Ο (rain dance) είναι τελετουργικός χορός που έχει σκοπό να προκαλέσει βροχή και να εξασφαλίσει την προστασία των σπαρτών.
Διάφορες εκδοχές χορών της βροχής μπορούν να εντοπιστούν σε πολλούς πολιτισμούς, από την Αρχαία Αίγυπτο έως συγκεκριμένες φυλές Αυτοχθόνων Αμερικάνων. Κάποιες παραλλαγές του μπορούν ακόμα να εντοπιστούν στα Βαλκάνια του 20ου αιώνα, σε ένα τελετουργικό που είναι γνωστό ως Παπαρούντα (Paparuda) στη Ρουμανία ή Περπερούνα (Perperuna) στα Σλαβικά.
Η φυλή Τσέροκι, μια φυλή Αυτοχθόνων Αμερικανών από τις Νοτιοανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, που περιλαμβάνουν τα Νότια Απαλάχια, εκτελούσαν το χορό της βροχής τόσο για να προκαλέσουν τη βροχόπτωση όσο και να καθαρίσουν τα κακά πνεύματα από τη γη[1]. Ο θρύλος της φυλής λέει ότι η βροχή που προκαλείται από τον χορό της φυλής περιέχει τα πνεύματα των παλιών αρχηγών της φυλής, οι οποίοι πέφτοντας πολεμούν τα κακά πνεύματα στην μετάβαση μεταξύ της πραγματικότητας μας και του κόσμου των πνευμάτων[2]. Θεωρούνταν επίσης ότι κάποιοι χοροί μπορούσαν να εμπνεύσουν τους συμμετέχοντες και το κοινό ώστε να μοιραστούν ασυνήθιστες και ακραίες πράξεις λατρείας.
Μία ιστορία από τους αυτόχθονες των Ηνωμένων Πολιτειών παρέχει μία εκδοχή για το πώς ο όρος «χορός της βροχής». Σύμφωνα με την ιστορία, κατά τη διάρκεια της μετατόπισης των Αυτοχθόνων Αμερικανών, συγκεκριμένες θρησκευτικές τελετές, μεταξύ των οποίων ο Χορός της Βροχής και ο Χορός των Φαντασμάτων, απαγορεύτηκαν από την κυβέρνηση. Οι φυλές στις καταπιεσμένες περιοχές ήταν απαγορευμένος ο Χορός του Ήλιου. Οι Γουιντιγκόκαν (Windigokan), μία κατ’ όνομα καββαλιστική σέκτα που έφερε το παρατσούκλι «οι καθυστερημένοι άνθρωποι»[3] έγινε γνωστή λέγοντας στους ομοσπονδιακούς αντιπρόσωπους ότι ο χορός που χόρευαν δεν ήταν ο Χορός του Ήλιου αλλά ο Χορός της Βροχής, γλυτώνοντας έτσι την ποινική δίωξη ή την ομοσπονδιακή παρέμβαση.
Η Τζούλια Μ. Μπουτρέ (Julia M. Butree), σύζυγος του Έρνεστ Τόμπσον Σέτον (Ernest Thompson Seton), στο βιβλίο[4] της αναφέρει τον Χορό της Βροχής των Ζούνι, μεταξύ των άλλων Ινδιάνικων χορών[5].
Κατά τη διάρκεια της τελετής φοριούνται φτερά και τιρκουάζ πέτρες που συμβολίζουν τον αέρα και τη βροχή αντίστοιχα. Πολλές παραδόσεις του Χορού της Βροχής διεσώθησαν στο πέρασμα της ιστορίας από προφορικές παραδόσεις[6].
Σε μία πρώιμη μορφή μετεωρολογίας, οι Ινδιάνοι των μεσοδυτικών περιοχών των σημερινών ΗΠΑ συχνά παρατηρούσαν και ακολουθούσαν γνωστά καιρικά μοτίβα ενώ παράλληλα προσφέρονταν να χορέψουν το χορό της βροχής στους μετοίκους με αντάλλαγμα την ανταλλαγή αγαθών. Αυτό έχει καταγραφεί περισσότερο μεταξύ των Ινδιάνικων φυλών Οσάγκε (Osage) καιΚιουαπάου (Quapaw) του Μιζούρι και του Αρκάνσας.
Από wikipedia
Φαντασία
«Κέντρο της κοινωνίας, όπως και κέντρο της ιστορίας, είναι το ριζικό φαντασιακό της ανθρωπότητας που αυτοανελίσσεται και αυτοαναπτύσσεται»
Για τον Καστοριάδη, η φαντασία είναι το χαρακτηριστικό το οποίο διαφοροποιεί τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα ζώα. Ο άνθρωπος δομεί και δομείται όχι βάσει φυσικών σημασιών, δηλαδή των ενστίκτων (όπως συμβαίνει με τα υπόλοιπα ζώα) αλλά βάσει φαντασιακών σημασιών. Το «περιβάλλον» το οποίο δομεί (και δομείται και ο ίδιος σε αυτό) «λειτουργεί» με τρόπο που ικανοποιεί τις ζωτικές του ανάγκες, οι οποίες δεν είναι μόνο οι ενστικτώδεις ανάγκες (τροφή, αναπαραγωγή, μηχανισμοί άμυνας), αλλά κυρίως φαντασιακές δημιουργίες (έρωτας, δόξα, πλούτος, εξουσία).Στην φαντασία οφείλεται η δημιουργία του πολιτισμού, όπως είναι η τέχνη, η φιλοσοφία και η επιστήμη, εκφάνσεις της πνευματικής φαντασιακής ιδιότητας του ανθρώπου, αλλά και της κοινωνίας, καθώς μέσω των θεσμών που είναι φαντασιακά αντικείμενα, οι κοινωνίες συντηρούνται και δι’ αυτών πορεύονται και αλλάζουν. Δεν μπορούμε να αφεθούμε πλήρως στην φαντασία μας, καθώς «δεν θα είχαμε επιβιώσει ως είδος»[2]. Με την δημιουργία των κοινωνιών των θεσμών η φαντασία «οριοθετήθηκε», αλλά και καταστάλθηκε.Η φαντασία, λοιπόν στη σκέψη του Καστοριάδη, συλλαμβάνεται ως μια πρωτογενής δύναμη με κύρια χαρακτηριστικά τον απεριόριστο εγωισμό και τον ναρκισσισμό και έκφανσή της, τη δημιουργία.
Ριζικό και κοινωνικό φαντασιακό
Ο Καστοριάδης συλλαμβάνει την φύση του ανθρώπου με βάση την ικανότητα του να δημιουργεί. Αυτή την ικανότητα του για δημιουργία και αυτοδημιουργία την αναγάγει στην φαντασία και στο φαντασιακό. Δημιουργία νέων μορφών, ανάδυση του καινούριου, μέσω και δια μέσω του ήδη υπάρχοντος. Το ριζικό φαντασιακό ως άτομο είναι ψυχή αλλά και κοινωνία. Υπάρχει μόνο εντός και δια της κοινωνίας, κάνοντας έτσι λόγο μόνο για κοινωνικό άτομο. Έτσι ο Καστοριάδης, εισάγει μια οντολογία του ανθρώπου με βάση την φαντασία και το φαντασιακό, το ριζικό και το κοινωνικό.Το ριζικό φαντασιακό καθορίζεται από την κοινωνία, καθώς στην κοινωνικό-ιστορική δημιουργία συναντώνται έννοιες όπως θεσμοί, ήθη, έθιμα που δεν είναι δοσμένες από έναν εξωγενή παράγοντα αλλά αποτελούν την κοινωνικό-ιστορική εξέλιξη της ανθρωπότητας. Το άτομο κοινωνικοποιείται στο βαθμό που εσωτερικεύει τους θεσμούς της κοινωνίας, που αποτελεί δομικό της στοιχείο (εκκοινωνισμός της ψυχής). Η φαντασία του καθορίζεται από ένα φαντασιακό, δημιουργία της κοινωνικής θέσμισης, η οποία περιλαμβάνει κοινωνικές φαντασιακές σημασίες που καθορίζουν το φαντασιακό της κοινωνίας, δηλαδή το κοινωνικό φαντασιακό – η θεσμίζουσα κοινωνία. «το ριζικό φαντασιακό είναι ως κοινωνικο-ιστορικό και ως ψυχή/σώμα. Ως κοινωνικό – ιστορικό είναι ανοιχτός ποταμός του ανώνυμου συλλογικού· ως ψυχή/σώμα, είναι ρους παραστασιακός/αισθηματικός/προθεσιακός. Ότι μέσα το κοινωνικό ιστορικό είναι θέση, δημιουργία, οντοπραξία, το καλούμε κοινωνικό φαντασιακό με την πρώτη έννοια του όρου ή θεσμίζουσα κοινωνία. Ότι στην ψυχή/σώμα είναι γι’ αυτή θέση, δημιουργία, οντοπραξία, το καλούμε ριζική φαντασία»[3] .Στη σκέψη του φιλοσόφου, το μάγμα σημασιών διαμορφώνει την ψύχη/σώμα του ατόμου, «Αυτός ο ιστός είναι αυτό που ονομάζω μάγμα των κοινωνικών φαντασιακών σημασιών, που φέρονται από την, και ενσαρκώνονται στην, θέσμιση της δεδομένης κοινωνίας και που όντως ειπείν της δίνουν ζωή»[4]. Αυτό το οποίο «δίνει» η κοινωνία στα «μέλη» της –θεσμοί, θεός, κράτος, έθνος κτλ- και που διαμορφώνει τον ψυχικό κόσμο του ατόμου, αλλά και το άτομο δύναται να αλλοιώσει το μάγμα των κοινωνικών σημασιών.Το μάγμα σημασιών[5] δομείται και αναδομείται συνεχώς με διαφορετική ένταση και αυτή η αλλοίωση είναι εξαιρετικά σπάνια. Όπως προαναφέρθηκε, η φαντασία «περιορίζεται» αλλά και «καταπνίγεται» από το μάγμα των κοινωνικών σημασιών. Η αλλοίωση του θα επιτευχθεί με την απελευθέρωση της ριζικής φαντασίας της ψυχής από την επίδραση του μάγματος σημασιών. Αυτή η πράξη αποτελεί μια διαυγασμένη δραστηριότητα, μια αναστοχαστική λειτουργία του ατόμου και της κοινωνίας, εν τέλει και την αυτογνωσία τους.[6] Ο ίδιος ο Καστοριάδης «αναζήτησε» αυτή την αυτογνωσία σε συλλογικές δραστηριότητες που δύνανται να δημιουργήσουν έναν διαφορετικό τύπο κοινωνίας και έναν διαφορετικό τύπο ανθρώπου μια αυτόνομη ψυχική μονάδα εντός και δια μιας αυτόνομης/αυτοθεσμισμένης κοινωνίας. Στη σκέψη του τέτοιες μορφές ατομικής και συλλογικής διαυγασμένης δραστηριότητας είναι η ψυχανάλυση, η δημοκρατία και η φιλοσοφία .
Δημιουργία
Για τον Καστοριάδη η δημιουργία ανάγεται στο Χάος, στην Άβυσσο, το Απύθμενο (το Χάος, η Άβυσσος και το Απύθμενο είναι τα συστατικά του είναι, είναι το είναι ). Τη φιλοσοφική διάσταση του Χάους την συναντά για πρώτη φορά στην «Θεογονία» του Ησίοδου και αργότερα στον «Τιμαίο» του Πλάτωνα[7].Για τον Καστοριάδη χάος είναι η δημιουργία εκ του μηδενός (ex nihilo) και δεν συμβαίνει εν τω μηδενί (in nihilo) ούτε με το μηδέν (cum nihilo). Το ριζικά καινούργιο, η ανάδυση νέας μορφής συντελείται σε ένα ήδη καθορισμένο περιβάλλον, χρησιμοποιεί στοιχεία που υπάρχουν ήδη αλλά αυτή η νέα μορφή είναι εκ του μηδενός δημιουργία. Ο ίδιος γράφει «Και ονομάζω χάος ή άβυσσο αυτόν τον βασικό προσδιορισμό του είναι, που είναι, από την μια μεριά, το ανεξάντλητο του είναι και, από την άλλη η ικανότητα δημιουργίας »[8].Το Χάος λοιπόν είναι το είναι αλλά ταυτόχρονα είναι και κόσμος, αλλά «ο κόσμος της ζωής είναι ο κόσμος του νοήματος»[9] και εισερχόμαστε στην εσώτερη «ζωή», στην ψυχή. Το νόημα που δημιουργεί κάθε έμβιο όν είναι λειτουργικό, μια αλληλουχία με λειτουργικό νόημα που τείνει συνεχώς σε έναν σκοπό π.χ. την αυτοσυντήρηση. Στην ψυχή εξακολουθεί να υφίσταται το νόημα αλλά παύει να είναι λειτουργικό, καθώς η διαφορά έγκειται στο ότι στην ζωή αν υπάρχει νόημα υπάρχει και ταύτιση νοήματος σκοπού, ενώ στην ψυχή δεν υφίσταται η ταύτιση αυτή καθώς για την ψυχή νόημα έχει το φαντασιακό, δηλαδή οι κοινωνικές φαντασιακές σημασίες που ενσταλάζονται στην ψυχή του ατόμου, οι οποίες δημιουργούν και δημιουργούνται εντός και δια αυτής. «Η ανθρωπότητα αναδημιουργεί αυτό από το οποίο αναδύεται. Χάος ψυχικό. Απύθμενο της ριζικής φαντασίας της ψυχής. Άβυσσος κοινωνική»[10].Η δημιουργία, σύμφωνα με τον ίδιο, ανάγεται και στον χρόνο. Στον ποιητικό-φαντασιακό χρόνο όπως τον ονομάζει και όχι στον συνολιστικό-ταυτιστικό χρόνο. Διακρίνει αρχικά δυο είδη πολλαπλότητας που εκδηλώνονται είτε ως διαφορά είτε ως ετερότητα-δημιουργία. [11] Η πολλαπλότητα ως διαφορά, χαρακτηρίζεται από επανάληψη και καθορισμό, αυτό που ο Καστοριάδης ονομάζει συνολιστικό-ταυτιστικό. Ως ετερότητα, η πολλαπλότητα χαρακτηρίζεται από δημιουργία, ανάδυση νέων μορφών – ειδών, ενταγμένη στα πλαίσια αυτού που ονομάζει ποιητικό-φαντασιακό[12].Κατ’ αυτό τον τρόπο διακρίνει και δύο είδη χρόνου, τον συνολιστικό-ταυτιστικό χρόνο, ο οποίος αποτελεί καθορισμό, και τον ποιητικό-φαντασιακό χρόνο, πηγή της δημιουργίας και καταστροφής. «ο Χρόνος δεν είναι τίποτε – ή είναι δημιουργία»[13]. Κάθε άτομο βιώνει τον χρόνο διαφορετικά, και ποιοτικά και εντατά. Ο χρόνος αποτελεί συστατικό του είναι καθώς το είναι, σύμφωνα με την καστοριαδική σκέψη, είναι δημιουργία και αλλοίωση. «Ως ανάδυση ετερότητας, το είναι αποτελεί δημιουργία του εαυτού του, και δημιουργία του χρόνου ως ετερότητας και του είναι […] Ο χρόνος είναι το είναι εφόσον αποτελεί ετερότητα, δημιουργία, καταστροφή»[14].Ο χρόνος αποκτά οντολογικό χαρακτήρα, άρρηκτα συνδεδεμένος με την ριζική φαντασία της ψυχής[15], αλλά και με το θεσμίζον κοινωνικό φαντασιακό. Η σκέψη του Καστοριάδη απλώνεται στο κοινωνικό φαντασιακό, δηλαδή στην σχέση ατόμου χρόνου, αλλά και κοινωνίας χρόνου. Το άτομο κατά την διαδικασία του εκκοινωνισμού, εσωτερικεύει τον θεσμισμένο από την κοινωνία χρόνο[16]. Το άτομο βιώνει τον κοινωνικό (συνολιστικό-ταυτιστικό) χρόνο, αλλά υπάρχει και ο φαντασιακός κοινωνικός χρόνος, «χρόνος της σημασίας»[17], ο οποίος, δημιουργία της κοινωνίας, δημιουργεί και δημιουργείται εντός και δι’ εαυτής. Η δημιουργία του φαντασιακού χρόνου απαιτεί διαύγαση καθ’ αυτήν και δι’ αυτήν, η συγκρότηση του οποίου πραγματοποιείται δια της κοινωνίας (των φαντασιακών κοινωνικών σημασιών-ο χρόνος είναι συνυπόστατος με τις κοινωνικές φαντασιακές σημασίες) αναφερόμενος στο κείμενο του Θουκυδίδη, για την διαφορά βίωσης του χρόνου, των κοινωνιών της αρχαίας Αθήνας και της αρχαίας Σπάρτης[18].Ο πραγματικός χρόνος είναι πηγή του είναι, είναι πηγή ετερότητας και αλλοίωσης, πηγή του ριζικά νέου μέσα στον παραστασιακό ρου της ψυχής και της κοινωνίας, και μόνο ως τέτοιος πρέπει να λογίζεται, «ως έκρηξη, επιτολή της δημιουργίας»[19].Ο χρόνος ως διάσταση του ριζικού φαντασιακού, αποτελεί επιτολή νέων μορφών-ειδών, στο ιστορικο-κοινωνικό πλαίσιο, αποτελώντας την ετερότητα και την αλλοιωσή τους «και πρωταρχικά και πυρηνικά-δεν είναι παρά μόνο αυτό»[20].Η κοινωνία αποτελεί και η ίδια την «θέσμιση» μιας υπόρρητης χρονικότητας «την οποία κάνει να είναι όντας η ίδια, και η οποία, όντας την κάνει να είναι»[21], «απαιτώντας» μια ρητή θέσμιση του χρόνου, μια βαθύτερη σχέση ταυτιστικού και φαντασιακού-σημασιακού χρόνου, η οποία είναι αναπόφευκτη.
Ο Σοπενχάουερ είχε πει:”ο καθένας είναι κοινωνικός στο βαθμό που είναι ασήμαντος!Γιατί ο άνθρωπος πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στη μοναξιά & την ασημαντότητα”
Βέβαια για να είναι για κάποιον η μοναξιά του ΠΟΛΥΤΙΜΗ οφείλει ν’ ακολουθήσει το ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗ: να δώσει μεγάλες μάχες με τα διάφορα ΕΓΩ του που συνθέτουν αυτό που λέμε τη ΜΑΣΚΑ (ή καλύτερα ΜΑΣΚΕΣ) της προσωπικότητας-προϊόν ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ πάντα επιρροών! Να αντικρούσει τις ίδιες τις εμφυτευμένες από έξω (δημοφιλείς) απόψεις του! Να κουρελιάσει όλα τα σκιώδη κελύφη που βαραίνουν την ύπαρξή του και την περιορίζουν ασφυχτικά(πρέπει να με πιστέψετε:είμαστε ικανοί για εκπληκτικά πράγματα, φτιαγμένοι από τη μαγιά των…γαλαξιών & νεφελωμάτων!). Να προσεγγίσει την ΟΥΣΙΑ του. H οποία ουδεμία σχέση έχει με την περίφημη (χιλιομπαλωμένα κελύφη επί το πλείστον) προσωπικότητα.
Μέσα λοιπόν στη ΜΟΝΑΞΙΑ μπορεί ν ακούσεις το κάλεσμα των ΑΝΕΜΩΝ (εσωτερικών & εξωτερικών)..Μεταφέρουν πανάρχαια κοσμικά μυστικά, σε κωδική γλώσσα, ώστε μόνο οι ευγενείς ψυχές να γίνουν κοινωνοί τους. Ακόμα και κάποιοι άνθρωποι που φαινομενικά μοιάζουν χυδαίοι, άξεστοι, άσωτοι ( πόσο αδικούν την ουσία οι λέξεις και την καταπλακώνουν κάτω από τόνους συμβατικών & συλλογικά συμφωνημένων…μπάζων) μπορεί να κρύβουν μια αστραφτερή ψυχή!
Κάποια πράγματα είναι αδύνατον να ειπωθούν με λέξεις, γιατί απλώς τα νοήματά τους είναι απελπιστικά πεπερασμένα και περιοριστικά! Γι αυτό υπάρχει η παντοδύναμη γλώσσα των συμβόλων, που βρίσκει πρόσφορο έδαφος στο υποσυνείδητο και στις διάνοιες κάποιων ξεχωριστών όντων. Όπως π.χ. κάποιοι ιδιαίτεροι ποιητές που γίνονται κοινωνοί αυτών των ΜΥΣΤΙΚΩΝ και φορείς αυτής της πανάρχαιας παντοδύναμης ΓΛΩΣΣΑΣ.
(Κάποιος είχε πει κάποτε ότι οι επιστήμονες και οι φιλόσοφοι θέλουν να φέρουν τον ουρανό στο μυαλό τους.Οι ποιητές θέλουν ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!)Βέβαια ας μη παραγνωρίζουμε με τίποτα και την απίστευτη ενέργεια και ισχύ της συλλογικότητας, ειδικά και κυρίως όταν απαρτίζεται από μονάδες που θυσιάζουν τον εγωπαθή ατομικισμό τους (χωρίς όμως να απορροφούνται μέχρι διαγραφής από τη μαζοποίηση), με άδολο γνώμονα το κοινό καλό, όταν το αντιλαμβάνονται προσεγγίζοντας την ΟΥΣΙΑ των πραγμάτων. Η οποία στηρίζεται στην ελευθερία του πνεύματος, στο σεβασμό της διαφορετικότητας και μοναδικότητας του κάθε ανθρώπου και στην αγνότητα της καρδιάς (κι ας ακούγεται σε κάποιους λίγο μελό). Με την αλληλεπίδραση ιδεών μέσα σε ένα τέτοιας ποιότητας περιβάλλον ο άνθρωπος χαλυβδώνεται, μαθαίνει και ανυψώνεται…Η μοναξιά του διαχέεται στους συντρόφους του, οι οποίοι την ομορφαίνουν με τη ζεστασιά της ψυχής τους και τη μεταμορφώνουν σε δάσκαλο και μαθητή τους συνάμα!
Από antidras
Ομιλητές
Αρίσταρχος Τσαμασλίδης
Αθανάσιος Δούλαλας
Βασίλειος Τριτάκης
Τέσσερα πολύ ενδιαφέροντα βίντεο για το θέμα της διατροφής. Οι ομιλητές είναι καταξιωμένοι ομοιοπαθητικοί γιατροί και μιλούν με στοιχεία από έρευνες σε όλο τον κόσμο.Καταπιάνονται με πολλές παθήσεις και κάνουν προτάσεις αντιμετώπισής τους μέσω διατροφικών αλλαγών. Επίσης αναφέρουν κατηγορίες τροφίμων ως αίτια ασθενιών που ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο αλλά και στάσεις ζωής που σχετίζονται με αυτές τις αρρώστιες. Ακόμα προτείνουν γενικότερες αλλαγές στον τρόπο που σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Τέλος μπορεί και να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για περισσότερη και ουσιαστικότερη φροντίδα του εαυτού μας σε όλα τα επίπεδα!
http://www.homeotherapy.org/show_news.php?id=8
Ποιο είναι το αγαπημένο σας ταξίδι;
Απ’ την ψυχή μου στην ψυχή αγαπημένου προσώπου και πάλι πίσω.
Γιάννης Ευθυμιάδης
πηγή : http://www.lifo.gr/team/proust/38378
ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ. Αν… ή αν… Ναι, αλλά ένα «αν» αντιπροσωπεύει πάντα κάτι που δεν έχει συμβεί∙ κι αφού δεν έχει συμβεί, ποιο το όφελος να φανταζόμαστε τι θα γινόταν αν είχε συμβεί;
Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ή έναν άνθρωπο είναι να διαθέτει διάνοια και ηθική εξίσου ισχυρές. Για να είναι κάποιος αναμφισβήτητα και «απόλυτα» ηθικός, πρέπει να είναι και λιγάκι ανόητος. Για να είναι απόλυτα διανοούμενος, πρέπει να είναι και λιγάκι ανήθικος. Δεν ξέρω ποιο παιχνίδι της Μοίρας ή ποια ειρωνεία της Τύχης δεν επιτρέπει στον άνθρωπο αυτόν τον δυϊσμό σε υψηλό επίπεδο. Προς μεγάλη μου δυστυχία, κάτι τέτοιο συμβαίνει στην περίπτωσή μου.
ΔΙΑΘΕΤΟΝΤΑΣ ΛΟΙΠΟΝ ΔΥΟ ΑΡΕΤΕΣ, δεν κατόρθωσα ποτέ μου να γίνω τίποτα. Αυτό που με έφθειρε στη ζωή δεν είναι ότι διέθετα υπερβολικά ανεπτυγμένο ένα προσόν, αλλά δύο.
ΤΟ ΚΑΚΟ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟ ΜΑΣ, αλλά στον τύπο του ατομικισμού που μας χαρακτηρίζει, ο οποίος είναι στατικός αντί να είναι δυναμικός. Στα μάτια μας, η αξία μας εξαρτάται απ’ αυτό που σκεφτόμαστε, κι όχι από αυτό που πράττουμε. Ξεχνάμε πως αυτό που δεν κάναμε δεν το βιώσαμε∙ πως η πρωταρχική λειτουργία της ζωής είναι η δράση, όπως το πρωταρχικό χαρακτηριστικό των πραγμάτων είναι η κίνηση.
ΠΡΟΣΔΙΔΟΥΜΕ ΣΗΜΑΣΙΑ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΣ απλώς και μόνο επειδή είναι δικές μας. Θεωρούμε εαυτούς όχι, όπως έλεγε εκείνος ο Έλληνας, «μέτρον πάντων», αλλά κανόνα ή μονάδα μέτρησης των πάντων∙ κι έτσι δημιουργήσαμε ανάμεσά μας όχι απλώς μια ερμηνεία, αλλά μια κριτική του σύμπαντος (ενώ, εφόσον δεν το γνωρίζουμε, δεν είμαστε ικανοί να το κρίνουμε) και βλέπουμε τα πιο αδύναμα και πιο διαταραγμένα πνεύματα ανάμεσά μας να ανάγουν αυτήν την κριτική σε ερμηνεία που επιβάλλεται σαν παραίσθηση, και όχι μέσω συλλογισμού, αλλά διά μιας απλούστατης επαγωγής. Πρόκειται για μια καθαρή περίπτωση παραίσθησης, δηλαδή για μια ψευδαίσθηση που γεννήθηκε από την εσφαλμένη κατανόηση ενός γεγονότος.
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΩ ΟΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ κανείς, είτε εγώ ο ίδιος είτε οποιοσδήποτε άλλος, να έχει τη βεβαιότητα ότι θα φέρει κάποια ανακούφιση, πραγματική ή βαθιά, στις δυστυχίες του ανθρώπου, κι ακόμη λιγότερο να τις γιατρέψει. Ούτε κατάφερα, όμως, να πάψω να το σκέφτομαι.
Η ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΓΩΝΙΑ -ή και μόνο το να τη φανταστώ- πάντα μου δημιουργούσε άγχος, κι ακόμη με αναστάτωνε, μου απαγόρευε να συγκεντρωθώ και ν’ αφιερωθώ στο «εγώ» μου. Η πεποίθηση ότι κάθε θεραπευτική της ψυχής είναι εντελώς ανώφελη θα έπρεπε, αντίθετα, να με υψώσει μέχρι τις κορυφές της αδιαφορίας, όπου οι γήινες ανησυχίες θα κρύβονταν πίσω από το νεφελώδες πέπλο αυτής της πεποίθησης. Παρ’ όλα αυτά, όσο δυνατή και να είναι η σκέψη, είναι εντελώς ανίσχυρη απέναντι στην επανάσταση του συναισθήματος. Είναι αδύνατον να μην αισθανόμαστε, όπως είναι αδύνατον να μην περπατάμε.
Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΟΡΜΗΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ήταν πάντα, σε τελική ανάλυση, η πηγή και η αιτία όλων των δεινών μου -το να μην μπορώ να θελήσω πριν σκεφτώ, το να μην μπορώ να αφοσιωθώ, το να μην μπορώ να πάρω μιαν απόφαση με τον μόνο τρόπο που αποφασίζουν οι άνθρωποι: με την αποφασιστικότητα, κι όχι με το μυαλό- όπως ο γάιδαρος του Μπυριντάν που πεθαίνει πάνω στη μαθηματική διχοτόμο που χωρίζει το νερό από τη συγκίνηση και το άχυρο από την προσπάθεια, ενώ, αν δεν το σκεφτόταν, ίσως και να πέθαινε, αλλά δεν θα πέθαινε ούτε από πείνα, ούτε από δίψα.
Φερνάντο Πεσσόα – Η αγωγή του στωικού, εκδόσεις Ροές. Μετάφραση: Βασίλης Πουλάκος. Το ένα και μοναδικό χειρόγραφο του βαρόνου ντε Τέιβε (ένα από τα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούσε ο Πεσσόα) περί του ανέφικτου της δημιουργίας μιας ανώτερης τέχνης. Τα κείμενα, υπογεγραμμένα με το ψευδώνυμο ντε Τέιβε, βρέθηκαν μαζί με όλα τα γραπτά του Πεσσόα που προορίζονταν για το Βιβλίο της Ανησυχίας.
O Φερνάντο Πεσσόα, Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας, γεννήθηκε στη Λισαβώνα το 1888. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του παρέμεινε αδημοσίευτο μέχρι τον θάνατό του το 1935. Τα άπαντά του εκδόθηκαν σε οχτώ τόμους, υπογεγραμμένα από 27 διαφορετικές προσωπικότητες – όλοι alter ego του Πεσσόα, που προτιμούσε να χρησιμοποιεί άλλα ονόματα εκτός από το δικό του. Στα ελληνικά κυκλοφορούν μερικά από τα πιο γνωστά βιβλία του όπως Ο Αναρχικός Τραπεζίτης (εκδ. Εξάντας), Εγώ και οι άλλοι (εκδ. Printa), Το βιβλίο της Ανησυχίας (εκδ. Αλεξάνδρεια). Μπορείτε να βρείτε τον πλήρη κατάλογο με τα βιβλία του στα ελληνικά εδώ.
Διαβάστε επίσης:
Πεσσόα: Για μια φυσική κοινωνία
«Για να ταξιδέψω, φτάνει να υπάρχω»
Πεσσόα: Χωρίς μάσκες
DOWNLOAD: Ο Αναρχικός Τραπεζίτης
πηγή : http://www.doctv.gr/page.aspx?itemID=SPG6340
“Η ιστορία των γονιών του, κληρονομήθηκε από τον ίδιο. Συνεχίζει να τη βιώνει χωρίς να του ανήκει. Νοιώθει πως κουβαλά κάτι ξένο, χωρίς να ξέρει τι είναι αυτό και χωρίς να καταλαβαίνει ποιός είναι ο λόγος που δε μπορεί να το ξεφορτωθεί. Οι αλυσίδες δε σπάζουν… μόνο η αποδοχή της ύπαρξής τους, μπορεί να είναι το 1ο βήμα για να τις αποτινάξει κανείς.
Μόνο τότε αρχίζει το μαγικό ταξίδι, του να γίνει κανείς αυτό που πραγματικά είναι…”
http://enallaktikidrasi.com/2014/05/na-gineis-ayto-pou-eisai/#ixzz31fuK0p1k
“Ο έρωτας MOIAZEI να είναι:
1/2 + 1/2= 1,
ενώ η αγάπη:
1 + 1= 2.
Ο έρωτας κάνει το υποκείμενο να αισθάνεται μισό και να ψάχνει για το έτερον ήμισυ, ενώ η αγάπη αναγνωρίζει την ετερότητα του άλλου και την αποδέχεται. Το “εγώ” τότε μπορεί να γίνει “εμείς”.
Φαίνεται να ισχύει το: “αγαπάτε αλλήλους ως εαυτόν”, κι όπως αγαπάμε τον εαυτό μας έτσι αγαπάμε και τον άλλον. Η αγάπη στην περίπτωση που υπάρχει αυτοσεβασμός και σεβασμός στον άλλο, είναι γλυκειά ως την τελευταία της σταγόνα.”
http://www.elenastral.com/2008/11/blog-post_14.html
Aπό την Αρχοντούλα
Το πρόσωπό μου δεν είναι πια
Μονάχο κ’ έρημο
Σαν αφημένο στο σκοτάδι.
Το πρόσωπό μου είναι ωραίο.
Γιατί το βλέπεις ωραίο είναι ωραίο
Το πρόσωπό μου,
Γιατί το δείχνει
Ωραίο το πρόσωπό σου, φαίνεται ωραίο.
Γιατί το δέχεται, γιατί το αντανακλά
Το πρόσωπό μου, το πρόσωπό σου.
http://dreaming-in-the-mist.blogspot.gr
΄Ενας λύκος κάθε βράδυ
μου τηλεφωνάει,
λέει πως είναι άγριος
κι ότι θα με φάει.
– Λύκε, λύκε που γυρίζεις
μοναχός στο χιόνι,
έχω τη μανούλα μου
και δεν είμαι μόνη.
΄Ενας λύκος κάθε βράδυ
μου τηλεφωνάει
και μου λέει παραμύθια
και μου τραγουδάει.
– Λύκε, λύκε δεν πιστεύω
ό,τι κι αν μου λες,
ξέρω ότι είσαι μόνος
και τα βράδια κλαις.
από το poiein.gr
Δουλεύει πιο σκληρά από οποιονδήποτε άλλο στην Ευρώπη, λέει έρευνα του ΟΟΣΑ
Ουάσινγκτον
«Θυμάστε όταν η ευρωπαϊκή οικονομία έπιασε πάτο και η Ελλάδα χρειάστηκε διάσωση;» γράφει η εφημερίδα.
«Οι Έλληνες απέκτησαν κακή φήμη ότι είναι τεμπέληδες και ότι δεν πληρώνουν τους φόρους τους. “Εάν η ατιμία ήταν φορολογικό έσοδο, η Ελλάδα θα ήταν ένα βήμα πιο κοντά στο να βάλει τέλος στα δημοσιονομικά της προβλήματα” παρατηρούσαν το 2013 οι New York Times» αναφέρει η εφημερίδα.
«Όπως αποδεικνύεται, οι Έλληνες δουλεύουν σκληρά. Οι Έλληνες δουλεύουν περισσότερες ώρες από οποιονδήποτε άλλο στην Ευρώπη -ακόμα περισσότερο και από τους εργασιομανείς Αμερικανούς, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ)» τονίζει η εφημερίδα.
Ο οργανισμός, γράφει η εφημερίδα, δείχνει ότι οι Έλληνες εργάστηκαν κατά μέσο όρο 2.034 ώρες το 2012, περισσότερο από όσο οι 34 χώρες που συμμετείχαν στην έρευνα. «Οι εργατικοί βορειοευρωπαίοι, από την άλλη, δεν ήταν και τόσο εργατικοί. Οι Γερμανοί εργάστηκαν 1.397 ώρες και οι Σουηδοί 1.619 -και οι δύο χώρες κάτω από τον μέσο όρο του ΟΑΣΑ που είναι 1.765 ώρες» τονίζει η Washington Post.
Η εφημερίδα προσθέτει ότι παρά το γεγονός ότι οι Έλληνες εργάζονται πολύ, «δεν είναι πλούσιοι».
«Όπως οι φτωχοί σε όλο τον κόσμο, πρέπει να εργάζονται περισσότερο απλά για να τα βγάλουν πέρα. Σχεδόν το ένα τέταρτο των 11 εκατομμυρίων κατοίκων της Ελλάδας αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο φτώχιας, το μεγαλύτερο ποσοστό ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης» αναφέρει η εφημερίδα, επικαλούμενη στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής.
Ενώ στην Ελλάδα ο μέσος όρος του μισθού είναι 25.467 δολάρια, στη Γερμανία το ποσό αυτό φτάνει τα 45.287 δολάρια.
Στις 14 Μαρτίου 2014, το υπουργείο Υγείας είχε εκδώσει μια περίεργη ανακοίνωση. Οπως έγραφε, σύμφωνα με το Κέντρο Δηλητηριάσεων του «Αγλαΐα Κυριακού», το τελευταίο εξάμηνο είχε αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των περιστατικών με συμπτώματα οξείας δηλητηρίασης από κυανιούχα, λόγω κατανάλωσης πυρήνων από πικραμύγδαλα και βερίκοκα. Η ανακοίνωση είχε περάσει στα ψιλά. Αντίθετα, με την ίδια ένταση συνεχίζεται στο Ιντερνετ η διάδοση της «είδησης» ότι η πιο ισχυρή αντικαρκινική ουσία της γης κρύβεται στα κουκούτσια από πικραμύγδαλα και βερίκοκα. «Αλλά είναι άγνωστο γιατί δεν συμφέρει τις φαρμακευτικές», συμπληρώνουν συνήθως όσοι αναρτούν το άρθρο.
Είναι από τις φορές που το χόμπι του Θεόδωρου Δανιηλίδη, η αποδόμηση των ψεύτικων ειδήσεων μέσω του μπλογκ του (ellinikahoaxes.blogspot.gr), θυμίζει αρκετά το επάγγελμά του: ναρκαλιευτής του Ελληνικού Στρατού. Οπως ανέφερε στη σχετική ανάρτηση, αφού ανέλυε διεξοδικά τις ανεπιβεβαίωτες θεωρίες γύρω από την αντικαρκινική δράση της αμυγδαλίνης, της «θαυματουργής» ουσίας των κουκουτσιών, «δεν έχω ζητήσει ποτέ να κοινοποιήσετε κάποιο άρθρο, αλλά θα το κάνω τώρα, γιατί πραγματικά κινδυνεύουν άνθρωποι, υγιείς ή μη». (Σ.σ. Σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας, η λήψη της αμυγδαλίνης από το στόμα προκαλεί την παραγωγή υδροκυανίου, το οποίο σε μεγάλη ποσότητα μπορεί να αποβεί και θανατηφόρο.)
Πρώτη υπόθεση
Ο κ. Δανιηλίδης δεν άφηνε ποτέ τέτοιου είδους πράγματα να πέσουν κάτω. «Πάντα ενημέρωνα τους φίλους μου ότι αυτό που διάβασαν ή αναπαρήγαγαν σε σελίδες κοινωνικής δικτύωσης είναι ψέμα ή απάτη. Ομως σύντομα κουράστηκα να εξηγώ τα ίδια στον κάθε γνωστό και αποφάσισα να δημιουργήσω ένα blog», λέει στην «Κ». Η πρώτη υπόθεση με την οποία καταπιάστηκε «επίσημα» ήταν η υποτιθέμενη έκκληση των οικείων ενός Βαγγέλη Μερισιώτη, 28 ετών, που δήθεν νοσηλευόταν στον «Ευαγγελισμό» και χρειαζόταν αίμα. Η συγκεκριμένη είδηση κυκλοφορούσε για χρόνια από μέιλ σε μέιλ, με αποτέλεσμα, μάλιστα, να συγκεντρωθούν εκατοντάδες φιάλες με αίμα στον «Ευαγγελισμό» για τον ανύπαρκτο τραυματία. Η κατάρριψη αυτού του μύθου δεν ήταν δύσκολη, αφού το ψέμα είχε αρχίσει να αποκαλύπτεται πριν από τη δημιουργία του μπλογκ.
«Η πρώτη περίπτωση που δεν είχα από κάπου βοήθεια είναι η φωτογραφία με το κοριτσάκι που ζωγράφισε τη μαμά της με κιμωλία στην αυλή του ορφανοτροφείου και κοιμήθηκε στην αγκαλιά της», λέει ο κ. Δανιηλίδης. Ηταν τον περασμένο Μάιο, όταν η εικόνα είχε αρχίσει να αναπαράγεται στο Ιντερνετ αλλά και στην τηλεόραση, προκαλώντας μέχρι και δάκρυα παρουσιαστών (το παιδί είχε, υποτίθεται, χάσει τη μητέρα του στον πόλεμο). Οπως αποκάλυψε, η εικόνα ήταν στημένη από τη φωτογράφο. Το κοριτσάκι ήταν η ξαδέλφη της.
Από ακίνδυνα τέτοια παραμύθια μέχρι επικίνδυνα ψέματα για θεραπείες, οι μύθοι δίνουν και παίρνουν στο ελληνικό Ιντερνετ, ακολουθώντας και την επικαιρότητα. «Την περίοδο οικονομικής κρίσης, κυκλοφορούν αρκετοί μύθοι σχετικά με την αρχαία Ελλάδα και το πόσο ανώτεροι είμαστε σε σχέση με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Ακόμη, υπάρχουν πολλά ψέματα σχετικά με παράνομους μετανάστες, ενώ της μόδας εξακολουθεί να είναι η θεωρία των αεροψεκασμών (σ.σ. μας ψεκάζουν ασθένειες, ψυχοφάρμακα για να είμαστε υποτονικοί κ.ά.)».
Τα λογικά σφάλματα
Κάθε μύθος απαιτεί και διαφορετικό εργαλείο για την κατάρριψή του. «Αυτό που κάνω είναι πολύ απλό και εύκολο. Διαθέτω χρόνο για να βρω πληροφορίες και αποδείξεις σχετικά με το θέμα που ερευνώ. Διαβάζω προσεκτικά το κείμενο, ψάχνοντας για λογικά σφάλματα μέσα σε αυτό. Προσπαθώ να βρω την αρχική πηγή. Αν υπάρχουν ονόματα μέσα στα κείμενα, ψάχνω να βρω αν είναι υπαρκτά πρόσωπα. Αν έχω ένα μεταφρασμένο κείμενο, ψάχνω για την αρχική του μορφή. Ψάχνω σε σελίδες του εξωτερικού που ασχολούνται πολύ πιο εντατικά με τις απομυθοποιήσεις. Αν έχω ένα επιστημονικό θέμα, ψάχνω σε αξιόπιστες επιστημονικές σελίδες να δω αν ισχύει. Παρατήρηση, λογική και σωστή έρευνα. Το Ιντερνετ είναι ένα καταπληκτικό εργαλείο που αν το δουλέψεις σωστά, θα σου αποδώσει τα ανάλογα», εξηγεί.
«Το έγραψε το Ιντερνετ»
Από τον όγκο της αμφιλεγόμενης πληροφορίας που ανεβαίνει καθημερινά online φαίνεται ότι πολλοί δυσκολεύονται στη χρήση του.
«Ενα πολύ μεγάλο ποσοστό χρηστών έχει τη λανθασμένη εντύπωση ότι το Ιντερνετ είναι ένα εγκυκλοπαιδικό βιβλίο που ό,τι διαβάσουμε μέσα είναι αληθές. Τη φράση “το έγραψε το ίντερνετ” την ακούω σχεδόν καθημερινά. Επιπλέον, συνήθως ο κόσμος διαβάζει και ψάχνει ό,τι τον ενδιαφέρει και ταιριάζει με τις ιδέες του. Ετσι, είναι πολύ πιο εύκολο να το δεχθεί και να το πιστέψει. Για παράδειγμα, ένας οπαδός της θεωρίας των αεροψεκασμών είναι πολύ πιο εύκολο να πιστέψει ένα ψεύτικο ισχυρισμό ενός αγνώστου, από την επίσημη ανακοίνωση του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, που καταρρίπτει όσα θέλει να πιστεύει. Ή κάποιος με σοβαρό πρόβλημα υγείας, πάνω στην απελπισία του, θα πιστέψει οτιδήποτε μπορεί να του δώσει ελπίδα, άσχετα αν αυτό που θα πιστέψει, στο τέλος θα του κάνει μεγαλύτερο κακό γιατί παραμέλησε τη θεραπεία του», εκτιμά ο κ. Δανιηλίδης.
Η συμβουλή του: «Εμπιστευθείτε το ένστικτο και τη λογική σας. Αν κάτι σας φαίνεται απίστευτο, τότε είναι πολύ πιθανό να είναι ψέμα ή να περιέχει μεγάλες ανακρίβειες»
kathimerini.gr
Τότε, στὸν Ἐθνικὸ Διχασμό, γύρω στὸ 1915-16, ὅταν ἔρχονταν οἱ βενιζελικοὶ στὰ πράγματα, ἔστελναν τοὺς βασιλικοὺς στὴν πλατεία Κλαυθμῶνος καὶ ὅταν ἔρχονταν οἱ βασιλικοὶ ἔστελναν τοὺς βενιζελικούς.
Τὴν περίοδο αὐτή, λοιπόν, στὴν Κρήτη, ἕνας ἐπιθεωρητὴς δημοτικῆς ἐκπαίδευσης ἀνέβαινε, μ’ ἕνα μουλάρι, σ’ ἕνα ὀρεινὸ καὶ δύσβατο χωριό, γιὰ νὰ ἐπιθεωρήσει τὸν ἐκεῖ δάσκαλο. Στὸ δρόμο ποὺ «ἐπήγαινε» συναντᾶ ἕναν ἀγωγιάτη καὶ τὸν ρωτᾶ: «Δὲν μοῦ λές, πατριώτη, ὁ δάσκαλος τί εἶναι; βενιζελικὸς ἢ βασιλικός;». «Βενιζελικός», ἀπαντᾶ ὁ ἀγωγιάτης. «Ἄ, τὸ γαϊδούρι…» σχολίασε ὁ ἐπιθεωρητής. Ὁ ἀγωγιάτης ὅμως ἦταν βενιζελικὸς καὶ φίλος του δασκάλου καὶ ἔτρεξε νὰ μεταφέρει στὸν δάσκαλο τὴν στιχομυθία. «Τὸ καὶ τὸ δάσκαλε. Σὲ εἶπε γαϊδούρι».
Τὴν ἑπομένη μπαίνει ὁ ἐπιθεωρητὴς στὴν τάξη καὶ ρωτᾶ τὸν δάσκαλο γιὰ τὸ ποιὸ εἶναι τὸ μάθημα τῆς ἡμέρας. «Τὰ σημεῖα τῆς στίξεως», ἀπαντᾶ ὁ δάσκαλος. «Ἂς δοῦμε, λοιπόν, τί ξέρουν τὰ παιδιά», λέει ὁ ἐπιθεωρητής.
Ὁ δάσκαλος σήκωσε ἕνα μαθητή, τὸν Σήφη, στὸν πίνακα καὶ τοῦ εἶπε νὰ γράψει τὴν φράση: “Ὁ ἐπιθεωρητὴς εἶπε, (κόμμα) ὁ δάσκαλος εἶναι γαϊδούρι (τελεία).
Ἀφοῦ, ἔκπληκτος ὁ μαθητής, τὸ ἔγραψε, τὸν ρωτᾶ ὁ δάσκαλος: “Ποιὸς εἶναι, παιδί μου, γαϊδούρι;”. “Ὁ δάσκαλος”, ψέλλισε ὁ μαθητής. “Καὶ ποιὸς τὸ εἶπε;”. “Ὁ ἐπιθεωρητής, κύριε”.
“Ὡραία”, εἶπε ὁ δάσκαλος; “σβῆσε τώρα τὸ κόμμα καὶ βάλ’ το ἀλλιῶς”. Ὁ ἐπιθεωρητής, (κόμμα) εἶπε ὁ δάσκαλος, (κόμμα) εἶναι γαϊδούρι”. Μόλις τελείωσε ὁ μαθητής, τὸν ρωτᾶ ὁ δάσκαλος: “Ποιὸς εἶναι τώρα, παιδί μου, τὸ γαϊδούρι;”. “Ὁ ἐπιθεωρητής”, ἀπαντᾶ δειλὰ ὁ μαθητής. “Καὶ ποιὸς τὸ εἶπε;”. “Ὁ δάσκαλος”, ἀπαντᾶ ὁ μαθητής. Ὁπότε στρέφεται ὁ δάσκαλος στὴν τάξη καὶ λέει: “Εἴδατε παιδιὰ τί κάνουν τὰ κόμματα. Πότε βγάζουν γάιδαρο τὸν ἐπιθεωρητὴ καὶ πότε τὸν δάσκαλο”.
agiazoni.gr
