Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντωρα του
Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει
όποιος δεν “αναποδογυρίζει το τραπέζι” όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ’ τις πανσοφές συμβουλές.
Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του
Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη
Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να ‘σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.
Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.
Καθημερινά ανακαλύπτονται άγνωστα ως σήμερα είδη που ζουν στον πλανήτη αλλά και όντα που ζούσαν παλαιότερα στη Γη και την ύπαρξη των οποίων αγνοούσαμε. Τα είδη αυτά βαφτίζονται με σύνθετα ονόματα που έχουν στοιχεία από την περιοχή στην οποία εντοπίστηκαν, το όνομα του ερευνητή που έκανε την ανακάλυψη καθώς και από ανατομικά ή άλλα χαρακτηριστικά τους. Κάποιες φορές όμως οι επιστήμονες δεν ακολουθούν την πεπατημένη και αποφασίζουν να δώσουν σε ένα νέο είδος το όνομα ενός… celebrity. Ετσι εκατοντάδες είδη φέρουν τα ονόματα πολιτικών, καλλιτεχνών, συγγραφέων, ηρώων από βιβλία και ταινίες και πολλών άλλων ανθρώπων που έγιναν διάσημοι στο πέρασμα των αιώνων.
Αρχαίοι Ελληνες
ΘαλήςΟ πρώτος των επτά σοφών έδωσε το όνομά του σε μια αράχνη, την Thalesanna.
ΣαπφώΗ ποιήτρια από τη Λέσβο έδωσε το όνομά της στο πτηνό Sappho.
Ο μαθητής του Σωκράτη με το πλούσιο συγγραφικό έργο έδωσε το όνομά του σε μια αράχνη, την Plato.
Ο πατέρας της Ιστορίας έδωσε το όνομά του στην αράχνη Herodotia.
Ο μεγάλος παραμυθάς έδωσε το όνομά του στο ψάρι Aesopichthys.
Aeschylia.
Ιστορικά πρόσωπα
Αδόλφος ΧίτλερΟ ηγέτης των ναζί έχει δώσει το όνομά του στην αράχνη Anophthalmus hitleri.
Ο ιδρυτής της βουδιστικής θρησκείας έχει δώσει το όνομά του στο εξαφανισμένο μαλάκιο Buddhaites.
Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα ταξινομήθηκε ως… σκαθάρι
Τσε ΓκεβάραΤο σύμβολο των απανταχού επαναστατημένων έδωσε το όνομά του στο σκαθάρι Cheguevaria.
Η βασίλισσα της Αιγύπτου έχει δώσει το όνομά της στο εξαφανισμένο θηλαστικό Cleopatrodon.
Ο κινέζος φιλόσοφος έχει δώσει το όνομά του στο πτηνό Confuciusornis sanctus.
Ο πατέρας της ψυχανάλυσης έδωσε το όνομά του στο σκαθάρι Cyclocephala freudi.
Ο αρχηγός των σκλάβων έδωσε το όνομά του στο μαρσιποφόρο είδος Dasyurus spartacus.
Ο κορυφαίος ιταλός καλλιτέχνης έδωσε το όνομά του στην αράχνη Davincia.
Ο σκληροτράχηλος στρατηγός της Καρχηδόνας που παραλίγο να μπει στη Ρώμη έδωσε το όνομά του στο έντομο Hannibalia.
Ο θρυλικός μάγος έδωσε το όνομά του σε μια μικρή πεταλουδίτσα, τη Houdinia.
Ο μογγόλος στρατηλάτης έδωσε το όνομά του στον δεινόσαυρο Jenghizkhan.
Ο κορυφαίος βρετανός συγγραφέας έδωσε το όνομά του στο μικρόβιο Legionella shakespearei.
Ο μεγάλος έλληνας ζωγράφος έδωσε το όνομά του σε μια μικρή πεταλουδίτσα, τη Microchilo elgrecoi.
Πολιτικοί
Τζορτζ ΜπουςΟ (υιός) Μπους έδωσε το όνομά του στο σκαθάρι Agathidium bushi.
Στις αράχνες Singafrotypa mandela, Anelosimus nelsoni, Stasimopus mandelai, στον τρυποκάρυδο Australopicus nelsonmandelai, στο θαλάσσιο σαλιγκάρι Mandelia στο οστρακοειδές Munidopsis mandelai έδωσαν το όνομα του Νέλσον Μαντέλα.
Στην αράχνη Aptostichus barackobamai, στη λειχήνα Caloplaca obamae, στο ψάρι Etheostoma obama και στο εξαφανισμένο αμφίβιο Obamadon gracilis
Ενα ψάρι που το έλεγαν… Μπιλ Κλίντον. Ομολογουμένως το Etheostoma clinton είναι ένα ξεχωριστό ψάρι, όπως άλλωστε ξεχωριστός είναι και ο αμερικανός πρώην πρόεδρος από τον οποίο έλαβε το όνομά του
Μπιλ ΚλίντονΤο ψάρι Etheostoma clinton
Το σκουλήκι Khruschevia ridicula
Το εξαφανισμένο ερπετό Leninia stellans
Ενα είδος πεταλουδίτσας, το Orontobia dalailama,
Ο αμερικανός πρόεδρος που κατήργησε τη δουλεία έδωσε το όνομά του σε δύο αράχνες, τη Lincolna και τη Lincolnanna.
Από ΤΟ ΒΗΜΑ
Μία νεαρή κοπέλα πήγε στον πατέρα της και του μίλησε για τη ζωή της και πώς τα πράγματα είχαν γίνει πολύ δύσκολα για εκείνη. Δεν ήξερε πώς να φτιάξει την κατάσταση και ήθελε να εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια και να τα παρατήσει . Είχε κουραστεί να προσπαθεί και να παλεύει. Της φαινόταν πως μόλις λυνόταν ένα πρόβλημα, εμφανιζόταν ένα άλλο.
Ο πατέρας της, χωρίς να της πει τίποτα, την πήγε στην κουζίνα. Γέμισε τρεις κατσαρόλες με νερό και τις έβαλε στην ηλεκτρική κουζίνα και τις τρεις. Γρήγορα, τα νερό στις κατσαρόλες άρχισε να βράζει. Τότε, στην πρώτη κατσαρόλα έβαλε καρότα, στη δεύτερη έβαλε αυγά και στην τρί τη έβαλε μερικούς κόκκους καφέ και τα άφησε όλα να βράσουν λίγο χωρίς να πει ούτε μια λέξη.
Περίπου σε είκοσι λεπτά έκλεισε τα τρία μάτια της ηλεκτρικής κουζίνας. Έβγαλε τα καρότα έξω από το νερό και τα έβαλε σ’ ένα μπολ. Έβγαλε έξω τα αυγά και τα έβαλε σ’ ένα μπολ. Μετά έβγαλε έξω τον καφέ και τον έβαλε σε ένα φλιτζάνι. Γυρνώντας στην κόρη του την ρώτησε: «Πες μου τι βλέπεις».
«Καρότα, αυγά και καφέ», του απάντησε η κόρη του. Ο πατέρας της την έφερε πιο κοντά και της ζήτησε να αγγίξει τα καρότα και να του πώς είναι. Εκείνη το έκανε και του είπε ότι ήταν μαλακά. Μετά ο πατέρας ζήτησε από την κόρη του να πάρει ένα αυγό και να το σπάσει και να πει πάλι τι παρατήρησε. Εκείνη αφού έβγαλε τα τσόφλια, είπε ότι παρατήρησε πως το αυγό μέσα ήταν σφιχτό. Στο τέλος, ο πατέρας ζήτησε από την κόρη του να πιει μια γουλιά από τον καφέ. Η κόρη του το έκανε και χαμογέλασε καθώς μύρισε το πλούσιο άρωμα του καφέ. Μετά ρώτησε: «Τι σημαίνουν όλα αυτά μπαμπά»;
Ο πατέρας της τής εξήγησε ότι το καθένα από αυτά τα τρία διαφορετικά πράγματα – τα καρότα, τα αυγά και οι κόκκοι καφέ – είχε αντιμετωπίσει τις ίδιες συνθήκες, δηλαδή το βραστό νερό. Το καθένα, όμως, από αυτά τα τρία, αντέδρασε διαφορετικά: Τα καρότα όταν μπήκαν μέσα στο νερό ήταν δυνατά και σκληρά, αλλά, από τη στιγμή που μπήκαν στο βραστό νερό, μαλάκωσαν και έγιναν αδύναμα. Τα αυγά, ενώ ήταν εύθραυστα με υγρό εσωτερικό, το λεπτό εξωτερικό τσόφλι τους, προστάτεψε το εσωτερικό του κάθε αυγού μετά που μπήκε στο βραστό νερό και το εσωτερικό του σκλήρυνε. Οι κόκκοι του καφέ, όμως, έκαναν κάτι μοναδικό: Μετά που μπήκαν στο βραστό νερό, άλλαξαν το νερό!
«Και τώρα πες μου, ποιο απ’ αυτά είσαι εσύ;» ρώτησε ο πατέρας την κόρη του. «Όταν κάποια δυσκολία χτυπάει την πόρτα σου, πώς αντιδράς; Σαν καρότο, σαν αυγό, ή σαν κόκκος καφέ; Σκέψου το λίγο. Ποιο απ’ αυτά είσαι εσύ; Είσαι το καρότο που φαίνεται σκληρό και δυνατό, αλλά με τον πόνο και τις δυσκολίες λυγίζεις και μαλακώνεις και χάνεις τη δύναμή σου; Είσαι το αυγό που ξεκινάει με μαλακή καρδιά, αλλά αλλάζει με τη θερμότητα; Μήπως έτσι κι εσύ με έναν θάνατο, μ΄ έναν χωρισμό, ή μία άλλη δοκιμασία, σκληραίνει το μέσα σου, η καρδιά σου, κι ενώ το «έξω σου» μοιάζει το ίδιο, μέσα σου έχεις πίκρα και σκληράδα κι έχει σκληρύνει η καρδιά σου; Ή μήπως είσαι σαν τον κόκκο του καφέ; Ο κόκκος του καφέ είναι ο μόνος που εκείνος αλλάζει πραγματικά το καυτό νερό, δηλαδή τις ίδιες τις συνθήκες που του προκαλούν τον πόνο. Όταν το νερό ζεσταίνεται, ο κόκκος απελευθερώνει το άρωμα και τη γεύση του.
Εάν είσαι σαν τους κόκκους του καφέ, όταν τα πράγματα στη ζωή σου δεν πάνε καλά, εσύ έχεις τη δύναμη να αλλάζεις την κατάσταση γύρω σου; Όταν περνάς δοκιμασίες, δυναμώνεις μέσα σου ακόμα πιο πολύ; Πώς αντιμετωπίζεις τις αντιξοότητες; Σαν το καρότο, σαν το αυγό ή σαν τον κόκκο του καφέ;
Ελπίζω στη ζωή σου παιδί μου, να νοιώσεις αρκετή ευτυχία για να σε κάνει γλυκιά, αλλά και αρκετές δοκιμασίες για να σε κάνουν δυνατή, όπως και αρκετό πόνο για να παραμείνεις ανθρώπινη και να σου δώσει αρκετή εσωτερική δύναμη για να σε κάνει ευτυχισμένη. Στους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους, δεν τους συμβαίνουν πάντα και τα καλύτερα. Απλώς εκείνοικάνουν το καλύτερο που μπορούν με αυτά που τους συμβαίνουν στη ζωή τους. Ένα λαμπρό αύρ ιο, βασίζεται πάντα πάνω σε ένα σβησμένο χθες, σε ξεχασμένο παρελθόν. Δεν μπορείς να προχωρήσεις στη ζωή αν δεν αφήσεις πίσω σου τις αποτυχίες σου, τα βάσανά σου και τους πόνους σου, αλλά και τις χαρές σου.
Όταν γεννήθηκες εσύ έκλαιγες και όλοι γύρω σου χαμογελούσαν. Ζήσε τη ζωή σου παιδί μου έτσι ώστε στο τέλος, ενώ θα φεύγεις πια από τη ζωή, εσύ να είσαι εκείνη που θα χαμογελάει, ενώ όλοι γύρω σου θα κλαίνε.
(πηγη: Ο Παραμυθάς)
Η γιαγιά…γυρνούσε από την εκκλησία κι έπεϕτα επάνω της, αγκαλιάζοντας την από τη μέση. Ρουϕούσα την μυρωδιά των κεριών και του θυμιατού πάνω στο μαύρο μπουκλέ παλτό. Άνοιγε τότε την τσάντα της, την καλή τη μαύρη, που κρατούσε μόνο σαν ϕορούσε μαζί και τα καλά της μαύρα παπούτσια. Σε γιορτές, επισκέψεις και Κυριακές.
Μέσα σε μια χαρτοπετσέτα προσεκτικά τυλιγμένο είχε πάντα το αντίδωρο και κάποιες ϕορές κι ένα μικρό άσπρο, πλαστικό μπουκαλάκι με αγιασμό… Ξετρελαινόμουν τότε. Έπινα τρεις γουλιές δροσερές και μικρές κι ένιωθα το “καθαρό, άγιο νεράκι” να μου δίνει δύναμη και ϕώτιση, όπως εκείνη μου έλεγε.
Πόση εμπιστοσύνη της είχα…
Μέσα στην σχεδόν άδεια της τσάντα, ένα μαντήλι, το μικρό πορτοϕολάκι με τα ψιλά της κι εκεί στο βάθος… μια καραμέλα. Ροζ μεγάλη και μαλακή. Τυλιγμένη σε λευκό διάϕανο ρυζόχαρτο και μοσχοβολιστή σαν την ίδια την Άνοιξη. Την έβγαζε με ένα αχνό χαμόγελο στα καταπράσινα γατίσια μάτια της. Δεν ήταν ποτέ πληθωρική στις αγκαλιές της. Δεν πολυϕιλούσε, δεν πολυαγκάλιαζε… μα μου έδινε αυτή την καραμέλα με τόση αγάπη που δεν χρειαζόμουν τίποτε παρά μόνο να την κοιτώ. Μέσα από την γλύκα της καραμέλας θαρρείς και περνούσε όλη η λατρεία της για εμένα. Χοροπηδούσα για λίγο τρισευτυχισμένη… και τρώγοντας πάντα πρώτα το αντίδωρο, μύριζα την γλυκιά μυρωδιά της κρατώντας την σϕιχτά στα χέρια μου… Τριαντάϕυλλο…
Την κρατούσα και την κρατούσα. Την ζέσταινα με τα δάχτυλα μου, νιώθοντας αυτή τη υπέροχη γλυκιά αναμονή… κι ύστερα ευλαβικά, άνοιγα το ντελικάτο χαρτάκι που έκανε εκείνο τον λεπτό χαρτένιο ήχο και έκοβα ένα μαλακό κομμάτι. Το άϕηνα να λιώσει στο στόμα μου κι ύστερα ένιωθα τους κριτσανιστούς κόκκους ζάχαρης να γεμίζουν το στόμα μου… κι ήταν σαν η ευτυχία όλη να ήταν μαζεμένη εκείνη την ώρα σε αυτούς τους κόκκους ζάχαρης που έλιωναν αργά στην παιδική μου γλώσσα, κλειδώνοντας για πάντα αυτή την μνήμη στο σώμα μου και στο μυαλό μου…
Μυρωδιά Τριαντάϕυλλου, καραμέλες Τσάρλεστον, Κυριακές μετά την εκκλησία… και γιαγιά! Λατρεμένη, αξέχαστη γιαγιά. Ίσια και λεπτή, με το μαύρο μπουκλέ παλτό, την μαύρη τσάντα περασμένη στον αγκώνα, μια ιδέα μυρωδιάς λεμονιού από την Μυρτώ πάνω στα μαλλιά της, τον λευκό καλοχτενισμένο κότσο και τα ματάκια τα καταπράσινα τα τόσο λαμπερά, γεμάτα με τόση θλίψη… Πάντα την ένιωθα τη θλίψη της αυτή. Γιατί δεν ξέρω, μα με πονούσε, με πονούσε βαθιά κι ήθελα να την κάνω να γελά. Κι εκείνη μου έκανε πάντα το χατήρι. Μια ευτυχία ξέϕρενη, παιδική, που την απλότητα της δεν την βρήκα πουθενά στη ζωή, παρά μόνο στα μάτια των παιδιών μου…
Η μνήμη αυτή ήρθε σαν κύμα, λίγο καιρό πριν, σαν κάποια άλλη αγαπημένη, σε μια της επίσκεψη μου έφερε δώρο, αυτό το μαγικό βαζάκι που έντυσε με fumo και το μεταμόρφωσε.
Το κοίταξα με λαχτάρα σχεδόν παιδική. Ενθουσιάστηκα κι όταν το άνοιξα, γύρισα μέσα σε δευτερόλεπτα, σε εκείνα τα παιδικά πρωινά της Κυριακής να σφίγγω με τα μικρά κοριτσίστικα χέρια μου τη μέση της γιαγιάς και να μυρίζω αυτή την μυρωδιά…
Τριαντάφυλλο…Γιαγιά…
Το βαζάκι άδειασε, μα μέσα του τώρα πια, ανάβω ένα κεράκι που φέγγει στο μαγικό σπιτάκι, σύμβολο της παιδικής μου ασφάλειας και πίσω σπό τα μικρά του παραθυράκια ανάβει ένα μικρό φως.
Μια φλογίτσα για όλες τις μαγικές παιδικές μνήμες, για όλες τις αξέχαστες γιαγιάδες, για όλα τα πρωινά Κυριακής με το αντίδωρο και τις γλυκές καραμέλες Τσάρλεστον.
Για εσένα γιαγιά…γιαγιούλα μου αξέχαστη…
Ο παππούς μου ήταν φυσικός. Ήταν και 96 χρονών. Όταν τον ρωτούσαν πόσων χρονών είναι απαντούσε «χοντρικά. λίγο πριν πεθάνω».
Το καλύτερο είναι ότι χαμογελούσε όταν το ‘λεγε. Γνήσια, όχι μ’ αυτό το χαμόγελο-μορφασμό-κάλυμμα τρόμου.
Ο παππούς μου χώρισε από τη γιαγιά μου όταν ήταν 75 χρονών. Όχι γιατί βρήκε γκόμενα αυτός. Όχι επειδή βρήκε γκόμενο η γιαγιά.
Χώρισε γιατί δεν ήθελε να πηγαίνει εκδρομές σε μοναστήρια μαζί της. Σιχαινόταν επίσης τις φίλες της, που αφού γλεντοκόπησαν με συζύγους και εραστές στις Μυκόνους και τα Καζίνα της Ευρώπης, αποφάσισαν να κάνουν πλέον Πάσχα στον πανάγιο τάφο μόνο και μόνο γιατί φοβήθηκαν ότι έχουν πάρει την άγουσα για τον δικό τους τον τάφο.
«Αυτές παιδί μου είναι συνηθισμένες να τα ρυθμίζουν όλα ζητώντας ρουσφέτια από τους βουλευτάδες τους», μου είπε τότε.
«Ε, δεν μπορώ να τις βλέπω να μετατρέπουν και το θεό σε βουλευτή. Ανάβουν κεριά, κάνουν τάματα, φτιάχνουν φανουρόψωμα, φιλάνε οστά και κάρες αγίων, γιατί αυτή τη φορά είναι γιγάντιο το ρουσφέτι: ρετιρέ στον παράδεισο. Καλύτερα μόνος μου.»
Και πράγματι. Έζησε άλλα 20 χρόνια καλύτερα μόνος του. Ο θεός του έδωσε υγεία – ίσως επειδή δεν το ζήτησε φιλώντας στα ξεκούδουνα την κάρα του Αγίου Μηνά. Επισκεύασε και αποσύρθηκε στο σπίτι της μάνας του σ’ ένα χωριό με δέκα σπίτια κάπου στη νότια Πίνδο.
Το πρωί έκανε μια μεγάλη βόλτα στο βουνό και μετά διάβαζε, έφτιαχνε το φαγάκι του και έπαιρνε ένα υπνάκι.
Το απόγευμα πήγαινε στο καφενείο-μπακάλικο-ταβέρνα-πρόχειρο ιατρείο και συναντούσε τους άλλους 16 κατοίκους του χωριού.
Έπιναν το κρασάκι που έφερνε αυτός (είχε τρελές προμήθειες σαββατιανού που ήταν η αδυναμία του), έτρωγαν ομελέτα με αυγά απ’ το κοτέτσι της κυρά Μάγδας και μανιτάρια που μαζεύει ο ανιψιός του Θωμά. Μετά το τρίτο ποτηράκι παίζανε μπιρίμπα ή τάβλι.
Όταν ο παππούς ήταν στα μεγάλα κέφια του τους εξηγούσε τους νόμους που διέπουν τον κόσμο μετά παραδειγμάτων.
Η αντοχή των υλικών λ.χ. εξηγήθηκε με το διαζύγιό του. «Μαλώνεις, μαλώνεις για χρόνια και νομίζεις ότι δεν πειράζει. Τα βρίσκεις και συνεχίζεις.
Όμως η σχέση έχει κουραστεί. Και όταν μια μέρα ξαφνικά χωρίζεις, απορείς αφού δεν έγινε τίποτα σπουδαίο.
Αλλά δεν χρειάζεται να γίνει ένα σπουδαίο. Η καταπόνηση για χρόνια κάποια στιγμή θα φέρει το σπάσιμο.
Έτσι και το πανί που το βλέπει ο ήλιος καθημερινά κάποια στιγμή ξαφνικά θα διαλυθεί».
Μετά γυρνούσε σπίτι του, διάβαζε λίγο ακόμα και πήγαινε για ύπνο. Ήταν ήρεμος κι ευτυχισμένος. Η μόνη με την οποία μιλούσε στην οικογένεια ήμουν εγώ.
Χτες με ειδοποίησε η κυρά Μάγδα ότι δεν είναι καλά. Πέταξα κι έφτασα δίπλα του σε μισή μέρα.
Όταν μπήκα σπίτι του τον βρήκα στο κρεβάτι χάλια αλλά με καθαρές ριγέ μπυτζάμες, τριζάτα σεντόνια, μια κούπα χαμομήλι και ένα βιβλίο στο χέρι.
Χαμογέλασε με όλο του το μούτρο όταν με είδε. Και μετά με μάλωσε που άφησα τις δουλειές μου και ήρθα.
-Τι κάνεις παππού; τον ρώτησα προσπαθώντας να κρύψω άτσαλα την αγωνία μου.
-Προσπαθώ να καταλάβω ποιες από τις 8 άγνωστες διαστάσεις του σύμπαντος είναι η πιο ωραία για να μετεγκατασταθώ, μου είπε και ανέμισε το βιβλίο.
Το πήρα στα χέρια μου. Ήταν ένα βιβλίο που ανέλυε τη θεωρία των υπερχορδών, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της οποίας υπάρχουν, όπως μου εξήγησε, παράλληλα σύμπαντα αόρατα για μας που ζούμε στις τρεις διαστάσεις.
-Σοβαρά τώρα παππού, λες να αληθεύει αυτό; Λες να είμαστε κλεισμένοι σε μια γυάλα σαν ψάρια και να νομίζουμε ότι αυτό είναι όλο, ενώ έξω είναι το σπίτι, η πόλη, ο κόσμος, ο γαλαξίας; Λες να είμαστε κοντόφθαλμοι σαν χρυσόψαρα;
-Θα σου πω σε λίγο μετά λόγου γνώσεως, μου είπε και γέλασε περιπαικτικά. Με ξέρεις εμένα τι ψαχτήρι είμαι.
Θα βρω τρόπο, θα βρω ταχυδρόμο με άδεια κυκλοφορίας μεταξύ συμπάντων και θα σε ειδοποιήσω. Υπόσχεση!
Σκάσαμε στα γέλια και αγκαλιαστήκαμε. Το βράδυ πέθανε ήσυχα στον ύπνο του.
Και ξαφνικά κατάλαβα τι θα πει ακριβώς «θανάτω θάνατον πατήσας» και τον ζήλεψα.
Καλό ταξίδι παππού. Θα χω το νου μου για τον ταχυδρόμο σου.
“Έπρεπε να γεράσω , αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια.
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε
περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαιδέψουν και στο τέλος θα σου
κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν. Χάσιμο χρόνου. Θα το δείς κι εσύ όσο
μεγαλώνεις. ”
Θανάσης Βέγγος
«Θεραπευτικές Κατοικίες», ένα ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους από τον παραγωγό Ντάνιελ Μάκλερ, το οποίο καταγράφει τη δουλειά της Οργάνωσης «Οικογενειακή Φροντίδα» στο Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, ένα πρόγραμμα, που στην εποχή των φαρμακευτικών κοκτέιλ και των ψυχιατρικών διαγνώσεων διά βίου, βοηθά τους ανθρώπους να θεραπευτούν από την ψύχωση χωρίς φάρμακα.
Η Οργάνωση, με εμπειρία πάνω από 20 χρόνια, προσφέρει σε ανθρώπους που έχουν εγκαταλειφθεί από την παραδοσιακή ψυχιατρική την ευκαιρία να ξεκινήσουν μια τελείως καινούργια ζωή φιλοξενούμενοι σε οικογένειες, κυρίως αγροτικές οικογένειες στη Σουηδική επαρχία.
Οι οικογένειες που φιλοξενούν επιλέγονται όχι με βάση κάποιες ψυχιατρικές γνώσεις, αλλά για τη σταθερότητα, την ενσυναίσθηση και την επιθυμία τους να προσφέρουν. Οι άνθρωποι ζουν με αυτές τις οικογένειες για πάνω από ένα χρόνο ή δύο και γίνονται αναπόσπαστο μέρος ενός οικογενειακού συστήματος που λειτουργεί. Μέλη του προσωπικού προσφέρουν εντατική ψυχοθεραπεία στους άμεσα ενδιαφερόμενους και εντατική εποπτεία στις οικογένειες που φιλοξενούν.
Η Οργάνωση «Οικογενειακή Φροντίδα» αποφεύγει να χρησιμοποιεί διαγνώσεις, διαθέτει μια δομή που βοηθά τους ανθρώπους να διακόψουν τα ψυχοφάρμακα με ασφαλή τρόπο και προσφέρει τις υπηρεσίες της δωρεάν στο πλαίσιο της Σουηδικής κοινωνικής ιατρικής.
Το ντοκιμαντέρ «Θεραπευτικές Κατοικίες» συγκεντρώνει συνεντεύξεις από άμεσα ενδιαφερόμενους, αγροτικές οικογένειες και μέλη του προσωπικού παρουσιάζοντας ένα δυναμικό όραμα για τη θεραπεία χωρίς φάρμακα. Παράλληλα, αποτελεί μια αποκαλυπτική κριτική του ιατρικού μοντέλου της ψυχιατρικής.
To ντοκιμαντέρ ( με Ελληνικους υποτιτλους ) μπορειτε να παρακολουθησετε εδω : https://youtu.be/vOkT5376MfI
πηγη : http://koinonikokafeneio.gr
Πώς θα σας φαινόταν ένα σχολείο, όπου οι μαθητές αντί να χασμουριούνται και να βαριούνται, θα μαθαίνουν αγγειοπλαστική, τα μυστικά των φυτών, θα παίζουν μαξιλαροπόλεμο, θα συνεργάζονται μεταξύ τους και με τον δάσκαλο, θα ανεβάζουν θεατρικές παραστάσεις; Αυτά και άλλα πολλά ενδιαφέρονται θέματα-προτάσεις θίγει η ταινία μικρού μήκους
«Ας φανταστούμε το σχολείο των ονείρων μας», που έρχεται από τη Νάξο. Γυρίστηκε από τους μαθητές της Α’ Τάξης του Ολοήμερου Δημοτικού Σχολείου Βίβλου Νάξου και τον Νικόλαο Βιντζηλαίο και πήρε το 1ο Βραβείο στον 1ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Δημιουργικής Έκφρασης Μαθητών Δημοτικών Σχολείων.
Ο διαγωνισμός διοργανώθηκε από το Πανεπιστήμιο Κρήτης, τη διεύθυνση ΣΕΠΕΔ του Υπουργείου Παιδείας και το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο. Απολαύστε την ταινία! ( πηγη : http://www.athensvoice.gr )
«Ας φανταστούμε το σχολείο των ονείρων μας»
Ο δασκαλος Νικολαος Βιντζηλαιος σημειωνει :
” Η ταινία μικρού μήκους δημιουργήθηκε από τις ιδέες και τη φαντασία των μαθητών. Μέσα από βιωματικές ασκήσεις χαλάρωσης και ανάπτυξης εμπιστοσύνης, άφησαν τη φαντασία τους ελεύθερη και εξέφρασαν ιδέες για το σχολείο των ονείρων τους. Ερωτήθηκαν και οι υπόλοιποι μαθητές του σχολείου, αποτυπώνοντας τη σκέψη τους μέσα από παραγωγή γραπτού λόγου. Όλα τα παραπάνω τα έκαναν σενάριο και με την αρωγή φορέων και παραγόντων ολοκληρώθηκε το συγκεκριμένο project. Έτσι μεταξύ των άλλων, αποτυπώνονται τα άτυπα περιβάλλοντα μάθησης, η βιωματική μάθηση, το άνοιγμα του σχολείου στην κοινωνία, η παιγνιώδης αναδυόμενη μάθηση, η διαθεματικότητα, η ομαδοσυνεργατική διδασκαλία και οι ΤΠΕ στην εκπαίδευση “.
Το μικρό μου παιδί
Το μικρό μου παιδί
σοβαρή αταξία έκανε πάλι.
Στο πεζούλι του σύμπαντος σκαρφάλωσε
σκούντηξε με το χέρι του
το κρεμασμένο
στον τοίχο τ’ ουρανού
κόκκινο πιάτο,
κι έχυσε όλο το φως επάνω του.
Ο Θεός απόρησε
που είδε τον ήλιο
ντυμένο με ρούχα παιδικά
να κατεβαίνει τρέχοντας
της φαντασίας μου τη σκάλα
και να έρχεται σ’ εμένα.
Κι εγώ κάθομαι τώρα
και μαλώνω αυστηρά
το μικρό μου παιδί
ενώ κλέβω κρυφά
τον χυμένο επάνω του ήλιο.
Κική Δημουλά
—
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του χαρίζεις αγκαλιές και χάδια και να τον φροντίζεις. Για να ξέρει τι επιτρέπεται στους άλλους, όχι λιγότερα, και σε αυτούς να δίνει τα πιο πολλά, τα πιο ιδιαίτερα και τα πιο ξεχωριστά.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του προσφέρεις ταξίδια, από αυτά που κάνεις με κλειστά μάτια.
Να τον αφήνεις να ταξιδεύει με όλες του τις αισθήσεις.
Να μυρίζει μυρωδιές, να γεύεται γεύσεις, να βλέπει εικόνες, να αγγίζει σώματα και να ακούει μελωδίες που κανείς δεν μύρισε, δεν γεύτηκε, δεν είδε, δεν άγγιξε και δεν άκουσε… γιατί είναι ο μόνος που κατάφερε να ταξιδέψει ως εκεί.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον σκορπίζεις στα χθες και τα αύριο.
Να τον αφήνεις να απολαμβάνει το τώρα. Μην δίνεις χώρο σε κανένα νοσταλγικό παρελθόν και σε κανένα φοβισμένο μέλλον. Να τον αγαπάς για το «εδώ» του και το «τώρα».
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του δίνεις ευκαιρίες και ανάσες . Ευκαιρίες ακατόρθωτες για τους άλλους και ανάσες βαθιές, κοφτές, της έκπληξης και του θάρρους.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να τον αφήνεις να παίζει σε γειτονιές με άλλα παιδιά και αν δεν βρίσκεις παιδιά να ψάχνεις να του βρεις για νέες γειτονιές .
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του επιτρέπεις να ονειρεύεται και όταν τα όνειρα του παύουν να έχουν χρώμα να του αλλάζεις βλέμματα και όψεις.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον χαραμίζεις σε αγκαλιές που είναι αλλού από το «εκεί» του. Ευκαιριακές και επιφανειακές αγκαλιές να μην του προσφέρεις.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να του μαθαίνεις συναισθήματα. Να ξέρει τι είναι πόνος, τι είναι γέλιο, τι είναι ερωτάς και δάκρυ. Και να μάθαίνει να επιλέγει από μόνος του τι θέλει και για τι ψάχνει.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον κουράζεις στις σκέψεις και τα ενδεχόμενα.
Να του χαρίζεις αυθόρμητες στιγμές χωρίς δεύτερες και τρίτες σκέψεις.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην του σβήνεις τα σημάδια, τις πληγές και τις ρυτίδες.
Γιατί αυτά είναι οι αναμνήσεις που έζησε, οι χαρές και τα πάθη που ένιωσε, οι άνθρωποι που συνάντησε. Όλα αυτά τον έφεραν στο «σήμερα» του.
Μην του τα σβήνεις.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην του κρατάς μυστικά. Μοιράσου μαζί του την δική σου «αλήθεια». Να του λες τους φόβους σου, τις σκέψεις σου, τους στόχους σου, όλα όσα η καρδιά θα ακούσει και θα σε πάει εκεί που θες.
Να αγαπάς τον εαυτό σου. Να μην τον βολεύεις σε στριμωγμένες γωνιές και σε καλούπια. Να τον περπατείς σε αλάνες και σε δρόμους που ο αέρας είναι καθαρός και οι άνθρωποι αλητεύουν κάτω από αστέρια και ήλιους.
Να αγαπάς τον εαυτό σου, να του το λες κάθε μέρα πόσο πολύ τον αγαπάς. Να τα ακούει, να το θυμάται για να μπορείς και εσύ να θυμάσαι πως αν δεν αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου, κανένας δε θα βρεθεί να το κάνει για εσένα.
Σε αγαπάς;
Να αγαπάς τον εαυτό σου για να σε Αγαπάς…
ΜΑΡΩ ΒΕΡΛΗ
Σύνορα Κροατίας-Σερβίας. Προσβάσιμη μόνο με αυτοκίνητο μέσω χιλιομέτρων σκονισμένου δρόμου ανάμεσα σε Κροατία και Σερβία, με σημερινό πληθυσμό μηδέν κατοίκους, μια νέα χώρα ξεπροβάλλει που ίσως να διαμορφώσει το πολιτικό μέλλον του κόσμου. Είναι μια απομονωμένη περιοχή όπου το κατάφυτο δάσος συναντά τη λευκή άμμο σε μια δυτική όχθη του ποταμού Δούναβη. Τα μόνα σημάδια ζωής εκεί γύρω είναι ένα ερειπωμένο κτίριο με μια περίεργη σημαία να κυματίζει έξω και διάφορα μη οικόσιτα ζώα. Η Liberland είναι ένα αυτοαποκαλούμενο «μικρο-έθνος», που ιδρύθηκε επίσημα στις 13 Απριλίου. Καταλαμβάνει μόλις εφτά τετραγωνικά χιλιόμετρα, σε μια περιοχή μεταξύ Σερβίας και Κροατίας, στα δυτικά του Δούναβη. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Liberland, ο ιδρυτής του μικρο-έθνους ,Vít Jedlicka, επωφελήθηκε από μια συνοριακή διαφωνία μεταξύ Κροατίας και Σερβίας, καθώς καμιά από τις δύο χώρες δεν έχει διεκδικήσει ως τώρα αυτό το κομμάτι γης. Σε αυτή την ουδέτερη ζώνη, ο Τσέχος φιλελεύθερος πολιτικός, που συντάσσεται με τους Ευρωσκεπτικιστές, σκέφτηκε να δημιουργήσει τη Liberland, ένα μέρος όπου κάποιος θα μπορεί «να ζει και να επιτρέπει στον άλλο να ζει». Βασική μέριμνα του Jedlicka είναι οι πολίτες να έχουν προσωπική και οικονομική ελευθερία και παράλληλα η παρεμβατικότητα του κράτους να είναι περιορισμένη, κρατώντας τη φορολογία και τις ρυθμίσεις στο μίνιμουμ. Με λίγα λόγια, η ευημερία των κατοίκων της. Οι προϋποθέσεις για να εξασφαλίσει ο ενδιαφερόμενος πολίτης την ιθαγένεια είναι να σέβεται τα ατομικά δικαιώματα και τις απόψεις των άλλων και να μην έχει μητρώο ή παρελθόν σε ναζιστικό ή κομμουνιστικό κόμμα. Άλλα προσωπικά δεδομένα όπως το εισόδημα, η χώρα του αιτούντος, οι σεξουαλικές προτιμήσεις και η κοινωνική τάξη, δεν παίζουν κανένα ρόλο. Άλλωστε, «όσο πιο διαφορετικοί είμαστε μεταξύ μας, τόσο πιο πολύ τονίζεται η έννοια της ελευθερίας», λέει ο κύριος Jedlicka. «Κύρια επιδίωξή μας είναι η ευτυχία όλων των πολιτών της Liberland», τονίζει. Το νομικό σύστημα της Liberland θα οικειοποιηθεί «καλά στοιχεία» ξένων συστημάτων από χώρες όπως η Ελβετία, καθώς και κάποια μέρη του Αμερικανικού Συντάγματος. Η φορολογία θα είναι προαιρετική. Οι πολίτες θα χρηματοδοτούν μόνο συγκεκριμένα αναπτυξιακά έργα και οι βασικές κρατικές υπηρεσίες θα προσφέρονται μέσω εθελοντικής προσφοράς. Ήδη οι υποψήφιοι πολίτες της Liberland προσφέρουν την εμπειρία τους ώστε να αξιοποιηθεί σχετικά με την πολεοδομία, την ηλιακή ενέργεια και τις τηλεπικοινωνίες. Η χώρα αυτή δεν σκοπεύει να έχει στρατό. Μόνο μια κυβέρνηση 10-20 ατόμων, αστυνομική δύναμη και μια πολιτική ελεύθερης διάβασης από τα σύνορα. «Δείχνουμε ένα νέο μοντέλο, που ίσως θα μπορέσει να βοηθήσει και άλλες χώρες», λέει ο Jedlicka και επισημαίνει πως ήδη μια χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης τους έχει προσεγγίσει επίσημα. Το σερβικό υπουργείο Εξωτερικών δεν φαίνεται να βλέπει με καλό μάτι τη Liberland αφού όπως δήλωσε στο CNN, «τη θεωρεί μια επιπόλαιη πράξη που δεν χρειάζεται κανένα περαιτέρω σχόλιο». Ο πρόεδρος της Κροατίας απέφυγε να κάνει οποιαδήποτε δήλωση και αναφέρθηκε μόνο σε «ανούσια πειράματα που είναι απλώς περιστασιακά». «Έχουμε αποφασίσει να ξεκινήσουμε από το μηδέν και να δείξουμε το πόσο λίγα χρειάζονται για να λειτουργήσει μια κοινωνία. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας αποκαλούν “δεξιούς” αλλά δεν είμαστε. Είμαστε εδώ για τους πλούσιους; Όχι. Είμαστε για τους φτωχούς; Ούτε. Αυτό το έργο έχει χώρο για όλους και αυτό είναι που το κάνει φανταστικό. Είμαστε ένα έθνος ανθρώπων που δεν είναι ευχαριστημένοι με το τωρινό status quo, που περιλαμβάνει μεγάλη κρατική παρέμβαση και υψηλή φορολογία. Και τι είναι αυτό που κάνει πραγματικό ένα έθνος, αν όχι μια κοινή αίσθηση και προσέγγιση σε κάτι;» λέει ο πρόεδρος της μικρής νέας χώρας. Η Liberland φαντάζει ακόμα ουτοπική και οι συνθήκες δημιουργίας και λειτουργίας της την κάνουν να αγγίζει τα όρια του σουρεαλισμού, αφού ο Vit Jedlicka εκλέχθηκε ως ο πρώτος πρόεδρος της χώρας λόγω απουσίας άλλων υποψηφίων και χάρη στις ψήφους των συνιδρυτών γονιών του και της κοπέλας του, που τώρα είναι η πρώτη κυρία της χώρας. Παρ’ όλα αυτά, η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη αφού μόνο την πρώτη εβδομάδα της δημοσιοποίησης της Liberland, οι αιτήσεις από όλο τον κόσμο έφτασαν τις 220.000. Η Liberland βέβαια έχει σκοπό να γίνει το νέο σπίτι περίπου 35.000 ατόμων. Αναμένουμε τη συνέχεια του εγχειρήματος που, σύμφωνα με δηλώσεις του Jedlicka, «αυτό που έμοιαζε με όνειρο, πλέον φαντάζει πραγματικά πιθανό».
[Πηγή: www.doctv.gr]
Υπάρχει μια φυλακή όπου οι κρατούμενοι ζουν σχεδόν μια φυσιολογική ζωή: η φυλακή της Kerava στη Φινλανδία, όπου το σωφρονιστικό σύστημα είναι μια αναπνοή πριν την επανένταξη στην κοινωνία. Εκεί δεν υπάρχουν ερμητικά κλειστές πύλες ή φύλακες με στολές και προτεταμένα όπλα. Οι κρατούμενοι εργάζονται και κερδίζουν περίπου 8 δολάρια την ώρα. Καλλιεργούν λαχανικά σε θερμοκήπια, έχουν κινητά τηλέφωνα, πηγαίνουν στην πόλη για τα ψώνια τους και κάθε δύο μήνες παίρνουν τρεις ημέρες άδεια. Μερικές φορές πάνε μαζί με τους επόπτες για ψάρεμα ή κάμπινγκ. Πολλοί επιλέγουν να μελετήσουν για ένα πτυχίο πανεπιστημίου αντί να εργάζονται. Και μάλιστα επιδοτούνται από το κράτος γι’ αυτό. Η σχέση κρατουμένων και φυλάκων δεν είναι ούτε βίαιη, ούτε μιλιταριστική. Αποκαλούν ο ένας τον άλλον με τα μικρά τους ονόματα. Οι φρουροί είναι άοπλοι και φορούν πολιτικά ρούχα ή στολές με εμβλήματα, όπως επωμίδες. Υπάρχουν μόλις 10 πυροβόλα όπλα σε αυτή τη φυλακή και είναι όλα σε ασφαλές σημείο. Οι φύλακες αναφέρονται συνήθως ως «διαχειριστές» ή «μάνατζερ» ενώ οι κρατούμενοι αναφέρονται ως «πελάτες» ή, αν είναι πολύ νέοι, ως «μαθητές». Οι ανοιχτές φυλακές υπάρχουν στη Φινλανδία από το 1930. Τότε, ήταν περισσότερο σαν αποικίες εργασίας. Στις μέρες μας, είναι το τελευταίο βήμα της ποινής φυλάκισης προτού οι κρατούμενοι μεταβούν και πάλι πίσω στην κανονική ζωή. Λίγες δεκαετίες πριν, η Φινλανδία είχε ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά φυλακισμένων σε όλη την Ευρώπη. Στη δεκαετία του ’60, μετά από εκτενείς έρευνες των Σκανδιναβών, αποδείχτηκε ότι η φυλάκιση δεν ήταν αποτελεσματική. Τις επόμενες τρεις δεκαετίες, η Φινλανδία αναμόρφωσε εντελώς το σύστημα κράτησης και σταδιακά κατέληξε να έχει το χαμηλότερο ποσοστό φυλακισμένων σε όλη την Ευρώπη, με μηδενική αύξηση της εγκληματικότητας. Οι ανοιχτές φύλακες όχι μόνο είναι αποτελεσματικές και πολιτισμένες αλλά κοστίζουν και πολύ λιγότερο. Εξαλείφοντας την ανάγκη για επιπλέον συστήματα ασφαλείας και προσωπικό, και στεγάζοντας τους ανθρώπους ουσιαστικά σε κοιτώνες, το κόστος ανά κρατούμενο πέφτει σχεδόν στο 1/3. Το φινλανδικό σύστημα του σωφρονισμού έχει το ίδιο βασικό συστατικό με το σύστημα της παιδείας -ένα από τα καλύτερα στον κόσμο: σεβασμό προς τον άνθρωπο και πρόθεση να του δώσει όλα τα εφόδια για αυτοβελτίωση. H περίπτωση των φυλακών της Kerava αποδεικνύει ότι ένα σωφρονιστικό σύστημα μπορεί να είναι αποτελεσματικό, οικονομικό και πολιτισμένο, και να κάνει αυτό για το οποίο προορίζονται οι φυλακές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Όσοι δουλεύουν, φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους. Όσοι δεν δουλεύουν, φοβούνται μη δεν βρουν ποτέ δουλειά.
Όποιος δεν φοβάται την πείνα, φοβάται το φαγητό. Οι οδηγοί αυτοκινήτων φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν τα αυτοκίνητα.
Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να τα πει. Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς, οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων, τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων.
Ζούμε στα χρονια του φοβου. Φοβάται η γυναίκα τη βία του άντρα και ο άντρας την άφοβη γυναίκα. Φόβος των κλεφτών, φόβος της αστυνομίας.
Φόβος της πόρτας χωρίς κλειδαριά, του χρόνου χωρίς ρολόγια, του παιδιού χωρίς τηλεόραση, φόβος της νύχτας χωρίς υπνωτικά χάπια και φόβος της ημέρας χωρίς διεγερτικά χάπια.
Φόβος του πλήθους, φόβος της μοναξιάς, φόβος απ’ όσα έγιναν και για όσα θα γίνουν, φόβος του θανάτου, φόβος της ζωής.
*Ο μεγάλος Ουρουγουανός δημοσιογράφος και συγγραφέας έφυγε στις 13 Απριλίου του 2015.
Κυνηγημένος από τις περισσότερες δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα αλλά και σύμβουλος, μαζί με τον Ταρίκ Αλί, στο δίκτυο Telesur.Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο ήταν συγγραφέας, χρονικογράφος και δημοσιογράφος. Από τα πιο γνωστά έργα του είναι: Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής, Μέρες και νύχτες αγάπης και πολέμου, Ένας κόσμος ανάποδα. Ο Γκαλεάνο είναι επίσης θερμός υπερασπιστής των κοινωνικών και πολιτικών ελευθεριών, και ενώνει τη φωνή του με νομπελίστες συγγραφείς όπως οι Gabriel Garcia Marquez, Marco Benedetti, Mayra Montero. Έχει τιμηθεί με το βραβείο Casa de las Americas, το American Book Award και με το Βραβείο για την Πολιτισμική Ελευθερία του Ιδρύματος Λάναν.
πηγη : http://www.o-klooun.com
Εκείνος που δεν άντεξε τ’ αστέρια
γνωρίζει τη λεπίδα του κενού και ουρλιάζει.
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
Το σκάκι
Έλα να παίξουμε.
Θα σου χαρίσω τη βασίλισσά μου
(Ήταν για μένα μια φορά η αγαπημένη
Τώρα δεν έχω πια αγαπημένη)
Θα σου χαρίσω τους πύργους μου
(Τώρα πια δεν πυροβολώ τους φίλους μου
Έχουν πεθάνει καιρό πριν από μένα)
Κι ο Βασιλιάς αυτός δεν ήτανε ποτέ δικός μου
Κι ύστερα τόσους στρατιώτες τι τους θέλω;
(Τραβάνε μπρος, τυφλοί, χωρίς καν όνειρα)
Όλα, και τ’ άλογά μου θα στα δώσω
Μονάχα ετούτον τον τρελό μου θα κρατήσω
Που ξέρει μόνο σ’ ένα χρώμα να πηγαίνει
Δρασκελώντας τη μια άκρη ως την άλλη
Γελώντας μπρος στις τόσες πανοπλίες σου
Μπαίνοντας μέσα στις γραμμές σου ξαφνικά
Αναστατώνοντας τις στέρεες παρατάξεις.
Κι αυτή δεν έχει τέλος η παρτίδα.
ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
…Κι ήθελε ακόμα πολύ φως να ξημερώσει. Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα.
ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
…Πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω μέσα στις φλόγες.
Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες
Καλά φάγαμε καλά ήπιαμε
Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ως εδώ Μικροζημιές και μικροκέρδη συμψηφίζοντας Το θέμα είναι τ ώ ρ α τι λες
ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ
«Χρειάζονται οι στρατιώτες για να φυλάνε τα σύνορα
Τα σύνορα χρειάζονται για να υπάρχουνε οι στρατιώτες
Τα σύνορα και οι στρατιώτες για να μην
αφήνουν Να κάνουν τη δουλειά τους
Οι νόμοι του Ήλιου κι η Ποίηση».
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ, π.Κ. (προ Κω).
«στρατηγέ τι ζητούσες στη Λάρισα
συ ένας Υδραίος;»
ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ (Μπολιβάρ)
«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δε θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές το πρόσωπό σου θα ματώσει απ’ τις σφαίρες –μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή».
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ
Όλο μου το τραγούδι ένα δέντρο
από το αίμα ποτισμένο των φονιάδων
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
«Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.»
Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
«Φίλε: αν νομίζεις πως δεν ήρθα πάλι αργά,
δείξε μου κάποιο δρόμο
Εσύ που ξέρεις τουλάχιστον πως γυρεύω ένα τίποτα
για να πιστέψω πολύ και να πεθάνω».
Μανολης Αναγνωστακης
Άκου λοιπόν: Είτε φταις είτε όχι: Σαν δε μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που: Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο δεν έχουμε ελπίδα.
Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.
Μπερτολντ Μπρεχτ
«Σεσημασμένος είμαι. Έχετε τα γραφικά μου αποτυπώματα
μπορείτε να με αναγνωρίσετε, όχι όμως και να με διαβάσετε ούτε να με διαβείτε. Ποντάρατε στο μαύρο μου και χάσατε
Ποντάρατε στο κόκκινό μου, πάλι χάσατε
κακή ζαριά ήμουνα στα χέρια σας».
ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ, «Έως…»
Μην αμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας έχει πολύ ξηρασία.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΣΤΣΑΡΟΣ
Ἔχω κάτι σπασμένα φτερά.
Δὲν ξέρω κὰν γιατί μας ἦρθε
τὸ καλοκαίρι αὐτό.
Γιὰ ποιὰν ἀνέλπιστη χαρά,
γιὰ ποιὲς ἀγάπες,
γιὰ ποιὸ ταξίδι ὀνειρευτό.
Κ.Γ. Καρυωτάκης
“Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι
Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά
Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδάμε!”
Οδυσσέας Ελύτης.
Γυρίζει μόνος
στα χείλη του παντάνασσα σιωπή
συνέχεια των πουλιών τα μαλλιά του.
Ωχρός
με βουλιαγμένα όνειρα κι ανέγγιχτος
νερό τρεχάμενο στα ρείθρα, ωχρός
έλληνας.
Πάντα ο δρόμος μες στα μάτια του
κι η λάμψη απ’ τη φωτιά
που καταλύει
τη νύχτα.
Γυρίζει μόνος
στα χέρια του κλαδί από ελιά
γεμάτος πόνο χάνεται στα δειλινά
αισθάνεται
πως όλα χάθηκαν.
Μην του μιλάτε είναι άνεργος
τα χέρια στις τσέπες του
σαν δυο χειροβομβίδες.
Μην του μιλάτε, δε μιλούν στους καθρέφτες.
Άνθη της λεμονιάς
λουλούδια του ανέμου
στεφάνωσέ τον Άνοιξη
τον κλώθει ο θάνατος.
Νίκος Καρούζος Πέντε Ποιήματα Μες Στο Σκοτάδι
«Κι αυτοί και κείνοι μας πολτοποιήσανε
μας έχουν κάνει –το λαό!–
μια μάζα ευκολομάσητη γλοιώδη
σαν μπάμιες καζανιού».
ΑΡΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
Γέλασε
ο μαύρος κόκορας
όταν του είπαν πως θα τον σφάξουν
όταν όμως ήρθε η ώρα
η κακή του ώρα
έκλαψε ο μαύρος κόκορας
έκλαψε ο μαύρος κόκορας.
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ Ο ΜΑΥΡΟΣ ΚΟΚΟΡΑΣ
Εκείνος που δεν άντεξε τ’ αστέρια
γνωρίζει τη λεπίδα του κενού και ουρλιάζει.
ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ
Ξέφυγα από τους καρχαρίες
Και νίκησα τους τίγρεις
Μ’ έφαγαν όμως
Οι κοριοί.
Μπέρτολντ Μπρεχτ
Ας μη το κρύβουμε
διψάμε για ουρανό!
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
