…….- Παιδιά μου, κορίτσια μου, αρχίζει να ομιλή η γρια-Συρραχίνα, παλαιά καπετάνισσα· με το ραβδάκι της και με το καλαθάκι της στο χέρι, με τα ογδόντα χρόνια στην πλάτη της, μπόρεσε κι ανέβη τον ανήφορο και ήλθε – δια να καμαρώση, ίσως δια τελευταίαν φοράν, το καράβι του γυιού της που έφευγε. Ξέρετε τι μεγάλη χάρη έχει, και πόσο καλό έκαμε στους θαλασσινούς αυτό το εκκλησιδάκι της Μεγαλόχαρης;
– Πώς δεν το ξέρουμε, είπαν αι άλλαι, ας έχη δόξα το όνομά της.
– Το εξωκκλήσι αυτό αγίασε και μέρωσε όλο το άγριο κύμα· πρωτύτερα είχε κατάρα όλος αυτός ο γιαλός.
– Γιατί;
– Βλέπετε κείνον το βράχο, κάτω στο κύμα, που ξεχωρίζει απ’ το γιαλό;… που φαίνεται σαν άνθρωπος, με κεφάλι και με στήθια… που μοιάζει σαν γυναίκα; Εκείνη είναι το Φλανδρώ.
– Ναι, το Φλανδρώ, είπεν η υπερεξηκοντούτις Χατζηχάναινα. Κάτι έχω ακουστά μου. Εσύ θα το ξέρης καλύτερα, θεια-Φλωρού.
– Το βλέπετε κ’ είναι ξέρα, είπεν η Φλωρού, η Συρραχίνα· μια φορά κ’ έναν καιρό ήτον άνθρωπος.
– Άνθρωπος;
– Άνθρωπος καθώς εμείς. Γυναίκα.
Αι άλλαι ήκουον με απορίαν. Η γρια-Συρραχίνα ήρχισε να διηγήται:
“Στον καιρό των παλαιών Ελλήνων, ήτον μια κόρη αρχοντοπούλα, που την έλεγαν Φλάνδρα ή Φλανδρώ. Η Φλανδρώ είχε νοματιστή έτσι -καθώς μού’πε ο πνευματικός, απάνω στον Αϊ-Χαράλαμπο· όσο τον θυμούμαι, μακαρία η ψυχή του. Ήμουν μικρό κορίτσι, δώδεκα χρονώ, και μ’ επήγε η μάννα μου να ξαγορευτώ, τη Μεγάλη Τετράδη… τι να ξαγορευτώ, εγώ τίποτα δεν ήξερα, τα ξεράματά μου… το τι μόλεε ο πνευματικός δεν αγροικούσα, φωτιά που μ’ε!… Το νόημά του δεν το καταλάβαινα, τα λόγια τα θυμούμουν κ’ ύστερ’ από χρόνια… το κορίτσι πρέπει νά’ναι φρόνιμο και ντροπαλό, νά’ναι υπάκοο, να μην κοιτάζη τους νιούς, ν’ αγαπά τον κύρη του και τη μαννούλα του· και σαν μεγαλώση, και δώση ο Θιός και παντρευτή, με την ευκή των γονιώ της, άλλον να μην αγαπά απ’ τον άνδρα της.
“Μόφερε το παράδειγμα των παλαιών Ελλήνων… Οι παλιοί Έλληνες, που προσκυνούσαν τα είδωλα… Κείνον τον καιρό ήτον μια που την έλεγαν Φλάνδρα, Φλανδρώ. Φλανδρώ θα πη Φιλανδρώ. Φιλανδρώ θα πη μια που αγαπά τον άνδρα της. Φλανδρώ την είπαν, Φλανδρώ βγήκε. Αγάπησε ολόψυχα τον ανδρα της, όσο που έχασε τ’ αγαθά του κόσμου, κ’ έγινε πέτρα γι’ αυτό. Τον καιρόν εκείνο ήτον ένας καραβοκύρης, όμορφο παλληκάρι, κι αγάπησε το Φλανδρώ, και την εγύρεψε, και της έδωσε αρραβώνα. Σαν της έδωσε αρραβώνα, εσκάρωσε καινούργιο καράβι· και σαν εσκάρωσε το καράβι, έγινε κι ο γάμος· και σαν έγινε ο γάμος, έρριξε το καράβι στο γιαλό, κ’ εμπαρκάρισε κ’ επήγε να ταξιδέψη.
“Τότε το Φλανδρώ ήρθε ν’ αγναντέψη, σαν καλή ώρα, σ’ αυτόν τον έρμο το γιαλό. Ξεκολλούσε η ψυχή της που έφευγε ο άνδρας της· δεν μπορούσε να το βαστάξη, να στυλώση την καρδιά της. Αγνάντεψε το καράβι που έφευγε, κ’ έκλαψε πικρά κ’ έπεσαν τα δάκρυά της στα κύματα· και τα κύματα επικράθηκαν, κ’ εφαρμακώθηκαν, και θύμωσαν, κι αγρίεψαν κ’ εθέριεψαν… και στο δρόμο τους που ηύραν το καράβι, έπνιξαν τον άνδρα της Φλανδρώς, κ’ έγινε αγυρισιά του… Και το Φλανδρώ ήρθε κ’ εξαναήρθε σ’ αυτόν τον έρμο γιαλό κ’ εκοίταζε κι αγνάντευε… κ’ επερίμενε, κ’ εκαρτερούσε, κι απάντεχε… Πέρασαν μήνες, πέρασε χρόνος, πέρασαν δυο χρόνια, πέρασαν τρία… και το καράβι πουθενά δεν εφάνηκε… και το Φλανδρώ έκλαψε, και καταράστηκε την θάλασσα, και τα μάτια της εστέγνωσαν, και δεν είχε πλια δάκρυ να χύση… και παρακάλεσε τους θεούς της που ήταν είδωλα, πέτρες, να της κάμουν τη χάρη να γίνη κι αυτή είδωλο, βράχος, πέτρα… και το ζήτημά της έγινε και την έκαμαν βράχο ξέρα… με το σκήμα τ’ ανθρωπινό, που τρίβηκε και φθάρηκε απ’ τα κύματα ύστερ’ από χιλιάδες χρόνια· και το ανθρωπινό σκήμα φαίνεται ακόμα· και να ο βράχος εκεί, η πέτρα που θαλασσοδέρνεται και χτυπά και βογγά απάνω της το κύμα… κ’ η φωνή της, το βογγητό της γίνεται ένα με το βογγητό της θάλασσας… Να η ξέρα εκεί. Αυτή ‘ναι η Φλανδρώ.
“Ύστερα, με χρόνια πολλά, σαν ήρθε ο Χριστός ν’ αγιάση τα νερά, για να βαφτιστή η πλάση, μια χριστιανή αρχόντισσα, η Χατζηγιάνναινα, που είχαν σκαρώσει τα παιδιά της δυο καράβια έταξε στην Παναγία, κ’ έχτισε αυτό το παρακκλήσι, για το καλό κατευόδιο των παιδιώνέ της… Ας δώσ’ η Παναγιά και σήμερα νά’ναι καλό κατευόδιο στους άνδρες σας, στ’ αδέλφια σας και στους γονιούς σας”.
– Φχαριστούμε· ομοίως και στα παιδάκια σου, θεια-Φλωρού!
Δὲν εἶδαν, ἐπὶ αἰῶνας, τέτοια ὡραῖα δῶρα στοὺς Δελφοὺς
σὰν τοῦτα ποὺ ἐστάλθηκαν ἀπὸ τοὺς δυὸ τοὺς ἀδελφούς,
τοὺς ἀντιζήλους Πτολεμαίους βασιλεῖς. Ἀφοῦ τὰ πῆραν
ὅμως, ἀνησυχῆσαν οἱ ἱερεῖς γιὰ τὸν χρησμό. Τὴν πεῖραν
ὅλην των θὰ χρειασθοῦν τὸ πῶς μὲ ὀξύνοιαν νὰ συνταχθεῖ,
ποιὸς ἀπ’ τοὺς δυό, ποιὸς ἀπὸ τέτοιους δυὸ νὰ δυσαρεστηθεῖ.
Καὶ συνεδριάζουνε τὴν νύχτα μυστικὰ
καὶ συζητοῦν τῶν Λαγιδῶν τὰ οἰκογενειακά.
Ἀλλὰ ἰδοὺ οἱ πρέσβεις ἐπανῆλθαν. Χαιρετοῦν.
Στὴν Ἀλεξάνδρεια ἐπιστρέφουν, λέν. Καὶ δὲν ζητοῦν
χρησμὸ κανένα. Κ’ οἱ ἱερεῖς τ’ ἀκοῦνε μὲ χαρὰ
(ἐννοεῖται, ποὺ κρατοῦν τὰ δῶρα τὰ λαμπρά),
ἀλλ’ εἶναι καὶ στὸ ἔπακρον ἀπορημένοι,
μὴ νοιώθοντας τί ἡ ἐξαφνικὴ ἀδιαφορία αὐτὴ σημαίνει.
Γιατί ἀγνοοῦν ποὺ χθὲς στοὺς πρέσβεις ἦλθαν νέα βαρυά.
Στὴν Ρώμη δόθηκε ὁ χρησμός· ἒγιν’ ἐκεῖ ἡ μοιρασιά.
Η φίλη μου, η παραμυθού Ηλέκτρα Νέγκα, μου έλεγε πριν από λίγες μέρες ότι σε μια φυλή ιθαγενών της Τσιάπας, στα νότια του Μεξικού, εκεί στα χώματα των Μάγια όπου έγινε η επανάσταση των Ζαπατίστας, υπάρχει μια παράξενη συνήθεια. Στην καθημερινότητά τους, ό,τι κι αν κουβεντιάζουν, καταλήγουν με τη φρασούλα: «Κι ό,τι λείπει, λείπει…»
Μου φάνηκε μαγική η δύναμη που βρίσκεται σ΄αυτές τις λίγες λέξεις. Μοιάζουν σαν καταληκτική φράση παραμυθιού. Τη φαντάζομαι να ταιριάζει σ΄όλα τα παραμύθια που λέω: «Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλά -κι ό,τι λείπει, λείπει…»
Τα παραμύθια μιλάνε για συνεχείς μετακινήσεις και για όρια που θα πρέπει να ξεπεράσει ο ήρωας μόνο αν είναι έτοιμος γι΄αυτό -αν έχει έρθει η κατάλληλη στιγμή, αλλιώς παραφυλάει ο θάνατος. Σ΄αυτή την πάλη με τον «εύθετο χρόνο» υπάρχουν πράγματα που χάνονται, πράγματα που λείπουν, αλλά ο ήρωας ή η ηρωίδα αποδέχεται τις οδυνηρές απώλειες (σαν τη βασιλοπούλα του «Καημού») κι αυτή η αποδοχή που δεν είναι ποτέ παθητική, τον/την οδηγεί στο να ενηλικιωθεί επί της ουσίας.
Σε όρους καθημερινότητας, στην αθέλητη πάλη μας με τον χρόνο που τόσο σπάνια είναι «εύθετος», πάντα κάτι θα χαθεί, πάντα κάτι θα λείπει. Μόνο αν έχουμε επίγνωση ότι πάντα υπάρχουν απώλειες στα μικρά και τα μεγάλα που φέρνει η ζωή, ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο και άφθαρτο, ότι συχνά στο δρόμο μας θα φυτρώνουν αγκάθια, ότι κάποιες φορές θα υπάρχει στις σχέσεις μας κάτι που «δεν μεγάλωσε», που δεν λέχτηκε, θα μπορούμε να λάβουμε το δώρο να ζούμε κάποια πράγματα (αλλίμονο, όχι όλα) που ωριμάζουν μαζί μας και καρποφορούν.
Ας το θυμόμαστε: οι σχέσεις μας δεν «μεγαλώνουν» πάντα, κάποιες φορές δεν αντέχουν τον χρόνο, δεν αντέχουν τα γηρατειά, δεν αντέχουν τον «ενήλικο» λόγο, δεν αντέχουν τον διάλογο, ίσως γιατί εμείς συχνά-πυκνά δεν έχουμε το κουράγιο που έχουν οι ήρωες στα μαγικά παραμύθια. Δεν αντέχουμε να βουτήξουμε στα βαθιά, δεν αντέχουμε να περάσουμε δοκιμασίες, δεν θέλουμε να έχουμε απώλειες (ούτε να ξεριζώνουμε αγκάθια, να βάζουμε λίπασμα, να ποτίζουμε τις σχέσεις μας), θέλουμε μόνο χάδια και κανακέματα, ενίσχυση και επιβράβευση, και παραμένουμε μικροί.
Ότι πάντα κάτι λείπει, ισχύει για όλες μας τις σχέσεις, όλες μας τις αλλαγές, όλες τις «συναλλαγές», όλα τα σταυροδρόμια -είτε διαλέξαμε δρόμο και τα προσπεράσαμε είτε πισωγυρίσαμε, όλους τους αποχαιρετισμούς -με ζωντανούς και πεθαμένους, όλους τους μικρούς και μεγάλους χωρισμούς. Κάτι αφήνουμε πίσω, πάντα με φόβο μήπως είναι το «καλύτερο», κάτι υποδεχόμαστε, πάντα μ” ελπίδα ότι θα είναι το «καλύτερο», όμως η ζωή προχωράει «κι ό,τι λείπει, λείπει».
• 1. Colpo grosso σοφίστηκε ο Διονύσιος ο Συρακούσιος, όταν χρειάστηκε σημαντικά ποσά για να ναυπηγήσει τριήρεις. Συγκάλεσε, λοιπόν, την Εκκλησία του Δήμου και ισχυρίστηκε πως του πουλούσαν μία μικρή πόλη και δεν είχε χρήματα να την εξαγοράσει. Αξίωσε εισφορά δύο στατήρες χρυσού από κάθε πολίτη. Κι αυτοί τους έδωσαν. Μετά από λίγες μέρες, υποκρινόμενος πως το σχέδιο απέτυχε, τους επαίνεσε και επέστρεψε στον καθέναν την εισφορά του. Με αυτή την κίνηση κέρδισε την εμπιστοσύνη τους. Στη συνέχεια, ξαναζήτησε τα χρήματα. Αυτοί νομίζοντας πώς θα τα πάρουν πίσω τα έδωσαν. Αφού τα μάζεψε, όμως, τα έδωσε για τη ναυπήγηση του στόλου και δεν τα επέστρεψε ποτέ.
• 2. Το φαινόμενο subprime δεν είναι σύγχρονο. Αντίστοιχη αντίδραση με αυτήν της σύγχρονης Ιαπωνίας, η οποία, ελλείψει αγοραστών για τα σπίτια των χρεοκοπημένων δανειοληπτών, τα ξαναπούλησε στους ίδιους τους ιδιοκτήτες τους, καταγράφεται και για τον Λύγδαμι το Νάξιο, τον πρώτο διδάξαντα την αντιμετώπιση του ντόμινο subrime. Αναλυτικότερα, επειδή κανείς δεν ήθελε να αγοράσει τις περιουσίες όσων εξόρισε ο Λύγδαμις, τις πούλησε στους ίδιους τους εξόριστους. Ακόμη και τα αφιερώματα που άφησαν πίσω τους οι εξόριστοι και τα προόριζαν για προσφορά στους θεούς, τους έβαλε και τα αγόρασαν ξανά, επιτρέποντας να χαράξουν πίσω απ΄αυτά τα ονόματά τους.
• 3. Ο Κύψελος ο Κορίνθιος, έταξε στο Δία πως, αν γίνει κύριος της πόλης, θα του αφιέρωνε όλο τον πλούτο των Κορινθίων. Διέταξε, λοιπόν να απογράψουν τις περιουσίες τους. Όταν τέλειωσε η απογραφή πήρε από τον κάθε πολίτη το 1/10 και τους διέταξε να αξιοποιήσουν παραγωγικά τα υπόλοιπα. Ένα χρόνο αργότερα, επανέλαβε το ίδιο. Έτσι, μέσα σε δέκα χρόνια κατάφερε αυτός να έχει συγκεντρώσει όσα είχε υποσχεθεί να αφιερώσει στο Θεό αλλά και οι Κορίνθιοι να έχουν αυξήσει τις περιουσίες τους.
• 4. Ο Αριστοτέλης ο Ρόδιος, άρχοντας της Φώκαιας , όταν παρατήρησε πως χρόνιζαν άλυτες, πάμπολλες, μακροχρόνιες, δικαστικές υποθέσεις των πολιτών σύστησε ένα δικαστήριο και ανακοίνωσε πως εάν δεν εκδικασθούν οι υποθέσεις τους μέσα σ΄ένα ορισμένο χρονικό διάστημα, δεν θα υπήρχε πλέον η δυνατότητα δικαστικής ρύθμισής τους. Το αποτέλεσμα ήταν να προκύψουν διπλά έσοδα για τον άρχοντα. Και από τα παράβολα των δικών που επισπεύστηκαν και από τα πρόστιμα των δικών που δεν έγιναν.
• 5. Ο Κλεομένης, διοικητής της Αιγύπτου,όταν έπεσε πολύ μεγάλη πείνα, απαγόρευσε την εξαγωγή σιταριού. Όταν οι νομάρχες του ανακοίνωσαν ότι δεν θα πλήρωναν φόρο για το σιτάρι, αφού δεν γίνονταν εξαγωγές, ακύρωσε την απαγόρευση αλλά αύξησε τους φόρους εξαγωγής στο σιτάρι. Τότε οι νομάρχες αναδιπλώθηκαν και δεν ζήταγαν την απελευθέρωση των εξαγωγών. Το αποτέλεσμα ήταν πως ο Κλεομένης με ένα πολύ μικρό μέρος εξαγωγών εισέπραξε ένα μεγάλο μέρος φόρων, ενώ οι νομάρχες έπαψαν να διαμαρτύρονται.
Σήμερα, Δευτέρα 25 Νοεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, ο Alpha θα προβάλει, στις 23:30, σε πρώτη τηλεοπτική μετάδοση, το πρώτο μέρος του ντοκιμαντέρ «Half the sky», όπου εμφανίζονται οι Τζόρτζ Κλούνεϊ, Μεγκ Ράιαν, Έυα Μέντες, Γκάμπριελ Γιούνιον, Νταϊάν Λέιν, Αμέρικα Φερέρα, Ολίβια Γουάιλντ, Χίλαρι Κλίντον κ.α.
Το δεύτερο μέρος θα προβληθεί την Τρίτη 26 Νοεμβρίου, στις 00:45.
Το ντοκιμαντέρ, αμερικανικής παραγωγής του 2012, είναι εμπνευσμένο από το βραβευμένο με Πούλιτζερ best – seller «Half The Sky: Turning Oppression into Opportunity for Women Worldwide», των καταξιωμένων δημοσιογράφων Νίκολας Κρίστοφ και Σέριλ Γου Νταν και αποτελεί μία δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.
Πρόκειται για ένα διεθνές οδοιπορικό στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, με επίκεντρο τη γενναία προσπάθεια αντιμετώπισης ενός ολέθριου κοινωνικού φαινομένου: την καταπίεση των γυναικών και τα πολλά της πρόσωπα, κυρίως σε χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου.
Χωρισμένο σε δύο μέρη, το ντοκιμαντέρ «Half the sky» μας μεταφέρει σε δέκα διαφορετικές χώρες, όπου η καθημερινή ζωή των γυναικών δοκιμάζεται με τους πιο βάναυσους τρόπους. Ο μαχητικός δημοσιογράφος Νίκολας Κρίστοφ, μαζί με έξι γνωστά πρόσωπα του αμερικανικού θεάματος, έρχονται σε επαφή με γυναίκες και κορίτσια, που ζουν κάτω από τις πιο καταπιεστικές συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού, ρατσισμού, προκαταλήψεων και εκμετάλλευσης. Μετά την αρχική εισαγωγή του Τζορτζ Κλούνεϊ, οι εικόνες ενός γνωστού «άγνωστου» κόσμου που ξεδιπλώνονται είναι αποστομωτικές: ενδοοικογενειακή βία, γυναικεία θνησιμότητα, σεξουαλική εκμετάλλευση, trafficking, κλειτοριδεκτομή, εκπόρνευση. Όμως, σε αυτό το ταξίδι δεν έχουν θέση μόνο τα θύματα που υπομένουν, αλλά κυρίως τα θύματα που τολμούν να αντιδρούν και να σηκώνουν το ανάστημά τους με κίνδυνο ακόμα και την ίδια τη ζωή τους.
Απόψε στις 23.30 δείτε το α’ μέρος το οποίο μας ταξιδεύει στη Σιέρρα Λεόνε, μια χώρα που μόλις πρόσφατα άρχισε να συνέρχεται από έναν δεινό εμφύλιο πόλεμο. Ο Νικ Κρίστοφ με τη βοήθεια της ηθοποιού Έυα Μέντες έρχονται αντιμέτωποι με το σκληρό πρόσωπο μιας κοινωνίας, όπου οι βιασμοί γυναικών θεωρούνται απλώς μέρος της καθημερινότητας.
Σε πολλά μέρη του κόσμου, οι πολιτισμικές παραδόσεις, τα ήθη και έθιμα, χρησιμοποιούνται συχνά για να δικαιολογήσουν την κατώτερη θέση των γυναικών σε σχέση με τους άντρες. Πουθενά δεν είναι αυτό πιο εμφανές και έντονο όσο στην Καμπότζη, όπου το φαινόμενο του sex trafficking κατέχει κορυφαία θέση. Με τη βοήθεια της Μεγκ Ράιαν, θα γίνουμε μάρτυρες δυνατών ιστοριών και έντονων συναισθημάτων.
Ακολουθεί το Βιετνάμ, όπου εκεί μαζί με τη συνοδοιπόρο του Νικ, Γκάμπριελ Γιούνιον, θα δούμε με ποιον τρόπο η ελάχιστη οικονομική βοήθεια και εκπαίδευση στις γυναίκες, που υποφέρουν από τον κοινωνικό αποκλεισμό, μπορούν να απομακρύνουν το κίνδυνο της απόλυτης εξαθλίωσης, αλλά και να συντηρήσουν μέσα τους τη σπίθα της κοινωνικής αλλαγής.
Η 25η Νοεμβρίου έχει ανακηρυχθεί από τον ΟΗΕ Παγκόσμια Ημέρα για τον Τερματισμό της Βίας εναντίον των Γυναικών, με αφορμή την άγρια δολοφονία των τριών αδελφών Μιραμπάλ, πολιτικών ακτιβιστριών, στη Δομινικανή Δημοκρατία το 1960. Η ημέρα έχει σκοπό να ενημερώσει, να ευαισθητοποιήσει και να δώσει έναυσμα προκειμένου να ληφθούν δράσεις για την καταπολέμηση του βίαιου αυτού φαινομένου. Κάθε χρόνο, από σήμερα, 25 Νοεμβρίου, και για τις επόμενες 16 μέρες, διοργανώνονται σε όλο τον κόσμο δράσεις που θα κορυφωθούν στις 10 Δεκεμβρίου, την Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η καμπάνια “16 Days of Activism against Gender Violence“ ξεκίνησε το 1991 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Στατιστικά στοιχεία βίας κατά των γυναικών ανά τον κόσμο:
-Στην Αυστραλία, τον Καναδά, το Ισραήλ, τη Νότια Αφρική και τις ΗΠΑ το 40% με 70% των δολοφονηθέντων γυναικών είναι αποτέλεσμα βίας από πλευράς ερωτικού συντρόφου.
-Πάνω από 64 εκατομμύρια κορίτσια σε όλο τον κόσμο είναι παιδιά-νύφες. Το 46% των γυναικών μεταξύ 20-24 ετών στη Νότια Ασία και το 41% στη Δυτική και Κεντρική Αφρική αναφέρουν ότι παντρεύτηκαν πριν την ηλικία των 18 ετών.
-Περίπου 140 εκατομμύρια γυναίκες και κοπέλες στον κόσμο έχουν υποστεί ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων.
– Οι γυναίκες και τα κορίτσια αποτελούν το 55% των υπολογιζόμενων 20,9 εκατομμυρίων θυμάτων της αναγκαστικής δουλείας και το 98% των υπολογιζόμενων 4,5 εκατομμυρίων ανθρώπων που εξωθούνται στη σεξουαλική εκμετάλλευση.
– Σύμφωνα με συντηρητικές εκτιμήσεις, 20.000 με 50.000 γυναίκες βιάστηκαν μεταξύ 1992-1995 στον πόλεμο Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, ενώ περίπου 250.000 με 500.000 γυναίκες και κοπέλες βιάστηκαν στη γενοκτονία της Ρουάντα το 1994.
-Το 40-50% των γυναικών στις χώρες της ΕΕ έχει υποστεί διάφορες μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο εργασίας.
-Στις ΗΠΑ το 83% των κοριτσιών ηλικίας μεταξύ 12 και 16 ετών έχει υποστεί κάποιας μορφής σεξουαλική παρενόχληση στα δημόσια σχολεία.
Ελλάδα: Στατιστικά και δράσεις
Στο site της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων αναφέρεται ότι η ενδοοικογενειακή βία δεν αποτελεί ιδιωτική υπόθεση αλλά είναι ποινικό αδίκημα. Ο νόμος 3500/2006, για την αντιμετώπισή της καθώς και το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο παρέχουν αυξημένη προστασία σε όλα τα μέλη της οικογένειας, σε πλαίσιο γάμου ή/και συγκατοίκησης, εξασφαλίζοντας σε όλους το δικαίωμα σε συμβίωση που σέβεται την αυτοδιάθεση και την ελευθερία. Εδώ και δυόμιση χρόνια, μάλιστα, λειτουργεί η Τηλεφωνική Γραμμής SOS 15900, η οποία έχει δεχθεί συνολικά 12.313 κλήσεις και 98 ηλεκτρονικά μηνύματα από γυναίκες που έχουν υποστεί θύματα βίας.
Όπως αναφέρουν τα στατιστικά στοιχεία στην Ελλάδα, το 68% των γυναικών που υπέστησαν κακοποίηση είναι έγγαμες ωστόσο μόλις ένα 16% είναι αλλοδαπές, εκ των οποίων 4 στις 10 προέρχονται από τα Βαλκάνια. Οι 7 στις 10 γυναίκες που έχουν πέσει θύματα κακοποίησης είναι δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης ή και ανώτερης ή ανώτατης εκπαίδευσης, ενώ 6 στις 10 γυναίκες βρίσκονται σε μέτρια ή καλή οικονομική κατάσταση. Όσο για το προφίλ των δραστών, περισσότεροι από τους μισούς δράστες είναι δευτεροβάθμιας ή ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης, ενώ μόλις 1 στους 10 είναι άνεργοι.
Στο πλαίσιο του παγκόσμιου κινήματος της Μ.Κ.Ο. Say No to Violence από γυναίκες των Ηνωμένων Εθνών, ζητήθηκε από όλες τις χώρες να πουν με ποιον τρόπο προστατεύουν τις γυναίκες από κακοποίηση. Η Ελλάδα, σε απάντησή της, δεσμεύτηκε να επικυρώσει και να εφαρμόσει την Ευρωπαϊκή Οδηγία για την πάταξη της βίας κατά των γυναικών, και την οικιακή βία. Στοχεύει, επίσης, να αναλάβει τα εξής μέτρα για να αποτρέψει και να ανταποκριθεί κατάλληλα στη βία που δέχονται γυναίκες και κορίτσια στην χώρα: Δημιουργία εννέα συμβουλευτικών κέντρων σε περιφερειακό και 27 σε τοπικό επίπεδο με στόχο την ψυχοκοινωνική και νομική υποστήριξη των γυναικών, αλλά και αναβάθμιση των δομών που ήδη υπάρχουν. Διεξαγωγή ενημερωτικών καμπανιών και διάδοση πληροφοριών σε διάφορες γλώσσες. Συνεχή εκπαίδευση κοινωνικών λειτουργών. Δημιουργία 21 κέντρων για κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους. Ενσωμάτωση πολιτικών κατά των διακρίσεων ανάμεσα στα δύο φύλα σε κυβερνητικές πολιτικές.
Τέλος, με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα μια ενδιαφέρουσα δράση θα λαμβάνει χώρα σε διαφορετικά σημεία του κέντρου της Αθήνας. Ο λόγος για το θέατρο δρόμου, της σκηνοθέτιδας Μαριάννας Κάλμπαρη, η οποία έχει συνθέσει έναν μονόλογο 10 λεπτών, αντλώντας από αληθινές ιστορίες κακοποιημένων γυναικών, οι οποίες καλύπτουν όλο το φάσμα της βίας που ασκείται εις βάρος τους: ενδοοικογενειακή βία, σεξουαλική παρενόχληση, βιασμός, εμπορία ανθρώπων (trafficking) κ.ά… Η δράση θα επαναλαμβάνεται ανά δύο ώρες, από τις 10.00 έως τις 20.00, στην πλατεία Συντάγματος (10.00 και 12.00), στην πλατεία Αγ. Ειρήνης (14.00-16.00), στην πλατεία Κεραμικού (18.00) και στο CityLink (στις 20.00). Στόχος της δράσης είναι να παροτρύνει γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βίας να ξεπεράσουν τον φόβο τους και να μιλήσουν ανοιχτά για την κοινωνική αυτή μάστιγα, καθώς και να υπάρξει ενημέρωση για την Τηλεφωνική Γραμμή SOS 15900.
-Ο άνθρωπος μοιάζει με κλάσμα όπου ο αριθμητής είναι ο πραγματικός εαυτός του και ο παρονομαστής η ιδέα που έχει για τον εαυτό του. Όσο μεγαλύτερος ο παρονομαστής, τόσο μικρότερη η αξία του κλάσματος. Και όσο ο παρανομαστής διογκώνεται προς το άπειρο, τόσο το κλάσμα τείνει προς το μηδέν.
–Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους. Κάθε δυστυχισμένη οικογένεια, όμως, είναι δυστυχισμένη με το δικό της τρόπο.
(η πρώτη φράση από την «Άννα Καρένινα»)
–Μιλούσαν για τις ανομίες της εξουσίας, για τα βάσανα των αναξιοπαθούντων, για τη φτώχεια που μάστιζε το λαό, όμως στα μάτια τους όλη την ώρα της θερμής κουβέντας τους πλανιόταν ασταμάτητα ένα βουβό ερώτημα: «Θα μπορούσες να μ’ αγαπήσεις;».
–Να διώχνετε τη σκέψη πως έχετε προτερήματα που δεν έχουν οι άλλοι.
–Η φιλαργυρία και η φιλομάθεια έχουν κάτι κοινό: όσο περισσότερα αποταμιεύουν, τόσο λιγότερα νομίζουν ότι κατέχουν
–Το να ισχυρίζεται κανείς ότι ένα έργο τέχνης είναι καλό, αλλά η περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να το κατανοήσουν, είναι σαν να λέει ότι ένα φαγητό είναι καλό, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να το φάνε.
από το gnomikologikon.gr
Μια μέλισσα καθισμένη σ’ ένα λουλούδι κέντρισε ένα παιδάκι. Και το παιδί φοβάται τις μέλισσες και λέει πως σκοπός της μέλισσας είναι να κεντρίζει τους ανθρώπους.
Ο ποιητής θαυμάζει τη μέλισσα που είναι προσκολλημένη στην καρδιά του λουλουδιού και λέει πως ο σκοπός της μέλισσας είναι να ρουφάει το άρωμα του λουλουδιού.
Ο μελισσοκόμος, βλέποντας πως η μέλισσα μαζεύει τη γύρη των λουλουδιών και το γλυκό χυμό τους και τα μεταφέρει στη κυψέλη, λέει πως ο σκοπός της είναι να συγκεντρώνει το μέλι. Άλλος μελισσοκόμος, που μελέτησε από πιο κοντά τη ζωή του μελισσιού, λέει πως η μέλισσα μαζεύει τη γύρη και το χυμό για να θρέψει τις νέες μέλισσες και να βγάλει καινούργια βασίλισσα, πως ο σκοπός της είναι η διαιώνιση του είδους.
Ο βοτανολόγος παρατηρεί πως καθώς η μέλισσα πετάει με τη γύρη των δίοικων λουλουδιών στον ύπερο, τον γονιμοποιεί και βλέπει σ’ αυτό το σκοπό της μέλισσας. Άλλος παρακολουθώντας τη διασπορά των φυτών, βλέπει πως η μέλισσα συνεργεί στη διασπορά αυτή κι καινούργιος αυτός παρατηρητής μπορεί να πει πως σ’ αυτό βρίσκεται ο σκοπός της μέλισσας.
Όμως ο τελικός σκοπός της μέλισσας δεν εξαντλείται ούτε με τον ένα ούτε με το, άλλο, ούτε με τον τρίτο σκοπό, που είναι σε θέση να ανακαλύψει ο ανθρώπινος νους. Όσο ψηλότερα προχωρεί ο ανθρώπινος νους στην ανακάλυψη των σκοπών αυτών, τόσο πιο φανερό γίνεται γι’ αυτόν το απρόσιτο του τελικού σκοπού. Για τον άνθρωπο είναι προσιτή μονάχα η παρακολούθηση της αντιστοιχίας της ζωής της μέλισσας προς τ’ άλλα φαινόμενα της ζωής. Το ίδιο πρέπει να ειπωθεί και για τους σκοπούς των ιστορικών προσώπων και των λαών.
Εκδόσεις Γκοβόστης. Μετάφραση από τα ρωσικά: Κοραλία Μακρή.
από το christostsantis.wordpress.com/
Η δίψα μου, το καθημερινό μου περπάτημα, το βήμα του ταχυδρόμου, η πατούσα του στρατολάτη.
Μόνος, ολομόναχος, αμίλητος, ανάλαφρος, πεταχτός, γρήγορος, ομοιοκατάληκτος, μηρυκαστικός, με τη φορά των δεικτών του μεγάλου ρολογιού ή ανάποδα με το «γύρο του ανεμόμυλου».
Όχι παρέες, κουβέντες, ομιλίες, κοψίματα και στάσεις. Όχι χειραψίες, φιλιά, κεράσματα και χαιρετίσματα. Τηλέφωνο κλειστό, βουβό, παρατημένο, πεταμένο. Έτσι ωφελεί, έτσι αποδίδει η βόλτα η απογευματινή. Το ταξίδι πάνω στη γη. Το σκάψιμο.
Περπατάμε, δε στεκόμαστε, δε σταλίζουμε, δεν αλληθωρίζουμε. Δε μας ενδιαφέρουν οι βιτρίνες, οι τιμές, οι εκπτώσεις, οι εκποιήσεις, το πλήθος, το θέαμα του κόσμου που παρελαύνει, χαζεύει και περνά. Μπροστά, εμπρός, πάντα εμπρός, ο ορίζοντας.
Περπατάμε, ασκόπως, σκοπίμως, με σκοπό. Γυμναζόμαστε, προχωράμε, σκεφτόμαστε, δουλεύουμε, χτίζουμε, γκρεμίζουμε, τελειοποιούμε μια σκέψη. Είμαστε σε ετοιμότητα. Έχουμε το σύνθημα, γνωρίζουμε το παρασύνθημα, τους μόνιμους, μονήρεις περιπατητές.
Ιδρώνουμε, στύβουμε, στρίβουμε, αλλάζουμε φανέλα, ιδέες, ρότα, παρέες, σχέδια, αγάπες, σπίτια, παγκάκια, κήπους, θάλασσες, πόλεις, κάστρα, σκαλοπάτια, στιχάκια, ρίμες, ρημαδιό, βηματισμό.
Με το περπάτημα του ταχυδρόμου, το επείγον, το σφύριγμα, τα παιδιά, τα σκυλιά, το έμβασμα, η χαρά, το πένθος.
Κι αν περπατάμε δίπλα με κάποιον που το θέλουμε και το μπορούμε, χρειάζεται άνεση, συγκρατημός, σιωπή και σεβασμός, ρυθμός κοινός, συγχρονισμός, φτέρνα, βήμα, τικ τακ, καρδιά, φλέβα, αρτηρία, παλμός. Δε μιλάμε, δε ρωτάμε, δε σταματάτε, δε χάνουμε καιρό. Κι ας βρέχει, κι ας χιονίζει κι ας αστράφτει. Κι αν κάποιος δεν μπορεί και μένει πίσω, αν κάποιος χάνει ανάσα, βήματα, κολλάει, βρίσκει, καθυστερεί και χάνεται, δε γυρνάμε, δεν κατεβαίνουμε, συνεχίσουμε, ανεβαίνουμε, προχωράμε. Αν είναι να φτάσει, θα φτάσει, θα μας προφτάσει, θα πιάσει κύμα, ανάσα και ρυθμό.
Περπατάμε, δεν σημειώνουμε. Όχι φωτογραφίες. Όχι μπλοκάκια, mp3,hands free, τραγούδια στα αυτιά, μηνύματα και κινητά.
Μετά, κατόπιν, στο τέλος, ό,τι αξίζει, ό,τι φτάσει, ό,τι καταλήξει, ό,τι μαζέψει η γούρνα, η στέρνα, ό,τι κυλήσει το λούκι, το αυλάκι, το χαντάκι, ό,τι βγάλει ο κουβάς, ό,τι ζήσει, ό,τι ανθίσει, ό, τι καρπίσει.
Ό, τι χάθηκε καλώς χάθηκε, ό, τι τέλειωσε, ό, τι έλιωσε, ό,τι έσταξε, ό, τι πήρε ο άνεμος, ό, τι μάζεψε το μυρμήγκι, ό, τι τραγούδησε ο τζίτζικας, ό, τι χύθηκε, ό, τι κύλησε, ό, τι ξεθώριασε, ό, τι έσπασε, ό, τι κρύφτηκε, καλώς, όταν θα είναι έτοιμο, ίσως φανερωθεί, ίσως αποκαλυφθεί, ίσως βρεθεί. Ό, τι έπεσε πάνω στην πέτρα, πάνω στην άσφαλτο, καλώς, ό, τι στο χώμα, με το καλό να έρθει.
Με ό, τι σου δίνεται. Εκείνο που περνά έχει το λόγο του.
Ο πόνος που εκφράζουμε δεν είναι παρά
η σημασία που δίνουμε στη ζωή,
επιμένοντας στην ουσία της.
Αν υπήρχε μια δύναμη να μας κρίνει,
θα μας χάιδευε πριν απ’ τον ύπνο μας
τα μαλλιά, αναγνωρίζοντας πως
αγαπήσαμε το έργο της.
Δελτίο Τύπου
Στο Μετρό Σταθμός «Σύνταγμα»
Τρίτη 26 & Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2013
από τις 9:00 το πρωί έως τις 9:00 το βράδυ
Ο Σύλλογος Προστασίας Αγέννητου Παιδιού – Η Αγκαλιά διοργανώνει Χριστουγεννιάτικη Αγορά (Παζάρι Αγάπης για τα παιδιά της Αγκαλιάς) στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του ΜΕΤΡΟ, στο σταθμό «Σύνταγμα»
Τρίτη 26 & Τετάρτη 27 Νοεμβρίου 2013
Από τις 9 το πρωί έως τις 9 το βράδυ
Οι επισκέπτες θα ενημερωθούν για το έργο της Αγκαλιάς και θα έχουν μεγάλες ευκαιρίες αγορών (χειροποίητες δημιουργίες, χριστουγεννιάτικα δώρα, διακοσμητικά είδη, βιβλία, εικόνες, παραδοσιακά προϊόντα, σπιτικά γλυκά, παιχνίδια, καλλυντικά, μπιζού, ρούχα για παιδιά και για μεγάλους).
Με τις αγορές σας ενισχύετε το φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο του Συλλόγου και εξασφαλίζετε το γάλα των παιδιών της Αγκαλιάς.
Σας περιμένουμε όλους!
Για το Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού – Η Αγκαλιά
To Τμήμα Επικοινωνίας
Λεωφόρος Αθηνών 84, 104 41 Αθήνα
Τηλ. 210 8828788, Φαξ 210 8235121
Email: info@agalia.org.gr, http://www.agalia.org.gr
- Αιδώς Αργείοι: όταν θέλουμε να καταδείξουμε αισθήματα ντροπής αναφερόμενοι σε κάποιον άλλο.
- Ειπώθηκε από τον Στέντορα (σε έντονο ύφος) προς τους Αργείους κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου, με σκοπό να τους ανυψώσει το ηθικό όταν ο Αχιλλέας αποχώρησε από τη μάχη. (Ομήρου Ιλιάδα – Ε 787)
- Αντίπαλον δέος: όταν αναφερόμαστε σε ισχυρό αντίπαλο. (Θουκυδίδης – Γ 11)
- Από μηχανής θεός: μη αναμενόμενη βοήθεια – λύση – συνδρομή σε κάποιο πρόβλημα ή δύσκολη κατάσταση. Προέρχεται από θεατρικό τέχνασμα στην αρχαία Ελλάδα που χρησιμοποιούσαν οι τραγικοί ποιητές όταν ήθελαν να δώσουν διέξοδο στη πλοκή του έργου και στο οποίο κατά τη διάρκεια της παράστασης εμφανιζόταν ένας Θεός επάνω σε εναέρια κατασκευή (γερανός).
- – Αρχή άνδρα δείκνυσι: όταν οι πράξεις – έργα χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο στον οποίο αναφερόμαστε. (Βίας ο Πριηνεύς – Σοφοκλής…. Αντιγόνη 62)
- Ασκός του Αιόλου: σε περιπτώσεις επικείμενων δεινών – καταστροφών. Ο Αίολος έδωσε έναν ασκό στον Οδυσσέα ο οποίος περιείχε ανέμους. Όταν λοιπόν οι σύντροφοι του Οδυσσέα άνοιξαν τον ασκό, απελευθερώθηκαν οι άνεμοι και παρέσυραν το πλοίο στο νησί των Λαιστρυγόνων. (Ομήρου Οδύσσεια Κ 1-56)
- Αχίλλειος πτέρνα: αδύνατο σημείο. Η φράση προέρχεται από το μύθο του Αχιλλέα, σύμφωνα με τον οποίο, όταν τον βύθιζε στο αθάνατο νερό η μητέρα του, επειδή τον κρατούσε από τη φτέρνα, στο συγκεκριμένο σημείο του σώματός του παρέμεινε θνητός.
- Βίος αβίωτος : ζωή ανυπόφορη. (Χίλων Ο Λακεδαιμόνιος)
- Γαία πυρί μειχθήτω: σε περιπτώσεις καταστροφής, όταν θέλουμε να δώσουμε έμφαση.
- Γη και ύδωρ: υποδηλώνει περιπτώσεις υποταγής , πλήρους υποχώρησης, παράδοσης άνευ όρων. Η φράση προέρχεται από τον Ηρόδοτο, σύμφωνα με τον οποίο οι Πέρσες απεσταλμένοι ζήτησαν από τους Σπαρτιάτες γη και ύδωρ σε ένδειξη υποταγής. (Ηροδότου Ιστορία V 17-18)
- Γόρδιος δεσμός: αναφέρεται σε περιπτώσεις δύσκολων προβλημάτων (άλυτων). Η φράση λέγεται σε περιπτώσεις δύσκολων καταστάσεων, όπως αυτή που αντιμετώπισε ο Μέγας Αλέξανδρος, όταν προσπάθησε να λύσει ένα πολύπλοκο κόμπο, το «γόρδιο δεσμό» τον οποίον σύμφωνα με τον χρησμό όποιος τον έλυνε θα γινόταν κυρίαρχος της Ασίας. (Αρριαννού 11 3)
- Δαμόκλειος σπάθη: απειλητικές καταστάσεις Η φράση προέρχεται από επεισόδιο που συνέβη μεταξύ του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου και του Δαμοκλή, ενός αυλικού κόλακα , όταν ο πρώτος θέλοντας να δείξει στο Δαμοκλή πόσο επικίνδυνο ήταν το αξίωμα του τυράννου τον έβαλε να καθίσει στο θρόνο, ενώ από πάνω του κρεμόταν ξίφος σε μια τρίχα αλόγου.
- Διέβην τον Ρουβίκωνα : σε περιπτώσεις που λαμβάνεται μία παράτολμη απόφαση. Η φράση αποδίδεται στον Ιούλιο Καίσαρα ο οποίος όταν το 49 π.Χ. αποφάσισε να κηρύξει εμφύλιο πόλεμο στην Ιταλία, πέρασε με το στρατό του τον ποταμό Ρουβίκωνα κατευθυνόμενος προς την Ρώμη.
- Δούρειος Ίππος: αναφέρεται σε περιπτώσεις δολιότητας, ή δώρων τα οποία υποκρύπτουν δόλο. Η φράση προέρχεται από τον Όμηρο και αναφέρεται κατά την περίοδο των Τρωικών πολέμων τότε που οι Έλληνες ενώ χάρισαν στους Τρώες ξύλινο άλογο μεγάλων διαστάσεων ως αφιέρωμα στους Θεούς, στο εσωτερικό του ήταν κρυμμένοι ο Οδυσσέας με τους συντρόφους του, οι οποίοι άνοιξαν τις πύλες της Τροίας στους υπόλοιπους Έλληνες (Ομήρου Οδύσσεια λ 529)
- Δρακόντεια μέτρα: αναφέρεται σε περιπτώσεις λήψης αυστηρών – σκληρών μέτρων Η φράση προέρχεται από τον Δράκοντα (7ος αιώνας π.Χ) αρχαίο νομοθέτη των Αθηνών, ο οποίος ήταν γνωστός για τους αυστηρούς και σκληρούς νόμους που επέβαλε.
- Eξ απαλών ονύχων: αναφέρεται στην νηπιακή ηλικία κυριολεκτικά, ή σε παλαιότερη χρονική περίοδο μεταφορικά. Η φράση χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τη νηπιακή ηλικία κατά την οποία ο άνθρωπος έχει μαλακά νύχια.
- Έπεα πτερόεντα: αερολογίες, αβάσιμα επιχειρήματα. Ομηρική έκφραση βασισμένη στην αντίληψη ότι τα λόγια όταν εκστομίζονται τα παίρνει ο αέρας. (Ομήρου Ιλιάδα Α 201)
- Επί ξυρού ακμής : στην κόψη του ξυραφιού, σε πολύ κρίσιμη κατάσταση, σε κρίσιμο σημείο. Ομηρική φράση η οποία ειπώθηκε από το Νέστορα στο Διομήδη στην προσπάθειά του να τον παροτρύνει για συμμετοχή στον πόλεμο εναντίον των Τρώων. (Ομήρου Ιλιάδα Κ 173)
- Εκατόμβη: Θυσία με πολλά θύματα, μεγάλη απώλεια. Εκατόμβη στην αρχαία Ελλάδα ονόμαζαν την θυσία κατά την οποία γινόταν προσφορά από εκατό βόδια στους θεούς. (Ομήρου Ιλιάδα Α 65)
- Ες αύριον τα σπουδαία: Αργότερα θα ασχοληθούμε με τα σοβαρά ζητήματα – θέματα, αναβολή. Τη φράση είπε ο Θηβαίος Αρχίας, όταν έλαβε το γράμμα που τον προειδοποιούσε ότι κινδυνεύει από τον Πελοπίδα. (Πλουτάρχου Πελοπ. 10)
- Ή ταν ή επί τας : Ή θα την φέρεις νικητής (ασπίδα) ή θα σε φέρουν επάνω της νεκρό……………..ή θα επιτύχουμε, ή θα αποτύχουμε. Τη φράση έλεγαν οι Σπαρτιάτισσες μητέρες στα παιδιά τους, όταν τους έδιναν την ασπίδα για τον πόλεμο. (Πλουτάρχου Λακεδαιμ. Αποφθ.16)
- Ήξεις αφήξεις: Λέγεται όταν κάποιος αλλάζει συνεχώς γνώμη. Η φράση προέρχεται από το χρησμό του μαντείου των Δελφών « ήξεις αφήξεις ου θνήξεις εν πολέμω». Η θέση του κόμματος πριν ή μετά το αρνητικό μόριο ου, καθορίζει και τη σημασία του χρησμού.
- Κέρβερος: Σκληρός, ανυποχώρητος. Προέρχεται από το ομώνυμο τέρας που φύλαγε τον Άδη και δεν επέτρεπε την είσοδο.
- Κέρας Αμαλθείας: Παραπέμπει σε πλούτο – αφθονία υλικών αγαθών. Η φράση προέρχεται από περιστατικό όπου η Αμάλθεια έτρεφε το μικρό Δία με κέρατο κατσίκας γεμάτο γάλα και μέλι.
- Και συ τέκνον Βρούτε: Φράση που απευθύνεται σε πρόσωπα που προδίδουν την εμπιστοσύνη μας.Την είπε ο Καίσαρας, όταν αναγνώρισε τον Βρούτο ανάμεσα στους δολοφόνους του.
- Κόπρος του Αυγείου: Συγκεντρωμένες ατασθαλίες – καταστάσεις οι οποίες δύσκολα διορθώνονται. Η φράση προέρχεται από άθλο του Ηρακλή, κατά τον οποίο καθάρισε την κοπριά από τους στάβλους του Αυγείου.
- Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα: Λέγεται για όσους υπερηφανεύονται και καυχώνται για ανεπιβεβαίωτα κατορθώματα και καλούνται να αποδείξουν ότι λένε την αλήθεια. Η φράση προέρχεται από Αισώπειο μύθο σύμφωνα με τον οποίο κάποιος ισχυριζόταν ότι κάποτε στη Ρόδο έκανε ένα πολύ μεγάλο άλμα και του ζήτησαν να το επαναλάβει λέγοντάς του την παραπάνω φράση. (Αισώπου Μύθοι «Ανήρ Κομπαστής»)
- Mηδένα προ του τέλους μακάριζε : Μην βιάζεσαι να μακαρίσεις κάποιον πριν το τέλος. Με αυτή τη φράση σχολίασε ο Σόλωνας τους θησαυρούς του Κροίσου, όταν ο τελευταίος τους έδειξε με υπερηφάνεια. (Ηροδότου Ι 32 7)
- Κύκνειο άσμα: Η τελευταία ενέργεια – πράξη – έργο κάποιου. Προέρχεται από το τελευταίο τραγούδι του κύκνου πριν το θάνατό του. (Πλάτωνος Φαίδων 84 Ε)
- Ιστός της Πηνελόπης : Λέγεται για έργο που δεν τελειώνει. Η φράση είναι από τον Όμηρο όπου στην Οδύσσεια αναφέρεται στην Πηνελόπη η οποία ύφαινε ένα ύφασμα την ημέρα και το ξήλωνε τη νύχτα, θέλοντας να ξεγελάσει τους μνηστήρες μέχρι να γυρίσει ο Οδυσσέας από την Τροία. (Ομήρου Οδύσσεια τ 149)
- Κουτί της Πανδώρας : Εμφάνιση πολλών δεινών ταυτόχρονα. Η φράση προέρχεται από τη μυθολογία, σύμφωνα με την οποία ο Δίας για να τιμωρήσει τους ανθρώπους έδωσε στην Πανδώρα ως δώρο ένα κιβώτιο γεμάτο με όλες τις συμφορές, με αποτέλεσμα μόλις το άνοιξε να βγουν όλα τα δεινά, εκτός από την ελπίδα.
- Ο κύβος ερρίφθη: Η απόφαση έχει ληφθεί. Τη φάση είπε ο Καίσαρας όταν αποφάσισε να κηρύξει εμφύλιο πόλεμο. Οι λατινομαθείς ευρωπαίοι το λένε στα λατινικά alea jacta est.
- Προκρούστειος Κλίνη: Προσαρμογή κάποιας κατάστασης βάσει συμφέροντος. Προέρχεται από τον μυθικό κακούργο Προκρούστη ο οποίος έδενε τα θύματά του σε κρεβάτι κι έπειτα τους έκοβε ή εξάρθρωνε τα πόδια, προκειμένου να τους φέρει σε ίσο μήκος με το κρεβάτι.
- Μέμνησο των Αθηναίων : Μην ξεχνάς αυτόν που πρόκειται να εκδικηθείς.Τη φράση έλεγε καθημερινά ένας υπηρέτης στο Δαρείο (κατόπιν εντολής του) υπενθυμίζοντας ότι έπρεπε να τιμωρήσει τους Αθηναίους, διότι συμμετείχαν στην πυρπόληση των Σάρδεων. (Ηροδότου V 105)
- Μερίς του λέοντος : Το μεγαλύτερο μερίδιο. (Αισώπου μύθοι «Λέων και αλώπηξ»)
- Κομίζω γλαύκα εις Αθήνας : Όταν λέγονται ήδη γνωστά πράγματα. Η φράση λέγεται διότι στην Αθήνα η γλαύκα, η κουκουβάγια, ήταν γνωστή, σαν σύμβολο της Αθήνας και εικονιζόταν παντού, όπως στις στροφές των σπιτιών, στα νομίσματα κ.λ.π. (Αριστοφάνη, Όρνιθες, 301)
Συνέντευξη στα Άκρα με την Κα Ευαγγελοπούλου με ειδίκευση στη ακουστικο-φωνο-ψυχολογία.Θέμα: τι κάνει το αυτί στη ζωή μας.Πολύ, πολύ ενδιαφέρον.
στο youtube
από την Αρχοντούλα.
Η δίψα μου, το καθημερινό μου περπάτημα, το βήμα του ταχυδρόμου, η πατούσα του στρατολάτη.
Μόνος, ολομόναχος, αμίλητος, ανάλαφρος, πεταχτός, γρήγορος, ομοιοκατάληκτος, μηρυκαστικός, με τη φορά των δεικτών του μεγάλου ρολογιού ή ανάποδα με το «γύρο του ανεμόμυλου».
Όχι παρέες, κουβέντες, ομιλίες, κοψίματα και στάσεις. Όχι χειραψίες, φιλιά, κεράσματα και χαιρετίσματα. Τηλέφωνο κλειστό, βουβό, παρατημένο, πεταμένο. Έτσι ωφελεί, έτσι αποδίδει η βόλτα η απογευματινή. Το ταξίδι πάνω στη γη. Το σκάψιμο.
Περπατάμε, δε στεκόμαστε, δε σταλίζουμε, δεν αλληθωρίζουμε. Δε μας ενδιαφέρουν οι βιτρίνες, οι τιμές, οι εκπτώσεις, οι εκποιήσεις, το πλήθος, το θέαμα του κόσμου που παρελαύνει, χαζεύει και περνά. Μπροστά, εμπρός, πάντα εμπρός, ο ορίζοντας.
Περπατάμε, ασκόπως, σκοπίμως, με σκοπό. Γυμναζόμαστε, προχωράμε, σκεφτόμαστε, δουλεύουμε, χτίζουμε, γκρεμίζουμε, τελειοποιούμε μια σκέψη. Είμαστε σε ετοιμότητα. Έχουμε το σύνθημα, γνωρίζουμε το παρασύνθημα, τους μόνιμους, μονήρεις περιπατητές.
Ιδρώνουμε, στύβουμε, στρίβουμε, αλλάζουμε φανέλα, ιδέες, ρότα, παρέες, σχέδια, αγάπες, σπίτια, παγκάκια, κήπους, θάλασσες, πόλεις, κάστρα, σκαλοπάτια, στιχάκια, ρίμες, ρημαδιό, βηματισμό.
Με το περπάτημα του ταχυδρόμου, το επείγον, το σφύριγμα, τα παιδιά, τα σκυλιά, το έμβασμα, η χαρά, το πένθος.
Κι αν περπατάμε δίπλα με κάποιον που το θέλουμε και το μπορούμε, χρειάζεται άνεση, συγκρατημός, σιωπή και σεβασμός, ρυθμός κοινός, συγχρονισμός, φτέρνα, βήμα, τικ τακ, καρδιά, φλέβα, αρτηρία, παλμός. Δε μιλάμε, δε ρωτάμε, δε σταματάτε, δε χάνουμε καιρό. Κι ας βρέχει, κι ας χιονίζει κι ας αστράφτει. Κι αν κάποιος δεν μπορεί και μένει πίσω, αν κάποιος χάνει ανάσα, βήματα, κολλάει, βρίσκει, καθυστερεί και χάνεται, δε γυρνάμε, δεν κατεβαίνουμε, συνεχίσουμε, ανεβαίνουμε, προχωράμε. Αν είναι να φτάσει, θα φτάσει, θα μας προφτάσει, θα πιάσει κύμα, ανάσα και ρυθμό.
Περπατάμε, δεν σημειώνουμε. Όχι φωτογραφίες. Όχι μπλοκάκια, mp3,hands free, τραγούδια στα αυτιά, μηνύματα και κινητά.
Μετά, κατόπιν, στο τέλος, ό,τι αξίζει, ό,τι φτάσει, ό,τι καταλήξει, ό,τι μαζέψει η γούρνα, η στέρνα, ό,τι κυλήσει το λούκι, το αυλάκι, το χαντάκι, ό,τι βγάλει ο κουβάς, ό,τι ζήσει, ό,τι ανθίσει, ό, τι καρπίσει.
Ό, τι χάθηκε καλώς χάθηκε, ό, τι τέλειωσε, ό, τι έλιωσε, ό,τι έσταξε, ό, τι πήρε ο άνεμος, ό, τι μάζεψε το μυρμήγκι, ό, τι τραγούδησε ο τζίτζικας, ό, τι χύθηκε, ό, τι κύλησε, ό, τι ξεθώριασε, ό, τι έσπασε, ό, τι κρύφτηκε, καλώς, όταν θα είναι έτοιμο, ίσως φανερωθεί, ίσως αποκαλυφθεί, ίσως βρεθεί. Ό, τι έπεσε πάνω στην πέτρα, πάνω στην άσφαλτο, καλώς, ό, τι στο χώμα, με το καλό να έρθει.
Με ό, τι σου δίνεται. Εκείνο που περνά έχει το λόγο του.
στη διεύθυνση:http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.blog&id=29134
από τη Γεωργία
Η “Λέξη” είναι το περιοδικό που αγάπησα πολύ, διάβασα πολύ και έχω συλλέξει.Διάβασα το παρακάτω κείμενο στο Ιντερνετ και μου ξύπνησε αναμνήσεις! Γιάννα
” Την άνοιξη του 1988 πήγαινα στην τρίτη Λυκείου και διάβαζα αρχαία ελληνικά, λατινικά, ιστορία και δοκίμια του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου, του Ε.Π. Παπανούτσου και του Βασίλη Φίλια, γιατί θα ήταν χρήσιμα για το μάθημα της Έκθεσης. Κυρίως όμως διάβαζα Ελύτη τότε και Τάσο Λειβαδίτη· άκουγα U2 και Patti Smith. Στο πανεπιστήμιο δεν πέρασα, δεν έπεσε ούτε Ελύτης εκείνη τη χρονιά στις εξετάσεις ούτε Patti Smith δυστυχώς. Την επόμενη χρονιά είχα καλύτερη τύχη στις εξετάσεις, αλλά το 1988 ερωτεύτηκα και, επίσης: επισκέφτηκα το σπίτι του Γιάννη Τσαρούχη στο Μαρούσι, έγραψα το πρώτο μου ποίημα που μου άρεσε και αγόρασα το αφιέρωμα της «Λέξης» στον Γιάννη Τσαρούχη (τεύχος 73, Μάρτης-Απρίλης ’88, δρχ. 600).
Δεν αγόραζα λογοτεχνικά περιοδικά τότε, σπανίως. Είχα τόσους κλασικούς συγγραφείς (και τόσες δικές μου σκέψεις, ιδέες και συναισθήματα) να ανακαλύψω, που δεν μου έμενε χρόνος να παρακολουθώ και τα σύγχρονα γράμματα ή τις τέχνες. Ο Τσαρούχης όμως ήταν κάτι άλλο: έγραφε γι’ αυτόν ο Ελύτης στα «Ανοιχτά χαρτιά», ήταν ένα μυθικό πρόσωπο δηλαδή, και έμενε στην ίδια περιοχή μ’ εμένα, ήξερα το σπίτι του! Στο αφιέρωμα εξάλλου της «Λέξης» έγραφε επίσης ο Ελύτης μαζί με ένα σωρό άλλους γνωστούς μου και μη συγγραφείς και καλλιτέχνες: ο Αλέξης Μινωτής, ο Αλέκος Φασιανός, ο Μάριος Πλωρίτης, ο Γιώργος Χειμωνάς, ο Διονύσης Φωτόπουλος, ο Κώστας Γαβράς, ο Δ.Ν. Μαρωνίτης, ο Μίνως Βολανάκης και βέβαια ο ίδιος ο Τσαρούχης.
Έχω υπογραμμίσει, άλλοτε με μολύβι κι άλλοτε με στυλό, σχεδόν σε όλα τα κείμενα του τεύχους φράσεις που ήθελα να τις θυμάμαι: «Ένας ερευνητής του ωραίου και της αλήθειας και της ζωής, ένας περιπατητής φιλόσοφος, ένας μεσαιωνικός ανήσυχος φοιτητής, ένας κοσμικός στυλίτης, ένας αναρχικός αστός, ένας βαθιά χριστιανός-αλεξανδρινός, που γεύεται τον έρωτα, που κατανοεί την αλήθεια και δεν παραδίδεται σε τρέχουσες αισθητικές και σέρνει μαζί του την ανάσα της Ελλάδας» (Διονύσης Φωτόπουλος). «Αισθητικός και αισθησιακός, ο Τσαρούχης δεν χάραξε ποτέ μια γραμμή, δε ζευγάρωσε ποτέ δύο χρώματα, χωρίς την υστεροβουλία της ηδονής. Ίσως όμως η βαθύτερη ηδονή που μας επιφυλάσσει η ζωγραφική του είναι η αταλάντευτη προσήλωσή της στον ανθρωποκεντρικό μύθο» (Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα). «Ο Τσαρούχης είναι συγχρόνως οι μέλισσες και ο Μαίτερλινκ, αυτή είναι η αλήθεια» (Lila de Nobili).
Κι ο ίδιος ο Τσαρούχης σε μια μακριά συνομιλία του με τον Δ.Ν. Μαρωνίτη και τους εκδότες του περιοδικού Αντώνη Φωστιέρη και Θανάση Νιάρχο: «Είχα λογαριασμούς να λύσω με τους ανθρώπους και προσπάθησα να τους ζωγραφίσω για να τους κατακτήσω, όπως ζωγράφιζαν τα θηρία οι παλαιολιθικοί άνθρωποι. Ήθελα να δηλώσω τη σχέση μου αυτή μαζί με το γεγονός πως δεν ήθελα να τους βλάψω. Αργότερα κατάλαβα πως μ’ ενδιέφερε το τοπίο. Είδα ότι υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος που κοιτάει το τοπίο. Και ζωγράφισα αυτόν τον άνθρωπο αόρατο. Δε ζωγράφισα όμως τα τοπία μόνο και μόνο για να τα κάνω ή για να σπουδάσω τα μέτρα τους. Είδα ότι μέσα στο τοπίο υπήρχε μια άποψη του ανθρώπου. Ζωγράφιζα καφενεία με μικρούς ανθρώπους στο κέντρο τους». «Αυτό είναι το επάγγελμά μου, να εξωραΐζω. Είτε ζωγραφίζω ένα λουλούδι είτε έναν άνθρωπο είτε έναν αριστοκράτη, πρέπει να του δείξω το θεϊκό στοιχείο που έχει μέσα του». «Η τέχνη κάνει πράγματα με τα οποία ξεχνά κανείς το θάνατο. Όταν δεν τον ξεχνάς, είναι κακή η τέχνη, αποτυχημένη. Ακόμη μιλώντας για το θάνατο ξεχνούμε το θάνατο, ζούμε».
Το κορίτσι τότε το έλεγαν Τόνια. Δεν ήμασταν συμμαθητές στο σχολείο ούτε γείτονες, αλλά πηγαίναμε στο ίδιο φροντιστήριο, στην γ’ λυκείου, και καθόμασταν στο ίδιο θρανίο. Εκείνη μου διάβαζε ποιήματα της Μαρίας Πολυδούρη, εγώ της διάβαζα το Μονόγραμμα του Ελύτη, εκείνη Τάσο Λειβαδίτη, εγώ Σαπφώ ή ανάποδα. Η καθηγήτρια που μας έκανε έκθεση, τις Κυριακές που εμείς γράφαμε διαγωνίσματα άφηνε κατά μέρος την Περεστρόικα του Γκορμπατσόφ ή τον Μπρεχτ που έφερνε μαζί της και διάβαζε τα δικά μας βιβλία. Μια Κυριακή πρωί πρότεινα στην Τόνια να πάμε μαζί στο σπίτι του Γιάννη Τσαρούχη: χτυπήσαμε την πόρτα δειλά, κάποιος μάς άνοιξε και μας άφησε μόνους να δούμε τους πίνακες στους τοίχους. Νομίζω δεν μιλούσαμε καθόλου· κρατιόμασταν απ’ το χέρι και αραιά ψιθυρίζαμε. Ο Τσαρούχης εμφανίστηκε για μια στιγμή στην πόρτα και μας χαιρέτισε ευγενικά.
Το μεσημέρι που περπατούσα μόνος πια προς το σπίτι, έγραψα ένα ποίημα γι’ αυτές τις στιγμές. Έγραφα ήδη από την περασμένη χρονιά ή κι από πιο πριν. Ήξερα δηλαδή πια πως μετά από λίγες μέρες θα το έσκιζα κι αυτό το ποίημα. Μα εκείνη την ώρα, και για πολύ καιρό αργότερα, ήμουν πεπεισμένος πως αυτό το ποίημα ήταν ό,τι καλύτερο είχα γράψει ως τότε και θα έγραφα και στο μέλλον. Ίσως και να ‘ταν, δεν ξέρω – λίγο μετά πράγματι το πέταξα κι έγραψα δυο στίχους που κι αυτούς τους κατέστρεψα, αλλά όχι πριν προλάβω να τους απομνημονεύσω: «Περνάν τα χρόνια και οργίζομαι / περνάν τα χρόνια και σ’ τ’ ορκίζομαι: / θα είμαι πάντοτε εναντίον». Το αφιέρωμα της Λέξης στον Γιάννη Τσαρούχη το έχω ακόμα. ”
Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος
