-Πάντα προσπάθεια. Πάντα αποτυχία. Δεν πειράζει. Προσπάθησε ξανά. Απότυχε ξανά. Απότυχε καλύτερα.
-Μη με αγγίζεις! Μη με ρωτάς! Μη μου μιλάς! Μείνε μαζί μου.
(από το θεατρικό «Περιμένοντας τον Γκοντό»)
-Η συνήθεια είναι πολύ καλός σιγαστήρας.
| Ξέρεις από τι πέθανε η μητέρα Πεγκ; Από σκοτάδι.
gnomikologikon.gr |
https://www.youtube.com/watch?v=UhDI8hnTsN0
από την Αρχοντούλα
…Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι ακραίοι τζιχατζιστές προέρχονται από τρίτη γενιά μεταναστών. Η πρώτη και η δεύτερη γενιά ήσαν άνθρωποι που είχαν εξαιρετική προσαρμογή. Τι έγινε με τους τρίτους; Έχει σημασία να καταλάβουμε αυτήν τη διαφορά. Οφείλεται στην τρομακτική αδυναμία του μουσουλμανικού κόσμου να παρακολουθήσει τις παγκόσμιες εξελίξεις, επειδή οι άνθρωποι δεν μπόρεσαν να ξεκολλήσουν από τη Σαρία και το Κοράνι. Η αναζήτηση της ταυτότητας ξεκινάει κάθε φορά από ένα αίσθημα απαξιώσεως των ιδίων των εαυτών μας. Κι όταν απαξιώνουμε τον εαυτό μας, βρίσκουμε έναν εχθρό να τον μισήσουμε.
…Αλλά ο φανατισμός σε αυτές τις περιπτώσεις οδηγεί σε μία άλλη κατανόηση των πραγμάτων. Δηλαδή, σε ψυχολογικές αντιπαραθέσεις όπου το διακύβευμα είναι ο αποτυχημένος μας εαυτός. Αντί να ψάχνουμε στην αποτυχία μας, αναζητούμε να βρούμε φταίχτη. Η ελληνική παράδοση είναι ότι κάποιοι συνεχώς μας υπονομεύουν, ότι είμαστε αντικείμενο συνομωσίας. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν έχουμε ωριμάσει ως πολίτες. Στην Ευρώπη από το 1300 είχαμε κράτος, ως ειδική μορφή διαμορφώσεως και διατηρήσεως της κοινωνικής συνοχής, εδώ το κράτος που έχουμε διαμορφώσει είναι στην υπηρεσία των οικογενειών, των συντεχνιών και των τοπικών συμφερόντων.
…Είπαμε ότι τελειώνουμε με το μνημόνιο, ενώ έπρεπε να πούμε ότι τελειώνουμε με τον κακό μας εαυτό. Δεν τελειώσαμε με τον κακό μας εαυτό και ήρθε το τρίτο μνημόνιο. Και συνεχίζουμε με τα ίδια μυαλά. Αυτό είναι το πρόβλημα. Καμία φορά τα όνειρα γυρνάνε μέσα τους και ξαναγυρνάνε και σε πείθουν με έναν παράξενο τρόπο ότι όλα πάνε καλά. Ότι δεν χρειάζεται να αλλάξεις τίποτα. Αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να σου τύχει. Είναι ένας άρρωστος ψυχισμός.
Το δράμα είναι ότι βρισκόμαστε στο τέλος μιας εποχής δίχως να έχει χαραχτεί το σχέδιο της καινούργιας. Πρέπει να διασώσουμε στοιχεία που είναι πολύ θετικά, μέσα στον ψυχισμό μας, στην ευαισθησία μας και να τα ταιριάξουμε με το μεγάλο μας έλλειμμα, τη λογική.
Σε μια γειτονιά που τείνει να βγει οριστικά από τον καλλιτεχνικό και τουριστικό χάρτη, αυτή της ταλαιπωρημένης Ομόνοιας, επικεντρώνει φέτος τη δράση της η Μπιενάλε της Αθήνας. Οι επικεφαλής επιμελητές Ξένια Καλπακτσόγλου και Poka-Yio μαζί με τον Διευθυντή Προγράμματος Massimiliano Mollona, έδωσαν το όνομα της εμβληματικής πλατείας στη φετινή έκδοση της Μπιενάλε, η οποία μάλιστα θα είναι διετής, σχηματίζοντας έτσι και μια άτυπη γέφυρα με την Documenta 14 που θα λάβει χώρα από κοινού σε Αθήνα και Κάσελ το 2017.
Ο κ.Mollona, ο οποίος μεταξύ άλλων φέρει και την ιδιότητα του κοινωνικού ανθρωπολόγου, ανέφερε πως «τα επόμενα δύο χρόνια θα δραστηριοποιηθούμε κυρίως στην πλατεία Ομονοίας, ένα σημαντικό αστικό τοπόσημο, όπου μετανάστες, άστεγοι, μικροπωλητές, υπάλληλοι, έμποροι, επαγγελματίες και τουρίστες συναντώνται κάθε μέρα. Ομόνοια σημαίνει ενότητα. Η δική μας, όμως, Ομόνοια δεν θα είναι ένας τόπος ομοιομορφίας. Θα είναι ένας τόπος όπου η διαφορετικότητα υφίσταται και είναι παραγωγική, ένας τόπος τόσο για το άτομο όσο και για το σύνολο, τα όρια του οποίου συνεχώς δοκιμάζονται».
Κέντρο των δραστηριοτήτων της Μπιενάλε είναι το παλιό ξενοδοχείο «Μπάγκειον» που βρίσκεται πάνω στην πλατεία. Εκεί, όπως μας πληροφόρησε η κ. Καλπακτσόγλου, το επόμενο διάστημα, διάφορες αυτοθεσμισμένες ομάδες –όχι απαραίτητα προερχόμενες από τον χώρο της τέχνης– θα συναντηθούν, θα συμβιώσουν και θα δημιουργήσουν σε «μια συνεχή άσκηση συλλογικής σκέψης και δράσης. Μία από κοινού προσπάθεια αποκωδικοποίησης του τι έχει γεννήσει ο πολιτισμός από την εποχή της κρίσης, πέρα από τη μιντιακή απεικόνισή του». Ο χώρος του Μπάγκειου αλλά και ολόκληρη η Μπιενάλε τελικά, καλείται, όπως ευφάνταστα ανέφερε ο Poka-Yio, να λειτουργήσει ως «επιταχυντής», ένα κοινωνικό CERN, στη μέση μιας πόλης που στροβιλίζεται ιλιγγιωδώς.
Η Παγκόσμια Ημέρα Καλοσύνης (World Kindness Day) καθιερώθηκε το 2000 με πρωτοβουλία του Παγκοσμίου Κινήματος Καλοσύνης (World Kindness Movement), που συσπειρώνει εθνικές μη κυβερνητικές οργανώσεις – μέλη του Κινήματος. Η καλοσύνη είναι ένα θεμελιώδες μέγεθος της ανθρώπινης κατάστασης, που γεφυρώνει τις διαφορές φυλής, φύλου, θρησκείας και πολιτικής. Η Παγκόσμια Ημέρα Καλοσύνης γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 13 Νοεμβρίου.
Δεν υπάρχει μεγαλείο εκεί που δεν υπάρχει απλότητα, καλοσύνη και αλήθεια». -Λέων Τολστόι
«Ξέχνα τις προσβολές, αλλά ποτέ μη ξεχνάς την καλοσύνη». -Κομφούκιος
«Οι καλύτερες καρδιές τυχαίνει καμιά φορά να είναι πολύ σκληρές». -Βίκτωρ Ουγκώ
«Η καλοσύνη όταν μιλάς δημιουργεί εμπιστοσύνη. Η καλοσύνη όταν σκέφτεσαι δημιουργεί βάθος. Η καλοσύνη όταν δίνεις δημιουργεί αγάπη». -Λάο Τσε
«Οι περισσότεροι γίνονται καλοί στην πορεία της ζωής, παρά από τη φύση». -Δημόκριτος
«Ο καλός άνθρωπος μπορεί να έχει τύψεις απέναντι και σ’ ένα σκυλί». -Άντον Τσέχωφ
«Η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών ανθρώπων». -Χαλίλ Γκιμπράν
«Και τώρα που δεν χρειάζεται πια να είσαι τέλειος, μπορείς να είσαι καλός». -Τζον Στάινμπεκ
«Η καλοσύνη είναι η ωραιότητα εν δράσει». -Ζαν Ζακ Ρουσσώ
«Όπου υπάρχει ένα ανθρώπινο πλάσμα, υπάρχει ευκαιρία για καλοσύνη». -Σενέκας
«Σ’ αυτόν τον κόσμο υπάρχει μόνο ένα πράγμα στο οποίο πρέπει να υποκλινόμαστε, η μεγαλοφυΐα, και ένα πράγμα στο οποίο πρέπει να πέφτουμε στα γόνατα, η καλοσύνη». -Βίκτωρ Ουγκώ
“Αν και η καλοσύνη έχει μεγαλύτερη έκταση από τη δικαιοσύνη, εν τούτοις είμαστε υποχρεωμένοι να τηρούμε τις προσταγές του νόμου και τους κανόνες της δικαιοσύνης εις τας συναλλαγάς μας μετά των ανθρώπων, ενώ τα αισθήματα της καλοσύνης και της αγαθοεργίας πηγάζουν από τα στήθη των καλών όπως από πλούσια πηγή». -Πλούταρχος
«Κανείς δεν μπορεί να είναι καλός για πολύ, αν δεν υπάρχει ζήτηση για καλοσύνη». Μπέρτολτ Μπρεχτ
«Ένας άνθρωπος που δίνει στο διψασμένο νερό ποτές δεν είναι κακός». -Μενέλαος Λουντέμης
«Κανείς δεν αξίζει να επαινεθεί για την καλοσύνη του αν δεν έχει τη δύναμη να είναι κακός. Κάθε άλλη καλοσύνη είναι συνήθως οκνηρία και αδύναμη θέληση». -Λα Ροσφουκώ
«Να είσαι καλός όποτε αυτό είναι δυνατό. Πάντα είναι δυνατό». -Δαλάι Λάμα
«Η καλοσύνη είναι η μόνη επένδυση που δεν αποτυχαίνει ποτέ». -Χένρι Ντέιβιντ Θορώ
«Η ζωή μάς έχει μάθει πως, καμιά φορά, για να είσαι καλός, θα πρέπει να σταματήσεις να είσαι τίμιος». -Χαθίτο Μπεναβέντε
«Πάνω απ’ όλα να είσαι καλός. Η καλοσύνη αφοπλίζει περισσότερο από καθετί άλλο τους ανθρώπους». -Ανρί Λακορντέρ
«Πόσο ωραία είναι η καλοσύνη όταν συνοδεύεται από τη σωφροσύνη». -Μένανδρος
(…)ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΙ ΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΠΑΡΑΞΕΝΗ ΚΑΤΑΡΑ: «Την κατάρα μου να ‘χεις και να γεννηθείς σε μια ενδιαφέρουσα εποχή».
ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΕΠΟΧΗ, γεμάτη αλλοπρόσαλλες απόπειρες, περιπέτειες και συγκρούσεις· συγκρούσεις όχι μονάχα, όπως άλλοτε, ανάμεσα στις αρετές και στις κακίες, παρά -κι αυτό ‘ναι το πιο τραγικό- ανάμεσα στις ίδιες τις αρετές. ΟΙ ΠΑΛΙΕΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΕΣ ΑΡΕΤΕΣ αρχίζουν να χάνουν το κύρος τους, δεν μπορούν πια να επαρκέσουν στο θρησκευτικό, ηθικό, πνευματικό, κοινωνικό αίτημα της σύγχρονης ψυχής. Θαρρείς κι η ψυχή του ανθρώπου μεγάλωσε και δε χωράει πια στα παλιά καλούπια. ΣΤΑ ΣΠΛΑΧΝΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ, στα σπλάχνα κάθε συγχρονισμένου ανθρώπου, είτε συνειδητά είτε ασύνειδα, ξέσπασε ένας εμφύλιος πόλεμος, χωρίς έλεος, ανάμεσα στον παλιό, παντοδύναμο άλλοτε μύθο, που ξεθύμανε μα πολεμάει απελπισμένα να ρυθμίσει ακόμα τη ζωή μας, και στο νέο μύθο, που μάχεται, αδέξια ακόμα κι ανοργάνωτα, να κυβερνήσει τις ψυχές μας.
ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΚΑΘΕ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ σήμερα σπαράζεται από τη δραματική μοίρα του καιρού το(…)
Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, Αναφορά στον Γκρέκο.
Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα
Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις κουρούνες,
Από φόβο μήπως έρθουμε Αθόρυβα μέσα σ’ έναν κόσμο φτερών και κραυγών.
Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να σκαρφαλώναμε, Θα πιάναμε τις κουρούνες να κοιμούνται, και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,
Και, μετά το μαλακό ανέβασμα, Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο πάνω απ’ τα κλαριά Για να θαυμάσουμε την τελειότητα των άστρων.
Πέρα απ’ τη σύγχυση, όπως συμβαίνει συνήθως, Και τον θαυμασμό για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,
Πέρα απ’ το χάος θα ‘ρχόταν η μακαριότητα.
Αυτό, τότε, είναι ομορφιά, είπαμε, Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν τ’ αστέρια,
Είναι ο σκοπός και το τέλος. Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα
Σε μια περιοχή της Κολομβίας που ονομάζεται La Gloria, ο δάσκαλος Luis Soriano φέρνει τα βιβλία στα παιδιά με την κινητή του βιβλιοθήκη που ταξιδεύει πάνω σε δυο γαϊδουράκια. Την ονομάζει BiblioBurro και το όνομά της προκύπτει από τις λέξεις Biblio, δηλαδή βιβλίο, και Burro, που σημαίνει γαϊδουράκι. Ή ή γαιδουρο-βιβλιοθήκη. Ο Άλφα και ο Βήτα είναι τα γαϊδουράκια που μεταφέρουν τον Luis και τα περίπου 120 βιβλία που κουβαλά κάθε φορά μαζί του. Ταξιδεύουν κάθε εβδομάδα, κάνοντας στάσεις μέχρι και έντεκα χιλιόμετρα μακριά, προκειμένου να τροφοδοτήσουν τα παιδιά των γύρω περιοχών με βιβλία. Αυτό μεταφράζεται ως και 8 ώρες πηγαινέλα. Ο Soriano ξεκίνησε αυτό το εγχείρημα δέκα χρόνια πριν, για να βοηθήσει τους μαθητές του να ολοκληρώνουν τις εργασίες τους, μιας και δεν είχαν βιβλία στο σπίτι. «Η βιβλιοθήκη αυτή πολεμά την άγνοια του αγρότη όπως λέω. Με τα βιβλία, τα παιδιά διδάσκονται τα δικαιώματά τους, τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις τους», λέει ο Soriano. Η βιβλιοθήκη του Soriano καταλαμβάνει σχεδόν όλο του το σπίτι. 3.500 βιβλία βρίσκονται στοιβαγμένα σε κουτιά, ενώ κάποια έχουν πάει σε φιλικά σπίτια για να μείνει λίγος χώρος και για τον ίδιο. Τον Ιούνιο του 2012, ο Soriano αναγκάστηκε να υποστεί ακρωτηριασμό στο ένα του πόδι, ύστερα από ένα ατύχημα που είχε με τα γαϊδουράκια του. Επανήλθε τον Ιανουάριο του 2013 και έκτοτε συνεχίζει με αφοσίωση τον σκοπό του. Η ιστορία του Soriano και των Biblioburros ξεδιπλώνεται μέσα στο ντοκιμαντέρ του ακτιβιστικού οργανισμού Ayoka.
Κινητή βιβλιοθήκη πάνω σε αλογάκι σημαίνει πρόσβαση σε βιβλία θεμελιακής παιδείας για εκατοντάδες παιδιά σε αγροτικές περιοχές της Αιθιοπίας. Έτσι, ένα αλογάκι, ο αναβάτης του και τα βιβλία που κουβαλούν μαζί τους, φτάνουν εκεί όπου τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια δεν μπορούν, ώστε να προσφέρουν στα παιδιά αλλά και στους μεγάλους που το επιθυμούν σημαντική γνώση τυπωμένη στο χαρτί. Η Horse-Powered Literacy, σε ελεύθερη μετάφραση Παιδεία με Ιπποδύναμη, βάζει τα βιβλία στα χέρια παιδιών που κυριολεκτικά δεν είχαν ποτέ ένα βιβλίο. Η άλογο-βιβλιοθήκη πηγαίνει από χωριό σε χωριό. Το άλογο δένεται κάτω από ένα μεγάλο δέντρο και τα παιδιά συγκεντρώνονται γύρω του. Ο αναβάτης του αλόγου δεν είναι απλώς ο μεταφορέας των βιβλίων. Είναι και δάσκαλος αφού διαβάζει ιστορίες στα παιδιά και τους διδάσκει γραφή και ανάγνωση. Το μεγάλο ποσοστό αναλφαβητισμού της Αιθιοπίας υπογραμμίζει από μόνο του το πόσο σημαντική είναι αυτή η δράση: – Με 97 εκατομμύρια ανθρώπους, η Αιθιοπία είναι η 2η μεγαλύτερη χώρα της Αφρικής. – Ο αναλφαβητισμός στους ενήλικες αγγίζει το 49%. – Από τα 43 εκατομμύρια παιδιά ηλικίας 0-14 ετών, μόνο το 5,5% φοιτά σε νηπιαγωγείο ενώ η φοίτηση στο δημοτικό σχολείο είναι μόνο 68%. Η δράση της κινητής βιβλιοθήκης υλοποιείται από τη ΜΚΟ EthiopiaReads. Η οργάνωση διαθέτει μέχρι σήμερα ένα δίκτυο με περισσότερες από 65 κινητές και ακίνητες βιβλιοθήκες και επεκτείνεται.
Νικηφόρος Βρεττάκος: «Η ποίηση δεν είναι παρά ένας μεγεθυντικός φακός της πραγματικότητας. Η μεγέθυνση των αληθινών διαστάσεων του ανθρώπου και του κόσμου που μας περιβάλλει, μπορεί να μας μεταδώσει την αίσθηση του μεγαλείου της ζωής την οποία είμαστε έτοιμοι να καταστρέψουμε.»
Κική Δημουλά : «Είναι από τα πιο επηρμένα μυστήρια, τα πιο αχανή, και μόνο ικανοποίηση στις παρομοιώσεις δίνεις αν πεις ότι η ποίηση είναι ένα μείγμα εύγεστων δηλητηρίων σε χρυσά δελεαστικά ποτήρια, ή ότι είναι ο πειρασμός, ο δαίμονας που μπαίνει ξαφνικά στο σώμα του κανονικού, προκαλώντας ένα σεληνιασμό γόνιμο, ή ακόμα ότι είναι ένα είδος ευθανασίας των πραγμάτων που υποφέρουν μέσα μας, είτε ως ανικανοποίητα είτε ως προδομένα.
Ευκολότερα θα μπορούσε να ορίσει κανείς το ποίημα, μια και αυτό έχει υποκύψει στη σύμβαση να πάρει μια μορφή, ένα σχήμα, που είναι η φυλακή και η απελευθέρωση ταυτόχρονα κάποιου μηνύματος. Ένα ποίημα λοιπόν είναι η διπλή ζωή των λέξεων, ο κρυμμένος ερωτισμός τους και η λαγνεία τους για παρθένα οράματα. Είναι ο τυχοδιώκτης των λέξεων, η πλεονεξία τους: κάθε τόσο εγκαταλείπουν τη μετριότητα της χρήσης τους και ακολουθώντας δυσανάγνωστους χάρτες, που χάραξε ανώνυμη ανησυχία, ψάχνουν, σκάβουν να βρουν φλέβες χρυσού λυτρωτικού ρόλου.
Κι αλλιώς ο ίδιος ορισμός : βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί που κελαηδάει. Όσο κι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δένδρο. Αυτό είναι το ποίημα».
Η Ποίηση λοιπόν είναι ..Ίση με την Ίηση και την Όίηση, -τόσον, όσο και το ύψιστο, παραπετάμενο, ρηξικέλευθο σάλτο στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο-, μιας ευαίσθητης κι οργιάζουσας φανταστικής φαντασίας.
Καφαντζής : «Ποίηση είναι ένα παράθυρο, για να βλέπουμε από ένα υπόγειο που σιωπούμε».
Καβάφης: « Πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα»
Κ.Νεάρχου : « Ποίηση είναι η αίσθηση και η προτροπή που σου προκαλεί η αφέντρα του ουρανού Σελήνη να γράφεις σαν μια Αυγουστιάτικη Πανσέληνος».
Λόρκα : «Μα τι να σου πω για την Ποίηση; Τι να σου γι’ πω αυτά τα σύννεφα, γι’ αυτό τον ουρανό; Να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω, να τα κοιτάζω και τίποτ’ άλλο. Καταλαβαίνεις πως ένας ποιητής δεν μπορεί να πει τίποτα για την Ποίηση• ας τ’ αφήσουμε αυτά στους κριτικούς και τους δασκάλους. Μα ούτε εσύ, ούτε εγώ, ούτε κανένας ποιητής, δεν ξέρουμε τι είναι Ποίηση. Είναι εκεί! κοίταξε. Έχω τη φωτιά μέσα στα χέρια μου, το ξέρω και δουλεύω τέλεια μαζί της, μα δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτή χωρίς να κάνω φιλολογία. Καταλαβαίνω όλες τις ποιητικές τέχνες. Θα μπορούσα να μιλήσω γι’ αυτές, αν δεν άλλαζα γνώμη κάθε πέντε λεπτά. Δεν ξέρω. Ίσως μια μέρα ν’ αγαπήσω πολύ την κακή ποίηση, όπως αγαπώ σήμερα την κακή μουσική, παράφορα. Θα κάψω ένα βράδυ τον Παρθενώνα για ν’ αρχίσω να τον χτίζω το πρωί και να μην τον τελειώσω ποτέ. Στις διαλέξεις μου μίλησα κάποτε για την Ποίηση, αλλά το μόνο για το οποίο δεν μπορώ να μιλήσω είναι η ποίησή μου. Όχι γιατί δεν έχω συνείδηση του τι κάνω. Αντίθετα, αν είν’ αλήθεια πως είμαι ποιητής από χάρη του Θεού -ή του δαίμονα- είναι εξίσου αλήθεια ότι είμαι ποιητής χάρη στην τεχνική και την προσπάθεια, και γιατί κατέχω απόλυτα του τι είναι ποίημα.»
Στήβενς : «Η ποίηση είναι η αναζήτηση του ανεξήγητου.»
Μίλτον : «-Η ποίηση αρχίζει πάντα, όταν κάποιος που πρόκειται να γίνει ποιητής, διαβάζει ένα ποίημα.»
Σεφέρης : «Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα.»
Ζεζλάβ Μίλοζ : Η ποίηση υπαγορεύεται από ένα δαιμόνιο, αν και θα ήταν υπερβολή να το χαρακτηρίσει κανείς αγγελικό.
Αναγνωστάκης : «Η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας.»
Μπόρχες : «Η ομορφιά καραδοκεί. Αν είμαστε ευαίσθητοι, θα την αισθανθούμε μέσα στην ποίηση όλων των γλωσσών.»
Μπλουμ : «Η ποίηση αρχίζει με την επίγνωση εκ μέρους μας όχι της Πτώσης, αλλά του ότι πέφτουμε.»
Πλάτων : «Η ποίηση ένα πράγμα ανάλαφρο, ιερό και φτερωτό.» «Η ποίηση είναι η αιτία που φθείρει το κάθε τι από το μη είναι στο είναι.»
Έλιοτ : «Η ποίηση δεν είναι ένα ελευθέρωμα της συγκίνησης, αλλά απόδραση από τη συγκίνηση. Δεν είναι έκφραση της προσωπικότητας, αλλά απόδραση από την προσωπικότητα.»
Πάουντ : «Η ποίηση είναι η πιο πυκνή μορφή προφορικής έκφρασης.»
Κόλεριτζ : «Η ποιότητα ενός μεγάλου ποιητή είναι πανταχού παρούσα και πουθενά ορατή σαν μία ξεχωριστή συγκίνηση.»
Π.Νερούντα : ««Η ποίηση δεν ανήκει σ’ αυτούς που τη γράφουν αλλά σ’ αυτούς που την έχουν ανάγκη»»
Jakobson : “Η ποιητική λειτουργία της γλώσσας έγκειται εν μέρει στο να αντιμετωπίζει κανείς τις λέξεις (σημεία) σαν ανερμήνευτα αντικείμενα . Η “θάλασσα” γίνεται έτσι μια έμμετρη υπέρθεση του θήτα, του λάμδα και των δυο σίγμα με το άλφα σε ρόλο μετρονόμου. Συγγενέυει περισσότερο με τη “λύσσα” (παρά το ύψιλον), ας πούμε, παρά με το “κύμα”.”
Μάρκος Μέσκος : «Ενας ορισμός της ποίησής μου: ο απελπισμένος έρωτας της ουτοπίας»
Οδ . Ελύτης :«Η ποίηση αρχίζει εκεί όπου αρχίζει να ηττάται ο θάνατος .»
Μπουκόφσκι : «ποίηση είναι αυτό που συμβαίνει, όταν δεν μπορεί να συμβεί τίποτα άλλο».
Έντγκαρ Άλαν Πόε : «Η ποίηση είναι σκέψεις που αναπνέουν, και λέξεις που καίνε.»
Ρόμπερτ Φροστ : «Η ποίηση είναι αυτό που χάνεται στη μετάφραση» .
Ρόμπερτ Φροστ : «Ποίηση είναι όταν ένα συναίσθημα έχει βρει τη σκέψη της και η σκέψη έχει βρει λέξεις.»
Τον Δεκέμβριο οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία θα θέσoυν υποψηφιότητα για δημόσια αξιώματα και θα ψηφίσουν για πρώτη φορά. Στη θεωρία αυτό θα πρέπει να συνυπολογίζεται στα θετικά για τη χειραφέτηση των γυναικών σε αυτή την υπερσυντηρητική χώρα, αλλά η πραγματικότητα είναι πιο διφορούμενη.
Η Νασίμα αλ Σαντάχ, εξέχουσα υπερασπίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ηγέτις του κινήματος για να επιτραπεί στις γυναίκες να οδηγούν, έχει καταθέσει την υποψηφιότητά της για μια έδρα σε δημοτικό συμβούλιο (το μόνο αξίωμα για το οποίο μπορούν να είναι υποψήφιες οι γυναίκες) και έχει συστήσει μια επιτροπή που κάνει εκστρατεία και εργαστήρια για να ενθαρρύνει και άλλες γυναίκες να συμμετάσχουν.
Μέχρι στιγμής όμως από τις 4,5 εκατομμύρια γυναίκες ψηφοφόρους μόνο 132.000 έχουν εγγραφεί σε εκλογικούς καταλόγους και περίπου 1.000 γυναίκες θα κατέβουν ως υποψήφιες, σε σύγκριση με 6.428 άνδρες.
«Είναι ένα συμβολικό βήμα προς την πλήρη πολιτική χειραφέτηση των γυναικών» παραδέχθηκε η δρ Χατούν Αλφάσι, καθηγήτρια πανεπιστημίου και αγωνίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών από τη Ριάντ. Παρά ταύτα είναι ενθαρρυντικό ότι «πολλές γυναίκες είναι πρόθυμες να σπάσουν πολλά ταμπού» και να αντισταθούν στις απειλές εναντίον τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τους Σαουδάραβες που πιστεύουν οι γυναίκες δεν έχουν θέση στην πολιτική.
Αλλά πολλές γυναίκες που γνώρισα στη Σαουδική Αραβία, οι περισσότερες μορφωμένες και κάτω των 50 ετών, μου είπαν ότι δεν θα ψηφίσουν. Μια επιχειρηματίας δούλευε στο Παρίσι και δεν μπόρεσε να εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους πριν από τη λήξη της προθεσμίας. Ακόμη και μια γνωστή προσωπικότητα των ΜΜΕ και ακτιβίστρια, η Μουνχά Αμπού Σουλεϊμάν δεν θα ψηφίσει. Ηταν στο εξωτερικό κατά τη διάρκεια της περιόδου εγγραφής και ήταν αδύνατον να συγκεντρώσει τα έγγραφα από μακριά.
Απαγορεύεται στις υποψήφιες η επαφή με άνδρες ψηφοφόρους
Υπάρχουν πολλά εμπόδια στη συμμετοχή των γυναικών. Κατ’ αρχάς τα δημοτικά συμβούλια, τα οποία εγκρίνουν τους προϋπολογισμούς και επιβλέπουν τα έργα αστικής ανάπτυξης, δεν έχουν πραγματική εξουσία, γεγονός που καθιστά την ψηφοφορία λιγότερο ουσιαστική.
Η κυβέρνηση άνοιξε πολύ λίγα τμήματα για την εγγραφή γυναικών στους εκλογικούς καταλόγους. Και υιοθέτησε παράλογους κανόνες διαχωρισμού των φύλων στην προεκλογική εκστρατεία. Για παράδειγμα, γυναίκες υποψήφιες δεν μπορούν να συμμετέχουν σε προεκλογικές εκδηλώσεις όπου είναι παρόντες άνδρες. Επίσης απαγορεύεται να έχουν επαφή μαζί τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Αν θέλω να εκλεγώ, πρέπει να με ψηφίσουν και άνδρες και γυναίκες. Δεν μπορώ να εκλεγώ αν δεν μιλάω με άνδρες» λέει η Αλ Σαντάχ.
Η απαγόρευση της οδήγησης στις γυναίκες είναι ένα μεγάλο εμπόδιο στην πολιτική συμμετοχή, επειδή είναι αναγκασμένες να πάρουν άδεια από έναν άνδρα κηδεμόνα για να ταξιδεύουν, να εργάζονται και να εγγραφούν στο πανεπιστήμιο.
Το δειλό άνοιγμα στα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών ξεκίνησε από τον βασιλιά Αμπντουλάχ. Αλλά ο νυν βασιλιάς Σαλμάν, ο οποίος διαδέχθηκε τον Αμπντουλάχ τον Ιανουάριο, είναι απορροφημένος με θέματα οικονομίας και ασφάλειας, και φαίνεται να κάνει πίσω ως προς τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις. Και είναι πιθανό να υπάρξει λιγότερη πίεση για την επέκταση των πολιτικών δικαιωμάτων για τις γυναίκες, αν δεν ασκήσουν αυτά τα περιορισμένα δικαιώματα που έχουν τώρα.
«Ολες έχουν ένα Σχέδιο Β για να φύγουν από τη χώρα»
Παρ’ όλα τα εμπόδια, υπάρχουν εντυπωσιακά παραδείγματα προσωπικής χειραφέτησης. Η Τασνίμ Σαλίμ και οι 20χρονες φίλες της είναι παθιασμένες και δημιουργικές στην ανάπτυξη ηλεκτρονικών παιχνιδιών. Αποκλεισμένες από ένα συνέδριο ανδρών παικτών στη Ριάντ, λόγω των θρησκευτικών νόμων διαχωρισμού μεταξύ ανδρών και γυναικών, διοργάνωσαν το δικό τους συνέδριο το 2012, το οποίο παρακολουθούν 3.000 γυναίκες κάθε χρόνο.
Η Νάιφα αλ Φαγέζ, καλλιτέχνις, ίδρυσε την γκαλερί Νάιλα στη Ριάντ για την προώθηση της σύγχρονης τέχνης, η οποία δεν αποτελεί τμήμα της σαουδαραβικής παράδοσης. Τώρα εργάζεται σε ένα κέντρο τεχνών που θα περιλαμβάνει εκθετήριο, χώρους για διαλέξεις και εργαστήρια.
Η 27χρονη Μαρία Μαχντάλι ίδρυσε στην Τζέντα μια εταιρεία μέσων μαζικής ενημέρωσης, η οποία εκδίδει ένα μηνιαίο περιοδικό που ονομάζεται «Προορισμός».
Πρόκειται όμως για εξαιρέσεις σε μια κοινωνία όπου το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες εξακολουθεί να είναι μια «νέα ιδέα». Αναρωτιέται κανείς πώς ένα σύστημα που απαγορεύει στις γυναίκες να συμμετέχουν πλήρως στην οικονομική και στην πολιτική ζωή μπορεί να επιβιώσει. Για πολλές νεότερες γυναίκες, ειδικά για εκείνες που έχουν μορφωθεί στη Δύση, το όνειρο είναι να φτιάξουν μια ζωή κάπου αλλού. Οπως μου είπε μια 30χρονη γυναίκα επαγγελματίας, «όλες οι γυναίκες που ξέρω έχουν ένα Σχέδιο Β για να φύγουν από τη χώρα».
Η κυρία Carol Giacomo είναι αμερικανίδα δημοσιογράφος, πρώην διπλωματική συντάκτρια του πρακτορείου Reuters και νυν αρχισυντάκτρια των «New York Times».
Από ΤΟ ΒΗΜΑ
– See more at: http://mobile.tovima.gr/Article.aspx?Id=751961#sthash.K8HS7Gb4.dpuf
Έπειτα από έρευνες που διήρκεσαν έναν αιώνα, αρχαιολόγοι ανακοίνωσαν ότι βρήκαν τα απομεινάρια ενός φρουρίου της ελληνιστικής περιόδου το οποίο αποτελούσε κάποτε κέντρο εξουσίας στην Ιερουσαλήμ και οχυρό για την αντιμετώπιση μιας εβραϊκής εξέγερσης που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη, στο βιβλίο των Μακκαβαίων.
Οι ερευνητές συζητούσαν εδώ και καιρό για τη θέση του οχυρού της Άκρας, που οικοδομήθηκε πριν από περισσότερο από 2.000 χρόνια από τον Αντίοχο Επιφανή, βασιλιά της δυναστείας των Σελευκιδών κατά την ελληνιστική περίοδο. Πολλοί υποστήριζαν πως βρισκόταν εκεί όπου βρίσκεται τώρα η Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ, σε σημεία όπως ο Ναός του Παναγίου Τάφου ή η κορυφή του λόφου όπου βρίσκονταν άλλοτε οι δύο εβραϊκοί ναοί και όπου βρίσκεται τώρα το συγκρότημα του τεμένους Αλ Άκσα.
Όμως τα απομεινάρια που βρέθηκαν στη διάρκεια των ανασκαφών της Ισραηλινής Αρχής Αρχαιοτήτων, όπως ανακοινώθηκε σήμερα, βρίσκονται εκτός των τειχών και δεσπόζουν σε μια κοιλάδα προς νότον, περιοχή στην οποία, σύμφωνα με τους αρχαιολόγους, είχε επικεντρωθεί η κατασκευή της Ιερουσαλήμ επί του βιβλικού βασιλιά Δαβίδ.
Ο Αντίοχος, ο οποίος έζησε από το 215 έως το 164 π.Χ., επέλεξε το σημείο για την οικοδόμηση της Άκρας ώστε να εξασφαλίζει τον έλεγχο της πόλης και την παρακολούθηση της δραστηριότητας στον εβραϊκό ναό, λέει ο Ντόρον Μπεν-Άμι, ο οποίος ηγήθηκε της ανασκαφής.
Με μήκος που υπολογίζεται σε 250 μέτρα και 60 μέτρα πλάτος, το οχυρό δέσποζε στην περιοχή.
Κάτω από την επιφάνεια που πριν από μια δεκαετία ήταν ένας ασφαλτοστρωμένος χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων, η ομάδα του Μπεν-Άμι ανέσκαψε επιμελώς έναν τεχνητό λόφο αποτελούμενο από στρώματα γης που άφησαν πίσω τους διαδοχικοί πολιτισμοί.
Σε ένα σημείο ανακάλυψαν λίθους από τμήμα ενός μεγάλου τείχους, τη βάση ενός πύργου και ένα κεκλιμένο αμυντικό ανάχωμα, κοντά στα οποία βρέθηκαν τεχνουργήματα, όπως νομίσματα και χερούλια από κούπες κρασιού, που χρονολογούνται από την εποχή του Αντίοχου.
Βρέθηκαν επίσης βλήματα σφεντόνας από μολύβι και αιχμές βελών από χαλκό από την ίδια περίοδο, ίσως από μάχες ανάμεσα στις προελληνιστικές δυνάμεις και εβραίους αντάρτες που προσπαθούσαν να καταλάβουν το οχυρό.
“Πρόκειται για ένα σπάνιο παράδειγμα για το πώς πέτρες, νομίσματα και χώμα μπορούν να συμβάλουν σε μια ενιαία αρχαιολογική αφήγηση που αφορά συγκεκριμένες ιστορικές πραγματικότητες της πόλης της Ιερουσαλήμ”, δήλωσε ο Μπεν-Άμι.
Η θέση της Άκρας αναφέρεται αόριστα σε τουλάχιστον δύο αρχαία κείμενα — το Βιβλίο των Μακκαβαίων, που εξιστορεί την εξέγερση, και ένα κείμενο του ιστορικού Φλάβιου Ιώσηπου.
Ιστορικοί αφηγούνται πώς οι αντάρτες, με επικεφαλής τον Ιούδα τον Μακκαβαίο, ανακατέλαβαν την Ιερουσαλήμ από τους Έλληνες, μια νίκη που σηματοδότησε την εβραϊκή εορτή Χάνουκα. Όμως η Άκρα άντεξε έως ότου οι αντάρτες, υπό τον αδελφό του Ιούδα, τον Σίμωνα, την πολιόρκησαν αργότερα και υποχρέωσαν τους υπερασπιστές της να παραδοθούν.
Από ΤΟ ΒΗΜΑ
Και μόνοι με τον ορίζοντα. Τα κύματα έρχονται απ’ την αόρατη Ανατολή, ένα ένα, υπομονετικά. Φτάνουνε μέχρις εμάς και πάλι υπομονετικά φεύγουν προς την άγνωστη Δύση, ένα ένα. Ατέλειωτη πορεία που δεν άρχισε ούτε τελείωσε ποτέ… Ποτάμια μικρά και μεγάλα περνούν, η θάλασσα περνά και μένει. Έτσι θα ‘πρεπε ν’ αγαπώ, πιστά και φευγαλέα. Σμίγω με τη θάλασσα (…).
Μερικές νύχτες που η γλυκύτητά τους παρατείνεται, ναι, μπορούμε άφοβα να πεθάνουμε τότε, ξέροντας πως τούτες οι νύχτες θα ξανάρθουν ύστερα από μας πάνω στη γη και στη θάλασσα. Απέραντη θάλασσα, πάντα οργωμένη, πάντα παρθένα, η θρησκεία μου μαζί με τη νύχτα! Μας πλένει και μας χορταίνει στα στείρα αυλάκια της, μας ελευθερώνει και μας κρατάει ορθούς (…).
Σε κάθε κύμα μια υπόσχεση, πάντα η ίδια. Τι λέει το κύμα; Αν θα ‘πρεπε να πεθάνω περιστοιχισμένος από κρύα βουνά, αγνοημένος από τον κόσμο, δίχως την αγάπη των δικών μου, εξουθενωμένος τέλος, η θάλασσα, την ύστατη στιγμή, θα γέμιζε το κελί μου, θα ερχόταν να με συγκρατήσει πάνω από το είναι μου και να με βοηθήσει να πεθάνω χωρίς μίσος (…).
Ο χώρος και η σιωπή σμίγουν και γίνονται βάρος στην καρδιά. Μια ξαφνική αγάπη, ένα μεγάλο έργο, μια αποφασιστική πράξη, μια σκέψη που μεταμορφώνει προκαλούν σε ορισμένες στιγμές την ίδια ανυπόφορη αγωνία, ανάμεικτη μ’ ακαταμάχητα θέλγητρα. Γλυκιά υπαρξιακή αγωνία, εξαίσιο άγγιγμα ενός κινδύνου που δεν ξέρουμε τ’ όνομά του, το ότι ζω σημαίνει άραγε πως τρέχω προς το χαμό μου; Ας τρέξουμε πάλι χωρίς ανάπαυλα προς το χαμό μας. Είχα πάντα την αίσθηση πως ζούσα στο πέλαγος, σε κίνδυνο, στην καρδιά μιας μεγαλόπρεπης ευτυχίας (…).
Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα «Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μού άρεσαν πιο πολύ τα ζώα. Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών. Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του.Όμως μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ’ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος. Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του
Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και δυνατή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμή του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει. Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο. Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει; Όταν ήμουν έξι ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων. Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο ή τον πατέρα μου για το μυστήριο του ελέφαντα. Μου εξήγησαν ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος. Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;
Δεν θυμάμαι να πήρα ικανοποιητική απάντηση. Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα.
Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα-ευτυχώς για μένα- ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν’ ανακαλύψει την απάντηση. Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.
Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι. Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί. Μα, παρόλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του. Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο… Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής. Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του. Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση. Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του.
– Έτσι είναι Ντέμιαν, όλοι είμαστε λίγο πολύ σαν τον ελέφαντα του τσίρκου. Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία. Ζούμε πιστεύοντας ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ένα σωρό πράγματα, απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε. Πάθαμε το ίδιο με τον ελέφαντα. Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα: Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δεν θα μπορέσω.
Ο Χόρχε έκανε μιά μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθισε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε: Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντέμιαν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε.
Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΤΡOΠΟΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ, ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΠΑΛΙ ΜΕ ΟΛΗ ΣΟΥ ΤΗ ΨΥΧΗ
