Ένας διάσημος καθηγητής ψυχολογίας έδινε μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μπαίνοντας στην αίθουσα κρατούσε στα χεριά του ένα μεγάλο τσουβάλι , το οποίο και πήρε δίπλα του στην έδρα. Αφού καλημέρισε τους φοιτητές, έβαλε τα χέρια του μέσα στο τσουβάλι και έβγαλε από αυτό μια μεγάλη, διαφανή γυάλα και την έβαλε στη μέση της έδρας ώστε να τη βλέπουν όλοι.
Μετά γύρισε προς τους φοιτητές και τους ρώτησε: – Για πέστε μου κυρίες και κύριοι, αυτή η γυάλα είναι γεμάτη η άδεια;
Αυτοί παραξενεύτηκαν αλλά απάντησαν με σιγουριά ότι η γυάλα είναι άδεια, όπως και ήταν.
-Έτσι είναι, είπε αυτός και έβαλε ξανά τα χέρια στο τσουβάλι και έβγαλε από αυτό μια χάρτινη σακούλα. Έβαλε τη σακούλα δίπλα στη γυάλα και έβγαλε από αυτή μεγάλες στρογγυλές πέτρες με τις οποίες και γέμισε τη γυάλα μέχρι το χείλος. Τότε γύρισε ξανά προς τους φοιτητές και τους ρώτησε πάλι: – Για πέστε μου, τώρα η γυάλα είναι γεμάτη η άδεια;
Οι μαθητές απάντησαν ότι πλέον η γυάλα είναι γεμάτη.
Τότε ο καθηγητής πήγε ξανά στο τσουβάλι και έβγαλε από αυτό άλλη μια σακούλα με την οποία και ξαναπήγε κοντά στη γυαλί. Από τη σακούλα πήρε μικρές, στρογγυλές πέτρες τις οποίες και τοποθέτησε ανάμεσα στις μεγάλες μέσα στη γυάλα η οποία και γέμισε πάλι μέχρι το χείλος.
Οι φοιτητές θορυβήθηκαν, αναστέναξαν και κοιτούσαν παραξενεμένοι. Τότε αυτός ξαναρώτησε: -Αγαπητοί μου τώρα τι λέτε, είναι γεμάτη η γυάλα.- Ναι είπαν αυτοί, τώρα είναι τελείως γεμάτη. Τότε αυτός επέστρεψε στο τσουβαλιά και έβγαλε και τρίτη σακούλα. Πάγε κοντή στη γυάλα και άδειασε τη σακούλα η οποία ήταν γεμάτοι με άμμο μέσα στη γυάλα. Η άμμος γέμισε όλες τις τρύπες που είχαν μείνει ανάμεσα στις πέτρες. Οι μαθητές έμειναν άναυδοι και αυτός τους ξαναρώτησε. – Και τώρα τι λέτε; Είναι γεμάτη η γυαλί;
Αυτοί απάντησαν ότι πλέον η γυάλα είναι εντελώς γεμάτη και δεν χωρεί τίποτα πλέον σε αυτή. Τότε αυτός ξαναπλησίασε το τσουβάλι και έβγαλε από αυτό ένα μπουκάλι με ούζο και πλησιάζοντας τη γυάλα άδειασε μέσα σε αυτή τόσο ώστε να γεμίσει με το υγρό τελείως.
Στην αίθουσα επικράτησε σιγή και μετά από λίγο όλοι χειροκρότησαν. Τότε κάποιος από τους μαθητές τον ρώτησε, ποιος ήταν ο σκοπός αυτού του μαθήματος.
Ο καθηγητής τότε τους είπε: -Αυτή η γυάλα είναι η ζωή σας την οποία και εσείς διαλέγετε με τι θα τη γεμίσετε. Οι μεγάλες πέτρες συμβολίζουν τις ποιο μεγάλες αξίες της ζωής, πράγματα χωρίς τα οποία η ζωή είναι σχεδόν αδύνατη η χωρίς νόημα και τα οποία είναι δύσκολο να αναπληρωθούν. Τέτοια είναι η ελευθερία, η υγεία, η οικογένεια, οι φίλοι κλπ. Οι μικρότερες πέτρες είναι λιγότερο σημαντικά αλλά όμως αναγκαία πράγματα όπως η εργασία, τα χόμπι και άλλες ασχολίες που κάνουν τη ζωή ευχάριστη αλλά μπορούν να αναπληρωθούν και χάνουν το νόημα τους όταν αντικαθιστούν τις μεγάλες αξίες. Η άμμος είναι πράγματα της καθημερινότητας που και χωρίς αυτά η ζωή μπορεί να έχει νόημα και άξια και τα οποία ο καθένας διαλέγει ανάλογα με τα γούστα του όπως διάφορα προγράμματα στην τηλεόραση, η διασκέδαση, η μόδα κλπ.
Όταν λοιπόν παΐδια γεμίσουμε τη ζωή μας με άμμο και με πετραδάκια δεν μένει χώρος για τα πιο σημαντικά πράγματα και έτσι από τη ζωή μας λείπουν οι βάσεις. Τη γυάλα πρέπει να τη γεμίζουμε πάντα με σειρά προτεραιότητας έτσι ώστε να δίνουμε ανάλογο τόπο σε ανάλογου μεγέθους αξίες.
Οι μαθητές έμειναν άναυδοι για άλλη μια φορά και κάποιος ειπε στον καθηγητή. – Η επίδειξη σας όταν τέλεια αλλά το ούζο στο τέλος γιατί το βάλατε;
Τότε αυτός τους απάντησε: – Ο καθένας μας φτιάνει τη ζωή του όπως μπορεί, άλλοι καλύτερα και άλλοι λιγότερο καλά. Όπως και να έχει μένει πάντα χώρος για ένα ουζάκι το οποίο και πρέπει να προστίθεται στο τέλος
Γιώργος Σαγιάκος
