοιμες απόψεις άλλων αντί να σχηματίσουν τις δικές τους.
Εφόσον αυτό συμβαίνει, τι αξία έχει μια γνώμη, ακόμη κι αν έχει εκατοντάδες χιλιάδες υποστηρικτές; Δεν είναι περισσότερο τεκμηριωμένη από ένα ιστορικό γεγονός καταγεγραμμένο από 100 ιστορικούς, οι οποίοι αποδεικνύεται πως έχουν αντιγράψει ο ένας από τον άλλο, η άποψη στο τέλος μπορεί ν αποδοθεί σ ένα και μόνο άτομο. Άλλα θα πω εγώ, άλλα εσύ κι άλλα κάποιος άλλος. Δεν πρόκειται για τίποτα περισσότερο από μια σειρά ισχυρισμών.
Άρθουρ Σοπενχάουερ – Η τέχνη να έχεις πάντα δίκιο
www.enallaktikidrasi.gr
“Κάποιες φορές πιστεύω πως κάποιος εκεί ψηλά με έσωσε απο το να είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος”
Γεννήθηκε με όλα του τα κόκκαλα σπασμένα – με την τέχνη και την επιμονή του όμως έδωσε ένα κορυφαίο μάθημα ζωής.
Δυστυχώς δεν είχε την “τύχη” να γεννηθεί και αυτός όπως σχεδόν όλος ο κόσμος, υγιής, αλλά είχε την θέληση και το πείσμα να γίνει ένας απο τους καλύτερους στο είδος του. Δεν ήθελε ο κόσμος να τον λυπάται για την κατάσταση στην οποία βρισκόταν σε όλη του την ζωή, ήθελε να τον θαυμάζει για την σκληρή δουλειά που έκανε τόσα χρόνια.
Με τη γέννηση του (28 Δεκεμβρίου 1962) προκάλεσε θλίψη στην οικογένεια του αλλά και σε όλη την κοινότητα του Orange της Νότιας Γαλλίας απ’ όπου καταγόταν. Το βρέφος της οικογένειας Petrucciani γεννήθηκε με όλα του τα κόκκαλα σπασμένα. Οι γιατροί αμέσως διέγνωσαν την σπάνια αρρώστια του ατελή οστεογένεση -ή “γυάλινα κόκκαλα” όπως συνηθίζεται να την αποκαλούν.Δυστυχώς τα κακά μαντάτα συνεχίστηκαν αφού οι γιατροί δεν του έδιναν περισσότερα απο 20 χρόνια ζωής.
Μεγάλωσε σε μια ιταλογαλλική, μουσικόφιλη, οικογένεια. Ο πατέρας του Tony, καταγόταν απο την Σικελία της Ιταλίας και η μητέρα του Anne απο την Γαλλία. Ο πατέρας έπαιζε κιθάρα, όπως και ο Phillipe, ο αδερφός του. Ο Louis ο δεύτερος γιος της οικογένειας έπαιζε μπάσο.
Στην ηλικία των τεσσάρων, ο Michel ερωτεύτηκε το πιάνο όταν είδε τον άσσο της Jazz μουσικής Duke Ellington να σολάρει στην τηλεόραση. Άρχισε να ζητάει απο τον πατέρα του να του πάρει ένα πιάνο. Ο πατέρας του, λόγω έλλειψης χρημάτων, του παίρνει ως δώρο τα Χριστούγεννα ενα πιάνο-παιχνίδι. Ο μικρός Michel μόλις άκουσε το πιάνο να παίζει το έσπασε σε μικρά κομμάτια αφού ο ήχος του δεν είχε καμία σχέση με αυτό που είχε ακούσει στην τηλεόραση.
Μέχρι που μια μέρα, ο πατέρας του, Tony, που δούλευε κοντά σε μια βρετανική στρατιωτική βάση είδε στα σκουπίδια τους ένα πιάνο. (“Ήταν μερικοί Βρεττανοί στρατιώτες που από το μεθύσι τους έριχναν μπύρες και ότι άλλοι έβρισκαν μπροστά τους στα πλήκτρα του πιάνου… Για να γλυτώσουν απο την βλακεία που έκαναν το πέταξαν στα σκουπίδια…”, είπε αργότερα.) To πιάνο δεν ήταν σε άριστη κατάσταση αλλά για τον μικρό Michel ήταν οτι έπρεπε για να ξεκινήσει τα πρώτα του βήματα στην μουσική.
Ο Michel δεν ακουλούθησε την “νορμάλ” ζωή που κανουν όλα τα παιδιά. Δεν πήγε καθόλου σχολείο αλλά ασχολήθηκε αμέσως με την μεγάλη του αγάπη. Για 8 χρόνια ακολούθησε αυστηρά προγράμματα κλασσικής μουσικής.
Όταν έγινε 10 ετών άρχισε να παίζει κομμάτια του Bill Evans. Ο σημαντικός αυτός πιανίστας άσκησε μεγάλη επιρροή στον Michel. Μεγάλες επιρροές στην ζωή του ήταν επίσης και οι κλασικοί γίγαντες Bach, Mozart, Ravel και Debussy.
Η πρώτη του μεγάλη εμφάνιση έγινε σε ηλικία μόλις 13 ετών στο φεστιβάλ Jazz της Γαλλικής πόλης Clioucat. Εκείνη την χρονιά (1975) μεγάλος καλεσμένος ήταν ο Clark Terry (τρομπέτα) ο οποίος ζήτησε ενα πιανίστα για να το συνοδεύει μουσικά. Για πιανίστα είχαν καλέσει τον Michel. Όταν ο Clark τον είδε έσκασε στα γέλια, αφού όπως έλεγε αργότερα “σίγουρα μου κάνουν πλάκα”. Όταν κατάλαβε πως δεν επρόκειτο για πλάκα έδωσε στον μικροσκοπικό Μichel, που ήταν μόλις 71 εκατοστά, την ευκαιρία να παίξει για να τον ακούσει. Ο Clark χρειάστηκε μόλις ένα λεπτό για να νιώσει το αστείρευτο ταλέντο του.
Ασχέτως το ότι έπρεπε να τον κουβαλάνε στη σκηνή γιατί δεν μπορούσε να ανεβαίνει σκαλιά, ο Μισέλ στο σανίδι ήταν απίστευτος. Άρχισε να παίζει σε διάφορα φεστιβάλ σε όλη την Γαλλία πάντοτε με την βοήθεια των ξύλινων ποδιών που είχε κατασκευάσει ο πατέρας του για να μπορεί να πατάει τα πετάλια.
Στα 16 μετακομίζει στο Παρίσι, όπου ηχογραφεί πρώτο του άλμπουμ με την ονομασία “flash”.
Αν και το Παρίσι θεωρείται εξαιρετική πόλη για ένα νεαρό που ασχολείται με την Jazz ο Μισέλ τα βρίσκει σκούρα. Τα κόκκαλα του συνεχίζουν να σπάνε συνεχώς και οι πόνοι είναι αφόρητοι. Καταφεύγει για κάποιο διάστημα στα ναρκωτικά, αλλά προτού πάρει τον κατήφορο μετακομίζει στην Αμερική και συγκεκριμένα στην Νέα Υόρκη, πληρώνοντας το εισιτήριο του με ακάλυπτη επιταγή. Οι αρχές του Παρισιού των καταδιώκουν αλλά ο πατέρας του ξεπληρώνει την επιταγή και τον σώζει από περεταίρω μπελάδες.
Στην Νέα Υόρκη γνωρίζει ένα από τους θρύλους της Jazz τον Charles Lloyd. Μαθαίνοντας ότι ο Charles ήταν αυτός που ανακάλυψε τον μεγάλο πιανίστα της δεκαετίας του ’60 Keith Jarett, ενθουσιάζεται. Η συνεργασία τους κράτησε για 5 χρόνια και του απέφερε 3 δίσκους με την δισκογραφική εταιρεία που είχε ο Charles. Το 1982 μετακομίζει στην Καλιφόρνια και σε σόλο που έδωσε στο Kool Jazz Festival εισπράττει διθυραμβικές κριτικές από τα ΜΜΕ της Αμερικής.
Η υγεία του Michel χειροτερεύει αφού τα κόκκαλα του σπάνε όλο και περισσότερο. Το ύψος του μέχρι τα 19 του χρόνια ήταν 95 εκατοστά. Αυτό όμως δεν τον εμποδίζει καθόλου από το να γίνει καλύτερος μουσικός. Προσπαθούσε να ζήσει μια ζωή όπως όλοι οι άνθρωποι. Ο Michel είχε αδυναμία στις γυναίκες. Έζησε μεγάλους έρωτες αλλά έκανε και δύο παιδιά. (Το ένα του παιδί, ο Alexandre, κληρονόμησε την σπάνια αρρώστια του.)
Τα επόμενα χρόνια της καριέρας του ο Michel θα συνεργαστεί με τεράστιους καλλιτέχνες της Jazz, όπως οι Al Foster, Dave Holland, Stanley Clarke, Lee Konitz, Joe Lovano, Joe Henderson αλλά και με τον θρυλικό Dizzy Gillespie. Το 1983 η Los Angeles Times θα τον ψηφίσει εώς τον “Jazz Man of the Year” και το Ιταλικό Πολιτιστικό Γραφείο θα του απονέμει το βραβείο του καλύτερου Μουσικού Πιανίστα της Jazz. Οι Γάλλοι θα τον τιμήσουν και αυτοί με την σειρά τους με το υπέρτατο βραβείο της “Prix Django Reinhardt”. Το 1984 το σόλο άλμπουμ του “100 hearts” θα πάρει το βραβείο του καλύτερου άλμπουμ Jazz.
Από το 1986 μέχρι και το 1998 ο Michel θα ταξιδέψει σε όλη την Ευρώπη δίνοντας συναυλίες με μεγάλους μουσικούς.
Λίγο μετά τα 36α γενέθλια του ο Petrucciani αρρώστησε σοβαρά. Άφησε την τελευταία του πνοή στις 6 Ιανουαρίου 1999 στο Μανχάταν. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε θλίψη στον κόσμο της μουσικής.
Ο Petrucciani κατάφερε να νικήσει τα πάθη του, τις αδυναμίες του, αλλά και τα τεράστια προβλήματα υγείας που είχε και ακολούθησε το δικό του όνειρο. Για τους Γάλλους παραμένει ένας εθνικός ήρωας, ένας ήρωας της ίδιας της ζωής, ένα παράδειγμα προς μίμηση όπως είπε κάποτε ο πρώην Γάλλος Πρόεδρος Jacques Chirac.
πηγή : www.lifo.gr / Χρήστος Κυριακού
Πάνω στα τετράδια του σχολείου
Πάνω στην άμμο και το χιόνι
Γράφω τ’ όνομά σου
Πάνω σ΄ όλες τις διαβασμένες σελίδες
Πάνω σ΄ όλες τις λευκές σελίδες
Στην πέτρα το αίμα το χαρτί τη στάχτη
Γράφω τ’ όνομά σου
Πάνω στις χρυσωμένες εικόνες
Στ΄ άρματα των πολεμιστών
Στην κορώνα των βασιλιάδων
Γράφω τ’ όνομά σου
Στη ζούγκλα και την έρημο
Στις φωλιές και τα σπαρτά
Στην ηχώ των παιδικών μου χρόνων
Γράφω τ’ όνομά σου
Πάνω στα θαύματα της νύχτας
Στο άσπρο ψωμί των ημερών
Στις μνηστευμένες εποχές
Πάνω σ΄ όλα τα γαλάζια κουρέλια μου
Στο μουχλιασμένο έλος του ήλιου
Στη ζωντανή λίμνη σελήνη
Γράφω τ’ όνομά σου
Στους αγρούς στον ορίζοντα
Στις φτερούγες των πουλιών
και στο μύλο των ίσκιων
Γράφω τ’ όνομά σου
Σε κάθε φύσημα της αυγής
Στη θάλασσα και τα πλοία
Πάνω στο τρελό βουνό
Γράφω τ’ όνομά σου
Στον αφρό απ΄ τα σύννεφα
Στους ιδρώτες της καταιγίδας
Στην βροχή την πυκνή και ανούσια
Γράφω τ’ όνομά σου
Πάνω στα σχήματα που σπιθίζουν
Στις καμπάνες των χρωμάτων
Πάνω στη φυσική αλήθεια
Γράφω τ’ όνομά σου
Στα μονοπάτια που ξύπνησαν
Στους δρόμους που ξεδιπλώθηκαν
Στις πλατείες που ξεχείλισαν
Γράφω τ’ όνομά σου
Στη λάμπα που ανάβει
Στη λάμπα που σβήνει
Στα ενωμένα μου σπίτια
Γράφω τ’ όνομά σου
Στο φρούτο το κομμένο στα δύο
Του καθρέφτη και της κάμαράς μου
Στο κρεβάτι μου άδειο κοχύλι
Γράφω τ’ όνομά σου
Στο λαίμαργο και τρυφερό σκύλο μου
Στα ορθωμένα αυτιά του
Στο αδέξιο πόδι του
Γράφω τ’ όνομά σου
Στο σκαλοπάτι της πόρτας μου
Στα γνώριμά μου αντικείμενα
στο κύμα της ευλογημένης φωτιάς
Γράφω τ’ όνομά σου
Σε κάθε σάρκα σύμφωνη
Στο μέτωπο των φίλων μου
Σε κάθε χέρι που προσφέρεται
Γράφω τ’ όνομά σου
Στο κρύσταλλο των εκπλήξεων
Στα προσεκτικά χείλια
Πολύ πιο πάνω απ΄ τη σιωπή
Γράφω τ’ όνομά σου
Στα χαλασμένα καταφύγιά μου
Στους γκρεμισμένους μου φάρους
Στους τοίχους της ανίας μου
Γράφω τ’ όνομά σου
Στην απουσία χωρίς πόθο
Στη γυμνή μοναξιά
Στα σκαλιά του θανάτου
Γράφω τ’ όνομά σου
Στην υγεία που ξανάρθε
Στον κίνδυνο που εξαφανίστηκε
Στην ελπίδα χωρίς ανάμνηση
Γράφω τ’ όνομά σου
Και με τη δύναμη της λέξης
Ξαναρχίζω τη ζωή μου
Γεννήθηκα για να σε γνωρίσω
Για να πω τ΄ όνομά σου
Ελευθερία!
Yπὲρ ἢ κατά;
Ἔστω ἀπαντεῖστε μ᾿ ἕνα ναὶ ἢ μ᾿ ἕνα ὄχι.
Τὸ ἔχετε τὸ πρόβλημα σκεφτεῖ
Πιστεύω ἀσφαλῶς πὼς σᾶς βασάνισε
Τὰ πάντα βασανίζουν στὴ ζωὴ
Παιδιὰ γυναῖκες ἔντομα
Βλαβερὰ φυτὰ χαμένες ὦρες
Δύσκολα πάθη χαλασμένα δόντια
Μέτρια φίλμς. Κι αὐτὸ σᾶς βασάνισε ἀσφαλῶς.
Μιλᾶτε ὑπεύθυνα λοιπόν. Ἔστω μὲ ναὶ ἢ ὄχι.
Σὲ σᾶς ἀνήκει ἡ ἀπόφαση.
Δὲ σᾶς ζητοῦμε πιὰ νὰ πάψετε
Τὶς ἀσχολίες σας νὰ διακόψετε τὴ ζωή σας
Τὶς προσφιλεῖς ἐφημερίδες σας· τὶς συζητήσεις
Στὸ κουρεῖο· τὶς Κυριακές σας στὰ γήπεδα.
Μιὰ λέξη μόνο. Ἐμπρὸς λοιπόν:
Εἶστε ὑπὲρ ἢ κατά;
Σκεφθεῖτε το καλά. Θὰ περιμένω.
Σύμφωνα με την αντίληψη της πλειοψηφίας του πληθυσμό, η υγιεινή διατροφή απαιτεί και περισσότερα χρήματα. Όμως μια νέα έρευνα από το USDA έρχεται να αντιστρέψει την πεποίθηση αυτή συγκρίνοντας 4.439 “υγιεινά” και “λιγότερο υγιεινά τρόφιμα”. Βασιζόμενη στο βρώσιμο μέρος της τροφής δηλαδή στο καθαρό βάρος και στην ποσότητα της μερίδας.
Το αποτέλεσμα ήταν πως σε πληθυσμούς με αυξημένο δείκτη παχυσαρκίας, οι άνθρωποι κατανάλωναν λιγότερο υγιεινές τροφές γιατί τις θεωρούσαν και πιο οικονομικές.
Με μια πρώτη ματιά ο καταναλωτής βλέπει την τιμή και μια δεύτερη θα πρέπει να βλέπει το πραγματικό μέρος που θα καταναλώσει για να ικανοποιηθεί.
Δημητριακά βρώμης, λαχανικά, φρούτα, ξηροί καρποί και γαλακτοκομικά με χαμηλά λιπαρά βρέθηκαν να κοστίζουν λιγότερο αναλογικά στην μερίδα από τα πιο πρωτεϊνούχα όπως το άπαχο χοιρινό, το μοσχάρι, το στήθος κοτόπουλο και τον τόνο σε κονσέρβα, και όλα τα προηγούμενα να κοστίζουν ακόμα λιγότερο από τα “λιγότερο υγιεινά τρόφιμα” όπως το παγωτό, το γιαούρτι με χαμηλών λιπαρών με φρούτα, τα ζυμαρικά με τυρί και τα junk food (burger, πίτσες, κρέπες )που είναι πλούσια σε κορεσμένα λιπαρά, ζάχαρη και αλάτι.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα στην καθημερινή διατροφή αποτελεί ή σύγκριση δημητριακών ολικής άλεσης και απλών δημητριακών. Τα δημητριακά ολικής
(δημητριακά πρωινού, ψωμί ολικής, κράκερ ολικής) και η βρώμη με μια πρώτη ματιά τείνουν να είναι πιο ακριβά από τα απλά ραφιναρισμένα δημητριακά, όμως τα πρώτα είναι πιο χορταστικά καθώς έχουν την τάση να αυξάνουν το βάρος τους 2 και 3 φορές σε σχέση με τα απλά δημητριακά, έτσι καταναλώνουμε λιγότερη ποσότητα. Οι μη επεξεργασμένοι ξηροί καρποί περιέχουν αρκετή πρωτεΐνη και αν συνδυαστούν με 1 φρούτο αποτελούν ένα πολύ χορταστικό σνακ σε σύγκριση με μια μπάρα δημητριακών ή μερικά κριτσίνια.
Πολλές φορές οι καταναλωτές είναι επιφυλακτικοί σε σχέση με τις τιμές των φρούτων, όσο όμως και να είναι η διαφορά από τον ένα πάγκο στον επόμενο, αγοράζοντας 6-7 φρούτα για τα απογευματινά σνακ το κόστος πάντα θα είναι πιο χαμηλό από ένα πακέτο με απλές ραφιναρισμένες μπάρες δημητριακών ή μερικά μπισκοτάκια του εμπορίου. Τα λαχανικά μπορεί αρχικά να φαίνονται ακριβά αν συνδυαστούν όμως με κρέας ή όσπρια είναι πιο χορταστικά και η κατανάλωση κρέατος θα είναι σαφώς μικρότερη.
Μερικοί τρόποι για εξοικονόμηση χρημάτων με στόχο την υγιεινή διατροφή είναι:
Ο προγραμματισμός των τροφίμων που θα χρησιμοποιηθούν ως κύρια γεύματα και αλλά και για τα ενδιάμεσα σνακ.
Η κατάψυξη των τροφίμων που περισσεύουν.
Ο συνδυασμός πρωτεϊνούχων τροφών με λαχανικά και δημητριακά ολικής. Π.χ. κρέας με μελιτζάνες ή κολοκυθάκια και ψωμί ολικής άλεσης
Αγορά λαχανικών και φρούτων στην εποχή τους
Καλλιέργεια 3-4 αγαπημένων λαχανικών στον κήπο ή ακόμα σε μεταλλικά κυτία στην βεράντα
Το αποτέλεσμα είναι οι άνθρωποι που ακολουθούν μια υγιεινή διατροφή να έχουν την τάση να καταναλώνουν λιγότερες ποσότητες αφού τρώνε συχνά και χορταστικά γεύματα.
www.diatrofi.gr
Αφιερωμένο στη Γιάννα, στον Γιώργο, τη Κυριακή, τη Σταυρούλα, τη Γιάννα, τη Κατερίνα και σε όλους τους Φίλους της Ανέλιξης .
«Με την ευχή μου, παιδιά μου! Να βρείτε στη ζωή σας έναν άνθρωπο με ίσκιο. Με ακούτε; Έναν άνθρωπο με ίσκιο!», το είπε -έτσι απλά- και γύρισε με προσήλωση στη δουλειά της.
Ήταν αρχές Σεπτέμβρη, αλλά ο ήλιος έκαιγε κι εκείνη καθόταν σ’ ένα ξύλινο καρεκλάκι μπροστά στην εξώπορτα του χαμηλού σπιτιού της, στην πλατεία του χωριού. Είχε στην ποδιά της φασολάκια και τα καθάριζε σχολαστικά.
«Τι εννοείτε να έχει ίσκιο;», τη ρώτησα μερικά δευτερόλεπτα μετά. Εκείνη πέταξε μια χούφτα φασολάκια στη λεκάνη με το νερό και δάγκωσε την άκρη από το φασολάκι που είχε κρατήσει στο χέρι της επίτηδες.
«Πάνε και τα φασολάκια για φέτος. Τελευταία μαγειριά. Άμα τελειώνει ο καιρός τους, κλωστιάζουν. Δεν είναι εκείνο το τρυφερό. Να, δες!», μου πρότεινε την αφάγωτη άκρη, σπάζοντάς τη ταυτόχρονα. Να της έλεγα ότι στην Αθήνα δεν συνηθίζουμε να δαγκώνουμε ωμά τα φασολάκια ούτε όταν είναι τρυφερά; Σε εκείνο το μικρό χωριό των πενήντα κατοίκων, η πραγματικότητα ήταν άλλη. Ήταν αληθινή. Το μάσησα και το άφησα να μου συστηθεί ωμό. Ακόμα δεν μου είχε απαντήσει στην ερώτηση τι εννοούσε: «Άνθρωπο με ίσκιο».
«Δίκιο έχετε», της είπα για τα φασολάκια. Ανάθεμα κι αν είχα καταλάβει. Ήμουν 22 χρονών κι εκείνη 93. Τι μπορεί να ήξερα από ζαρζαβατικά; Η ζωή που θα γνώριζα μόλις άρχιζε. Το θέμα ήταν να μάθω τι εννοούσε, «άνθρωπο με ίσκιο». Αυτό, μάλιστα!
«Τι εννοούσατε πριν, όταν είπατε για άνθρωπο με ίσκιο;», επέστρεψα στο θέμα μου. Στην πραγματικότητα, αν δεν ήταν αυτό στη μέση, ποτέ δεν θα είχα μασουλήσει εκείνο το ωμό φασολάκι.
«Με ίσκιο, πουλί μου. Πώς να στο πω;», αγανακτούσε με τον εαυτό της που δεν έβρισκε έναν πιο εκφραστικό τρόπο και επανέλαβε: «Με ίσκιο! Κατάλαβες;»
Τίποτα δεν είχα καταλάβει. Εκείνο που καταλάβαινα ήταν ότι η φράση αυτή θα με κυνηγούσε μέχρι να την καταλάβω. Και επειδή τα μάγια έπιασαν, δεν ξέχασα ποτέ τη μορφή εκείνης της ζωισμένης γυναίκας. Ολόλευκα μαλλιά, πυκνά και στιλπνά, στόλιζαν τη γονιδιακή της ευλογία. Μια μακριά πλεξούδα, στριφογυρισμένη και στερεωμένη σε κότσο, στη βάση του αυχένα. Τίποτα φλύαρο. Τίποτα φαύλο. Βαθιές και καθαρές ρυτίδες. Ο χρόνος ήταν εκεί, ανάμεσα στην κάθε πτυχή του προσώπου της. Στις μικρές παραμορφώσεις των κλειδώσεων των δακτύλων της. Στην κυρτωμένη ράχη της και στη θαμπάδα των ματιών της. Ο χρόνος ήταν εκεί και, συνεχίζοντας να είναι, θριάμβευε επί της φθοράς. Τα παιδιά της εργάζονταν στην πόλη και τα εγγόνια, που τα είχε μαζί της για το καλοκαίρι, είχαν επιστρέψει ενόψει της επερχόμενης σχολικής χρονιάς. Ο σύζυγος είχε πεθάνει από χρόνια. Είχαν πάθει τα πνευμόνια του στην κατοχή και είχε ευαισθησία, μας είχε πει, συμπληρώνοντας: «Απ’ αυτό πήγε , θεός σχωρέστον!».
Θα ήμασταν πέντε-έξι παιδιά σε εκείνη την εκδρομή και είχαμε καθίσει για καφέ στο μικρό καφενείο του χωριού. Το σπίτι της ήταν ακριβώς δίπλα. Όλα μας τα είχε ρωτήσει, μέχρι να έρθουν οι καφέδες. Από πού ερχόμασταν… Που πηγαίναμε… Αν ξέραμε το χωριό… Μας είχε πει για τις εκτελέσεις που έκαναν οι Γερμανοί , λίγα μέτρα από εκεί που καθόμασταν. Για τα τάγματα ασφαλείας, τους αριστερούς και τον εμφύλιο. Για ένα βράδυ που κρυβόταν στο πηγάδι, λεχώνα ακόμα. Ποτάμι τα λόγια της. Ποτάμι που ξέπλενε τους φόβους, τις αγωνίες, τον πόνο… Όλα τα ξέπλενε ο χρόνος που κυλούσε ορμητικά μπροστά. Τόσο ξένη πια από εκείνη την ίδια, που θαρρούσες πως μιλούσε για μια άλλη γυναίκα και όχι για τον εαυτό της. Ούτε ένα δάκρυ. Ούτε μια παύση συγκίνησης, ένα σπάσιμο της φωνής. Μόνο, που και που, κουνούσε το κεφάλι κοιτάζοντας το χώμα αφηρημένα, με μια έκφραση ανακούφισης.
«Τι να κάνεις;», έλεγε και ξανάλεγε, όταν την ρωτούσα επίμονα πώς ένιωθε για όλα εκείνα τα κινηματογραφικά κομμάτια της ζωής της.
«Τι να κάνεις;», έτσι απλά. Ούτε καν ρητορικά. Τελεσίδικα το έλεγε. Χωρίς δράματα και αυτολύπηση. Χωρίς φταίχτες και αθώους. Το ποτάμι των χρόνων της είχε λειάνει τις αιχμές της κατεβασιάς του. Οι πέτρες του εγωισμού στρογγύλεψαν. Τα βράχια των παθών μίκρυναν. Οι κορμοί και τα ξύλα των ανεκπλήρωτων επιθυμιών παρασύρθηκαν. Τα λόγια της ανέβλυζαν απ’ την πηγή της επίγνωσης και, παρά τα εβδομήντα χρόνια που μας χώριζαν, όλοι γυρίζαμε τις καρέκλες μας προς το μέρος της. Μας ταξίδευαν τα λόγια της. Μας γαλήνευε η σιγουριά της. Τι όμορφα που κατέβαινε το ποτάμι της στη θάλασσα! Ήσυχα. Αγόγγυστα! Όπως ακριβώς καθάριζε τα κλωστιασμένα φασολάκια του Σεπτέμβρη. Τα τελευταία της χρονιάς, όπως είχε πει. Θα μπορούσε και τα τελευταία της ζωής της. Έπειτα από χρόνια, ήμουν σίγουρη πως το είχε σκεφτεί, αλλά δεν το είχε πει ή έτσι μου φάνηκε. Κανείς δεν κατάφερε να βγάλει ούτε μία λέξη από εκείνες που σιγομουρμούριζε που και που, στα ενδιάμεσα των αφηγήσεων. Πότε μάλωνε το μαχαίρι που τις γλιστρούσε και πότε τον ήλιο που τη ζέσταινε. Καμιά φορά, μάλωνε τα χέρια της και τα έλεγε ρημάδια. Σπρώχναμε τις καρέκλες μας όλο και πιο κοντά της. Δεν καταλάβαμε για πότε την κυκλώσαμε, για πότε μπήκαμε στον ίσκιο της.
Φεύγοντας, μας έδωσε από ένα βάζο γλυκό του κουταλιού, σύκο.
«Με την ευχή μου, παιδιά μου. Να βρείτε στη ζωή σας ένα άνθρωπο με ίσκιο. Με ακούτε; Έναν άνθρωπο με ίσκιο!»
«Τι εννοείτε με ίσκιο;», ακόμα ακούω τη φωνή μου να ρωτάει, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά.
«Με ίσκιο, πουλί μου. Πώς να στο πω; Με ίσκιο! Κατάλαβες;»
Αν κατάλαβα, λέει;
“Ένας άνθρωπος με ίσκιο” / Κάτια Κισσονέργη
Ανοιχτοί 100 αρχαιολογικοί χώροι και μουσεία για την Πανσέληνο του Αυγούστου
Περισσότεροι από 100 αρχαιολογικοί χώροι, μνημεία και μουσεία θα παραμείνουν ανοιχτοί σε όλη την επικράτεια, το βράδυ της Αυγούστου στο πλαίσιο του θεσμού της αυγουστιάτικης πανσελήνου.
Οι εκδηλώσεις θα περιλαμβάνουν μουσικές συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, παρατηρήσεις, ξεναγήσεις, κ.α., ή απλές επισκέψεις στους αρχαιολογικούς χώρους, τα μνημεία και τα μουσεία -όλα με ελεύθερη είσοδο- προσφέρονται από το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, αυτήν τη βραδιά χαράς και αισιοδοξίας «Στο Φως του Φεγγαριού».
Για την περιοχή της Αττικής, οι αρχαιολογικοί χώροι της Ακρόπολης και του Σουνίου δεν θα παραμείνουν ανοιχτοί μετά τις 20.00 για τη βραδιά της πανσελήνου, για λόγους ασφάλειας των επισκεπτών εξαιτίας των έργων που εκτελούνται στους χώρους αυτούς. Ειδικότερα για το Σούνιο, όσοι επιθυμούν, μπορούν να απολαύσουν τον ναό του Ποσειδώνα από το γειτονικό ύψωμα, όπου η πρόσβαση είναι ελεύθερη. Επίσης, στον λόφο του Φιλοπάππου (άνδηρο Πικιώνη) η Φιλαρμονική Ορχήστρα του δήμου Αθηναίων θα παρουσιάσει μουσική εκδήλωση με τίτλο «Στου Φιλοπάππου είναι η αγάπη μου κρυμμένη κάπου» (ώρα έναρξης 21.30).
Στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο η επίσκεψη στην περιοδική έκθεση «Το Ναυάγιο των Αντικυθήρων- Το Πλοίο, οι Θησαυροί, ο Μηχανισμός» θα είναι δωρεάν (από τις 20:00 έως τις 23:00) και στον κήπο του Νομισματικού Μουσείου Αθηνών θα δοθεί μουσική εκδήλωση, με την υποστήριξη της Εταιρείας Μουσείων Εστίασης ΑΕ με τη Λίνα Νικολακοπούλου και την Αργυρώ Καπαρού (ώρα έναρξης 21.00). Τέλος, ο αρχαιολογικός χώρος του Αμφιαραείου θα πλημμυρίσει από ηχογραφημένη ορχηστρική μουσική, ενώ στον αρχαιολογικό χώρο της Ελευσίνας θα τραγουδήσουν ο Βασίλης Λέκκας και η Μελίνα Κανά.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει επίσης η προσπάθεια να ενωθούν νοερά όσα νησιά του νότιου Αιγαίου συμμετέχουν στη γιορτή (Άνδρος, Πάρος, Αντίπαρος, Μήλος, Αμοργός, Σίφνος, Ίος, Κέα, Κίμωλος, Σαντορίνη, Σύρος, Ικαρία, Σάμος), καθώς στις 22:00 ή/και στις 23:00 θα ακουστεί το ποίημα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσιεθ Μεχίας» σε απαγγελία των Άντι Γκαρσία (1996, από την ταινία του, «Marcos Zurinaga Muerte en Granada»), Μάνου Κατράκη (1971, ελληνική απόδοση από τον Νίκο Γκάτσο, από το έργο του Σταύρου Ξαρχάκου «Θρήνος για τον Ιγνάθιο Σάντσιεθ Μεχίας»), Νότη Περγιάλη (δεκαετία του 1950, απόδοση στα ελληνικά από τον Στάθη Σπηλιωτόπουλο).
Θα πέφτουν αστέρια με ρυθμό 100 ανά ώρα απόψε, οπότε κορυφώνεται το φαντασμαγορικό φαινόμενο των διαττόντων περσείδων.
Τα «πεφταστέρια» είναι μικροί διαστημικοί βράχοι που εισέρχονται στη γήινη ατμόσφαιρα και αναφλέγονται σε ύψος περίπου 100 χλμ. αφήνοντας φωτεινά ίχνη καθώς διαλύονται από την τριβή και την υπερθέρμανση. Οι Περσείδες θεωρούνται μια από τις πιο εντυπωσιακές βροχές διαττόντων του έτους, καθώς τα «πεφταστέρια» τους είναι γρήγορα, φωτεινά και με μακριές πύρινες «ουρές».
Τα συγκεκριμένα μετέωρα αρχίζουν να πέφτουν αραιά τον Ιούλιο, ενώ σταδιακά πυκνώνουν και διαρκούν ως το τέλος Αυγούστου. Είναι ορατά και με γυμνά μάτια, κυρίως το ξημέρωμα.
Ανάλυση της NASA για τα έτη 2008-2013 δείχνει πως οι Περσείδες παράγουν περισσότερα φωτεινά μετέωρα από κάθε άλλη βροχή διαττόντων. Εμφανίζονται σε όλα σχεδόν τα σημεία του ουρανού και όχι σε ένα συγκεκριμένο μόνο, μολονότι αρχικά φαίνονταν να προέρχονται από την περιοχή του αστερισμού του Περσέα, από όπου πήραν το όνομά τους.
Οι Περσείδες προκαλούνται από τα σωματίδια σκόνης που αφήνει πίσω της η τεράστια ουρά, μήκους δεκάδων εκατομμυρίων χιλιομέτρων, του κομήτη 109Ρ/Σουίφτ-Τατλ, που διασταυρώνεται με την τροχιά της Γης. Ο κομήτης -ο οποίος διαθέτει έναν τεράστιο πυρήνα διαμέτρου 26χλμ και για τελευταία φορά εισήλθε στην εσωτερική περιοχή του ηλιακού μας συστήματος τον Δεκέμβριο του 1992- χρειάζεται περίπου 130 χρόνια για να πραγματοποιήσει μια πλήρη περιφορά γύρω από τον Ήλιο.
Το διάβασα στις διακοπές και το βρίσκω καταπληκτικό!Τέλειο, για όλες τις ώρες και με δράση που κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο!Παραθέτω αυτά που γράφει στο οπισθόφυλλο:
Είναι κάτι το οριστικό μια προφητεία; Μπορεί να την ανατρέψει η ελευθερία της βούλησης; Τα άστρα προεξοφλούν τα μελλούμενα ή δείχνουν στον άνθρωπο μόνο μια πιθανή πορεία;
Την εποχή της Αναγέννησης, σ’ ένα μικρό χωριό της Καλαβρίας, ο νεαρός χωρικός Τζιοβάνι Τράταρε τολμά να κοιτάξει στα μάτια την πανέμορφη Έλενα, εγγονή του δόγη της Βενετίας. Για να κατακτήσει την καρδιά της, αφήνει πίσω του τον μικρόκοσμο της καθημερινότητας του και ξεκινά ένα περιπετειώδες ταξίδι. Στον δρόμο του γλιτώνει από την πυρά τη μάγισσα Σελήνη, κι εκείνη, ανταποδίδοντας την ευεργεσία, του αποκαλύπτει όλα όσα θα συμβούν στην πολυτάραχη ζωή του: “Δες, Τζιοβάνι, αυτό είναι το τραγικό και λαμπρό σου πεπρωμένο. Το αποδέχεσαι;”
Τα λόγια της τον ακολουθούν σ’ ολόκληρη την περιπλάνηση του, ενώ η δύναμη της αγάπης τον οδηγεί στον κόσμο της γνώσης. Από τη Φλωρεντία και τη Βενετία ως τις μονές του Αγίου Όρους και των Μετεώρων, από το Αλγέρι και την Ιερουσαλήμ μέχρι την Κύπρο, σοφοί δάσκαλοι θα τον μυήσουν στα μυστικά της φιλοσοφίας και της αστρολογίας, αλλά και στον πνευματικό κόσμο του χριστιανισμού, της σουφικής διδασκαλίας και της καββάλας. Ταυτόχρονα, τρεις γυναίκες -η μάγισσα, η ερωμένη και η σύζυγος- θα τον βοηθήσουν, η κάθε μια με τον τρόπο της, να εξερευνήσει τα μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής.
Κανένας άνθρωπος δεν είναι μόνος του ένα Νησί ακέραιο και ξεχωριστό·
κάθε άνθρωπος είναι ένα κομμάτι της Ηπείρου, ένα κομμάτι της ενδοχώρας·
αν η θάλασσα πάρει μαζί της ένα σβόλο χώμα, η Ευρώπη λιγοστεύει, σαν να ήταν ένα Ακρωτήρι ή σαν να ήταν ένας Πύργος, φίλων σου ή δικός σου·
ο θάνατος του κάθε ανθρώπου με λιγοστεύει, γιατί ανήκω στην Ανθρωπότητα.
Γι’ αυτό, μη στέλνεις ποτέ να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα·
για σένα χτυπά.
Από το pbworks.com
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Αγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη …
Βρήκαμε τη στάχτη. Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας,
τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα.
Φαντάζομαι, εκείνος που θα ξανάβρει τη ζωή,
έξω από τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες και τόσες διδασκαλίες, θα είναι κάποιος σαν εμάς,
μόνο λιγάκι πιο σκληρός στη μνήμη.
Εμείς, δεν μπορεί, θυμόμαστε ακόμη τι δώσαμε.
Εκείνος θα θυμάται μονάχα τι κέρδισε από την κάθε του προσφορά.
Τι μπορεί να θυμάται μια φλόγα; Α θυμηθεί
λίγο λιγότερο απ’ ό,τι χρειάζεται, σβήνει· αν θυμηθεί λίγο
περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται, σβήνει. Να μπορούσε
να μας διδάξει, όσο ανάβει, να θυμόμαστε σωστά.
Εγώ τελείωσα· να γινότανε τουλάχιστο να αρχίσει κάποιος άλλος από κει που τελείωσα εγώ.(…)
“-Πως το πες τ’ όνομά σου ;
–Τ’ όνομά σου ..;
– Είπα : Νάρκισσος
-Α! Νάρκισσος…
– Δεν είναι και τόσο όμορφο όνομα
– Αχ ..όμορφο όνομα…
– Είναι λίγο φτωχό
– Εμένα Ηχώ..
– Θέλω να σε ρωτήσω Ηχώ αν περνάει η στράτα εδώθε
– Εδώθε….
– Και που θα φτάσω αν τη πάρω από δω να ;
– Πουθενά…
– Πουθενά ;!
– Πουθενά
– Παράξενο…Τρείς μέρες περπατάω και τώρα εσύ μου λες πως σταματάει η στράτα και πως άλλο δε μπορώ να πάω ;
– Εγώ σ’ αγαπάω ..
– Είπες μ’ αγαπάς ;
– Μ’ αγαπάς…;
– Δεν είπα τέτοιο πράγμα εγώ !
– Το’ πα εγώ…
– Και πού με ξέρεις ; Εγώ δε σε ξέρω
– Σε ξέρω εγώ “
Ραδιοφωνικό απόσπασμα από το θεατρικό έργο του Νότη Περγιάλη
”Ηχώ και Νάρκισσος”
με τον Δημήτρη Χορν και την Ελλη Λαμπέτη.
Ραδιοφωνική σκηνοθεσία,Μήτσος Λυγίζος.
1954 για το “Θέατρο της Κυριακής” , Τρίτο Πρόγραμμα .
“Ηχώ και Νάρκισσος” ( πατήστε εδώ για να ακούσετε απόσπασμα)
Λίγα λόγια για το Νάρκισσο και την Ηχώ :
O Νάρκισσος ήταν ένα πανέμορφο αγόρι που ερωτεύτηκε τον εαυτό του όταν είδε την αντανάκλασή του σε μια πηγή. Η ομορφιά του έκαψε καρδιές αγοριών και κοριτσιών, η τρυφερή μορφή του όμως έκρυβε αμετάκλητη σκληρότητα και οι επίδοξοι εραστές μαζί με τις επίδοξες ερωμένες του έμειναν απλώς με την καψούρα.
Μία από τις πολλές θαυμάστριές του ήταν και η Ηχώ, μία νύμφη περίφημη για την ευγλωττία της ή μάλλον για την πολυλογία της. Μια μέρα απασχόλησε την Ήρα με την φλυαρία της όσο χρειαζόταν για να της αποσπάσει την προσοχή και να δώσει την ευκαιρία στο Δία να το γλεντήσει με τις νύμφες. Η ζηλότυπη θεά την καταράστηκε για την συνωμοσία της στα κερατώματα του Διός και έτσι η Ηχώ έχασε τη φωνή της. Δεν μπορεί να πει τίποτα δικό της και απλώς επαναλαμβάνει τα τελευταία λόγια άλλων ομιλητών.
Καθώς η ερωτευμένη Ηχώ έχει πάρει από πίσω τον Νάρκισσο, το αγόρι αρχίζει να ψυλλιάζεται ότι κάποιος τον ακολουθεί και ρωτά: “είναι κανείς εδώ;” για να λάβει την απάντηση από την Ηχώ: “είναι εδώ”. Δηλαδή η Ηχώ δεν επαναλαμβάνει απλώς τα λόγια του αγοριού, αλλά απαντά στην ερώτησή του. Εδώ κρύβεται και το νόημα του έργου. Όταν τα λόγια του Νάρκισσου επαναλαμβάνονται από το στόμα του κοριτσιού, αποκτούν μια τελείως διαφορετική διάσταση. Ανταποκρινόμενος στην απάντηση της Ηχώς, ο Νάρκισσος λέει: “έλα” και η Ηχώ επαναλαμβάνει.
Η Ηχώ, άυλη και ασώματη όπως την φανταζόμαστε, φαίνεται ότι έχει καθαρά σαρκικές επιθυμίες και αυτό φαντάζομαι είναι μέρος του έργου. Όπως και να ᾽χει, η κοπέλα μαραζώνει από την απόρριψη του Νάρκισσου, η σάρκα της λιώνει, το οστά της γίνονται πέτρες και απομένει στο τέλος μια φωνή που περιφέρεται στα δάση, επαναλαμβάνοντας τα τελευταία λόγια των άλλων. Ο δε Νάρκισσος δεν έχει καλύτερη τύχη. Κατάκοπος από το κυνήγι της, βρίσκει μια πηγή και ενώ σκύβει για να σβήσει τη δίψα του, βλέπει την αντανάκλασή του και μέσα του ανάβει φλογερό πάθος.
Η πηγή δεν σβήνει τη δίψα του αγοριού, απλώς την αντανακλά. Το νερό καίει τον νεαρό. Στο τέλος ο Νάρκισσος λιώνει από τον έρωτα για τον εαυτό του τον ίδιο. Καθώς λέει το ύστατο χαίρε στον ίδιο του τον εαυτό και η Ηχώ επαναλαμβάνει. Ενώ όμως το αγόρι αποχαιρετά την αντανάκλασή του, η Ηχώ αποχαιρετά τον μεγάλο της έρωτα. Το χάσμα και η ασυνεννοησία ανάμεσα στους δύο δεν θα μπορούσε να είναι βαθύτερο και μάλιστα τη στιγμή που τα λόγια τους είναι ακριβώς τα ίδια και το ένα χαίρε δίπλα στο άλλο. Η ιστορία κλείνει με τη μεταμόρφωση του νεαρού στο ομώνυμο λουλούδι.
πληροφορίες : http://angelokipoi.blogspot.gr/2011/01/blog-post.html
