“-Πως το πες τ’ όνομά σου ;
–Τ’ όνομά σου ..;
– Είπα : Νάρκισσος
-Α! Νάρκισσος…
– Δεν είναι και τόσο όμορφο όνομα
– Αχ ..όμορφο όνομα…
– Είναι λίγο φτωχό
– Εμένα Ηχώ..
– Θέλω να σε ρωτήσω Ηχώ αν περνάει η στράτα εδώθε
– Εδώθε….
– Και που θα φτάσω αν τη πάρω από δω να ;
– Πουθενά…
– Πουθενά ;!
– Πουθενά
– Παράξενο…Τρείς μέρες περπατάω και τώρα εσύ μου λες πως σταματάει η στράτα και πως άλλο δε μπορώ να πάω ;
– Εγώ σ’ αγαπάω ..
– Είπες μ’ αγαπάς ;
– Μ’ αγαπάς…;
– Δεν είπα τέτοιο πράγμα εγώ !
– Το’ πα εγώ…
– Και πού με ξέρεις ; Εγώ δε σε ξέρω
– Σε ξέρω εγώ “
Ραδιοφωνικό απόσπασμα από το θεατρικό έργο του Νότη Περγιάλη
”Ηχώ και Νάρκισσος”
με τον Δημήτρη Χορν και την Ελλη Λαμπέτη.
Ραδιοφωνική σκηνοθεσία,Μήτσος Λυγίζος.
1954 για το “Θέατρο της Κυριακής” , Τρίτο Πρόγραμμα .
“Ηχώ και Νάρκισσος” ( πατήστε εδώ για να ακούσετε απόσπασμα)
Λίγα λόγια για το Νάρκισσο και την Ηχώ :
O Νάρκισσος ήταν ένα πανέμορφο αγόρι που ερωτεύτηκε τον εαυτό του όταν είδε την αντανάκλασή του σε μια πηγή. Η ομορφιά του έκαψε καρδιές αγοριών και κοριτσιών, η τρυφερή μορφή του όμως έκρυβε αμετάκλητη σκληρότητα και οι επίδοξοι εραστές μαζί με τις επίδοξες ερωμένες του έμειναν απλώς με την καψούρα.
Μία από τις πολλές θαυμάστριές του ήταν και η Ηχώ, μία νύμφη περίφημη για την ευγλωττία της ή μάλλον για την πολυλογία της. Μια μέρα απασχόλησε την Ήρα με την φλυαρία της όσο χρειαζόταν για να της αποσπάσει την προσοχή και να δώσει την ευκαιρία στο Δία να το γλεντήσει με τις νύμφες. Η ζηλότυπη θεά την καταράστηκε για την συνωμοσία της στα κερατώματα του Διός και έτσι η Ηχώ έχασε τη φωνή της. Δεν μπορεί να πει τίποτα δικό της και απλώς επαναλαμβάνει τα τελευταία λόγια άλλων ομιλητών.
Καθώς η ερωτευμένη Ηχώ έχει πάρει από πίσω τον Νάρκισσο, το αγόρι αρχίζει να ψυλλιάζεται ότι κάποιος τον ακολουθεί και ρωτά: “είναι κανείς εδώ;” για να λάβει την απάντηση από την Ηχώ: “είναι εδώ”. Δηλαδή η Ηχώ δεν επαναλαμβάνει απλώς τα λόγια του αγοριού, αλλά απαντά στην ερώτησή του. Εδώ κρύβεται και το νόημα του έργου. Όταν τα λόγια του Νάρκισσου επαναλαμβάνονται από το στόμα του κοριτσιού, αποκτούν μια τελείως διαφορετική διάσταση. Ανταποκρινόμενος στην απάντηση της Ηχώς, ο Νάρκισσος λέει: “έλα” και η Ηχώ επαναλαμβάνει.
Η Ηχώ, άυλη και ασώματη όπως την φανταζόμαστε, φαίνεται ότι έχει καθαρά σαρκικές επιθυμίες και αυτό φαντάζομαι είναι μέρος του έργου. Όπως και να ᾽χει, η κοπέλα μαραζώνει από την απόρριψη του Νάρκισσου, η σάρκα της λιώνει, το οστά της γίνονται πέτρες και απομένει στο τέλος μια φωνή που περιφέρεται στα δάση, επαναλαμβάνοντας τα τελευταία λόγια των άλλων. Ο δε Νάρκισσος δεν έχει καλύτερη τύχη. Κατάκοπος από το κυνήγι της, βρίσκει μια πηγή και ενώ σκύβει για να σβήσει τη δίψα του, βλέπει την αντανάκλασή του και μέσα του ανάβει φλογερό πάθος.
Η πηγή δεν σβήνει τη δίψα του αγοριού, απλώς την αντανακλά. Το νερό καίει τον νεαρό. Στο τέλος ο Νάρκισσος λιώνει από τον έρωτα για τον εαυτό του τον ίδιο. Καθώς λέει το ύστατο χαίρε στον ίδιο του τον εαυτό και η Ηχώ επαναλαμβάνει. Ενώ όμως το αγόρι αποχαιρετά την αντανάκλασή του, η Ηχώ αποχαιρετά τον μεγάλο της έρωτα. Το χάσμα και η ασυνεννοησία ανάμεσα στους δύο δεν θα μπορούσε να είναι βαθύτερο και μάλιστα τη στιγμή που τα λόγια τους είναι ακριβώς τα ίδια και το ένα χαίρε δίπλα στο άλλο. Η ιστορία κλείνει με τη μεταμόρφωση του νεαρού στο ομώνυμο λουλούδι.
πληροφορίες : http://angelokipoi.blogspot.gr/2011/01/blog-post.html
