Οι ιδιότητες του συντρόφου δίπλα μας…
Όταν παραιτούμεθα από την παιδιάστικη εξάρτηση του ενός από τον άλλον, χάνουμε την αίσθηση πως έχουμε ένα συμβολικό γονιό στο πλευρό μας. Τότε πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη θεμελιώδη μοναξιά μας στον κόσμο. Πρέπει να μάθουμε να φροντίζουμε τον εαυτό μας.
Αυτό που κερδίζουμε είναι ότι αποκτούμε μια αίσθηση πως ο εαυτός μας είναι τουλάχιστον οριακά ικανός να υπομένει τα κτυπήματα και τις πιέσεις του κόσμου και πως έχουμε ένα συνταξιδιώτη με τον οποίο μοιραζόμαστε αυτή την πάλη. Ο σύντροφός μας γίνεται κάποιος σαν κι εμάς – συχνά τρομαγμένος , αρκετά τρελός και, όπως όλοι οι άνθρωποι, ένα μείγμα ενεργητικού και παθητικού ατόμου.
Αγαπούμε αυτό το πρόσωπο, αλλά μερικές φορές το μισούμε επίσης. Νιώθουμε πως το κέφι μας φτιάχνει όταν μπαίνει στο δωμάτιο. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πάντα έχουμε κάτι συζητήσουμε.
Αυτό το πρόσωπο είναι κάποιος που θα υπομείνει τα παράλογα ξεσπάσματά μας και τα’ αστεία μας, τα οποία είναι εκ των προτέρων γνωστά. Το σώμα του δίπλα στο δικό μας είναι μια ανακούφιση για μας τη νύχτα και παρότι η σεξουαλική επαφή μαζί του μπορεί να είναι λιγότερο συναρπαστική από ότι ήταν κάποτε, έχει περισσότερη δύναμη η συνύπαρξή μας.
Όταν τελικά συνειδητοποιήσουμε πως αυτό το άλλο πρόσωπο μένει μαζί μας, απλώς και μόνο για να μείνει μαζί μας, αρχίζει να μας επιτρέπεται να διακινδυνεύσουμε όλο και περισσότερα. Ίσως μπορούμε τελικά, ν’ αφήσουμε με τον εαυτό μας ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί…
Απόσπασμα από το βιβλίο «Το Ζευγάρι – ο Εύθραυστος Δεσμός Augusts Y. Napier, Ph. D.
[…]
Στην προηγούμενη συνάντησή μας με τους Μπράις είχαμε δουλέψει σκληρά παίρνοντας συχνά την πρωτοβουλία και διευθύνοντας τη συνέντευξη. Τώρα αλλάζαμε ξαφνικά στάση, απαιτούσαμε, χωρίς να το λέμε, να προβάλει εντονότερη την παρουσία της η οικογένεια, ν αρχίσουν τα μέλη της να μιλάνε ο ένας στον άλλο.
Αν συνεχίζαμε όπως πρώτα, με ερωτήσεις, βολιδοσκοπήσεις , ερμηνείες, θα δημιουργούσαμε ένα επικίνδυνο προηγούμενο δείχνοντας ότι παίρνουμε εμείς την ευθύνη να προωθήσουμε την αλλαγή. Δεν θα ήταν καθόλου τίμια συμπεριφορά απέναντι στην οικογένεια. Έπρεπε οι Μπράις να καταλάβουν απ την αρχή πως η πρωτοβουλία τους, η βούληση να παλέψουν, ν αγωνιστούν, να πιέσουν και να προσπαθήσουν, αποτελούσε ουσιαστικό συντελεστή για την καλή έκβαση της θεραπείας. Έτσι, βγαίνοντας ο Καρλ κι εγώ από το στίβο, τους αναγκάζαμε, αρκετά σκληρά μάλιστα, ν αρχίσουν πάλι τις διασυνδέσεις μεταξύ τους. Η αναμονή μας ήταν κάτι σοβαρό και σπουδαίο.
Δεν πιέζουν έτσι όλοι οι θεραπευτές την οικογένεια να ανακαλύψει τη δική της πρωτοβουλία. Μερικοί πιστεύουν πως η θεραπεία αποτελεί μια διδασκαλία, και πως ο θεραπευτής οφείλει, σαν τον παραδοσιακό δάσκαλο, να κατευθύνει, να προσδιορίζει, να εμβαθύνει και να εξηγεί, μ ένα λόγο να διδάσκει, σίγουρος κατά κανόνα για το αντικείμενό του.
Εμείς όμως έχουμε πειστεί, πως η επιτυχημένη θεραπεία δεν είναι κάτι που “εφαρμόζεται” στην οικογένεια ή στο άτομο. Για μας η θεραπεία συνδέεται με τη διαδικασία της ωρίμανσης, που πραγματοποιείται με τρόπο φυσικό στη ζωή των ανθρώπων και στις οικογένειες. Πιστεύουμε πως όλοι χωρίς εξαίρεση έχουν τη βούληση και την ανάγκη να επεκτείνουν και να εμπεδώσουν την πείρα τους. Και πως η οικογένεια, που ζητάει να θεραπευτεί, δεν είναι παρά ένα σύστημα, στο οποίο η λειτουργία αυτή έχει πάθει εμπλοκή. Η θεραπεία είναι “παράγοντας” καταλυτικός, που ελπίζουμε να βοηθήσει την οικογένεια να ελευθερώσει τις δικές της δυνάμεις. Βασιζόμαστε λοιπόν πάρα πολύ στην πρωτοβουλία της, με την πεποίθηση, πως να τα μέλη της δε μπορέσουν ν ανακαλύψουν την ικανότητά τους ν αλλάξουν, η θεραπεία δε θα χει αποτελέσματα με κάποια διάρκεια. Σαν το γονιό, που μαθαίνει το παιδί του να εξυπηρετείται μόνο του, έτσι κι εμείς, απ το ξεκίνημα κιόλας, ακόμη και σ αυτήν την αρχική σύγκρουση για την πρωτοβουλία, σκεφτόμαστε το τέλος της θεραπείας και αφήνουμε να εννοηθεί πως η οικογένεια πρέπει να μάθει να βρίσκει τις δικές της λύσεις, να εξυπηρετείται μόνη της, να μάθει πρώτα απ΄ όλα καθένας να φροντίζει για τη μοίρα του στη ζωή.
Προσπαθούμε επίσης σ αυτό το πρώτο στάδιο της θεραπείας, ν αποφεύγουμε κάθε επανάληψη της αρχικής συνεδρίας.
Σ εκείνη τη συνέντευξη πήραμε εμείς την πρωτοβουλία , συγκεντρώσαμε την προσοχή μας στη δομή της οικογένειας , στο πλέγμα των σχέσεων, που καθένας θα συμφωνήσει ότι δε θα δυσκολευόταν να τη μαντέψει. Μαζέψαμε πληροφορίες ζητώντας απ την οικογένεια να μας πει, τι γινόταν σπίτι. Τώρα επιμέναμε ν αρχίσουν τα μέλη της να συνδέονται και να τσακώνονται μπροστά μας. Μεγάλωναν φανερά οι απαιτήσεις μας. Ζητούσαμε να δούμε τις αλληλεπιδράσεις τους, όχι ν ακούσουμε γι αυτές . Κι αυτό μεγάλωνε τη συνηθισμένη τους ένταση, τους τρόμαζε, καθώς συλλογίζονταν τις κατοπινές συνέπειες απ την απαίτησή μας κι αναρωτιόντουσαν, αν θα τολμήσουν να μας φανερώσουν την πραγματική διεργασία των σχέσεών τους . Ζητούσαμε να δούμε ΄΄ο,τι κανείς δεν είχε δει ως τότε. πώς καβγάδιζαν, πώς ζούσαν.
(πηγή :
http://aniretar.blogspot.gr/2014/06/blog-post_1.html )
Αύγουστος Νάπιερ, Καρλ Χουίτεκερ
“Οικογένεια, μαζί αλλά αλλιώτικα”
(εκδ. Κεδρος)
Δια-γενεαλογικές Επιδράσεις
Το ζευγάρι 1
Όσο και αν φαίνεται περίεργο το γεγονός εντούτοις συμβαίνει. Συμβαίνει όταν παντρεύονται δύο άνθρωποι να μην παντρεύονται δύο μόνο αλλά να παντρεύονται δύο οικογένειες. Η οικογένεια της νύφης και του γαμπρού. Έτσι όλος αυτός ο συρφετός από συγγενείς που κατακλύζουν την εκκλησία κατά την τέλεση του μυστηρίου, συνεχίζουν και μετά την τέλεση του να βρίσκονται εκεί και να μην θέλουν να αποχωρήσουν και να αφήσουν του νεόνυμφους να συνεχίσουν τον έγγαμο βίο τους μόνοι. Τα πεθερικά, αλλά και τα αδέλφια, ακόμα και τα ξαδέλφια αλλά και μακρινοί συγγενείς έχουν να πουν κάτι, έχουν την τάση να εκφέρουν τον λόγο τους για τα πεπραγμένα του ζευγαριού. Το ζήτημα όμως δεν είναι αυτό που φαίνεται, όσο αυτό που δεν φαίνεται. Δηλαδή ότι όλος αυτή η συνοδεία από μπαμπάδες και μανάδες είναι παρούσα ακόμα και όταν δεν είναι εκεί. Τότε τα μέλη του ζευγαριού καταλαβαίνουν πόσο βαθιά έχουν εξωτερικεύσει τα γονεϊκά πρότυπα, τα οποία καταπολεμούσαν παλιά. Τότε καταλαβαίνουν πόσο όλος αυτός ο πόλεμος για ανεξαρτησία, γίνεται ένα πυροτέχνημα όταν βρίσκονται απέναντι στον άλλον μέσα στο ζευγάρι. Έτσι ανακαλύπτουν ότι οι γονείς τους, είναι εκεί. Είναι παρόντες μέσα από τις κουβέντες, την συμπεριφορά, το συναίσθημα που ενώνει το ζευγάρι. Και τα μέλη, του ζευγαριού, ο ένας απέναντι στον άλλον νιώθουν χαμένα μέσα σε αυτό που τους συμβαίνει και προσπαθούν να κρατήσουν ανεξίτηλες τις επιδράσεις που είχαν από τις οικογένειες τους, νιώθοντας ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αντεπεξέλθουν στην δύσκολη κατάσταση του έγγαμου βίου, απέναντι στο σύντροφο που έχουν διαλέξει. Η παρουσία του άλλου μέσα στο ζευγάρι βιώνεται σαν μια δοκιμασία την οποία δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν μόνοι και έχουν την ανάγκη να ανακαλέσουν στην μνήμη τους γεγονότα από την οικογένεια καταγωγής τους και μέσα από αυτά να προσπαθήσουν να δώσουν νόημα σε αυτό που τους συμβαίνει στην καινούργια τους οικογένεια. Παρατηρούμε λοιπόν, ότι ενώ παλιά εναντιώνονταν στην οικογένεια τους, τώρα την θεωρούν σύμμαχο στην σκληρή πραγματικότητα της νέας τους κατάστασης. Έτσι τώρα θα ανατρέξουν πιο γρήγορα στην μαμά τους και τον μπαμπά τους, θα τρέξουν να τους εκμυστηρευτούν, να τους συμβουλευτούν, και να ενεργήσουν όπως αυτοί, ακόμα και αν αυτές οι ενέργειες, ήταν κάποτε ανεπιθύμητες και αντιδρούσαν όταν ήταν μέλη της παλιάς τους οικογένειας. Αν κάποτε δεν ήθελαν να ακούν κουβέντα από τους γονείς τους, τώρα νιώθουν μέσα τους την σημασία της παρουσίας τους και γίνονται πιο παιδιά από τότε που ήταν παιδιά. Και οι γονείς άλλο που δεν θέλουν. Είναι εδώ με κάθε τρόπο να τους θυμίσουν την σημαντικότητα της παρουσίας τους και να αναλάβουν στην θέση τους, την υπευθυνότητα των ενεργειών τους.
“ Παρά τον πόνο που βιώσαμε από τους γονείς μας προσκολλόμαστε επίμονα στις απόψεις τους για την ζωή. Και το παράδειγμα τους για το τι σημαίνει να είναι κανείς άνδρας, ή γυναίκα, μας ακολουθεί σ ολόκληρη την ζωή μας. Όταν παραδεχτούμε την δύναμη της αφοσίωσης μας σε αυτούς κι ιδιαίτερα της αφοσίωσής μας στο γονιό του ίδιου φίλου, θα έχουμε κάνει το πρώτο βήμα για να βελτιώσουμε αυτό το μοντέλο. Αλλά, τουλάχιστον, θα είναι το πρώτο βήμα.”
πηγή : http://kerentzis.blogspot.gr/2009/08/blog-post_7177.html
Aνδρεάδου Μαρία
