ΧV
Τα παιδικά μου χρόνια ειναι γεμάτα καλαμιές.Ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω.Μόνον έτσι όμως έμαθα να ξεχωρίζω τους πιο ανεπαίσθητους συριγμούς,ν’ακριβολογώ μες στα μυστήρια.
Μιά γλώσσα όπως η ελληνική όπου άλλο πράγμα είναι η αγάπη και άλλο πράγμα ο έρωτας,άλλο η επιθυμία και άλλο η λαχτάρα,άλλο η πίκρα και άλλο το μαράζι,άλλο τα σπλάχνα και άλλο τα σωθικά.Με καθαρούς τόνους ,θέλω να πώ,που-αλίμονο-τους αντιλαμβάνονται ολοένα λιγότερο αυτοί που ολοένα περισσότερο απομακρύνονται από το νόημα ενός ουράνιου σώματος που το φώς του είναι ο αφομοιωμένος μας μόχθος,έτσι καθώς δεν παύει να επαναστρέφεται κάθε μέρα όλος θάμβος για να μας ανταμείψει.
Θέλουμε-δεθέλουμε,αποτελούμε το υλικό μαζί και το όργανο μιάς αέναης ανταλλαγής ανάμεσα σ’αυτό που μας συντηρεί και σ’αυτό που του δίνουμε για να μας συντηρεί;το μαύρο, πού δίνουμε,για να μας αποδοθεί λευκό ,το θνησιμαίο,αείζωο.
Και χρωστάμε στην διάρκεια μιας λάμψης την πιθανή ευτυχία μας.
XVI
Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας,αλίμονο..Οι ορμές χτυπάνε στα παράθυρα,τα τζάμια θρυμματίζονται.Λίγοι ξέρουν ότι ο υπερθετικός στα αισθήματα σχηματίζεται με το φώς ,όχι με την δύναμη .Και οτι χρειάζεται χάδι εκεί που βάζουν μαχαίρι.Ότι ένας κοιτώνας με την πιθανή συνεννόηση των σωμάτων μας παρακολουθεί παντού και μας παραπέμπει στην αγιότητα χωρίς συγκατάβαση.
‘Α,όταν η στιγμή φτάσει να καθίσουμε κι εμείς πάνω στο πεζούλι κάποιας Αγίας Πρέκλας εν μέσω αγριοσυκών,μορεών με ερυθρούς καρπούς,εις έρημον τόπον,απόκρημνον ακτήν,τότε η μικρή Κουμπώ μ’ ένα κερί στο χέρι θα σηκωθεί στις μύτες των ποδιών να φτάσει εκεί ψηλά,μέσα στον αναστεναγμό μας,όλα τα εύφλεκτα:πάθη,πείσματα,φωνές οργής,μυριάδες έντομα χρωματιστούλια που να λαμπαδιάσει ο τόπος!
ΧΙV
Τ’ ΑΝΩΤΕΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΟΥ τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας.Ιδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα:
(1) Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα,στο τέλος θα δείς να σου απομένουν μια ελιά,ένα αμπέλι και ένα καράβι.Που σημαίνει:με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.
(2)Το γινόμενο των μυριστικών χόρτων επίτην αθωότητα δίνει πάντοτε το σχήμα κάποιου Ιησού Χριστού.
(3)Η ευτυχία είναι η ορθή σχέση ανάμεσα στις πράξεις(σχήματα )και στα αισθήματα (χρώματα).Η ζωή μας κόβεται,και οφείλει να κόβεται,στα μέτρα που έκοψε τα χρωματιστά χαρτιά του ο Matisse.
(4)’Οπου υπάρχουν συκιές υπάρχει Ελλάδα.Οπου προεξέχει το βουνό απ’ τη λέξη του υπάρχει ποιητής.Η ηδονή δεν είναι αφαιρετέα.
(5)’Ενα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρα η αλήθεια.
(6)Κάθε πρόοδος στο ηθικό επιπεδο δεν μπορεί παρά να είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την ικανότητα που έχουν η δύναμη κι ο αριθμός να καθορίζουν τα πεπρωμένα μας.
(7) Ένας “Αναχωρητής” για τους μισούς είναι,αναγκαστικά,για τους άλλους μισούς,ένας “Ερχόμενος”.
