«Ο διάλογος εκφράζει (ρητά ή σιωπηρά) την ανάγκη σύμπραξης για την εύρεση της
αλήθειας, για τη διατύπωση της πιο σωστής γνώμης και απόφασης μέσα σε
συγκεκριμένες συνθήκες, είναι έκφραση ζωτικής λειτουργίας για την απόκτηση
περισσής βεβαιότητας και τη χάραξη προγράμματος δράσης΄ έτσι αποκτά
περιεχόμενο ο διάλογος και προβάλλεται ως αξία μεγάλη για την ατομική και
συλλογική ζωή. […] Χρήσιμη φαίνεται εδώ μια σύντομη ετυμολογική διευκρίνιση:
με τον όρο λόγος η γλώσσα μας αποδίδει και τη λογική ικανότητα του ανθρώπου και
τη λεκτική ένδυσή της΄ κατά συνέπεια, διάλογος σημαίνει διασταύρωση των
εκφραστικών μέσων (λέξεων, προτάσεων, συλλογιστικών δομών) και διαμέσου
αυτών συνάντηση της λογικής δραστηριότητας των διαλεγομένων.»
Φ. Κ. Βώρος
« Το διαλέγεσθαι είναι αρχή του σύμπαντος θεμελιωμένη στη σύσταση του κόσμου,
δηλαδή στην αμοιβαία, δυναμική σχέση των στοιχείων του. Η αντίθεση των
στοιχείων της φύσης, και της κοινωνίας ακόμη, οδηγεί στην κίνηση, στη δημιουργία.
Από τη διαπίστωση της αρχής αυτής προήλθε η διαλεκτική, η εγκυρότερη
φιλοσοφική και επιστημονική μέθοδος για την εύρεση της αλήθειας. Η μέθοδος που
δεν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα στατικά, αλλά δέχεται τη μορφή της ως
αποτέλεσμα εξέλιξης που ωθείται απ’ τις σχέσεις, απ’ τις αντιθέσεις των στοιχείων
της. Η μέθοδος που συνθέτει το εμπειρικό και το αφηρημένο, το ατομικό και το
καθολικό, την αιτία με το αποτέλεσμα, την κίνηση και τη μορφή.»
Χρ. Μαλεβίτσης
