Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»
Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα Συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα»
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή: «Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε o Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο
μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».
Μια μέρα o γάιδαρος ενός αγρότη έπεσε σε ένα πηγάδι.
Το ζώο φώναζε απελπισμένα για ώρες κι ο αγρότης προσπαθούσε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει. Τέλος, αποφάσισε ότι το ζώο ήταν γέρικο, και τα έξοδα που απαιτούνταν για να το βγάλει από το πηγάδι ήταν πολλά. Δεν άξιζε τον κόπο να προσπαθήσει να σώσει τον γάιδαρο. Το μόνο που σκέφτηκε να κάνει ήταν να το θάψει ζωντανό.
Κάλεσε όλους τους γείτονές του να έρθουν και να τον βοηθήσουν. Πήραν όλοι από ένα φτυάρι και άρχισαν να πετάνε χώματα στο πηγάδι. Στην αρχή, ο γάιδαρος συνειδητοποίησε τι συνέβαινε και φώναξε φρικτά. Μετά όμως, προς έκπληξη όλων, ησύχασε.
Λίγα φορτία χώμα αργότερα, ο γεωργός κοίταξε κάτω το πηγάδι κι έμεινε έκπληκτος με αυτό που είδε.
Ήταν κάτι καταπληκτικό!!!!
Με κάθε φτυαριά χώμα που έπεφτε στην πλάτη του, ο γάιδαρος τιναζόταν και να έκανε ένα βήμα προς τα πάνω.
Οι γείτονες του αγρότη συνέχισαν να πετάνε φτυαριές χώμα πάνω στο ζώο, κι αυτό κάθε φορά τιναζόταν κι έκανε ένα βήμα προς τα πάνω. Πολύ σύντομα, όλοι ήταν έκπληκτοι με το γαϊδούρι να έχει φτάσει στην επιφάνεια του πηγαδιού.
Η ζωή μπορεί να φέρει σε σας πολλές φτυαριές από σκουπίδια μέσα στο πηγάδι της ζωής σας. Να θυμάστε όμως πως κάθε ένα από τα προβλήματά σας αυτά είναι ένα εφαλτήριο. Μπορούμε να βγούμε από τα βαθύτερα πηγάδια απλά με ένα τίναγμα. Πατάμε πάνω στο πρόβλημα και κάνουμε ένα βήμα πάνω.
Eρώτηση Δημοσιογράφου: Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;
Καστοριάδης: Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.
Δημοσιογράφος: Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.
Καστοριάδης: Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει.
Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο, (: Είπαμε ότι ο ορισμός της ελληνκότητας είναι το «ΟΥΧ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΕΙΝ*, ιδέες- ΔΟΓΜΑΤΑ & ανθρώπους- ΔΕΣΠΟΤΕΣ»).
Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής, (: ελληνιστικό = σαν ελληνικό), οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των «δυνατών» και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ΄ αυτήν του Πεκίνου.
Δημοσιογράφος: Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ΄ αυτή την περίοδο;
Καστοριάδης: Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ΄ αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία**. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.
Δημοσιογράφος: Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;
Καστοριάδης: Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.
Δημοσιογράφος: Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;
Καστοριάδης: Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με «ταξικά» συμφέροντα.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.
Δημοσιογράφος: Θέλετε να πείτε ό,τι έγινε -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη;
Καστοριάδης: Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956: «Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι
*Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.
Πηγή: Βιβλίο, Η ελληνική ιδιαιτερότητα- Τόμος Β΄, εκδόσεις Κριτική
Ο μύθος λέει οτι πριν ακόμα υπάρξει η ανθρωπότητα, μαζεύτηκαν διάφορα τελώνια για να σκαρώσουν μια φάρσα. Λέει ένα από αυτά:
«Πολύ σύντομα θα δημιουργηθούν οι άνθρωποι. Δεν είναι δίκαιο να έχουν τόσες αρετές και τόσες δυνατότητες. Κάτι πρέπει να κάνουμε για να τους είναι πιο δύσκολο να πάνε μπροστά. Να τους γεμίσουμε διαστροφές κι ελαττώματα… Αυτό θα τους καταστρέψει».
Το μεγαλύτερο στα χρόνια τελώνιο, λέει:
«Προβλέπεται να έχουν ελαττώματα και διπροσωπία αλλά αυτό θα τους κάνει απλώς πιο ολοκληρωμένους. Νομίζω οτι πρέπει να τους στερήσουμε κάτι που, όπως και να ’ναι θα τους κάνει να ζουν κάθε μέρα κι από μια καινούργια πρόκληση».
«Τι πλάκα θα ’χει!!!» είπαν όλα μαζί.
Αλλά ένα νεαρό και πονηρό τελώνιο, από μια γωνιά, σχολιάζει:
«Πρέπει να τους πάρουμε κάτι σημαντικό… αλλά τί;»
Μετά από πολλή σκέψη, το μεγαλύτερο αναφωνεί:
«Το βρήκα! Θα τους πάρουμε το κλειδί της ευτυχίας».
«Θαυμάσια… φανταστική… καταπληκτική ιδέα!» φωνάζουν τα τελώνια χορεύοντας γύρω από ένα τεράστιο καζάνι.
Το γέρικο στοιχειό συνεχίζει:
«Το πρόβλημα είναι πού να το κρύψουμε για να μη μπορέσουν να το βρουν».
Το πρώτο τελώνιο ξαναπαίρνει το λόγο:
«Να το κρύψουμε στην κορυφή του πιο ψηλού βουνού του κόσμου».
Αμέσως, όμως, ένα άλλο τελώνιο απαντά:
«Όχι. Μην ξεχνάτε πως θα έχουν δύναμη και θα είναι πεισματάρηδες. Εύκολα, κάποια στιγμή, μπορεί ν’ ανέβει κάποιος και να το βρει, κι άμα το βρει ένας θ’ ακολουθήσουν όλοι, και τότε πάει, τελείωσε η πρόκληση».
Ένα τρίτο τελώνιο προτείνει:
«Να το κρύψουμε στο βυθό της θάλασσας».
Ένα τέταρτο, παίρνει το λόγο και απαντά:
«Όχι. Θυμηθείτε πως είναι περίεργοι. Κάποια στιγμή θα κατασκευάσουν μια συσκευή για να μπορούν να κατεβαίνουν στο βυθό, και τότε θα το βρουν πολύ εύκολα».
Το τρίτο τελώνιο λέει:
«Να το κρύψουμε σε έναν πλανήτη μακριά από τη Γη».
Οι άλλοι όμως απαντούν:
«Όχι. Μη ξεχνάς την ευφυία τους. Μια μέρα, κάποιος θα κατασκευάσει ένα πλοίο με το οποίο θα μπορούν να ταξιδέψουν σε άλλους πλανήτες και θα το ανακαλύψουν».
Ένα γέρικο τελώνιο που είχε μείνει μέχρι τώρα σιωπηλό κι αφουγκραζόταν τις προτάσεις των άλλων, σηκώνεται, πάει στο κέντρο και λέει:
«Νομίζω πως ξέρω που πρέπει να το βάλουμε για να μην μπορέσουν πραγματικά να το βρουν. Πρέπει να το βάλουμε εκεί που δεν θα έψαχναν ποτέ».
Γυρνάνε όλοι έκπληκτοι και ρωτάνε μ’ ένα στόμα:
«Πού;»
Το γέρικο τελώνιο απαντά:
«Θα το κρύψουμε μέσα τους… πολύ κοντά στην καρδιά τους…»
Τα χειροκροτήματα πολλαπλασιάζονται, κι αρχίζουν να γελάνε όλα μαζί:
«Χα.. χα.. χα..! Θα ψάχνουν να το βρουν απ’ έξω, απελπισμένοι, και δεν θα ξέρουν πως το έχουν συνεχώς μαζί τους».
Ο νεαρός σκεπτικιστής σημειώνει:
«Οι άνθρωποι θα έχουν βαθιά επιθυμία να γίνουν ευτυχισμένοι, κι αργά ή γρήγορα θα βρεθεί ένας αρκετά σοφός ώστε να ανακαλύψει που βρίσκεται το κλειδί. Και τότε, θα το πει σε όλους».
«Μπορεί να γίνει κι έτσι» λέει το πιο ηλικιωμένο τελώνιο, ωστόσο, οι άνθρωποι θα έχουν επίσης μια έμφυτη δυσπιστία για τα πιο απλά πράγματα. Αν ποτέ υπάρξει αυτός ο άνθρωπος και αποκαλύψει πως το μυστικό κρύβεται μέσα στον καθένα… κανένας δεν θα τον πιστέψει».
Ο Θεοφάνης Ματσόπουλος είναι ο νεότερος δημιουργός ψηφιακών παραστάσεων για πλανητάρια παγκοσμίως. Εκατομμύρια θεατές θα παρακολουθήσουν το ντοκιμαντέρ του, το οποίο κατέκτησε τους ειδικούς και επελέγη ως η πρώτη ψηφιακή παράσταση που διανέμεται δωρεάν σε όλο τον κόσμο.
Η ελληνική πρεμιέρα της ψηφιακής παράστασης «Από τη Γη στο Σύμπαν» του Θεοφάνη Ματσόπουλου θα γίνει τη Δευτέρα 22 Ιουνίου στις 18.30 και στις 19.30 στο Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου
Το έργο του ταξιδεύει στην υφήλιο με όχημα τους εντυπωσιακούς θόλους των ψηφιακών πλανηταρίων του κόσμου.
Εκατομμύρια θεατές θα παρακολουθήσουν το ντοκιμαντέρ του που κατέκτησε τους ειδικούς και επελέγη ως η πρώτη ψηφιακή παράσταση που διανέμεται δωρεάν σε πλανητάρια όλης της Γης από το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο, τον κορυφαίο διακρατικό οργανισμό επίγειας αστρονομικής έρευνας. Είναι ο νεότερος δημιουργός ψηφιακών παραστάσεων για πλανητάρια παγκοσμίως και είναι Ελληνας, ο 24χρονος Θεοφάνης Ματσόπουλος.
Με αγάπη για τη φωτογραφία από την εφηβική του κιόλας ηλικία, εξειδικεύτηκε τα τελευταία χρόνια στην αστροφωτογραφία και την ψηφιακή επεξεργασία της εικόνας. Φωτογραφίζει τοπία με φόντο τον έναστρο ουρανό, αστρονομικά φαινόμενα και ουράνια αντικείμενα με τη χρήση τηλεσκοπίων, ενώ βίντεο που έχει δημιουργήσει είναι αναρτημένα στις ιστοσελίδες του European Southern Observatory και της ESA-Hubble Space Telescope. Ολα αυτά αυτοδίδακτος. Η συμμετοχή του σε ένα φεστιβάλ ντοκιμαντέρ για πλανητάρια τον περασμένο Φεβρουάριο ήταν αυτή που, όπως εξηγεί ο ίδιος στο «Εθνος», άνοιξε τον δρόμο για να αλλάξει η ζωή του.
Η πρόταση
«Σε ένα από τα φεστιβάλ είδαν τη δουλειά μου άνθρωποι από το Νότιο Ευρωπαϊκό Αστεροσκοπείο (ESO) και επικοινώνησαν μαζί μου» λέει. «Μου πρότειναν να φτιάξω την πρώτη ταινία που θα κυκλοφορήσουν και θα διανείμουν παγκοσμίως σε ψηφιακά πλανητάρια για εκπαίδευση. Μέχρι σήμερα αυτό γίνεται κυρίως από ιδιωτικές εταιρείες παραγωγής. Είναι η πρώτη παράσταση που διανέμεται δωρεάν και η πρώτη που φέρει την υπογραφή ενός μεγάλου επιστημονικού οργανισμού. Και μάλιστα ενός οργανισμού με μεγάλο κύρος. Αρκεί να σημειωθεί ότι εκτός των άλλων το ESO βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της ανάπτυξης νέας τεχνολογίας και επιστημονικών οργάνων για μελλοντικά ερευνητικά προγράμματα, ενώ σχεδιάζει ήδη τη νέα γενιά τηλεσκοπίων. Υπ’ αυτή την έννοια είναι μεγάλη τιμή για μένα το ότι βάσισαν ολόκληρη την πρώτη τους παραγωγή πάνω μου».
Η ελληνική πρεμιέρα της παράστασης, η οποία έχει τον τίτλο «Από τη Γη στο Σύμπαν», θα γίνει το απόγευμα της Δευτέρας 22 Ιουνίου στο Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο του Ιδρύματος Ευγενίδου. Την ίδια ημέρα η προβολή θα έχει πρεμιέρα και στο Πλανητάριο του Αμβούργου.
«Η παραγωγή βασίστηκε στις εξαιρετικές εικόνες που μας έχουν χαρίσει τα διάσημα τηλεσκόπια του Ευρωπαϊκού Νότιου Αστεροσκοπείου, εικόνες οι οποίες αποκτούν ιδιαίτερη ένταση αφού ντύνονται με την υπέροχη μουσική του Νορβηγού συνθέτη Joahn B. Monel» λέει ο Θεοφάνης Ματσόπουλος. «Στην ουσία πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ-εισαγωγή στην αστρονομία, ένα πολύχρωμο και συναρπαστικό ταξίδι, τα οπτικά του οποίου είναι καθηλωτικά και κάνουν αντιληπτό το πόσο μακριά μας πάει η φιλοδοξία της ανθρωπότητας όσον αφορά στην κατανόηση του Σύμπαντος. Ξεκινά από το πώς οι άνθρωποι παρατηρούσαν τον ουρανό στην αρχαιότητα, συνεχίζει με τον Γαλιλαίο που έστρεψε για πρώτη φορά το τηλεσκόπιό του στον ουρανό και φτάνει στα σύγχρονα διαστημικά τηλεσκόπια των οκτώ και δέκα μέτρων. Μιλά επίσης για το ηλιακό μας σύστημα, τους πλανήτες, τον ήλιο, για κομήτες, αστεροειδείς, και τέλος για αντικείμενα έξω από το ηλιακό μας σύστημα, νεφελώματα, αστρικά σμήνη, άλλα αστέρια σαν τον ήλιο, άλλους γαλαξίες…».
Ο Θεοφάνης Ματσόπουλος είναι σπουδαστής στο ΤΕΙ Ηλεκτρολόγων Μηχανολόγων, όμως σχεδιάζει ήδη τα επόμενα βήματά του στον χώρο των ψηφιακών παραστάσεων για πλανητάρια. Ηδη το Ευρωπαϊκό Νότιο Αστεροσκοπείο συζητά μαζί του για την επόμενη συνεργασία τους, στο πλαίσιο της οποίας ο νέος δημιουργός αναμένεται να μεταβεί τους προσεχείς μήνες στη Χιλή.
Από ΤΟ ΕΘΝΟΣ
Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας
ο πετροπαιχνιδιάτορας
από την άκρη των ακρώ
κατηφοράει στο Ταίναρο
Φωτιά ‘ναι το πηγούνι του
χρυσάφι το πιρούνι του.
Ο ΗΛΙΟΣ
Εσείς στεριές και θάλασσες
τ’ αμπέλια κι οι χρυσές ελιές
ακούτε τα χαμπέρια μου
μέσα στα μεσημέρια μου
«Σ’ όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον αγαπώ!»
Από τη μέση του εγκρεμού
στη μέση του αλλού πελάγου
κόκκινα κίτρινα σπαρτά
νερά πράσινα κι άπατα
«Σ’ όλους τους τόπους κι αν γυρνώ
μόνον ετούτον αγαπώ!»
Με τα μικρά χαμίνια του
καβάλα στα δελφίνια του
με τις κοπέλες τις γυμνές
που καίγονται στις αμμουδιές
με τους λοξάτους πετεινούς
και με τα κουκουρίκου τους!
………
Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες «βίρα μάινα»
Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ’ τις δυο μεριές
Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ’ όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό
Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμό
Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο
Χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε
Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε
Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!
Γιατί πιστεύετε ότι η θάλασσα αλλά και η έννοια του ταξιδιού αποτελούν σταθερή πηγή έμπνευσης για την ποίηση και την Τέχνη γενικότερα;
” Γιατί υπάρχει το χάος. Οταν είσαι σε μια ανοιχτή θάλασσα χωρίς στεριά και ταξιδεύεις αισθάνεσαι ότι είσαι στο διάστημα. Βρίσκεσαι μεταξύ νερού, αέρα και ουρανού κι εκεί αλλάζει ο ψυχισμός σου. Αλλοι φοβούνται και δεν μπορούν να το κάνουν αυτό καθόλου, πανικοβάλλονται. Αλλοι αγαλλιάζουν. Θέλει μια δύναμη για να το κάνεις αυτό και η δύναμη έρχεται από την ίδια τη θάλασσα, από αυτό τον ανοιχτό ορίζοντα κι από την αίσθηση ότι είσαι ένας άνθρωπος που μπορεί να σταθεί στην απεραντοσύνη.
Αυτό εμένα μου δίνει μεγάλη ενέργεια πληρότητα και διαύγεια. Είναι το καλύτερο ναρκωτικό…”
Αρμονία
Η τέχνη και η εργασία μου, η αρχιτεκτονική
Μπολιάστικε με αυτή την ευτυχισμένη εμμονή
Εμπλουτίστηκε από τη θάλασσα και από τα ξύλινα καϊκια που πέρασαν από τα χέρια μου.
Ψυχανεμιζόμουν και διαχειριζόμουν
Τον πλούτο των γνώσεών μου γύρω και μέσα από τα ξύλινα σκάφη
Τον τρόπο που χτίζονται
Τον τρόπο που συντηρούνται
Την εξαιρετική γλυπτική που χρειάζονται για να πραγματοποιηθούν
Τον ρόλο των υλικών
Τις απόλυτες αρμονίες που δίχως αυτές βουλιάζεις
Την ομορφιά και τη λυγεράδα που μπορεί να έχει ένα ανθρώπινο δημιούργημα
Την ημιθεϊκή ικανότητα, να φτιάχνεις έναν κόσμο
Μια μετακινούμενη κιβωτό που μπορεί να γυρίζει τη γη, κόβοντας σωστά μερικά ξύλα.
Εδώ δεν υπάρχουν τυπικοί κανόνες όπως βαθμολογία, θρανία και τεστ. Εδώ δεν υπάρχουν ιεραρχίες και τα παιδιά απευθύνονται στους καθηγητές τους με τα μικρά τους ονόματα. Η μάθηση δεν είναι μονόλογος αλλά διάλογος. Στο σχολείο αυτό υπάρχουν μόνο διαρκή ερεθίσματα για χαρούμενους και δημιουργικούς μαθητές που δεν χάνονται στα γρανάζια της τυποποιημένης εκπαίδευσης και μαθαίνουν αποτελεσματικά τόσο τον κόσμο όσο και τον εαυτό τους μέσω μιας ολιστικής εκπαίδευσης. Το σχολείο που έφτιαξε η ηθοποιός Tίλντα Σουίντον για τα παιδιά της όταν έφτασαν τα 14 τους έτη, μαζί με τον φίλο και γονέα Ian Sutherland McCook, ονομάζεται Drumduan Upper School, βρίσκεται στη Σκοτία και είναι ο παράδεισος της μάθησης. Τα παιδιά ξεκινούν τη μέρα τους τραγουδώντας τετράφωνες μελωδίες. Οι ακαδημαϊκές σπουδές ενισχύονται με τέχνες, δραστηριότητες στον κήπο και πρακτική εκμάθηση. Έτσι, αντί να διαβάζουν μέσα από βιβλία βιολογία, απλώς κάνουν πρακτική παρακολουθώντας μέλισσες στο μελίσσι του σχολείου. Η γεωμετρία, τα μαθηματικά και η φυσική διδάσκονται κατασκευάζοντας για παράδειγμα ένα κανό. Και η χημεία καραμελώνοντας κρεμμύδια. Αντίθετα από ό,τι μάλλον θα πιστεύουν πολλοί, οι μαθητές εδώ δεν είναι απείθαρχοι ή τεμπέληδες. Έχουν ανεπτυγμένο λόγο και τεκμηριωμένη άποψη. Σέβονται τόσο τον εαυτό τους όσο και τους γύρω τους, καθώς και το περιβάλλον. Μιας και το σχολείο αυτό δεν ανταποκρίνεται στα πρότυπα των υπόλοιπων σχολείων, αφού δεν καλύπτει ουσιαστικά τους κανόνες της βρετανικής εκπαίδευσης, πρόσφατα επιθεωρητές πέρασαν να κάνουν αυστηρό έλεγχο. Και έφυγαν συγκινημένοι. «Για πρώτη φορά είδαμε μαθητές να θέλουν να είναι στην τάξη», είπαν. Εδώ δεν υπάρχει «καλός» και «κακός» μαθητής. Ούτε διαγωνίσματα. Τα παιδιά της Σουίντον θα αποφοιτήσουν σε ένα χρόνο και δεν έχουν δώσει ούτε ένα διαγώνισμα στη ζωή τους. «Πάντα έλεγα στα παιδιά μου ότι ο στόχος είναι να μάθουν τον εαυτό τους», λέει η ηθοποιός. «Το ποιοι είναι και τι θέλουν να γίνουν ως άνθρωποι είναι το νούμερο ένα της εκπαίδευσης. “Έχετε 3 χρόνια μέχρι να αποφοιτήσετε”, τους είπα. “Δοκιμάστε τα πάντα και δείτε τι σας ταιριάζει”. Μακάρι όταν μεγάλωνα να είχα κι εγώ αυτή την ευκαιρία. Άργησα πολύ να σπάσω τα καλούπια και να ανακαλύψω τελικά το ποια είμαι». Το σχολείο ακόμα είναι μικρό καθώς έχει μόλις 17 μαθητές, οπότε δεν παίρνει καιρό να αναπτυχθεί μια σχέση σχεδόν οικογενειακή. Μερικοί αναρωτιούνται πώς αυτά τα παιδιά θα πάνε πανεπιστήμιο αν θελήσουν και αν θα καταφέρουν να επιβιώσουν σε ένα τελείως διαφορετικό σύστημα που βασίζεται σττις εξετάσεις και στον ανταγωνισμό. Ο γυμνασιάρχης του σχολείου λέει ότι ακόμα οι απαντήσεις δεν είναι σαφείς, όμως υπάρχει το παράδειγμα ενός άλλου πρότυπου σχολείου, του Acorn School, που κατάφερε όλοι οι απόφοιτοί του να γίνουν δεκτοί στα πανεπιστήμια της χώρας, δίνοντας προφορικές εξετάσεις και παρουσιάζοντας τις κατασκευές τους. Το Drumduan Upper School, με την ολιστική του εκπαίδευση και την ελευθερία που προσφέρει, θυμίζει αρκετά το σύστημα των φινλανδικών σχολείων, που θεωρείται από τα καλύτερα στον κόσμο. Ελπίζουμε να εξαπλωθεί.
Κι ὅμως δὲν αὐτοκτόνησα.
Εἴδατε ποτὲ κανέναν ἔλατο νὰ κατεβαίνει μονάχος του στὸ πριονιστήριο;
Ἡ θέση μας εἶναι μέσα δῶ σ’ αὐτὸ τὸ δάσος
μὲ τὰ κλαδιὰ κομμένα, μισοκαμένους τοὺς κορμοὺς
μὲ τὶς ρίζες σφηνωμένες μέσ’ στὶς πέτρες.
Τρέχει μέσ’ στὰ χαράματα τὸ ἐλάφι
ποὺ εἶναι ἡ χαρά μου τόσος ἀντίλαλος
ἐδῶ ποὺ κατοικῶ
ἕνα πουλὶ ἀπὸ καπνὸ ἀνέρχεται στὸ ξημέρωμα.
Ἰδοὺ ὁ Τρέχων
ἔχει σφάξει τὸ ἀρνὶ στὶς πηγὲς τῶν ὑδάτων.
Θριαμβικὴ νεφέλη ὄχημα παλαιὸ ἰδοὺ ὁ Τρέχων
καὶ τὸ σύρουν
ἄλογα τρυπημένα στὰ λάμποντα πλευρά.
Μέσα στὸ ὄχημα βρίσκομαι καὶ πηγαίνω
πρὸς τὸν ἄγνωστο προορισμό μου.
agiazoni.gr
Το άγχος υπάρχει σε κάθε μήκος και πλάτος του κόσμου, όμως κάποιες χώρες είναι σαφώς πιο αγχωμένες από κάποιες άλλες. Με κριτήρια όπως το προσδόκιμο ζωής, την εισοδηματική ανισότητα, την ανεργία, τη διαφθορά, την ατμοσφαιρική μόλυνση και τα ποσοστά δολοφονιών, το Bloomberg μέτρησε τα επίπεδα του στρες σε 75 χώρες, για να ανακαλύψει ποιοι κάτοικοι κυριεύονται από αυτό περισσότερο. Τη θλιβερή πρωτιά παίρνει η Νιγηρία, με γενικό σκορ 70,1. Την πρώτη τριάδα συμπληρώνουν η Νότια Αφρική με 70 και το Ελ Σαλβαδόρ με 57,6. Τη δεκάδα συμπληρώνουν κυρίως χώρες της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας. Η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας είναι η μόνη χώρα της Ευρώπης που βρίσκεται στην πρώτη δεκάδα.
Στον αντίποδα βρίσκονται οι πιο προηγμένες χώρες της Ευρώπης. Η Νορβηγία είναι η λιγότερο αγχωμένη χώρα, με γενικό σκορ μόλις 5,4. Ακολουθεί το Λουξεμβούργο με 7,1 και η Ελβετία με 9,2. Η Ελλάδα βρίσκεται στα μισά της λίστας του άγχους, με σκορ 41,8. Μια θέση πιο πάνω είναι η Κίνα ενώ ακριβώς από κάτω βρίσκεται η Αργεντινή.
Οι 10 πιο αγχωμένες χώρες είναι 1. Νιγηρία 2. Νότια Αφρική 3. Ελ Σαλβαδόρ 4. Μογγολία 5. Γουατεμάλα 6. Κολομβία 7. Πακιστάν 8. Τζαμάικα 9. Βολιβία 10. ΠΓΔΜ
Οι 10 λιγότερο αγχωμένες χώρες είναι: 1. Νορβηγία 2. Λουξεμβούργο 3. Ελβετία 4. Σουηδία 5. Αυστραλία 6. Δανία 7. Φινλανδία 8. Ισλανδία 9. Γερμανία 10. Καναδάς [Πηγή: www.doctv.gr]
Ο παθιασμένος χορός, το αργεντίνικο τανγκό, αρχικά χορευόταν από ζευγάρια ανδρών. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, οι κοινωνικές συνθήκες και ο συντηρητισμός της εποχής, εμπόδιζαν τις γυναίκες να βρεθούν στην αγκαλιά των ανδρών. Ίσως η εικόνα δυο ανδρών χορευτών να δείχνει αφύσικη, αλλά η «έλλειψη» θηλυκού παρτενέρ οδήγησε τους Αργεντίνους σε αυτήν τη λύση. Έτσι, ο χορός απέκτησε μεγαλύτερη δυναμική και ένταση, αφού παρέβλεπαν το ερωτικό στοιχείο. Το τανγκό ξεκίνησε απ’ τις φτωχογειτονιές και τους οίκους ανοχής του Μπουένος Άιρες στα τέλη του 19ου αιώνα. Ήταν χορός του δρόμου, των φτωχών και των μεταναστών. Τα πρώτα χρόνια που εμφανίστηκε, θεωρούνταν ένας υπερβολικά προκλητικός χορός. Το ζευγάρι χόρευε αγκαλιασμένο σφιχτά και ο ερωτισμός ήταν διάχυτος. Όπως ήταν φυσικό, όσες γυναίκες δεν εργάζονταν σε οίκους ανοχής, απαγορευόταν να έχουν τόσο «στενή επαφή» με κάποιο άνδρα, που δεν είχαν παντρευτεί. Όσοι άνδρες, λοιπόν, επιθυμούσαν να χορέψουν, έπρεπε να βρουν εναλλακτικές λύσεις. Έτσι, ξεκίνησαν να χορεύουν μεταξύ τους. Φυσικά, αυτός ο χορόδεν είχε ερωτικό στοιχείο. Το ζευγάρι έμοιαζε να είναι «πιασμένο στα χέρια», να μάχεται. Με το πέρασμα των χρόνων, το τανγκό άρχισε σιγά σιγά να απενοχοποιείται και να χορεύεται ακόμα και σε πιο «ευυπόληπτα» μαγαζιά. Αλλά τότε εμφανίστηκαν άλλα προβλήματα. Τις πρώτες δεκαετίες του 1900, υπήρχαν πολλοί περισσότεροι άνδρες απ’ ότι γυναίκες στην Αργεντινή. Αν κάποιος άνδρας ήθελε να βρει σύζυγο, έπρεπε να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να την διεκδικήσει από πολλούς άλλους ενδιαφερόμενους. Το τανγκό ήταν ένας εξαιρετικός τρόπος να γοητεύσει ο άνδρας την «καλή» του, με την χορευτική του δεινότητα. Όσο καλύτερος χορευτής ήταν, τόσο περισσότερες πιθανότητες είχε να την κατακτήσει. Οι άνδρες, λοιπόν, «προπονούνταν» με άλλους άνδρες και όταν έκριναν ότι είχαν φτάσει σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, αναζητούσαν την «ντάμα» τους. Η εκμάθηση του χορού ξεκινούσε, με τον μαθητή να παρακολουθεί τους υπόλοιπους χορευτές . Στη συνέχεια, έπαιρνε τον ρόλο της γυναίκας και ακολουθούσε τα βήματα του «καβαλιέρου» του. Όταν πια αποκτούσε κάποια εμπειρία, μάθαινε τον χορό σε κάποιον άλλο νεαρό άνδρα. Η διαδικασία αυτή, μπορούσε να πάρει ακόμα και ένα χρόνο για να ολοκληρωθεί. Τελικά, κάθε τι ωραίο αποκτάται με κόπο και πάθος….
Με τα εγκαίνια μιας εξαιρετικής έκθεσης θα γιορτάσει το Μουσείο Ακρόπολης τα έκτα του γενέθλια. Το επόμενο Σάββατο, 20 Ιουνίου, ημέρα των γενεθλίων του, θα εγκαινιαστεί η έκθεση «Σαμοθράκη. Τα μυστήρια των μεγάλων θεών».
262 πολύτιμα εκθέματα από το Μουσείο Σαμοθράκης ταξίδεψαν στην Αθήνα για την έκθεση του Νέου Μουσείου Ακρόπολης
Αποτελεί προϊόν συνεργασίας του μουσείου με τις Εφορείες Αρχαιοτήτων Ροδόπης και Εβρου και του ειδικού στις αρχαιότητες της Σαμοθράκης, αφοσιωμένου αρχαιολόγου Δημήτρη Μάτσα.
Ο κ. Μάτσας επιμελείται την ανακαίνιση και επανέκθεση του Μουσείου Σαμοθράκης και δέχτηκε με χαρά την πρόταση να στείλει μερικά από τα πολύτιμα εκθέματα, 262 συνολικά, στην Αθήνα. Μάλιστα, αρκετά από τα έργα έχουν σταλεί εδώ και καιρό, ώστε να συντηρηθούν.
Η περιοδική έκθεση θα ανοίξει για το κοινό στις 9.00 μ.μ. και θα λειτουργεί στο ισόγειο, μέχρι τέλη Σεπτεμβρίου. Το πρωί της Κυριακής 21 Ιουνίου θα πραγματοποιηθεί επιστημονική ημερίδα με ανακοινώσεις από τις πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες στη Σαμοθράκη.
Θα παρουσιαστούν ευρήματα από τις ανασκαφές του Ιερού των Μεγάλων Θεών, της Νεκρόπολης του οικισμού και της μινωικής εγκατάστασης στο Μικρό Βουνί, τα οποία για πρώτη φορά βγαίνουν έξω από το νησί. Θα υπάρχουν και αναπαραστάσεις των ιερών κτιρίων και των μυστηριακών τελετουργιών που γίνονταν σε ψηφιακά βίντεο, καθώς και εικόνες του φυσικού τοπίου σε ταινία – ντοκιμαντέρ του Κώστα Γαβρά, που θα προβληθεί πρώτη φορά.
Η συγκεκριμένη αρχαιολογική έκθεση εγκαινιάζει μια σειρά από άλλες που θα πραγματοποιηθούν στο Μουσείο Ακρόπολης σε συνεργασία με τις Περιφέρειες της χώρας. Στόχος είναι η προβολή στο ευρύ κοινό σημαντικών αλλά σχεδόν άγνωστων εκθεμάτων.
Η Σαμοθράκη αποτελεί μια θαυμάσια επιλογή, καθώς πρόκειται για έναν εξαιρετικό τόπο, τόσο από αρχαιολογική όσο και από άποψη ιδιαίτερων φυσικών χαρακτηριστικών, που κάνουν το νησί μοναδικό.
Η μυστηριακή λατρεία των Μεγάλων Θεών (που συνοδευόταν με τελετές ώστε οι μυημένοι να εξασφαλίζουν προστασία από κινδύνους της θάλασσας, αλλά και ευτυχία στη μετά θάνατο ζωή) ξεπέρασε τα σύνορα του νησιού ήδη από τα αρχαϊκά και κλασικά χρόνια, ενώ την ελληνιστική περίοδο γοήτευσε πολλούς επώνυμους και μεγάλους ηγεμόνες, όπως τον Φίλιππο Β’, την Αρσινόη και τον Πτολεμαίο Β’ Φιλάδελφο, που αφιέρωσαν στο ιερό πολυτελή κτίρια.
Την ίδια μέρα, στις 9 μ.μ., η Φιλαρμονική Ορχήστρα Πνευστών και η Χορωδία του Δήμου Αθηναίων θα παρουσιάσουν στο προαύλιο του Μουσείου συναυλία με τίτλο «Αρωμα Παλιάς Αθήνας», με μελωδίες του μεσοπολέμου, του κινηματογράφου και της ελληνικής οπερέτας.
Οι εκθεσιακοί χώροι και το εστιατόριο του Μουσείου θα παραμείνουν ανοιχτά από τις 8 το πρωί έως τα μεσάνυχτα και η είσοδος θα είναι μειωμένη (3 ευρώ) για όλους.
Αναφορικά με το παρακάτω κείμενο, θέλω να εκφράσω και την προσωπική μου δυσαρέσκεια και αντίθεση, έχω επισκευτεί την φυλή των Hopi σε ταξείδι μου στην Αριζόνα, είναι υπέροχοι, φιλήσυχοι άνθρωποι. Ο ξεναγός μας είχε πει ότι από την φυλή αυτή εμπνεύστηκε η δημιουργός της ταινίας AVATAR.
Γιάννα
Ιερά αντικείμενα προερχόμενα από δύο φυλές ιθαγενών πούλησε σε δημοπρασία ο γαλλικός οίκος Druout. Τα δεκαπέντε αντικείμενα, τα οποία περιελάμβαναν μάσκες και αγάλματα, ανήκαν στις φυλές Hopi και Acoma, οι οποίες εδώ και δύο χρόνια κάνουν προσπάθειες να τα πάρουν πίσω.
Συγκεκριμένα, το συμβούλιο της φυλής των Hopi και το χωριό των Acoma σε συνεργασία με το αμερικανικό Holocaust Art Restitution Project (HARP), έναν οργανισμό που έχει ως σκοπό να καταγράψει τις απώλειες της πολιτιστικής περιουσίας, με μια επιστολή τους προς τον γαλλικό οίκο δήλωσαν την επιθυμία τους να ανασταλεί η δημοπρασία.
», δήλωσε κατηγορηματικά o πρόεδρος του HARP, Όρι Σόλτες ενώ εκπρόσωπος της φυλής Hopi ζήτησε να σταματήσει η δημοπρασία και επεσήμανε ότι οι εξαγωγές των αντικειμένων από την Αμερική έγιναν παράνομα και η πώλησή τους παρεμβαίνει ομοσπονδιακούς νόμους των Ηνωμένων Πολιτειών.
Εκπρόσωπος του γαλλικού οίκου δήλωσε ότι το αίτημα των ιθαγενών απορρίφθηκε και κατά συνέπεια, η δημοπρασία έγινε. Τα αντικείμενα απέφεραν συνολικά 400.000 ευρώ. Μάλιστα, ένα είδωλο θεού του 15ου αιώνα πουλήθηκε 120.000 ευρώ. Από το 2013, οι φυλές των ιθαγενών, με την υποστήριξη της αμερικανικής πρεσβείας στο Παρίσι έχουν προσπαθήσει τέσσερις φορές ανεπιτυχώς να σταματήσουν την πώληση ανάλογων αντικειμένων στην Γαλλία. Την τελευταία φορά που έγινε ανάλογη δημοπρασία ήταν το Δεκέμβριο στο Παρίσι.
Οι Γάλλοι δημοπρατείς, πάντως, αναφέρουν, ότι πίσω από την πώληση των αντικειμένων βρίσκονται άτομα από την φυλή Hopi τα οποία ξεκίνησαν το εμπόριο στα τέλη του 19ου αιώνα. Ακόμα, ειδικοί τονίζουν ότι ορισμένες μάσκες ανήκαν σε ιδιώτες και όχι στις φυλές.
Από tovima.gr
