Κάποτε έγινε ένας αγώνας βατράχων με στόχο να ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή ενός πύργου. Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν να τους παρακολουθήσουν. Και ο αγώνας άρχισε. Ο κόσμος όμως δεν πίστευε ότι ήταν εφικτό να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου και το μόνο που άκουγες ήταν: “Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν…” Οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους εαυτούς τους. Ο κόσμος συνέχιζε.”Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν…”Και οι βάτραχοι,ο ένας μετά τον άλλο,παραδέχονταν την ήττα τους, εκτός από έναν, που συνέχιζε να σκαρφαλώνει.
Στο τέλος μόνο αυτός,και μετά απο μεγάλη προσπάθεια, κατόρθωσε να φτάσει στην κορυφή. Ένας από τους χαμένους βάτραχους, πλησίασε να τον ρωτήσει πώς τα κατάφερε να ανέβει στην κορυφή. Τότε συνειδητοποίησε ότι ο νικητής….ήταν κουφός.
Αν θέλεις να κατακτήσεις τα όνειρά σου,πρέπει να σιγάσεις την εσωτερική μουρμούρα του μυαλού σου,που θα κάνει τα πάντα για να σου αποδείξει πόσο μικρός είσαι. Μπορείς επίσης να κάνεις delete (διαγραφή) στα μέσα μαζικής καταστροφολογίας, γιατί με απλά λόγια θα στο πω, θα σε στείλουν πριν την ώρα σου με μαθηματική ακρίβεια. Τέλος, μην ασχολείσαι με ανθρώπους που έχουν τη συνήθεια να είναι συνεχώς αρνητικοί & επικριτικοί, γιατί πρόκειται για άτομα που ΔΕΝ κατάφεραν να πραγματοποιήσουν τα δικά τους όνειρα,και έμαθαν ότι δεν είναι εφικτό. Είναι απόλυτα ορθολογιστές και κυνικοί, πιστεύουν ότι τα όνειρα είναι μόνο για τους ρομαντικούς & τους ονειροπόλους. Μα αλλίμονο αν έλειπαν κι αυτοί οι “χαζονειροπόλοι”. Ο κόσμος θα βρισκόταν υπό το “καθεστώς” μιας αιώνιας πνευματικής σκλαβιάς.Κάνε τη διαφορά κλείσε τα αυτιά σου σε όλες τις Σειρήνες. Μια ψιθυριστή φωνούλα μέσα σου, ξέρει τον δρόμο. Ξέρει τον τρόπο.
Georgios Vas
Read more: http://enallaktikidrasi.com/2013/09/o-agonas-ton-vatraxon/#ixzz2ndemAKFH
από το kathimerini.gr |
||||
 |
Μεγάλη συζήτηση γίνεται τα τελευταία χρόνια για την εξάντληση των αποθεμάτων γλυκού νερού στη Γη, με τους ειδικούς να αγωνιούν για το μέλλον των επόμενων γενεών. Ωστόσο η πρόσφατη ανακάλυψη αποθεμάτων γλυκού νερού μέσα στη θάλασσα φαίνεται πώς δίνει νέες ελπίδες στους επιστήμονες.
Αυστραλοί ερευνητές αναφέρουν στην Daily Mail ότι, ψάχνοντας για πετρέλαιο και φυσικό αέριο στο νερό των ωκεανών, κατάφεραν να βρουν περίπου 500.000 κυβικά χιλιόμετρα γλυκού νερού κάτω από το βυθό της θάλασσας σε μία υφαλοκρηπίδα ανοιχτά της Αυστραλίας.
Μάλιστα, προχωρώντας τη μελέτη, οι ερευνητές επιβεβαίωσαν ότι δεν πρόκειται για κάποια εξαιρετική περίπτωση αλλά για ένα απολύτως φυσικό φαινόμενο. Συγκεκριμένα, όπως εξηγούν οι ερευνητές, πριν από περίπου 20.000 χρόνια, όταν έλιωσαν οι πάγοι της Γης και βυθίστηκαν στη θάλασσα, οι υδροφόροι ορίζοντές τους παρέμειναν ανέπαφοι χάρη στα στρώματα αργίλου και ιζημάτων που τους προστάτευαν.
Η ανακάλυψη αυτή θα μπορούσε να αποδειχθεί σωτήρια για τον πλανήτη Γη, τη στιγμή που πάνω από το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε συνθήκες λειψυδρίας.
Από Yahoo.com
Μία ημέρα που σκοπό έχει να υπενθυμίσει στον κόσμο τον σημαντικότερο αγώνα που καλείται να δώσει η ανθρωπότητα από καταβολής της, τον αγώνα για ίσα δικαιώματα μεταξύ των ανθρώπων απανταχού της Γης. Η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει οριστεί στις 10 Δεκεμβρίου με σκοπό να υπενθυμίζει την υπογραφή της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. στις 10 Δεκεμβρίου 1948.
«Φωνές» αισιοδοξίας θα ακουστούν από κάθε γωνιά του πλανήτη, τη Δευτέρα 10 Δεκεμβρίου στις 18.00, στα σκαλιά της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών η Διεθνής Αμνηστία.
Ένα κερί είναι αρκετό για να φωτίσει τα δύσκολα μονοπάτια της ζωής ανθρώπων που βρίσκονται σε κίνδυνο.
Μια «συμβολική» εκδήλωση με την οποία κορυφώνεται ο Παγκόσμιος Μαραθώνιος Γραμμάτων 2012, μια από τις παλαιότερες ακτιβιστικές δράσεις της Διεθνούς Αμνηστίας για την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Στόχος του Μαραθώνιου Γραμμάτων, στον οποίο συμμετέχουν χιλιάδες άνθρωποι από 80 χώρες του κόσμου, είναι η συγκέντρωση όσο το δυνατόν περισσότερων γραμμάτων συμπαράστασης σε ανθρώπους που κινδυνεύουν μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα.
Με τα γράμματα αυτά, καθώς και με την υπογραφή γραμμάτων πίεσης προς τις κυβερνήσεις, απλοί πολίτες ενώνουν τις φωνές τους εναντίον της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Μέσα από την ακτιβιστική αυτή δράση η Διεθνής Αμνηστία φιλοδοξεί να ανάψει το φως της ελπίδας, αλλά και να αποτελέσει ένα μοχλό αλλαγής στις ζωές ανθρώπων, από τον δημοσιογράφο Μανώλη Κυπραίο μέχρι τα μέλη του ρωσικού συγκροτήματος Pussy Riot και τον κινέζο δικηγόρο Gao Zhisheng.
Το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας συμμετέχει στον φετινό Παγκόσμιο Μαραθώνιο Γραμμάτων σε συνεργασία με τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.
Στόχος του να συγκεντρώσει 7.000 γράμματα και υπογραφές, ξεπερνώντας το φετινό ρεκόρ των 5.500.
Για να πετύχουμε το σκοπό μας, μας καλεί όλους να γίνουμε ακτιβιστές έστω και για μια ώρα, γράφοντας ένα γράμμα αλλά και φτιάχνοντας το δικό μας φαναράκι, προκειμένου να φωτίσουμε τις δύσκολες στιγμές των συνανθρώπων μας.
«Από την πλευρά μου έχω κάνει την επιλογή μου. Δεν θα εγκαταλείψω τη Νότια Αφρική, ούτε θα παραιτηθώ. Μόνο μέσω κακουχιών, θυσιών και μαχητικής δράσης μπορεί θριαμβεύσει η ελευθερία. Ο αγώνας είναι η ζωή μου. Θα συνεχίσω να αγωνίζομαι για την ελευθερία μέχρι το τέλος των ημερών μου», είχε δηλώσει ο Νέλσον Μαντέλα στις 26 Ιουνίου 1961 στο Νοτιοαφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο.
«Στη διάρκεια της ζωής μου έχω αφιερώσει τον εαυτό μου στον αγώνα του αφρικανικού λαού. Έχω αγωνιστεί εναντίον της κυριαρχίας των λευκών και έχω αγωνιστεί ενάντια στην κυριαρχία των μαύρων. Έχω στην καρδιά μου το ιδανικό μιας δημοκρατικής και ελεύθερης κοινωνίας στην οποία όλοι οι άνθρωποι θα συμβιώνουν αρμονικά με ίσες ευκαιρίες. Είναι ένα ιδανικό που ελπίζω να ζήσω αρκετά ώστε να το δω να υλοποιείται. Αλλά, Θεέ μου, αν χρειαστεί, είναι ένα ιδανικό για το οποίο είμαι έτοιμος να πεθάνω», είχε πει κατά τη διάρκεια της δίκης του στις 20 Απριλίου του 1964.
«Στέκομαι εδώ μπροστά σας όχι ως προφήτης αλλά ως ταπεινός υπηρέτης του λαού. Οι ακούραστες και οι ηρωικές σας θυσίες έχουν καταστήσει δυνατό για εμένα να βρίσκομαι εδώ σήμερα. Για τον λόγο αυτόν εναποθέτω τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μου στα χέρια σας», είχε δηλώσεις στις 11 Φεβρουαρίου 1990 όταν απελευθερώθηκε από τη φυλακή.
«Η ώρα για την επούλωση των πληγών έχει έρθει… η στιγμή για να γεφυρωθεί το χάσμα που μας χωρίζει έχει έρθει. Η ώρα να χτίσουμε βρίσκεται στα χέρια μας», είχε πει κατά την ορκωμοσία του ως πρόεδρος της Νότιας Αφρικής στις 10 Μαΐου 1994.
«Κανείς δεν γεννιέται μισώντας τον πλησίον του εξαιτίας του χρώματος του δέρματός του ή του παρελθόντος ή της θρησκείας. Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν να μισούν κι αν μάθουν να μισούν, μπορούν να μάθουν και πώς να αγαπούν, γιατί η αγάπη έρχεται πιο φυσικά στην ανθρώπινη καρδιά από ότι το αντίθετό της», ανέφερε στην αυτοβιογραφία του με τίτλο Long Way To Freedom.
«Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι μόνο το γεγονός ότι έχουμε ζήσει. Η διαφορά έχουμε κάνει στις ζωές των άλλων είναι που καθορίζει τη σημασία της ζωής που ζούμε».
«Ζούμε σε ένα κόσμο όπου η γνώση και η πληροφόρηση έχουν κάνει τεράστια άλματα, αλλά εκατομμύρια παιδιά δεν έχουν την ευκαιρία στη μάθηση. Ζούμε σε ένα κόσμο όπου η πανδημία του AIDS απειλεί την ίδια τη δομή της ύπαρξής μας. Ωστόσο, εμείς ξοδεύουμε περισσότερα χρήματα για όπλα και όχι για τη θεραπεία και την υποστήριξη εκατομμυρίων ανθρώπων που έχουν μολυνθεί από τον ιό του HIV. Είναι ένας κόσμος όπου η ελπίδα και οι δυνατότητες μπορούν να θριαμβεύσουν. Είναι επίσης ένας κόσμος γεμάτος απελπισία, ασθένειες και πείνα», είχε πει κατά τη διάρκεια συναυλίας στο Γιοχάνεσμπουργκ στις 2 Ιουλίου 2005.
«Την τελευταία ημέρα της ζωή μου θέλω να ξέρω ότι όσοι αφήνω πίσω μου θα πουν : «Ο άνθρωπος που κείτεται εδώ έκανε το καθήκον του για τη χώρα και το λαό του», είχε δηλώσει το 1999.
Η δεύτερη συνεχόμενη πρωτιά των μαθητών της Σαγκάης στην έκθεση της Pisa, δεν εξέπληξε κανέναν. Αλλωστε το οικονομικό σύστημα που υιοθετήθηκε στην πόλη – οικονομικό και επιχειρηματικό κέντρο της χώρας, αποτελεί πλέον πρότυπο για πολλά κράτη.
Ηδη όπως επεσήμανε σε δηλώσεις του για την έκθεση της Pisa, ο αντιπρόεδρος της επιτροπής εκπαίδευσης της Σαγκάης, Ζανγκ Μινχουάν, αυτό το διάστημα πολλοί ξένοι ειδικοί καταφθάνουν στη Σαγκάη για να μελετήσουν από κοντά την εξέλιξη της εκπαίδευσης.
Η μέση βαθμολογία που συγκέντρωσαν οι 15χρονοι Κινέζοι στα μαθηματικά, ξεπέρασε τις 600 μονάδες (613), 119 περισσότερες από το μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ. Αυτό ουσιαστικά σημαίνει ότι οι πρωταθλητές από την κινέζικη επαρχία είναι τρία χρόνια μπροστά στα μαθηματικά από τους συνομηλίκους τους, που έπιασαν βαθμολογία κοντά στις 494 μονάδες. Δεν τα πήγαν βέβαια καθόλου άσχημα, ούτε στις φυσικές επιστήμες, ούτε στην κατανόηση κειμένου, όπου για μια ακόμη φορά βρέθηκαν πρώτοι στη θέση με τις 65 χώρες. Τη στιγμή που η Ελλάδα κατέλαβε τη 42η θέση στο σύνολο των χωρών.
Σύμφωνα με τα Νέα, τις τελευταίες τρεις δεκαετίες οι αρχές της Σαγκάης έδειξαν ιδιαίτερη προσοχή στην προώθηση της δημοτικής εκπαίδευσης. Παρ’ όλο που ο αριθμός των μαθητών στις τάξεις φτάνει τους 35 φαίνεται ότι το εκπαιδευτικό της σύστημα φέρνει καλά αποτελέσματα. Ποιο είναι όμως το συστατικό της επιτυχίας; Ένα αυστηρά οργανωμένο σχολικό πρόγραμμα και μια συνεργασία γονέων και καθηγητών είναι από τα βασικότερα στοιχεία.
Ενδεικτικό είναι ότι το 45,9% των γονέων στη Σαγκάη επικοινωνούν συχνά με τους καθηγητές για την απόδοση των παιδιών τους. Ακόμα και κλήσεις στα κινητά τηλέφωνα των γονέων κάνουν οι εκπαιδευτικοί που ενημερώνουν και συμβουλεύουν τις οικογένειες πως θα πρέπει να συμπεριφέρονται στους μαθητές.
Παράλληλα 4 στους 10 μαθητές παρακολουθούν μετά τη λήξη του σχολικού ωραρίου ιδιαίτερα μαθήματα προκειμένου να προετοιμαστούν για τις εξετάσεις. Τακτική που θεωρείται από τους ίδιους τους γονείς καθοριστική για το επόμενο στάδιο της εκπαιδευτικής πορείας των παιδιών.
Φαίνεται λοιπόν πως η πίεση στο σχολείο και οι γονεϊκές προσδοκίες αποδίδουν καρπούς, αφού πάνω από το 80% των μαθητών έχουν εισαχθεί τα τελευταία χρόνια στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, τη στιγμή που το εθνικό ποσοστό δεν ξεπερνά το 24%.
Από το yahoo.gr
να βγη απ’ το σέβας κι’ από την υποταγή.
Από τους νόμους μερικούς θα τους φυλάξει,
αλλά το περισσότερο θα παραβαίνει
και νόμους κ’ έθιμα κι’ απ’ την παραδεγμένη
και την ανεπαρκούσα ευθύτητα θα βγη.
Από ταις ηδοναίς πολλά θα διδαχθή.
Την καταστρεπτική δεν θα φοβάται πράξι·
το σπίτι το μισό πρέπει να γκρεμισθή.
Έτσι θ’ αναπτυχθή ενάρετα στην γνώσι.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Τα 100 καλύτερα βιβλία”», όπως αυτά προτάθηκαν από 100 συγγραφείς 54 χωρών, που συντάχθηκε το 2002 από τη Νορβηγική Λέσχη του Βιβλίου. Ο κατάλογος αυτός προσπαθεί να απεικονίσει την παγκόσμια λογοτεχνία με βιβλία από όλες τις χώρες, πολιτισμούς και χρονικές περιόδους. Ένδεκα από τα βιβλία αυτά έχουν γραφεί από γυναίκες και τεσσάρων οι συγγραφείς είναι άγνωστοι. Καθένας από τους προτείνοντες συγγραφείς υπέβαλε τον δικό του κατάλογο από δέκα βιβλία. Δεν υπάρχει καμιά κατηγοριοποίηση και, προ παντός, αξιολόγηση στην παρουσιάση των εκατό βιβλίων που επελέγησαν με την διαδικασία αυτή. Οι οργανωτές διεκήρυξαν ότι «όλα είναι στην ίδια σειρά», με την εξαίρεση του Δον Κιχώτη που του απονεμήθηκε η διάκριση του «καλύτερου λογοτεχνικού έργου που γράφηκε ποτέ». Ο παρών κατάλογος καταρτίστηκε βάσει της χρονολογίας συγγραφής των έργων, με μιαν ελαστικότητα προκειμένου να μη απομακρυνθούν απ’ αλλήλων έργα του ιδίου συγγραφέα (βλ. π.χ. Φλωμπέρ και Ντίκενς, Τολστόι και Ντοστογιέφσκι).
| Χρονολογία | Συγγραφέας | Τίτλος έργου | γλώσσα |
|---|---|---|---|
| 18ος–17ος αι. π.Χ. | άγνωστος | Έπος του Γκιλγκαμές | Ακκαδική |
| 850–750 π.Χ. | Όμηρος | Ιλιάς | Αρχαία Ελληνική |
| 8ος αι. π.Χ. | Όμηρος | Οδύσσεια | Αρχαία Ελληνική |
| 6ος– 4ος αι. π.Χ. | άγνωστος | Το βιβλίο του Ιώβ | Εβραϊκή |
| 431 π.Χ. | Ευριπίδης | Μήδεια | Αρχαία Ελληνική |
| 430 π.Χ. | Σοφοκλής | Οιδίπους Τύραννος | Αρχαία Ελληνική |
| 4ος αι. π.Χ.– 4ος αι. μ.Χ. | Βυάσα | Μαχαβαράτα | Σανσκριτική |
| 3ος αι. π.Χ.– 3ος αι. μ.Χ. | Βαλμίκι | Ραμαγιάνα | Σανσκριτική |
| 1ος αι. π.Χ.– 4ος αι. μ.Χ. | Καλιντάσα | Σακούνταλα | Σανσκριτική |
| 29–19 π.Χ. | Vergilius (Βιργίλιος) | Aeneis (Αινειάς) | Λατινική |
| 1ος αι. μ.Χ. | Ovidius (Οβίδιος) | Metamorphoses (Μεταμορφώσεις) | Λατινική |
| 700–1500 | άγνωστος | Χίλιες και μία νύχτες | Αραβική |
| 11ος αι. | Μουρασάκι Σικίμπου | Η ιστορία του Γκέντζι | Ιαπωνική |
| 13ος αι. | άγνωστος | Njál’s Saga (Η ιστορία του Νγιαλ) | Αρχαία Σκανδιναβική |
| 1257 | Σααντί | Μποστάν (Ο Φρουτόκηπος) | Περσική |
| 1258–73 | Ρουμί | Μασναβί | Περσική |
| 1265–1321 | Dante Alighieri (Δάντης) | Divina Commedia (Θεία κωμωδία) | Ιταλική |
| 1349–53 | Giovanni Boccaccio (Βοκάκιος | Decamerone (Το Δεκαήμερο) | Ιταλική |
| 14ος αι. | Geoffrey Chaucer (Τζέφρι Τσόσερ) | The Canterbury Tales (Οι ιστορίες του Καντέρμπουρι) | Αγγλική |
| 1532–34 | François Rabelais (Ραμπελαί) | Pantagruel (Πανταγκρυέλ) και Gargantua (Γαργαντούας) | Γαλλική |
| 1595 | Michel de Montaigne (Μισέλ ντε Μονταίν) | Essays (Δοκίμια) | Γαλλική |
| 1603 | William Shakespeare (Ουίλλιαμ Σαίξπηρ) | Hamlet (Άμλετ) | Αγγλική |
| 1608 | William Shakespeare (Ουίλλιαμ Σαίξπηρ) | King Lear (Ο βασιλιάς Ληρ) | Αγγλική |
| 1609 | William Shakespeare (Ουίλλιαμ Σαίξπηρ) | Othello (Οθέλος) | Αγγλική |
| 1605 & 1615 | Miguel de Cervantes (Μιγκέλ ντε Θερβάντες) | Don Quijote (Δον Κιχώτης) | Ισπανική |
| 1726 | Jonathan Swift (Τζόναθαν Σουϊφτ) | Gulliver’s Travels (Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ) | Αγγλική |
| 1760 | Laurence Sterne (Λώρενς Στερν) | Tristram Shandy (Τρίστραμ Σάντυ) | Αγγλική |
| 1796 | Denis Diderot (Ντενί Ντιντερό) | Jacques le fataliste (Ζακ ο μοιρολάτρης και ο αφέντης του) | Γαλλική |
| 1808 & 1832 | Johann Wolfgang von Goethe (Γκαίτε) | Faust (Φάουστ) | Γερμανική |
| 1813 | Jane Austen (Τζέιν Ώστεν) | Pride and Prejudice (Περηφάνια και Προκατάληψη) | Αγγλική |
| 1818 | Giacomo Leopardi (Τζιάκομο Λεοπάρντι) | Canti (ποιήματα) | Ιταλική |
| 1830 | Stendhal (Σταντάλ) | Le Rouge et le Noir (Το κόκκινο και το μαύρο) | Γαλλική |
| 1833-1850 | Edgar Allan Poe (Έντγκαρ Άλλαν Πόε) | διηγήματα | Αγγλική (ΗΠΑ) |
| 1835 | Honoré de Balzac (Ονορέ ντε Μπαλζάκ ) | Le Père Goriot (Ο Μπάρμπα-Γκοριό) | Γαλλική |
| 1835–37 | Hans Christian Andersen (Χανς Κρίστιαν Άντερσεν) | Eventyr (Παραμύθια) | Δανική |
| 1842 | Νικολάι Γκόγκολ | Νεκρές ψυχές | Ρωσική |
| 1847 | Emily Brontë (Έμιλι Μπροντέ) | Wuthering Heights (Ανεμοδαρμένα Ύψη) | Αγγλική |
| 1851 | Herman Melville (Χέρμαν Μέλβιλ) | Moby-Dick (Μόμπυ Ντικ) | Αγγλική (ΗΠΑ) |
| 1855 | Walt Whitman (Ουώλτ Ουίτμαν) | Leaves of Grass (Φύλλα Χλόης) [ποίηση] | Αγγλική (ΗΠΑ) |
| 1857 | Gustave Flaubert (Γκυστάβ Φλωμπέρ) | Madame Bovary (Μαντάμ Μποβαρί) | Γαλλική |
| 1869 | Gustave Flaubert | L’Éducation sentimentale (Η αισθηματική αγωγή) | Γαλλική |
| 1861 | Charles Dickens (Τσάρλς Ντίκενς) | Great Expectations (Μεγάλες Προσδοκίες) | Αγγλική |
| 1865–1869 | Λέων Τολστόι | Πόλεμος και Ειρήνη | Ρωσική |
| 1886 | Λέων Τολστόι | Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς | Ρωσική |
| 1877 | Λέων Τολστόι | Άννα Καρένινα | Ρωσική |
| 1866 | Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι | Έγκλημα και τιμωρία | Ρωσική |
| 1869 | Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι | Ο ηλίθιος | Ρωσική |
| 1872 | Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι | Οι δαιμονισμένοι | Ρωσική |
| 1880 | Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι | Αδελφοί Καραμαζώφ | Ρωσική |
| 1871 | George Eliot (Τζορτζ Έλιοτ) | Middlemarch (Μίντλμαρτς) | Αγγλική |
| 1879 | Henrik Ibsen (Χένρικ Ίψεν) | Et dukkehjem [Nora] (Ένα κουκλόσπιτο [Νόρα]) | Νορβηγική |
| 1884 | Mark Twain (Μαρκ Τουαίην) | Adventures of Huckleberry Finn (Οι περιπέτειες του Χάκλμπερι Φιν) | Αγγλική (ΗΠΑ) |
| 1886 | Αντόν Τσέχωφ | διηγήματα | Ρωσική |
| 1890 | Knut Hamsun (Κνουτ Χάμσουν) | Sult (Η πείνα) | Νορβηγική |
| 1901 | Thomas Mann(Τόμας Μαν) | Buddenbrooks (Οι Μπούντενμπρόοκς) | Γερμανική |
| 1924 | Thomas Mann (Τόμας Μαν) | Der Zauberberg (Το μαγικό βουνό ) | Γερμανική |
| 1904 | Joseph Conrad (Τζόζεφ Κόνραντ) | Nostromo | Αγγλική |
| 1913–27 | Marcel Proust (Μαρσέλ Προυστ) | À la recherche du temps perdu (Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο) | Γαλλική |
| 1913 | D. H. Lawrence (Ντ. Χ. Λώρενς) | Sons and Lovers (Γιοι και εραστές) | Αγγλική |
| 1918 | Λου Σιουν | Το ημερολόγιο ενός τρελού | Κινεζική |
| 1922 | James Joyce (Τζαίημς Τζόυς) | Ulysses (Οδυσσέας) | Αγγλική (Ιρλανδία) |
| 1923 | Italo Svevo (Ίταλο Σβέβο) | La Coscienza di Zeno (Η συνείδηση του Ζήνωνα) | Ιταλική |
| 1924 | Franz Kafka (Φραντς Κάφκα) | διηγήματα | Γερμανική |
| 1925 | Franz Kafka (Φραντς Κάφκα) | Der Prozess (Η Δίκη) | Γερμανική |
| 1926 | Franz Kafka (Φραντς Κάφκα) | Das Schloss (Ο Πύργος) | Γερμανική |
| 1925 | Virginia Woolf (Βιρτζίνια Γουλφ) | Mrs Dalloway (Η κυρία Νταλογουέη) | Αγγλική |
| 1927 | Virginia Woolf (Βιρτζίνια Γουλφ) | To the Lighthouse (Στο φάρο) | Αγγλική |
| 1929 | Alfred Döblin (Άλφρεντ Ντέμπλιν) | Berlin Alexanderplatz (Μπερλίν, Αλεξάντερπλατς) | Γερμανική |
| 1928 | Federico García Lorca (Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα) | Romancero gitano (Τσιγγάνικο τραγουδιστάρι) | Ισπανική |
| 1928 | Fernando Pessoa (Φερνάντο Πεσσόα) | Livro do Desassossego (Το βιβλίο της ανησυχίας) | Πορτογαλική |
| 1929 | William Faulkner (Γουίλιαμ Φώκνερ) | The Sound and the Fury (Η βουή και η αντάρα) | Αγγλική |
| 1936 | William Faulkner (Γουίλιαμ Φώκνερ) | Absalom, Absalom! (Αβεσσαλώμ, Αβεσσαλώμ !) | Αγγλική |
| 1930–32 | Robert Musil (Ρόμπερτ Μούζιλ) | Der Mann ohne Eigenschaften (Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες) | Γερμανική |
| 1932 | Louis-Ferdinand Céline (Λουί-Φερντινάντ Σελίν) | Voyage au bout de la nuit (Ταξίδι στο τέλος της νύχτας) | Γαλλική |
| 1934–35 | Halldór Laxness (Χαλντόρ Λάξνες) | Sjálfstætt fólk (Ανεξάρτητοι άνθρωποι) | Ισλανδική |
| 1942 | Albert Camus (Αλμπέρ Καμύ) | L’Étranger (Ο Ξένος) | Γαλλική |
| 1944 κ.ε. | Jorge Luis Borges (Χόρχε Λουίς Μπόρχες) | Ficciones (Ιστορίες) | Ισπανική (Αργεντινή) |
| 1945 | Astrid Lindgren (Άστριντ Λίντγκρεν) | Pippi Långstrump (Πίπη η Φακιδομύτη) | Σουηδική |
| 1946 | Νίκος Καζαντζάκης | Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά | Νεοελληνική |
| 1949 | George Orwell (Τζορτζ Όργουελ) | Nineteen Eighty-Four (Χίλια ενακόσια ογδόντα τέσσερα) | Αγγλική |
| 1951–53 | Samuel Beckett (Σάμιουελ Μπέκετ) | Molloy, Malone Meurt, L’Innommable (Μολλόυ, Ο Μαλόν πεθαίνει, Ο ακατονόμαστος –τριλογία) | Γαλλική, Αγγλική (Ιρλανδία) |
| 1951 | Marguerite Yourcenar (Μαργκερίτ Γιουρσενάρ) | Mémoires d’Hadrien (Αδριανού απομνημονεύματα) | Γαλλική |
| 1952 | Ernest Hemingway (Έρνεστ Χέμινγουεϊ) | The Old Man and the Sea (Ο Γέρος και η Θάλασσα) | Αγγλική |
| 1954 | Γιασουνάρι Καβαμπάτα | Ο ήχος του βουνού | Ιαπωνική |
| 1955 | Vladimir Nabokov (Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ) | Lolita (Λολίτα) | Αγγλική (ΗΠΑ) |
| 1955 | Juan Rulfo (Χουάν Ρούλφο) | Pedro Páramo (Πέδρο Πάραμο) | Ισπανική (Μεξικό) |
| 1956 | João Guimarães Rosa (Χοάο Γκιμαράες Ρόζα) | Grande Sertão: Veredas (Μεγάλοι δρυμοί : Μονοπάτια) | Πορτογαλική (Βραζιλία) |
| 1958 | Chinua Achebe (Τσινούα Ατσέμπε) | Things Fall Apart (Τα πράγματα καταρρέουν) | Αγγλική (Νιγηρία) |
| 1959 | Ναγκίμπ Μαχφούζ | Τα παιδιά του Γκεμπελάουι | Αραβική (Αίγυπτος) |
| 1952 | Paul Celan (Πωλ Σελάν) | Mohn und Gedächtnis (Παπαρούνα και μνήμη) [ποίηση] | Γερμανική |
| 1952 | Ralph Ellison (Ραλφ Έλλισον) | Invisible Man (Αόρατος άνθρωπος) | Αγγλική (ΗΠΑ) |
| 1959 | Günter Grass (Γκύντερ Γκρας) | Die Blechtrommel (Το τενεκεδένιο ταμπούρλο) | Γερμανική |
| 1962 | Doris Lessing (Ντόρις Λέσινγκ) | The Golden Notebook (Το χρυσό σημειωματάριο) | Αγγλική |
| 1967 | Gabriel García Márquez (Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες) | Cien años de soledad (Εκατό Χρόνια Μοναξιάς) | Ισπανική (Κολομβία) |
| 1985 | Gabriel García Márquez (Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες) | El amor en los tiempos del cólera (Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας) | Ισπανική (Κολομβία) |
| 1971 | Ταγέμπ Σαλίχ | Η εποχή της μετανάστευσης στο Βορρά | Αραβική (Σουδάν) |
| 1974 | Elsa Morante (Έλσα Μοράντε) | La storia (Η ιστορία) | Ιταλική |
| 1981 | Salman Rushdie (Σαλμάν Ρασντί) | Midnight’s Children (Τα παιδιά του μεσονυκτίου) | Αγγλική |
| 1987 | Toni Morrison (Τόνι Μόρρισον) | Beloved (Αγαπημένη) | Αγγλική (ΗΠΑ) |
| 1995 | José Saramago (Ζοζέ Σαραμάγκου) | Ensaio sobre a cegueira (Δοκίμιον περί της τυφλότητος) | Πορτογαλική |
a
• Πρώτα σε αγνοούν, μετά σε κοροϊδεύουν, μετά σε πολεμούν, μετά τους νικάς.
• Πρέπει να ζούμε σαν να πρόκειται να πεθάνουμε αύριο και να μελετάμε σαν να πρόκειται να ζήσουμε για πάντα.
• Η ελευθερία δεν αξίζει τίποτα αν δεν συμπεριλαμβάνει την ελευθερία να κάνεις λάθη.
• Η ικανότητα να συγχωρείς είναι προσόν του δυνατού. Οι αδύναμοι ποτέ δεν συγχωρούν.
• Ένα «όχι» που βγήκε από μια βαθιά πεποίθηση, είναι πολύ καλύτερο -και πιο μεγαλειώδες- από ένα «ναι» που ειπώθηκε για να ευχαριστήσει ή, χειρότερα, για να αποφύγει φασαρίες.
• Τη μέρα που η δύναμη της αγάπης θα υπερνικήσει την αγάπη της δύναμης, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη.
• Μια θρησκεία που δεν λαμβάνει υπόψη της πρακτικά ζητήματα και δεν βοηθάει στη λύση τους, δεν είναι θρησκεία.
• Ο φόβος έχει κάποια χρησιμότητα, η δειλία όμως δεν έχει καμία.
• Κανείς δεν μπορεί να με πληγώσει χωρίς τη συγκατάθεσή μου.
• Δικαιώματα που δεν προκύπτουν από ένα καθήκον που επιτελέσαμε καλά, δεν αξίζουμε να τα έχουμε.
• Τι γνώμη έχω για το Δυτικό πολιτισμό; Νομίζω πως θα ήταν καλή ιδέα.
• Είμαι έτοιμος να πεθάνω, αλλά δεν υπάρχει σκοπός για τον οποίο να είμαι έτοιμος να σκοτώσω.
• Είναι καλύτερα να στέκεσαι όρθιος με σπασμένο και μπανταρισμένο κεφάλι, από το να σέρνεσαι με την κοιλιά για να γλιτώσεις το κεφάλι σου.
• Πρέπει να είσαι η αλλαγή που θέλεις να έρθει.
• Ο θυμός και η έλλειψη ανοχής είναι εχθροί της ορθής κρίσης.
• Αυτοί που ξέρουν πώς να σκέφτονται δεν χρειάζονται δασκάλους.
• Σχεδόν ό,τι κάνεις είναι ασήμαντο, αλλά είναι σημαντικό να το κάνεις.
• Ένας άνθρωπος είναι το σύνολο των πράξεών του. Τι έχει κάνει, τι μπορεί να κάνει. Τίποτε άλλο.
• Ευτυχία είναι όταν αυτά που σκέφτεσαι, αυτά που λες και αυτά που κάνεις, βρίσκονται σε αρμονία.
• Είναι λάθος να παίρνεις υποχρεωτικά για λάθος εκείνο που δεν καταλαβαίνεις
• Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων.
• Μ’ αρέσει ο Χριστός σας. Δεν μ’ αρέσουν οι χριστιανοί σας. Οι χριστιανοί σας είναι τόσο διαφορετικοί από τον Χριστό.
• Αυτοί που λένε πως η θρησκεία δεν έχει σχέση με την πολιτική, δεν ξέρουν τι είναι η θρησκεία.
• Η χρήση βίας μπορεί να φαίνεται καμιά φορά ότι κάνει καλό, το καλό αυτό όμως είναι προσωρινό, ενώ το κακό που προξενεί είναι μόνιμο.
• Η υγιής δυσαρέσκεια είναι προάγγελος της προόδου.
• Είναι καλύτερα να είμαστε βίαιοι, αν έχουμε βία μέσα μας, παρά να φοράμε το μανδύα της μη-βίας για να καλύψει την ανικανότητά μας.
Η δράση δηλώνει τις προτεραιότητες.
• Το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» είναι ότι θα καταλήξει να κάνει όλον τον κόσμο τυφλό.
• Οι υπερβολικοί έπαινοι προσβάλλουν. Είσαι αναγκασμένος να πεις πως δεν τους αξίζεις.
• Η αλήθεια ποτέ δεν βλάπτει έναν σκοπό που είναι δίκαιος.
• Ένας αδύναμος άνθρωπος είναι δίκαιος μόνο κατά τύχη. Ένας δυνατός, μη-βίαιος άνθρωπος είναι άδικος μόνο κατά τύχη.
• Ένα λάθος δεν γίνεται αλήθεια επειδή είναι ευρέως διαδεδομένο, ούτε η αλήθεια γίνεται λάθος επειδή δεν τη βλέπει κανείς.
• Ο μόνος τύραννος που δέχομαι είναι η σκληρή φωνή μέσα μου.
• Η μη-βία προϋποθέτει διπλή πίστη: πίστη στο Θεό και πίστη στον άνθρωπο.
• Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να είναι ελεύθερος και στο κλουβί της φυλακής του.
Δελτίο Τύπου
Παγκόσμια Ημέρα του Παιδιού
“Συναυλία για τα Παιδιά της Αγκαλιάς”
Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2013 , ώρα 20:00
Θέατρο REX
Στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας του παιδιού διοργανώνεται Μουσική Συναυλία τη Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2013, στο Θέατρο REX.
Τα έσοδα θα διατεθούν για την κάλυψη των αναγκών των οικογενειών της Αγκαλιάς για να εξασφαλιστεί το γάλα και τα είδη διατροφής των παιδιών.
Η συναυλία γίνεται με την ευγενική συμμετοχή των καλλιτεχνών και τη χορηγία του Θεάτρου Rex.
Καλλιτέχνες: Αγάθωνας Ιακωβίδης – Μάκης Σταμούλης (Τζιβαέρι) – Βασίλης Κωνσταντινίδης (IDOLS) – Τάκης Αντωνιάδης – Βιβή Κίτσου – Σταύρος Σιόλας – Στέλιος Μακ, Μάκης Τσιγάντες – TRISTAN – Χορωδία Ομίλου Καλλιθέας “Η Αρμονία” (Πρώην Χορωδία Φάρου Τυφλών Καλλιθέας) – Ορχήστρα : The Letrafons
Σκηνοθεσία : Κώστας Υφαντής
Ώρα έναρξης: 20.00
Θέατρο Rex (Σκηνή Μ. Κοτοπούλη), Πανεπιστημίου 48, Αθήνα
Τιμές εισιτηρίων: 10, 15, 20, 30 €
Προπώληση: Ticket Services – Πανεπιστημίου 39 Στοά Πεσμαζόγλου, PUBLIC,
Ένα παράξενο βιβλίο. Ένα βιβλίο για τη γέννηση του σύγχρονου θεάτρου όπως το ξέρουμε. Διαδραματίζεται στην Αγγλία γύρω στο 1370 και πρωταγωνιστεί μια ομάδα θεατρίνων. Εκείνη την εποχή όταν οι άνθρωποι έλεγαν θέατρο εννοούσαν κυρίως αναπαραστάσεις αποσπασμάτων της Βίβλου. Εκείνη την εποχή περίπου περνάνε από την εκκλησία στους δρόμους αλλά σιγά σιγά γεννιέται και μια καινούρια μορφή θεάτρου που μιλάει πλέον για τα προβλήματα των καθημερινών ανθρώπων. « Αντιπαρατάσσοντας μια ελευθερία κινήσεων και λόγου που είχε τις ρίζες της στους μεγάλους ρωμαίους και έλληνες κωμωδιογράφους στο βαρύ θρησκευτικό κλίμα των πρώιμων και μέσων μεσαιωνικών χρόνων προαναγγέλλοντας έτσι την Αναγέννηση όπως λέει η μεταφράστρια Μαρία Τσάτσου. Είναι από τις λίγες φορές που η ανάγνωση αυτής της σύντομης εισαγωγής πριν την ανάγνωση του μυθιστορήματος είναι απαραίτητη.
Γενικά το βιβλίο είναι γραμμένο με ένα λιτό τρόπο που μερικές φορές ξενίζει αλλά νομίζω ότι σε βάζει τέλεια στην ατμόσφαιρα της εποχής. Οι κλυδωνισμοί του πολιτικού συστήματος παίζουν μεγάλο ρόλο επίσης αλλά αυτό που ενδιαφέρει κυρίως είναι πως στήνεται για πρώτη φορά ένα θεατρικό έργο με πολύ αυτοσχεδιασμό και μέσα από τις συζητήσεις των μελών του θιάσου. Ο αφηγητής της ιστορίας είναι ένας μοναχός, βοηθός διακόνου σε ένα ναό. Όμως το σκάει από το ναό πράγμα και φεύγει από την επικράτεια του άρχοντα του πράγμα που μπορεί να οδηγήσει στη σύλληψη του. Για να κάνει τα πράγματα χειρότερα πάει και κολλάει σε μια ομάδα θεατρίνων και μάλιστα παίρνει μέρος σ’ένα έργο που ξεφεύγει από τα Θρησκευτικά Δράματα που έπαιζαν μέχρι τώρα. Σε όλο το βιβλίο παρακολουθούμε τις αμφιβολίες του τις εσωτερικές διαμάχες και σκέψεις του. Κάπου προς το τέλος ένας Δικαστής τον ρωτάει με γνήσιο ενδιαφέρον «Είχες μια θέση, γράμματα ξέρεις. Μπορούσες να ελπίζεις σε προαγωγή. Τι σ’έκανε να φύγεις;»
Κι εκείνος απαντάει:
«Είμαι ή μάλλον ήμουνα βοηθός διακόνου στον Καθεδρικό ναό του Λίνκολ. Μου είχανε αναθέσει να αντιγράψω τον Όμηρο του Πιλάτου για έναν ευεργέτη, ένα έργο εξαιρετικά κουραστικό και πομπώδες. Ήταν Μάιος, τα πουλιά κελαηδούσαν έξω από το παράθυρο μου και ανθίζανε τα ρείκια.»
Για το Δικαστή αυτό είναι εντελώς ακατανόητο. Αυτός ποτέ δεν είχε παρόμοιες παρορμήσεις και γι αυτό είχε τη θέση που είχε. Στη ζωή όμως χρειάζονται και οι άλλοι άνθρωποι που έχουν το θάρρος να ακολουθούν τις παρορμήσεις τους και να γίνονται ηθοποιοί, μουσικοί, ζωγράφοι, καλλιτέχνες…
Και το βιβλίο τελειώνει κάπως έτσι:
«Ήξερα λίγο τον κόσμο, όπως το’χε καταλάβει και ο δικαστής, ήξερα όμως ότι μπορούμε να χάσουμε τους εαυτούς μας. Στους ρόλους που παίζουμε κι αν αυτό συνεχιστεί για πάρα πολύ μεγάλο διάστημα δε θα βρούμε το δρόμο για να γυρίσουμε πάλι πίσω. Όταν ήμουνα βοηθός διακόνου και αντέγραφα τον Όμηρο…νόμιζα ότι υπηρετώ το Θεό αλλά το μόνο που έκανα ήταν να ενεργώ σύμφωνα με τις οδηγίες του Επισκόπου, που είναι ο σκηνοθέτης όλου αυτού του θιάσου του Καθεδρικού Ναού. Εγώ έπαιζα το ρόλο ενός μισθωτού αντιγραφέα, αλλά δεν το’ξερα, νόμιζα ότι αυτό είναι ο πραγματικός εαυτός μου. Ο Θεός δε υπηρετείται με την αυταπάτη. Η παρόρμηση να το σκάσω δεν ήτανε απερισκεψία, αλλά η σοφία της ψυχής μου. Θα γινόμουν θεατρίνος και θα προσπαθούσα να διαφυλάξω την ψυχή μου….
από το annabooklover.wordpress.com
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 02/12/2012 05:45
Στις 13 Αυγούστου 2012 πέθανε η Γιούλα Ζουμπουλάκη, σε ηλικία 60 ετών, αδελφή του συγγραφέα και επί χρόνια διευθυντή της «Νέας Εστίας» Σταύρου Ζουμπουλάκη. Η αιτία θανάτου ήταν ο καρκίνος, αλλά από τα πολύ νεανικά χρόνια της η Γιούλα έπασχε από μια δύσκολη μορφή επιληψίας που δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί με κανένα φάρμακο. Στο βιβλίο του «Η αδερφή μου», που μόλις κυκλοφόρησε (εκδ. Πόλις), ο Σταύρος Ζουμπουλάκης αφηγείται τη σχέση του με την αδελφή του και την ασθένειά της. Είναι μια αυτοβιογραφική εξομολόγηση που θα τη χαρακτήριζα συνταρακτική – με απόλυτη επίγνωση ότι αυτή η λέξη μπορεί να ακούγεται υπερβολική και μελοδραματική. Η διαφορά με άλλα αυτοβιογραφικά βιβλία είναι ότι στην περίπτωση του Ζουμπουλάκη «αυτοβιογραφικό» δεν σημαίνει και «προσωπικό», δηλαδή κάτι που μένει στον στενό κύκλο του ιδιωτικού χώρου. Ο συγγραφέας προχωράει από το προσωπικό δράμα στον στοχασμό για την αρρώστια, τον πόνο, τον θάνατο, την πίστη, τη χαρά, την ευτυχία, έτσι ώστε στο τέλος αυτής της πυκνής αφήγησης των 69 σελίδων ο αναγνώστης να αισθάνεται λυτρωμένος – γιατί αναγνωρίζει και δικές του εμπειρίες ή δικές του σκέψεις.
Ο Μανόλης Πρατικάκης διηγείται το παρακάτω περιστατικό για τον Τάσο Λειβαδίτη:
Θα περιγράψω ένα περιστατικό σχετικά με δημοσίευση ποιημάτων του Λειβαδίτη σε περιοδικό, γιατί νομίζω ότι έχει ένα γενικότερο ενδιαφέρον, καθώς εμπλέκονται σ’ αυτό και άλλοι σημαντικοί ποιητές. Το 1988 ήταν τα δεκάχρονα του περιοδικού «Το Δέντρο» και στο πανηγυρικό τεύχος ο Μαυρουδής και ο Γουδέλης θέλησαν να τιμήσουν τον Λειβαδίτη, με πρωτοσέλιδα ανέκδοτα ποιήματά του.
Ο Μαυρουδής γνώριζε την φιλία μου με τον Λειβαδίτη και με παρακάλεσε να μεσολαβήσω για τη συγκατάθεσή του και να έρθουν τα πρωτότυπα κείμενα στα χέρια τους. Πράγματι τηλεφώνησα στον Λειβαδίτη, του εξήγησα την πρόθεση του περιοδικού και εκείνος συμφώνησε. Συναντηθήκαμε στο σπίτι του και μου έδωσε τα ποιήματα, τα οποία και έδωσα στο «Δέντρο». Το περιοδικό όμως είχε ζητήσει συνεργασία, για το ίδιο, πανηγυρικό τεύχος και από τους Ρίτσο, Καρούζο, Βρεττάκο, κ.λ.π. Προσωπικά αγνοούσα τα ονόματα των άλλων συνεργατών πλην του Λειβαδίτη. Δέκα μέρες, περίπου, αργότερα με παίρνει τηλέφωνο ο Λειβαδίτης. Άρχισε διστακτικά να μου λέει ότι δεν ήταν απαραίτητο να μπουν «πρώτα» τα ποιήματά του, και κάτι τέτοια. Του απάντησα ότι η επιλογή ήταν πηγαία, ότι «ήταν μια επιλογή εκτίμησης και αγάπης σ’ εσένα και το έργο σου» κ.λ.π. «Καλά παιδί μου», απάντησε, όπως συνήθιζε με τους φίλους του. Την επόμενη άλλο τηλεφώνημα, γύρω από το ίδιο θέμα με αυξανόμενη αγωνία. Παρά τις εξηγήσεις μου, που προς το παρόν τον έπειθαν, επανερχόταν εναγωνίως. Όταν τον ρώτησα αν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος, απάντησε αρνητικά. Όμως όπως έμαθα αργότερα, υπήρχε. Στο μεταξύ ο Νίκος Καρούζος, αυτός ο σπουδαίος ποιητής, φίλος επίσης, και με πιο συχνές συναντήσεις, είχε μάθει τη μεσολάβησή μου για τα ποιήματα του Λειβαδίτη στο «Δέντρο». Με παίρνει, λοιπόν, έξαλλος, σ’ ένα μεταμεσονύχτιο τηλεφώνημα, βρίζοντας τους υπεύθυνους του περιοδικού και αφήνοντας αρκετές αιχμές για τη δική μου μεσολάβηση. «Τον Φίλο σου τον Λειβαδίτη», όπως έλεγε συχνά με κάποια ζηλόφθονη σκοπιμότητα. Πάνω από μισή ώρα φώναζε με ένα βάναυσο επίμονο, δαιμονικό αλλά συγκρατημένο λόγο: «κανείς ζωντανός δεν μπορεί να προηγηθεί από μένα, να το πεις στους φίλους σου, στον άθλιο Μαυρουδή και τον τρισάθλιο Γουδέλη, ας μην τολμήσουν…σαράντα χρόνια τώρα μου χρωστάει η Ελλάδα…κανένας ζωντανός», επαναλάμβανε για πολλοστή φορά ως συνήθιζε, «μόνο οι νεκροί μπορούν να προηγηθούν, μόνο οι νεκροί», κ.ο.κ. Προσπάθησα μάταια να τον καθησυχάσω. Επαναλάμβανε σαν από μαγνητόφωνο τις ίδιες ακριβώς φράσεις, σα μια οργισμένη μηχανή που ήξερε να χρησιμοποιεί μόνο αυτές τις λέξεις, με αυτήν την αλληλουχία, με την ίδια αδιάλειπτη οξύτητα και οργή. Συμφωνήσαμε να συναντηθούμε την επομένη. «Αλλά οι άθλιοι ας μην τολμήσουν» ήταν η επωδός. Όταν έκλεισε ήρθε μπροστά μου η ήρεμη, καλοσυνάτη μορφή του Λειβαδίτη, ο διακριτικός, γεμάτος δισταγμούς λόγος του, που «απαιτούσε» ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που απαιτούσε ο μαινόμενος Καρούζος. Τι διαφορά! Έβλεπα μπροστά μου δυο ειδών παραλογισμούς, που μόνο από καλλιτέχνες μπορούσαν να εκφραστούν. Όταν αργότερα βρέθηκα στο σπίτι του Λειβαδίτη, σε μια στιγμή που εκείνος έλειπε, η γυναίκα του η Μαρία, πολύ εμπιστευτικά μου αποκάλυψε ότι ο Τάσος δεν θέλει να είναι πρωτοσέλιδο «γιατί θα στεναχωρηθεί και θα θυμώσει ο Γιαννάκης», δηλ. ο Ρίτσος, μου είπε χαμηλόφωνα. Και πρόσθεσε, σχεδόν φοβισμένη: «Έχει κάνει και τρεις μήνες να του πει καλημέρα, σε κάποιες ανάλογες περιπτώσεις. Πρέπει όλα να περνούν από την έγκρισή του. Ο Τάσος τον σέβεται, τον θεωρεί δάσκαλό του, αν κι εκείνος δεν παύει ποτέ να μας το υπενθυμίζει, αλλά και τον φοβάται. Συχνά για τέτοια, τον κρατά σε καραντίνα, πράγμα που ο γλυκός μου ο Τάσος, δεν μπορεί να αντέξει. Εσύ ξέρεις πόσο καλός και πόσο εύθραυστος είναι. Ο Ρίτσος έμαθε για το πρωτοσέλιδο του «Δέντρου» και ήδη μας έκανε αρκετούς υπαινιγμούς, ξέρει εκείνος τον τρόπο», πρόσθεσε. Ήταν η Τρίτη κατά σειρά έκπληξή μου.
Όταν την επομένη μου τηλεφώνησε ο Λειβαδίτης, για το γνωστό θέμα, του είπα, σχεδόν, οργισμένος. «Ε, ως εδώ, Τάσο. Τα ποιήματά σου θα μπουν πρωτοσέλιδο. Οι τιμές και τα πρωτοσέλιδα του Ρίτσου δεν μετριούνται. Δεν έχεις δικαίωμα να αποποιηθείς μια τιμή που σου κάνει ένα περιοδικό. Μη με ξαναπάρεις γι’ αυτό το θέμα, τέρμα και τελεία. Ο Ρίτσος έχει μπουχτίσει, αλλά παραμένει άπληστος. Ως εδώ». Φαίνεται ότι η οργή μου τον ανακούφισε. Καταλάβαινε επίσης πως είχα αντιληφθεί την πηγή της αγωνίας του. Και ότι με είχε εξοργίσει η αιτία αυτής της αγωνίας, αυτή η καταπιεστική μηχανή, η ρετουσαρισμένη με τόσο τέλεια και ατελείωτη απρέπεια, στο όνομα της φιλίας και της ιδεολογικής ανιδιοτελούς συντροφικότητας – τι κούφιες λέξεις!
Σ’ αυτό το περιστατικό η μοίρα θέλησε να παίξει ένα μακάβριο παιχνίδι. Πριν κυκλοφορήσει το τεύχος του «Δέντρου» με τη συνεργασία αυτών των κορυφαίων ποιητών, ο Λειβαδίτης εισάγεται στο Γενικό Κρατικό Αθηνών, και μετά από δύο εξάωρα χειρουργεία για ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, στα οποία, με παράκληση του ποιητή, ήμουν παρών, πεθαίνει. Ένας τεράστιος, απρόβλεπτος θρόμβος (μοναδικός στα χρονικά της Αγγειοχειρουργικής κλινικής), έφραξε το μόσχευμα και παρά τις απέλπιδες προσπάθειες, κατέληξε. Φαντάζομαι ότι ο Καρούζος θα έμεινε άναυδος. Τώρα πια θα μπορούσαν άνετα να τεθούν σε εφαρμογή οι αφορισμοί του. «Οι νεκροί προηγούνται». Τον είχε προλάβει η πραγματικότητα. Και φυσικά, ούτε ο Ρίτσος θα τολμούσε να απαιτήσει υπακοή από τον νεκρό «μαθητή» και σύντροφο στους αγώνες και την τέχνη. Όταν αργότερα συνάντησα τον Καρούζο στο γνωστό στέκι της πλατείας Μαβίλη, μου επανέλαβε μ’ εκείνη τη βραχνή μεταλλική φωνή του «οι νεκροί όντως προηγούνται…είδες φίλε μου τι παιχνίδι μας έπαιξε η τύχη;». Μόνο που τώρα η φωνή του είχε ένα ράγισμα, ένα θάμπωμα. Εκείνη την στιγμή κατάλαβα ότι αισθάνθηκε τον παραλογισμό του και ότι είχε ίσως την υποψία ότι με την άγρια εμμονή του οδήγησε (σε επίπεδο μεταφυσικής) τα πράγματα, έτσι, που να προηγηθεί ο Λειβαδίτης, αλλά όχι βέβαια ζωντανός.
Στο σπίτι του νεκρού πια Λειβαδίτη είχαμε μαζευτεί πολλοί. Ήταν εκεί και ο Ρίτσος. Έκλαιγε σπαρακτικά, με λυγμούς, απογυμνωμένος. Γέρος όσο ποτέ. Χωρίς κανένα φτιασίδι. Δίχως να σκέφτεται πως θα τον δει χωρίς τις προσωπίδες του ο κόσμος. Αφάνταστα γέρος, εύθραυστος και πελιδνός, αυτός με τις παλιές συντεταγμένες σοσιαλιστικές του βεβαιότητες με το αγέρωχο επιτηδευμένο ύφος που μας δήλωνε πόσο μακριά στεκόταν από ευτέλειες και ματαιοδοξίες. Ήταν καθισμένος εκεί, ένα θλιβερό ανθρώπινο κουρέλι με πραγματικούς λυγμούς και αληθινά δάκρυα. Πρώτη φορά τον έβλεπα αυθεντικό και γνήσιο. Ήταν η κατάρρευση ενός μύθου. Εκμηδενισμένος, ξένος προς το ποιητικό του σώμα. Έκλαιγε για όλους και για όλα που είχαν καταρρεύσει και προ πάντων για τον ίδιο. (Βρισκόμαστε στο 1989 που μόλις είχε καταρρεύσει η Σοβιετική ΄Ενωση, ο Τσαουσέσκου, κ.λ.π.). Έκλαιγε μπροστά στο θάνατο ενός αληθινά Αγγελικού ποιητή.
Που δεν ήξερε τι θα πει μικρότητα.
Αθήνα, Μανόλης Πρατικάκης
ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ, Τεύχος 140, Απρίλιος- Ιούνιος 2008.
αντιγραφή από το http://gianniszelianaios.blogspot.com/2008/04/blog-post.html
από το logomnimon.wordpress.com
Ο Μίκης Θεοδωράκης θυμάται τα χρόνια που ήταν μαθητής, κατά τη διάρκεια της κατοχής στην Τρίπολη: Στην τάξη μας, οι μαθητές είχαν χωριστεί σε τρεις κατηγορίες. Στην πρώτη ήταν αυτοί που πεινούσαν και λιποθυμούσαν πάνω στο θρανίο. Στη δεύτερη αυτοί που πεινούσαν χωρίς να λιποθυμούν. Και στην τρίτη, αυτοί που τρώγανε όσο ποτέ στη ζωή τους, γιατί οι πατεράδες τους ήταν αγρότες, μαυραγορίτες ή και τα δύο. Εμείς οι πεινασμένοι, της πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, αποφασίσαμε να βάλουμε τέρμα σ’ αυτήν την κατάσταση. Οργανωθήκαμε και μια μέρα ανακοινώσαμε στην τάξη ότι είναι απαράδεκτο οι μισοί να παχαίνουν και οι μισοί να πεθαίνουν της πείνας. Οι χωριάτες έβαλαν τις φωνές. Είχαν και τον αέρα που τους έδινε η σωματική τους ευρωστία. Όμως εμείς ήμαστε οι περισσότεροι και οι αποφασισμένοι για όλα. Είπαμε: “Δεν μπαίνει κανείς στην τάξη, αν δεν βάλει τρόφιμα (πατάτες, αλεύρι, σταφίδα, αυγά) στο καλάθι που θα βρίσκεται μπροστά στην πόρτα”. Την άλλη μέρα, δυο τρεις έφεραν τρόφιμα. Οι άλλοι πήγαν να περάσουν με το ζόρι. Έπεσε ξύλο. Όταν μάθανε οι καθηγητές τα καθέκαστα, τήρησαν ουδετερότητα για το φόβο των Ιταλών. Τελικά όλοι “πλήρωναν” τα αναγκαστικά “διόδια”. Μοιράζαμε τα τρόφιμα στους σκελετωμένους συμμαθητές μας. Σε λίγο όλο το γυμνάσιο έκανε το ίδιο. Έτσι, εκείνη τη χρονιά δεν είχαμε θύματα από την πείνα. Και όταν λέω θύματα, δεν εννοώ μόνο το θάνατο, αλλά και τις βαριές αρρώστιες που προκαλεί η έλλειψη τροφής.
“ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ Α΄” Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
από το logomnimon.wordpress.com
