Εκεί, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να πειραματιστούν με την ιδέα της «μεταμόρφωσης των αντικειμένων». Επιλέγοντας μέσα από μια πληθώρα αντικειμένων καθημερινής χρήσης, αποδομώντας και επανασυνθέτοντάς τα, τα οικεία αντικείμενα αλλάζουν όψη και αποκτούν μια εντελώς νέα ταυτότητα. Οι μικροί καλλιτέχνες δημιουργούν πρωτότυπα έργα, στα χνάρια του Αρμάν και ανακαλύπτουν ταυτόχρονα μια άλλη οπτική για τον γύρω κόσμο.
Πληροφορίες στο τηλ. 210 7282733 (10 π.μ. – 1 μ.μ.), Δευτέρα έως Παρασκευή
Το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο για μια ακόμη φορά (σε περίοδο κοινωνικής και οικονομικής κρίσης) πρωτοπορεί. Ομάδα φοιτητών του συλλόγου Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Ιδρύματος προσφέρουν δωρεάν φροντιστηριακά μαθήματα σε μαθητές γυμνασίου και λυκείου σχολείων της Αθήνας, οι γονείς των οποίων δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στο έξοδο αυτό.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΕΡΑ
“Τη μέρα εκείνη ο Χόρχε με περίμενε με ένα
παραμύθι:
Όταν μεγάλωσε ο πατέρας του του είπε:
« Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά.
Μπορεί να μην είσαι υποχρεώμενος να
πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να
μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού έχεις τα
φτερά που ο καλός Θεός σου έδωσε.»
«Μα δεν ξέρω να πετάω» απάντησε ο γιος.
«Σωστά…» είπε ο πατέρας. Και περπατώντας,
τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού, στο
βουνό.
«Βλέπεις γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να
πετάξεις, θα έρθεις εδώ θα πάρεις βαθιά
ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και
απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις».
Ο γιος αμφέβαλλε.
«Κι αν πέσω;»
«Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι
λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυνατό
στην επόμενη προσπάθεια» αποκρίθηκε ο
πατέρας.
Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους
του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε
συντρόφους στην πορεία της ζωής του. Οι πιο
στενόμυαλοι του είπαν:
«Είσαι τρελός; Για ποιο λόγο; Ο πατέρας σου
είναι μισότρελος…Για ποιο λόγο να
πετάξεις; Τι σου χρειάζεται; Γιατί δεν
αφήνεις τις ανοησίες; Τι νόημα έχει να
πετάξεις;»
Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν:
«Κι αν είναι αλήθεια; Μα σίγουρα δεν είναι
επικίνδυνο; Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά;
Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την
κορυφή ενός δέντρου. Αλλά από τον γκρεμό,
βρε παιδί μου;…»
Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον
αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου
και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα
φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη
δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος.
Μ’ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον
πατέρα του.
«Μου είπες ψέμματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το
δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι
σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για
στολίδι.»
«Παιδί μου» είπε ο πατέρας, «για να
πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο
ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου
να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με
αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο
ύψος για να πηδήξεις.
Για να πετάξεις πρέπει να αρχίσεις να
ριψοκινδυνεύεις.
Αν δε θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να
συμβιβαστείς και να αρκεστείς στο
περπάτημα.»
Από τον Jorce Bucay, Αργεντινός συγγραφέας
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω : KΑΛΥΤΕΡΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω T O V I D E O : MUSEUM-PHOTOS
Πάνω από 72.000 έγχρωμες φωτογραφίες ( αυτοχρωμίες) και 100 ώρες
κινηματογραφικού φιλμ βρίσκονται στα αρχεία του Μουσείου Albert Kahn , στο
Παρίσι.
Ανάμεσα στα 1908 και 1930 ο πολυεκατομμυριούχος Γάλλος τραπεζίτης και
φιλάνθρωπος Albert Kahn αποφάσισε να στείλει φωτογράφους σε όλο τον κόσμο
προκειμένου να απαθανατίσουν τη ζωή στον Πλανήτη.
Οι φωτογράφοι αυτοί έγιναν «μάρτυρες» μερικών από τα πιο βαρυσήμαντα
γεγονότα της εποχής, αλλά και προσωπικών λεπτομερειών της καθημερινής ζωής
απλών ανθρώπων.
Οι αυτοχρωμίες, προδρομική μορφή των έγχρωμων φωτογραφιών, ήταν ακόμη
άγνωστες στην αρχή του αιώνα. Ακόμη και όταν διαδόθηκε η νέα αυτή τεχνική
ανακάλυψη των αδελφών Λυμιέρ, των γνωστών εφευρετών του κινηματογράφου,
παρέμενε ένα πολύ ακριβό μέσο για τις δυνατότητες των φωτογραφικών
εργαστηρίων, που εξακολουθούσαν να κάνουν ασπρόμαυρες ή επιχρωματισμένες
φωτογραφίες. Παρ’ όλα αυτά, η μέθοδος της αυτοχρωμίας αποδείχθηκε
επιτυχής, αφού εκτοπίστηκε μόλις στη δεκαετία του 1950 από τα σύγχρονα έγχρωμα φιλμ.
Στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του αιώνα, λοιπόν, λίγοι άνθρωποι
μπορούσαν να ελπίζουν ότι θα τραβήξουν έγχρωμες φωτογραφίες, αφού οι
τεχνικές έγχρωμης εμφάνισης βρίσκονταν ακόμη σε πειραματικό στάδιο, ενώ η
πατέντα των αδελφών Λυμιέρ κατατέθηκε μόλις το 1903 και χρειάστηκε μια
σταδιακή τελειοποίηση ως το 1907. Αυτή ήταν και η πρώτη επιτυχημένη
εμπορικά έγχρωμη τεχνική, η οποία έδινε θαυμάσιες έγχρωμες διαφάνειες με σωστή χρωματική ισορροπία και συνήθως απαλά χρώματα. Αν η λήψη γινόταν υπό τον κατάλληλο φωτισμό, τα χρώματα μπορούσαν να βγουν ως και λαμπερά. Η νέα
εφεύρεση ονομάστηκε «αυτοχρωμία», προφανώς για να τονισθεί το «αυτόματον»
της μεθόδου, αφού η χρήση της δεν παρουσίαζε επιπλέον δυσκολίες απ’ ό,τι
εκείνη των ασπρόμαυρων φωτογραφιών. Η κατασκευή, όμως, των αυτοχρωμικών
πλακών ήταν τεχνικά δύσκολη και δαπανηρή. Πάντως, το 1913, η παραγωγή του
εργοστασίου των αδελφών Λυμιέρ έφθασε τις 6.000 πλάκες την ημέρα.
Την ίδια εποχή ο τραπεζίτης Αλμπέρ Καν στη Βουλώνη, το αριστοκρατικό
προάστιο του Παρισιού, είχε αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στην υλοποίηση ενός
οράματος και ενός ανθρωπιστικού έργου, που στόχευε στη βελτίωση της
κατανόησης μεταξύ των λαών και στη διεθνή συνεργασία. Αξιοποιώντας τις
νέες τεχνικές της φωτογραφίας και του κινηματογράφου, επεδίωξε να καταγράψει με αντικειμενικότητα τοπία, κτίρια και ανθρώπους, χωρίς τις παρωπίδες των
σκοπιμοτήτων του καιρού του, χωρίς τη βαριά σκιά του επεκτατισμού, της
αποικιοκρατίας, του οριενταλισμού, του εξωτισμού. Σε αυτή την καταγραφή,
που ξεκίνησε το 1909, έδωσε το όνομα «Αρχεία του Πλανήτη». Και, παρ’ ότι δεν
κατάφερε να ολοκληρώσει το έργο του, όπως περιγράφει η διευθύντρια του
Μουσείου Αλμπέρ Καν κυρία Jeanne Beausoleil, «χάρη στην αλάθητη διαίσθησή
του πραγματοποίησε αυτό που σήμερα θα ονομάζαμε έργο τεκμηρίωσης με
πολυμέσα». Πρωταρχικός στόχος του Αλμπέρ Καν ήταν ο αγώνας κατά των
προκαταλήψεων. Πεπεισμένος ότι τους πολέμους προκαλεί η ανεπαρκής γνώση
της ετερότητας, προόριζε τα «Αρχεία του Πλανήτη» για την πληροφόρηση όλων των προσωπικοτήτων που αντιπροσώπευαν διάφορες κοινωνικές, πολιτικές,
συνδικαλιστικές και θρησκευτικές τάσεις. Για τη συνάντηση αυτών των
προσωπικοτήτων ίδρυσε το 1916 την Εθνική Επιτροπή Κοινωνικών και Πολιτικών
Μελετών καθώς και την οργάνωση «Γύρω από τον Κόσμο». Προσκεκλημένοι της
οργάνωσης, συμμετείχαν σε συνεδριάσεις μεταξύ άλλων ο Νικόλαος Πολίτης, ο
Ελευθέριος Βενιζέλος και ο Ιωάννης Μεταξάς.
Οι αποστολές σε διάφορα μέρη του κόσμου δεν γίνονταν τυχαία και άσκοπα. Ο
Αλμπέρ Καν ανέλυε καθημερινά τον διεθνή Τύπο και επέλεγε τόσο τον τόπο
προορισμού των αποστολών όσο και τους κατάλληλους συνεργάτες. Στην
υπηρεσία αυτής της ουτοπίας τέθηκαν άνθρωποι με ανοιχτό μυαλό και ανοιχτούς
ορίζοντες. Τις δύο αποστολές στο Αγιον Ορος έφεραν σε πέρας δύο
δοκιμασμένοι φωτογράφοι, ο Στεφάν Πασέ το 1913 και ο Φερνάν Κυβίλ το 1918, σε κρίσιμες περιόδους για τη διαμόρφωση του πολιτικού χάρτη της εποχής, υπό την
καθοδήγηση του γεωγράφου Ζαν Μπρυν, ενός από τους πρωτεργάτες της
ανθρωπογεωγραφίας στη Γαλλία. Ο Μπρυν, τακτικός καθηγητής στο Κολέγιο της
Γαλλίας, τέθηκε επικεφαλής των «Αρχείων του Πλανήτη» προσφέροντας την
πολύτιμη γνώση του για τις νευραλγικές περιοχές του πλανήτη που έπρεπε να
αποτελέσουν αντικείμενο καταγραφής. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην πρώτη
αποστολή που διηύθυνε για τα «Αρχεία του Πλανήτη», στις 13 Οκτωβρίου 1912,
επέλεξε να επισκεφθεί τα Βαλκάνια, πέντε ημέρες προτού ξεσπάσει ο πρώτος
από τους Βαλκανικούς Πολέμους.
|
Μία μέρα ο Διογένης έτρωγε ένα πιάτο φακές καθισμένος στο κατώφλι ενός
τυχαίου σπιτιού.
Δεν υπήρχε σε όλη την Ελλάδα πιο φθηνό φαγητό από μία σούπα με φακές.
Μ’ άλλα λόγια, αν έτρωγες φακές σήμαινε ότι βρισκόσουν σε κατάσταση απόλυτης
ανέχειας.
Πέρασε ένα απεσταλμένος του άρχοντα και του είπε:
«Α! Διογένη, Αν μάθαινες να μην είσαι ανυπότακτος κι αν κολάκευες λιγάκι τον
άρχοντα, δε θα ήσουν αναγκασμένος να τρως συνέχεια φακές.»
Ο Διογένης σταμάτησε να τρώει, σήκωσε το βλέμμα και κοιτάζοντας στα μάτια
τον πλούσιο συνομιλητή του αποκρίθηκε:
«Α, φουκαρά αδελφέ μου! Αν μάθαινες να τρως λίγες φακές, δεν θα ήσουν
αναγκασμένος να υπακούς και να κολακεύεις συνεχώς τον άρχοντα.»
Εβδομήντα ένα απογεύματα μαζί με την Ζυράννα Ζατέλη και τους “Λύκους” της. Από τη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου και κάθε απόγευμα στις 19.30, μια νέα σειρά εκπομπών θα αρχίσει να μεταδίδεται στη συχνότητα του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. Η βραβευμένη συγγραφέας Ζυράννα Ζατέλη θα αναγνώσει σε 71 ημίωρες εκπομπές (εκτός Σαββάτου και Κυριακής) το μυθιστόρημα της με τίτλο «Και με το φως του λύκου επανέρχονται», που κυκλοφόρησε το 1993, αγαπήθηκε από το ευρύ αναγνωστικό κοινό και τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος το 1994. Το εγχείρημα της ραδιοφωνικής μεταφοράς και σκηνοθεσίας του μυθιστορήματος, ανέλαβε ο ραδιοφωνικός παραγωγός Γιώργος Ευσταθίου. Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=440954
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω : opthalmapates
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω: FOTOS_CON_MOVIMIENTO1
Όσοι πολίτες εντοπίσουν αστέγους που χρειάζονται βοήθεια, μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ στα τηλέφωνα 210 – 52.46.515, 210 – 52.39.465.
Ο καιρός απο σήμερα χειροτερεύει κι άλλο.
Στο Ίδρυμα Αστέγων (Πειραιώς 35 ακριβώς απέναντι από το Υπουργείο Εργασίας τηλ 210 5246515 ) χρειάζονται επειγόντως κουβέρτες και χειμωνιάτικα ρούχα.
Kαι η ΜΚΟ “ΚΛΙΜΑΚΑ” Κωνσταντινουπόλεως 210-3410462 που εργάζεται στο δρόμο για άστεγους κάνει έκκληση για τρόφιμα, νερό, χοντρά μπουφάν και κουβέρτες.
ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Οι περισσότεροι άστεγοι αρνούνται να …εγκαταλείψουν το σημείο που κοιμούνται για να μεταφερθούν στο κλειστό επειδή φοβούνται μην χάσουν το πόστο τους και τους το πιάσει κάποιος άλλος.
Αν θέλουμε να τους βοηθήσουμε να τους δίνουμε επι τόπου κουβέρτες, σλήπινγκ μπαγκς, νιτσεράδες, μεγάλα πλαστικά που στρώνουν ως υπόστρωμα, θερμός με ζεστό καφέ ή τσάι, πουλόβερ, κ.α.
Παρακαλείται όποιος μεμονωμένα ή σε ομάδα τους επισκεφθεί για βοήθεια να είναι εξαιρετικά διακριτικός γιατί οι περισσότεροι φοβούνται ή ντρέπονται γι αυτό και είναι εχθρικοί.
Δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Ρωτάμε αν θέλουν να τους μεταφέρουμε στου Ρουφ, αν πουν όχι, τους ρωτάμε αν θέλουν κουβέρτες, σκεπάσματα, τα δίνουμε, φεύγουμε.
Όσοι πολίτες εντοπίσουν αστέγους που χρειάζονται βοήθεια, μπορούν να απευθυνθούν στο ΚΥΑΔΑ στα τηλέφωνα 210 – 52.46.515 και 210 – 52.39.465.
Μέσα από τη θλίψη όλων των πραγμάτων
ακούω το σιγαλό τραγούδι της αιώνιας μητέρας
*
Εσύ είσαι η μεγάλη σταλαγματιά της δροσιάς κάτω από το φύλλο του λωτού
Εγώ είμαι η πιο μικρή στο απάνω μέρος του φύλλου
*
Ο καλλιτέχνης είναι ο εραστής της ζωής
γιαυτό είναι ο σκλάβος της, μαζί και ο αφέντης της
*
Τούτη η λαχτάρα είναι για κάτι που το αισθάνεται κάποιος στο σκοτάδι
μα δεν το βλέπει στο φως της ημέρας
*
Οι ρίζες είναι κλαδιά κάτω στη γη
Τα κλαδιά είναι ρίζες μες στον αέρα
*
Οι ανώνυμες ημέρες έχουν αφήσει το άγγιγμά τους απάνω στην καρδιά μου
σαν το μούσκλο στον κορμό του γέρικου δέντρου
*
Οι άνθρωποι πάνε μέσα στο πολυτάραχο πλήθος
για να πλίξουν την κραυγή της δικής τους σιωπής
*
Κουβαλώ στον ανθισμένο κόσμο μου
όλους τους κόσμους που δεν υπάρχουν πια
*
Το φύλλο γίνεται λουλούδι όταν αγαπά
Το λουλούδι γίνεται καρπός όταν η αγάπη του φτάνει στη λατρεία
*
Κοιτάζω τα δέντρα που σαλεύουν
και στοχάζομαι πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος
*
Η μεγάλη δύναμη του Θεού
βρίσκεται μέσα στο απαλό αεράκι που φυσάει
κι όχι μέσα στην ανεμοζάλη
*
Ο μεγάλος περπατεί με τον μικρό χωρίς κανένα φόβο
ο μέτριος κρατιέται μακριά
*
Αγάπη, όταν έρχεσαι
κρατώντας στο χέρι σου το αναμμένο λυχνάρι της οδύνης
μπορώ να ξεχωρίσω το πρόσωπό σου
και να δω πόσο είσαι ευλογημένη από το Θεό
*
Το χαμόγελό σου ήταν τα λουλούδια από το δικό σου κήπο
τα λόγια σου ήταν το ψιθύρισμα του δικού σου δάσους
μα η καρδιά σου ήταν η γυναίκα που ξέραμε όλοι
*
Ο Θεός αγαπά τα λυχνάρια των ανθρώπων
περισσότερο από τα μεγάλα του αστέρια
*
Ότι είναι πολύ καλό
δεν έρχεται μόνο του
Στον ερχομό του το συνοδεύει το σύνολο
*
Η καρδιά μου σήμερα
νοσταλγεί να φτάσει στη μοναδική ευτυχισμένη ώρα
μέσα από τη θάλασσα των καιρών
*
Φοβισμένοι στοχασμοί, μη με φοβάστε εμένα
είμαι ποιητής
*Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, μετάφραση Κ. Καρθαίου,
