Ιούν
8

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΙΝΔΙΑΝΑΣ ΓΙΑΓΙΑΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 8 Ιουνίου 2020

” Grandma how do you deal with pain?”

” With your hands, dear. When you do it with your mind, the pain hardens even more.”

“With your hands, grandma?”

” Yes, yes. Our hands are the antennas of our soul. When you move them by sewing, cooking, painting, touching the earth or sinking it into the earth, they send signals of caring to the deepest part of you and your soul calms down.
This way she doesn’t have to send pain anymore to show it.

” Are hands really that important?”

” Yes my girl. Thinking of babies: they get to know the world thanks to their touches. When you look at the hands of older people, they tell more about their lives than any other part of the body. Everything that is made by hand, so is said, is made with the heart because it really is like this: hands and heart are connected. Masseuses know this: When they touch another person’s body with their hands, they create a deep connection. Thinking of lovers: When their hands touch, they love each other in the most sublime way.”

” My hands grandma… how long haven’t I used them like that!”

” Move them my girl, start creating with them and everything in you will move. The pain will not pass away. But it will be the best masterpiece. And it won’t hurt anymore. Because you managed to embroider your essence.”

  • ~ Elena Barnabé

Διαβάστε τη συνέχεια »

Η Ζωή μας σήμερα, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Μαΐ
31

“ΦΟΒΟΣ” RAYMOND CARVER

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 31 Μαΐου 2020

.Φόβος ότι θα με πάρει ο ύπνος τη νύχτα.

Φόβος ότι δεν θα με πάρει ο ύπνος.

Φόβος ότι θα ξυπνήσει το παρελθόν.

Φόβος ότι θα χαθεί το παρόν.

Φόβος για το τηλέφωνο που χτυπάει μες στα μαύρα μεσάνυχτα.

Φόβος για τις καταιγίδες και τις αστραπές.

Φόβος για την καθαρίστρια που έχει ένα σημάδι στο μάγουλο!

Φόβος για τα σκυλιά για τα οποία μου λένε πως δεν δαγκώνουν.

Φόβος αγωνίας!

Φόβος ότι θα πρέπει να αναγνωρίσω το πτώμα ενός φίλου.

Φόβος ότι θα ξεμείνω από λεφτά.

Φόβος ότι θα έχω πάρα πολλά, παρόλο που κανείς δεν θα το πιστεύει αυτό.

Φόβος για τα ψυχολογικά προφίλ.

Φόβος μην αργήσω και φόβος μη φτάσω πριν απ’ όλους.

Φόβος για τον γραφικό χαρακτήρα των παιδιών μου στους φακέλους.

Φόβος ότι θα πεθάνουν πριν από μένα και ότι θα νιώθω ένοχος γι’ αυτό.

Φόβος ότι θα πρέπει να ζήσω με τη μάνα μου στα γεράματά της, και στα δικά μου. Φόβος σύγχυσης.

Φόβος ότι η μέρα σήμερα θα τελειώσει μ’ ένα άσχημο νέο.

Φόβος ότι θα ξυπνήσω και θα έχεις φύγει.

Φόβος ότι δεν αγαπάω και φόβος ότι δεν αγαπάω αρκετά.

Φόβος ότι αυτό που αγαπάω θα αποβεί ολέθριο για αυτούς που αγαπώ.

Φόβος για τον θάνατο.

Φόβος ότι θα ζήσω υπερβολικά πολύ.

Φόβος για τον θάνατο. Το είπα όμως αυτό.

Ποίηση Χωρίς σχόλια »
Μαΐ
31

“ΜΟΥ ΑΝΑΛΟΓΕΙ ΤΟ ΛΕΥΚΟ” ΕΛΥΤΗΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 31 Μαΐου 2020

Πρέπει να το καταλάβουμε ότι ο ποιητής π ο ι ε ί. Εάν θέλει να βγάζει από μαύρο, μαύρο – λογαριασμός δικός του. Αναλαμβάνει το βάρος της ευθύνης που αναλογεί στην ψυχή του. Εμένα, όπως σας είπα και στην αρχή, μου αναλογεί το λ ε υ κ ό. Και σας εξομολογούμαι πως η κατεργασία του λευκού μέρους της ψυχής είναι πιο σκληρή κι από του μαρμάρου. Αλλά πώς να κάνω αλλιώς; Σε τι θα ωφελούσε να γίνω ένας απλός αναμεταδότης της ασχήμιας, με το δικαιολογητικό ότι υπάρχει στην πραγματικότητα; Είναι κάτι που το ξέρουμε και δεν υπάρχει λόγος να το επαναλαμβάνουμε. Τουλάχιστον εγώ αποβλέπω στην μεταμόρφωση.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, «Η ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΚΑΙ Η ΓΕΩΜΕΤΡΗΣΗ»
περιοδικό «η λέξη», τ. 27

Ημέρα ένατη. Το αγαπημένο μου.

Ποίηση Χωρίς σχόλια »
Μαΐ
31

ΤΑ ΑΓΚΑΘΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 31 Μαΐου 2020

Από τον Λουδοβίκο των Ανωγείων

Ένα Μυρμήγκι ανεβηκε την αγγινάρα

και περπάτησε πάνω στα φύλλα της .

μήπως σε ενοχλώ ;

ρώτησε την αγκινάρα

Καθόλου

ίσα-ίσα σε συμπαθώ

μπορείς να κάνεις όσες βόλτες θέλεις

εγώ έχω μεγάλο πρόβλημα με τον άνθρωπο !!!

Είπε η αγκινάρα με θυμο…

οπότε σηκώσω το κεφάλι μου ψηλά

έρχεται και το κόβει

τι να πω ;

Συγνώμη λεει Το μυρμήγκι

αλλά εσύ φταις!!!

Εγω;;;

ο άνθρωπος είναι περίεργος

βλέπει τόσα αγκάθια που βάζεις γύρω
από το κεφάλι σου

και σκέφτεται

κάτι σπουδαίο θα κρύβει μέσα

Το κοβει και ψαχνει

Παραμύθια, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Μαΐ
28

ΣΤΗΝ ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΕΥΤΥΧΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 28 Μαΐου 2020

«Mπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά..
Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές
Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν’ ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ’ αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ…
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ…
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι’ αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω… μερικές φορές…
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν…»

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Ποίηση Χωρίς σχόλια »
Μαΐ
16

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 16 Μαΐου 2020

Από την Κυριακή

….”Αγαπημένε Πατ,

Με πέτυχες να σκαλίζω μια μικρή φιγούρα σε ξύλο και είπες, «Γιατί δε φτιάχνεις κάτι για μένα;» Σε ρώτησα τι ήθελες κι εσύ είπες, «Ένα κουτί». «Γιατί το θες;» «Για να βάζω πράγματα μέσα». «Τι πράγματα;» «Ό,τι έχεις» είπες. Ορίστε λοιπόν το κουτί σου. Σχεδόν ό,τι έχω υπάρχει μέσα, και δεν είναι γεμάτο. Πόνος και έξαψη υπάρχουν μέσα του, και ευφορία και δυσφορία και κακές και καλές σκέψεις η απόλαυση που ένας στόχος χαρίζει, και λίγη απόγνωση και η απερίγραπτη χαρά της δημιουργίας. Και πάνω από τούτα υπάρχει όλη η ευγνωμοσύνη και η αγάπη μου για σένα. Και το κουτί ακόμα δεν είναι γεμάτο.
ΤΖΟΝ

Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Μαΐ
16

Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 16 Μαΐου 2020

Διαβάστε τη συνέχεια »

Επιστήμες, Η Ζωή μας σήμερα, Νέα από όλον τον Κόσμο Χωρίς σχόλια »
Μαΐ
10

Η ΜΗΤΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤ’ ΑΠΕΡΑΘΟΥ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 10 Μαΐου 2020

Το χωριό μου η Απείρανθος ή τ’ Απεράθου όπως το λένε οι κάτοικοί του, είναι ορεινό, σχεδόν στα 700μ υψόμετρο, χτισμένο στην πλαγιά του βουνού Φανάρι. Πετρόχτιστο όλο, με τα στενά σοκάκια του, τα στιαστά του, τα σπίτια του με τις αυλές και την κληματαριά από πάνω, την πλάτσα του με τα έξι καφενεία που πρόφθασα τριγύρω της. Οι κάτοικοί του ξεχωριστοί απ τους υπόλοιπους Ναξιώτες. Με ιδιαίτερη ντοπιολαλιά, φερμένη απ ότι ισχυρίζονται απ την ορεινή Κρήτη, με αξιοθαύμαστη ευκολία στο να φτιάχνουν κοτσάκια και πατινάδες, με ετυμολογία στο λόγο τους και πειράγματα στ αστεία τους. Συγχρόνως ανέδειξε σπουδαίους επιστήμονες, καλλιτέχνες, λογοτέχνες, ποιητές και σημαντικούς πολιτικούς.
Ναι. Οι Απεραθίτες «έπαιρναν» τα γράμματα όπως λένε. Δεν ξέρω αν ήταν το υψόμετρο, οι δάσκαλοι ή κάτι άλλο. Ξέρω όμως πως σαφώς στη μόρφωση και στην διαμόρφωση του πνεύματος του παιδιού προς την κλίση και την αγάπη στα γράμματα, σημαντικότατο ρόλο έπαιξε η Απεραθίτισσα μάνα.
Υπήρχε μητριαρχία στο χωριό. Και πώς να μην υπάρχει, όταν οι μισοί άντρες ήταν βοσκοί που έλειπαν απ τα σπίτια τους μέρες, εβδομάδες και μήνα ορισμένες φορές; Οι υπόλοιποι ήταν σμυριδεργάτες που έφευγαν αξημέρωτα και γύριζαν βράδυ αποκαμωμένοι απ τη δύσκολη δουλειά τους. Υπήρχαν και κάποιοι που έμεναν στο χωριό όπως ο οι δάσκαλοι, οι παππάδες (ναι, πρόφθασα τρεις), οι μαγαζάτορες, οι καφετζήδες, οι βιοτέχνες κ.α.
Χαρακτηριστικό είναι το δεύτερο συνθετικό που συνόδευε τα ονόματα των παιδιών. Εγώ ήμουν ο Μανώλης τς Αννεζάρας –λόγω σωματικού μεγέθους της μάνας-, ο φίλος και γείτονας ο Ιώργης τση Βούλας του Νικόλαου, οι άλλοι φίλοι ο Ντώνης τση Χάρκας, ο Ιάννης τση Φιλίππας, ο Κώστας τση Ρουδιάς κλπ. Αλλά υπήρχαν και ο Μιχάλης του Λαφαζανοϊάννη, ο Νικόλας του Φρατζεσκάκη, ο Ιώργης του Φραγκιά, ο Ιάννης του Γλεζολοθέτη. Ο Φραγκιάς ήταν ο Χασάπης, ο Φρατζεσκάκης ο μπακάλης, ο Γλεζολοθέτης ο καφετζής και ο Λαφαζανοϊάννης ο Φούρναρης. Αυτοί και καμιά δεκαριά ακόμα, ήταν οι άντρες που έμεναν καθημερινά στο χωριό.
Κάτω απ αυτές τις συνθήκες, ο ρόλος της μάνας μέσα στο σπίτι ήταν καθοριστικός, με σημαντικότερο, τη βοήθεια στο διάβασμα του παιδιού. Μανάδες που δεν είχαν τελειώσει ούτε το δημοτικό σχολείο, μιλούσαν λατινικά, για την μάχη των Θερμοπυλών και τη στάση του Νίκα, για λίμνες, όρη και πρωτεύουσες κρατών, για εξισώσεις και εμβαδά. Το πάθος τους για να μάθει το παιδί τους, τις έκανε να διαβάζουν το μάθημα του πρώτα αυτές, να το αποστηθίζουν και στη συνέχεια να προσπαθούν να του το εμπεδώσουν. Ήθελαν το παιδί τους να είναι ο καλύτερος μαθητής και αυτό του το είχαν μεταδώσει. Ο συναγωνισμός ήταν μεγάλος και διαρκής. Πολλές φορές χρησιμοποιούσαν και αθέμιτα μέσα για να πετύχουν τον σκοπό τους. Σπίτια δασκάλων και καθηγητών είχαν γεμίσει από τυριά κάθε είδους, υφαντά και ότι καλό και ακριβό είχε μια μάνα να διαθέσει, για να πάρει το παιδί της έναν βαθμό παραπάνω.
Η μάνα ήταν ο διαχειριστής του Νοικοκυριού. Θυμάμαι τον πατέρα μου, όταν ερχόταν, να της ζητάει χαρτζιλίκι για να πάει στο καφενείο. Για όλες τις σημαντικές αποφάσεις που έπρεπε να παρθούν, ο λόγος της μάνας έπαιζε καθοριστικό ρόλο. Ειδικά σ αυτές που διακυβευόταν οι σπουδές των παιδιών και δη του γιου. Πάντα υπήρχε ένα μικρό οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Ο γιος ήταν το καμάρι της. Για τον γιο η μάνα έκανε τα πάντα, μέχρι να τον δει επιστήμονα. Γιατρό, καθηγητή ή δάσκαλο. Άντε και πολιτικό μηχανικό ή δικηγόρο. Αν τύχαινε δε και σπούδαζε στην Αθήνα, το πιο πιθανόν ήταν να ξεσηκωθεί όλη η οικογένεια να μετακομίσει. Να αναγκάσει τον πατέρα να πουλήσει το κοπάδι του ή ότι άλλο είχε, να αγοράσουν ένα μικρό διαμέρισμα στο Γαλάτσι, ο πατέρας να δουλεύει στην οικοδομή ή θυρωρός σε πολυκατοικία και η μάνα να προσέχει τον γιο. Να τον νταντεύει. Να τον κανακεύει. Να τον ευνουχίζει. Αρκετές οικογένειες εκεί, στην δεκαετία του ’70, μετακόμισαν στην Αθήνα γι αυτό το λόγο. Και ήταν αρκετές γιατί τα Απεραθιτόπουλα τα έπαιρναν τα γράμματα και πετύχαιναν στις σχολές, κάνοντας κατά κύριο λόγο το χατίρι της μάνας τους.
Ο ρόλος της κόρης προδιαγεγραμμένος. Να τελειώσει το δημοτικό, αν σκάμπαζε στα γράμματα, άντε να τελειώσει και το (εξατάξιο) γυμνάσιο. Μετά η μάνα θα ήθελε να βρει έναν καλό γαμπρό να την παντρέψει. Να της δώσει προίκα το σπίτι της. Η κόρη έπαιρνε την περιουσία της μάνας και ο γιος του πατέρα. Η κόρη αυστηρά στο πρώτο της κορίτσι θα του έδινε το όνομα της μάνας της. Ένα οικογενειακό πρωτόκολλο, κατάλοιπο μητριαρχικό, που συντηρείται ακόμη και σήμερα. Θυμάμαι την αδελφή μου όταν γέννησε το πρώτο της παιδί που ήταν κορίτσι. Ο άντρας της ήταν απ την Μάνη. Βρέθηκα μπροστά σε μια λογομαχία για την επιλογή του ονόματος του παιδιού. Πριν η λογομαχία γίνει καυγάς, θέλοντας να ηρεμήσω τα πνεύματα ρωτάω:
– Βρε Κυριάκο, εμείς στο χωριό μας έχουμε σαν έθιμο, το πρώτο κορίτσι που κάνει η Απεραθίτισσα, να είναι δικό της. Εννοώ το όνομα που θα πάρει να είναι της μάνας της το όνομα. Εσείς στη Μάνη τι έθιμο έχετε;
– Τα οχτώ πρώτα παιδιά είναι του πατέρα.
Κι όμως, το όνομα της ανιψιάς μου βγήκε Αννέζα.

Από τον Μανόλη Μπαρδάνη

Οικογένεια Χωρίς σχόλια »
Μαΐ
1

Το Φως σου , Χβαγιά Σαμσούντ—ντιν Μοχαμάντ Χαφέζ

Μαρία Ανδρεάδου στις 1 Μαΐου 2020

Το φως σου

“Μακάρι νά μποροῦσα νά σοῦ δείξω,
ὅταν εἶσαι μοναχικός ἤ μέσα στό σκοτάδι,
τό Ἐκπληκτικό Φῶς
τῆς ἴδιας σου τῆς Ὑπάρξεως!”

Ο Χβαγιά Σαμσούντ—ντιν Μοχαμάντ Χαφέζ γεννήθηκε γύρω στο 1317 μ.Χ στο Σιράζ, όπου έζησε για όλη του τη ζωή, εκτός από ένα μικρό χρονικό διάστημα, όπου και πέθανε το 1392 μ.Π. Η κάθοδος των Μογγόλων κατέστρεψε, είναι γεγονός, τα πάντα στη γενέτειρα του ποιητή. Σιγά σιγά όμως τα πράγματα άρχισαν φαίνεται να ησυχάζουν.

Ο ίδιος ο Χαφέζ αναφέρεται στην ήσυχη εποχή που πέρασε η πόλη κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σεΐχη Αμπού Ισάκ Ιντζού.
Ο Σεΐχη ήταν ο χορηγός των ποιητών. Καθαιρέθηκε όπως από το γιο του και διάδοχο Τζιαλαλουντίν Σαχ Σουγιά, ο οποίος βρισκότανε σε συνεχείς πολέμους με όλους τους γείτονες, ακόμη και με τον αδερφό του Μαχμούντ, Σάχη του Ισφαχάν. Ακολούθησαν άλλοι τρεις κυβερνήτες, ώσπου έφτασε η εποχή που ο Τιμούρ χτύπησε δύο φορές την πόρτα της επαρχίας Φαρς και έσπειρε τον τρόμο. Ο Χαφέζ, μολονότι έζησε αυτά τα γεγονότα, παραδόξως δεν τα περιγράφει στην ποιητική του συλλογή «Ντιβάν».
Κάποιος μύθος θέλει τον Χαφέζ να συνδιαλέγεται με τον Τιμούρ και να τον εντυπωσιάζει με την ευφυΐα του, κάτι που μάλλον είναι αδύνατο να έχει συμβεί, αφού ο Τιμούρ το 1393 δεν είχε καταλάβει το Σιράζ και Χαφέζ είχε πεθάνει το 1392.
Το πολιτιστικό επίπεδο του Σιράζ ήταν υψηλό, έτσι ο Χαφέζ έλαβε στη γενέτειρά του καλή μόρφωση. Ήταν μάλιστα κορυφαίος στα θρησκευτικά και στο Κοράνιο. Σ’ αυτό εξάλλου οφείλει και το όνομό του. Χαφέζ σημαίνει «αυτός που γνωρίζει το Κοράνι από μνήμης». Έγραψε θεολογικά έργα σε πρόζα, στην αραβική. Από μερικά μάλιστα συμπεραίνεται ότι ο ποιητής γνωρίζει και τουρκικά.
Ο Χαφέζ όπως συνηθιζόταν εκείνα τα χρόνια, εργάστηκε στην αυλή του Σάχη Σουτζά που ήταν και ίδιος ποιητής.
Σαν ποιητής του παλατιού τραγουδούσε ύμνους και επαίνους για τους εκάστοτε κυβερνήτες.
Τα πράγματα, όπως λέει ο μύθος, άλλαξαν στο παλάτι και, κατά το 1368-1369 μ.Χ., μια ομάδα κληρικών έπεισε το Σάχη ν’ απομακρύνει τον Χαφέζ από την αυλή του, πράγμα που έγινε. Ο Χαφέζ που είχε στο μεταξύ συνηθίσει στην καλοπέραση, παραπονείται σε πολλά από τα ποιήματά του για την κακή του μοίρα. Η θέση του επιδεινωνόταν συνεχώς, γι’ αυτό έφυγε. Πήγε στο Ισφαχάν και το Γιαζντ, όπου παρέμεινε από το 1372 έως το 1374 μ.Χ. Μετά όμως επέστρεψε στο Σιράζ και ικέτευσε τους πρώην χορηγούς του για βοήθεια.
Αυτή είναι η αλήθεια, αντίθετα με το μύθο που κυκλοφορεί ότι τάχα ο Χαφέζ δεν ενέδωσε σε καμία από τις δελεαστικές προτάσεις άλλων βασιλέων και κυβερνητών να επισκεφτεί τα παλάτια τους, και ότι έμεινε όλη του τη ζωή στο Σιράζ που αγαπούσε πολύ. Έφυγε, λένε, μόνο μια φορά για να επιστρέψει αμέσως. Μετά την επιστροφή του, δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποιες ήταν οι σχέσεις του με τους εκάστοτε κυβερνήτες. Ξέρουμε μόνο πως στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο ποιητής έχαιρε πάλι μεγάλης εκτίμησης, όπως και πριν. Σε μια αυτοβιογραφία του, που βρέθηκε στην Τασκένδη, ο Χαφέζ γράφει για τους δύσκολους καιρούς της ανέχειας, κατά τη διάρκεια της νιότης του. Εκτός από μερικά αποσπάσματα Γκετέ και Ρουμπαί, δύο Κασιντέ και δύο Μασναβί (ένα εκ των οποίων ονομάζεται Σαγκι-Ναμέ) η ανθολογία του Χαφέζ, το Ντιβάν, αποτελείται αποκλειστικά από Γκαζάλ, δηλαδή ωδές. Τα μυστικιστικά του κείμενα πολλαπλασιάζονται κατά την περίοδο που ο ποιητής πέφτει στη δυσμένεια του Σάχη Σουτζά.
Ο Χαφέζ ενταφιάστηκε στο Σιράζ όπου του έχουν χτίσει ωραιότατο μνημείο.

Χαίρε Σιράζ με τα ασύγκριτα περίχωρά σου.
Ω Κύριε, φύλαγέ το από κάθε κακό

πηγή: https://www.catisart.gr

Διαβάσαμε, Ποίηση Χωρίς σχόλια »
Απρ
26

Αναζήτησα την ελευθερία πιο πολύ από τη δύναμη…

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 26 Απριλίου 2020

«Παγκόσμια ημέρα βιβλίου σήμερα και ξεφυλλίζοντας ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, το “Αδριανού Απομνημονεύματα” της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, πέφτω πάνω στη φράση: “Αναζήτησα την ελευθερία πιο πολύ από τη δύναμη, και τη δύναμη μόνο γιατί ως ένα σημείο ευνοεί την ελευθερία”. Μέσα σε λίγα λόγια, η συγγραφέας κατορθώνει να αποτυπώσει τον τρόπο με τον οποίο άσκησε την εξουσία ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας που δεν θέλησε να γίνει θεός γιατί εκτιμούσε απεριόριστα τον άνθρωπο μέσα του, ούτε και Καίσαρας, γιατί θεωρούσε, ως το τέλος, τον εαυτό του “υπάλληλο του Κράτους”. Να συλλάβει, καθώς γράφει η ίδια η Γιουρσενάρ, “μια ζωή γνωστή, συμπληρωμένη, καθορισμένη από την Ιστορία” και να μας κάνει κι εμάς συμμετόχους της.

Αυτό δεν είναι η λογοτεχνία; Αυτό δεν είναι η ανάγνωση; Μια βαθιά σχέση με τον εαυτό μας και μια σύνδεση με τον εσωτερικό μας κόσμο. Γινόμαστε πολλοί όταν διαβάζουμε, μετέχουμε με χίλια πρόσωπα στην ανθρώπινη περιπέτεια. Αρχίζουμε να συνομιλούμε με τον συγγραφέα και να κατανοούμε τι σημαίνει ο άλλος, ο διαφορετικός από μας. Και βέβαια συσχετίζουμε τα βιβλία που αγαπήσαμε με στιγμές από τη ζωή μας: ένα ταξίδι με πλοίο, μια πολύωρη αναμονή σ’ ένα σταθμό, μια μακρινή παραλία, μια μοναχική βραδιά, γόνιμες κουβέντες με φίλους.

»Η φετινή παγκόσμια ημέρα του βιβλίου συμπίπτει με μια πολύ δύσκολη περίοδο για όλο τον κόσμο. Μας λείπουν τα βιβλιοπωλεία, οι δημόσιες και δημοτικές βιβλιοθήκες, οι εκθέσεις βιβλίου, όλοι αυτοί οι συναρπαστικοί χώροι που υποδέχονται και καλλιεργούν τις αναζητήσεις μας. Μας προβληματίζει η κρίση στην οποία έχει περιέλθει ολόκληρη η αλυσίδα παραγωγής και διανομής του βιβλίου. Μας λυπεί η μικρή εμβέλεια των δημόσιων και δημοτικών βιβλιοθηκών μας, γιατί εν μέσω πανδημίας θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια εξαιρετική δίοδο συνάντησης του βιβλίου με τους αναγνώστες του, μέσω του δανεισμού. Μας ανησυχεί η βιωσιμότητα των εκδοτικών επιχειρήσεων, ιδίως των μικρότερων, που συμβάλλουν στη ζωντάνια και την ποικιλομορφία του εκδοτικού τοπίου.

»Παρ’ όλ’ αυτά, είμαι αισιόδοξη. Το βιβλίο, είτε στη φυσική είτε στην ψηφιακή του μορφή, μας κρατά συντροφιά και μας στηρίζει ψυχολογικά στις συνθήκες απομόνωσης που βιώνουμε όλοι μας. Διευρύνει τα όρια του σπιτιού μας, δίνει ρυθμό στον χρόνο. Επιβεβαιώνει τη θέση-κλειδί που κατέχει στη ζωή μας, ως μέσο πολιτισμού, μάθησης και απόλαυσης – με δυο λόγια ως μέσο ελευθερίας. Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η θέση θα διατηρηθεί, ακλόνητη κι ακόμη περισσότερο ενισχυμένη, και μετά την υποχώρηση της πανδημίας»

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΟΠΟΥΛΟΥ, Πρόεδρος της Δημοκρατίας

 

Άρθρα, Η Ζωή μας σήμερα, Πεζογραφία Χωρίς σχόλια »
Απρ
26

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 26 Απριλίου 2020

Εστιάζουν στο μάθημα και όχι στο πάθημα

Οι άνθρωποι που έχουν αυτογνωσία βλέπουν κάθε γεγονός σαν μια ευκαιρία να μάθουν κάτι. Φυσικά, θα πονέσουν, θα υποφέρουν, θα λυγίσουν αλλά μετά θα προχωρήσουν. Το ερώτημα δεν είναι «Γιατί το έπαθα αυτό;» αλλά «Τι θέλει να μου πει αυτό το γεγονός;». Έχουν την πεποίθηση ότι τα πράγματα δεν συμβαίνουν σε αυτούς αλλά συμβαίνουν για αυτούς ακόμα κι όταν πρόκειται για μια πανδημία που αφορά όλους.

Διεκδικούν πάντα μέρος της ευθύνης

Δεν ψάχνουν κάποιον να του ρίξουν το φταίξιμο. Ακόμα κι αν κάποιος άλλος έχει αντικειμενικά την ευθύνη, σπάνια δέχονται να μπουν στο ρόλο του θύματος. Αποδίδουν τις ευθύνες εκεί που πρέπει, βάζοντας τα πράγματα στη θέση τους και παίρνοντας μέτρα αλλά γνωρίζουν ότι κατά ένα μέρος είναι κι αυτοί υπεύθυνοι για την κρίση, τουλάχιστον όπως συμβαίνει προσωπικά. Για παράδειγμα δεν ησυχάζουν με τη σκέψη ότι κάτι συμβαίνει απλά σε όλους. Προσπαθούν να διερευνήσουν που δεν ήταν σωστά προετοιμασμένοι, τι έπρεπε να είχαν κάνει πιθανόν καλύτερα ώστε να μην βρεθούν σε αυτή την κατάσταση και άλλα.

Βλέπουν κάθε εμπόδιο σαν μια ευκαιρία για υπέρβαση

Οι κρίσεις αποτελούν τη μοναδική βεβαιότητα της ζωής. Για τους ανθρώπους αυτούς όμως, οι κρίσεις δεν έρχονται για να τους καταστρέψουν αλλά για να τους δυναμώσουν. Αντί να σκοτώσουν τον εχθρό, προσπαθούν να μάθουν από αυτόν, αν είναι εφικτό. Εντάξει, πήραν το μάθημα, ανέλαβαν την ευθύνη, τώρα, το ζήτημα είναι πως θα ψηλώσουν περισσότερο από το εμπόδιο που έχουν μπροστά τους.

Όλα έχουν έναν σκοπό

Φυσικά, αφού εστιάζουν μέσα τους και προσπαθούν να αναλάβουν το μέρος της ευθύνης που τους αναλογεί, εξυπακούεται ότι δεν βλέπουν τίποτα τυχαίο ή ως ατυχία. Κάθε κρίση έχει έναν σκοπό και όταν τον επιτελέσει θα αποχωρήσει, έστω κι αν αυτοί αποχωρήσουν μαζί της κάποιες φορές. Έτσι, αντιλαμβάνονται ότι στον κόσμο επικρατεί η τάξη και ακόμα κι όταν ξεσπάει το χάος, αυτό συμβαίνει διότι έτσι θα βοηθηθεί να επανέλθει η τάξη.

Ζουν περισσότερο στο παρόν

Οι άνθρωποι που έχουν αυτογνωσία ζουν περισσότερο στο παρόν. Δεν ταξιδεύουν μονάχα μεταξύ μέλλοντος και παρελθόντος όπως κάνουμε οι περισσότεροι αλλά βρίσκονται πολύ πιο συχνά σε εκείνη τη στιγμή της ησυχίας του νου. Έτσι, μαθαίνουν να ελέγχουν περισσότερο την ανεξέλεγκτη φύση του νου τους και να τον εστιάζουν εκεί που θέλουν και όχι εκεί που τον οδηγούν τα media.

Δεν ξέρουν όλες τις απαντήσεις και είναι εντάξει με αυτό

Συνήθως η αυτογνωσία οδηγεί σε μια αυξημένη ψυχική ανθεκτικότητα. Οι άνθρωποι που έχουν αυτογνωσία μπορούν να βρίσκονται σε καταστάσεις αβεβαιότητας χωρίς να αγχώνονται υπερβολικά. Πολλοί δεν ξέρουν τι τους επιφυλάσσει το μέλλον, αν θα τα καταφέρουν να βγουν αλώβητοι ή όχι από την κρίση αλλά αυτό είναι εντάξει. Συνήθως, απλά λένε «Βλέποντας και κάνοντας»…

Ασχολούνται μόνο με αυτά που είναι στον έλεγχό τους

Συνήθως, χρησιμοποιούν τη φράση «Θα κάνω το καλύτερο που μπορώ» και από εκεί και πέρα αφήνουν το πρόβλημα στην άκρη. Αν μπορούν να το αλλάξουν το αλλάζουν, αν δεν μπορούν να το αλλάξουν, δεν ασχολούνται μαζί του. Δεν σπαταλούν υπερβολική ενέργεια σε αυτά που είναι πέρα από τον έλεγχό τους. Εάν νιώσουν ότι οι ίδιοι έχουν κάνει ό,τι καλύτερο περνούσε από το χέρι τους, τότε, απαλλάσσονται από τις περιττές αγωνίες και φόβους.

Που είναι αυτοί οι άνθρωποι;

Η ουσία είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ζουν σε άλλο κόσμο. Μοιραζόμαστε τα ίδια προβλήματα, τις ίδιες κρίσεις, τους ίδιους κινδύνους και πιθανότατα την ίδια πιθανότητα θνησιμότητας. Αυτό που διαφέρει είναι ότι αυτοί οι άνθρωπο ερμηνεύουν τις προκλήσεις διαφορετικά. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι μπορεί να τους βρει κανείς παντού, από τα πιο απομακρυσμένα χωριά της Ελλάδας, μέχρι και ενδεχομένως στη γειτονιά του, ενίοτε και μέσα στην οικογένειά του. Ας ανοίξουμε τα μάτια και τα αυτιά για να τους εντοπίσουμε και ποιος ξέρει, μπορεί να υιοθετήσουμε κι εμείς κάποιες πιο εποικοδομητικές συνήθειες να αντιμετωπίζουμε τις κρίσεις.

Πέτρος Ντερζιώτης από enallaktikidrasi

Η Ζωή μας σήμερα, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »
Απρ
26

ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΚΕΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 26 Απριλίου 2020

Στις περισσότερες έρευνες, η Σκανδιναβία ψηφίζεται ως το πιο ευτυχισμένο μέρος στη Γη. Η Ετήσια Έκθεση για την Ευτυχία περιλαμβάνει στις πρώτες της θέσεις τις Δανία, Νορβηγία, Φινλανδία και Ισλανδία, κάτι που οι ειδικοί αποδίδουν στην ισχυρή κοινωνική στήριξη, τόσο ανάμεσα στους πολίτες, όσο και από κυβερνητικά προγράμματα.

Συνεπώς, ίσως αν μάθουμε και υιοθετήσουμε κάποιες από τις Σκανδιναβικές παραδόσεις μπορεί να μας δώσει ένα μάθημα για το πώς να είμαστε ευτυχισμένοι, αλλά και πώς να προσφέρουμε ευτυχία στους συνανθρώπους μας.

Hygge

Η Δανέζικη έννοια του hygge μεταφράζεται ελεύθερα ως η «άνεση της ψυχής». Είναι η αίσθηση που έχουμε όταν χαλαρώνουμε κάτω από μια κουβέρτα με τον αγαπημένο μας, πίνοντας κακάο δίπλα στο τζάκι το χειμώνα. Ως φιλοσοφία ζωής, είναι το να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να απολαμβάνει τις μικρές απολαύσεις της ζωής χωρίς ενοχές.

Lagom

Το Lagom είναι μια Σουηδική λέξη που μεταφράζεται περίπου ως «ακριβώς αυτό» ή «βέλτιστο». Είναι σαν το πάν μέτρον άριστον. Είτε αυτό αφορά το πόση ζάχαρη να προσθέσουμε στον καφέ μας ή πόσο ποσοστό της ζωής μας να αφιερώνουμε στη δουλειά, αυτή η φιλοσοφία προωθεί την υγιή ισορροπία. Το Lagom μας ωθεί να βρούμε τα προσωπικά μας επίπεδα ευχαρίστησης και εσωτερικής γαλήνης.

Sisu

Αν οι άλλες φιλοσοφίες σε αυτή τη λίστα μιλούν για το πώς να απολαύσουμε τη ζωή, το sisu είναι κατά κάποιο τρόπο το αντίστροφο: Μιλά για το πώς να επιμένουμε στις δυσκολίες μέχρι να φτάσουμε στο τέλος. Το Sisu είναι μια ιδιαίτερη Φινλανδική έννοια, ένας όρος που δύσκολα μεταφράζεται, αλλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι αφορά στη δύναμη της θέλησης, στην αποφασιστικότητα, στην επιμονή και στην επικράτηση της λογικής ενώπιον των εμποδίων. Δεν αφορά στο θάρρος στη στιγμή, αλλά το είδος του θάρρους που διαρκεί στο χρόνο.

Fika

Το Fika είναι μια άλλη λέξη για το «διάλειμμα για καφέ». Αλλά είναι και κάτι παραπάνω: Είναι η διαδικασία ανάρρωσης από το στρες της ημέρας μέσω δεσίματος με τους ανθρώπους γύρω μας, κάτι που ιδανικά που θα θέλαμε να κάνουμε πολλές φορές την ημέρα. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, το Fika τείνει να γίνει σπάνιο καθώς οι νεότεροι άνθρωποι εργάζονται περισσότερες ώρες και έχουν λιγότερο χρόνο για διαλείμματα.

Lykke

Η λέξη «Lykke» είναι αρκετά απλή: είναι η Δανέζικη λέξη για την «ευτυχία». Αλλά το σημαντικό στοιχείο εδώ είναι πως η Δανία βρίσκεται σχεδόν κάθε χρόνο στην κορυφή της λίστας με τις πιο ευτυχισμένες χώρες στον κόσμο. Οπότε σίγουρα μπορούμε να μάθουμε κάτι από τους Δανούς.

Στο βιβλίο του «The Little Book of Lykke», Ο Meik Wiking χωρίζει αυτή την προσέγγιση σε έξι κατηγορίες: συντροφικότητα, χρήματα, υγεία, ελευθερία, εμπιστοσύνη και καλοσύνη. Για να προσθέσουμε περισσότερη συντροφικότητα στη ζωή μας, για παράδειγμα, χρειάζεται να οργανώνουμε συχνότερα δείπνο με την οικογένειά μας. Για μεγαλύτερη ευτυχία σε σχέση με τα χρήματα, αγοράστε κάτι που θα απολαμβάνετε αρκετούς μήνες αργότερα

Η Ζωή μας σήμερα, Νέα από όλον τον Κόσμο Χωρίς σχόλια »
Απρ
26

ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ…ΕΧΩ ΓΝΩΡΙΣΕΙ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 26 Απριλίου 2020

Έχω ζήσει την αδυναμία,
την έχω στραγγίξει
από το ποτήρι μου γουλιά- γουλιά
την έχω αφήσει να κυλήσει στο αίμα μου
να ματώσει την καρδιά μου

Έχω γνωρίσει τον πόνο
τον έχω αφήσει να με κυριεύσει,
να με κάνει να σκύψω το κεφάλι,
να κλάψω τόσο πολύ που να νομίζω
ότι δεν έχω άλλα δάκρυα….

Έχω ζήσει την απώλεια, την εγκατάλειψη
το κενό βλέμμα, το δίχως όνειρα μέλλον
το τρέμουλο στο κορμί ουρλιάζοντας
Γιατί;

Έχω γνωρίσει τον εγκλωβισμό
τους άδειους τοίχους,
το ταβάνι που έρχεται να σε πλακώσει
την χωρίς αέρα ανάσα

Έχω ζήσει πως είναι να σέρνεσαι

σε ένα ερειπωμένο τώρα
κοιτάζοντας ένα σκοτεινό μέλλον…

Κι όμως….
Είμαι ακόμα εδώ…
στο τώρα μου
με όνειρα
με απαιτήσεις από τη Ζωή
με τη δύναμη να μην κάνω πια
ούτε συμβάσεις ούτε εκπτώσεις στα θέλω μου,
στις ανάσες μου,
στη ζωή μου…

Γι’ αυτό σου λέω “μη μασάς”, πάτα γερά…
ποια νομίζεις ότι είναι η απόσταση
της αδυναμίας από την δύναμη;
ένα κλικ…. ένα τόσο δα μικρούλη κλικ…

Σταμάτα να πιστεύεις ότι δεν μπορείς…
ότι δεν έχεις… δεν αξίζεις… ότι δεν…
και Άρπαξε τη Ζωή!!!!

Κάποια στιγμή θα το κάνεις έτσι ή αλλιώς…
όπως το έκανα εγώ…
όπως το έκαναν πολλοί από εμάς…
Απλά, Μην Χάνεις Χρόνο…

Aπό healingeffect

Ποίηση Χωρίς σχόλια »
Απρ
23

ΑΗ ΓΙΩΡΓΗΣ

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 23 Απριλίου 2020

ΑΗ ΓΙΩΡΓΗΣ

Του αλόγου
τον πεταλισμό
Νύχτα στο καλντερίμι
Στου φεγγαριού
το ασήμι
Θυμούνται οι παλιοί

Να κατεβαίνει το Στενό να μπαίνει στο μειντάνι
Με κόκκινο στιβάνι
Και τσόχινη στολή

Έδενε στο καμπαναριό
το Αλογο του τ άσπρο
Σαν έφτανε απ το κάστρο
Αναβε ενα κερί

Άφηνε μες το ιερό
Αντίδωρο και νάμα
Γιατι το είχε τάμα
Να αλλάξουν οι καιροί

Μυρίζουνε τα γιασεμιά μυρίζει το λιβάνι
Καβαληκευει αρχοντικά βγαίνει απ το Μειντάνι

Μπαίνει τη μέση του χωριού περνά
το περαχώρι
Και μ ενα καλπασμό γλυκί
μισεύγει για τα όρη.ΑΗ ΓΙΩΡΓΗΣ

Από τον ΛΟΥΔΟΒΙΚΟ ΤΩΝ ΑΝΩΓΕΙΩΝ

Ποίηση Χωρίς σχόλια »
Απρ
20

ΑΝΑΣΤΑΣΗ…

Γιάννα Ανδρεαδάκη στις 20 Απριλίου 2020

Εσύ την ψάχνεις στη βολή κι αυτή είναι στο ξεβόλεμα
Την ψάχνεις στο καλοκαίρι κι αυτή είναι στο χειμώνα
Την ψάχνεις στην κριτική κι αυτή είναι στη συγχώρεση
Την ψάχνεις στο γνωστό κι αυτή είναι στον άγνωστο
Την ψάχνεις στη μπουνάτσα κι αυτή είναι στο μπουρίνι
Την ψάχνεις στη βελτίωση κι αυτή είναι στην αποδοχή
Την ψάχνεις στο αύριο κι αυτή είναι στο σήμερα
Την ψάχνεις στην ηδονή κι αυτή είναι στον πόνο
Την ψάχνεις στην κριτική κι αυτή είναι στην κατανόηση
Την ψάχνεις στα εύκολα κι αυτή είναι στα δύσκολα
Την ψάχνεις στη συμφωνία κι αυτή είναι στη διαφωνία
Την ψάχνεις στον άλλο κι αυτή είναι σε σένα
Την ψάχνεις στην κανονικότητα κι αυτή είναι στον εγκλεισμό
Την ψάχνεις στη χαρά κι αυτή είναι στη λύπη
Την ψάχνεις στην Ανάσταση κι αυτή είναι στην Σταύρωση
Την ψάχνεις έξω κι αυτή είναι μέσα.

Καλή μας Ανάσταση!

Από ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΞΕΝΑΚΗΣ

Η Ζωή μας σήμερα, Σχέσεις Χωρίς σχόλια »