Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 26 Απριλίου 2020

Έχω ζήσει την αδυναμία,
την έχω στραγγίξει
από το ποτήρι μου γουλιά- γουλιά
την έχω αφήσει να κυλήσει στο αίμα μου
να ματώσει την καρδιά μου

Έχω γνωρίσει τον πόνο
τον έχω αφήσει να με κυριεύσει,
να με κάνει να σκύψω το κεφάλι,
να κλάψω τόσο πολύ που να νομίζω
ότι δεν έχω άλλα δάκρυα….

Έχω ζήσει την απώλεια, την εγκατάλειψη
το κενό βλέμμα, το δίχως όνειρα μέλλον
το τρέμουλο στο κορμί ουρλιάζοντας
Γιατί;

Έχω γνωρίσει τον εγκλωβισμό
τους άδειους τοίχους,
το ταβάνι που έρχεται να σε πλακώσει
την χωρίς αέρα ανάσα

Έχω ζήσει πως είναι να σέρνεσαι

σε ένα ερειπωμένο τώρα
κοιτάζοντας ένα σκοτεινό μέλλον…

Κι όμως….
Είμαι ακόμα εδώ…
στο τώρα μου
με όνειρα
με απαιτήσεις από τη Ζωή
με τη δύναμη να μην κάνω πια
ούτε συμβάσεις ούτε εκπτώσεις στα θέλω μου,
στις ανάσες μου,
στη ζωή μου…

Γι’ αυτό σου λέω “μη μασάς”, πάτα γερά…
ποια νομίζεις ότι είναι η απόσταση
της αδυναμίας από την δύναμη;
ένα κλικ…. ένα τόσο δα μικρούλη κλικ…

Σταμάτα να πιστεύεις ότι δεν μπορείς…
ότι δεν έχεις… δεν αξίζεις… ότι δεν…
και Άρπαξε τη Ζωή!!!!

Κάποια στιγμή θα το κάνεις έτσι ή αλλιώς…
όπως το έκανα εγώ…
όπως το έκαναν πολλοί από εμάς…
Απλά, Μην Χάνεις Χρόνο…

Aπό healingeffect

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 23 Απριλίου 2020

ΑΗ ΓΙΩΡΓΗΣ

Του αλόγου
τον πεταλισμό
Νύχτα στο καλντερίμι
Στου φεγγαριού
το ασήμι
Θυμούνται οι παλιοί

Να κατεβαίνει το Στενό να μπαίνει στο μειντάνι
Με κόκκινο στιβάνι
Και τσόχινη στολή

Έδενε στο καμπαναριό
το Αλογο του τ άσπρο
Σαν έφτανε απ το κάστρο
Αναβε ενα κερί

Άφηνε μες το ιερό
Αντίδωρο και νάμα
Γιατι το είχε τάμα
Να αλλάξουν οι καιροί

Μυρίζουνε τα γιασεμιά μυρίζει το λιβάνι
Καβαληκευει αρχοντικά βγαίνει απ το Μειντάνι

Μπαίνει τη μέση του χωριού περνά
το περαχώρι
Και μ ενα καλπασμό γλυκί
μισεύγει για τα όρη.ΑΗ ΓΙΩΡΓΗΣ

Από τον ΛΟΥΔΟΒΙΚΟ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 20 Απριλίου 2020

Εσύ την ψάχνεις στη βολή κι αυτή είναι στο ξεβόλεμα
Την ψάχνεις στο καλοκαίρι κι αυτή είναι στο χειμώνα
Την ψάχνεις στην κριτική κι αυτή είναι στη συγχώρεση
Την ψάχνεις στο γνωστό κι αυτή είναι στον άγνωστο
Την ψάχνεις στη μπουνάτσα κι αυτή είναι στο μπουρίνι
Την ψάχνεις στη βελτίωση κι αυτή είναι στην αποδοχή
Την ψάχνεις στο αύριο κι αυτή είναι στο σήμερα
Την ψάχνεις στην ηδονή κι αυτή είναι στον πόνο
Την ψάχνεις στην κριτική κι αυτή είναι στην κατανόηση
Την ψάχνεις στα εύκολα κι αυτή είναι στα δύσκολα
Την ψάχνεις στη συμφωνία κι αυτή είναι στη διαφωνία
Την ψάχνεις στον άλλο κι αυτή είναι σε σένα
Την ψάχνεις στην κανονικότητα κι αυτή είναι στον εγκλεισμό
Την ψάχνεις στη χαρά κι αυτή είναι στη λύπη
Την ψάχνεις στην Ανάσταση κι αυτή είναι στην Σταύρωση
Την ψάχνεις έξω κι αυτή είναι μέσα.

Καλή μας Ανάσταση!

Από ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΞΕΝΑΚΗΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Απριλίου 2020

“Μπορεί να έχετε ελαττώματα, να ζείτε ανήσυχοι και μερικές φορές να θυμώνετε, αλλά ποτέ να μην ξεχνάτε ότι η ζωή σας είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση στον κόσμο. Και μπορείτε να τη διαφυλάξετε από την χρεωκοπία.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που σας χρειάζονται, σας θαυμάζουν και σας επευφημούν.

Εύχομαι να θυμάστε πάντα ότι το να είστε ευτυχισμένοι δεν προϋποθέτει έναν ουρανό χωρίς καταιγίδες, μονοπάτια χωρίς ατυχήματα, εργασία χωρίς κόπωση, σχέσεις χωρίς απογοήτευση.

Η ευτυχία είναι η εξεύρεση δύναμης στη συγχώρεση, η ελπίδα στις μάχες, η ασφάλεια στον φόβο, η αγάπη στις διαφωνίες.

Η ευτυχία δεν εκτιμά μόνο τα χαμόγελα, αλλά αντανακλάται και στη θλίψη.
Δεν είναι μόνο ο εορτασμός της επιτυχίας, αλλά και τα μαθήματα από τις αποτυχίες.
Όχι μόνο η χαρά του χειροκροτήματος, αλλά και η χαρά της ανωνυμίας.

Η ευτυχία αναγνωρίζει ότι τη ζωή αξίζει να τη ζείτε, παρά τις προκλήσεις, τις παρεξηγήσεις και τις περιόδους κρίσης.

Η ευτυχία σημαίνει πως πλέον δεν είστε θύμα των προβλημάτων και σας ζητά να γίνετε συγγραφείς της ίδιας της ιστορίας. Είναι πέρασμα από ερήμους που βρίσκονται έξω από τον εαυτό σας, ενώ είστε σε θέση να βρείτε μια όαση στο μυστικό της ψυχής σας.

Να ευχαριστείτε τον Θεό κάθε πρωί για το θαύμα της ζωής.

Ευτυχία είναι να μην φοβάστε τα συναισθήματά σας. Είναι να ξέρετε πώς να μιλήσετε στον εαυτό σας.
Είναι το θάρρος να ακούσετε το “Όχι” και να είστε γεμάτοι αυτοπεποίθηση αν λάβετε κριτική, αν και μερικές φορές μπορεί να είναι αναληθής.

Ευτυχία είναι να αφήσουμε το παιδί που ζει μέσα μας να ζει ελεύθερο, ευτυχισμένο και απλό.

Η ευτυχία έχει την απαιτούμενη ωριμότητα να πει «έκανα λάθος».
Έχει το βασικό θάρρος να πει “συγχωρέστε με”.
Έχει την απαραίτητη ευαισθησία να πει “σε χρειάζομαι”.
Είναι σε θέση να πει “σ ‘αγαπώ”.

Έχει την ταπεινότητα της δεκτικότητας.

Θέλω η ζωή να είναι μία εστία ευκαιριών και να είστε ευτυχισμένοι. Και όταν απομακρύνεστε, ξεκινήστε ξανά. Με αυτόν τον τρόπο, θα διαπιστώσετε ότι το να είστε ευτυχισμένοι δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχετε τέλεια ζωή, αλλά πως αξιοποιώντας τα δάκρυα ποτίζετε την ανοχή.
Αξιοποιώντας τις απώλειες βελτιώνετε την υπομονή.
Αξιοποιώντας τις αποτυχίες προσεύχεστε.
Αξιοποιώντας τα εμπόδια ανοίγετε νέα παράθυρα του νου.

Ποτέ μην εγκαταλείπετε την ελπίδα.
Ποτέ μην εγκαταλείπετε τους ανθρώπους που αγαπάτε.
Ποτέ μην σταματάτε να είστε ευτυχισμένοι, γιατί η ζωή είναι ένα εμπόδιο χωρίς σταματημό, ακόμα κι αν σας δίνει δεκάδες λόγους για να κάνετε το αντίθετο.

Πέτρες στο δρόμο; Τις κρατώ όλες … μία μέρα θα χτίσω ένα κάστρο! ”

 

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 18 Απριλίου 2020
  1. Ένα από τα πιο διάσημα πειράματα στην ψυχολογία, είναι αυτό του Χάρι Χάρλοου που έγινε σε πιθήκους στα τέλη της δεκαετίας του 1930.

Ο Χάρλοου έβαλε μωρά-πιθήκους, σε διάφορη είδη κοινωνικής απομόνωσης (ουσιαστικά μακριά από τις μητέρες τους) για να διερευνήσει πως η απομόνωση επηρεάζει την ανάπτυξη τους. Ενώ οι μελέτες αυτές είναι εξαιρετικά αμφιλεγόμενες και ανήθικες για τα σημερινά δεδομένα, αποκαλύπτουν πολλά για την ανάγκη μας περί κοινωνικής σύνδεσης και επαφής.

Σε αυτό το πείραμα, ο Χάρλοου δημιούργησε «υποκατάστατες μητέρες» για τους πιθήκους, από σύρμα και ξύλο. Δημιούργησε τους εξής δύο τύπους μητέρων:

1) Μητέρες φτιαγμένες μόνο από σύρμα που όταν πήγαιναν κοντά οι πίθηκοι έβρισκαν τροφή

2) Μητέρες που καλύπτονταν από ύφασμα που παρείχαν ανακούφιση και ζεστασιά, αλλά χωρίς φαγητό.

Ο Χάρλοου ανακάλυψε ότι τα μωρά-πίθηκοι πέρασαν το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους προσκολλημένα στις μητέρες που ήταν καλυμμένες με ύφασμα. Κατέβαιναν και πήγαιναν στη γυμνή μητέρα για φαγητό, αλλά στη συνέχεια έφευγαν γρήγορα και επέστρεφαν πίσω στις μητέρες που καλύπτονταν από ύφασμα, για να νιώσουν ανακούφιση.

Το πείραμα αυτό έδειξε ότι η σχέση νηπίου-μητέρας ήταν κάτι περισσότερο από μία απλή παροχή τροφής, αλλά σχετίζεται ισχυρά και άμεσα με την ανακούφιση, τη ζεστασιά και την ασφάλεια.

Σε επόμενα πειράματα, ο Χάρλοου παρατήρησε πώς η ανακούφιση που παρείχε η μητέρα (μέσω της ζεστασιάς και της επαφής) συνέβαλε στην ενίσχυση της ανάπτυξης των μωρών. Διαπίστωσε ότι όταν τα μωρά-πίθηκοι έρχονταν αντιμέτωπα με νέα ερεθίσματα (ή μια δυνητικά απειλητική κατάσταση), θα χρησιμοποιούσαν τη μητέρα τους ως βάση ασφάλειας. Θα πήγαιναν και θα εξερευνούσαν για λίγο το νέο αντικείμενο όμως στη συνέχεια θα επέστρεφαν στη μητέρα τους όταν η κατάσταση γινόταν πολύ αγχωτική ή αφόρητη για αυτά.

Παρ’ όλο που τα πειράματα αφορούσαν πιθήκους, μπορούμε να μάθουμε πολλά από τα ζώα, που ισχύουν για την υγεία και την ψυχολογία των ανθρώπων. Οι πίθηκοι μπορούν να μας διδάξουν πολλά σχετικά με τα συναισθήματα και την ηθική και τα πειράματα του Χάρλοου αποκαλύπτουν ένα πολύ σημαντικό μάθημα για τη δύναμη της ανθρώπινης επαφής και ανακούφισης.

Οι πίθηκοι του Χάρλοου

Παρακολουθήστε ένα σύντομο βίντεο σχετικά με τα πειράματα του Χάρλοου. Θα δείτε πώς τα μωρά πίθηκοι προσκολλώνται στη ζεστασιά και την άνεση και πώς προτιμούν τη «μητέρα» που καλύπτεται από ύφασμα, από τη γυμνή «μητέρα».

Ο Χάρλοου ανακάλυψε πως όταν τα μωρά-πίθηκοι βίωναν ακραία κοινωνική απομόνωση, κοινωνική απόσυρση και έλλειψη σωματικής επαφής και ανακούφισης, συχνά παρουσίαζαν δυσκολίες στις σχέσεις όταν βρίσκονταν με άλλους πιθήκους. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν θεραπεύτηκαν ποτέ πλήρως.

Με τον ίδιο τρόπο, η κοινωνική απομόνωση και η απόσυρση μπορούν να έχουν παρόμοια επιρροή και στους ανθρώπους.

Η ψυχολογία της σωματικής επαφής
Γενικά, η ανθρώπινη σωματική επαφή παίζει τεράστιο ρόλο στην προσωπική μας ευημερία και στο πώς συνδεόμαστε με τους άλλους στις σχέσεις μας.

Οι περισσότερες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις αποτελούνται τουλάχιστον από κάποιο είδος σωματικής επαφής, είτε πρόκειται για χειραψία, αγκαλιά ή φιλί στο μάγουλο. Ενώ η συγκεκριμένη χειρονομία μπορεί να εξαρτάται από την κουλτούρα, πολλές καθημερινές ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις χρησιμοποιούν την σωματική επαφή για να βοηθήσουν στο ‘χτίσιμο’ ενός αξιόπιστου δεσμού με τους άλλους.

Η ανθρώπινη σωματική επαφή συνιστά σημαντικό μέρος της μη λεκτικής επικοινωνίας. Όταν χρησιμοποιείται σωστά, μπορεί να ενεργοποιήσει ένα ευρύ φάσμα διαφορετικών θετικών συναισθημάτων, όπως χαλάρωση, άνεση, ασφάλεια ή χαρά.

Σε γενικές γραμμές, η επαφή είναι ένας σημαντικός τρόπος να παίρνουμε πληροφορίες για τον κόσμο μας και να τον κατανοούμε καλύτερα.

Μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Psychological Science1 ανακάλυψε ότι η εξερεύνηση αντικειμένων μέσω της αφής μπορεί συχνά να μας δώσει μια πιο λεπτομερή και ανθεκτική μνήμη αυτού του αντικειμένου. Ακόμα μία ενδιαφέρουσα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο journal Nature Scientific Reports2 ανακάλυψε ότι όταν νιώθουμε πως μας ‘εξαπατούν’ τα μάτια μας, συχνά στηριζόμαστε στα δάχτυλά μας για να αξιολογήσουμε την πραγματικότητα.

Η αφή κάνει τα πράγματα πιο ρεαλιστικά για εμάς. Είναι μια άμεση σύνδεση με τον κόσμο και τον περίγυρο μας. Αυτό δεν είναι μόνο αλήθεια για την καλύτερη κατανόηση της πραγματικότητάς μας, αλλά και για την καλύτερη κατανόηση του εαυτού μας και των σχέσεών μας με τους άλλους.

Σε μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Frontiers of Psychology3, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η τρυφερή, συναισθηματική σωματική επαφή– όπως το αργό χάδι ή το χάιδεμα – μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη μιας υγιούς αίσθησης του εαυτού και του σώματος.

Η αφή μας κάνει περισσότερο συνειδητοποιημένους ως προς τα προσωπικά μας όρια και είναι αυτή που τροποποιεί τα όρια, αφήνοντας κάποιον άλλον να εισέλθει στον “προσωπικό μας χώρο”. Αυτός ο τύπος οικειότητας – τόσο ο φιλικός όσο και ο ρομαντικός – συχνά μας επιτρέπει να συνδεθούμε με ένα άλλο άτομο σε ένα βαθύτερο επίπεδο.

Η σωματική επαφή καλλιεργεί τη σύνδεση στη σχέση. Αυτό ισχύει τόσο για μια ερωτική σχέση όπου η σωματική επαφή εκφράζεται με το φιλί, την αγκαλιά ή το σεξ όσο και για μια φιλική σχέση όπως σε μια αθλητική ομάδα, που χρησιμοποιεί το ‘κόλλα το’ και μυστικές χειραψίες για να ενδυναμώσει τη συντροφικότητα και την ομαδική συνοχή.

Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα για το πώς η επαφή δημιουργεί τη σύνδεση, είναι μια συναρπαστική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Scientific Reports και η οποία ανακάλυψε ότι όταν οι σύντροφοι κρατιούνται χέρι-χέρι, η αναπνοή και ο καρδιακός τους ρυθμός συχνά συγχρονίζονται.

Αυτό απεικονίζει απόλυτα πόσο ισχυρή μπορεί να είναι η επαφή όταν πρόκειται για το ‘χτίσιμο’ ενός ισχυρού ρομαντικού δεσμού με κάποιον.

Δώστε προσοχή στην ανάγκη σας για επαφή
Όπως τα τρόφιμα και το νερό, έτσι και η ανθρώπινη επαφή είναι μια ανάγκη που όλοι πρέπει να ικανοποιούμε στη ζωή μας.

Φυσικά, ο καθένας έχει διαφορετικά “επίπεδα άνεσης” με το άγγιγμα. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να είναι πιο ντροπαλοί και προστατευτικοί από άλλους όταν πρόκειται για διάφορες μορφές σωματικής οικειότητας. Η αλήθεια όμως είναι, ότι όλοι χρειαζόμαστε κάποιο στοιχείο επαφής στη ζωή μας για να είμαστε ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όταν έχουμε μια κακή ή αγχωτική ημέρα. Για παράδειγμα, μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο PLOS ONE4 διαπίστωσε ότι μια αγκαλιά από κάποιον (ειδικά από έναν φίλο ή μέλος της οικογένειας) βοηθά στη μείωση του άγχους και των αρνητικών συναισθημάτων.

Όλοι χρειαζόμαστε ανθρώπους να είναι εκεί για μας όταν είμαστε συναισθηματικά ‘πεσμένοι’. Η επαφή είναι ένας τρόπος που οι άνθρωποι μπορούν να μας στηρίξουν κατά τη διάρκεια δύσκολων στιγμών και να δείξουν ότι νοιάζονται χωρίς να χρειάζεται να πουν τίποτα. Όταν εισπράττουμε αυτή τη σωματική υποστήριξη από κάποιον, αισθανόμαστε ότι είμαστε λιγότερο μόνοι στον κόσμο και μας δίνει ανακούφιση να γνωρίζουμε ότι οι άλλοι άνθρωποι μας προσέχουν.

Μια από τις πιο προφανείς ανάγκες για επαφή και οικειότητα προέρχεται από τις συντροφικές σχέσεις μας, τα ραντεβού και το γάμο. Χωρίς σωματική οικειότητα, μια σχέση δεν μπορεί να διατηρηθεί. Θέλουμε να μπορούμε να επικοινωνούμε με ανθρώπους σε σωματικό επίπεδο (και είναι κάτι περισσότερο από απλά σεξουαλική επιθυμία). Ακόμα και μόνο τα πρωινά φιλιά και οι νυχτερινές αγκαλιές, μπορούν να κάνουν μεγάλη διαφορά όταν πρόκειται για μία συντροφική σχέση που θέλουμε να αντέξει στο χρόνο.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία: θέλουμε αλλά και χρειαζόμαστε την ανθρώπινη επαφή.

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να σκεφτείτε τη σχέση σας με την επαφή. Ρωτήστε τον εαυτό σας…

  • Ικανοποιώ τις ανάγκες μου για ανθρώπινη επαφή;
  • Ποια είναι η σχέση μου με την επαφή;
  • Σε γενικές γραμμές, είμαι περισσότερο απόμακρος ή προσκολλημένος;
  • Πώς μπορώ να είμαι πιο στοργικός στις ρομαντικές μου σχέσεις;’ (φιλιά, αγκαλιά, σεξ, κλπ)
  • Με τι είδους επαφή είμαι περισσότερο και λιγότερο άνετος;
  • Ποιοι είναι οι αγαπημένοι μου τύποι φιλικής σωματικής επαφής; (χειραψίες, ‘κόλλα το’, αγκαλιές κ.λπ.)
  • Πώς έχουν διαμορφώσει οι εμπειρίες μου το παρελθόν τη σχέση μου με την σωματική επαφή;

Υπάρχει μια σημαντική ισορροπία που πρέπει να βρεθεί στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε την σωματική επαφή και στον τρόπο που ικανοποιούμε την ανάγκη μας γι’ αυτήν.

Η απομάκρυνση από την επαφή (και η μη αναζήτηση της οικειότητας) μπορεί να γίνει εξίσου επιζήμια με το να την επιζητά κανείς συνέχεια (και να χρειάζεται συνεχή οικειότητα) έτσι ώστε να είναι ο μόνος τρόπος για να αισθάνεται καλά για τον εαυτό του.

Πάνω απ’ όλα, η ανάγκη μας για επαφή είναι κάτι που πρέπει να προσέξουμε πολύ. Είναι μια σημαντική επιθυμία τόσο σε σωματικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο και είναι σημαντικό να έχουμε μια υγιή σχέση με αυτήν και να ικανοποιούμε την ανάγκη μας για αυτήν με έναν ασφαλή και συναινετικό τρόπο.

Από Lecturesbureau
Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 17 Απριλίου 2020

Όταν είσαι γεννημένος να δίνεις, τίποτα δεν μπορεί να σε περιορίσει. Ούτε ο φόβος, ούτε η απογοήτευση, ούτε ο εγωισμός.
Να ανοίγεις τα χέρια σου και να αγκαλιάζεις.

Να ακούς τον άνθρωπο, την μοναδική του αλήθεια, να διεισδύσεις βαθιά σε αυτήν, ξεχνώντας τον εαυτό σου – ο μόνος δρόμος να τον κατανοήσεις. Να νιώσεις τις χαρούμενες σκέψεις του, να παρασυρθείς από τον γνήσιο ενθουσιασμό του, αλλά και να έχεις την ικανότητα να κολυμπήσεις στα βαθιά νερά της θλίψης του, την απογοήτευση και την απελπισία του. Χωρίς να υπάρχεις κάπου σε όλη αυτή την εικόνα. Να νιώθεις μόνο με ένα βλέμμα, μια μισή κουβέντα που ρέει η σκέψη του. Να τρέχεις γρήγορα για να πιάσεις το χέρι της απελπισία του, να το σφίξεις και όλο αυτό να το ντύσεις με λόγια. Η με μια σιωπή που ξεχειλίζει από νόημα. Να ξέρεις, να νιώθεις ποίες είναι οι μαγικές λέξεις που θα βοηθήσουν να υψώσουν το ανάστημά του. Οι λέξεις που θα ανάψουν τη λάμψη της ελπίδας στα μάτια του.

Και να απουσιάζεις εσύ από την εικόνα αυτή.
Και πως νιώθεις όταν καταφέρνεις και δίνεις αγάπη και κατανόηση, στοργή και ελπίδα; Χωρίς να υπάρχεις καν στην εικόνα αυτή? Χωρίς ανταλλάγματα;

Νιώθεις χαρά και εκπλήρωση. Νιώθεις ζεστασιά και γαλήνη. Επειδή δεν στηρίζεσαι στην ανταπόδοση, στην αμοιβαιοτητα. Γιατί η ανάγκη σου να δίνεις δεν είναι να πάρεις. Με την ανάγκη να δίνεις, αναγεννιέσαι. Πάντα ήταν αυτό που σε καθορίζει και καθοδηγεί. Έδινες χωρίς να πάρεις, και αν έπαιρνες, το επέστρεψες με χίλιους τρόπους στο άπειρο.
Υπάρχουν άνθρωποι που πάντα χαμογελούν. Με ένα γαλήνιο, ήρεμο χαμόγελο. Άνθρωποι που παίρνουν μόνο δίνοντας. Άνθρωποι που δεν κάνουν συναλλαγές, ανταλλαγές και λογαριασμούς. Άνθρωποι με ανοιχτή καρδιά, απλωμένο χέρι και βαθιά ψυχή.

Μην κάνεις ποτέ το λάθος να αμφισβητήσεις την αγνότητα της πρόθεσή τους. Δεν θα κινηθούν ποτέ με ύπουλους σκοπούς. Φοράνε τις καρδιές τους στο μανίκι τους. Ψέματα δεν λένε, μόνο αλήθειες από την αρχή. Εάν τους αμφισβητήσεις, θα χομογελάσουν και θα σε προσπεράσουν. Και παρόλο αυτό, θα σου έχουν δώσει και αρνήθηκες να πάρεις. Θα ανακαλύψεις τι πήρες μόνο όταν ξεχάσεις εγωισμούς, καχυποψίες και αναστολές.
Μην πεις πότε ευχαριστώ στους ανθρώπους αυτούς.

Δεν εκτιμούν τα κλισέ και την ευγένεια. Δεν είναι συναλλαγή, δεν είναι χάρη. Είναι η αναπνοή τους, η αλήθεια τους. Όταν δίνουν, το κάνουν με τη καρδιά τους. Με την εικόνα τους να απουσιάζει. Χωρίς ανταλλαγές. Γιατί παίρνουν μόνο όταν δίνουν.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 17 Απριλίου 2020

Τι παρακινεί τους ανθρώπους να προσφέρουν εθελοντική εργασία;

Στον απολογισμό των καταστροφικών πυρκαγιών στην Δυτική Αυστραλία εντύπωση δημιουργεί η κινητοποίηση ενός μεγάλου δικτύου 26.000, περίπου, εθελοντών των υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης της Δυτικής Αυστραλίας όπως κι ένας εξίσου μεγάλος αριθμός εθελοντών φιλοζωικών οργανώσεων που φροντίζουν άγρια ζώα θύματα των πυρκαγιών, πλέκοντας ή έχοντας ράψει μια σειρά αντικειμένων, όπως γάντια για κοάλα που έχουν κάψει τις πατούσες τους, αλλά και μάρσιππους για μωρά καγκουρό που έχουν χάσει τις μητέρες τους.

Χωρίς εθελοντές, οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης της Αυστραλίας θα ήταν τελείως αναποτελεσματικές. Αυτοί οι εθελοντές προσφέρουν απίστευτο χρόνο και προσπάθεια κάθε χρόνο χωρίς να περιμένουν κάποιο αντάλλαγμα. Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης δεν είναι ο μόνος τομέας που επωφελείται από τους εθελοντές.

Περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού σε Αμερική, Αυστραλία και Ευρώπη, προσφέρουν εθελοντική εργασία κάθε χρόνο σε τομείς όπως η εκπαίδευση, ο αθλητισμός, η υγεία, η θρησκεία και οι κοινωνικές υπηρεσίες. Πολλοί άνθρωποι αφιερώνουν χρόνο από τη ζωή τους στην εθελοντική εργασία!

” alt=”” aria-hidden=”true” />Τι παίρνουν ως αντάλλαγμα; Τι παρακινεί τους ανθρώπους να προσφέρουν εθελοντική εργασία;

Στην πραγματικότητα, η ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων, η αίσθηση ότι κάνουν την διαφορά και η συμμετοχή σε μια κοινότητα αποτελούν βασικούς λόγους για τους οποίους οι άνθρωποι γίνονται εθελοντές. Προσφέροντας εθελοντική εργασία, ενισχύεται η εικόνα του εαυτού σου, το αίσθημα αυταξίας και προσωπικής ικανοποίησης. Αποκτά νόημα η ζωή σου κι έχεις κίνητρο να παρουσιάσεις μια βελτιωμένη έκδοση του εαυτού σου.

Όταν μάλιστα μέσω του εθελοντισμού έχεις την ευκαιρία να αναπτύξεις και να χρησιμοποιήσεις δεξιότητες, να συμμετέχεις στις αποφάσεις και να οικοδομήσεις σχέσεις με άλλους ανθρώπους, έχεις περισσότερες πιθανότητες να συνεχίσεις τον εθελοντισμό.

Κι ενώ τεράστιος όγκος της βιβλιογραφίας αφορά τα οφέλη του εθελοντισμού για το κοινωνικό σύνολο που γίνεται αποδέκτης αυτής της προσφοράς, οι πιο πρόσφατες έρευνες συνδέουν την εθελοντική εργασία με μείωση προβλημάτων υγείας και αύξηση του προσδόκιμου ζωής στους ίδιους τους εθελοντές.

Σε έρευνα (2013) του Πανεπιστήμιου Carnegie Mellon διαφαίνεται ότι ο εθελοντισμός για τουλάχιστον 200 ώρες το χρόνο (4 ώρες την εβδομάδα) μειώνει δραματικά, κατά 40%, την αρτηριακή πίεση σε ηλικιωμένους. Η υψηλή αρτηριακή πίεση (υπέρταση) ενεργοποιεί μια αλυσιδωτή αντίδραση σε ενήλικες που συχνά οδηγεί σε νοσηρότητα λόγω καρδιαγγειακών παθήσεων.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι η εθελοντική εργασία μπορεί να είναι μια αποτελεσματική μη φαρμακευτική επιλογή που θα βοηθήσει στη μείωση της αρτηριακής πίεσης και θα μειώσει τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων.

«Καθημερινά μαθαίνουμε περισσότερα για το πώς οι αρνητικοί παράγοντες του τρόπου ζωής όπως η κακή διατροφή και η έλλειψη άσκησης αυξάνουν τον κίνδυνο υπέρτασης», δήλωσε ο Rodlescia S. Sneed.

«Εδώ, θέλαμε να καθορίσουμε εάν ένας θετικός παράγοντας του τρόπου ζωής, όπως η εθελοντική εργασία, θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο της ασθένειας. Καθώς οι άνθρωποι μεγαλώνουν, οι κοινωνικές μεταβάσεις όπως η συνταξιοδότηση, το πένθος και η αναχώρηση των παιδιών από το σπίτι συχνά αφήνουν τους ηλικιωμένους με λιγότερες φυσικές ευκαιρίες για κοινωνική αλληλεπίδραση. Η συμμετοχή σε εθελοντικές δραστηριότητες μπορεί να προσφέρει στους ηλικιωμένους κοινωνικές σχέσεις που μπορεί να μην είχαν διαφορετικά. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η ύπαρξη καλών κοινωνικών συνδέσεων προωθεί την υγιή γήρανση και μειώνει τον κίνδυνο για μια σειρά αρνητικών αποτελεσμάτων στην υγεία».

Μια άλλη μελέτη του 2013 από το Πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας διαπίστωσε ότι οι έφηβοι που προσφέρουν εθελοντισμό μόνο για μία ώρα την εβδομάδα έχουν πιο υγιείς καρδιές λόγω της μείωσης του Δείκτη Μάζας Σώματος και της χοληστερόλης και μάλιστα, οι εθελοντές που ανέφεραν τις μεγαλύτερες αυξήσεις στην ενσυναίσθηση και την αλτρουιστική συμπεριφορά ήταν εκείνοι που είδαν επίσης τις μεγαλύτερες βελτιώσεις στην καρδιαγγειακή υγεία τους.

Επιπλέον έρευνες αναφέρουν μείωση επιπέδου άγχους στους εθελοντές και καλύτερη ποιότητα ύπνου.

Έτσι λοιπόν, ανεξάρτητα από το είδος του εθελοντισμού, κάνοντας καλό… κάνεις καλό στον ίδιο σου τον εαυτό!

Από antikleidi.gr

Διαβάστε τη συνέχεια »

Μαρία Ανδρεάδου στις 12 Απριλίου 2020

από την Σταυρούλα

– Δάσκαλε, πώς μπορώ να αντέξω την απομόνωση;

Καθάρισε το σπίτι σου. Σε βάθος. Σε κάθε γωνιά. Συμπεριλαμβανομένων των πραγμάτων που δεν είχες ποτέ την διάθεση, το θάρρος και την υπομονή να αγγίξεις.. Κάνε το σπίτι σου φωτεινό και τακτοποιημένο. Αφαίρεσε τη σκόνη, τις αράχνες, τις βρωμιές. Ακόμα και τα πιο κρυμμένα. Το σπίτι σου σε αντιπροσωπεύει: Αν το φροντίζεις, φροντίζεις και τον εαυτό σου.

– Δάσκαλε ο χρόνος είναι πολύς! Αφού φροντίσω τον εαυτό μου στο σπίτι, πώς μπορώ να βιώσω την απομόνωση;

Φτιάξε ό, τι μπορεί να διορθωθεί και ξεφορτώσου ό, τι δεν χρειάζεται Μαστόρεψε , ταξινόμησε τους λογαριασμούς σας, διέγραψε τα περιττά email, βάλε τις φωτογραφίες σου σε άλμπουμ, άλλαξε τη θέση σ’ένα έπιπλο, φτιάξε οτιδήποτε αξίζει να διορθωθεί. Τα υπόλοιπα, πέταξε τα! Με ευγνωμοσύνη. Και με την επίγνωση ότι ο κύκλος τους τελείωσε. Η επισκευή και η απομάκρυνση πραγμάτων έξω από σένα σου επιτρέπει να αλλάξεις ή να αποβάλλεις πράγματα που βρίσκονται μέσα σου.

– Δάσκαλε, και μετά τι;
Τι μπορώ να κάνω όλο αυτό το διάστημα μόνος μου;

– Φύτεψε…
Ακόμα και ένα σπόρο σε βάζο.
Φρόντισε ένα φυτό, πότισε το κάθε μέρα, μίλα του, δώσε του ένα όνομα, απομάκρυνε τα ξερά φύλλα και τα ζιζάνια που μπορούν να το πνίξουν και άφησε τη ζωτική του ενέργεια να διεισδύσει μέσα σου. Είναι ένας τρόπος να φροντίσεις τους εσωτερικούς σου σπόρους, τις επιθυμίες σου, τις προθέσεις σου, τα ιδανικά σου.

– Δάσκαλε τι θα γίνει αν έρθει το κενό να με επισκεφτεί; … Αν έρθει ο φόβος της ασθένειας και του θανάτου;

– Μίλα τους.
Ετοίμασε το τραπέζι και για αυτούς, κράτησε μια θέση για κάθε φόβο σου. Προσκάλεσε τους για δείπνο μαζί σου. Και ρώτα τους γιατί έφτασαν τόσο μακριά μέχρι το σπίτι σου. Τι μήνυμα θέλουν να σου φέρουν;
Τι θέλουν να σου πουν;

– Δάσκαλε, δεν νομίζω ότι μπορώ να το κάνω αυτό…

Δεν είναι η απομόνωση του προβλήματος σου, είναι ο φόβος να αντιμετωπίσεις τους εσωτερικούς σου δράκους αυτούς που πάντα ήθελες να κρατήσεις μακριά. Τώρα δεν μπορείς να το σκάσεις. Κοίταξε τους στα μάτια, άκουσέ τους και θα μάθεις ότι σε κολλάνε στον τοίχο.
Σε κόλλησαν στον τοίχο να σου μιλήσουν.
Όπως οι σπόροι που μπορούν να βλαστήσουν μόνο αν είναι μόνοι τους.

Zen Toyo

 

πηγή: https://www.facebook.com/groups/436603010343642/

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Απριλίου 2020

Με το να αγκαλιάζεστε τακτικά, σε καθημερινή βάση, βοηθάτε τον οργανισμό σας να παραμένει υγιής. Και αν δεν είστε ο τύπος ανθρώπου που δεν του αρέσουν οι αγκαλιές, ένα χάδι ή ένα άγγιγμα μπορεί επίσης να σας βοηθήσει.

“Τα οφέλη της κίνησης του δέρματος-όπως συμβαίνει με το μασάζ, το αγκάλιασμα, τη γιόγκα, το γρήγορο περπάτημα, το πλύσιμο του σώματος με σφουγγάρι- είναι πολλά. Βελτιώνεται η σωματική, πνευματική και συναισθηματική υγεία, όπως αποδεικνύεται από τη μείωση του πόνου, του άγχους και της κατάθλιψης”, εξηγεί η Tiffany Field , PhD, διευθύντρια του Ινστιτούτου Touch Research στο τμήμα παιδιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μαϊάμι.

Η βελτίωση της σωματικής και ψυχικής υγείας από τα ανθρώπινα αγγίγματα είναι τόσο περίπλοκη. Στην πραγματικότητα, αποτέλεσε τη βάση της σταδιοδρομίας της Field και μια συνεχή πηγή προσωπικού ενδιαφέροντος. Διεξάγει έρευνα, η οποία χρηματοδοτείται από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας, τον March of Dimes και αρκετές εταιρείες, σχετικά με τις επιπτώσεις εναλλακτικών θεραπειών όπως η θεραπεία μασάζ σε ιατρικές και ψυχολογικές καταστάσεις. Η Fields και η ομάδα του Ινστιτούτου Touch έχουν πραγματοποιήσει περισσότερες από 100 μελέτες σχετικά με τις αγκαλιές, το κράτημα των χεριών, τη θεραπεία μασάζ και τη γιόγκα τόσο σε υγιείς όσο και σε ασθενείς με ιατρικές και ψυχιατρικές παθήσεις.

Το νευρικό σας σύστημα χαλαρώνει

Ουσιαστικά, η πίεση των χεριών από μία αγκαλιά (ή ακόμα και ένα χάδι στην πλάτη) δίνει σήμα στον εγκέφαλό σας να μειώσει τα επίπεδα στρες. “Καθώς μετακινείται το δέρμα, η διέγερση των δεκτών πίεσης κάτω από το δέρμα αυξάνει την πνευμονογαστρική δραστηριότητα”, λέει η Fields.

Θα βοηθήσετε το ανοσοποιητικό σας

Ένα νευρικό σύστημα που βρίσκεται σε μια πιο ζεν κατάσταση, συμπεριλαμβανομένης της χαμηλότερης καρδιακής συχνότητας και ενός πιο χαλαρωτικού μοτίβου εγκεφαλικών κυμάτων, μπορεί να σας βοηθήσει να μειώσετε τον αντίκτυπο του κρυολογήματος. Μια μελέτη του 2014  έδειξε ότι η κοινωνική υποστήριξη, με τη μορφή αγκαλιάσματος, οδήγησε σε λιγότερο σοβαρά συμπτώματα του ιού του κρυολογήματος στους να ανθρώπους που αρχικά ένιωθαν άγχος λόγω διαπροσωπικών συγκρούσεων. Το αγκάλιασμα φάνηκε να παρέχει ένα ρυθμιστικό αποτέλεσμα μεταξύ του στρες που σχετίζεται με τη σύγκρουση και την ευαισθησία σε μια λοίμωξη του αναπνευστικού συστήματος. “Οι ορμόνες του στρες, συμπεριλαμβανομένης της κορτιζόλης, μειώνονται και έτσι αυξάνονται τα κύτταρα-φυσικοί δολοφόνοι”, λέει η Field. “Αυτά σκοτώνουν τα βακτηρίδια, τους ιούς, ακόμη και τα καρκινικά κύτταρα.”

Ίσως και να κοιμάστε καλύτερα

Κοιμάστε στο ίδιο κρεβάτι, αλλά αγγίζεστε; Προσπαθήστε να αγκαλιαστείτε λίγο πριν κοιμηθείτε. Μόνο 10 λεπτά αγγίγματος μπορεί να σας βοηθήσει να κοιμηθείτε πιο καλά, λέει η NSF.

Λίγη σωματική επαφή κατά τη διάρκεια της ημέρας μπορεί να βελτιώσει τον ύπνο και τις αισθητηριακές σας εμπειρίες.

“Πολλοί άνθρωποι κάνουν μασάζ και γιόγκα εξαιτίας του πόνου”, λέει η Field. “Έχουμε διαπιστώσει ότι οι πρακτικές που περιλαμβάνουν τη μετακίνηση του δέρματος οδηγούν σε πιο βαθύ και αποκαταστατικό ύπνο που οδηγεί σε μείωση του πόνου επειδή παράγεται λιγότερη ουσία Ρ-νευροδιαβιβαστή η οποία εμπλέκεται στα αισθήματα του πόνου”.

Ορμόνες χαράς μπορεί να κυκλοφορήσουν σε όλο το σώμα

«Τα βιοχημικά αποτελέσματα της αφής περιλαμβάνουν την αυξημένη σεροτονίνη – το φυσικό αντικαταθλιπτικό του σώματος – και την αυξημένη ωκυτοκίνη – την ορμόνη αγάπης», λέει ο Field.

Υπάρχουν καλά νέα και για τα ζευγάρια: Τα υψηλότερα επίπεδα ωκυτοκίνης συνδέονται με την καλύτερη αντίληψη της στήριξης και ευγνωμοσύνης που παίρνουμε από τον σύντροφό μας. Σύμφωνα με μια μελέτη του 2017 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Psychological Science, η ωκυτοκίνη, η οποία είναι γνωστό ότι είναι σημαντική στη σύνδεση μεταξύ μητέρας και παιδιού, μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο και στις σχέσεις ενηλίκων.

Επίσης, για τους ανθρώπους έχουν βιώσει μόλις μια αψιμαχία, το αγκάλιασμα μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της έντασης ή τουλάχιστον τις πιθανότητες να επηρεαστεί η διάθεσή τους. Σε μια μελέτη του 2018 σε περισσότερους από 400 ενηλίκους, που δημοσιεύθηκε στο PLoS One, οι άνθρωποι ήταν πιο πιθανό να νιώθουν κατάθλιψη ή αδιαθεσία τις ημέρες που είχαν συγκρούσεις (όπως θα περίμενε κανείς). Ωστόσο, οι αγκαλιές φάνηκαν να συμβάλλουν στη μείωση των πιθανοτήτων να προκληθεί αρνητική επίπτωση στη διάθεση από τη σύγκρουση. Αυτό φάνηκε να ισχύει τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες.

Το αγκάλιασμα μπορεί επίσης να βοηθήσει στην αύξηση της διάθεσης

“Τα οφέλη για τον άνθρωπο που προσφέρει την αγκαλιά του σε κάποιον μπορούν να είναι ακόμη μεγαλύτερα από το άτομο που τη λαμβάνει”, λέει η ψυχολόγος Aline Zoldbrod.

Μόνο όμως αν συμπαθείτε ο ένας τον άλλο…

“Τα σώματά μας, τα οποία έχουν προγραμματιστεί να επιθυμούν την αφή, δεν απολαμβάνουν να τα αγγίζουν άνθρωποι που δεν μας αρέσουν ή άνθρωποι που φοβόμαστε”, προσθέτει η Zoldbrod.

ΑΠΟ IATRONET.GR

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 12 Απριλίου 2020

Μερικοί άνθρωοι που έχουν υποχρεωθεί να μένουν σπίτι τους, λόγω των περιοριστικών μέτρων εξαιτίας του κοροναϊού, φαίνεται να «πεινάνε» για κοινωνικές επαφές, όπως όταν θέλουν να φάνε. Αμερικανοί επιστήμονες βρήκαν ότι η κοινωνική απομόνωση και η πείνα αφήνουν το ίδιο περίπου νευρωνικό αποτύπωμα στον εγκέφαλο.

Οι ερευνητές ξεκίνησαν πριν τρία χρόνια να μελετήσουν το νευρωνικό αποτύπωμα της μοναξιάς στον εγκέφαλο, αλλά η έρευνά τους έγινε πλέον ακόμη πιο επίκαιρη λόγω της πανδημίας και της… κλεισούρας που αυτή έχει εξ ανάγκης φέρει.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου ΜΙΤ των ΗΠΑ, με επικεφαλής τις νευροεπιστήμονες Λίβια Τόμοβα και Ρεμπέκα Σαξ, που έκαναν τη σχετική προδημοσίευση στο bioRxiv, σύμφωνα με το «Scientific American», βρήκαν για πρώτη φορά ότι τόσο η μοναξιά όσο και η πείνα προκαλούν κοινά σήματα σε μια ζωτική περιοχή του εγκεφάλου, τη μέλαινα ουσία (substantia nigra), που είναι το κέντρο παραγωγής του βασικού νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνης και ελέγχει τόσο τις ανταμοιβές όσο και τα κίνητρα.

Οι επιστήμονες μελέτησαν με λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) τις εγκεφαλικές αντιδράσεις 40 ενηλίκων εθελοντών τόσο απέναντι στην πείνα, όσο και απέναντι στη μοναξιά. Το πείραμα -σε συνθήκες εργαστηρίου- επέβαλε στους συμμετέχοντες αρχικά μια στέρηση τροφής για δέκα ώρες (μόνο νερό μπορούσαν να πιουν) και έπειτα στέρηση κάθε κοινωνικής επαφής για άλλες δέκα ώρες (χωρίς καν χρήση τηλεφώνου ή υπολογιστή).

Ακολούθησε ανάλυση των ευρημάτων με τη βοήθεια συστήματος τεχνητής νοημοσύνης, το οποίο «διάβασε» τα νευρωνικά πρότυπα, που ήταν αρκετά όμοια. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η ανάγκη κοινωνικής διασύνδεσης και επαφής είναι τόσο θεμελιώδης όσο η ανάγκη της τροφής.

«Η μελέτη δείχνει πως η χρόνια κοινωνική απομόνωση μπορεί να μοιάζει με το χρόνιο υποσιτισμό. Τα ευρήματα δίνουν όνομα σε αυτό που αμέτρητοι άνθρωποι βιώνουν σήμερα: την πείνα για κοινωνικές επαφές όσο μένουν στο σπίτι για να προστατεύσουν τη δημόσια υγεία», ανέφερε ο ψυχολόγος Τζαμίλ Ζάκι του Πανεπιστημίου Στάνφορντ της Καλιφόρνια, ειδικός σε θέματα κοινωνικών αλληλεπιδράσεων και ενσυναίσθησης.

Ήταν ήδη γνωστό ότι η μοναξιά και η απομόνωση έχουν τόσο ψυχικές, όσο και σωματικές επιπτώσεις: μεγαλύτερη πιθανότητα για καρδιοπάθειες, εγκεφαλικά, άνοια, παχυσαρκία, κατάθλιψη, στρες, κακή διάθεση, αϋπνία, δυσκολία συγκέντρωσης κ.α. Μια έρευνα είχε εκτιμήσει ότι η παρατεταμένη μοναξιά ισοδυναμεί με το κάπνισμα 15 τσιγάρων τη μέρα, σύμφωνα με την ψυχίατρο δρα Σου Βάρμα του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

Μια άλλη μελέτη (μετα-ανάλυση) του 2015 από ερευνητές του αμερικανικού Πανεπιστημίου Brigham Young της Γιούτα, με επικεφαλής την ψυχολόγο-νευροεπιστήμονα Τζούλια Χολτ-Λούνσταντ, η οποία είχε επισκοπήσει στοιχεία 70 ερευνών για συνολικά 3,4 εκατομμύρια ανθρώπους, είχε βρει ότι η αίσθηση μοναξιάς μπορεί να αυξήσει έως 26% τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου, ενώ η κοινωνική απομόνωση κατά 29% και η μοναχική ζωή κατά 32%.

Όπως η πείνα και η δίψα, η μοναξιά «πονάει», σύμφωνα με τους εξελικτικούς ψυχολόγους, επειδή από πολύ παλιά εξυπηρετεί ένα σκοπό: δρα σαν ψυχοβιολογικό «καμπανάκι» για να ωθήσει τους ανθρώπους να αναζητήσουν την κοινωνική διασύνδεση με τους άλλους, καθώς κάτι τέτοιο θα αποβεί επωφελές για την επιβίωση όλων. Είναι ακριβώς γι’ αυτό διπλά δύσκολο -σαν να πηγαίνει κανείς κόντρα στις επιταγές της εξέλιξης- όταν συνειδητοποιεί ότι, εν μέσω πανδημίας, το κοινωνικό καθήκον του και η ευθύνη του απέναντι στους άλλους απαιτούν να κρατηθεί μακριά τους για ένα διάστημα.

Με άλλα λόγια, η πανδημία και η μαζική καραντίνα υποχρεώνουν τον ανθρώπινο εγκέφαλο να κάνει το αντίθετο από αυτό που έχει μάθει να κάνει επί πολλές χιλιάδες χρόνια προκειμένου να επιβιώσει: να είναι μαζί με τους άλλους. Γι’ αυτό, άλλωστε, εν μέσω πανδημίας έχουν «απογειωθεί» οι πλατφόρμες βιντεοδιασκέψεων (Zoom, Webex κ.α.), το Skype, το Facebook κ.α., καθώς η εξ αποστάσεως online επαφή έρχεται -χάρη σε μια τεχνολογία που ποτέ πριν στην ιστορία δεν υπήρχε- να αντικαταστήσει τη φυσική επαφή.

«Οι εγκέφαλοι μας έχουν μάθει μέσα από βάναυσα εξελικτικά μαθήματα ότι η κοινωνική απομόνωση συνιστά καταδίκη σε θάνατο. Οι βιντεοδιασκέψεις μπορούν να βοηθήσουν, αλλά απαιτούν περισσότερη δουλειά από τον εγκέφαλο από ό,τι η φυσική παρουσία», σύμφωνα με το νευροεπιστήμονα Τζέιμς Κόαν του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια.

Από την άλλη, η μοναξιά μπορεί να εξελιχτεί σε παγίδα. Ο νέος κορονοϊός «σάρωσε» τη Γη σε μια εποχή που περισσότεροι άνθρωποι ζουν μόνοι τους από κάθε άλλη εποχή στην ανθρώπινη ιστορία, σύμφωνα με το «New Yorker». Ενδεικτικά, στη Στοκχόλμη, πρωτεύουσα της Σουηδίας, περίπου δύο στα τρία νοικοκυριά αποτελούνται από ένα μόνο άτομο.

Η πανδημία δεν μπορεί παρά να επιδεινώνει τη μοναξιά μερικών ανθρώπων. Ελπίδα των ψυχολόγων και ψυχιάτρων είναι ότι το πρόβλημα θα είναι προσωρινό και δεν θα αποκτήσει χρόνια χαρακτηριστικά ψυχικής διαταραχής. Όμως ορισμένοι άνθρωποι, ακόμη και μετά τη λήξη των περιοριστικών μέτρων, θα δυσκολευθούν ψυχολογικά να βγουν από την απομόνωση τους. Οι ψυχολόγοι υπενθυμίζουν τις περιπτώσεις ανθρώπων που σώθηκαν από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και, παρόλο που στη συνέχεια έφτιαξαν τη ζωή τους, συνέχισαν να αποθηκεύουν τρόφιμα στο σπίτι τους, καθώς το τραύμα είχε αποτυπωθεί στο νου και στην ψυχή τους.

«Όπως ανησυχούμε για την επερχόμενη οικονομική ύφεση, θα έπρεπε ίσως να ανησυχούμε και για μια κοινωνική ύφεση, ένα συνεχιζόμενο μοτίβο κοινωνικής αποστασιοποίησης πέρα από την πανδημία, κάτι που θα έχει ευρύτερες κοινωνικές επιπτώσεις, ιδίως για τους πιο ευάλωτους», σύμφωνα με τη δρα Τζούλια Χολτ-Λούνσταντ.

Από ΤΟ ΒΗΜΑ

Μαρία Ανδρεάδου στις 6 Απριλίου 2020

Από τη συλλογή «Η κρύπτη», (1979).

Μέσα σε κλουβιά ήτανε πεταλούδες τεράστιες που πλήρωνες δυο τάλληρα και τους χάιδευες τα φτερά κι έμενε μια νυχτιά στην παλάμη σου η σφραγίδα του βελούδου τους, τα ωραία τους μαύρα-κίτρινα χρώματα και μια μυρωδιά γύρης μεθυστική.

Πιο πολύ στις γυναίκες άρεσε αυτή η διασκέδαση. Ερχόνταν από μακριά, μόνο και μόνο για ν’ αγγίξουν τα πλατιά, πολύχρωμα εκείνα φτερά. Ύστερα τρουπώναν γύρω στα περιβόλια, κάθουνταν κάτου απ’ τις μηλιές και αδιαφορώντας για τα τραγούδια και τα καλέσματα των αμαξάδων, φιλούσα, φιλούσαν με πάθος το χέρι τους που είχε αγγίξει την πεταλούδα.

ΠΗΓΉ: https://popaganda.gr/

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 5 Απριλίου 2020

Ποίημα που γράφτηκε την περίοδο της πανούκλας 1800~ Kitty O’Mear

Και οι άνθρωποι έμειναν σπίτι.
Και διάβασαν βιβλία,
και άκουσαν,
και ξεκουράστηκαν,
και γυμνάστηκαν και καλλιτέχνησαν,
και έπαιξαν παιχνίδια
και έμαθαν νέους τρόπους να υπάρχουν.

Και άκουσαν με περισσότερη προσοχή.
Μερικοί διαλογίστηκαν.
Κάποιοι προσευχήθηκαν.
Κάποιοι χόρευαν.
Κάποιοι συνάντησαν τις σκιές τους.

Και οι άνθρωποι άρχισαν να σκέφτονται διαφορετικά.

Και οι άνθρωποι θεραπεύτηκαν.
Και όταν οι άνθρωποι σταμάτησαν να ζουν επικίνδυνα, ανόητα και υπεροπτικά,
η γη άρχισε να θεραπεύεται.

  • Και όταν πέρασε ο κίνδυνος και οι άνθρωποι ενώθηκαν και πάλι, θρήνησαν για τις απώλειές τους. Έκαναν νέες επιλογές και ονειρεύτηκαν νέες εικόνες.
    Και δημιούργησαν νέους τρόπους για να ζήσουν.
    Και θεράπευσαν τη γη εντελώς. Ακριβώς όπως θεραπεύτηκαν οι ίδιοι.

Διαβάστε τη συνέχεια »

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 31 Μαρτίου 2020
  1. «Εκτιμώ την παρρησία και θεωρώ μέγιστη αρετή τη θυσία για έναν σκοπό. Απεχθάνομαι την κολακεία και πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο δυστυχής άνθρωπος από τον απογοητευμένο… Νιώθω την υποχρέωση να εκπληρώσω τις παρακαταθήκες που μου άφησαν οι σύντροφοι τους οποίους έχασα σε διαδηλώσεις, μάχες κι εκτελεστικά αποσπάσματα. Μου έλεγαν: “Αν εσύ ζήσεις, μη με ξεχάσεις. Όταν συναντάς ανθρώπους, θα τους καλημερίζεις και για μένα. Κι όταν χορεύεις, όταν γλεντάς, όταν πίνεις κρασί, θα χορεύεις, θα γλεντάς και θα πίνεις και για μένα. Κι όταν θ’ ακούς στο ακρογιάλι τον φλοίσβο των κυμάτων, όταν θα ακούς στο δάσος το θρόισμα του ανέμου ανάμεσα στις φυλλωσιές, θα τα ακούς και για μένα”. Από όλους εκείνους αντλώ τη δύναμή μου,», έλεγε.

Έφυγε στα χαρακώματα. Όπως οι σύντροφοι του ταπεινά μοναχικά
όπως ταιριάζει στους ήρωες
Ξανα Έδωσε τον ουρανό στην τσαλακωμένη
σημαία μας

και οι Έλληνες θα του οφείλουμε μέχρι το απέραντο μέλλον

Εφυγε ο γίγαντας της Απειράνθου
Ενας άντρας εκατό χρονώ που δε γέρασε ποτε …

Ένας σπουδαίος. Καλό ταξίδι.

Μανώλης Γλέζος – 9 Σεπτεμβρίου 1922 – 30 Μαρτίου 2020

«Η πιο έντονη ανάμνηση της ζωής μου, είναι η μάνα μου. Με ρωτάνε διαρκώς για τη σημαία. Εγώ όμως, ακόμα κι από την ιστορία της σημαίας, θυμάμαι τη μάνα μου. Όταν γυρίζαμε εκείνη την ημέρα στα σπίτια μας, η ώρα ήταν περασμένη, μετά τα μεσάνυχτα. Πάω στο σπίτι και βλέπω τη μάνα μου ένα κουβάρι στα σκαλοπάτια απ’ έξω.

Με περίμενε. Την πλησιάζω και της λέω, «Μάνα!» Σηκώνεται απότομα, με πιάνει από τον λαιμό, με πάει στην κουζίνα για να μην ακούσουν οι άλλοι και ξυπνήσουν και μου λέει, «Πού ήσουν;»

Τότε εγώ ανοίγω το σακάκι και της δείχνω το κομμάτι της σβάστικας που είχαμε κόψει. Με αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει, «Πήγαινε κοιμήσου».

Την άλλη μέρα το πρωί, ακούω τον εξής διάλογο: Ο πατριός μου τη ρωτάει, «Πού ήταν χθες το βράδυ ο μεγάλος σου γιος;».

Του απαντάει,
«Ανέβα στην ταράτσα και κοίταξε στην Ακρόπολη».

Ποτέ μου δεν τη ρώτησα πώς το κατάλαβε. Θα το θεωρούσα προσβολή στη νοημοσύνη της.

Αλλά για μένα αυτό ήταν το πιο συγκινητικό συμβάν στην ιστορία μου. Η μάνα μου».

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 31 Μαρτίου 2020

Από την Κυριακή

  • Αυτά που μ’ αρέσουν είναι η μοναξιά μου. Δεν σιμώνει κανένας. Χρόνια τώρα περνάω τις ώρες μου συντροφιά με κάτι μεγάλες μισοσβησμένες νωπογραφίες, εικόνες παλιές, αλλά φρέσκες ακόμη από τα χείλη εκείνων που τις ασπάστηκαν, γυναίκες της αμιλησιάς και του κοντού χιτώνα που φυλάγουν το κουτί με τα διαμαντικά του ωκεανού. Δεν σιμώνει κανένας. Αν δεν είχα κάτι το πολύ δυνατό και αθώο συνάμα να με συντηρεί, όπως οι μέντες και οι λουίζες που ευδοκιμούν στον εξώστη μου, θα ‘χα πεθάνει της πείνας.
    Τόσο μακριά βρίσκομαι από τα πράγματα, τόσο κοντά στο κρυφό τους καρδιοχτύπι. Ξυπνάω τις νύχτες ανήσυχος για κάποιαν απόχρωση του μωβ, ποτέ όμως για το τι μπορεί να γίνεται στα εμπορεία της Αγοράς. Αλήθεια, δεν έχω ιδέαν. Ακούω πως έχουν πάντα μεγάλη πέραση τα δάκρυα και οι αναστεναγμοί (τ’ αντίγραφα, όχι τα πρωτότυπα) όπως και οι διακυμάνσεις του δολαρίου, ο πληθωρισμός, οι συναλλαγές των κομμάτων – αλίμονο. Μ’ έφαγε, όπως τις καρένες των καϊκιών ο αρμόβουρκος, η μοναξιά. Και τα χρόνια περνούν.

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 30 Μαρτίου 2020
Όταν αναρωτιόμαστε «τι θα φορέσω σήμερα;» αναρωτιόμαστε για πράγματα όπως «ποιος είμαι», «τι περιμένω από τη σημερινή μέρα;» και «πώς βλέπω τη ζωή;»

H πανδημία του κοροναϊού έχει θέσει τους δικούς της όρους στην καθημερινότητα εκατομμυρίων ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ανάμεσα στα μέτρα που λαμβάνουν χώρες ανά τον κόσμο, για την αντιμετώπιση της αόρατης απειλής του νέου αυτού ιού, είναι και ο περιορισμός των μετακινήσεων

Έτσι, πολλοί είναι εκείνοι που δουλεύουν πια σήμερα από το σπίτι. Ποιοι είμαστε όμως όταν δεν έχουμε να επιλέξουμε τι θα φορέσουμε στην καθημερινότητα μας; Πως επηρεάζεται η ψυχολογία μας όταν φοράμε μόνο πιτζάμες και φόρμες;

Στην επαγγελματική ζωή  είναι γνωστό ως «power dressing» ένας όρος που αναφέρεται στον τρόπο που ντύνεται κανείς στον χώρο εργασίας του διεκδικώντας την επιτυχία.

Στην προσωπική ζωή, όταν λάβουμε μια πρόσκληση για ένα θέατρο, μια συναυλία, έναν γάμο ή ένα δείπνο, ο καθένας θα αφήσει τη φαντασία του ελεύθερη ή θα αγοράσει κάτι καινούριο, προκειμένου να δημιουργήσει την ιδανική εμφάνιση.

Ιδανική για την προσωπικότητά του αλλά και για την περίσταση.

Κι ας μην ξεχνάμε τις red carpet εμφανίσεις των αγαπημένων μας σταρ, σε τελετές απονομής βραβείων όπως τα Όσκαρ.

Παρακολουθούμε με αγωνία και ευχαρίστηση τα look που έχουν επιλέξει και επιλέγουμε κάθε φορά τις δικές μας αγαπημένες εμφανίσεις.

Αυτές είναι οι μικρές και προσωπικές στιγμές μόδας, που έχει ο καθένας μας στη ζωή του. Τόσο πραγματικές όσο και αντιπροσωπευτικές. Όμως αυτές οι στιγμές έχουν σήμερα εξαφανιστεί.

Τα κανάλια δημόσιου διαλόγου έκλεισαν. Οι εργαζόμενοι απαγορεύονται από τους χώρους εργασίας τους. Τα σχολεία είναι κλειστά.  Και έχουμε χάσει λίγο από εμάς. Ένα ουσιαστικό κομμάτι της ταυτότητάς μας έχει τις ρίζες του στο πώς σχετιζόμαστε με τους ανθρώπους γύρω μας, πώς τοποθετούμε τους εαυτούς μας μέσα στην κοινωνική ιεραρχία.

Οριζόμαστε εν μέρει, από  τα ρούχα που επιλέγουμε να φοράμε.

Ντυνόμαστε και την ίδια στιγμή λέμε στους γύρω, μια ιστορία για τους εαυτούς μας. Τώρα όμως  δεν υπάρχει κανείς  για να ακούσει την αφήγησή μας, και όλοι έχουν μετατραπεί σε φαντάσματα με πιτζάμες και φόρμες.

Ντυνόμαστε για να υποδείξουμε τις ικανότητές μας και στη ρίζα όλων αυτών των επιλογών βρίσκεται μια απαίτηση «Δείτε την αξία μου». Μαζί με μια απόλυτη διακήρυξη «Είμαι πολύτιμος».

Όταν πρέπει να ντυθείς για τη δουλειά – είτε είσαι υπάλληλος γραφείου, δάσκαλος σε σχολείο, εργάτης σε γραμμή παραγωγής, σερβιτόρος σε καφέ ή κοστουμάτος διευθυντής σε κάποια εταιρεία – σημαίνει πως θα πρέπει να ντυθείς με τα ανάλογα ρούχα που προσδιορίζουν τη θέση σου στην εργασία.

Τα περισσότερα ρούχα που φοράμε στη δουλειά δεν υπογραμμίζουν την ατομικότητα μας. Αντίθετα, τα ρούχα εργασίας μας υπενθυμίζουν ότι είμαστε μέρος κάποιου γενικότερου συνόλου. Αυτή η «στολή» έχει να κάνει με την συνδεσιμότητα.

Το να δουλεύεις από το σπίτι και να μην αποχωρίζεσαι ποτέ τις πιτζάμες σου, μπορεί αρχικά να λειτουργήσει απελευθερωτικά.

Να είναι σαν μια γιορτή άνεσης αφού αποτινάσσονται όλοι εκείνοι οι πιεστικοί εταιρικοί κανόνες που απαιτούν να ντύνεσαι στην πένα, έχεις δεν έχεις διάθεση, ή να πρέπει να φοράς κοστούμι χειμώνα-καλοκαίρι.

Ωστόσο, περνώντας μια ολόκληρη μέρα φορώντας τις πιτζάμες καθισμένος μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή, είναι εύκολο να χάσεις τον εαυτό σου, τον στόχο σου και την αίσθηση κάποιου σκοπού.

Τα ρούχα μας δημιουργούν όρια. Σηματοδοτούν το χρόνο.

Οι άνθρωποι που εργάζονται τακτικά από το σπίτι -και πριν από την πανδημία του κοροναϊού- μιλούν για την ανάγκη που υπάρχει να ντυνόμαστε σαν να ήταν να πάμε στο γραφείο, έτσι ώστε να μπορέσουμε να σηματοδοτήσουμε τον χρόνο που απασχολούμαστε με την εργασία αλλά και για να μην αισθανομάστε νωθρότητα.

Για να νιώθουμε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τον κόσμο, γιατί χωρίς τον υπόλοιπο κόσμο, ποιοι είμαστε τελικά;

Τα ρούχα είναι τα λάφυρα της επιτυχίας που έχουμε και  μας επιτρέπουν να έχουμε το λόγο, χωρίς καν να χρειαστεί να ανοίξουμε το στόμα μας.

Η μόδα είναι μια μορφή επικοινωνίας που είναι τόσο οικεία όσο και απόλυτη. Χωρίς να πείτε λέξη, στέκεστε πίσω από το μήνυμά σας, γιατί στην πραγματικότητα το φοράτε.

Χωρίς αυτές τις στιγμές της μόδας, χάσαμε την ικανότητα να συνδέουμε εύκολα, να πούμε κάτι – ακόμη και όταν φοβόμαστε να κάνουμε κάτι πραγματικά.

Στερούμαστε την ευκαιρία να γιορτάσουμε τους εαυτούς μας ή απλά να απολαύσουμε την ευχαρίστηση να αισθανόμαστε ότι παίζουμε το ρόλο μας στο κοινωνικό σύνολο.

Ένα μικρό κοπλιμέντο άλλωστε είναι ίσως ακριβώς αυτό που χρειάζεται  ο καθένας μέσα στη μέρα του για να χαμογελάσει.

Από in.gr. To κείμενο είναι απόδοση άρθρου που δημοσιεύτηκε στην Washington Post από την κριτικό μόδας Robin Givhan.