Διαβάσαμε
ΧV
Τα παιδικά μου χρόνια ειναι γεμάτα καλαμιές.Ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω.Μόνον έτσι όμως έμαθα να ξεχωρίζω τους πιο ανεπαίσθητους συριγμούς,ν’ακριβολογώ μες στα μυστήρια.
Μιά γλώσσα όπως η ελληνική όπου άλλο πράγμα είναι η αγάπη και άλλο πράγμα ο έρωτας,άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα,άλλο η πίκρα και άλλο το μαράζι,άλλο τα σπλάχνα και άλλο τα σωθικά.Με καθαρούς τόνους ,θέλω να πώ,που-αλίμονο-τους αντιλαμβάνονται ολοένα λιγότερο αυτοί που ολοένα περισσότερο απομακρύνονται από το νόημα ενός ουράνιου σώματος που το φώς του είναι ο αφομοιωμένος μας μόχθος,έτσι καθώς δεν παύει να επαναστρέφεται κάθε μέρα όλος θάμβος για να μας ανταμείψει.
Θέλουμε-δεθέλουμε,αποτελούμε το υλικό μαζί και το όργανο μιάς αέναης ανταλλαγής ανάμεσα σ’αυτό που μας συντηρεί και σ’αυτό που του δίνουμε για να μας συντηρεί;το μαύρο, πού δίνουμε,για να μας αποδοθεί λευκό ,το θνησιμαίο,αείζωο.
Και χρωστάμε στην διάρκεια μιας λάμψης την πιθανή ευτυχία μας.
XVI
Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας,αλίμονο..Οι ορμές χτυπάνε στα παράθυρα,τα τζάμια θρυμματίζονται.Λίγοι ξέρουν ότι ο υπερθετικός στα αισθήματα σχηματίζεται με το φώς ,όχι με την δύναμη .Και οτι χρειάζεται χάδι εκεί που βάζουν μαχαίρι.Ότι ένας κοιτώνας με την πιθανή συνεννόηση των σωμάτων μας παρακολουθεί παντού και μας παραπέμπει στην αγιότητα χωρίς συγκατάβαση.
‘Α,όταν η στιγμή φτάσει να καθίσουμε κι εμείς πάνω στο πεζούλι κάποιας Αγίας Πρέκλας εν μέσω αγριοσυκών,μορεών με ερυθρούς καρπούς,εις έρημον τόπον,απόκρημνον ακτήν,τότε η μικρή Κουμπώ μ’ ένα κερί στο χέρι θα σηκωθεί στις μύτες των ποδιών να φτάσει εκεί ψηλά,μέσα στον αναστεναγμό μας,όλα τα εύφλεκτα:πάθη,πείσματα,φωνές οργής,μυριάδες έντομα χρωματιστούλια που να λαμπαδιάσει ο τόπος!
ΧΙV
Τ’ ΑΝΩΤΕΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΟΥ τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας.Ιδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα:
(1) Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα,στο τέλος θα δείς να σου απομένουν μια ελιά,ένα αμπέλι και ένα καράβι.Που σημαίνει:με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.
(2)Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επίτην αθωότητα δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Χριστού.
(3)Η ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις(σχήματα )και στα αισθήματα (χρώματα).Η ζωή μας κόβεται,και οφείλει να κόβεται,στα μέτρα που έκοψε τα χρωματιστά χαρτιά του ο Matisse.
(4)’Οπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα.Οπου προεξέχει το βουνό απ’ τη λέξη του υπάρχει ποιητής.Η ηδονή δεν είναι αφαιρετέα.
(5)’Ενα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρα η αλήθεια.
(6)Κάθε πρόοδος στο ηθικό επιπεδο δεν μπορεί παρά να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη κι ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.
(7) Ένας “Αναχωρητής” για τους μισούς είναι,αναγκαστικά,για τους άλλους μισούς,ένας “Ερχόμενος”.
Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας ημέρας Ποίησης στις 21/3 θα γίνουν διάφορες εκδηλώσεις ,όπως το Αφιέρωμα στον Οδυσσέα Ελύτη στο Public ,από το Εθνικό Κέντρο βιβλίου και την Εταιρεία Ελλήνων Συγγραφέων. Θα διαβαστούν ποιήματά του από συγγραφείς και από την σύντροφο του ποιητή.
.
φεγγαρόλουστη νύχτα
σπάσαν τα σύννεφα
σκορπιστήκαν
μία ίρις
πιο λευκή το σούρουπο
την άνοιξη
γη κι ουρανός τον ντύνουν
για καλοκαίρι.
περιμένω αρχίζει
πάλι η βροχή.
τα πυροτεχνήματα
τέλος, σκοτάδι.
οι μέρες που μου απομένουνείναι μετρημένεςσύντομη νύχταλίμνη – καθρέφτης
ξάφνου μια καταιγίδα
την αυλακώνει
| Δίχτυ προστασίας για τη Μεσόγειο
Η Θάλασσά Μας, η Mare Nostrum, όπως ονομάστηκε κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, μετράει χιλιετίες. Πριν από 3.000 και πλέον χρόνια είδε τους Φοίνικες στις ανατολικές ακτές της να φτιάχνουν πλοία ικανά να διασχίσουν ανοιχτά πελάγη και να σαλπάρουν για να εξερευνήσουν εδάφη άγνωστα. Καθώς περιβάλλεται από τρεις ηπείρους, οι αρχαίοι Έλληνες την ονόμασαν Μεσόγειο Θάλασσα, δηλαδή «θάλασσα μεταξύ των γαιών», ενώ οι Άραβες τη βάφτισαν «ενδιάμεση θάλασσα». Κοιτίδα πολιτισμών, όπως συχνά αποκαλείται, η Μεσόγειος καθόριζε ανέκαθεν τον τρόπο ζωής όσων κατοικούν στις περιοχές που βρέχονται από τα νερά τη ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΒΑ ΒΑΝ ΝΤΕΝ ΜΠΕΡΓΚ |
| Ο γύρος της Αλάσκας σε 176 μέρες
Ο Άντριου Σκούρκα ένιωθε αποκαρδιωμένος, συναίσθημα πρωτόγνωρο για κείνον. Από το 2002 ο 29χρονος αυτός λάτρης της περιπέτειας είχε περπατήσει πάνω από 40.000 χιλιόμετρα, με αποτέλεσμα να συγκαταλέγεται στους πιο ταξιδεμένους και ταχύτερους πεζοπόρους του πλανήτη. |
| Επικονιαστές
Μέσα σ’ ένα θερμοκήπιο στο Γουίλκοξ της Αριζόνα οι ντοματιές είναι παραταγμένες σε σχηματισμό. Πράσινοι μίσχοι ξεφυτρώνουν από ένα υπόστρωμα συμπιεσμένων ινών καρύδας και υψώνονται προς το γυάλινο ουρανό. Πάνω σε ηλεκτροκίνητα κλαρκ, τεχνικοί ντυμένοι με λευκές ρόμπες εργαστηρίου κλαδεύουν σχολαστικά τα φυτά. Στα θερμοκήπια Eurofresh Farms, σε μια έκταση 1.250 στρεμμάτων, αυτά τα εξαιρετικά φυτά παράγουν σχεδόν 60 εκατομμύρια κιλά ντομάτες το χρόνο, σε εγκαταστάσεις εξοπλισμένες με χιλιόμετρα σωλήνων ποτίσματος και υπερκείμενα συρματοπλέγματα που στηρίζουν τις αναρριχόμενες ντοματιές. Οι |
ς. Εκατομμύρια άνθρωποι επιβιώνουν χάρη στους φυσικούς πόρους που διαθέτει. Όμως, λόγω της δημογραφικής και βιομηχανικής ανάπτυξης όλων αυτών των χωρών, η λεκάνη της Μεσογείου πλήττεται πλέον σοβαρά από την υπερεκμετάλλευση.
καρποί που ωριμάζουν αναδίδουν μια γλυκιά, ελαφρώς τεχνητή μυρωδιά – καμία απολύτως αίσθηση χώματος.Χρήστος Γιανναράς: Ο Νεοέλληνας στρατεύεται στις ιδεολογίες της Δύσης
Συνέντευξη στη Στέλλα Τζίβα
Ο καθηγητής Φιλοσοφίας, Θεολογίας και συγγραφέας κ. Χρήστος Γιανναράς απαντά στις ερωτήσεις της Στέλλας Τζίβα, για την ελλαδική κοινωνία, το νεοέλληνα και τη Δύση, δηλαδή για
κάποια από τα εξαιρετικής σημασίας ζητήματα στα οποία έχει αφιερώσει το φιλοσοφικό και συγγραφικό του έργο.
Στέλλα Τζίβα: Ποιό πιστεύετε ότι είναι σήμερα το μειονέκτημα μας ως Ελληνικού λαού και ποιά η εικόνα μας ως κοινωνίας;
Χρήστος Γιανναράς: Η εικόνα που εμφανίζει η ελλαδική κοινωνία γεννάει φόβο, πραγματικό πανικό. Εικόνα αλογίας, κάτι σαν ολική έκλειψη της κοινής λογικής, οποιασδήποτε. Για να λειτουργήσει έστω και στοιχειωδώς ως κοινωνία αναγκών μια συλλογικότητα χρειάζεται κάποια ψήγματα κοινής λογικής, μιαν ελάχιστη βάση συνεννόησης. Διαφορετικά η συλλογικότητα γίνεται ζούγκλα, πεδίο όπου η κάθε τυφλή μονοτροπία παλεύει για την επιβολή της.
Στ.Τζ.: Αναφέρατε πως η ελληνικότητα είναι υπόθεση οικουμενική και όχι εθνική. Πως πολλά από τα «κακώς κείμενα», αν όχι όλα, οφείλονται στο ότι σκεφτόμαστε «εθνικά». Μιλήσατε για σχιζοφρένεια του «εθνικού» και «διεθνικού» Ελληνισμού. Αυτή πιστεύετε πως είναι η τραγωδία του Ελληνισμού σήμερα;
Χρ.Γ.: Ο Νεοέλληνας στρατεύεται στις ιδεολογίες της Δύσης˙ είναι στείρος μεταπράτης των θεσμών, των κοινωνικών επιδιώξεων, των αναγκών και προτεραιοτήτων της Δύσης. Πώς έγινε και ανταλλάξαμε την οικουμενική ελληνικότητα με τον επαρχιώτικο εθνικισμό, πώς αυτό το γένος των αρχόντων -μια πολιτιστική υπερδύναμη- άρχισε να μειονεκτεί και να ντρέπεται για τον εαυτό του; Ντρέπεται να χτίσει, να ζωγραφίσει, να συναλλαγεί, να φιλοσοφήσει, να λειτουργήσει πολιτικά σύμφωνα με τις δικές του ανάγκες, τη δική του μακραίωνη πείρα, τη δική του ευαισθησία. Δεν προσλαμβάνει τη Δύση για να την αφομοιώσει στη δική του χρεία και ιδιαιτερότητα. Την πιθηκίζει, γιατί μειονεκτεί. Ντρέπεται που είναι Έλληνας και ταυτόχρονα καυχιέται κωμικά για τον διεθνισμό του ελληνικού του ονόματος και των προγόνων του.
Στ.Τζ.: Υπάρχουν, πιστεύετε, εντός ή και εκτός κομματικών σχημάτων, φωτισμένες, ευφυείς προσωπικότητες, με πρωτοβουλίες, ωριμότητα και τόλμη για γόνιμες διακινδυνεύσεις, που θα ανοίξουν καινούργιους δρόμους; Μπορούμε ως λαός, με τόση ιστορία πίσω μας, να κάνουμε ένα μεγάλο άλμα και να απαξιώσουμε οτιδήποτε και οποιαδήποτε πολιτική δύναμη διακρίνεται από πολιτική ασυνέπεια; ή μήπως έχουμε ανάγκη τους «βαρβάρους» του Καβάφη;
Χρ.Γ.: Η διπλοπροσωπία των σημερινών κομμάτων καθώς και η πολιτική τους ασυνέπεια, θα καταρρεύσει μόνο αν εμφανιστεί μια αληθινά ρεαλιστική κοινωνιοκεντρική, πολιτική πρόταση. Και μια τέτοια πρόταση δεν θα είναι ρεαλιστική αν εμφανιστεί απευθείας φορμαρισμένη σε κομματικό σχήμα, αν προβληθεί «άνωθεν». Πρέπει πρώτα να καλλιεργηθεί στη λαϊκή βάση, γιατί η πολιτική διαμορφώνεται πρώτιστα ως συνειδητή λαϊκή ανάγκη. Ο ρόλος μιας ανένταχτης διανόησης, ασυμβίβαστης με τα θέλγητρα της εξουσίας και με την έντεχνη κοινωνική αμνησία, παραμένει καίρια ελπίδα πολιτικής αλλαγής.
Όσον αφορά το κράτος, δεν το συγκροτήσαμε οι Έλληνες, οι πρόγονοι μας που επαναστάτησαν ενάντια στους Τούρκους. Το έφτιαξαν για λογαριασμό μας οι Βαυαροί. Είναι κράτος τεχνητό, δεν προέκυψε από τις δικές μας ανάγκες και τους δικούς μας ιστορικούς εθισμούς. Μας επέβαλαν θεσμούς, σχήματα και τρόπους συλλογικής συνύπαρξης που είχαν φτιαχτεί για άλλες κοινωνίες, με διαφορετικές ανάγκες και διαφορετικό ψυχισμό. Διακόσια χρόνια λοιπόν ζούμε ως μεταπράτες σε κράτος μεταπρατικό, παραιτημένοι από αυτό που πραγματικά είμαστε, από κάθε συνείδηση ετερότητας. Πιθηκίζουμε ό, τι είναι ξένο. Εκτός αν κάποτε συμβεί να αναπλάσουμε το κράτος μας ριζικά (πολύ απίθανο), για να υπηρετεί τις κοινωνικές μας ανάγκες, τη δική μας ιδιαιτερότητα.
Στ.Τζ.: Στο βιβλίο του «Το σύνδρομο της ύβρεως», ο Λόρδος David Owen, περιγράφει μια ψυχοπαθολογική κατάσταση που πλήττει ανθρώπους με εξουσία. Πιστεύετε πως κάθε είδους δύναμη τείνει να διαφθείρει;
Χρ.Γ.: Tο κάποτε όραμα της κοινωνίας των πολιτών, το άθλημα της αυταπάρνησης για να υπηρετηθούν τα κοινά, μεταποιείται σήμερα σε ευτελισμένη λοβιτούρα κατασκευής εντυπώσεων, μεθοδικής παραπλάνησης των πολιτών, εξαγοράς των ηδονών της εξουσίας με οποιοδήποτε τίμημα. Διάκοσμος εντυπωσιακής ψευτιάς με δήθεν προγράμματα, δήθεν ιδεολογικές διαφορές, δήθεν αγώνες κοινωνικούς, όλα ψιμύθια και προσωπεία αρρωστημένης μανίας για ισχύ.
Και εμείς οι πολλοί, δήθεν κριτές και δήθεν ελευθερόφρονες, συντηρούμε την ψευτιά και την απάτη συμβιβασμένοι με την αποιέρωση της πολιτικής. Ψηφίζουμε αυτούς που αποδεδειγμένα μας εξαπατούν, βραβεύουμε ανενδοίαστα την ανικανότητα και τη μικρόνοια, ανεβάζουμε πρώτους στην προτίμηση μας τους εξόφθαλμα ευνοημένους από ξένα κέντρα αποφάσεων, ακόμα κι όταν τους βλέπουμε και τους ακούμε έτοιμους να ξεπουλήσουν πάτρια γη για να κρατηθούν στην εξουσία.
Ντύνουμε κι εμείς τα μικροσυμφέροντα μας ή τις ψυχολογικές μας αγκυλώσεις με συνθηματολογικά ψευδολογήματα, αρνούμαστε να δούμε την προπαγανδιστική εξαπάτηση, το κομματικό κράτος, την ιδεολογική τρομοκρατία, τη διαπλοκή και τη διαφθορά, τον ενδοτισμό, την ανεπάρκεια που ισοδυναμεί με προδοσία.
Στ.Τζ.: Παρόλα τα προβλήματα του τόπου μας, -εγκλωβισμός στην ατομικότητα, αναξιοκρατία, προβλήματα στην Παιδεία & στον Πολιτισμό, σκάνδαλα, διαπλοκές, κοινωνικές ανισότητες, διασπάθιση του Δημόσιου χρήματος-, τι είναι αυτό που αγαπάτε στην Ελλάδα του σήμερα ή που αγαπήσατε; ή που σας δώρισε; έχει παραμείνει κάτι αδιασάλευτο;
Χρ.Γ.: Είμαι ένας απλός πολίτης, από τους τελευταίους που αξιώθηκαν το δώρο να αποκτήσουν στο σχολειό πρόσβαση σε κάθε φάση εξέλιξης της γλώσσας μου από τα πανάρχαια χρόνια ως σήμερα. Τη μέθη της γεύσης των αρχαιοελληνικών κειμένων, αλλά και την αμείλικτη απαιτητικότητα για σωστούς τόνους και πνεύματα, για απομνημόνευση -ναι, γονιμότατη απομνημόνευση- κανόνων τονισμού, ανώμαλων ρημάτων, συλλαβικών ή χρονικών αυξήσεων και εγκλίσεων.
Ακόμα και στους τέσσερεις αιώνες της Τουρκοκρατίας, το Γένος είχε κάπου να στηρίξει ελπίδες επιβίωσης. Υπήρχαν ηγετικά αναστήματα, ανθρώπινη ποιότητα, πείσμα αντίστασης στον εκβαρβαρισμό. Σήμερα αυτό που απελπίζει είναι η αίσθηση της καθολικής χρεοκοπίας. Δεν πρόκειται για περιστασιακή κρίση, αλλά για ανθρωπολογική έκπτωση.
Παλεύουμε προπηλακιζόμενοι οι Δον Κιχώτες, μήπως και περισωθεί, ακόμα και από αυτό τον κατακλυσμό, κάποια ελάχιστη «μαγιά» ελληνικότητας. Έστω ένα 0,02%.Αν περισωθεί τέτοιο λείμμα, είναι σπέρμα ικανό να βλαστήσει κάποτε πρόταση πολιτισμού με πανανθρώπινη εμβέλεια: την ελληνική πρόταση. Όσοι παλεύουν για να περισωθεί αυτή η «μαγιά» ξέρουν ότι στοχεύουν στην ουτοπία: στην αόριστη Ελλάδα – έξω από σχήματα.
Στ.Τζ.: Κε Γιανναρά, θεωρείτε πως χρειαζόμαστε την Ελληνικότητα σήμερα; μας είναι απαραίτητη η Ελληνική ιδιαιτερότητα; ποιος ο λόγος να συντηρούμε, π.χ αυτή την γλώσσα ή την ορθόδοξη λειτουργία αν έχουν χάσει τα πρωταρχικά και ζωτικά νοήματά τους;
Χρ.Γ.: Η σκοπιμότητα αυτών των προκλητικών ερωτημάτων είναι μία και μόνη: να ξεκαθαρίσουμε σήμερα κριτήρια επιβίωσης της ελληνικότητας – αν εξακολουθούμε να την έχουμε ανάγκη. Και, όταν προσπαθήσει κανείς με συνέπεια να αρνηθεί τις εγκυστώσεις στον ψυχολογικό εθνικισμό και στα ρητορικά αυτονόητα, τότε θα αρχίσει να εντοπίζει το νόημα της ελληνικότητας όλο και σε πιο λεπτομερειακές, σχεδόν περιθωριακές, αλλά ρεαλιστικές ενδείξεις: στη διαφορά της λέξης «θάνατος» από τη λέξη «death», της όρθιας στάσης στη λατρεία από τον πειθαρχημένο στρατωνισμό στα έδρανα.
Πρόσφατα παρακολούθησα την θεατρική παράσταση “Συρανό Ντε Μπερζεράκ” του Εντμόν Ροστάν ,στο Εθνικό Θέατρο.
Ένα έργο γραμμένο σε έμμετρο λόγο το 1897 ,εμπνευσμένο από τον άγνωστο τότε ποιητή Συρανό.
Μία παράσταση με πολύ καλές ερμηνείες ,ένα έργο πού με οδήγησε στο να συνειδητοποιήσω άλλη μιά φορά στην ζωή μου ,ότι ο κάθε άνθρωπος μπορεί να κάνει την διαφορά…μπορεί με το όραμα ,την θέληση ,το πείσμα ,την ευαισθησία ,την φαντασία ,την διαφορετικότητα,την δημιουργικότητα,το διερευνητικό πνεύμα …να φύγει από τα στενά καλούπια και να «απλωθεί» σε άλλους ορίζοντες …ακόμα και σε άλλους αιώνες …όπως ο Συρανό και η ιστορία του:έφυγε από την ζωή το 1654 σε ηλικία 35 ετών ,ενέμπνευσε το θεατρικό αυτό έργο το 1897 και το 2011 ακούμε μέσα από την παράσταση να τραγουδιέται και να απαγγέλλεται το πνεύμα του μέχρι σήμερα…και για πάντα.
Η φωτογραφία και το κείμενο του Χρήστου Γιανναρά είναι από το πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα της παράστασης.
Γιάννα
| Best Sellers |
| 1 | Είσαι το κάρμα μου Πάλι μια από τα ίδια Ένας ακόμα έρωτας που δεν στέριωσε Πώς παγιδευτήκατε έτσι σ ένα γαϊτανάκι αποτυχιών Εκεί που όλα αρχίζουν καλά τελειώνουν με πίκρα και ένα ατελείωτο κενό. Αυτό το κενό θ… Συγγραφέας: Καλογεροπούλου. Αλεξία Εκδοτικός Οίκος: Allegro |
| 2 | Το νησί Η Αλέξις λαχταρά να μάθει για το παρελθόν της μητέρας της. Σοφίας. που εκείνη τόσα χρόνια έκρυβε. Ξέρει μόνο ότι η μητέρα της μεγάλωσε σ ένα μικρό χωριό της Κρήτης προτού φύγει οριστικά για το Λονδίνο… Συγγραφέας: Hislop. Victoria Εκδοτικός Οίκος: Διόπτρα |
| 3 | Τα σακιά Τι έχουν. μωρέ. τα δικά σας σακιά Μια χρεωκοπία. έναν ξενιτεμένο. κατραπακιές της εφορίας. αποτυχία στον ΑΣΕΠ. μια κακιά πεθερά. έναν νευρασθενικό προϊστάμενο. ένα παιδί που πετάει μολότοφ. ένα τζάκ… Συγγραφέας: Καρυστιάνη. Ιωάννα Εκδοτικός Οίκος: Καστανιώτη |
| 4 | Ημερολόγιο: Κάθε μέρα μια θετική σκέψη Στόχος του παρόντος ημερολογίου είναι να σας εμπνεύσει. να σας διασκεδάσει. να σας δώσει υλικό για περισυλλογή. να σας βοηθήσει να κατανοήσετε τον εαυτό σας. για να ζείτε την κάθε ημέρα του χρόνου σ… Συγγραφέας: Dryden. Windy Εκδοτικός Οίκος: Καστανιώτη |
| 5 | Τα 39 στοιχεία: O μαύρος κύκλος Οι ομάδες ανταγωνίζονται μεταξύ τους καθώς αναζητούν το επόμενο στοιχείο. Ποια θα προλάβει να το βρει πρώτη και με ποιο τρόπο Άραγε σε ποια χώρα θα ταξιδέψουν αυτή την φορά η Έιμι και ο Νταν και ποι… Συγγραφέας: Watson. Jude Εκδοτικός Οίκος: Άγκυρα |
| 6 | Ο Πέρσι Τζάκσον και η κατάρα του Τιτάνα Μερικοί ήρωες φτιάχνονται. άλλοι γεννιούνται… από τους θεούς. Δύο χρόνια πριν. όλα άλλαξαν στη ζωή του Πέρσι Τζάκσον. Ανακάλυψε ότι δεν είναι απλώς ένα παιδί σαν όλα τ άλλα -για την ακρίβεια όχι… Συγγραφέας: Riordan. Rick Εκδοτικός Οίκος: Πάπυρος Εκδοτικός Οργανισμός |
| 7 | Η ξυπόλυτη των Αθηνών Ένα μυθιστόρημα με φόντο την κοσμοπολίτικη Αθήνα της Μπελ Επόκ (1890-1910). Μια ιστορία γεμάτη ιστορίες. Μια θυσία που προκαλεί ένα μεγάλο πείσμα κι ένα μεγάλο έρωτα. ίντριγκες. μίση και πάθη. μικρές … Συγγραφέας: Λαπατά. Φιλομήλα Εκδοτικός Οίκος: Καστανιώτη |
| 8 | Ο πρίγκιπας των νεφών Γιατί ο ουρανός φαίνεται γαλάζιος την ημέρα και κόκκινος το δειλινό Τι κρύβεται μέσα στο μαύρο σκοτάδι της νύχτας. ανάμεσα στ αστέρια Γιατί τα σύννεφα είναι λευκά Με ποιο τρόπο κατανέμεται η ηλιακή… Συγγραφέας: Galfard. Christophe Εκδοτικός Οίκος: Καλέντης |
| 9 | Η συμφωνία των ονείρων Όνειρα… όνειρα που μιλούν για επίγειες και επουράνιες εξουσίες και μας στοιχειώνουν. μας καθοδηγούν. μας παρασύρουν. Όνειρα του ύπνου και του ξύπνιου. στον αντίποδα της πραγματικότητας και του πώς α… Συγγραφέας: Θέμελης. Νίκος Εκδοτικός Οίκος: Μεταίχμιο |
| 10 | Το νησί των σημαδεμένων Για μισό περίπου αιώνα στον υποβλητικό βράχο της Σπιναλόγκας περπάτησαν. ερωτεύτηκαν. μαρτύρησαν αλλά και επιβίωσαν άνθρωποι που προέρχονταν από την απέναντι όχθη . θύματα μιας ολόκληρης εποχής. Στο … Συγγραφέας: Κορνάρος. Θέμος Εκδοτικός Οίκος: Καστανιώτη |
Κατ΄αρχήν θέλω να σε ευχαριστήσω σαν αναγνώστρια του βιβλίου σου για την χαρά,την συγκίνηση,την ταύτιση ,την τρυφερότητα,την αγάπη ,την «γλυκειά»λύπη ,την νοσταλγία …πού μού πρόσφερες μέσα από τις λέξεις σου και τις εικόνες σου.
Ταυτίστηκα πολύ με τους ήρωες σου και με τα συναισθήματά τους,βλέπεις οι ρίζες μου είναι από την Σμύρνη,οι 2 παπούδες και οι 2 γιαγιάδες μου ήρθαν πρόσφυγες από την Σμύρνη,περίπου στην ηλικία της Μυρσίνης,της ηρωίδας σου.
Από την πρώτη κιόλας σελίδα ,από τις λέξεις «Στην καινούργια πατρίδα» άκουσα την γιαγιά μου να μου διηγείται πώς ήταν παιδάκι στον κήπο τους στην Σμύρνη και άκουσε τον γείτονα -φίλο Τούρκο να λέει στην μαμά της(την πρόγιαγιά μου): «Μάνα,πάρε τα παιδιά και φύγε ,έρχονται οι Τσέτες».
Αυτές οι λέξεις ήταν μαγικές για την γιαγιά μου και λες και μόνο αυτές
θυμόταν από όλα τα χρόνια ζωής της στην Σμύρνη…όλο αυτές μου έλεγε
,τονίζοντας ότι οι Τούρκοι γείτονες φώναζαν την μαμά της «Μάνα».Όταν ήμουν μικρή έλεγα «καλά,η γιαγιά μου μόνο αυτό θυμάται;»,αργότερα στην ζωή μου κατάλαβα και ένοιωσα πολύ βαθειά τί σήμαιναν αυτές οι 9 λέξεις για την γιαγιά μου και για την Μυρσίνη και για την Δάφνη και για…
Διαβάζοντας το βιβλίο σου τα συναισθήματα μου ήταν αυτά πού κουβαλάω σε όλη μου την ζωή σαν παιδί που δεν βιώνει τις ρίζες του,με όλους τους προγόνους πρόσφυγες και με όλες τις μνήμες της νοσταλγίας και της αγάπης για τον τόπο , τους ανθρώπους , τις μυρωδιές,τις θάλασσες που ήταν η πατρίδα των γιαγιάδων κα των παπούδων και που μόνο μέσα από τα βιβλία και από την φαντασία μου μπορώ να τα βιώσω…Μέσα από της Μυρσίνης τον κήπο και την μυρωδιά του αγιοκλήματος και από την θάλασσά της με τους γλάρους….
Την γιαγιά μου την αγαπημένη την έλεγαν Γιαννούλα …σαν την θείτσα του Φίλιππου! Και εμένα με λένε Γιάννα ,πήρα το όνομα της γιαγιάς αλλά με φωνάζουν κάποιοι φίλοι μου τρυφερά και χαιδευτικά Γιαννούλα…
Η Σμύρνη…η Μυρσίνη και οι μνήμες της …η νοσταλγία της…ο Πόρος …η Γιαννούλα…τα νεανικά καλοκαίρια…πόση ταύτιση ένοιωσα! Σε ευχαριστώ!
Ο Πόρος είναι για εμένα οι λέξεις σου «Η ζωή στον Πόρο είναι γλυκειά.. ένα ιδανικό μείγμα έρωτα,μιάς απαλής.αχνής γεύσης από άρωμα λεμονιού και αλμύρας που εξατμίζεται πάνω από το κύμα που απαλά γλύφει την αμμουδιά και σηκώνεται μέχρι τις κορυφές για να συναντήσει το άρωμα του ρετσινιού.Και μένει δίπλα στα κυκλάμινα του χειμώνα και τα θυμάρια του καλοκαιριού.Μένει ζωντανό και αμόλυντο μέσα στο πέλαγος…»
Κάθε μία λέξη είναι όλη μου η ζωή στον Πόρο , από τα 8 μου χρόνια που με πρωτοπήγαν εκεί οι γονείς μου για διακοπές,μέχρι σήμερα …πολλά χρόνια μετά …που έρχονται άλλοι άνθρωποι για διακοπές στο μικρό ξενοδοχείο που έχω εκεί.Για μένα ο Πόρος είναι μυρωδιές…λατρεμένες μυρωδιές..και είναι αυτές που περιγράφεις,Είναι η αλμύρα,είναι το ρετσίνι,είναι το πεύκο,είναι το θυμάρι ,είναι η λεμονιά.Για μένα ο Πόρος είναι η θάλασσα ,είναι το πέλαγος ,είναι το κύμα,είναι η αμμουδιά,είναι οι γλάροι , είναι το φώς .
Πώς ξέρεις για τα κυκλάμινα;πώς ξέρεις ότι μικρή μάζευα τον Σεπτέμβρη
κυκλάμινα κάτω από τις πρώτες σταγόνες βροχής,λίγο πριν γυρίσω στην Αθήνα για το σχολείο και ότι αυτή η ανάμνηση του εαυτού μου να ψάχνει για κυκλάμινα ,να κρατάει κυκλάμινα είναι ίσως η πιό όμορφη ανάμνηση που έχω από τα παιδικά μου καλοκαίρια στον Πόρο;
Σε ευχαριστώ Βασίλη για όλη αυτή την γλυκειά και τρυφερή αντάρα της ψυχής μου.
Γιάννα
