Η Ζωή μας σήμερα
Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Βερμόντ στις ΗΠΑ συνέλεξαν δισεκατομμύρια λέξεις από δέκα διαφορετικές γλώσσες, από υπότιτλους ταινιών στα αραβικά, αναρτήσεις στο Twitter στα κορεατικά, βιβλία της ρωσικής λογοτεχνίας, δικτυακούς τόπους στα κινεζικά και στίχους τραγουδιών στα αγγλικά.
Δέκα γλώσσες στο μικροσκόπιο
«Εξετάσαμε δέκα γλώσσες και διαπιστώσαμε ότι σε όλες τις περιπτώσεις οι άνθρωποι χρησιμοποιούν περισσότερες θετικές λέξεις παρά αρνητικές» λέει ο Πίτερ Ντοντς, μέλος της ερευνητικής ομάδας που υπογράφει τη δημοσίευση στην επιθεώρηση PNAS.
Σε καθεμία από τις δέκα γλώσσες που εξετάστηκαν (αγγλικά, ισπανικά, γαλλικά, γερμανικά, βραζιλιάνικα πορτογαλικά, κορεατικά, κινέζικα, ρωσικά, ινδονησιακά και αραβικά) οι ερευνητές αναγνώρισαν τις δέκα χιλιάδες λέξεις που χρησιμοποιούνται πιο συχνά.
Στη συνέχεια, πλήρωσαν εθελοντές να βαθμολογήσουν το συναισθηματικό περιεχόμενο των λέξεων αυτών στη μητρική τους γλώσσα, σε μια κλίμακα από το ένα έως το εννέα. Στην περίπτωση των αγγλικών, για παράδειγμα, η λέξη «γέλιο» βαθμολογήθηκε με 8,50, ενώ η λέξη «τρομοκράτης» με 1,30.
Αν οι άνθρωποι δεν είχαν καμία μεροληψία στη χρήση θετικών και αρνητικών λέξεων, η μέση βαθμολογία των λέξεων θα έπρεπε να βρίσκεται κοντά στη μέση τιμή του 5.
Αυτό όμως δεν ίσχυε σε καμία περίπτωση: και στις δέκα γλώσσες, η μέση βαθμολογία κυμάνθηκε αρκετά πάνω από το 5.
Όταν μάλιστα οι ερευνητές μετέφρασαν αυτές τις λέξεις σε άλλες γλώσσες, η βαθμολογία τους παρέμεινε σταθερή, ένδειξη ότι «το εκτιμώμενο συναισθηματικό περιεχόμενο των λέξεων είναι σταθερό ανάμεσα στις γλώσσες»
Υπήρχαν όμως και διαφοροποιήσεις: τα ισπανικά βρέθηκαν να είναι μακράν η πιο «ευτυχισμένη» γλώσσα, ενώ τη μικρότερη απόκλιση προς τις θετικές λέξεις παρουσιάζουν τα κινέζικα.
Από ΤΟ ΒΗΜΑ
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες, ενώ οι επαφές είναι εύκολες. Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, γεννιέται η έννοια του συνανθρώπου. Ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος μόνο όταν είναι συνάνθρωπος. Γιατί αλλιώς μόνος του δεν μπορεί να ξεκολλήσει και να πάει πιο πέρα. Άρα έχει φτάσει στο όριό του.
Με τον συνάνθρωπο, ο άνθρωπος δεν είναι πια ο ένας, οι άνθρωποι δεν είναι πια οι εμείς. Άρα ξαφνικά γίνονται οι άλλοι και οι άλλοι άλλοι. Τεράστιο θέμα. Τεράστιο θέμα να μην λες από την αρχή ότι είμαι «εγώ». Αυτοί που είναι συνάνθρωποι καταλαβαίνουν πολύ γρήγορα ότι είμαι ο άλλος. Και για τον άλλον, είμαι ο άλλος άλλος.
Το αρχικό σύστημα αναφοράς στο εγωιστικό είναι: είμαι εγώ και οι άλλοι. Έχει ενδιαφέρον γιατί είναι εγώ, μοναδικό και οι άλλοι πληθυντικό. Πολύ συχνά όταν έχουμε ανθρώπους που είναι σε μια παρέα στην πραγματικότητα αναζητούν την αναπαραγωγή του εγώ τους.
Γι’ αυτό πολύ συχνά οι άνθρωποι που είναι σε μια παρέα μοιάζουν. Άρα η άλλη έννοια έχει σχέση με την έννοια της ομάδας. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, μπορείτε να φανταστείτε ας πούμε την παρέα από έντεκα τερματοφύλακες, αλλά έντεκα τερματοφύλακες δεν είναι μια ομάδα.
Θα πείτε, γιατί δεν είναι μια ομάδα, αφού είναι έντεκα. Γιατί όταν θα μπουν στο γήπεδο ένας θα είναι τερματοφύλακας. Δεν μπορεί να είναι ούτε καν δύο. Άρα φανταστείτε έντεκα. Σημαίνει πρακτικά ότι σε μια ομάδα δεν αναζητούμε το ίδιο, αλλά αναζητούμε τον άλλον.
Σε αυτήν τη διαδικασία καταλαβαίνουμε ότι μερικά πράγματα δεν μπορούμε να τα κάνουμε χωρίς τον άλλον, γιατί ο άλλος ξέρει να τα κάνει, ενώ εμείς μόνοι μας δεν μπορούμε. Αυτό είναι μια αποδοχή που φαίνεται αρχικά ότι είναι μια αποδοχή ανικανότητας. Ξέρετε ποια είναι η πιο μεγάλη ανικανότητα; Είναι να θεωρείς τον εαυτό σου ικανό για τα πάντα.
Μια ικανότητα είναι να ξέρεις μέχρι που φτάνουν οι ικανότητές σου και αυτό ονομάζεται στρατηγική. Γιατί σκέφτεσαι από πριν αυτό που είσαι. Και έτσι μπορείς να προβλέψεις αν θα ανταπεξέλθεις ή όχι. Αυτή η ικανότητα όταν γίνεται πιο φιλοσοφική μετατρέπεται σε κενότητα.
Η ιδέα είναι ότι όταν νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα, συνήθως είσαι κενός, ενώ όταν ξέρεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα, ανήκεις στην κενότητα και ποντάρεις στους άλλους ότι μαζί θα κάνουμε κάτι.
πηγη : http://nikos-lygeros-poihsh.blogspot.gr/
Την περαρσμένη Παρασκευή, ο διάσημος Βρετανός καθηγητής Στίβεν Χόκινγκ, σε ομιλία του στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, έδωσε τη δική του οπτική σχετικά με το μέλλον της ανθρωπότητας αλλά και τη μεγαλύτερη αποτυχία της έως σήμερα.
Σύμφωνα με τον Βρετανό καθηγητή, του οποίου η ζωή έγινε πρόσφατα ταινία (‘The Theory of Everything’), “Εάν μπορούσα να διορθώσω ένα μειονέκτημα της ανθρωπότητας, αυτό θα ήταν η επιθετικότητα, η οποία μπορεί να θεωρείτο πλεονέκτημα για τους ανθρώπους των σπηλαίων, όσον αφορά στην εξεύρεση τροφής, την εξασφάλιση στέγης και ζευγαρώματος για τη διαιώνηση του είδους, αλλά σήμερα απειλεί τους πάντες με εξαφάνιση”.
Στην ομιλία του ο Χόκινγκ τόνισε ότι η επιθετικότητα θα πρέπει να αντικατασταθεί με την συμπόνοια, ειδάλλως θα αποτελέσει κίνδυνο εξαφάνισης του ανθρώπινου πολιτισμού, από έναν ενδεχόμενο πυρηνικό όλεθρο. Μοναδικό αντίδοτο είναι “η ευγένεια και καλοσύνη και η ενσυναίσθηση που μπορούν να φέρουν αγάπη και συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων”, συμπλήρωσε.
(Πόσο πολύ συμφωνώ! Η επιθετικότητα θα ήθελα να διορθωθεί και στην καθημερινή μας ζωή και να αντικατασταθεί από “ευγένεια και καλοσύνη και ενσυναίσθηση που μπορούν να φέρουν αγάπη και συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων”, Γιάννα)
Σε ποσους δεν αρεσει ενα ομορφα στρωμενο τραπεζι ! Μιας και πλησιαζουν οι γιορτινες μερες του Πασχα , ας δουμε βημα-βημα πως μπορουμε να δημιουργησουμε ενα γιορτινο τραπεζι για τους αγαπημενους μας :
Το στρώσιμο του τραπεζιού: Μέρος Α
Βασικό στρώσιμο τραπεζιού / Basic table setting:
Το βασικό στρώσιμο του τραπεζιού όπως βλέπετε στο πάνω σκίτσο ενδύκνειται για γεύμα με την οικογένεια μας ή τους φίλους μας. Μην σας ακούσω να πείτε κάτι για το πιάτο του ψωμιού και της σαλάτας γιατί είμαι σχεδόν σίγουρη πως τώρα που βλέπετε το σκίτσο λέτε ” ναι , καλά τώρα μη βάλω και έξτρα πιάτα για σαλάτα και ψωμί, εμείς και εμείς θα είμαστε, ποιος θα με παρεξηγήσει”. Λοιπόν τα ”εμείς και εμείς” τα ξεχνάμε φίλοι μου, άλλωστε το φαγητό έχει και αυτό τη δική του ιεροτελεστία.
Βασικοί κανόνες σε κάθε στρώσιμο τραπεζιού είτε είναι απλό, είτε είναι επίσημο, είναι πως τα πιρούνια τοποθετούνται πάντα αριστερά από το πιάτο και τα μαχαίρια και τα κουτάλια πάντα δεξιά από το πιάτο. Η κοφτερή μεριά των μαχαιριών θα είναι πάντα προς τη μεριά του πιάτου ή αλλιώς θα ”κοιτάει” το πιάτο. Η πετσέτα τοποθετείται αριστερά ή πάνω από το πιάτο. Και για να μη μουρμουράτε με το πιάτο του ψωμιού και το μαχαίρι του βουτύρου, σας ενημερώνω πως στο βασικό στρώσιμο αυτά είναι προαιρετικά. Μη ξεχάσετε και το ποτήρι του νερού ή του αναψυκτικού.
Το στρώσιμο του τραπεζιού: Μέρος Β
(Για ενα πιο ΕΠΙΣΗΜΟ τραπεζι)
Έχετε τραπέζι στον προιστάμενο σας; Έρχονται τα πεθερικά για πρώτη φορά στο σπίτι σας; Ή μήπως έχετε την επέτειο του γάμου σας και θα τραπεζώσετε το σόϊ;
Ανεπίσημο στρώσιμο τραπεζιού / Informal table setting
Όπως και στο βασικό στρώσιμο τραπεζιού έτσι και στο ανεπίσημο στρώσιμο ισχύουν οι ίδιοι κανόνες όσον αφορά το στήσιμο των σερβίτσιων με τη διαφορά όμως ότι προσθέτουμε και κάτι παραπάνω.
– Πιάτο φαγητού
Το πιάτο τοποθετείται στο τραπέζι την ώρα που σερβίρουμε το γεύμα και όχι από την αρχή που θα καθίσει ο καλεσμένος μας.
– Δύο πιρούνια
Τα πιρούνια τοποθετούνται στα αριστερά του κυρίως πιάτου. Το μεγαλύτερο από τα δύο πιρούνια είναι το πιρούνι του κυριώς γεύματος και το μικρότερο πιρούνι που είναι για την σαλάτα ή για το ορεκτικό. Τα πιρούνια τοποθετούνται σύμφωνα με τη σειρά που θα χρησιμοποιηθούν. Αν η σαλάτα σερβίρεται πριν το κυρίως πιάτο τότε το πιρούνι της σαλάτας τοποθετείται στα αριστερά έξω από το πιρούνι του κυρίως γεύματος και αν η σαλάτα σερβίρεται μετά το κυρίως γεύμα τότε το πιρούνι της σαλάτας τοποθετείται δίπλα από το κυρίως πιάτο. Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι πως η χρήση των μαχαιροπίρουνων είναι πάντα από έξω προς τα μέσα.
– Πετσέτα
Μπορούμε να διπλώσουμε την πετσέτα σε διάφορα σχέδια όπως: δίπλωμα πετσέτας σχέδιο ορχιδέα, δίπλωμα πετσέτας σχέδιο κερί, δίπλωμα πετσέτας σχέδιο στέμμα ή μπορούμε να διακοσμήσουμε τις πετσέτες με διάφορες κορδέλες ή ακόμα και να περάσουμε δαχτυλίδια στις πετσέτες. Η πετσέτα τοποθετείται στο κέντρο του κυρίως πιάτου ή μερικές φορές μια απλά διπλωμένη πετσέτα τοποθετείται κάτω από το πιρούνι.
– Μαχαίρι κυρίως γεύματος
Το μαχαίρι του κυρίως γεύματος τοποθετείται αμέσως δεξιά από το κυρίως πιάτο με τη λάμα στραμμένη προς τα μέσα. Αν το κυρίως γεύμα είναι μπριζόλα, το μαχαίρι του κυρίως γεύματος μπορεί να αντικατασταθεί από το μαχαίρι της μπριζόλας.
– Κουτάλια
Τα κουτάλια τοποθετούνται προς τα δεξιά του μαχαιριού. Το κουταλάκι του επιδορπίου αμέσως δεξιά από το μαχαίρι και το κουτάλι της σούπας αμέσως δεξιά από το κουταλάκι του επιδορπίου. Αν το μενού δεν έχει σούπα αφαιρείται το κουτάλι της σούπας.
– Ποτήρι νερού
Το ποτήρι του νερού τοποθετείται ακριβώς πάνω από το μαχαίρι.
– Ποτήρι κρασιού
Το ποτήρι του κρασιού τοποθετείται δίπλα από το ποτήρι του νερού και πάνω από τα κουτάλια.
– Φλυτζάνι για καφέ ή τσάι
Αν σερβίρεται καφέ ή τσάι μετά το γεύμα, το φλυτζάνι του καφέ τοποθετείται δεξιά και πάνω από τα κουτάλια.
– Πιάτο σαλάτας
Το πιάτο της σαλάτας τοποθετείται αριστερά από τα πιρούνια. Εάν η σαλάτα σερβίρεται μαζί με το κυρίως γεύμα τότε την βάζουμε απευθείας στο κυριώς πιάτο. Αν σερβίρεται με σάλτσες τότε χρησιμοποιούμε το πιάτο της σαλάτας, κυρίως για να μην αλλοιώσουμε τη γεύση του φαγητού μας.
– Πιάτο ψωμιού / Μαχαίρι βουτύρου
Το πιάτο για το ψωμί τοποθετείται αριστερά και πάνω από τα πιρούνια. Το μαχαίρι του βουτύρου τοποθετείται πάνω στο πιάτο του ψωμιού και διαγώνια στην άκρη του πιάτου.
Το στρώσιμο του τραπεζιού: Μέρος Γ
(για Γιορτες )
Επίσημο στρώσιμο τραπεζιού / Formal table setting
Στο σκίτσο υπάρχει ένα συγκεκριμένο μενού, όπου με βάση αυτό, έχουν τοποθετηθεί τα σκευή στο τραπέζι. Εμείς αυτό το μενού, θα το χρησιμοποιήσουμε ως οδηγό, που θα μας βοηθήσει για να καταλάβουμε καλύτερα τη σειρά που πρέπει να ακολουθήσουμε χρησιμοποιώντας τα ανάλογα μαχαιροπήρουνα.
Ορεκτικό: όστρακα
Πρώτο πιάτο : σούπα και ψάρι
Κυρίως
Σαλάτα
Πιάτο σερβιρίσματος
Το πιάτο σερβιρίσματος είναι μεγάλο σε μέγεθος και είναι σαν να λέμε ο βοηθός των υπολοίπων πιάτων ή το σουπλά μας. Είναι το πιάτο εκείνο, το οποίο παραμένει στο τραπέζι καθόλη τη διάρκεια του φαγητού. Πάνω σε αυτό τοποθετούνται όλα τα υπόλοιπα πιάτα με τη σειρά που θα σερβιριστούν.
Πιάτο ψωμιού / Μαχαίρι βουτύρου
Το πιάτο για το ψωμί τοποθετείται αριστερά και πάνω από τα πιρούνια. Το μαχαίρι του βουτύρου τοποθετείται πάνω στο πιάτο του ψωμιού και διαγώνια στην άκρη του πιάτου.
Πιρούνια / Μαχαίρια
Τα πιρούνια τοποθετούνται στα αριστερά του πιάτου σερβιρίσματος με εξαίρεση το πιρούνι για τα όστρακα που τοποθετείτε στα δεξιά του πιάτου. Τα μαχαίρια τοποθετούνται δεξιά του πιάτου με τη λάμα στραμμένη προς τα μέσα, όπως και το κουτάλι της σούπας δεξιά από τα μαχαίρια. Η χρήση των μαχαιροπίρουνων γίνεται πάντα με φορά από έξω προς τα μέσα. Ξεκινάμε με τα μαχαιροπίρουνα που είναι εξωτερικά και τελειώνουμε με τα εσωτερικά μαχαιροπίρουνα με αυτά δηλαδή που βρίσκονται ακριβώς δίπλα στο πιάτο. Άρα, το φαγητό ξεκινάει με ορεκτικό όστρακα, εμείς πέρνουμε το εξωτερικό πιρούνι με τον αριθμό 7.
Το επόμενο πιάτο είναι σούπα, εμείς πέρνουμε το κουτάλι με τον αριθμό 6. Εννοείται ότι όταν τελειώνετε το κάθε πιάτο αποσύρεται από τον σερβιτόρο ή τον μετρ το σερβίτσιο που έχετε χρησιμοποιήσει, έτσι μειώνεται και ο αριθμός των μαχαιροπίρουνων που βρίσκονται στο τραπέζι και δεν θα μπερδεύεστε.
Επόμενο πιάτο είναι ψάρι, εμείς πέρνουμε το πιρούνι με τον αριθμό 1 και το μαχαίρι με τον αριθμό 5.
Στο κυρίως πιάτο θα χρησιμοποιήσουμε το πιρούνι με τον αριθμό 2 και το μαχαίρι με τον αριθμό 4.
Στο τέλος θα σερβιριστεί η σαλάτα και το μοναδικό πιρούνι που θα έχει μείνει για να χρησιμοποιήσουμε θα είναι το πιρούνι με τον αριθμό 3. Είδατε, τελειώσαμε το φαγητό μας και δεν έμεινε κανένα μαχαιροπίρουνο αχρησιμοποίητο στο τραπέζι.
Ποτήρια
Τα ποτήρια τοποθετούνται πάνω από τα μαχαίρια με τον τρόπο που βλέπουμε στο σκίτσο. Μπορούμε να προσθέσουμε και ένα ποτήρι σαμπάνιας το οποίο θα το τοποθετήσουμε δεξιά από το ποτήρι του νερού.
Πετσέτα
Η πετσέτα τοποθετείται στο κέντρο του πιάτου σερβιρίσματος. Για το πως θα χρησιμοποιήσουμε την πετσέτα του φαγητού θα το δούμε εδώ.
Κουταλάκι / Πιρουνάκι Επιδορπίου
Το κουταλάκι και το πιρουνάκι του επιδορπίου τοποθετείτε στο τραπέζι λίγο πριν σερβιριστεί το επιδόρπιο.
πηγη : http://www.tableart.gr
´Μπορει αραγε ενα βιντεο 2.42 λεπτων να αποτυπωσει, να εξηγησει , την αγαπη,τον ενθουσιασμο, την εκρηξη, τη τρυφεροτητα, τη μουσικη, το θαυμα που συντελειται σε ενα απλο ανθρωπινο αγγιγμα ….? ΔΕιτε στην οθονη ..:
πηγη : vimeo.com
Η ζωή του καθενός είναι γεμάτη από ψευδαισθήσεις, ίσως επειδή η αλήθεια συχνά μας φαίνεται αβάσταχτη.
Κι όμως, η αλήθεια είναι τόσο αναγκαία, που η άγνοιά της έχει υψηλό κόστος, το οποίο μπορεί να εμφανιστεί με τη μορφή σοβαρών ασθενειών.
Μερικες απο τις καλυτερες ατακες που δημοσιευει η Ιστοσελιδα “Ο Τοιχος ειχε τη δικη του Υστερια” .
πηγη : http://hysteria.gr/
« Όλοι είναι διάνοιες. Αν όμως κρίνουμε ένα ψάρι από την ικανότητα του να σκαρφαλώσει ένα δέντρο, το ψάρι θα ζήσει την υπόλοιπη του ζωή θεωρώντας πως είναι ηλίθιο».
Aπό την Πετρούλα
Όλο και περισσότεροι γονείς χρησιμοποιούν τους υπολογιστές – ταμπλέτες και τα «έξυπνα» κινητά, αντί για την τηλεόραση όπως έκαναν κάποτε, προκειμένου να κρατούν απασχολημένα τα μικρά παιδιά τους.
Όμως, μια νέα αμερικανική επιστημονική μελέτη εγείρει σοβαρές αμφιβολίες κατά πόσο αυτό, πέρα από βολικό για τους γονείς, είναι πράγματι καλό για τα παιδιά, καθώς μπορεί να «φρενάρει» την κοινωνική και συναισθηματική ανάπτυξη του εγκεφάλου τους.
Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, με επικεφαλής την παιδίατρο Τζένι Ραντέσκι, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό “Pediatrics” της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής, σύμφωνα με τη βρετανική «Γκάρντιαν», αξιολόγησαν τις έως τώρα δημοσιευμένες μελέτες πάνω στις πιθανές επιπτώσεις της συχνής χρήσης υπολογιστών και κινητών από τα παιδάκια.
Οι ερευνητές προειδοποιούν ότι ναι μεν μπορεί ένας γονιός να αποσπάσει την προσοχή του παιδιού με αυτό τον τρόπο και έτσι το παιδί να απορροφηθεί με το νέο «παιγνίδι» του και να ησυχάσει, όμως το τίμημα μπορεί να είναι η ελλιπής ανάπτυξη του παιδιού, ιδίως όσον αφορά την ικανότητά του να αυτοελέγχεται και να επικοινωνεί με τους άλλους.
Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι ενώ μέχρι σήμερα έχει μελετηθεί εκτενώς η επίπτωση της τηλεόρασης και των βιντεοπαιγνιδιών στα μικρά παιδιά σε προσχολική ηλικία, δεν συμβαίνει το ίδιο με τις ταμπλέτες (tablets) και τα έξυπνα κινητά (smartphones).
«Αν αυτές οι συσκευές γίνουν η κυρίαρχη μέθοδος για να ηρεμούν και να απασχολούνται τα παιδιά, θα μπορέσουν άραγε να αναπτύξουν τους δικούς τους εσωτερικούς μηχανισμούς αυτορύθμισης;» θέτουν το ερώτημα οι ερευνητές. Μεταξύ άλλων, επισημαίνουν ότι υπάρχουν ενδείξεις πως όσα παιδιά κάτω των τριών ετών περνούν πολλή ώρα μπροστά σε μια διαδραστική οθόνη αφής, δυσκολεύονται να αναπτύξουν τις αναγκαίες ικανότητες για τα μαθηματικά και για τις επιστήμες γενικότερα.
Η Τζένι Ραντέσκι συστήνει στους γονείς να ενθαρρύνουν στα παιδιά τους έγκαιρα την «άμεση διαδραστική επαφή ανθρώπου με άνθρωπο». Όπως είπε, είναι ζωτικό όλη η οικογένεια να αφιερώνει καθημερινά χρόνο για επαφή και επικοινωνία, αφήνοντας στην άκρη την τηλεόραση, τους υπολογιστές και τα κινητά.
Μελέτες, ήδη δείχνουν ότι τα παιδιά μαθαίνουν περισσότερα πράγματα και αναπτύσσονται πιο φυσιολογικά σε αυτή την περίπτωση, παρά μέσα από τις οθόνες, καθώς, μεταξύ άλλων, αναπτύσσουν ενσυναίσθηση (την ικανότητα να νιώθουν τους γύρω τους και να μπαίνουν στη θέση τους), καθώς και να λύνουν προβλήματα με ομαδικό τρόπο.
Επιπλέον, κατά τους ερευνητές, το να παίζει ένα μικρό παιδί με τα «τουβλάκια» του, μπορεί τελικά να το βοηθήσει περισσότερο να αναπτύξει μαθηματικές ικανότητες, παρά όταν είναι «καρφωμένο» σε μια οθόνη, έστω και διαδραστική. Τα διαδραστικά προγράμματα (π.χ. τα ηλεκτρονικά παιδικά βιβλία) που προσφέρουν οι ταμπλέτες και τα έξυπνα κινητά, γίνονται πιο χρήσιμα από εκπαιδευτική άποψη όσο ένα παιδί πλησιάζει στη σχολική ηλικία, αλλά όχι μέχρι να γίνει δύο έως τριών ετών.
Το βασικό συμπέρασμα των ερευνητών είναι ότι η επίπτωση των ηλεκτρονικών συσκευών στην ανάπτυξη και στη συμπεριφορά των μικρών παιδιών παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό προς το παρόν, γι’ αυτό οι γονείς πρέπει να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί και να μην δίνουν με ευκολία -επειδή αυτό τους βολεύει- μια ταμπλέτα ή ένα κινητό στο παιδί τους για να περνάει την ώρα του.
– See more at: http://www.sigmalive.com/lifestyle/health/203071/tampletes-sta-paidia-voliko-alla#sthash.93mHlwa1.dpuf
Το πρότυπο σχολικό σύστημα εξαφανίζει τη σχολική αίθουσα όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα, αντικαθιστώντας την με ένα περιβάλλον χωρίς τοίχους και θρανία παραταγμένα στη σειρά. Σε αυτό το σχολείο δεν υπάρχει ούτε βαθμολογία ούτε τάξεις ανά ηλικία. Μόνο χρώμα, δημιουργικότητα και ελευθερία. Το σχολείο Telefonplan στη Στοκχόλμη επανεξετάζει το σχολικό σύστημα. «Σε έναν κόσμο όπου τα πάντα αλλάζουν με ιλλιγγιώδεις ρυθμούς, το σχολικό σύστημα έχει μείνει στάσιμο εδώ και χρόνια. Περιορίζεται όχι μόνο ανάμεσα σε τοίχους αλλά και σε έναν τρόπο που δεν ευνοεί την κριτική σκέψη. Η ζωή δεν είναι μόνο αφομοίωση πληροφοριών. Είναι και λήψη αποφάσεων», λένε οι εκπαιδευτικοί του. Η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται σε κάθε του χώρο. Υπάρχουν γωνιές, για να παίρνει κάθε παιδί τον υπολογιστή του και να δουλεύει με την ησυχία και το ρυθμό του. Οι τάξεις δεν χωρίζονται ανά ηλικία αλλά ανά επίπεδο δεξιοτήτων, ενώ οι ομαδικές εργασίες γίνονται στο «χωριό», έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο που μοιάζει με pop παιδότοπο. Η αρχιτέκτων Rosan Bosch σχεδίασε έτσι το σχολείο ώστε τα παιδιά να μπορούν να εργάζονται ανεξάρτητα. Η φοίτηση εδώ είναι δωρεάν, εφόσον το παιδί έχει έναν Σουηδό γονέα. Το Telefonplan ανήκει στην εταιρεία Vitra, η οποία λειτουργεί και άλλα 30 σχολεία στη χώρα. Η κίνηση ουσιαστικά καλεί για επανεξέταση του σχολικού συστήματος, αντικατοπτρίζοντας ένα νέο τρόπο σκέψης σχετικά με την εκπαίδευση, που ευνοεί όχι μόνο την την προσωπική εξέλιξη του κάθε παιδιού αλλά και την αφομοίωση πληροφοριών μέσα σε ένα ανοιχτό και διαδραστικό περιβάλλον. Ένα βήμα προς μια εκπαίδευση που καλλιεργεί την αναλυτική και συνθετική αντίληψη και θα ήταν το ιδανικό πολιτιστικό δώρο άλλωστε για όλη την κοινωνία.
Doctv.gr
Στις 23 Απριλίου 1944, εν μέσω Κατοχής, οι Ελληνίδες για πρώτη φορά ψήφισαν και ψηφίστηκαν. Βέβαια, η επίσημη καθιέρωση των πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών στη χώρα μας, συνέβη μερικά χρόνια αργότερα, το 1952 όταν κατοχυρώθηκε το δικαίωμά τους στο Σύνταγμα. Αλλά η πρώτη ψήφος είχε ήδη ριφθεί!
Η προσπάθεια, όμως, είχε -και εδώ- ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Το 1920 το Σοσιαλεργατικό Κόμμα κατέβηκε στις εκλογές φωνάζοντας, ανάμεσα στα υπόλοιπα προεκλογικά του συνθήματα, «Σφυρί, δρεπάνι και ψήφο στο φουστάνι». Την ίδια περίοδο είχε ξεκινήσει ο οργανωμένος αγώνας για την πολιτική χειραφέτηση της Ελληνίδας και είχε ιδρυθεί ο «Σύνδεσμος για τα δικαιώματα της γυναικός» με πρόεδρο τη Μαρία Νεγρεπόντη και αντιπρόεδρο την Αύρα Θεοδωροπούλου, πρωτοπόρο του γυναικείου κινήματος.
Οι συζητήσεις που έγιναν στη Βουλή από το 1920 δεν είχαν θετικό αποτέλεσμα διότι οι γυναίκες θεωρούνταν …ανισόρροπες και άρα αναξιόπιστες για να αποφασίσουν για το μέλλον του έθνους.
«…Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός… Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν… Επειδή εν τούτοις αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον» έγραφε η Εφημερίδα «Νέα Ημέρα» στις 20 Μαρτίου του 1928.
To 1934 οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά, σε δημοτικές εκλογές. Το δικαίωμα εκχωρήθηκε μόνο σε εγγράμματες Ελληνίδες άνω των 30 ετών και σε όλη τη χώρα ψήφισαν 240 (…) γυναίκες.
Το 1979 τα Ηνωμένα Έθνη έκαναν ένα συνέδριο στο οποίο συζητήθηκε η απάλειψη κάθε είδους διάκρισης όσον αφορά στο γυναικείο φύλο και οι αποφάσεις τους τέθηκαν σε ισχύ από τις χώρες-μέλη στις 3 Σεπτεμβρίου του 1981. Αλλά η ιστορία της γυναικείας ψήφου είχε ξεκινήσει πολύ πολύ νωρίτερα, από τις σουφραζέτες και δεν ήταν τόσο εύκολο και απλό να την κερδίσουν.
Σουφραζέτες* ενωμένες, ποτέ ηττημένες
Στη Γαλλία, στα 1780 και στα 1790, ο Antoine Condorcet, φιλόσοφος και πολιτικός επιστήμονας, και η Olympe de Gouges, συγγραφέας, φεμινίστρια και μια από τις πρώτες ακτιβίστριες διεκδίκησαν το δικαίωμα των γυναικών να συμμετάσχουν στο εκλέγειν. Η Γαλλία ήταν μια χώρα στην οποία οι γυναίκες, από το μεσαίωνα ακόμα, συμμετείχαν στα κοινά εκφέροντας επισήμως γνώμη σε θέματα που αφορούσαν στο δήμο και στην πόλη. Το ίδιο και η Σουηδία. Στην Κορσική οι γυναίκες ψήφιζαν από το 1755 για την κυβέρνησή τους που αποτελείτο από κατοίκους άνω των 25 ετών, ανάμεσα στους οποίους και γυναίκες (ανύπανδρες ή χήρες), -αν και αυτή η ελευθερία καταρρίφθηκε το 1769 που η Γαλλία κατέλαβε το νησί.
Το 1756 το πάλλευκο χέρι της Lydia Chaplin Taft πρώτη γυναικεία ψήφο στην Αμερική και, συγκεκριμένα, στη Μασσαχουσέτη. Οι γυναίκες του Νιου Τζέρσι, επίσης, είχαν το δικαίωμα να ψηφίζουν, τουλάχιστον ώσπου να παντρευτούν και αφού χηρέψουν, μέχρι το 1807 που το έχασαν μαζί με τους έγχρωμους και το ψηφίζειν έγινε αποκλειστικό προνόμιο των λευκών ανδρών.
Πρωτοπόρες στο θέμα της ψήφου είχαν σταθεί, περισσότερο από μισό αιώνα πριν, οι γυναίκες της βρετανικής αποικίας της Νέας Ζηλανδίας που έγινε η πρώτη χώρα που έδωσε επισήμως το δικαίωμα ψήφου σε όλες τις ενήλικες γυναίκες τo 1893. Στη γειτονική της βρετανική αποικία, τη Νότια Αυστραλία, τα κατάφεραν δύο, μόλις, χρόνια αργότερα και το 1895 βρέθηκαν και εκείνες στα εκλογικά κέντρα της εποχής -αν και χρειάστηκε να περιμένουν ως το 1919 ώσπου να μπορούν να θέσουν και υποψηφιότητα για να κυβερνήσουν το κράτος τους.
Στην -πολιτισμένη κατά τα άλλα- Ευρώπη μέχρι το 1907 καμία χώρα δεν είχε παραχωρήσει εκλογικό δικαίωμα στο ασθενές φύλο και την εκκίνηση έδωσε η Φινλανδία που απέκτησε, επίσης, και 19 γυναίκες στη Βουλή της την ίδια χρονιά. Τα χρόνια που προηγήθηκαν του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ακολούθησαν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες: η Νορβηγία το 1913 και η Δανία το 1915 και, κοντά στο τέλος του πολέμου, οι κυρίες του Καναδά, της Σοβιετικής Ρωσίας, της Γερμανίας και της Πολωνίαςσυνωστίστηκαν στις κάλπες. Οι Βρετανίδες άνω των 30 ετών απέκτησαν δικαίωμα ψήφου το 1918, οι Ολλανδές το 1919 και οι Αμερικανίδες, μετά από 80 χρόνια προσπάθειας, το 1920. Ακολούθησαν οι γυναίκες στην Τουρκία που βρέθηκαν στις εκλογικές επάλξεις το 1926 ενώ στη Βρετανία, μέχρι το 1928, κατάφερε το ασθενές φύλο να έχει ισάξια δικαιώματα όσον αφορά στο θέμα των εκλογών, με το ισχυρό -δηλαδή δικαίωμα ψήφου για τους ενήλικες άνω των 21 ετών.
Τα Ηνωμένα Έθνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
Το 1948 τα Ηνωμένα Έθνη έκαναν την πρώτη τους επίσημη κίνηση προς την κατοχύρωση ίσων δικαιωμάτων για όλους τους ανθρώπους και, σύμφωνα με το άρθρο 21 της Διακήρυξης, «όλοι έχουν το δικαίωμα να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση της χώρας τους απ’ ευθείας ή μέσω ελεύθερα εκλεγμένων εκπροσώπων. Η θέληση του λαού πρέπει να είναι η βάση της εξουσίας και της κυβέρνησης και αυτή θα εκφράζεται με περιοδικές και αυθεντικές εκλογικές διαδικασίες στις οποίες θα έχουν ισάξιο δικαίωμα μυστικής ή αντίστοιχης ψήφου όλοι οι πολίτες».
Η πιο πρόσφατη χώρα που παραχώρησε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες είναι το Μπουτάν, το 2008.
*σουφραζέτα: από τη γαλλική λέξη suffrage= δικαίωμα ψήφου
Πηγή: http://www.queen.gr/SYMBAINEI-STON-KOSMO
1η λυκείου. Τμήμα Α4, αίθουσα 1. Διαολεμένα – ατίθασα αγόρια, κορίτσια κοκεταρίες και ένα αγόρι, λίγο διαφορετικό στην όψη από τους υπόλοιπους συνομήλικούς του, κάθεται μόνος του σε μια γωνία. Ο Πέτρος. Μικροκαμωμένος, μελαμψός, αδύνατος –σου ‘δινε την εντύπωση πως αν τον ακουμπήσεις, θα ραγίσει σαν γυαλί – ήσυχος και εσωστρεφής.
Στην ώρα του μαθήματος, πάντα σημείωνε (συνέχεια σημείωνε), ποτέ δεν σήκωνε το κεφάλι του να κοιτάξει κανέναν και δη τον/την καθηγητή/ρια, ποτέ δεν είχε παρέα στο θρανίο του. Τα υπόλοιπα αγόρια της τάξης είχαν βρει ”νέο παιχνίδι”: Τον Πέτρο. Στα διαλείμματα είχαν πάψει να βγαίνουν στο προαύλιο (όχι όλοι, αρκετοί όμως) και η μοναδική ενασχόλησή τους ήταν πως θα κάνουν τον Πέτρο να υποφέρει ώστε να γελάσουν οι ίδιοι. Και ‘κείνος το δέχονταν, μην έχοντας επιλογή να αντιδράσει (έτσι θεωρούσε τουλάχιστον). Δεν τους έδιωχνε, δεν τους φώναζε, δεν ζητούσε βοήθεια από κανέναν, παρά μόνο υπέμενε. Συχνά του γέμιζαν την τσάντα του με χιόνι, και στην ώρα του μαθήματος, νερά έτρεχαν από τη σάκα του Πέτρου. Οι καθηγητές τον μάλωναν και τον παρακαλούσαν να μαζέψει τα νερά (συχνά με χαρτομάντιλο). Και εκείνος το έκανε. Χωρίς ποτέ να ”τολμήσει” να πει πως βρέθηκαν τα χιόνια στη τσάντα του. Χωρίς ποτέ, κανείς καθηγητής να έχει την ευφυΐα να τον ρωτήσει. Και έτσι περνούσαν οι ώρες και οι μέρες του Πέτρου στη 1η χρονιά της ζωής του στο Λύκειο. Θα μου πείτε …”γιατί κανείς από εσάς τους υπόλοιπους δεν αντιδρούσε ;”
Γιατί κανείς από εμάς τους υπόλοιπους δεν ήθελε να βρεθεί στη θέση του Πέτρου ως αντικαταστάτης του. Γιατί μια φορά που δοκίμασα να καθίσω μαζί του, βρέθηκα με καμένα βιβλία. Γιατί μια φορά που δοκίμασα να του κάνω παρέα στο διάλειμμα, ευγενικά μου ζήτησε να τον αφήσω μόνο.
Γιατί σας τα γράφω όλα αυτά;
1) Γιατί μια μέρα, περνώντας από το κυλικείο της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, τον συνάντησα στο προαύλιο χώρο, ρασοντυμένο. Είχε επιλέξει να γίνει μοναχός και φοιτούσε στην εκεί εκκλησιαστική σχολή.
2) Γιατί οι επιλογές μας, πολλές φορές, καθορίζονται από παράγοντες που στιγματίζουν τη ψυχή μας.
3) Γιατί η ομαδική βία, εντός των σχολείων, κερδίζει έδαφος.
4) Γιατί ακόμη κουβαλώ ενοχές που στα 14 μου, δεν είχα το σθένος να υπερασπιστώ το δικαίωμα του Πέτρου να είναι χαρούμενος.
5) Γιατί του χρωστώ μια ”συγγνώμη”.
Μαρία Κυριακίδου “ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ” ο κλόουν
