Uncategorized
Μια ενδιαφέρουσα συλλογή με σατυρικά σκίτσα του Pawel Kuczynski, ενός Πολωνού εικονογράφου με στυλ που μοιάζει παιδικό αλλά θίγει σοβαρά θέματα με έξυπνο τρόπο. Αξίζει να σημειωθεί πως ο Kuczynski έχει πάρει περισσότερα από 92 βραβεία, από την αρχή της καριέρας του μέχρι σήμερα.
Μερικές από τις παρακάτω εικόνες μπορούν να ταυτιστούν και με την κατάσταση που ζούμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, ενώ όλα τα σκίτσα αποτελούν τροφή για σκέψη.
- Μη φοβάστε να είστε σταθεροί μαζί μου. Αυτό θα με κάνει να νιώθω περισσότερη σιγουριά
- Μη με παραχαϊδεύετε. Ξέρω πολύ καλά πως δεν θα πρέπει να μου δίνετε οτιδήποτε σας ζητώ. Σας δοκιμάζω για να δω.
- Μη με κάνετε να νιώθω μικρότερο απ’ ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».
- Μη μου κάνετε παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείτε. Θα προσέξω περισσότερο αυτό που θα μου πείτε, αν μου μιλήσετε ήρεμα μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.
- Μη μου δημιουργείτε το συναίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει ν’ αναγνωρίζω.
- Μη με προστατεύετε από τις συνέπειες των πράξεών μου. Χρειάζεται καμιά φορά να πάθω για να μάθω.
- Μη δίνετε μεγάλη σημασία στις μικροαδιαθεσίες μου. Καμιά φορά δημιουργούνται ίσα – ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζητούσα.
- Μη μου κάνετε συνεχώς παρατηρήσεις γιατί τότε θα χρειαστεί να προστατέψω τον εαυτό μου κάνοντας τον κουφό.
- Μη μου δίνετε επιπόλαιες υποσχέσεις. Νιώθω πολύ περιφρονημένο όταν δεν τις κρατάτε.
- Μην υπερτιμάτε την τιμιότητά μου. Συχνά οι απειλές σας με σπρώχνουν στην ψευτιά.
- Μην πέφτετε σε αντιφάσεις. Με μπερδεύετε έτσι αφάνταστα και με κάνετε να χάνω την πίστη μου σ’ εσάς.
- Μη με αγνοείτε όταν σας κάνω ερωτήσεις, γιατί θ’ ανακαλύψετε πως θ’ αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες μου από άλλες πηγές.
- Μην προσπαθείτε να με κάνετε να πιστέψω πως είστε τέλειοι ή αλάνθαστοι. Είναι μια δυσάρεστη έκπληξη γα μένα όταν ανακαλύψω πως δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.
- Μη διαννοηθείτε ποτέ πως θα πέσει η υπόληψή σας αν μου ζητήσετε συγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση ενός λάθους σας μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σας.
- Μην ξεχνάτε πως μ’ αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σας παρακαλώ παραδεχθείτε το.
- Μη ξεχνάτε πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σας είναι δύσκολο να κρατήσετε το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπαθήστε, σας παρακαλώ.
- Μην ξεχνάτε πως δεν θα μπορέσω ν’ αναπτυχθώ χωρίς πολύ κατανόηση και αγάπη. Αυτό όμως δε χρειάζεται να το πω, έτσι δεν είναι;
«Όταν ενώνονται η ευαισθησία και η αγάπη για τη μουσική δεν υπάρχει ηλικία, αλλά δημιουργείται ένα μείγμα εκρηκτικό. Η Λιλιπούπολη και η φυλή των Λιλιπούα, θα σας ταξιδέψει στον κόσμο των παιδικών σας αναμνήσεων καθαρά και ξάστερα. Εκεί που το όνειρο, η ελπίδα και το φως βασιλεύουν».
Η «Λιλιπούπολη» ενέγραψε στα… δημοτολόγια της έναν καινούριο δημότη, την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, η οποία μίλησε σήμερα το μεσημέρι για τη συμμετοχή της στην παράσταση «Ένα ταξίδι στη Λιλιπούπολη», που θα εγκαινιάσει τον Χριστουγεννιάτικο Κύκλο εκδηλώσεων στο Μέγαρο Μουσικής.
Πρόκεται για υπερπαραγωγή που θα ανεβάσει στη σκηνή περισσότερα από 140 παιδιά και δεκάδες μουσικούς, για να ξαναζωντανέψουν τους ήρωες της αγαπημένης πολιτείας, η πορεία της οποίας ξεκίνησε το 1976 από τη ραδιοφωνική σειρά τού Τρίτου Προγράμματος, που διηύθυνε τότε ο Μάνος Χατζιδάκις και αποτέλεσε ένα αξέχαστο καλλιτεχνικό και παιδευτικό γεγονός. Η παράσταση θα παιχτεί για τρεις μέρες (30 Νοεμβρίου, 1 και 2 Δεκεμβρίου) στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» του Μεγάρου Αθηνών.
«Παρά την ημερολογιακή της ηλικία, η παράσταση διατηρεί πάντα μία νεότητα και μία φρεσκάδα που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που ακούει κάποιος αυτά τα τραγούδια» ανέφερε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής, Νίκος Τσούχλος, σε σημερινή συνέντευξη Τύπου.
Τέσσερα χρόνια ζωής (1976-1980) ήταν αρκετά για να γράψει ιστορία η παιδική ραδιοφωνική σειρά του Τρίτου Προγράμματος, που διηύθυνε ο Μάνος Χατζιδάκις. Στα τέλη του 1980 κυκλοφόρησε ο δίσκος με τα τραγούδια της εκπομπής, ενώ για πρώτη φορά το 1997, η Λιλιπούπολη ανέβηκε ως σκηνικό θέαμα στο Μέγαρο Μουσικής.
Στη νέα αυτή συμπαραγωγή του Μεγάρου με τη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη θα ερμηνεύσει με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο αγαπημένα τραγούδια, όπως ο «Χορός των Μπιζελιών». Ο Βασίλης Αγροκώστας θα παρουσιάσει με νεανική ζωντάνια άλλες επιτυχίες, όπως «Χαρχούδας Δράκος». Τη σκηνή της αίθουσας Χρήστου Λαμπράκη θα γεμίσει χορωδία 140 παιδιών του Μουσικού Ομίλου των Αρσακείων – Τοσιτσείων Σχολείων Εκάλης, ενώ τη μουσική εκτέλεση έχουν αναλάβει σολίστ & το ενόργανο σύνολο του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου.
«Είναι απίθανο το συναίσθημα μετά από τόσα χρόνια, όχι μόνο να βρίσκομαι, αλλά και να τραγουδάω σε αυτόν τον απέραντο γαλαξία, που λέγεται Λιλιπούπολη. Ήμουν απόλυτα συντονισμένη στο Τρίτο πρόγραμμα του Μάνου Χατζιδάκι. Για μένα η κάθε εκπομπή είχε τη χαρά της. Η κάθε λέξη, το κάθε τραγούδι ήταν ένας απίστευτος ονειρικός διάδρομος απογείωσης της φαντασίας» είπε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, η οποία, όταν της έγινε η πρόταση, είπε αβίαστα το «ναι». Έτσι, βρέθηκε να κάνει πρόβες με 140 παιδιά «γεμάτα ζωή, όνειρα, πάθος και φλόγα», αλλά και με τον πιο νεαρό μαέστρο που έχει συνεργαστεί ποτέ στη ζωή της, τον 22χρονο Στάθη Σούλη.
Για τον συνθέτη της παράστασης Δημήτρη Μαραγκόπουλο, πρόκειται για ένα μουσικό θέαμα, με πολύ μικρά κείμενα και ενδιαφέρουσες εικόνες, που εμπλουτίζουν μουσικά τη γνώριμη μουσική.
«Όλοι οι δημιουργοί αντισταθήκαμε πάρα πολύ στην εικονοποίηση της Λιλιπούπολης, γιατί το ραδιόφωνο δίνει πάρα πολύ χώρο στο παιδί να φαντάζεται. Είχαμε πάρα πολλές προτάσεις για την τηλεόραση και από το εξωτερικό, οι οποίες ευτυχώς 35 χρόνια τώρα βρήκαν τη σθεναρή αντίστασή μας και δεν μετανιώσαμε. Είναι η πρώτη φορά που βλέποντας αυτά τα animations, που έκανε για την παράσταση ο Αντώνης Κοτζιάς, μπορώ να πω ότι αυτές οι οπτικές εικόνες, που εμείς τουλάχιστον είχαμε, δεν προδίδονται», είπε ο συνθέτης.
«Αυτή τη φορά γίνεται μία επένδυση στους νέους ανθρώπους, οι οποίοι με τις ιδέες τους, τη δυναμικότητά τους, τον αυθορμητισμό, τη φαντασία τους πραγματικά απογειώνουν την παράσταση» κατέληξε.
Μέρος των εσόδων των παραστάσεων θα διατεθεί υπέρ του Ταμείου Υποτροφιών των Αρσακείων Σχολείων.
Τιμές εισιτηρίων: 14 – 25 – 35 – 50 ευρώ (Διακεκριμένη Ζώνη). Παιδικά-Φοιτητικά – Έκπτωση 50% επί της τιμής της κάθε ζώνης. Άνεργοι, ΑΜΕΑ, 65+, πολύτεκνοι 9.50 ευρώ.
*ελεύθερος τύπος
Δημοσίευση: 12 Νοεμβρίου 2012
Πριν πολλά χρόνια δούλευα σε ένα νηπιαγωγείο.Στο νηπιαγωγείο αυτό ερχόταν ένα αγοράκι ,ο Χρήστος .Είχε σύνδρομο Down ,αλλά ήταν εκπαιδεύσιμος.Θα τον είχα υπό τη προστασία μου και θα τον βοηθούσα σε ό,τι δε μπορούσε να κάνει σε σχέση με τα άλλα παιδιά.Ο Χρήστος όμως είχε τόση θέληση,τόση πίστη, τόση όρεξη γιαζωή που δε σταματούσε μπροστά σε καμιά δυσκολία.Μετά από χρόνια κατάλαβα πως δεν ήμουν εγώ αυτή που κλήθηκα να προσφέρω βοήθεια στον Χρήστο.Ο μικρός Χρήστος ήρθε για να βοηθήσει εμένα σε μια πολύ δυσκολη περίοδο της ζωής μου.
Πριν χαρακτηρίσετε οποιοδήποτε παιδί,οποιονδήποτε άνθρωπο “άτομο με ειδικές ανάγκες” , σκεφτείτε μήπως είστε εσείς αυτός που έχει την ειδική ανάγκη./
Αμύγδαλα, καρύδια, πεκάν, φιστίκια, κάσιους, και φουντούκια. Με ξηρούς καρπούς συνοδεύουμε επιδόρπια, γιαούρτια, γλυκά και σνακ κάθε είδους, το ποτό μίας βραδινής εξόδου. Με υψηλή διατροφική αξία, και γεύση που αγαπούν πολλοί, διεκδικούν κυρίαρχη θέση στο καθημερινό διαιτολόγιο_ πάντα με μέτρο.
Κατεξοχήν παρεξηγημένη κατηγορία τροφίμων, οι ξηροί καρποί είναι πλούσιοι σε πολυακόρεστα λιπαρά οξέα (υγιεινά λίπη δηλαδή), πρωτεΐνες, ιχνοστοιχεία (π.χ. μαγνήσιο), φυτικές ίνες, αλλά και σε πολλές βιταμίνες, όπως η Ε. Ολοένα και περισσότερες επιστημονικές μελέτες τους συνιστούν, κυρίως νωπούς και ανάλατους. Ενδεικτική είναι αυτή που διενήργησε το Πανεπιστήμιο του Harvard επί 16 χρόνια (1981 με 1997) σε περίπου 84.000 γυναίκες ηλικίας 34 έως 59 ετών, και η οποία έδειξε ότι όσες καταναλώνουν πέντε ή περισσότερες φορές την εβδομάδα ξηρούς καρπούς (φιστίκια, καρύδια και αμύγδαλα) έχουν κατά 27% λιγότερες πιθανότητες να εμφανίσουν διαβήτη τύπου 2.
Αμύγδαλα
Με το κέλυφος, ωμά με τη φλούδα, ψημένα και αλατισμένα με τη φλούδα ή λευκά (χωρίς τη φλούδα), ολόκληρα, σε φέτες («φιλέ», που βάζουμε στα γλυκά), σε κυβάκια (για τα παγωτά) ή σε σκόνη (που χρησιμοποιείται στα αμυγδαλωτά). Τα καλά αμύγδαλα δεν πικρίζουν και δεν είναι ζαρωμένα, δεν έχουν τρύπες και η φλούδα τους είναι ξανθιά_ όσο πιο ξανθιά η φλούδα, τόσο πιο φρέσκα.
Είναι πλούσια σε πολυακόρεστα λιπαρά, βιταμίνη Ε, φυτικές ίνες και φυτοστερόλες. Αποτελούν καλή πηγή ασβεστίου: ένα φλιτζάνι αμύγδαλα δίνει τόσο ασβέστιο όσο και ένα μικρό κομμάτι φέτα.
Καρύδια
Τα καλύτερα δεν έχουν πράσινη ψίχα (διαφορετικά, σημαίνει ότι έχουν μουχλιάσει), δεν είναι παλιά (ταγκίζουν στη γεύση) και το χρώμα της ψίχας τους είναι λευκό (όταν είναι μαύρο, θεωρούνται κατώτερης ποιότητας). Επίσης, η υψηλής ποιότητας καρυδόψιχα είναι καθαρή και δεν έχει τσόφλια.
Τα καρύδια είναι πλούσια σε φυτικές στερόλες, έχουν μεγάλη ποσότητα αντιοξειδωτικών ουσιών (όπως σελήνιο και ψευδάργυρο), δίνουν πολύ μαγνήσιο, κάλιο, φώσφορο, λίγο σίδηρο, καθώς και βιταμίνη Ε. Μία χούφτα καρύδια παρέχει τόση βιταμίνη Ε, όση και μισό φλιτζάνι ελαιόλαδο. Το σπουδαιότερο ; Είναι η περιεκτικότητά τους σε βιταμίνη Κ, μια βιταμίνη που συντίθεται κυρίως στο έντερο, αλλά τα καρύδια την προσφέρουν σε μεγαλύτερη ποσότητα.
Κάσιους
Εισάγονται κατά κανόνα ωμά (και το χρώμα τους είναι άσπρο), τηγανίζονται ή ψήνονται και αλατίζονται, και το χρώμα τους γίνεται χρυσό. Υψηλής ποιότητας θεωρούνται τα τηγανισμένα και τα ολόκληρα (όχι σπασμένα).
Είναι πλούσια σε πρωτεΐνες, αλλά περιέχουν κορεσμένα λιπαρά (που αυξάνουν τη χοληστερίνη). Προσοχή στις ποσότητες.
Κουκουναρόσπορος
Oι σπόροι του κουκουναριού, που λαμβάνονται από τα κουκουνάρια αφού πέσουν από το δέντρο και ανοίξουν από τον ήλιο, τρώγονται ωμοί ή ψημένοι και χρησιμοποιούνται πολύ στη μαγειρική. Ως καλύτεροι θεωρούνται αυτοί που έχουν ομοιόμορφο λευκό χρώμα.
Ο κουκουναρόσπορος είναι ιδιαίτερα πλούσιος σε μέταλλα και ιχνοστοιχεία, όπως ο σίδηρος, το μαγγάνιο και ο ψευδάργυρος.
Σπόρια
Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν οι ηλιόσποροι και ο πασατέμπος (κολοκυθόσπορος). Και τα δύο είδη ψήνονται και συνήθως αλατίζονται πριν κυκλοφορήσουν στην αγορά στα τέλη Αυγούστου. Τα καλύτερα είναι «γεμάτα» και ο καρπός τους δεν πικρίζει (διαφορετικά, είναι παλαιάς σοδειάς).
O πασατέμπος περιέχει τα πολύτιμα λιπαρά οξέα ω-6 και κυρίως λινολεϊκό οξύ. Στην Κίνα θεωρείται ότι καταπολεμά την κατάθλιψη. O ηλιόσπορος είναι μια τροφή πλούσια σε φυτοστερόλες και επομένως ευεργετική για την καρδιά. Είναι πολύ πλούσιος σε φυλλικό οξύ. Χαρακτηριστικό είναι ότι 100 γρ. ηλιόσποροι, δίνουν περισσότερη ποσότητα φυλλικού οξέος από τη συνιστώμενη ημερησίως. Τα σπόρια είναι επίσης πλούσια σε φυτικές ίνες, σίδηρο και μαγγάνιο.
Φιστίκια Αιγίνης
Φέρουν το όνομα της Αίγινας, η αλήθεια όμως είναι ότι έφθασαν στο νησί στις αρχές του 20ού αιώνα από την κεντρική Ασία. Τα αγοράζουμε ολόκληρα με το κέλυφος ή μόνο την ψίχα, ψημένα ή άψητα, αλατισμένα ή ανάλατα, αλλά και φρέσκα.
Πρέπει να είναι λίγο ανοιχτά και ο καρπός τους να μην έχει τρύπες. Τα καλύτερης ποιότητας είναι φυσικά ανοιχτά από τη μύτη και όχι από το πλάι, όπως είναι αυτά που είναι τεχνητά ανοιγμένα, οι λεγόμενες τσιμπίδες.
Δύο χούφτες φιστίκια αντιστοιχούν σε μία μερίδα κρέας, καθώς παρέχουν πλουσιοπάροχα στον οργανισμό μας πρωτεΐνη. Αν και οι περισσότεροι ξηροί καρποί έχουν πολυακόρεστα λιπαρά, τα φιστίκια, όπως και τα φουντούκια, είναι πλούσια σε μονοακόρεστα λιπαρά οξέα, που είναι επίσης ευεργετικά για την καρδιά.
Φουντούκια
Εισάγονται χωρίς το κέλυφος και μετά ψήνονται, με αποτέλεσμα να φεύγει η φλούδα τους. Τα καλύτερα δεν πικρίζουν και δεν είναι καφέ (διαφορετικά, μπορεί να είναι σάπια).
Είναι πολύ πλούσια σε λιπαρά και κυρίως σε «καλά» μονοακόρεστα (από τα συνολικά λιπαρά τους, το 76% είναι μονοακόρεστα). Δίνουν πρωτεΐνες και υδατάνθρακες, βιταμίνες του συμπλέγματος Β, καθώς και ιχνοστοιχεία, όπως κάλιο, μαγνήσιο και φώσφορο.
Στραγάλια
Τα στραγάλια δεν είναι ακριβώς ξηροί καρποί. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ψημένα ρεβίθια. Υπάρχουν δύο κατηγορίες, τα αφράτα και τα σκληρά, που δεν έχουν διαφορές στη διατροφική τους αξία.
Τα στραγάλια δεν έχουν πολλά λιπαρά. Είναι καλή πηγή πρωτεΐνης, αλλά και υδατανθράκων. Είναι εντυπωσιακό ότι δύο χούφτες στραγάλια αντιστοιχούν σε μία μερίδα άπαχο κρέας και 1 μερίδα μακαρόνια!
Περιέχουν επίσης πολλές φυτικές ίνες και πλεονεκτούν σε σχέση με τους υπόλοιπους ξηρούς καρπούς σε βιταμίνη Α και σε β-καροτίνη, βιταμίνες απαραίτητες για την αναγέννηση των κυττάρων. Είναι επίσης πολύ πλούσια σε βιταμίνες Κ και C.
Κοκτέιλ ξηρών καρπών
Το συναντάμε συχνά σε μπαρ ως συνοδευτικό του ποτού. Ανάλογα με το είδος του, μπορεί να περιλαμβάνει ψημένα και επικαλυμμένα στραγάλια, φιστίκια, μπιζέλια, κουκιά, καθώς και κράκερ (π.χ. με γεύση γαρίδα). Προσέξτε να μην είναι «μαλακωμένοι» και να μην έχουν υγρασία, καθώς έρχονται από πολύ μακριά_ Σιγκαπούρη και Κίνα.
Προσοχή στη συντήρηση
Μπορείτε να βρείτε όποτε θέλετε όλη τη γκάμα των ξηρών καρπών, καθώς γίνονται αθρόες εισαγωγές από το εξωτερικό. Οι ξηροί καρποί πρέπει να φυλάγονται σε μέρος ξηρό και δροσερό, γιατί η υγρασία τούς κάνει να μουχλιάζουν, ενώ η ζέστη τους κάνει να ταγκίζουν και αλλοιώνει τη γεύση τους. Κυρίως το καλοκαίρι, είναι σκόπιμο να τους διατηρούμε σε κλειστά σκεύη στο ψυγείο.
Σημαντικό πρόβλημα που προκαλείται στους ξηρούς καρπούς (κυρίως στα αράπικα και στα φιστίκια Αιγίνης, και λιγότερο στα αμύγδαλα και στα φουντούκια) είναι οι καρκινογόνες αφλατοξίνες-μυκοτοξίνες, που δεν είναι ορατές στο γυμνό μάτι. Oι αφλατοξίνες μπορεί να προκληθούν είτε από τη μη σωστή καλλιέργεια, είτε από τη μη σωστή συντήρηση των ξηρών καρπών.
Είστε αλλεργικοί;
Οι ξηροί καρποί συγκαταλέγονται στα τρόφιμα που προκαλούν συχνά σοβαρές αλλεργίες, οι οποίες δεν θεραπεύονται εύκολα. Όπως όλες οι αλλεργίες, μπορεί να προκύψουν ξαφνικά και σε οποιαδήποτε στιγμή, ακόμα και σε κάποιον που συνήθιζε να τρώει χωρίς προβλήματα τον συγκεκριμένο ξηρό καρπό. Αν εμφανίσετε έστω και μια ελαφριά αντίδραση σε κάποιον ξηρό καρπό, θα πρέπει να τη διερευνήσετε με τη βοήθεια ενός αλλεργιολόγου: η επόμενη φορά μπορεί να είναι πιο σοβαρή.
Ακριβώς επειδή η αλλεργία μπορεί να προκύψει ακόμα και από λίγη σκόνη (π.χ. επειδή στο ζαχαροπλαστείο έγινε λάθος και ανακατεύτηκαν οι σκόνες του αμύγδαλου με αυτές του καρυδιού, ή χρησιμοποιήθηκε το ίδιο κουτάλι και στις δυο, ή απλώς και μόνον επειδή έτυχε ο αέρας να μεταφέρει λίγη ποσότητα από το ένα πιάτο στο άλλο), θα πρέπει οι πάσχοντες να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί με όλους τους ξηρούς καρπούς καθώς και με τα έτοιμα τρόφιμα που μπορεί να περιέχουν υπολείμματα ξηρών καρπών.
Το παρήγορο – σύμφωνα με τους ειδικούς – είναι ότι στα επόμενα χρόνια αναμένεται να κυκλοφορήσουν στην αγορά φάρμακα απευαισθητοποίησης από τις συγκεκριμένες αλλεργίες. Και θα μείνει η απόλαυση.
Ένας ανθρωπολόγος πρότεινε το ακόλουθο παιχνίδι στα παιδιά μιας Αφρικάνικης
φυλής: Τοποθέτησε ένα καλάθι γεμάτο ζουμερά φρούτα δίπλα σ’ ένα δέντρο και
είπε στα παιδιά ότι όποιο από αυτά φτάσει πρώτο στο καλάθι θα πάρει όλα τα
φρούτα. Όταν τους έδωσε το σινιάλο για να τρέξουν, πιάστηκαν χέρι χέρι και
ξεκίνησαν να τρέχουν όλα μαζί. Ύστερα κάθισαν σ’ έναν κύκλο για να φάνε τα
φρούτα. Όταν ρώτησε τα παιδιά γιατί το έκαναν αυτό αφού κάποιο από αυτά θα
μπορούσε να είχε καρπωθεί όλα τα φρούτα, τα παιδιά απάντησαν: UBUNTU
Η λέξη “UBUNTU”στην γλώσσα τους σημαίνει «Υπάρχω γιατί
υπάρχουμε»
Στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Εβδομάδας Πόλεων και Περιφερειών OPEN DAYS, η Περιφέρεια Αττικής διοργανώνει στις 21 και 22 Σεπτεμβρίου 2012, με αφορμή την «Παγκόσμια Ημέρα χωρίς Αυτοκίνητο», την εκδήλωση «LOCAL EVENT 2012: Έξυπνη Πράσινη Ανάπτυξη για όλους», με θέμα τις Πράσινες Μεταφορές.
Σκοπός της εκδήλωσης είναι:
η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών όλων των ηλικιών σχετικά με την ολοένα και μεγαλύτερη επιβάρυνση του περιβάλλοντος από τις αστικές μετακινήσεις,
η παρουσίαση βέλτιστων πρακτικών που έχουν ήδη εφαρμοστεί σε άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις και
η ανάδειξη του ρόλου της περιφερειακής και της τοπικής αυτοδιοίκησης στην προώθηση των πράσινων μεταφορών.
Ακολουθεί το αναλυτικό πρόγραμμα:
Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου
• Ημερίδα με θέμα: «Προωθώντας τις Πράσινες Μεταφορές – Ο Ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης». Αμφιθέατρο του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Αναστάσεως 2 και Τσιγάντε, Παπάγου. Ώρες 10:00-15:00
Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου – Παγκόσμια Ημέρα Χωρίς Αυτοκίνητο
• Πρωινό Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης «Ασφαλώς Ποδηλατώ» για παιδιά δημοτικού στο Πεδίον του Άρεως, Άγαλμα Βασιλέως Κωνσταντίνου. Ώρες Εκδήλωσης 10:00-16:00
Γενικός στόχος του παραπάνω προγράμματος είναι η ενημέρωση των παιδιών – μαθητών του Δημοτικού για το ποδήλατο που αποτελεί το βασικό μέσο μετακίνησής τους, τόσο για τη διασκέδαση, όσο και για τις εξωσχολικές τους δραστηριότητες (π.χ. φροντιστήρια, αθλητισμός κ.λ.π.), προκειμένου να γνωρίζουν τις βασικές αρχές ασφαλούς χρήσης και μετακίνησης, αλλά και η ενημέρωση των γονέων προκειμένου να γνωρίζουν στοιχεία που αφορούν στην ασφαλή χρήση του ποδηλάτου.
Ειδικότερα, τα παιδιά που θα παρακολουθήσουν το πρόγραμμα «Ασφαλώς Ποδηλατώ» θα ενημερωθούν σε θεωρητική βάση, αλλά κυρίως θα ζήσουν τη βιωματική εμπειρία για τα παρακάτω:
Τη χρήση του κράνους και του ανακλαστικού υλικού
Τα σήματα του ΚΟΚ
Πώς κινείται και πού πρέπει να στέκεται ο ασφαλής ποδηλάτης;
Ποιές είναι οι δυσκολίες που μπορεί να συναντήσει ο ποδηλάτης στο δρόμο;
Τί πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς των παιδιών που κάνουν ποδήλατο; (π.χ. ασφάλεια, εξοπλισμός, στάδια)
Τί πρέπει να γνωρίζουν οι οδηγοί για τους ποδηλάτες;
Τί πρέπει να γνωρίζουν οι ποδηλάτες για τους οδηγούς;
• Πρωινό Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης για παιδιά 4 έως 12 ετών στο Παιδικό Μουσείο, Κυδαθηναίων 14, Πλάκα. Ώρες Υποδοχής Κοινού 10:00-15:00.
Oι γενικοί στόχοι των εκπαιδευτικών προγραμμάτων είναι τα παιδιά:
να ευαισθητοποιηθούν για τη χρήση εναλλακτικών τρόπων μετακίνησης (π.χ. ποδήλατο, περπάτημα κλπ.) και τις θετικές συνέπειές τους στην υγεία, αλλά και στη διευκόλυνση της καθημερινότητάς τους
να συνειδητοποιήσουν τις αρνητικές επιπτώσεις για το περιβάλλον από την εκτεταμένη χρήση αυτοκινήτων
να αντιληφθούν τη χρησιμότητα των μέσων μαζικής μεταφοράς
Συγκεκριμένα, στα εκθέματα του Παιδικού Μουσείου τα παιδιά και οι οικογένειές τους θα έχουν την ευκαιρία να:
συναρμολογήσουν και να κινήσουν ένα μικρό όχημα με ηλιακή ενέργεια
σχεδιάσουν και να κατασκευάσουν οχήματα από σύρμα
δημιουργήσουν ένα «γλυκό» φανάρι
διασκεδάσουν …μαθαίνοντας!
Το αναλυτικό πρόγραμμα των παραπάνω εκδηλώσεων μπορείτε να το βρείτε στο www.patt.gov.gr
Το χρυσόμαλλο δέρας δεν ήταν καθαρά αποκύημα της φαντασίας των αρχαίων Ελλήνων, αλλά βασιζόταν σε ιστορικά δεδομένα του τρόπου απόληψης χρυσού. Η απόληψη του πολύτιμου μετάλλου γινόταν με προβιές, κυρίως προβάτων, τις οποίες βουτούσαν οι μεταλλευτές μέσα στο ποτάμι, όπου και εγκλωβίζονταν τα ψήγματα του χρυσού. Στη συνέχεια οι προβιές στέγνωναν και τινάζονταν για να συλλεχθεί ο χρυσός ή καίγονταν για να αποληφθούν οι σβόλοι του χρυσού.
«Με την πάροδο του χρόνου και την εξέλιξη των τεχνικών, οι προβιές τοποθετούνταν σε σταθερά ξύλινα ρείθρα μέσα στην κοίτη του ποταμού» εξήγησε ο Μάρκος Βαξεβανόπουλος, υποψήφιος διδάκτορας γεωλογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, σε διάλεξη που έδωσε στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Βόλου, με θέμα: «Αρχαία μεταλλεία: Από το Πήλιο του
Ιάσονα, στο Λαύριο του Πεισίστρατου».
Όπως υπογραμμίζει στην ομιλία του, το αξιόλογο στα φιλολογικά έργα για την Αργοναυτική εκστρατεία, αλλά και τον Τρωικό πόλεμο είναι ότι τα οικονομικά κέντρα της εποχής και τα γεωστρατηγικά σημεία τοποθετούνται προς την περιοχή του Εύξεινου Πόντου. «Και όχι άδικα», εξηγεί, «καθώς τα γεγονότα που περιγράφονται τοποθετούνται χρονικά περίπου στο πέρασμα από την Εποχή του Χαλκού στην Εποχή του Σιδήρου».
Πρόσφατα, στην περιοχή της Γεωργίας, μελετήθηκαν χώροι με την αρχαιότερη εξόρυξη και μεταλλουργία σιδήρου- περίπου το 1400 π.Χ. Αυτό δείχνει ότι στην ευρύτερη περιοχή του Εύξεινου Πόντου έχουμε το πέρασμα από τη μεταλλουργία του χαλκού, στη μεταλλουργία του σιδήρου.
«Άρα, όχι άδικα», συμπεραίνει, «ο Ηρόδοτος τοποθέτησε τη φυλή των Χαλύβων, που επεξεργάζονταν το σίδηρο, σε εκείνη την περιοχή».
Οι αιώνες γνώσης σε θέματα μεταλλευτικής και μεταλλουργίας οδηγούν σταθερά στην ανακάλυψη της απόληψης και της χύτευσης του σιδήρου. Πιθανότατα, οι ταξιδευτές της εποχής μεταφέρουν στον ελλαδικό χώρο τις γνώσεις για το νέο μέταλλο. Η νέα εποχή θα σημαδευτεί από τα πιο ισχυρά, πιο γερά στην κρούση, σιδερένια όπλα.
Όπως πιθανολογεί, άλλωστε, ο κ.Βαξεβανόπουλος, η λεγόμενη «Κάθοδος των Δωριέων» έχει σχέση με την κάθοδο της γνώσης σε θέματα μεταλλευτικής και μεταλλουργίας.
«Ας μην ξεχνάμε ότι ο βασικός μοχλός της οικονομίας και των επιμέρους λειτουργιών της ήταν η κατοχή των μετάλλων και των μεταλλοφόρων περιοχών» διευκρινίζει.
Αρχαία μεταλλεία στο Πήλιο
Ο Ιάσονας, όμως, δεν ξεκίνησε από μία περιοχή, χωρίς γνώσεις μεταλλευτικής και μεταλλουργίας. Οι κάτοικοι της αρχαίας Ιωλκού γνωρίζουν το χρυσό και το χαλκό, ως μέταλλα. Το Πήλιο μέχρι πρότινος δεν ήταν γνωστό για την παρουσία χρήσιμων μετάλλων.
«Κι όμως», αναφέρει ο υποψήφιος διδάκτορας, «από την περιοχή της Ζαγοράς μέχρι το χωριό Καλαμάκι Πηλίου έχουν βρεθεί πάνω από 30 μεταλλοφόρες περιοχές με έντονη την παρουσία ορυκτών του σιδήρου, του μολύβδου και του χαλκού». Μάλιστα, στο χωριό Ξουρίχτι, ανακαλύφθηκε αρχαίο υπόγειο μεταλλείο με συνολικό μήκος διαδρόμων πάνω από 100 μέτρα, ενώ στη γύρω περιοχή, έντονη είναι η παρουσία επιφανειακών εκμεταλλεύσεων.
«Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε ότι η εξάντληση των τοπικών μεταλλοφοριών, υπήρξε η κύρια αφορμή για την οργάνωση εκστρατειών σε υπερπόντιες περιοχές. Η αναζήτηση νέων και πλούσιων μεταλλοφοριών χαλκού και χρυσού, πιθανώς, ήταν η
κύρια αιτία των αποστολών, ίσως και των επιμέρους πολεμικών συγκρούσεων» εκτιμά.
Αρχαίο Λαύριο
Σημείο σταθμός στην ιστορία του Λαυρίου είναι για τον κ. Βαξεβανόπουλο, το 546 π.Χ., οπότε και επιστρέφει ο Πεισίστρατος από την εξορία του. Από το Παγγαίο και τη Θράκη, όπου είχε εξοριστεί, φέρνει μαζί του έμπειρους μεταλλευτές των μεταλλείων του Παγγαίου και της Σκαπτής Ύλης και πλέον το Λαύριο αρχίζει να γνωρίζει ιδιαίτερη ακμή.
Ξεκινά η διάνοιξη δαιδαλωδών στοών, που συνδέονται με την επιφάνεια με κατακόρυφα φρεάτια. Το 483 π.Χ. θα ανακαλυφθεί μία ιδιαίτερα πλούσια μεταλλοφορία που θα οδηγήσει στην οικονομική άνθηση της Αθήνας. Από τις προσόδους αυτής της ανακάλυψης, ο Θεμιστοκλής θα πείσει του Αθηναίους να ναυπηγήσουν 200 τριήρεις, με τις οποίες νίκησαν τον Περσικό στόλο στη ναυμαχία της Σαλαμίνας.
«Άρα, αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμη και η πορεία της ιστορίας εξαρτάται από την εξέλιξη της μεταλλευτικής δραστηριότητας, αφού αυτή ορίζει τους πυλώνες της οικονομίας και κατ’ επέκταση της πολιτικής» προσθέτει, χαρακτηρίζοντας το Λαύριο ως «την πρώτη βιομηχανική επανάσταση προ Χριστού».
Γενικότερα πάντως, μεγάλα μεταλλευτικά κέντρα της αρχαιότητας θεωρούνται η Θάσος, η απέναντι της Θάσου περιοχή της Σκαπτής Ύλης, το όρος Παγγαίο, το όρος Άγκιστρο, η Βορειοανατολική Χαλκιδική, η Σίφνος και η Μήλος. Σε όλες αυτές τις
περιοχές υπάρχουν δεκάδες αρχαίες υπόγειες στοές εξόρυξης μεταλλεύματος, οι οποίες, όμως, δεν έχουν μελετηθεί ενδελεχώς, με αποτέλεσμα την έλλειψη βασικών στοιχείων και την καταστροφή πολλών στοών, καταλήγει ο κ.Βαξεβανόπουλος.
G. sagiakos
Ερώτηση= Εάν σου ζητούσαν να κλήσεις με μια ατάκα το έργο ποιά θα ήταν αυτή; Ότι έχεις δει για αλήθεια το λογιάζεις;
Η Ηθοποιός και σκηνοθέτης, κυρία Ευτυχία Λοϊζίδου
…… Απαντά η Ελένη στον διάλογο που έχει με τον Τεύκρο. Στην προσπάθειά μου να αναλύσω αιτιολογώντας γιατί επέλεξα αυτόν τον τίτλο ως πιο σημαντικό από όλα, μου δίνεται και η δυνατότητα να δώσω μια σαφή απάντηση στο ερώτημα που απασχόλησε αρκετούς μελετητές γιατί ο Ευριπίδης χρησιμοποίησε τον Τεύκρο ,αυτόν τον χαρακτήρα-ρόλο στο έργο. Ο Τεύκρος φτάνοντας νικητής στην πατρίδα του την Σαλαμίνα(που βρίσκεται στην Ελλάδα),εξορίστηκε από τον πατέρα του Τελαμώνα, επειδή δεν είχε υποστηρίξει το αίτημα του αδερφού του,του Αίαντα για τα επίμαχα όπλα, δεν τον απέτρεψε από την αυτοκτονία του και ακόμα χειρότερα δεν εκδικήθηκε τον ατιμωτικό θάνατό του.
Για τους αρχαίους Έλληνες, ο φονιάς αποτελούσε μίασμα, μόλυνε δηλαδή την οικογένειά του και τους συμπολίτες του. Για τον εξαγνισμό της πόλης θα βοηθούσε η εξορία του. Η ποινή αυτή βοηθούσε και στον σωφρονισμό του παραβάτη ,αφού ο ίδιος, όντας εξόριστος έχανε την περιουσία του και δεν μπορούσε να συμμετέχει στα κοινά.
Ο Τεύκρος παρόλο που δεν σκότωσε τον αδερφό του, για τον πατέρα του θεωρούνταν συμμέτοχος στο έγκλημα αφού σιώπησε και δεν προσπάθησε να αποτρέψει τον αδερφό του από τον θάνατο, ούτε πάλεψε ύστερα για την τιμή του. Οι πράξεις του αυτές έδωσαν την αφορμή στον Ευριπίδη να σκιαγραφήσει έναν χαρακτήρα ικανό για να φωτίσει τις αδυναμίες μιας μερίδας ανθρώπων.
Χαρακτηριστικά, ο Τεύκρος παρόλο που ανήκει στους νικητές του Τρωικού Πολέμου, δεν αισθάνεται περήφανος και ευτυχισμένος με το αποτέλεσμα αυτό. Αναγκάστηκε να πολεμήσει δέκα χρόνια στην Τροία για μια άπιαστη γυναίκα, θρηνεί για το χαμό του αδερφού του, βρέθηκε εξόριστος και για επτά χρόνια περιπλανιέται για να βρει καινούργια πατρίδα. Όλα αυτά τα στοιχεία σίγουρα αποδεικνύουν την τραγικότητα του χαρακτήρα του, με καταλυτικό παράγοντα το γεγονός ότι ο Τεύκρος δεν μπορεί φτάνοντας στην Αίγυπτο να διακρίνει την αληθινή Ελένη.
Θεωρεί απλά ότι της μοιάζει αλλά που σίγουρα για εκείνον δεν είναι η ίδια .Ο χαρακτήρας λοιπόν αυτός βρίσκεται στο στάδιο της ικασίας. Το στάδιο αυτό κατά τους Πυθαγόρειους και ύστερα όπως μας διδάσκει ο Πλάτωνας στο μύθο του σπηλαίου ,είναι το πρώτο στάδιο της Γνώσης και αντιστοιχεί στον άνθρωπο τον οποίο δεν μπορεί να διακρίνει τη σκιά , από το πραγματικό. Θεωρεί την Ελένη της Τροίας αληθινή και όχι αυτή που είναι μπροστά του.
Λέει χαρακτηριστικά στην Ελένη όταν τον ρωτά αν είδε την γυναίκα που προξένησε όλα τα δεινά.
Τεύκρος.-Με τα ίδια μου τα μάτια είδα τον υπέροχο Μενέλαο να την σέρνει από τα μαλλιά σε ολόκληρη την πόλη.
Και τον ξαναρωτά η Ελένη,
-Το είδες αυτό?
Τεύ-Απλά όπως σε βλέπω τώρα.
Ελ-Και ότι έχεις δει, για αλήθεια το λογιάζεις?
Τεύ-Την είδα εγώ και ο νους (η λογική) την έβλεπε.
Εκφράζει λοιπόν την καθολικότητα που έχει ο χαρακτήρας ,ο οποίος στην ουσία ζει παγιδευμένος μέσα στην πλάνη των ψευδαισθήσεών του. Ο άνθρωπος λοιπόν αυτός, εμπιστεύεται μόνο τις αισθήσεις του. Η λέξη μόνο περιέχει δογματισμό και η λέξη αίσθηση περιέχει το παρόν. Άρα ο άνθρωπος που είναι παραδομένος στην αίσθηση ζει μόνον το παρόν και δεν επιτρέπει στον εαυτό του να βγάλει τις παρωπίδες και να δει με καθαρά μάτια την αλήθεια. Το μέλλον. Διότι η αίσθηση δεν επιτρέπει μέλλον αλλά παρόν. Θεωρώ ότι σε αυτό το στάδιο βρισκόμαστε σήμερα.
Οι πολιτικές εξουσίες προσπαθούν να πείσουν ότι ο δρόμος για την σωτηρία των λαών και κατέπέκταση για την ανάκαμψη της οικονομίας είναι ο δρόμος της σταθερότητας, που αυτό συνεπάγει λιτότητα και περικοπές. Αλλά θα εξακολουθήσουν να χαράζουν την ίδια πορεία που χάραζαν τα προηγούμενα χρόνια και που είναι η ίδια που μας έφερε σε αυτό το σημείο. Γιατί? Διότι δεν έχεις προνοήσει να φτιάξεις τα εν οίκο σου. Δεν έχεις προβλέψει να βρεις τρόπους σωτηρίας για τον λαό σου δίνοντάς του την ευκαιρία να αναπτυχθεί πνευματικά όχι κόβοντας του τα λεφτά ,αλλά δίνοντάς του ευκαιρίες επαγγελματικού προσανατολισμού. Άρα δεν μάθαμε τίποτα από τον πόνο της δια βίου μάθησης. Θα συνεχίσεις να δανείζεσαι και όταν έρθει η ώρα να αποπληρώσεις τα δάνεια αυτά θα γίνεται «κρανίου τόπος», επειδή δεν προέβλεψες πως θα αναπτύξεις τα έσοδά σου. Οπότε αυτό που χρειάζεσαι δεν είναι σταθερότητα αλλά πνευματική αλλαγή για να μπορέσεις να βγάλεις τις παρωπίδες και να δεις με καθαρά μάτια την αλήθεια.
Σε μικρογραφία το ίδιο θα λέγαμε συμβαίνει και στον απλό λαό. Θα πρέπει να σταματήσει να κυνηγάει «Ελένες» που στην ουσία τους είναι μάταιες και εφήμερες, αλλά να πολεμήσει για Ιδέες(το ουσιαστικό ιδέα βγαίνει από το απαρέμφατο ἰδεῖν) ,που θα μπορεί όχι απλά να τις κοιτά αλλά και να τις βλέπει. Ο Πλάτωνας έλεγε πως σκοπός του ανθρώπου είναι το ἰδεῖν. Το να βλέπεις εννοούσε όχι το να κοιτάς. Άρα προτείνουμε μάθηση του παρελθόντος και μέσα από τα λάθη μας να παιδευτούμε και να οδηγηθούμε σε ένα μέλλον θετικής εξέλιξης και όχι δραματικής. Επιστρέφοντας τώρα στο δράμα. Μας έμεινε ,ένα ερώτημα αναπάντητο.
Γιατί ο Ευριπίδης ανάμεσα σε τόσους ομηρικούς ήρωες επιλέγει έναν νικητή αυτού του πολέμου και μάλιστα τον Τεύκρο?Ο Τεύκρος εξηγεί στην Ελένη τον σκοπό του ταξιδιού του=… σκοπός μου που ήρθα στο παλάτι ετούτο είναι να βρω την μάντισσα θεονόη. Με χρησμό με πρόσταξε ο Απόλλωνας στην Κύπρο να πάω, μια πόλη εκεί να ιδρύσω κατοικώντας και να την ονομάσω Σαλαμίνα. Η Σαλαμίνα υπήρξε πρωτεύουσα της Κύπρου για χίλια χρόνια εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης που κατείχε .Ο Ευαγόρας γιος του Νεοκλή απόγονου του Τέυκρου ,όταν ήταν έφηβος κινδύνεψε να σκοτωθεί από τον τότε τύραννο της Σαλαμίνας Αυδήμονα, γιατί πίστευε ο τελευταίος ότι θα τον απομάκρυνε από την τυραννίδα.Ο φόβος του βγήκε αληθινός. Το 411π.Χ τα κατάφερε και σκότωσε τον τύραννο, αναλαμβάνοντας την εξουσία. Όταν ανέβαλε την εξουσία κατέβαλε τέτοιες προσπάθειες για την πνευματική και υλική ευημερία και ευμάρεια των κατοίκων, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα καλές σχέσεις με τα γειτονικά κράτη. Ο Δαρείος ο Β δεν αντέδρασε με την εξόντωση του Αυδήμονα επειδή ο Ευαγόρας εξακολουθούσε να πληρώνει τους φόρους!
*Ευτυχία Λοιζίδη
Σκηνοθέτης, ηθοποιός
Η δική μας νοητική λειτουργία σμιλεύθηκε στην πορεία της ανάπτυξής μας και προσέλαβε έναν ορισμένο τύπο και όχι κάποιον άλλον .Το μωρό ,αν και διατηρώντας τα χαρακτηριστικά που του δόθηκαν από τη μοναδικότητα της γενετικής του κληρονομιάς και την ιστορία του, μαθαίνει και οικειοποιείται εύκολα τον τύπο της νοητικής λειτουργίας που κυριαρχεί στο περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει. Εάν σε εκείνο το περιβάλλον δεν μιλούν για δυσάρεστα συναισθήματα ή επώδυνα περιστατικά, τότε και το παιδί θα μάθει να μην ομιλεί, αλλά έπειτα βέβαια δεν θα ξέρει πού να τα βάλει αυτά τα συναισθήματα, όταν η ζωή αναπόφευκτα θα του τα φέρει μπροστά. Γι’ αυτόν τον λόγο τελικά το μωρό θα είναι λιγότερο προφυλαγμένο απέναντι στα δύσκολα συμβάντα της ζωής (ενώ συνήθως οι γονείς που συμπεριφέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο νομίζουν πως το προστατεύουν, όπως άλλωστε είχαν κάνει κι οι γονείς τους και ούτω καθεξής).
Υπενθυμίζει σχετικά ο Μ.Ρούττερ:
΄ ΄Μπορούμε να υποθέσουμε πως οι τρόποι με τους οποίους οι γονείς αντιμετωπίζουν το άγχος, που άλλωστε είναι ενδόμυχο στη ζωή, επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά θ’ απαντήσουν στις προκλήσεις και τα προβλήματα που θα τους παρουσιαστούν. Βέβαια δεν πρέπει να ανατρέχουμε σε εξειδικευμένες λύσεις. Το άγχος, για παράδειγμα, που προέχετε από φορολογικά προβλήματα, αφήνει τελείως αδιάφορα, τα παιδιά. Πιθανόν αυτό που αντιλαμβάνονται τα παιδιά είναι κάτι πιο γενικό και ουσιαστικό, πώς δηλαδή απαντούν στις ματαιώσεις με την επιθετικότητα προς τον άλλο ή συζητώντας, για να βρεθούν εναλλακτικοί τρόποι και να ξεπερασθούν οι δυσκολίες’’. (Μ .Ρούττερ , Ικανότητα αντίδρασης στις αντιξοότητες).
Να μην ξεχνάμε ότι κάθε μωρό είναι η πλοκή τριών ιστοριών: της δικής του, εκείνης της μητέρας του κι εκείνης του πατέρα του. Είναι απολύτως αδύνατον να κατανοηθεί αυτό που συμβαίνει στον εσωτερικό κόσμο του μωρού, εάν δεν γνωρίζονται οι άλλες δύο ιστορίες.
Το ίδιο ίσχυε και για τους γονείς, όταν αυτοί ήταν μικροί. Μερικές φορές οδυνηρά μυστικά γεγονότα ή επιθετικοί τρόποι μεταδίδονται από μια γενιά στην άλλη, χωρίς να το συνειδητοποιεί κανένας, διαιωνίζοντας έτσι έναν πόνο που αποτελείται από πολλούς κρίκους. Το να κατορθώσει να σπάσει ένας κρίκος, ακόμη αν κι όχι οριστικά, είναι πάντα ένα βήμα εμπρός.
Κάθε μωρό γεννιέται σε μια διαφορετική οικογένεια. Εκείνη που υποδέχεται έναν πρωτότοκο είναι ολοκληρωτικά διαφορετική από εκείνη που υποδέχεται ένα δευτερογέννητο και ούτω καθεξής και γι αυτό αναπόφευκτα είναι διαφορετική η σχέση μεταξύ των γονέων και των παιδιών. Συνήθως η μεγαλύτερη αλλαγή φαίνεται πως είναι εκείνη της γέννησης του πρώτου παιδιού : είναι μια αληθινή και αυθεντική επανάσταση στη ζωή ενός ζευγαριού που ακόμη δεν βίωσε όλα όσα επιφέρει ένα παιδί, συμπεριλαμβανομένου του δύσκολου περάσματος από τον ρόλο του παιδιού σ’ εκείνον του γεννήτορα. Κι όχι τυχαία φαίνεται πως ένας υψηλός αριθμός διαζυγίων σήμερα
επέρχεται ύστερα ακριβώς από την γέννηση ενός παιδιού, κυρίως εάν το ζευγάρι δεν κατορθώσει να εδραιώσει μια νέα ισορροπία, που λαμβάνει υπόψη της την κατάσταση που αλλάζει βαθιά και τα νέα προβλήματα που αναπόφευκτα πρέπει να αντιμετωπισθούν.
Όταν ελαττώνεται το άγχος των γονέων, τότε και η σχέση τους με τα παιδιά βελτιώνεται κα γίνεται λιγότερο αγχογενής. Αυτό ισχύει κυρίως για τις νέες μητέρες, γιατί το μωρό είναι σε στενή επαφή με τον εσωτερικό τους κόσμου και επηρεάζεται από την ψυχική τους κατάσταση. Και οποιαδήποτε βοήθεια δίνεται προς αυτή την κατεύθυνση , αυτόματα θα μεταμορφώνεται σε ένα πλεονέκτημα και προς το παιδί.
Ο μεγαλύτερος ψυχικός πόνος φαίνεται ότι προέχετε από την ποιότητα των καθημερινών σχέσεων περισσότερο παρά από τα βαριά ψυχικά τραύματα. Ένα μωρό εάν συνοδεύεται σωστά, συνήθως έχει την αναγκαία δύναμη και ζωηράδα να αντιδρά στις μεγάλες αντιπαλότητες της ζωής. Κι αν αντίθετα κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, τότε παρουσιάζει λιγότερη άμυνα, ακόμη και στην καθημερινή ζωή και στα μικροπράγματά της. Εάν ο γονέας καταφέρει να επιφέρει μικρές αλλαγές, ακόμη και εξαιρετικά ελαφρές, είναι πιθανόν ότι θα βελτιώσει μια σχέση, που πριν ήταν στάσιμη, πλεγμένη σ’ ένα κουβάρι αμοιβαίου πόνου και δυσφορίας. Ίσως είναι σημαντικό σ’ αυτό το σημείο να υπενθυμίσω πως πίσω από ένα παιδί που υποφέρει και πονά υπάρχει πάντα ένας γονέας που ι αυτός υποφέρει και τ’ ανάπαλιν.
Το παιδί τείνει να προστατεύει τον γονέα του, για να μην τον προδώσει, αλλά συνάμα και για να μην χάσει την ασφάλεια που του δίνει, γιατί νιώθει πως είναι ένα πρόσωπο πάνω στο οποίο μπορεί να βασίζεται περισσότερο απ’ ‘όλα και στην ευτυχία, αλλά και στη δυστυχία του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει το παιδί να γίνεται γονέας του πατέρα του ή της μητέρας του. Ένα παιδί πρέπει να έχει το δικαίωμα να ζεί ως τέκνο τους όσο είναι δυνατόν, εκτός βέβαια από τελείως ιδιάζουσες περιπτώσεις.
Εάν σήμερα όλοι πιστεύουμε πως είναι δύσκολο να βοηθηθεί ψυχολογικά ένα παιδί χωρίς τη συνεργασία των γονέων, άλλο τόσο είναι γνωστό πως αυτή η συνεργασία είναι πολύ δύσκολη για οποιονδήποτε γονέα.
Alba Marcoli . Εκπαιδευτικός, κλινική ψυχολόγος και ψυχαναλύτρια.
Το παραμύθι έχει θεραπευτική αξία, γιατί αναφέρεται στον εσωτερικό μας κόσμο και όχι στην καθημερινότητα της πραγματικότητας, όπως εξηγεί ο κ. Πόρτολας. Είναι ένα αποκαλυπτικό ψυχογράφημα στην γλώσσα των συμβόλων, με σκοπό να καθησυχάσει, να δώσει ελπίδα και να προσφέρει ένα αίσιο τέλος. Στα παραμύθια συναντάμε μια σειρά συμβολισμών που αντιλαμβανόμαστε υποσυνείδητα, με σκοπό την αυτοκάθαρση και την λύτρωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του σκοπού των συμβολισμών, θα μπορούσε να αποτελέσει μία μέθοδος της παραδοσιακής ινδικής ιατρικής, όπου έδιναν σε ένα ψυχικά άρρωστο άτομο ένα παραμύθι με το πρόβλημα του μορφοποιημένο με τρόπο τέτοιο, ώστε να καταλαβαίνει μόνος του ο ασθενής το πρόβλημά του και να το ξεπερνάει.
Μεγάλοι ηγέτες, ψυχοθεραπευτές και πνευματικοί δάσκαλοι, ακόμα και ο Βούδας και ο Χριστός χρησιμοποίησαν μύθους, ιστορίες και παραβολές για να καθοδηγήσουν και να επηρεάσουν κοινωνικές ομάδες. Στην ψυχιατρική η θεραπευτική ανάγνωση κειμένων ξεκινά στην Αμερική το 1940 και κάποια χρόνια αργότερα, το 1966, στην Αθήνα λειτουργούν πρώτη φορά ομάδες ανάγνωσης κειμένων στην Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Κλινική του Αιγινήτειου Νοσοκομείου. Πλέον, η αφήγηση παραμυθιών χρησιμοποιείται σε ομάδες ενηλίκων, γονέων και σε εκπαιδευτικούς και τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να μπαίνει και στα σχολεία για να αναπτύξει τις κοινωνικές δεξιότητες και την προσωπική ανάπτυξη των παιδιών. Σήμερα, η αφήγηση παραμυθιών έχει μετατραπεί σε βιβλιοθεραπεία και αφηγηματική ψυχοθεραπεία. Άλλοτε λέμε την ιστορία μας ως παραμύθι ή λέμε μια ιστορία και μέσα από αυτό βοηθάμε τον εαυτό μας στο να τον κατανοήσουμε καλύτερα. Αυτό γίνεται γιατί οι ιστορίες των παραμυθιών έχουν τη δύναμη να «ξυπνούν» αυτόν που τις ακούει και αυτό γιατί αφενός απευθύνονται κατευθείαν στο ασυνείδητο, αφετέρου κινητοποιεί συνδέσεις με την προσωπική και την οικογενειακή του κατάσταση. Δεδομένου όλων αυτών, η ύπαρξη του παίρνει νόημα. Ο λόγος που «μιλούν» στο ασυνείδητο είναι γιατί οι ιστορίες είναι ποιητικές και λυρικές. Προκαλούν έτσι μια θεραπευτική αγαλλίαση στην πληγωμένη φαντασίωση.
Το κυρίαρχο που κάνει την αφήγηση του παραμυθιού τόσο σημαντική είναι διότι μπορεί να γιατρέψει τα κρυφά παιδικά τραύματα των ενηλίκων. Αναλυτικότερα, η αφήγηση των ιστοριών διευκολύνει αυτών που τις ακούει για αρκετούς λόγους. Κάποιοι παρατίθενται παρακάτω.
1) Ο ακροατής ταυτίζεται με τους ήρωες, όχι όμως παθητικά, αλλά όπως εκείνα τον φαντάζονται. Άλλωστε, ο καθένας παίρνει από την ιστορία αυτό που του χρειάζεται.
2) Η ταύτιση με τον ήρωα βοηθάει τον ακροατή να αφηγηθεί με μεγαλύτερη ασφάλεια την δική του ιστορία.
3) Από νέα οπτική γωνία αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό του, διότι μαθαίνει ότι υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι για να υπάρχεις.
4) Αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα και συνειδητοποιεί ότι ένα ίδιο γεγονός μπορεί να το βιώσει και με διαφορετικούς τρόπους. Διαμορφώνει την προσωπική του ταυτότητα, βοηθάει κυρίως τα παιδιά στην αυτοεκτίμηση και στο να πιστέψουν στην μοναδικότητα τους.
5) Υιοθετεί θετικές αξίες ζωής και ηθική συμπεριφορά.
6) Λόγω του ότι όλοι έχουμε ανάγκη όλοι να πούμε την ιστορία μας, για να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε, να συμβιβαστούμε με τον κόσμο, να τον απομυθοποιήσουμε και να ενωθούμε με την κοινωνία, όλο αυτό έρχεται με την αφήγηση, αναπτύσσοντας μας τη φαντασία και τη δημιουργικότητα.
7) Τέλος, στα παραμύθια υπάρχει το ευτυχισμένο τέλος, όπου μεταφέρεται στη ζωή, κάνοντας τον ακροατή ένα ολοκληρωμένο άτομο ικανό και κύριο της τύχης του.
Η ιστορία της ανθρωπότητας επισημαίνει σε αρκετά σημεία ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη να ανήκει σε ομάδες. Μέσα από αυτές διαμορφώνεται, αναπτύσσεται και θεραπεύεται. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού είναι οι θρησκευτικές λειτουργίες και οι κοινωνικές τελετές, τα ήθη και τα έθιμα που τα απαντάμε πάντοτε σε όλους τους λαούς.
Απ’ τις δεκαετίες του ’30 και του ’40 υπάρχουν ενδείξεις για δημιουργίες ομάδων με στόχο τη θεραπευτική ψυχολογία, ομάδες με βάση το ψυχόδραμα και ομάδες αυτεπίγνωσης. Άλλωστε, στην ψυχοθεραπεία, τα τελευταία χρόνια επικρατεί η άποψη ότι αλλάζοντας τη σχέση στην ομάδα, τις σχέσεις στην οικογένεια, τη σχέση δάσκαλου – μαθητή, αλλάζουμε και την κοινωνία.
Θεμέλιος λίθος για την ψυχική και συναισθηματική μας υγεία είναι η αυτογνωσία ή αλλιώς η ρήση του Σωκράτη «γνώθι σ’ αυτόν». «Όσο καλύτερα κατανοεί τον εαυτό του ένα άτομο τόσο ικανότερο γίνεται στο να κατανοήσει τον άλλον και να είναι σε θέση να δημιουργήσει αμοιβαία ικανοποιητικές και με νόημα σχέσεις»(Δάφνη Φιλίππου, 2010). Μαθαίνοντας στην ομάδα βιωματικά, οδηγούνται τα άτομα στην συναισθηματική ολοκλήρωσή τους και στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων τους. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ομάδες αυτογνωσίας λέγονται βιωματικές, διότι αφορούν το εδώ και τώρα, δηλαδή εκφράζονται άμεσα μέσα στην ομάδα τα συναισθήματα που τους συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή. «Οι εμπειρία που ζουν οι θεραπευόμενοι δεν θεωρείται θεραπεία, αλλά ωρίμανση» (Γιάλομ, 2006).
Μέσα λοιπόν από την εμψύχωση της εκάστοτε ομάδας εργασίας σε ένα σχολικό χώρο οποιαδήποτε βαθμίδας και δουλεύοντας με τα παραμύθια, τα παιδιά αναγνωρίζουν και διαχειρίζονται καλύτερα τα συναισθήματα και τις δεξιότητες τους που βασίζονται στις ανθρώπινες αξίες .Όλο αυτό, θα συμβάλει στην αναγνώριση των συναισθημάτων των παιδιών από τα ίδια τα παιδιά καθώς και του εμψυχωτή, εφόσον η γνώση γίνεται κομμάτι μας και λειτουργεί αλληλεπιδραστικά. Κάτι τέτοιο, αναγνωρίζεται και από τη Σύγχρονη Παιδαγωγική, όπου προτείνει δραστηριότητες ανάλογα με τα ενδιαφέροντα και τις ανάγκες των μαθητών και τους δίνει ευκαιρίες να βιώσουν εμπειρίες μέσα από βιωματικές διεργασίες αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον για την προσωπική τους ανάπτυξη.
Έτσι, λοιπόν, το παιδί μέσα από το παραμύθι και τις φανταστικές ιστορίες συνειδητοποιεί το δικό του ρόλο και επομένως τα δικά του δικαιώματα. Του κινητοποιεί τον κόσμο του. Και ας μην ξεχνάμε ότι το παραμύθι είναι ένα πολύ δυνατό μέσο αυτογνωσίας από μόνο του.
Αθανασοπούλου Ειρήνη σπουδάστρια του παιδαγωγικού τμήματος στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ.
Μέρος πτυχιακής εργασίας.
Βιο-Εξουσία και Αλήθεια : Διαβάζοντας τη “Τελευταία Μαύρη Γάτα” με τον Μισέλ Φουκό
Πέτρος Πανάου / Επίκουρος καθηγητής Παιδικής Λογοτεχνίας /Σχολή Επιστημών Αγωγής /Πανεπιστήμιο Λευκωσίας 
ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΩΑΝΝΑ ΚΟΥΚΟΥ
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω : ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ
Η Ζουντίθ Μιλέρ, κόρη του Ζακ Λακάν, μιλάει για το Φροϋδικό Πεδίο
Συνέντευξη στον Ηλια Mαγκλινη
Ο «βράχος του ευνουχισμού» είναι μια φράση του ίδιου του Φρόϋδ. Είναι ο «βράχος» στον οποίο σκοντάφτει ο ψυχαναλυόμενος καθώς το ζήτημα του τέλους της ανάλυσής του παραμένει μετέωρο: τα αδιέξοδα από τα οποία υποφέρει μπορεί προοδευτικά να φαίνεται ότι λύνονται, αλλά το οριστικό τέλος τους, που θα ήταν και το τέλος της θεραπείας, παραμένει δυσπρόσιτο.
Τη φράση αυτή μας ανέφερε η Ζουντίθ Μιλέρ, κόρη του Ζακ Λακάν, σε ένα πρόσφατο πέρασμά της από την Αθήνα και το Κέντρο Ψυχαναλυτικών Ερευνών, το οποίο αποτελεί στην ουσία τμήμα του διεθνούς Ινστιτούτου του Φροϊδικού Πεδίου, που ίδρυσε ο Ζακ Λακάν το 1979, και σήμερα έχει εξακτινωθεί σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο.
Η Μιλέρ έχει σπουδάσει φιλοσοφία, αλλά όλη της η ζωή είναι επικεντρωμένη γύρω από την ψυχανάλυση: πέρα από κόρη μιας εμβληματικής φυσιογνωμίας στην ιστορία της ψυχανάλυσης, είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου του Φροϋδικού Πεδίου, καθώς επίσης παντρεμένη με τον Ζακ-Αλέν Μιλέρ, πρόεδρο της Παγκόσμιας Εταιρείας Ψυχανάλυσης.
Η «κοφτερή πλευρά»
Αδύνατη, χαμογελαστή, λαλίστατη και φανατική φίλη του καπνού, η Μιλέρ επισκέφθηκε την Αθήνα για να παρευρεθεί στα εγκαίνια της λειτουργίας του Κέντρου Ψυχαναλυτικών Ερευνών. Ανατρέχοντας στα δύσκολα χρόνια της δημιουργίας του Φροϋδικού Πεδίου το 1979, δεδομένου ότι δύο μόλις χρόνια μετά ο Λακάν πέθανε, η Μιλέρ τον διαδέχθηκε στην προεδρία σε μία, όπως είπε, «στιγμή κρίσης». «Την περίοδο του θανάτου του δεν υπήρχε καμία σχολή σαν κι αυτές που σήμερα ονομάζουμε «λακανικού προσανατολισμού» και το Ινστιτούτο του Φροϋδικού Πεδίου ήταν ακόμα σε πολύ πρώιμο στάδιο για να μπορεί να δοκιμαστεί χωρίς την παρουσία του».
Τελικώς, τον Ιούλιο του 1980 πραγματοποιήθηκε στο Καράκας μια πρώτη διεθνής συνάντηση για να ακολουθήσει μια δεύτερη το 1982, στο Παρίσι (όπως το είχε ορίσει ο ίδιος ο ιδρυτής), πλην όμως σε αυτή τη δεύτερη συνάντηση ο Λακάν δεν ήταν πια παρών.
Προηγουμένως, ο μεγάλος θεωρητικός είχε ιδρύσει στο Παρίσι το 1964 τη Φροϊδική Σχολή του Παρισιού, μετά την αποπομπή του από τη Διεθνή Ψυχαναλυτική Εταιρεία ένα χρόνο πριν. Ηδη από τότε, βασικό αίτημα ήταν να αποκατασταθεί η «κοφτερή πλευρά του φροϊδικού έργου».
Φάρμακα και κατάθλιψη
Πέρα από το χρονικό της δημιουργίας του Φροϋδικού Πεδίου, η Μιλέρ έχει πολλά να πει και για τη διεθνή κρίση. «Σε εποχές κρίσης», σχολιάζει, «μεταβάλλεται αυτό που ο Λακάν ονομάζει «συμβολική τάξη». Ένα βασικό σύμπτωμα είναι, π.χ., η επιθετικότητα των νέων. Κι αυτό διότι δεν έχουν πλέον την αίσθηση ότι μπορούν να απευθυνθούν σε μια συμβολική τάξη με συνοχή. Αυτή η επιθετικότητα των νέων εκφράζει μιαν απελπισία. Εξηγείται και εν μέρει από την επιθετικότητα που δέχονται από τις γενιές, οι οποίες έχουν επωμιστεί και εκφράζουν τη συμβολική τάξη. Στην επιθετικότητα θα προσέθετα και την κατάθλιψη αλλά και την τοξικομανία. Ειδικά για την κατάθλιψη όμως, θα ήθελα να τονίσω ότι οι λεγόμενες εκστρατείες εναντίον της κατάθλιψης που έχουμε ζήσει στη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης -δεν ξέρω για την Ελλάδα- ήταν στην ουσία εκστρατείες εταιρειών για να πουλήσουν περισσότερα φάρμακα.
»Γενικά, το πρόβλημα είναι ότι σήμερα οι άνθρωποι καλούνται να καταναλώσουν περισσότερο από ποτέ εν απουσία των συμβολικών ιδανικών που ήταν σημεία αναφοράς μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο λακανικός προσανατολισμός διέπεται από νοσταλγία για την παλαιότερη συμβολική τάξη, άξονας της οποίας ήταν η έννοια του πατέρα. Ο λακανικός προσανατολισμός επικεντρώνεται στα αιτήματα και στις συνέπειες που έχει η εποχή πάνω στο υποκείμενο».
Κατά τη Μιλέρ, «Η ψυχανάλυση δεν προσφέρει συμβολικές λύσεις ούτε υπόσχεται την ευτυχία για όλους, όπως κάνουν οι πολιτικοί χωρίς να το πιστεύουν ούτε οι ίδιοι. Ο λακανικός προσανατολισμός είναι απολύτως φροϋδικός σε αυτό το σημείο: ο πολιτισμός συνοδεύεται από δυσφορία».
Παγκοσμιοποίηση
Η Μιλέρ βρίσκει πολύ θετικό το ότι η «ψυχανάλυση αρχίζει να διεισδύει σε χώρες όπου δεν είχε παρουσία έως τώρα: είναι η θετική όψη των πολλών δυσάρεστων πτυχών της παγκοσμιοποίησης. Στο πλαίσιο του Φροϋδικού Πεδίου έχουν σχηματιστεί ομάδες εργασίας σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ. Επίσης, η Κίνα, η Τουρκία -που ακόμη δεν είναι μια πλήρως δημοκρατική χώρα- ανοίγονται προς την ψυχανάλυση. Ίσως αυτό να είναι δείγμα αρχής εκδημοκρατισμού αυτών των χωρών. Το βέβαιο είναι ότι η ψυχανάλυση ανταποκρίνεται στη δυσφορία που αναδύεται πια σε αυτές τις χώρες.
»Από την άλλη, έχουμε και την περιπέτεια της Σύριας Ραφάχ Νασέντ. Συνελήφθη στη Συρία ως η πρώτη ψυχαναλύτρια της χώρας, επειδή έκανε ομάδες εργασίας γύρω από τον φόβο. Το Φροϋδικό Πεδίο διοργανώνει παγκόσμια εκστρατεία προκειμένου να απελευθερωθεί. Δεν είναι λακανική, δεν την ξέρουμε προσωπικά, αλλά είναι ένα τυπικό παράδειγμα του γεγονότος, ότι μια χώρα στην οποία κυριαρχεί ο στρατιωτικός νόμος, δεν ανέχεται να υπάρχει η ψυχανάλυση ως διαδικασία ελεύθερου συνειρμού και αυτεπίγνωσης, που μοιραία οδηγεί και στον ελεύθερο στοχασμό». Τα καλά νέα είναι ότι η Νασέντ απελευθερώθηκε τελικά.
Το «20ό Σεμινάριο» του Ζακ Λακάν
Παρών στη συζήτησή μας με τη Ζ. Μιλέρ ήταν και ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Βλάσσης Σκολίδης, ο οποίος βοήθησε σημαντικά ως διερμηνέας. Λίγες ημέρες αργότερα, εκδόθηκε στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Ψυχογιός, το «Encore. Ακόμη, κι άλλο – Σεμινάριο 20» του Ζακ Λακάν, σε μετάφραση του Βλάσση Σκολίδη. Η διδασκαλία του Λακάν παρέμεινε πάντα προφορική και τα σεμινάριά του άρχισαν να εκδίδονται σταδιακά, κυρίως μετά το θάνατό του, από τον Ζακ Αλέν Μιλέρ, στον οποίο ο Λακάν άφησε το «πνευματικό κληροδότημα» και την «υποχρέωση» να τα φέρει σε ένα «γραπτό επίπεδο» (ξεκινώντας από τις ηχογραφήσεις τους) και να τα εκδώσει.
Οπως μας είπε ο Β. Σκολίδης, «ο Λακάν δίδασκε σταθερά επί σειράν ετών και στο τέλος, εξέδιδε το σεμινάριο της χρονιάς σε ένα βιβλίο. Το συγκεκριμένο σεμινάριο καλύπτει κυρίως το ζήτημα της σεξουαλικότητας, κυρίως της γυναικείας.
Πιο γενικά, πραγματεύεται τις σχέσεις των δύο φύλων. Η ψυχανάλυση ξεκινάει από την ιδέα ότι υπάρχει δυσαρμονία μεταξύ των δύο φύλων και όχι αρμονία. Το ένα δεν είναι συμπληρωματικό του άλλου. Υπάρχει μια ασυμβατότητα του ενός φύλου με το άλλο και το θέμα είναι πώς διαχειρίζεται κανείς αυτή την ασυμβατότητα στην πορεία της ζωής του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει κάποιο pattern φυσιολογικού ζευγαριού.
Το γεγονός ότι είμαστε έμφυλοι μας καθορίζει ως προς τη ματιά μας απέναντι στη σεξουαλικότητα. Έχει να κάνει με τη σχέση που έχουμε με την απόλαυση, με το πώς δηλαδή προσλαμβάνει κανείς τη ζωή του: ηδονή, ευχαρίστηση αλλά και δυσαρέσκεια, πόνος. »Αποτελεί σεμινάριο καμπής, καθώς από αυτό το σημείο και μετά, ο Λακάν τροποποιεί τη θεωρητική του προσέγγιση και καινοτομεί».
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
