Το σύμβολο του Boston College της Μασσαχουσέτης:
«αἰὲν ἀριστεύειν… καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων, μηδέ γένος πατέρων αισχυνέμεν…» (Ιλιάς Ζ’, στ. 208)
(Πάντα να αριστεύεις…και να είσαι ανώτερος από τους άλλους, και να μην ντροπιάζεις την γενιά των προγόνων σου…)
«Διπλά βλέπουν αυτοί που γνωρίζουν γράμματα».
Επιγραφή στη γέφυρα Eiserner Steg της Φρανκφούρτης, Γερμανία:
«ΠΛΕΩΝ ΕΠΙ ΟΙΝΟΠΑ ΠΟΝΤΟΝ ΕΠ’ ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»
«Μέντης Ἀγχιάλοιο δαίφρονος εὔχομαι εἶναι υἱός, ἀτὰρ Ταφίοισι φιληρέτμοισιν ἀνάσσω. Νῦν δ’ ὧδε ξὺν νηὶ κατήλυθον ἠδ’ ἑτάροισιν πλέων ἐπὶ οἴνοπα πόντον ἐπ’ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους, ἐς Τεμέσην μετὰ χαλκόν, ἄγω δ’ αἴθωνα σίδηρον.» (Οδύσσεια, Α.180-184)
«πως είμαι γιος του Αγχίαλου πέτομαι του καστροπολεμάρχου Μέντη με λεν, κι οι καραβόχαροι Ταφιώτες μ᾿ έχουν ρήγα. Εδώ έχω φτάσει με τους συντρόφους στο πλοίο μου ταξιδεύω για τόπο αλλόγλωσσο, την Τέμεσα, στο πέλαο το κρασάτο, να δώσω σίδερο, χαλκό να πάρω πίσω.»
Δημοσίευση: 12 Νοεμβρίου 2012
Πριν πολλά χρόνια δούλευα σε ένα νηπιαγωγείο.Στο νηπιαγωγείο αυτό ερχόταν ένα αγοράκι ,ο Χρήστος .Είχε σύνδρομο Down ,αλλά ήταν εκπαιδεύσιμος.Θα τον είχα υπό τη προστασία μου και θα τον βοηθούσα σε ό,τι δε μπορούσε να κάνει σε σχέση με τα άλλα παιδιά.Ο Χρήστος όμως είχε τόση θέληση,τόση πίστη, τόση όρεξη γιαζωή που δε σταματούσε μπροστά σε καμιά δυσκολία.Μετά από χρόνια κατάλαβα πως δεν ήμουν εγώ αυτή που κλήθηκα να προσφέρω βοήθεια στον Χρήστο.Ο μικρός Χρήστος ήρθε για να βοηθήσει εμένα σε μια πολύ δυσκολη περίοδο της ζωής μου.
Πριν χαρακτηρίσετε οποιοδήποτε παιδί,οποιονδήποτε άνθρωπο “άτομο με ειδικές ανάγκες” , σκεφτείτε μήπως είστε εσείς αυτός που έχει την ειδική ανάγκη./
Δυο παιδιά, στην ησυχία της αυλής, παίζανε φτιάχνοντας μιαν ειδική γλώσσα για να μπορούν να μιλούν μεταξύ τους, χωρίς οι άλλοι να καταλαβαίνουν τίποτα.
-Μπριφ, μπραφ, είπε το πρώτο.
-Μπραφ, μπροφ, απ
Σ’ ένα μπαλκόνι του πρώτου ορόφου ήταν ένας ηλικιωμένος καλός κύριος που διάβαζε εφημερίδα, και στο απέναντι παράθυρο καθόταν μια ηλικιωμένη κυρία, ούτε καλή, ούτε κακιά.
-Τι ανόητα είναι αυτά τα παιδιά! είπε η κυρία.
Αλλά ο καλός κύριος δεν ήταν σύμφωνος:
-Εγώ δε βρίσκω! είπε.
-Μη μου πείτε ότι καταλάβατε τι είπαν.
-Κι όμως τα κατάλαβα όλα. Το πρώτο είπε: Τι ωραία μέρα! Το δεύτερο απάντησε: Αύριο θα’ναι ακόμα ωραιότερη!
Η κυρία ζάρωσε τη μύτη της αλλά δεν είπε τίποτα, γιατί τα παιδιά είχαν ξαναρχίσει να μιλάνε τη γλώσσα τους.
-Μαράσκι, μπαραμπάσκι, πιπιριμόσκι, είπε το πρώτο.
-Μπρουφ, απάντησε το δεύτερο. Και να πάλι γέλια και τα δύο.
-Μη μου πείτε ότι καταλάβατε και τώρα, φώναξε αγανακτισμένη η ηλικιωμένη κυρία.
-Κι όμως τα κατάλαβα όλα, απάντησε χαμογελώντας ο ηλικιωμένος κύριος. Το πρώτο είπε: πόσο είμαστε ευχαριστημένα που βρισκόμαστε στον κόσμο. Και το δεύτερο απάντησε: Ο κόσμος είναι πολύ ωραίος.
-Μα είναι ωραίος στ’ αλήθεια; επέμεινε η ηλικιωμένη κυρία. -Μπριφ, μπρουφ, μπραφ, απάντησε ο ηλικιωμένος κύριος !!
Μικρός Μύθος ~ Franz Kafka
“Αχ” είπε το ποντίκι , ”ο κόσμος στενεύει κάθε μέρα. Στην αρχή ήταν τόσο πλατύς που φοβόμουν, συνέχισα να τρέχω, και χάρηκα όταν είδα τελικά στο βάθος δεξιά και αριστερά τοίχους, αλλά οι μακρινοί αυτοί τοίχοι συγκλίνουν με τόση ταχύτητα που έφτασα ήδη στο τελευταίο δωμάτιο και εκεί στη γωνία στέκει η παγίδα και τρέχω καταπάνω της”.
“Δεν έχεις παρά να αλλάξεις κατεύθυνση” είπε η γάτα και το έφαγε.
“Αγαπητοί φίλοι,
περίμενα πρώτα να τελειώσουν οι επίσημες γιορτές που προβλέπει η “Έβδομάδα
Νόμπελ” και ύστερα να ‘ρθω σ’ επαφή μαζί σας. Το έκανα γιατί ήθελα να νιώθω
ξένιαστος και ξεκούραστος. Ξεκούραστος βέβαια δεν είμαι.
Χρειάστηκε να βάλω τα δυνατά μου για να τα βγάλω πέρα με τις απαιτήσεις της
δημοσιότητας, τις συνεντεύξεις και τις τηλεοράσεις.
Αλλά ένιωθα κάθε στιγμή ότι δεν εκπροσωπούσα το ταπεινό μου άτομο αλλά
ολόκληρη τη χώρα μου. Κι έπρεπε να την βγάλω ασπροπρόσωπη. Δεν ξέρω αν το
κατάφερα. Δεν είμαι καμωμένος για τέτοια. Για τιμές και για δόξες.
Τη ζωή μου την πέρασα κλεισμένος μέσα σε 50 τετραγωνικά (μέτρα),
παλεύοντας με τη γλώσσα. Επειδή αυτό είναι στο βάθος ή ποίηση: μια πάλη
συνεχής με τη γλώσσα.
Τη γλώσσα την ελληνική που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του
κόσμου.
*Ό,τι και να πει ένας ποιητής, μικρό ή μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο, δεν
φέρνει αποτέλεσμα, θέλω να πω δεν γίνεται ποίηση αν δεν περάσει από την
κρησάρα της γλώσσας, αν δεν φτάσει στην όσο γίνεται πιο τέλεια έκφραση.
Ακόμα και οι πιο μεγάλες ιδέες, οι πιο ευγενικές, οι πιο επαναστατικές,
παραμένουν σκέτα άρθρα εάν δεν καταφέρει ο τεχνίτης να ταιριάσει σωστά τα
λόγια του.
Μόνον τότε μπορεί ένας στίχος να φτάσει στα χείλια των πολλών, να γίνει
κτήμα τους. Μόνον τότε μπορεί να ‘ρθει και ο συνθέτης να βάλει μουσική, να
γίνουν οι στίχοι τραγούδι. Και για ένα τραγούδι ζούμε, στο βάθος, όλοι μας.
Το τραγούδι που λέει τους καϋμούς και τους πόθους του καθενός μας. Τόσο
είναι αλήθεια ότι το μεγαλείο και η ταπεινοσύνη πάνε μαζί, ταιριάζουν.
*Ταπεινά εργάστηκα σ΄όλη μου τη ζωή. Και η μόνη ανταμοιβή που γνώρισα
πριν από τη σημερινή, ήταν ν’ ακούσω τους συμπατριώτες μου να με
τραγουδούν.
Να τραγουδούν το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ που μου χρειάστηκε τεσσάρων χρόνων μοναξιά και
αδιάπτωτη προσπάθεια, για να το τελειώσω. Δεν το λέω για να περηφανευτώ.
Δεν έρχομαι σήμερα για να σας κάνω τον σπουδαίο. Κανείς δεν είναι σπουδαίος
από εμάς. Από εμάς, άλλος κάνει τη δουλειά του σωστά κι άλλος δεν την
κάνει.
Αυτό είναι όλο.
Όμως θέλω να μάθετε, όπως το έμαθα κι εγώ στα 68 μου χρόνια: μόνον αν
κάνεις σωστά τη δουλειά σου, ο κόπος δεν θα πάει χαμένος.
Ξέρω, μαντεύω, ότι πολλοί από εσάς περίμεναν άλλα πράγματα από εμένα.
Τους ζητώ συγγνώμην που δεν θα τους ικανοποιήσω. Αν είχα το ταλέντο του
ομιλητή, του δάσκαλου, του ηγέτη, θα είχα ίσως αφιερωθεί στην πολιτική.
Τώρα δεν είμαι παρά ένας γραφιάς που πιστεύει σε ορισμένα πράγματα. Κι αυτά
τα πράγματα θέλει να τα γνωρίσει και στους άλλους, να τα βγάλει από μέσα
του, να τα κάνει έργο.
Εμένα μου έλαχε ν’ αγαπήσω τον τόπο μου όπως τον αγαπάτε κι εσείς. Να τι
είναι που μας ενώνει απόψε όλους εδώ πέρα. Η αγάπη μας για την Ελλάδα.
Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι ν’ αγαπά ένας λαός τη χώρα του. Αλλά για
τον ποιητή, πιστεύω, υπάρχει μόνον ένας: ν’ ανήκει σ’ ολόκληρο το λαό του.
Πάνω από τις διαιρέσεις και τις διχόνοιες, ο ποιητής να στέκει και ν’ αγαπά
όλον τον λαό του, ν’ ανήκει, το ξαναλέω, σ’ όλο τον λαό του. Δεν γίνεται
αλλιώς.
Η πατρίδα είναι μία. Ο καθένας στον τομέα του ας έρθει και ας κάνει κάτι,
όπως αυτός το νομίζει καλύτερα .Όμως ο πνευματικός άνθρωπος βλέπει το σύνολο. Θέλω να πιστεύω πως ίσως κι ο ξενητεμένος, το ίδιο. Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλλες, είναι τ’ άσπρα σπιτάκια τ’ ασβεστωμένα
και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην
ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι.Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.
Είπε ένας Γάλλος ποιητής, ο Ρεμπώ, πως η πράξη για τον ποιητή είναι ο
λόγος του. Κι είχε δίκηο. Αυτό έκανε ο Σολωμός, που για να γράψει το
αθάνατο ποίημα του “‘Ελεύθεροι Πολιορκημένοι”, έσωσε και παράδωσε στη
φυλετική μας μνήμη το Μεσολόγγι και τους αγώνες του. Αυτό έκαναν ο Παλαμάς,
ο Σικελιανός, ο Σεφέρης. Στα φτωχά μου μέτρα το ίδιο πάσχισα να κάνω κι
εγώ.
Πάσχισα να κλείσω μέσα στην ψυχή μου, την ψυχή όλου του ελληνικού λαού.
Να δω πόσο μοιάζανε όλοι οι αγώνες του, από την αρχαία εποχή ίσαμε σήμερα,
για το δίκηo και για τη λευτεριά.
Κι αυτό θα κάνω όσα χρόνια μου δώσει ο Θεός να ζήσω. Αυτή είναι η πράξη
μου. Και το γεγονός ότι έφτασαν να την αναγνωρίσουν οι ξένοι, είναι μια
νίκη.
Όχι δική μου νίκη. Δική σας.
Γι’ αυτό σας ευχαριστώ. Κι αν μου το συγχωρείτε να σας δώσω μια γνώμη –
ακούστε την: όσο καλά κι αν ζείτε σ’ αυτή τη φιλόξενη, την ευγενική χώρα,
όσο κι αν νιώθετε καλά και στεριώνετε, και κάνετε οικογένεια – μην ξεχνάτε
την πατρίδα μας,
και προ παντός, τη γλώσσα μας.
Πρέπει να ‘σαστε περήφανοι, να ‘μαστε όλοι περήφανοι, εμείς και τα παιδιά
μας για τη γ λ ώ σ σ α μ ας.
*Είμαστε οι μόνοι σ’ ολόκληρη την Ευρώπη που έχουμε το προνόμιο να λέμε
τον ουρανό “ουρανό” και τη θάλασσα “θάλασσα” όπως την έλεγαν ο Όμηρος
και ο Πλάτωνας πριν δυόμισι χιλιάδες χρόνια.
Δεν είναι λίγο αυτό.
Η γλώσσα δεν είναι μόνον ένα μέσον επικοινωνίας.
Κουβαλάει την ψυχή του λαού μας κι όλη του την ιστορία και όλη του την
ευγένεια.
Χαίρομαι κι αυτή τη στιγμή που σας μιλάω σ’ αυτή τη γλώσσα και σας χαιρετώ,
σας αποχαιρετώ μάλλον, αφού η στιγμή έφτασε να φύγω.Όμως ένα κομμάτι της ψυχής μου σας το αφήνω μαζί μ’ ένα μεγάλο ευχαριστώ που με ακούσατε.
Μακάρι να μπορούσε να σας μείνει, να το κρατήσετε, σαν ένα μικρό φυλαχτό
από την πατρίδα»
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
12, 13 Νοεμβρίου εικαστικά εργαστήρια στο Future Library 2012 12, 13 Νοεμβρίου η Action Art/Εικαστική Δράση, συμμετέχει, στηρίζοντας την προσπάθεια, με το εικαστικό εργαστήριο, ΄΄ Γελοιο-ζωγραφίζοντας΄΄ , για παιδιά από 8 ετών και άνω, στο πρώτο ετήσιο γεγονός ΄΄Future Library 2012΄΄, (http://2012.futurelibrary.gr/.), που διοργανώνει 12, 13 Νοεμβρίου δημιουργικές δράσεις, σε δημόσιες και δημοτικές Βιβλιοθήκες και 14 Νοεμβρίου, συνέδριο, με τη φιλοδοξία να εγκαινιάσει μέσα από ένα δημιουργικό διάλογο, τη νέα εποχή των Βιβλιοθηκών. Δευτέρα 12 Νοεμβρίου Δήμος Θεσσαλονίκης ΠΑΙΔΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΟΡΕΣΤΟΥ 20.00-21.00 μ.μ Τρίτη13 Νοεμβρίου Δήμος Θεσσαλονίκης ΠΑΙΔΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΧΑΡΙΛΑΟΥ 19.00-20.00 μ.μ Στο εικαστικό εργαστήριο ΄΄Γελοιο- ζωγραφίζοντας΄΄ τα παιδιά, θα έχουν την ευκαιρία να δημιουργήσουν τις γελοιογραφίες τους και να αναδείξουν το χιούμορ τους. Στη συνέχεια θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν γελοιογράφους μέσα από βιβλία και περιοδικά με γελιογραφίες . Η συμμετοχή είναι χωρίς προεγγραφή… Ραντεβού στον Ιανό Συνεχίζονται οι εκδηλώσεις με αφηγήσεις παραμυθιών που συνδιαργανώνει το βιβλιοπωλείο Ιανός και η Action Art/Εικαστική Δράση Μετά την επιτυχημένη συνάντηση αφήγησης , με παραμύθια από την πλούσια ελληνική, αφρικανική, και γαλλική παράδοση, που πραγματοποιήθηκε στις 20 Οκτωβρίου, στο ζεστό και φιλόξενο χώρο του βιβλιοπωλείου, η Action Art/Εικαστική Δράση και το βιβλιοπωλείο Ιανός δίνουν το επόμενο ραντεβού αφήγησης για το Σάββατο 1 Δεκεμβρίου στις 12:00 το μεσημέρι Το διαδραστικό πρόγραμμα αφήγησης, θα πραγματοποιήσουν η Ροδάνθη Δημητρέση εικαστικός, αφηγήτρια και μέλη της ομάδας του εργαστηρίου αφήγησης της Action Art/Εικαστική Δράση . Η Εύη Χατζημητάκου νηπιαγωγός ,κουκλοπαίκτρια, η Φρόσω Χαντζή θεατρολόγος, η Σύρμω Αραμπατζή μητέρα, η Στέλλα Τσίγγου θεατρολόγος ,συγγραφέας, , η Ελευθερία Ποιράζη νηπιαγωγός, αυτή τη φορά, θα ταξιδέψουν στον κόσμο του παραμυθιού παιδιά ηλικίας 5-7 χρονών και τους γονείς τους. Παράλληλα η Art/Εικαστική Δράση συνεχίζει τα τμήματά της , με εικαστικό πρόγραμμα για μικρούς και μεγάλους. Το εργαστήριο αφήγησης συνεχίζει την υποδοχή νέων μελών και το σχεδιασμό νέων δράσεων. Για περισσότερη ενημέρωση και πληροφορίες μπορείτε να επισκεφθείτε το site: http://www.action-art.gr, στο facebook:Action Art ή να επικοινωνήσετε μαζί μας στο e-mail : info@action-art.gr και στο τηλ 2310 266857
20η Επέτειος της Παγκόσμιας Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού
Η Παγκόσμια Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού γιορτάζει την 20ή επέτειό της το 2012.
Πριν από 20 χρόνια η Παγκόσμια Συμμαχία για την Προώθηση του Μητρικού Θηλασμού (WABA), διοργάνωσε την πρώτη Παγκόσμια Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού, για να τονίσει τη σημασία και να ενισχύσει την προστασία, την προώθηση και την υποστήριξη του μητρικού θηλασμού.
Από τότε, κάθε χρόνο, η Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού που στη χώρα μας γιορτάζεται κάθε χρόνο από 1 – 7 Νοεμβρίου, έχει θέσει στο προσκήνιο ποικίλα ζητήματα αναφορικά με το μητρικό θηλασμό.
Αυτό το χρόνο εστιάζει το ενδιαφέρον της στην πρόοδο η οποία έχει γίνει στην υλοποίηση της Παγκόσμιας Στρατηγικής για τη Βρεφική και Παιδική Διατροφή, που υιοθέτησαν WHO και UNICEF πριν από μία δεκαετία.
Η αποτελεσματική εφαρμογή αυτής της στρατηγικής είναι αναγκαία, για να αυξηθούν τα ποσοστά μητρικού θηλασμού: κυρίως ο αποκλειστικός μητρικός θηλασμός για τους πρώτους έξι μήνες και η επίτευξη του 4ου Αναπτυξιακού Στόχου της Χιλιετίας (ΑΣΧ-4), που αποσκοπεί στη μείωση της θνησιμότητας των παιδιών κάτω των πέντε ετών κατά τα δύο τρίτα.
Στόχοι της Παγκόσμιας Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού 2012:
- Να γίνει απολογισμός των πεπραγμένων των 20 τελευταίων ετών για τη διατροφή του βρέφους και του μικρού παιδιού.
- Να αξιολογηθεί ο υφιστάμενος βαθμός υλοποίησης της Παγκόσμιας Στρατηγικής για τη Βρεφική και Παιδική Διατροφή, σε διεθνές επίπεδο.
- Να εορταστούν οι περιφερειακές, εθνικές και παγκόσμιες επιτυχίες και να αναδειχθούν οι εθνικές δράσεις σε διεθνές επίπεδο.
- Να καλυφθούν τα υπάρχοντα κενά στην πολιτική και στα προγράμματα για το μητρικό θηλασμό και τη διατροφή του βρέφους και του μικρού παιδιού.
- Να επιστήσει την προσοχή του κοινού στην υφιστάμενη κατάσταση στην πολιτική και στα προγράμματα για το μητρικό θηλασμό και τη διατροφή του βρέφους και του μικρού παιδιού.
Πηγή: http://www.lifo.gr/team/omorfia/33448
” Ὅταν κάποτε φύγω ἀπὸ τοῦτο τὸ φῶς θὰ ἑλιχθῶ πρὸς τὰ πάνω ὅπως ἕνα ρυακάκι ποὺ μουρμουρίζει.Κι ἂν τυχὸν κάπου ἀνάμεσα στοὺς γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω ἀγγέλους, θὰ τοὺς μιλήσω ἑλληνικά, ἐπειδὴ δὲν ξέρουνε γλῶσσες. Μιλᾶνε μεταξὺ τους μὲ μουσική.”
«Στις ακρογιαλιές του Ομήρου υπήρχε μια μακαριότητα, ένα μεγαλείο, που έφτασαν ως τις ημέρες μας άθιχτα. Η πατούσα μας, που ανασκαλεύει την ίδιαν άμμο, το νιώθει. Περπατάμε χιλιάδες χρόνια, ο άνεμος ολοένα λυγίζει τις καλαμιές κι ολοένα εμείς υψώνουμε το πρόσωπο. Καταπού; Ως πότε; Ποιοί κυβερνάνε;»
«Το να μάθεις να σκέφτεσαι, να είσαι ακριβής, να ζυγίζεις τις λέξεις σου, να ακούς τον άλλον, σημαίνει να είσαι ικανός να διαλέγεσαι και είναι το μόνο μέσο για να αναχαιτισθεί η τρομακτική βία που αυξάνεται γύρω μας. Ο λόγος είναι ένα φρούριο κατά της κτηνωδίας. Οταν δεν ξέρουμε, όταν δεν μπορούμε να εκφραστούμε, όταν ο λόγος δεν είναι επαρκής, όταν δεν είναι αρκετά επεξεργασμένος επειδή η σκέψη είναι ασαφής και μπερδεμένη, δεν απομένουν παρά οι γροθιές, τα χτυπήματα, η άξεστη, βλακώδης, τυφλή βία…».
Σήμερα στο Φεστιβάλ |
Ατζέντα | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Lemi Ponifasio / MAU
ΒΙRDS WITH SKYMIRRORS7-11 Νοεμβρίου 2012 20:30 Κεντρική Σκηνή
 Στα νησιά Σαμόα, απ’ όπου κατάγεται ο Λέμι Πονιφάζιο, ο σεβασμός και η φροντίδα για τη φύση είναι μέρος της πολυνησιακής παράδοσης. Το βαθύ προβληματισμό του για τη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό του περιβάλλον κοινοποιεί ο καταξιωμένος χορογράφος από το Ώκλαντ της Νέας Ζηλανδίας όπου βρίσκεται η έδρα τoυ. Το έργο Birds with Skymirrors είναι μια κραυγή αγωνίας, μια επίκληση, μια τελετουργία. Με υποβλητικούς φωτισμούς και βιντεοπροβολές, ο Πονιφάζιο δημιουργεί έναν κόσμο συμβολικό, παράξενα γοητευτικό και μυστικιστικό, ένα χώρο διαλογισμού για τη σχέση μας με το σύμπαν που μας περιβάλλει. Έργο μινιμαλιστικής δράσης και υπνωτικής ομορφιάς, ισορροπεί σε μια διαλεκτική μεταξύ αρχέγονου και σύγχρονου, ανθρώπου και φύσης, γήινου και μεταφυσικού. «Πώς θα ήταν ο τελευταίος χορός πάνω στη Γη;» αναρωτιέται ο ακτιβιστής χορογράφος που θεωρεί την τέχνη μια «μη βίαιη πρόκληση» αλλά κυρίως «μια δεύτερη ευκαιρία». Θα την αδράξουμε άραγε;
• Η ιδέα για το έργο γεννήθηκε κατά τη διάρκεια μιας βόλτας του χορογράφου στις ακτές του νησιού Ταράουα. Εκεί παρατήρησε ότι από το ράμφος κάποιων πουλιών κρέμονταν πλαστικές λωρίδες βιντεοταινίας που αντανακλούσαν το φως σαν καθρέφτες. Τις ταινίες είχαν βρει στην τεράστια έκταση μη ανακυκλώσιμων αποβλήτων που έχει δημιουργηθεί στο κέντρο του Ειρηνικού Ωκεανού.
• Ούτε ο Πονιφάζιο ούτε τα μέλη της ομάδας του έχουν ακαδημαϊκή εκπαίδευση στο χορό. Ο περιζήτητος σε διεθνή φεστιβάλ χορογράφος έχει σπουδάσει φιλοσοφία και πολιτικές επιστήμες. Ο ίδιος δηλώνει ότι στη δική του κουλτούρα το τραγούδι, ο χορός και οι τελετουργίες είναι μέρος της καθημερινότητας.
• Το όνομα MAU προέρχεται από το ειρηνικό κίνημα των αρχών του 20ού αιώνα για την ανεξαρτησία της Σαμόα. Η ομάδα, που ο Πονιφάζιο ίδρυσε το 1995, δεν είναι μια ομάδα χορού, αλλά, όπως τονίζει, μια κοινότητα καλλιτεχνών, διανοουμένων και απλών πολιτών (ψαράδων, γεωργών) που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες για το μέλλον του ανθρώπου και της φύσης και επιθυμούν να εκφραστούν μέσα από την Τέχνη.
• Οι χορευτές της ομάδας είναι 3 Μαορί από τη Νέα Ζηλανδία και 7 από τα νησιωτικά κράτη Κιριμπάτι και Τουβαλού της Ωκεανίας, τα οποία απειλούνται με εξαφάνιση εξαιτίας της ανόδου του επιπέδου των υδάτων στους ωκεανούς. • Η τελευταία του δουλειά, με τίτλο Prometheus, είναι βασισμένη στο ομώνυμο μουσικό έργο του Καρλ Ορφ, εμπνευσμένο από την τραγωδία του Αισχύλου Προμηθεύς Δεσμώτης, η οποία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στη Ruhr Triennale της Γερμανίας (16 Σεπτεμβρίου 2012) Σύλληψη, Σχεδιασμός, Χορογραφία, Σκηνοθεσία, Σκηνικά: Lemi Ponifasio
Σχεδιασμός φωτισμών: Helen Todd Ερμηνεύουν: Ioane Papalii, Teataki Tamango, Kelemete Fu’a, Arikitau Tentau, Tebau Utiata, Maereke Teteka, Kasina Campbell, Rosie TeRauawhea Belvie, Tuirina Wehi, Ofati Tangaroa, Tangaroa Taara, Tiui Elisara |
για τον καθένα που σωπαίνει .Για την Ελλάδα που σωπαίνει ..
εδώ η συγκλονιστική απαγγελία της Μαριέτας Ριάλδη Σώπα μη μιλάς – Αζίζ Νεσίν
Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή ειναι χρυσός.
Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
“σώπα”.
Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :”εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!”
Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
“κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ….σώπα!”
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.
Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.
Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
“Τι σε νοιάζει εσένα;”, μου λέγανε,
“θα βρείς το μπελά σου, σώπα”.
Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
“Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα”
Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά ,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε “Σώπα”.
Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :
“Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα”
Μπορεί να μην είχαμε με δ’αύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.
Σώπα ο ενας,σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του “Σώπα”.
και μαζευτηκαμε πολλοι
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!
Πετύχαμε πολλά,φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Ευκολα , μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το “Σώπα”.
Μάθε το στη γυναίκα σου,στο παιδί σου,στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου
και κάν’την να σωπάσει.
Κόψ’την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς ,
χωρίς να μιλάς να λές “έχετε δίκιο,είμαι σαν κι εσάς”
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.
και δεν θα μιλάς ,
θα γίνεις φαφλατάς ,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .
Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ’την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμησεις Κόψε τη γλώσσά σου.
Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,
με έναν ψιθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λεει:
ΜΙΛΑ!….
