ι βροχοσταγόνες του μεγάλου συννεφόδεντρου γέμισαν όλο τον ουρανό με μικρά πράσινα λιόφυλλα*. Τα φύλλα τύλιξαν ολόγυρα τ’ αυτόματα και τα ντουφέκια και τα έκαναν σαν ανάλαφρα κλωνάρια δέντρων. Απ’ τις κάννες των όπλων, αντί για σφαίρες, μπαρούτι και καπνό, τινάζονται λουλούδια, πεταλούδες, λιμπελούλες* και μπομπόνια. Τα παιδιά της ομάδας Ζαρίν πυροβολούν την ομάδα Τακ όχι με σφαίρες, αλλά με μικρά μπουκέτα λουλούδια και πολύχρωμες πεταλούδες. Κι απ’ αντίκρυ, η ομάδα Τακ απαντάει με λιμπελούλες και μπομπόνια*. Ο αέρας έχει γεμίσει μυρωδιές απ’ τα λουλούδια κι απ’ τα μπομπόνια. Ήταν σαν μέρα Πρωτοχρονιάς ή σαν γιορτή των Αγίων Πάντων. Τα παιδιά των δύο αντίθετων μαχαλάδων* ξεσπούν σε γέλια και τα γέλια τους ανεβαίνουν ως τον έβδομο ουρανό*. Γέλια, γέλια, χαρές και αγάπες κυριεύουν τα πάντα. Ο Αλβάν, εκεί ψηλά, πλάι στο πελώριο δέντρο που οι ρίζες του είναι στον ουρανό και τα κλαδιά του σ’ όλον τον κόσμο, ο Αλβάν με τα χρωματιστά μπαλόνια του πετάει ανάλαφρα, πλημμυρισμένος από χαρά και νιώθει πως ο ήλιος και το φεγγάρι είναι δυο ρόδες στο δικό του ποδήλατο. Θέλει να πηδήσει στη σέλα των άστρων και κρατώντας το τιμόνι του ανέμου να φύγει μες στο άπειρο.
Άξαφνα, κάτω στη γη, ανάμεσα απ’ τους καπνούς και τα σκοτάδια, βλέπει ένα περιστέρι ν’ ανεβαίνει. Το περιστέρι είναι ο Ριπιδάτος, τ’ αγαπημένο περιστέρι του Μεϊλού. Λίγο πιο κει, η Τουλή κι η Σεκουλή, οι αδερφές του Σαλέμ, για δες, στους ώμους τους έχουν φυτρώσει κάτι μικρά χρυσά φτεράκια και φτερουγάνε πίσω απ’ το Ριπιδάτο κι έρχονται κοντά του. Ο Αλβάν απ’ την πολλή χαρά έγινε ανάλαφρος σαν πούπουλο. Το μυρωδάτο αεράκι περνάει απ’ το διάφανο βλέμμα του κι απ’ τ’ ολόδροσο χαμόγελο του.
Τούτη τη στιγμή, ο Σαλέμ, καβάλα σ’ ένα κίτρινο περιστέρι, πλησιάζει τον Αλβάν. Οι δυο φίλοι αναπήδησαν κι έδωσαν τα χέρια. Και τότε, όλα τα παιδιά, κι απ’ τις δυο ομάδες, πιάστηκαν χέρι χέρι σ’ ένα μεγάλο κύκλο χορού. Ο Αλβάν έτρεξε ίσα στο χαρταετό του τον Κοκκινολαίμη και πήρε το μεγάλο τηλεγράφημα κρεμασμένο στο σπάγκο του. Πάνω στο τηλεγράφημα βλέπει γραμμένη την έκθεση του που πρέπει να διαβάσει στην τάξη του σχολείου του τον επόμενο χρόνο. Όλα τα παιδιά τον παρακαλούν να τους τη διαβάσει. Ο Αλβάν πλησιάζει το χαρτί κοντά στα μάτια του κι αρχίζει να διαβάζει αργά αργά τις λέξεις και τις φράσεις γεμάτες φως. Έτσι που διαβάζει, είναι σαν να διαβάζει για τους ανθρώπους όλου του κόσμου, κι έτσι ψηλά που στέκεται μοιάζει σαν να ‘ναι η ψυχή όλων των παιδιών του κόσμου κι έχει να πει ένα παγκόσμιο μήνυμα.
Η έκθεσή του αρχίζει μ’ αυτά τα λόγια:
Τα όνειρά μου είναι όλο περιστέρια, χαρταετούς και πολύχρωμα μπαλόνια…
Η συλλογή ποιημάτων ” ΤΕΡΤΣΙΝΕΣ” του Νίκου Καζαντζάκη δεν είναι ευρέως γνωστή. Μου δώρησε αυτή την συλλογή στα 18 μου χρόνια ένας αγαπημένος μου φίλος και τον ευχαριστώ γι αυτό!
Γιάννα
Ο ίδιος ο Καζαντζάκης στην εισαγωγή του, σχετικά με τους αναγνώστες στους οποίους απευθύνεται:
“Σήμερα δημοσιεύω τα τραγούδια αυτά. Από τους ανθρώπους που γνώρισα, ψυχανεμίζουμαι πως εφτά ή οχτώ θα νιώσουν χαρά διαβάζοντάς τα▪ οι άλλοι θα τα πετάξουν με δυσφορία. Η γλώσσα τους, ο στίχος, ο ρυθμός, ο “Αόρατος Μονάρχης’ που τα κυβερνάει, ο χαρούμενος, άπληστος, ανέλπιδος τρόπος που αντικρίζω την ατομική και την παγκόσμια περιπέτεια, πάνω από κάθε φόβο, όλα θα τους είναι ανυπόφορα.
Τους παρακαλώ να με συμπαθήσουν▪ δεν έκαμα καμιάν προσπάθεια να τους αρέσω. Μα κι αν έκανα, πάλι δε τα κατάφερνα. Η μοναξιά μ’ έχει λίγο τραχύνει, κι η χαρά που νιώθω δημιουργώντας είναι τόσο μεγάλη που άλλη αμοιβή δεν είναι δίκιο να θέλω.”
Στίχοι 145-181 (τέλος)
Φύσηξε αγέρι δροσερό της χάρης
και σαν μαγνάδι ξομπλιαστό σηκώθη
και μετεωρίστη ο νους ο καβαλλάρης:
Θρόνο σμαράγδι και ζαφείρι νιώθει
να κατεβαίνει από τον ήλιο λάβρος,
να τον τραβούν οι πιο βαθιοί μας πόθοι-
λιοντάρι, αιτός, αρχάγγελος και ταύρος.
Στου νου το μυστικό το ρόδο ανοίγει,
λάμπει όλο φως ο θάνατος ο μαύρος,
φωνή απαλή τα σπλάχνα του τυλίγει,
και με αναγάλλιαση κρυφή και φρίκη
θωράει τα ιερά θεριά με φως μαστίγι
βαρώντας τα, σαν πονεμένη νίκη,
μεγαλομάτα, αγέλαστη, όλο βέλη
να κατεβαίνει απάνου του η Βεατρίκη.
Χιλιοτριαντάφυλλο ο ουρανός, κι οι αγγέλοι
τρυγούν, αργατικοί σαν τα μελίσσια,
της σκοτεινής αθανασιάς το μέλι.
Ασπρα στη γης σαλέψαν κυπαρίσσια,
το φλογαμάξι εστάθη, κι όλο γλύκα
φωνούλα αηδονολάλησε αγγελίσια,
που όλο τον πόνο της ζωής ενίκα,
κι έλιωνε ο νους σαν χιόνι μες τον ήλιο:
“Φίλε ακριβέ, χίλια καλώς σε βρήκα!’
Γοργά τις φούχτες του έβαλεν αντήλιο,
χαμογελάει στην αγαπώ, και βρύση
τα κλάματά του τρέχουν, κι αντιστύλιο
μοχτάει στης γης τα χέρια ν’ ακουμπήσει
και λόγια τρυφερά να βρει στα σπλάχνα,
γλυκά πολύ, να την καλωσορίσει.
Μα τ’ άγια μάτια της καλής του αδράχνα,
σα δίχτυα γαληνά σε ονειροφάντη
βυθό, κορμί και νου του δίχως άχνα.
Ανοίγει η νύχτα αγάλια το αστρομάντι,
σμίξαν σταυρό του άγριου αθλητή τα χέρια▪
κι οι παζαρίτες βρήκαν πια το Ντάντη
νεκρό, τα πρώτα ως πρόβαλλαν αστέρια.
Με κεντρικό σύνθημα «Δικαίωμα στην ανάγνωση! για να υποδεχθεί χιλιάδες βιβλιόφιλους, γυναίκες, άντρες, έφηβους και παιδιά.
Η συνάντηση αναγνωστριών/ών και βιβλίων πραγματοποιείται στην Πλατεία Κοτζιά (Εθνικής Αντίστασης) τού Δήμου Αθηναίων, με θέα το νεοκλασικό Δημαρχείο της Πόλης.
Η Μεγάλη Τέντα του Βιβλίου, μοντέρνα, ζεστή και φιλική, θα υποδεχθεί τις /τους μεγάλες/ους και μικρές/ούς επισκέπτες με τα ξύλινα σπιτικά της πατώματα.
Οι πάγκοι τους δεν θα’ ναι “μουντοί”, καθώς είναι κατασκευασμένοι από φωτεινό διαφανές βιομηχανικό υλικό. Έτσι, η αίσθηση που θα αποκομίσει το βιβλιόφιλο κοινό, είναι ότι βρίσκεται στο δικό του φιλικό βιβλιοπωλείο.
Στο φετινό 19ο Παζάρι του Βιβλίου, σ’ ένα από τα πιο δυνατά περάσματα της πρωτεύουσας, οι τιμές θα πέσουν έως και 70% και θα έχουν σημείο εκκίνησης το μισό ευρώ (0,50).
Είναι, αν θέλετε, η λαϊκή πολιτική του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου και του Συλλόγου Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών, για να βρεθεί το βιβλίο σε κάθε αθηναϊκό – και γιατί όχι; – σε κάθε ελληνικό ράφι βιβλιοθήκης.
Στο ξεφύλλισμα των βιβλίων, αναδύεται το κοινό τους άρωμα που είναι η ειρηνική συνύπαρξη του επιφανειακά διαφορετικού και ασύμπτωτου: ο ξεχασμένος τίτλος συναντά τον καινούργιο, ο σπάνιος τον ευπώλητο, ο πανεπιστημιακός τον εκλαϊκευτικό.
Σ
Σε ποσους δεν αρεσει ενα ομορφα στρωμενο τραπεζι ! Μιας και πλησιαζουν οι γιορτινες μερες του Πασχα , ας δουμε βημα-βημα πως μπορουμε να δημιουργησουμε ενα γιορτινο τραπεζι για τους αγαπημενους μας :
Το στρώσιμο του τραπεζιού: Μέρος Α
Βασικό στρώσιμο τραπεζιού / Basic table setting:
Το βασικό στρώσιμο του τραπεζιού όπως βλέπετε στο πάνω σκίτσο ενδύκνειται για γεύμα με την οικογένεια μας ή τους φίλους μας. Μην σας ακούσω να πείτε κάτι για το πιάτο του ψωμιού και της σαλάτας γιατί είμαι σχεδόν σίγουρη πως τώρα που βλέπετε το σκίτσο λέτε ” ναι , καλά τώρα μη βάλω και έξτρα πιάτα για σαλάτα και ψωμί, εμείς και εμείς θα είμαστε, ποιος θα με παρεξηγήσει”. Λοιπόν τα ”εμείς και εμείς” τα ξεχνάμε φίλοι μου, άλλωστε το φαγητό έχει και αυτό τη δική του ιεροτελεστία.
Βασικοί κανόνες σε κάθε στρώσιμο τραπεζιού είτε είναι απλό, είτε είναι επίσημο, είναι πως τα πιρούνια τοποθετούνται πάντα αριστερά από το πιάτο και τα μαχαίρια και τα κουτάλια πάντα δεξιά από το πιάτο. Η κοφτερή μεριά των μαχαιριών θα είναι πάντα προς τη μεριά του πιάτου ή αλλιώς θα ”κοιτάει” το πιάτο. Η πετσέτα τοποθετείται αριστερά ή πάνω από το πιάτο. Και για να μη μουρμουράτε με το πιάτο του ψωμιού και το μαχαίρι του βουτύρου, σας ενημερώνω πως στο βασικό στρώσιμο αυτά είναι προαιρετικά. Μη ξεχάσετε και το ποτήρι του νερού ή του αναψυκτικού.
Το στρώσιμο του τραπεζιού: Μέρος Β
(Για ενα πιο ΕΠΙΣΗΜΟ τραπεζι)
Έχετε τραπέζι στον προιστάμενο σας; Έρχονται τα πεθερικά για πρώτη φορά στο σπίτι σας; Ή μήπως έχετε την επέτειο του γάμου σας και θα τραπεζώσετε το σόϊ;
Ανεπίσημο στρώσιμο τραπεζιού / Informal table setting
Όπως και στο βασικό στρώσιμο τραπεζιού έτσι και στο ανεπίσημο στρώσιμο ισχύουν οι ίδιοι κανόνες όσον αφορά το στήσιμο των σερβίτσιων με τη διαφορά όμως ότι προσθέτουμε και κάτι παραπάνω.
– Πιάτο φαγητού
Το πιάτο τοποθετείται στο τραπέζι την ώρα που σερβίρουμε το γεύμα και όχι από την αρχή που θα καθίσει ο καλεσμένος μας.
– Δύο πιρούνια
Τα πιρούνια τοποθετούνται στα αριστερά του κυρίως πιάτου. Το μεγαλύτερο από τα δύο πιρούνια είναι το πιρούνι του κυριώς γεύματος και το μικρότερο πιρούνι που είναι για την σαλάτα ή για το ορεκτικό. Τα πιρούνια τοποθετούνται σύμφωνα με τη σειρά που θα χρησιμοποιηθούν. Αν η σαλάτα σερβίρεται πριν το κυρίως πιάτο τότε το πιρούνι της σαλάτας τοποθετείται στα αριστερά έξω από το πιρούνι του κυρίως γεύματος και αν η σαλάτα σερβίρεται μετά το κυρίως γεύμα τότε το πιρούνι της σαλάτας τοποθετείται δίπλα από το κυρίως πιάτο. Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι πως η χρήση των μαχαιροπίρουνων είναι πάντα από έξω προς τα μέσα.
– Πετσέτα
Μπορούμε να διπλώσουμε την πετσέτα σε διάφορα σχέδια όπως: δίπλωμα πετσέτας σχέδιο ορχιδέα, δίπλωμα πετσέτας σχέδιο κερί, δίπλωμα πετσέτας σχέδιο στέμμα ή μπορούμε να διακοσμήσουμε τις πετσέτες με διάφορες κορδέλες ή ακόμα και να περάσουμε δαχτυλίδια στις πετσέτες. Η πετσέτα τοποθετείται στο κέντρο του κυρίως πιάτου ή μερικές φορές μια απλά διπλωμένη πετσέτα τοποθετείται κάτω από το πιρούνι.
– Μαχαίρι κυρίως γεύματος
Το μαχαίρι του κυρίως γεύματος τοποθετείται αμέσως δεξιά από το κυρίως πιάτο με τη λάμα στραμμένη προς τα μέσα. Αν το κυρίως γεύμα είναι μπριζόλα, το μαχαίρι του κυρίως γεύματος μπορεί να αντικατασταθεί από το μαχαίρι της μπριζόλας.
– Κουτάλια
Τα κουτάλια τοποθετούνται προς τα δεξιά του μαχαιριού. Το κουταλάκι του επιδορπίου αμέσως δεξιά από το μαχαίρι και το κουτάλι της σούπας αμέσως δεξιά από το κουταλάκι του επιδορπίου. Αν το μενού δεν έχει σούπα αφαιρείται το κουτάλι της σούπας.
– Ποτήρι νερού
Το ποτήρι του νερού τοποθετείται ακριβώς πάνω από το μαχαίρι.
– Ποτήρι κρασιού
Το ποτήρι του κρασιού τοποθετείται δίπλα από το ποτήρι του νερού και πάνω από τα κουτάλια.
– Φλυτζάνι για καφέ ή τσάι
Αν σερβίρεται καφέ ή τσάι μετά το γεύμα, το φλυτζάνι του καφέ τοποθετείται δεξιά και πάνω από τα κουτάλια.
– Πιάτο σαλάτας
Το πιάτο της σαλάτας τοποθετείται αριστερά από τα πιρούνια. Εάν η σαλάτα σερβίρεται μαζί με το κυρίως γεύμα τότε την βάζουμε απευθείας στο κυριώς πιάτο. Αν σερβίρεται με σάλτσες τότε χρησιμοποιούμε το πιάτο της σαλάτας, κυρίως για να μην αλλοιώσουμε τη γεύση του φαγητού μας.
– Πιάτο ψωμιού / Μαχαίρι βουτύρου
Το πιάτο για το ψωμί τοποθετείται αριστερά και πάνω από τα πιρούνια. Το μαχαίρι του βουτύρου τοποθετείται πάνω στο πιάτο του ψωμιού και διαγώνια στην άκρη του πιάτου.
Το στρώσιμο του τραπεζιού: Μέρος Γ
(για Γιορτες )
Επίσημο στρώσιμο τραπεζιού / Formal table setting
Στο σκίτσο υπάρχει ένα συγκεκριμένο μενού, όπου με βάση αυτό, έχουν τοποθετηθεί τα σκευή στο τραπέζι. Εμείς αυτό το μενού, θα το χρησιμοποιήσουμε ως οδηγό, που θα μας βοηθήσει για να καταλάβουμε καλύτερα τη σειρά που πρέπει να ακολουθήσουμε χρησιμοποιώντας τα ανάλογα μαχαιροπήρουνα.
Ορεκτικό: όστρακα
Πρώτο πιάτο : σούπα και ψάρι
Κυρίως
Σαλάτα
Πιάτο σερβιρίσματος
Το πιάτο σερβιρίσματος είναι μεγάλο σε μέγεθος και είναι σαν να λέμε ο βοηθός των υπολοίπων πιάτων ή το σουπλά μας. Είναι το πιάτο εκείνο, το οποίο παραμένει στο τραπέζι καθόλη τη διάρκεια του φαγητού. Πάνω σε αυτό τοποθετούνται όλα τα υπόλοιπα πιάτα με τη σειρά που θα σερβιριστούν.
Πιάτο ψωμιού / Μαχαίρι βουτύρου
Το πιάτο για το ψωμί τοποθετείται αριστερά και πάνω από τα πιρούνια. Το μαχαίρι του βουτύρου τοποθετείται πάνω στο πιάτο του ψωμιού και διαγώνια στην άκρη του πιάτου.
Πιρούνια / Μαχαίρια
Τα πιρούνια τοποθετούνται στα αριστερά του πιάτου σερβιρίσματος με εξαίρεση το πιρούνι για τα όστρακα που τοποθετείτε στα δεξιά του πιάτου. Τα μαχαίρια τοποθετούνται δεξιά του πιάτου με τη λάμα στραμμένη προς τα μέσα, όπως και το κουτάλι της σούπας δεξιά από τα μαχαίρια. Η χρήση των μαχαιροπίρουνων γίνεται πάντα με φορά από έξω προς τα μέσα. Ξεκινάμε με τα μαχαιροπίρουνα που είναι εξωτερικά και τελειώνουμε με τα εσωτερικά μαχαιροπίρουνα με αυτά δηλαδή που βρίσκονται ακριβώς δίπλα στο πιάτο. Άρα, το φαγητό ξεκινάει με ορεκτικό όστρακα, εμείς πέρνουμε το εξωτερικό πιρούνι με τον αριθμό 7.
Το επόμενο πιάτο είναι σούπα, εμείς πέρνουμε το κουτάλι με τον αριθμό 6. Εννοείται ότι όταν τελειώνετε το κάθε πιάτο αποσύρεται από τον σερβιτόρο ή τον μετρ το σερβίτσιο που έχετε χρησιμοποιήσει, έτσι μειώνεται και ο αριθμός των μαχαιροπίρουνων που βρίσκονται στο τραπέζι και δεν θα μπερδεύεστε.
Επόμενο πιάτο είναι ψάρι, εμείς πέρνουμε το πιρούνι με τον αριθμό 1 και το μαχαίρι με τον αριθμό 5.
Στο κυρίως πιάτο θα χρησιμοποιήσουμε το πιρούνι με τον αριθμό 2 και το μαχαίρι με τον αριθμό 4.
Στο τέλος θα σερβιριστεί η σαλάτα και το μοναδικό πιρούνι που θα έχει μείνει για να χρησιμοποιήσουμε θα είναι το πιρούνι με τον αριθμό 3. Είδατε, τελειώσαμε το φαγητό μας και δεν έμεινε κανένα μαχαιροπίρουνο αχρησιμοποίητο στο τραπέζι.
Ποτήρια
Τα ποτήρια τοποθετούνται πάνω από τα μαχαίρια με τον τρόπο που βλέπουμε στο σκίτσο. Μπορούμε να προσθέσουμε και ένα ποτήρι σαμπάνιας το οποίο θα το τοποθετήσουμε δεξιά από το ποτήρι του νερού.
Πετσέτα
Η πετσέτα τοποθετείται στο κέντρο του πιάτου σερβιρίσματος. Για το πως θα χρησιμοποιήσουμε την πετσέτα του φαγητού θα το δούμε εδώ.
Κουταλάκι / Πιρουνάκι Επιδορπίου
Το κουταλάκι και το πιρουνάκι του επιδορπίου τοποθετείτε στο τραπέζι λίγο πριν σερβιριστεί το επιδόρπιο.
πηγη : http://www.tableart.gr
´Μπορει αραγε ενα βιντεο 2.42 λεπτων να αποτυπωσει, να εξηγησει , την αγαπη,τον ενθουσιασμο, την εκρηξη, τη τρυφεροτητα, τη μουσικη, το θαυμα που συντελειται σε ενα απλο ανθρωπινο αγγιγμα ….? ΔΕιτε στην οθονη ..:
Απιθανες στιγμες σε απιθανες φωτογραφιες !
πηγη : http://www.eleftheriaonline.gr/
«Ο μεγαλύτερος φόβος μας δεν είναι μήπως είμαστε ανεπαρκείς.
Ο μεγαλύτερος φόβος μας είναι μήπως είμαστε απεριόριστα δυνατοί.
Το φως μας, και όχι το σκοτάδι μας, μας φοβίζει πιο πολύ απ όλα.
Αναρωτιόμαστε: Ποιος είμαι εγώ τελικά που θέλω να είμαι τόσο λαμπερός;
Γιατί; Εσύ τι είσαι; Είσαι -κι εσύ ένα παιδί του Θεού.
Δεν ωφελείς σε τίποτα τον κόσμο με το να γίνεσαι μικρός.
Το να γίνεσαι μικρός μόνο και μόνο για να μη νιώθουν
οι άλλοι ανασφαλείς γύρω σου δεν είναι καθόλου λαμπερό.
Γεννηθήκαμε για να δηλώσουμε
τη δόξα του θεού που υπάρχει μέσα μας.
Δεν υπάρχει σε ορισμένους από εμάς, αλλά σε όλους μας.
Και αν δεν αφήσουμε το φως μας να λάμψει, επιτρέπουμε έτσι
ασυναίσθητα στους άλλους να το κάνουν.
Όταν απελευθερωθούμε από το δικό μας φόβο,
η ύπαρξη μας απελευθερώνει αυτόματα και τους άλλους».
Νέλσο Μαντέλα: Ο πρώτος έγχρωμος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής, κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης
(Από τον εναρκτήριο λόγο του το 1994) * 18.7.1918 στο χωριό Μβέζο, Ν. Αφρική
by enallaktikidrasi.
Η ζωή του καθενός είναι γεμάτη από ψευδαισθήσεις, ίσως επειδή η αλήθεια συχνά μας φαίνεται αβάσταχτη.
Κι όμως, η αλήθεια είναι τόσο αναγκαία, που η άγνοιά της έχει υψηλό κόστος, το οποίο μπορεί να εμφανιστεί με τη μορφή σοβαρών ασθενειών.
Μερικες απο τις καλυτερες ατακες που δημοσιευει η Ιστοσελιδα “Ο Τοιχος ειχε τη δικη του Υστερια” .
πηγη : http://hysteria.gr/
Άμυνα περί πάτρης δεν είναι οι σπασμωδικαί,
κακομελέτηται και κακοσύντακται επιστρατείαι,
ουδέ τα σκωριασμένης επιδεικτικότητος θωρηκτά.
Άμυνα περί πάτρης θα ήτο η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών,
η εθνική αγωγή, η χρηστή διοίκησις,
η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού,
του διαφθείροντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος,
και η πρόληψις της χρεωκοπίας. Τις ημύνθη περί πάτρης;
Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων;
Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια.
Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος…
«Κανένας καλλιτέχνης δεν είναι καλλιτέχνης και τις είκοσι τέσσερις ώρες της καθημερινότητάς του. Το ουσιαστικό του έργο, αυτό που μένει, ολοκληρώνεται πάντοτε κατά τη διάρκεια των λιγοστών και σπάνιων στιγμών της έμπνευσης. Το ίδιο συμβαίνει και με την ιστορία, τη μεγαλύτερη ποιήτρια και καλλιτέχνιδα όλων των εποχών, τη σπουδαιότερη δημιουργό. Ακόμα κι εκεί, στο “μυστικό εργαστήρι του Θεού”, όπως με δέος την αποκαλεί ο Γκαίτε, συμβαίνουν πολλά καθημερινά και ασήμαντα. Κι εκεί είναι σπάνιες οι στιγμές της έξαρσης, όπως και στην τέχνη, όπως και στη ζωή. Τις περισσότερες φορές, ακούραστη κι επίμονη, η ιστορία δένει τον ένα κρίκο μετά τον άλλο, στην ατέλειωτη αλυσίδα των αιώνων. Το ένα γεγονός μετά το άλλο στην ακολουθία των χιλιετιών. Γιατί καθετί σπουδαίο χρειάζεται προετοιμασία. Χρόνο. Εξέλιξη. Και κάθε φορά απαιτούνται εκατομμύρια άνθρωποι κοινοί και συνηθισμένοι για να έρθει στο κόσμο και μια μεγαλοφυΐα. Κάθε φορά πρέπει να περάσουν εκατομμύρια μονότονες ώρες, πριν σημάνει η αληθινή, η μεγάλη στιγμή. Αν όμως γεννηθεί κάποιος μεγαλοφυής καλλιτέχνης, τότε ξεπερνά την εποχή του και το έργο του ζει για πάντα. Κι όταν σημαίνει η μεγάλη ιστορική στιγμή, τότε χαράσσεται η μελλοντική πορεία της ανθρωπότητας για δεκαετίες ή για αιώνες. Όπως ο ηλεκτρισμός της ατμόσφαιρας μαζεύεται στην άκρη του αλεξικέραυνου, έτσι και οι συνέπειες απειράριθμων γεγονότων συμπυκνώνονται στο μικρό διάστημα λίγων ωρών ή λίγων ημερών. Πράγματα που κανονικά θα χρειάζονταν μέρες και μήνες για να γίνουν, ολοκληρώνονται σε λίγες μόνο στιγμές που καθορίζουν τα πάντα. Ένα ναι. Ένα όχι. Μια στιγμή όλη κι όλη, που αποφασίζει για τη μοίρα και τη ζωή των μελλοντικών γενεών, προδιαγράφοντας τη ζωή ενός ανθρώπου, ενός λαού, ή ολόκληρης της ανθρωπότητας».
[Πηγή: www.doctv.gr]
Να ταξιδέψω; Για να ταξιδέψω φτάνει να υπάρχω: πηγαίνω από μέρα σε μέρα, σαν από σταθμό σε σταθμό στο σιδηρόδρομο του κορμιού μου ή του πεπρωμένου μου, σκυμμένος πάνω από τους δρόμους και τις πλατείες, πάνω από τα πρόσωπα και τις χειρονομίες, πάντα ίδια και πάντα διαφορετικά, όπως τελικά είναι και τα τοπία. Εάν φαντάζομαι, βλέπω. Τι παραπάνω κάνω ταξιδεύοντας; Μόνο μια αδυναμία ακραία της φαντασίας δικαιολογεί τη μετακίνηση σαν μέσο πλήρωσης των αισθήσεων. «Κάθε δρόμος, μέχρι κι αυτός ο δρόμος του Έντεπφουλ, θα σε οδηγήσει στην άκρη του κόσμου». Αλλά η άκρη του κόσμου, από τότε που ο κόσμος εξαντλήθηκε όταν τον φέραμε όλον βόλτα, είναι το ίδιο το Έντεπφουλ απ’ όπου έφυγες. Στην πραγματικότητα η άκρη του κόσμου, όπως και η αρχή του, είναι η προσωπική μας σύλληψη του κόσμου. Μέσα μας είναι που τα τοπία έχουν τοπίο. Γι’ αυτό όταν τα φαντάζομαι, τα δημιουργώ. Αν τα δημιουργώ υπάρχουν, και εφόσον υπάρχουν, τα βλέπω όπως βλέπω και τ’ άλλα. Γιατί να ταξιδέψω; Στη Μαδρίτη, στο Βερολίνο, στην Περσία, στην Κίνα, στον καθένα από τους δύο Πόλους, πού αλλού θα βρισκόμουνα παρά μέσα σε μένα τον ίδιο, με τη δική μου ιδιαιτερότητα και το δικό μου τρόπο να αισθάνομαι. Η ζωή είναι αυτό που εμείς την κάνουμε να είναι. Τα ταξίδια είναι οι ταξιδιώτες. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι αυτό που βλέπουμε, είναι αυτό που είμαστε.
[Πηγή: www.doctv.gr]
Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
εντάθηκα πίσω απ΄αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.
στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Πήγα κι από ‘δω, πήγα κι από΄κει…
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από΄δω, έχασα κι από΄κει.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι απ’ την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
απ’ το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημίας.
Και δεν μου ΄λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή, με ακόνισε.
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη
Σε σωστή ώρα νυχτώνει

« Όλοι είναι διάνοιες. Αν όμως κρίνουμε ένα ψάρι από την ικανότητα του να σκαρφαλώσει ένα δέντρο, το ψάρι θα ζήσει την υπόλοιπη του ζωή θεωρώντας πως είναι ηλίθιο».
Aπό την Πετρούλα
















































