Ο βετεράνος συνθέτης/βιμπραφωνίστας Mulatu Astatke από την Αιθιοπία έρχεται στις 16/4 στο “Fuzz Club” .Σπουδαία αφηγηματική/παραστατική γραφή, με τα αφρικάνικα χρώματα να δένουν στις δυτικότροπες τζαζικές φόρμες απόλυτα κι εντελώς φυσικά, τονίζοντας την κοσμική τους υπόσταση περισσότερο από τα επιμέρους εθνικά στοιχεία.
.Από τις 18 έως τις 20/4, η ηθοποιός Ολύνα Ξενοπούλου θα αφηγείται κάθε βράδυ δύο διαφορετικές ιστορίες από τα «Πασχαλινά διηγήματα» του Παπαδιαμάντη στο πλακιώτικο εκκλησάκι, όπου ο «άγιος των ελληνικών γραμμάτων» συνήθιζε να ψέλνει όσο ζούσε στην Αθήνα. Η ιδέα και η σκηνοθετική επιμέλεια είναι του Δημήτρη Φοινίτση και η είσοδος ελεύθερη, αρκεί να κρατήσετε θέση στο 6997166210.
Σήμερα παρουσιάζεται η εκπομπή «Εμπόλεμη Ζώνη» στο Mega ,η οποία έχει τον τίτλο «Μέρες Επανάστασης» και θα ολοκληρωθεί σε δύο μέρη (11.30 μ.μ.).Ο Σωτήρης Δανέζης μαζί με τους εικονολήπτες Αρη Βιτάλη και Περικλή Αγγελόπουλο ταξίδεψαν πριν από περίπου ένα μήνα στη Βεγγάζη και για είκοσι ολόκληρες μέρες δεν σταμάτησαν λεπτό να καταγράφουν τη δική τους τηλεοπτική αλήθεια.
Θεατρική Διαδρομή
Ειρήνη
του Αριστοφάνη
Το Φεστιβάλ Επιδαύρου ανοίγει με μία από τις πιο αγαπημένες και εντυπωσιακά επίκαιρες κωμωδίες του Αριστοφάνη, την Ειρήνη. Ο θίασος Θεατρική Διαδρομή συνεργάζεται φέτος με τον δημοφιλή ηθοποιό Πέτρο Φιλιππίδη ο οποίος όχι μόνο ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της παράστασης, αλλά υπογράφει και τη σκηνοθεσία.
Μετάφραση Κ. Χ. Μύρης, σκηνοθεσία Πέτρος Φιλιππίδης, δραματουργική επεξεργασία Πέτρος Φιλιππίδης, Γιώργος Γαλίτης,Γιώργος Λέφας, σκηνικά Γιάννης Κόττης, κοστούμια Γιάννης Μετζικώφ, μουσική Μίνως Μάτσας, χορογραφία Ελπίδα Νίνου
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ
Πέτρος Φιλιππίδης, Τάκης Παπαματθαίου, Γιώργος Γαλίτης,Γιάννης Δεγαΐτης, Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος, Πάνος Σταθακόπουλος, Χρήστος Σιμαρδάνης, Χάρης Μαυρουδής,Άγγελος Μπούρας, Δημήτρης Δεγαΐτης, Τάσος Ιορδανίδης,Σπύρος Παππάς, Χρήστος Συριώτης, Ελευθέριος Ελευθερίου,Ηλίας Γιαννάκης, Δημήτρης Βογιατζής, Θοδωρής Μπουζικάκος, Αντώνης Αντωνάκος, Δημήτρης Σαμόλης, Πέτρος Γεωργοπάλης, Σταύρος Σβίγγας, Μανώλης Χουρδάκης,Ορέστης Τζιόβας και 2 παιδιά
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2011
ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
8-9 Ιουλίου
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Μικρά Διονύσια
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος συμπληρώνει φέτος μισό αιώνα καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η συμμετοχή του στο Φεστιβάλ Αθηνών γίνεται στο πλαίσιο των πενήντα χρόνων λειτουργίας του Κ.Θ.Β.Ε. με μια παράσταση – (φόρος τιμής) που αποτελεί συγχρόνως και ένα ταξίδι μνήμης στο θεατρικό τότε και τώρα, συνδέοντας θραύσματα από παραστάσεις αρχαίου δράματος στους Φιλίππους και στη Θάσο, στο Θέατρο Δάσους και στην Επίδαυρο. Ένας δοκιμασμένος δάσκαλος-ηθοποιός «ξεναγεί» μια νεώτερη ηθοποιό-μαθητευό-μενη στα μυστικά και στους κώδικες του τραγικού και του κωμικού λόγου. Πρόκειται για ένα ταξίδι στην ενδοχώρα έργων που σκηνοθέτησαν σημαντικά και κομβικά πρόσωπα της μεταπολεμικής ιστορίας του θεάτρου στη Θεσσαλονίκη, από το 1961 που ιδρύθηκε το Κ.Θ.Β.Ε. μέχρι σήμερα.
Σταθμοί αυτής της περιπλάνησης, παραστάσεις του Σωκράτη Καραντινού, του Σπύρου Ευαγγελάτου, του Μίνου Βολανάκη, του Ανδρέα Βουτσινά αλλά και του Βασίλη Πα-παβασιλείου, του Γιάννη Χουβαρδά, του Ματία Λάνχοφ, του Αντρέι Σερμπάν. Το αποτέλεσμα δεν στοχεύει στην αναβίωση των παραστάσεων αυτών αλλά σε μια σκηνική επαναδιατύπωσή τους μέσα από τους σημερινούς κώδικες αισθητικής που κρατάει όμως και ίχνη μνήμης.
Σύνθεση κειμένων Κώστας Γεωργουσόπουλος, σκηνοθεσία Γιάννης Ρήγας–Γρηγόρης Καραντινάκης, σκηνικά Λίλη Πεζανού, κοστούμια Έρση Δρίνη, μουσική Γιώργος Χρι–στιανάκης, χορογραφία Κώστας Γεράρδος, φωτισμοί Αντρέας Μπέλλης
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ
Γιώργος Αρμένης, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Γιάννης Καλατζόπουλος, Ταμίλα Κουλίεβα, Σταμάτης Κραουνάκης,Γιάννης Μαλλούχος, Φωτεινή Μπαξεβάνη, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου, Νίκος Ψαρράς
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2011
ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
15-16 Ιουλίου
Εθνικό Θέατρο
Σκηνοβάτες
του Σταμάτη Φασουλή
Ο Σταμάτης Φασουλής συνθέτει και σκηνοθετεί ένα έργο βασισμένο σε κείμενα που καλύπτουν την περίοδο από τις απαρχές της αρχαίας ελληνικής γραμματείας μέχρι τη ρωμαϊκή περίοδο. Αποσπάσματα από τραγωδίες και κωμωδίες ελλήνων και ρωμαίων ποιητών, ύμνοι και χορικά, μίμοι καθώς και εντυπωσιακές αθλοπαιδιές, μονομαχίες, ακροβατικά και θεαματικές επιδείξεις με φωτιές —στοιχεία της ρωμαϊκής αρένας— συνθέτουν ένα ετερόκλητο, πολύχρωμο και γοητευτικό κολάζ.
Μετάφραση-δραματουργία-σκηνοθεσία Σταμάτης Φασουλής, σκηνικά Μανόλης Παντελι–δάκης, κοστούμια Ντένη Βαχλιώτη, μουσική Θοδωρής Οικονόμου, στίχοι τραγουδιών Αφροδίτη Μάνου, χορογραφία Φωκάς Ευαγγελινός, φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος, μουσική διδασκαλία Μελίνα Παιονίδου, βοηθός σκηνοθέτη Γιώργος Λύρας, δραματουργική συνεργασία Ειρήνη Μουντράκη
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ
Νένα Μεντή, Σοφία Φιλιππίδου, Νίκος Κουρής, Τάνια Τρύπη,Ελένη Κοκκίδου, Μάκης Παπαδημητρίου, Ευαγγελία Μουμούρη, Θανάσης Αλευράς, Σωκράτης Πατσίκας, Άλκηστις Πουλοπούλου, Φοίβος Ριμένας, Μαργαρίτα Λουμάκη, Αγορίτσα Οικονόμου, Γιώργος Δεπάστας, Δημήτρης Τσέλιος, Δήμητρα Σιγάλα, Χρήστος Σπανός, Τζένη Διαγούπη, Ελένη Βεργέτη,Κλειώ–Δανάη Οθωναίου, Μίνως Θεοχάρης, Νάντια Κοντο–γεώργη, Ηρώ Μπέζου, Σπύρος Ανδρεόπουλος, Άγγελος Τριανταφύλλου, Σπύρος Κυριαζόπουλος, Αντώνης Πασβάντης,Δημήτρης Καπετανάκης, Νεφέλη Κουρή
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2011
ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
22-23 Ιουλίου
Απλό Θέατρο – Αντώνης Αντύπας
Μήδεια
του Ευριπίδη
Ο Αντώνης Αντύπας επιστρέφει μετά από χρόνια στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, παρουσιάζοντας τη Μήδεια του Ευριπίδη. Επιλέγοντας τη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά και με συνδημιουργούς μία ομάδα εκλεκτών συντελεστών, σκηνοθετεί μερικούς από τους σημαντικότερους έλληνες ηθοποιούς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Λίγο πριν εκραγεί ο Πελοποννησιακός πόλεμος (431 π.Χ.) ο Ευριπίδης παρουσιάζει τη Μήδεια, τραγωδία που επηρέασε όσο κανένα άλλο έργο την παγκόσμια δημιουργία. «Έργο βαθύτατα Ερωτικό, μέσα από το δράμα της προδομένης ηρωίδας και την αντι-παράθεσή της με τον Ιάσονα, η Μήδεια φωτίζει τη θέση της γυναίκας, τη διαμάχη των δύο φύλων, τη σύγκρουση των δύο πολιτισμών αλλά και την κρίσιμη ηθική καμπή στην οποία είχε φτάσει ο αρχαίος κόσμος λίγο πριν την επερχόμενη κατάρρευση», τονίζει ο ίδιος ο σκηνοθέτης.
Μετάφραση Γιώργος Χειμωνάς, σκηνοθεσία Αντώνης Αντύπας, σκηνικά-κοστούμια Γιώργος Πάτσας, μουσική Ελένη Καραϊνδρου, φωτισμοί Λευτέρης Παυλόπουλος, επιμέλεια κίνησης Αγγελική Στελλάτου, μουσική διδασκαλία Αντώνης Κοντογεωργίου
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ
Μήδεια Αμαλία Μουτούση, Ιάσων Χρήστος Λούλης, ΤροφόςΜαρία Κατσιαδάκη, Παιδαγωγός Θέμης Πάνου, Κρέων ΆρηςΛεμπεσόπουλος, Αιγέας Γιάννης Νταλιάνης, Άγγελος ΔημήτρηςΉμελλος, Κορυφαία Μαρία Καλλιμάνη, 15μελής χορός γυναικών
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2011
ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
29-30 Ιουλίου
The Bridge Project
Ριχάρδος ο Γ΄
του William Shakespeare
Τo Bridge Project ξεκίνησε το 2009 ως μία τριετής καλλιτεχνική γέφυρα συνεργασίας μεταξύ του Old Vic Theatre (Λονδίνο), της Brooklyn Academy of Music (Η.Π.Α.) και της εταιρείας παραγωγής Neal Street Productions. Φιλοξενείται για δεύτερη φορά στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, μετά το Χειμωνιάτικο Παραμύθι το 2009), φέρνοντας επί σκηνής σημαντικά ονόματα του θεάτρου. Ο Σαμ Μέντες επιστρέφει για να σκηνοθετήσει τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Old Vic TheatreΚέβιν Σπέισι στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Ριχάρδου του 3ου στην τελική σαιζόν του Bridge Project. Αυτή η υπερατλαντική συνεργασία, επανενώνει τους δύο άντρες για πρώτη φορά μετά το American Beauty, για το οποίο κέρδισαν και οι δύο τα βραβεία BAFTA και Όσκαρ.
To Bridge Project θα συμπεριλάβει ξανά κορυφαίους αμερικανούς και άγγλους ηθοποιούς και θα πραγματοποιήσει παγκόσμια περιοδεία, αφού κάνει πρεμιέρα στην Brooklyn Academy of Music στη Νέα Υόρκη.
Ο Σαμ Μέντες ήταν ο ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του Donmar Warehouse για μία δεκαετία και έχει σκηνοθετήσει θεατρικές παραστάσεις στη Royal Shakespeare Company το Εθνικό Θέατρο, το West End και το Broadway Η κινηματογραφική του καριέρα περιλαμβάνει τις ταινίες Road to Perdition και Revolutionary Road. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Old Vic Κέβιν Σπέισι έχει εμφανιστεί πρόσφατα στις παραστάσεις Inherit the wind,Speed–the–Plow, A Mood for the Misbegotten και Ριχάρδος ο 2ος, στο Old Vic Theatre.
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ & ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2011
ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 5-6 Αυγούστου
Εθνικό Θέατρο
Ηρακλής μαινόμενος
του Ευριπίδη
Ο Ηρακλής επιστρέφει από τον Κάτω Κόσμο, όπου είχε πάει για να φέρει τον Κέρβερο, και ανακαλύπτει ότι η οικογένειά του έχει καταδικαστεί σε θάνατο από τον Λύκο, που βασιλεύει παράνομα στη Θήβα. Θριαμβεύει σκοτώνοντας τον Λύκο, όμως ένθεη μανία, σταλμένη από την Ήρα, τον στρέφει ενάντια στην οικογένειά του. Όταν θα συνειδητοποιήσει ότι, μέσα στην τρέλα του, έχει σκοτώσει τη γυναίκα και τα παιδιά του, ο τραγικός ήρωας θα βυθιστεί στην απελπισία και στην απόγνωση.
Ο Ηρακλής μοιάζει να έρχεται από την τελευταία ελληνική γενιά – πριν! Αρκετά πριν από το σήμερα – που πίστευε και αγωνιζότανε για Ιδέες… Για να προδοθεί τελικά από φίλους και από εχθρούς. Και με αυτή την απόλυτη γεύση της προδοσίας να οδηγηθεί στην καταστροφή. Και μετά να προσπαθήσει το θάνατο. Η ιστορία έχει μόνο μια ελπίδα να ξανακερδηθεί στη συνείδηση όταν τα γεγονότα προσκρούσουν στα βράχια: Όταν μας συμμαζεύει για να μας αφηγηθεί τον εαυτό της.
Η Ελπίδα δε βρίσκεται στην Ιστορία. Βρίσκεται στην Αφήγηση.
Μιχαήλ Μαρμαρινός
Μετάφραση Γιώργος Μπλάνας με τη συνεργασία του Μιχαήλ Μαρμαρινού, σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινός, σκηνικά ΕλένηΜανωλοπούλου, κοστούμια Κέννυ Μακλέλλαν, επιμέλεια κίνησης-χορογραφία Κωνσταντίνος Ρήγος, μουσική Δημήτρης Καμαρωτός, φωτισμοί Thomas Walgrave, βοηθός σκηνοθέτη ΜυρτώΠερβολαράκη
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ
Νίκος Καραθάνος, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ΜηνάςΧατζησάββας, Θοδωρής Αθερίδης, Γιάννης Βογιατζής,Στεφανία Γουλιώτη, Θεοδώρα Τζήμου, Γιώργος Γάλλος,Γιώργος Μπινιάρης, Γιώργος Ζιόβας, Γρηγόρης Ευαγγελάτος,Αργύρης Πανταζάρας, Γιάννης Παπαδόπουλος, ΠροκόπηςΑγαθοκλέους, Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Κώστας Κοράκης,Kωνσταντίνος Ασπιώτης, Γιούλα Μπούνταλη, ΔημήτρηςΜακαλιάς, Ντένης Μακρής
Η μητέρα του σκύλου
του Παύλου Μάτεσι
ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ – ΝΕΑ ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»
Η ζωή της Ραραού, «μεγάλης φίρμας της επιθεώρησης» όπως η ίδια αυτοσυστήνεται, ζωντανεύει στη σκηνή μέσα από το φλας μπακ εικόνων μιας κοινωνίας που προσπαθεί να τα «βολέψει» σε συνθήκες ανέχειας. Από την Κατοχή έως σήμερα, η πορεία της Ραραού, όπως αντίστοιχα και η πορεία της Ελλάδας, την οποία διατρέχει με τις αναμνήσεις της, είναι μια μάχη επιβίωσης. Ο αγώνας της είναι αδιάκοπος, κι εκείνη θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να βγει αλώβητη από αυτόν. Ακόμη κι αν χρειαστεί να αποδράσει σε μια δική της πραγματικότητα.
Ο Παύλος Μάτεσις «ξαναγράφει» σε θεατρική μορφή το αριστουργηματικό του μυθιστόρημα Η μητέρα του σκύλου και καταθέτει με το δικό του μοναδικό τρόπο, πότε δηκτικό και πότε χιουμοριστικό, πότε δραματικό και πότε σουρεαλιστικό, την οπτική του για ένα κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Η εμβληματική Ραραού γίνεται το σύμβολο του ανθρώπου που δε θα σταματήσει ποτέ να παλεύει στον καθημερινό στίβο της ζωής.
Το Εθνικό Θέατρο έχει προσκαλέσει ένα Σέρβο σκηνοθέτη, τον καταξιωμένο
Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, γνωστό από παλαιότερες επιτυχίες του στην Ελλάδα (Έγκλημα και Τιμωρία, Δον Ζουάν), να ζωντανέψει τον ιδιαίτερο κόσμο του Μάτεσι.
Σπουδαίοι πρωταγωνιστές αλλά και νεότεροι συνεργάτες του Εθνικού Θεάτρου έχουν κληθεί για να ενσαρκώσουν τους ήρωες του Έλληνα συγγραφέα.
Προ-παράσταση: 06/04/2010
Πρώτη παράσταση: 07/04/2011
Τελευταία παράσταση: 15/05/2011
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη έως Παρασκευή: 21:00 Σάββατο: 18:00 & 21:00, Κυριακή: 19:00
- Σκηνοθεσία / Δραματουργική προσαρμογή Νικίτα Μιλιβόγεβιτς
- Σκηνικά – Κοστούμια Κέννυ Μακ Λέλλαν
- Μουσική Δημήτρης Καμαρωτός
- Κίνηση Αμάλια Μπένετ
- Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης
- Δραματολόγος παράστασης Βιβή Σπαθούλα
- Βοηθός σκηνοθέτη Ξένια Θεμελή
- Βοηθός σκηνογράφου Ειρήνη Κονταξάκη
- Πατέρας / Τίμιος Κώστας Βασαρδάνης
- Κυρία Κανέλλω Αγγελική Δημητρακοπούλου
- Παπα – Ντίνος Βασίλης Καραμπούλας
- Σαλώμη Τζένη Κόλλια
- Μητέρα της Ρουμπίνης-Ραραούς (σε μεγαλύτερη ηλικία)/Χρυσάφαινα/Κυρία Φανή Υβόννη Μαλτέζου
- Ραραού Θέμις Μπαζάκα
- Ρουμπίνη Ηρώ Μπέζου
- Ανάπηρος Θεμιστοκλής Πάνου
- Μητέρα της Ρουμπίνης-Ραραούς (Ασημίνα) Θεοδώρα Τζήμου
- Φάνης Γιάννης Τσεμπερλίδης
- Άλφιο Αντώνης Φραγκάκης
Διανομή:
Photo gallery
Φωτογραφίες: Εύη Φυλακτού
- Ματιές στην πεζογραφία του Μάτεσι
Περισσότερα για το έργο
Η κλασική ταινία του μεγάλου Γερμανού σκηνοθέτη Παμπστ «Συντροφικότητα» και η πρόσφατα βραβευμένη με Οσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας «Ισως, αύριο» της Δανέζας Σουσάνε Μπίερ ξεχωρίζουν από τις συνολικά οκτώ ταινίες της νέας κινηματογραφικής βδομάδας.
Ακόμη, στις πολύ ενδιαφέρουσες ταινίες, η δανέζικη «Princess» του Αντερς Μόργκενθαλερ και η κωμωδία «Mammuth» των Μπενουά Ντελεπίν και Γκιστάβ Κεβέρν. Το πρόγραμμα συμπληρώνεται από τις ταινίες: «Ο άγνωστος», θρίλερ μυστηρίου του Χάουμε Κόλετ-Σέρα, «Πρωινό ξύπνημα» του Ρότζερ Μισέλ, «Αρης καλεί μαμά», καρτούν του Σάιμον Γουέλς και «Γυναίκες έτοιμες για όλα» του Νάιτζελ Κόουλ.
“Συντροφικότητα (Η τραγωδία του ορυχείου)”
Μια κλασική, τολμηρή για την εποχή της, ταινία γυρισμένη για να τονίσει τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς, σε μια εποχή (1931) που η Ευρώπη κινδύνευε από τον ανερχόμενο φασισμό και ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο, είναι η «Συντροφικότητα» του μεγάλου Γερμανού δημιουργού Παμπστ («Η όπερα της πεντάρας», «Λούλου – Το κουτί της Πανδώρας»), που προβάλλεται σε επανέκδοση. Είναι εμπνευσμένη από ένα αληθινό γεγονός, στη Γαλλία του 1906. Ο Παμπστ το μεταφέρει στη Γερμανία του 1919, δηλαδή λίγο μετά την ήττα της στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, για να αφηγηθεί την τραγωδία μιας ομάδας Γάλλων ανθρακωρύχων που, ύστερα από έκρηξη, παγιδεύεται σε ορυχείο, στα γαλλογερμανικά σύνορα. Παρά τις εθνικές διαφορές τους (ως αποτέλεσμα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου η περιοχή είχε μοιραστεί στις δύο χώρες) και τις αντιδράσεις των αφεντικών τους, οι Γερμανοί ανθρακωρύχοι, που εργάζονται από την άλλη μεριά των συνόρων, οργανώνουν αποστολή διάσωσης για να σώσουν τους παγιδευμένους στα έγκατα της γης Γάλλους συναδέλφους τους.
Ο Παμπστ χρησιμοποιεί με φαντασία και έμπνευση όλα τα μέσα που του πρόσφερε ο τότε νεογέννητος ομιλών κινηματογράφος για να φτιάξει μια δυνατή, άρτια τεχνικά, ταινία, από τις πιο χαρακτηριστικές του κοινωνικού ρεαλισμού, επηρεασμένη από τον τότε σοβιετικό σοσιαλιστικό ρεαλισμό -λίγο πιο πριν είχε, μάλιστα, γυρίσει και το αντιπολεμικό «Δυτικό μέτωπο 1918». Η ταινία είναι ταυτόχρονα και μήνυμα ελπίδας για παγκόσμια φιλία, αν και, παρ’ όλο που οι ανθρακωρύχοι τελικά σώζονται, σε μια τελική σκηνή απαισιοδοξίας (ας μη ξεχνάμε πως όταν το 1933 ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία η ταινία αποσύρθηκε από τις αίθουσες) ο Παμπστ βάζει τους εργοδότες να διατάζουν την αστυνομία να κλείσει την παλιά σήραγγα, που ένωνε τα δύο ορυχεία, δημιουργώντας και πάλι τα διαχωριστικά σύνορα. Η μεγάλη ειρωνεία είναι πως, ύστερα από ένα σύντομο ταξίδι σε Γαλλία και ΗΠΑ, ο Παμπστ επέστρεψε το 1933 στη Γερμανία και συνεργάστηκε με τους ναζί σε δύο ταινίες.
“Ισως, αύριο”
In a Better World.Δανία, 2010. Σκηνοθεσία: Σουσάνε Μπίερ. Σενάριο: Αντερς Τόμας Γιένσεν. Ηθοποιοί: Μάρκους Ρίγκααρντ, Γουίλιαμ Γιονκ Νίλσεν, Ούλριχ Τόμσεν, Τρίνε Ντίρχολμ. 119′
***
Οι σχέσεις ανάμεσα σε γονείς και παιδιά, η εκδίκηση και η βία, αλλά και ο ειρηνισμός, σε δύο ιστορίες που εκτυλίσσονται ανάμεσα σε Δανία και Κένυα, είναι τα θέματα της βραβευμένης με το ξενόγλωσσο Οσκαρ δραματικής ταινίας.
Με βάση το καλογραμμένο σενάριο του Αντερς Τόμας Γιένσεν, η Σουσάνε Μπίερ («Μετά τον γάμο», «Αδέλφια») καταγράφει τη φιλία που αναπτύσσεται ανάμεσα σε δύο αγόρια, τον Ελίας, θύμα τραμπουκισμού από συμμαθητή του, και τον Κρίστιαν, ένα μοναχικό, με μια δική του έννοια της δικαιοσύνης, μαθητή που τον προστατεύει. Δύο παιδιά με διάφορα οικογενειακά προβλήματα: ο Ελίας, γιατί ο χωρισμένος, γιατρός πατέρας του προτιμά να πηγαινοέρχεται ανάμεσα σε Δανία και Αφρική παρά να ενδιαφερθεί για τον γιο του, και ο Κρίστιαν που θεωρεί τον πατέρα του υπεύθυνο για τον θάνατο της μητέρας του.
Η αρχικά, κάπως ασήμαντη χρήση βίας, από τον Κρίστιαν για να προστατεύσει τον Ελίας μετατρέπεται σταδιακά σε τρόπο συμπεριφοράς και αντιμετώπισης της ζωής και φέρνει τα παιδιά σε σύγκρουση με τον φιλειρηνικό πατέρα του Ελίας. Οταν μάλιστα η βία μεταφέρεται και στην ιστορία που εκτυλίσσεται στην Αφρική (με τον πατέρα του Ελίας να συγκρούεται μ’ ένα βίαιο ρατσιστή), το θέμα της βίας αποκτά μια παγκοσμιότητα που η Μπίερ εκμεταλλεύεται εύστοχα, για να αγγίξει, προς το φινάλε, τα όρια του διδακτισμού.
Οπως και στις προηγούμενες ταινίες της, ιδιαίτερα στο «Μετά τον γάμο», σκιαγραφεί με λεπτομέρεια και ζεστασιά τους διάφορους χαρακτήρες, ιδιαίτερα των δύο παιδιών, με τον Μάρκους Ρίγκααρντ (Ελίας) και τον Γουίλιαμ Γιονκ Νίλσεν (Κρίστιαν) να δίνουν εξαιρετικές ερμηνείες.
“Princess”
Δανία/Γερμανία, 2007. Σκηνοθεσία: Αντερς Μόργκενθαλερ. Σενάριο: Μόργκενθαλερ, Μέτε Χέενο. Ηθοποιοί: Θούρε Λίντχαρτ, Στίνε Φίσερ Κρίστενσεν. 82′
***
Ενας πάστορας αναλαμβάνει να εκδικηθεί την πορνοβιομηχανία που οδήγησε στον θάνατο την αδερφή του. Συναρπαστική, αν και με πολύ βίαιες, σοκαριστικές σκηνές, ταινία, συνδυασμός καρτούν με ζωντανούς ανθρώπους.
Με τον πόλεμο ενός ιεραπόστολου με τη βιομηχανία των πορνοταινιών καταπιάνεται ο Δανός σκηνοθέτης και κομίστας Αντερς Μόργκενθαλερ, σε μια ταινία που πρωτοείδαμε στις Κάνες.
Μετά τον θάνατο της πορνοστάρ αδερφής του, γνωστής ως «Πριγκίπισσα» (Στίνε Φίσερ Κρίστενσεν), ο πάστορας Αουγκουστ (Θούρε Λίντχαρτ) έρχεται στο πορνείο για να παραλάβει την πεντάχρονη ανιψιά του, Μία. Οργισμένος, όταν ανακαλύπτει πως η Μία έχει κακοποιηθεί και εκτεθεί πρόωρα και επικίνδυνα στο σεξ, ζητεί από την εταιρεία παραγωγής των πορνοταινιών της αδερφής του να τις καταστρέψει όλες. Οταν αυτή αρνείται, ο Αουγκουστ καταφεύγει στη βία.
“Mammuth”
Γαλλία, 2009. Σκηνοθεσία-σενάριο: Μπενουά Ντελεπίν & Γκιστάβ Κεβέρν. Ηθοποιοί: Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Γιολάντ Μορό, Αννα Μουγκλαλίς, Ιζαμπέλ Αντζανί, Μις Μινγκ. 92′
** ½
Απολαυστικό, με ωραία γκαγκ, ρόουντ-μούβι, με τον Ντεπαρντιέ στον ρόλο ενός συνταξιούχου που ταξιδεύει με τη μοτοσικλέτα του για να μαζέψει αποδείξεις για προηγούμενες απασχολήσεις, που χρειάζεται ώστε να πάρει πλήρη σύνταξη.
ΟΖεράρ Ντεπαρντιέ δεν έπαψε να μας εκπλήσσει με τους ρόλους του. Τη φορά αυτή ερμηνεύει τον Σερζ Πιλαρντός, έναν παχουλό, με μακριά χαίτη -θυμίζοντας τον Μίκι Ρουρκ του «Παλαιστή»- πρώην υπάλληλο σε σφαγείο. Οταν συνταξιοδοτείται, αφήνει πίσω τη γυναίκα του, Κατρίν (η έξοχη Γιολάντ Μορό), καβαλάει την παλιά μοτοσικλέτα του, το «Μαμούθ», και ξεκινά, α λα ξένοιαστος καβαλάρης, σ’ ένα ταξίδι αναζήτησης των αποδείξεων παλιών απασχολήσεών του, που θα του επιτρέψουν να πάρει πλήρη σύνταξη.
… άλλες ταινίες
Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ (Unknown). ΗΠΑ, 2011. Σκηνοθεσία: Χάουμε Κόλετ-Σέρα. Σενάριο: Ολιβερ Μπούτσερ, Στίβεν Κόρνγουελ. Ηθοποιοί: Λίαμ Νίσον, Νταϊάν Κρούγκερ, Αϊνταν Κουίν, Μπρούνο Γκανζ, Φρανκ Λαντζέλα. 113′
ΠΡΩΙΝΟ ΞΥΠΝΗΜΑ (Morning Glory). ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Ρότζερ Μισέλ. Σενάριο: Αλίν Μπρος Μακίνα. Ηθοποιοί: Χάρισον Φορντ, Ρέιτσελ Ανταμς, Νταϊάν Κίτον, Τζεφ Γκόλντμπλουμ. 110′
ΑΡΗΣ ΚΑΛΕΙ ΜΑΜΑ (Mars Needs Moms). ΗΠΑ, 2011. Σκηνοθεσία: Σάιμον Γουέλς. Σενάριο: Σάιμον & Γουέντι Γουέλς. Με τις φωνές των: Σεθ Γκριν, Νταν Φόγκλερ, Τζόαν Κιούσακ. 82′
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΕΤΟΙΜΕΣ ΓΙΑ ΟΛΑ (Made in Dagenham). ΗΠΑ, 2010. Σκηνοθεσία: Νάιτζελ Κόουλ. Σενάριο: Γουίλιαμ Αϊβορι. Ηθοποιοί: Σάλι Χόκινς, Μπομπ Χόσκινς, Αντρέα Ράιζμπαρα, Μιράντα Ρίτσαρντσον, Ρόζαμουντ Πάικ. 113′
πηγή : Enet.gr
«Αγαπητέ Σωκράτη, μαθαίνω αρχαία ελληνικά και επειδή χθες
διαβάζαμε μια επιστολή του Επίκουρου προς το φίλο του Μένοικο, μου άρεσε η
προσφώνηση της επιστολής του και προσπάθησα να τη μιμηθώ.
Λοιπόν, όπως μου γράφεις, άκουσες ότι εμείς εδώ στη Φιλανδία βγήκαμε πρώτοι
στον κόσμο στην Παιδεία, ενώ εσείς δεν τα πήγατε και τόσο καλά και θέλεις να
μάθεις το γιατί. Θα προσπαθήσω, όσο γίνεται απλά, να σου περιγράψω το
εκπαιδευτικό μας σύστημα και πως περνάω μια ολόκληρη μέρα.
Το σύστημά μας
Κατ’ αρχάς, θα πρέπει να σου πω ότι εμείς εδώ στη Φινλανδία, από την 1η
μέχρι και την 9η τάξη πηγαίνουμε στο ίδιο ενιαίο ολοήμερο σχολείο. Αφού
προετοιμαστούμε κατάλληλα στην ηλικία των 6-7 ετών σε μια προκαταρκτική
τάξη, μόλις συμπληρώσουμε τα 7 αρχίζει το σχολείο.
Από την 1η μέχρι την 6η τάξη το σχολείο λέγεται «Alaaste» και από την 7η
μέχρι την 9η τάξη «Yia-ste».
Μετά, όσοι θέλουν μπορούν να πάνε στο «Lyseo» ή στο επαγγελματικό σχολείο.
Όσοι τελειώνουν το Λύκειο μπορούν να συνεχίσουν, με εξετάσεις φυσικά στα 20
πανεπιστήμια που έχουμε, ακολουθώντας ακαδημαϊκές σπουδές.
Αυτοί που θα τελειώσουν το επαγγελματικό σχολείο θα συνεχίσουν στις 29
πολυτεχνικές σχολές μας, οι οποίες είναι περισσότερο προσανατολισμένες στην
αγορά εργασίας. Εκεί μπορούν να γίνουν από φυσικοθεραπευτές, νοσοκόμοι μέχρι
και μηχανικοί.
Επιλέγουμε μαθήματα
Εγώ προετοιμάζομαι του χρόνου να πάω στο Lyseo – Λύκειο.
Εκεί η σχολική περίοδος χωρίζεται σε 5 περιόδους και η κάθε μια διαρκεί 6
εβδομάδες και τελειώνει με μια εβδομάδα εξετάσεων, όπου χορηγούνται και
πιστοποιητικά επιδόσεων.
Σε κάθε περίοδο οι μαθητές έχουν το δικαίωμα, μέσα από τα προσφερόμενα
μαθήματα, να κάνουν τη δική τους επιλογή και να δημιουργήσουν το δικό τους
πρόγραμμα μαθημάτων. Υπάρχουν κάποια μαθήματα που είναι υποχρεωτικά, όμως η
χρονική κατανομή είναι δουλειά του μαθητή.
Για να το καταλάβεις, αυτό που θα πρέπει να σου πω είναι ότι παρότι είσαι
π.χ. στη δεύτερη τάξη, μπορείς, αν θέλεις, να παρακολουθήσεις κάποια
μαθήματα της πρώτης ή και της τρίτης τάξης. Η επιλογή είναι δική σου υπόθεση
και εξαρτάται από τη διάθεση, την όρεξη και τις προθέσεις σου. Αν σε κάποιο
μάθημα δεν περάσεις τις εξετάσεις μπορείς να το επαναλάβεις κάποια στιγμή
της χρονιάς που θα νιώθεις έτοιμος. Για τις γλώσσες και τα μαθηματικά
υπάρχουν τα λεγόμενα «βραχύχρονα» και τα «μακρόχρονα» εντατικά τμήματα.
Είμαστε όλοι ίσοι
Δεν έχουμε καθόλου ιδιωτικά σχολεία, ούτε ειδικά ή ελίτ σχολεία υπεροχής.
Στο ίδιο σχολείο μ’ εμένα πηγαίνει και η κόρη του πρωθυπουργού μας, του
προέδρου της ΝΟΚΙΑ, του θυρωρού μας, και πολλά άλλα παιδιά με αναπηρίες,
καθώς και τα παιδιά μεταναστών.
Εμείς, όπως λέει και ο πρωθυπουργός μας, «είμαστε μια μικρή χώρα και δεν
έχουμε την πολυτέλεια να χάσουμε ούτε ένα παιδί, διότι κοινωνικοί
αποκλεισμοί, διακρίσεις και γκετοποιήσεις δεν έχουν θέση στη μάθηση.
Θεωρούμε ότι ενσωμάτωση, κοινωνικοποίηση και μάθηση πάνε μαζί».
Σε όλα τα σχολεία μας τα πρότυπα είναι οι καλύτεροι, αλλά όπως είναι
δομημένο το σύστημά μας, μη νομίσεις ότι όσοι δεν είναι πρώτοι υποφέρουν και
νιώθουν μειονεκτικά. Το αντίθετο μάλιστα, οι καλύτεροι παρακινούν τους
υπόλοιπους προς τα πάνω και ο καθένας, με τη βοήθεια φυσικά των δασκάλων
μας, προσπαθεί να ξεπεράσει τον εαυτό του, αντί να απογοητευτεί και να πέσει
στην αδράνεια.
Μετά το βασικό μάθημα, οι πιο αδύναμοι έχουν ενισχυτική διδασκαλία και
ψυχολογική στήριξη, γι’ αυτό και οι πρώτοι μαθητές κάθε τόσο εναλλάσσονται.
Με αυτόν τον τρόπο δίνουμε ίσες ευκαιρίες σε όλους και παράλληλα διατηρούμε
την κοινωνική συνοχή μας, σαν μαθητές αλλά και σαν κοινωνία, νομίζω.
Η παιδεία είναι εντελώς δωρεάν μέχρι και την αποφοίτηση από το Πανεπιστήμιο
ή το Πολυτεχνείο. Πρόσφατα ήρθαν στο σχολείο μας δάσκαλοι από άλλες χώρες
για να μελετήσουν το σύστημά μας και μας είπαν πως έμειναν έκπληκτοι, γιατί
δεν είδαν κανένα γκράφιτι στο σχολείο μας.
Λένε μάλιστα πως στα σχολεία μας στη Φινλανδία η σχολική βία είναι
ανύπαρκτη, σε βαθμό… ανησυχητικό.
Δεν γνωρίζω αν αυτό είναι τόσο κακό, ίσως όμως αυτό να εξηγεί γιατί είμαστε
σε διακοπές στη Ρόδο, «ξεσαλώνουμε» λίγο, όπως είδα το καλοκαίρι, και «τα
τσούζουμε» ακόμη περισσότερο.
Το ότι είμαστε στο ίδιο σχολείο παιδιά από τόσο διαφορετικά κοινωνικά
στρώματα, νομίζω πως μας βοηθάει στο να μαθαίνουμε να σεβόμαστε και να
εκτιμάμε ο ένας τον άλλον ανεξάρτητα από το πόσα λεφτά έχει ο μπαμπάς,
ανεξάρτητα από τις πνευματικές και σωματικές αναπηρίες ή από το τι χρώμα
έχει η επιδερμίδα μας.
Αγαπάμε ό,τι κάνουμε
Αυτό μας βοηθάει πολύ και στην επιλογή του επαγγέλματος. Σύμφωνα με μια
έρευνα που δημοσιεύτηκε πρόσφατα, «οι περισσότεροι δεκάχρονοι συμμαθητές μου
πιστεύουν ότι το καλύτερο επάγγελμα, είναι αυτό που τους αρέσει, που το
κάνουν με το κέφι και όρεξη, όπου μπορούν να γνωρίσουν ενδιαφέροντες
ανθρώπους και να έχουν τη δυνατότητα να πάνε διακοπές όπου τους αρέσει. Το
πόσα λεφτά θα βγάζουν είναι σημαντικό αλλά όχι το σημαντικότερο κίνητρο».
Αυτό μπορεί να εξηγεί και το ότι, αν ακούσεις, η Φινλανδία είναι η χώρα με
το χαμηλότερο δείκτη διαφθοράς στον κόσμο. Οι δάσκαλοί μας παίρνουν πολύ
λιγότερα λεφτά από τους Γερμανούς και τους Γάλλους, δεν έχουν το καλύτερο
αυτοκίνητο, αλλά όμως αυτό δεν τους εμποδίζει να αγαπούν αυτό που κάνουν.
Νομίζω πως η κακή παιδεία και διαφθορά πάνε χέρι- χέρι.
Εδώ θα πρέπει να σου πω ότι το αγαπημένο σύνθημα του διευθυντή μας Βαατάινεν
είναι: «Προτιμάω έναν ευτυχισμένο οδοκαθαριστή από έναν νευρωτικό
ακαδημαϊκό»
Τον αγαπάμε πολύ γιατί δεν κάνει καμία διάκριση και είναι προστατευτικός και
φιλικός σε όλους.
Συνεχώς μας μιλάει για τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη σας που έλεγαν πως: «η
μάθηση καλλιεργείται καλύτερα εκεί όπου βρίσκει σταθερό συναισθηματικό
έδαφος, διότι δεν είναι κάτι, που εισάγεται στον ανθρώπινο νου μόνο με την
εξωτερική διαδικασία της διδασκαλίας (επανάληψη και μίμηση). Αλλά είναι μία
εσωτερική διεργασία ίδιας και εμπειρικής ανακάλυψης, που χωρίς την αμοιβαία
βούληση δε μεταδίδεται».
Μια ημέρα μου
Τώρα θα σου περιγράψω πως περνάω την ημέρα μου. Στις 8 αρχίζει το σχολείο
μέσα στην τάξη και χωρίς συγκεντρώσεις στο προαύλιο, όπου μέσω ηχείων ακούμε
μια εισαγωγική ομιλία αν πρόκειται για κάποια επέτειο, αλλά συνήθως ακούμε
μόνο λίγη μουσική για περισυλλογή και ψυχολογική προετοιμασία για το μάθημα.
Κάθε μαθητής κάθεται σε ένα θρανίο – τραπεζάκι, που δεν είναι πάντα το ίδιο,
επειδή σε εμάς δεν αλλάζουν αίθουσα οι δάσκαλοι αλλά οι μαθητές.
Κάθε δάσκαλος έχει τη δική του αίθουσα και νομίζω πως είναι σωστό, διότι
εκεί μέσα έχει τα προσωπικά του αντικείμενα, βιβλία και ό,τι άλλο χρειάζεται
για το μάθημά του. Κάθε τάξη έχει επιδιασκόπιο, ραδιόφωνο, τηλεόραση, βίντεο
και έναν Η/Υ συνδεδεμένο με το Διαδίκτυο.
Ο δάσκαλος υποδέχεται τα παιδιά στην τάξη του σαν οικοδεσπότης. Όποιος θέλει
μπορεί να ζητήσει ακουστικά και μάλιστα ο καθηγητής μου των λατινικών έχει
στην τάξη του και έναν οικιακό κινηματογράφο.
Για τις γλώσσες έχουμε ένα εργαστήριο γλωσσών, για τη βιολογία ένα ειδικό
εργαστήριο κ.λπ.
Στον δάσκαλο μιλάμε πάντοτε στον ενικό και αν έχουμε κάποιο πρόβλημα
φωνάζουμε «hei ope» που σημαίνει «ε δάσκαλε» και έρχεται ο δάσκαλος να μας
βοηθήσει.
Αν κάποιος δεν ξέρει κάτι ή δεν έχει λύσει κάποιο πρόβλημα, δε σημαίνει
απολύτως τίποτα. Η φιλοσοφία μας είναι πως κάθε μαθητής είναι υπεύθυνος για
τη μάθηση του. Ο δάσκαλος είναι υποχρεωμένος να του κάνει ενισχυτικά
μαθήματα τις απογευματινές ώρες. Αν κάποιος μαθητής ήταν άρρωστος ή πήγε
μερικές ημέρες με τους γονείς του διακοπές, ο δάσκαλος υποχρεούται να του
αναπληρώσει τις ώρες με ενισχυτική διδασκαλία.
Παρότι θεωρούμε ότι ο μαθητής μαθαίνει μόνο γιατί το επιθυμεί ο ίδιος,
υπάρχουν κάπου – κάπου μικρά τεστ αλλά περισσότερο για κίνητρο υποκίνησης.
Κάθε μάθημα κρατάει 45 λεπτά και ακολουθεί ένα διάλειμμα ενός τετάρτου.
Στις 11.45 και για μισή ώρα υπάρχει φαγητό, στο εστιατόριο φυσικά και όχι
μέσα στις τάξεις. Δευτέρα και Παρασκευή το σχολείο τελειώνει στις 14.00,
εκτός κι αν κάποιος θέλει να κάνει κάτι δημιουργικό μέσα στο σχολείο, όπως
π.χ. σπορ ή κάτι άλλο. Τις άλλες ημέρες το σχολείο τελειώνει στις 16.00.
Στο Λύκειο, όπως σου έγραψα, μετά από 5 εβδομάδες σχολείο, υπάρχει μια
εβδομάδα εξετάσεων σε έξι μαθήματα. Αν κάποιος δεν επέλεξε κάποιο μάθημα,
την ημέρα εκείνη είναι ελεύθερος. Για τα τεστ δεν υπάρχει συγκεκριμένος
χρόνος. Όποιος τελειώσει πάει στο σπίτι του. Οι καθηγητές, συνήθως δεν
επιτηρούν καθόλου αλλά κανείς μας δεν διανοείται να μιλήσει ή να αντιγράψει
γιατί θεωρείται μεγάλη ντροπή. Αν κάποιος δεν είναι ευχαριστημένος με τη
βαθμολογία μπορεί να ζητήσει να μη ληφθεί υπόψη και να την επαναλάβει μετά
από μερικές εβδομάδες. Μετά την εβδομάδα των τεστ παίρνουμε τα πιστοποιητικά
επιδόσεων.
Το τι κάναμε σε όλη τη διάρκεια των 5 εβδομάδων δεν είναι και τόσο
σημαντικό. Μετά το σχολείο πηγαίνω στο σπίτι, συνήθως χωρίς την τσάντα μου,
αφού εκεί θα κάνω εντελώς διαφορετικά πράγματα από αυτά που έκανα στο
σχολείο. Θα ασχοληθώ με άλλα πράγματα που μου αρέσουν επίσης, χωρίς αυτό να
σημαίνει ότι δεν θα διαβάσω κάτι άλλο. Διαβάζουμε πάρα πολύ εξωσχολικά
βιβλία, γι’ αυτό και στην ανάγνωση βγήκαμε πρώτοι με απόσταση από το
δεύτερο, ενώ εσείς όπως άκουσα πιάσατε «πάτο».
Υστερόγραφο
Όπως θα κατάλαβες, η επιτυχία μας είναι ένας συνδυασμός πολλών παραγόντων.
Όπως μας λέει και ο δάσκαλος μας, ο Καουρισμάκι, «η εκπαίδευση δε γίνεται
ποτέ μέσα σε ένα πολιτικό και- πολιτισμικό κενό. Είναι συστατικό κομμάτι του
συνόλου της κοινωνίας, όπου δάσκαλοι, γονείς, μαθητές και πολιτεία συμβάλουν
κατά τον ίδιο βαθμό». Η δασκάλα μας μάλιστα, η Κεκόνεν, μας λέει ότι
«συμμετοχή στην παιδεία μας έχουν η οικογένεια και η γειτονιά, το κοινωνικό
περιβάλλον, δηλαδή η κοινωνία με τις αξίες και τα πρότυπα της, ο δεδομένος
χώρος και χρόνος, οι ανθρώπινες σχέσεις, οι νόμοι και τα ΜΜΕ με τις απόψεις
και εικόνες που μεταδίδουν».
Γι’ αυτό πιστεύω ότι είναι κάτι που δεν αντιγράφεται από κάποιους ειδικούς.
Μάλλον θα πρέπει να ανοίξετε έναν πανεθνικό διάλογο, όπου θα συμμετέχουν
όλοι και φυσικά κι εσείς τα παιδιά και όχι μόνο κάποιοι «ειδικοί». Το
σημειώνω, γιατί άκουσα ότι θα έρθουν στο σχολείο μας κάποιοι «ειδικοί» από
την Ελλάδα για να μελετήσουν το σύστημα μας. Φοβάμαι ότι θα δουν ό,τι τους
βολεύει.
Χωρίς την κινητοποίηση και τη βούληση ολόκληρης της κοινωνίας σας, δεν
νομίζω πως θα πετύχετε κάτι. Νομίζω πως το σύστημα μας είναι πολύ απλό, τόσο
απλό, που μόνο άνθρωποι δημιουργικοί ή παιδιά μπορούν ποτέ να το φανταστούν
και να το εφαρμόσουν και όχι γραφειοκράτες που θα στείλετε να το μελετήσουν.
Πρόσφατα, μαζί με τους γονείς μου παρακολουθήσαμε μια μαγνητοφωνημένη Ομιλία
στη βιβλιοθήκη του σχολείου μας από ένα καθηγητή από το ΜΙΤ της
Μασαχουσέτης, τον Symour Papert, ο οποίος μας είπε:
«Όλα τα συστήματα είναι κουτά. Εμείς νομίζουμε ότι τα συστήματα είναι
έξυπνα. Πολύ σπάνια όμως τα συστήματα μπορούν να δουν αυτό που συμβαίνει
κάτω από τη μύτη τους. Ένα σύστημα, από τη στιγμή που μπαίνει στη λογική της
συντήρησης, από τη στιγμή που εναντιώνεται στο άνοιγμα του μυαλού και στην
ιδέα της αλλαγής, αρέσκεται να πιστεύει στην ίδια του την προπαγάνδα, στις
ιστορίες που ουσιαστικά μόνο του δημιουργεί… Μια κραταιά γραφειοκρατία
μπορεί να έχει όλες τις πληροφορίες αλλά λόγω έλλειψης ευελιξίας και καθαρής
σκέψης να μην μπορεί να αντιδράσει και να καθορίσει τα γεγονότα».
Νομίζω πως θα συμφωνήσεις, γι’ αυτό και στο σχολείο μας οι γονείς μας
συμμετέχουν ενεργά στην αξιολόγηση πρόσληψης του διευθυντή αλλά και των
καθηγητών. Αν δε συμμετέχουν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι για να συναποφασίσουν
για το ποιοι θα αναλάβουν το έργο εκπαίδευσης των παιδιών τους, ποιος θα το
κάνει καλύτερα και χωρίς σκοπιμότητες;
Είμαι πολύ περίεργος να μάθω πως είναι το δικό σας σύστημα και πως περνάτε
την ημέρα σας.
Με ρώτησες πόσο έχει σ’ εμάς το τελευταίο μοντέλο της NOKIA, και το Touareg
της VW, ειλικρινά δεν ξέρω γιατί δεν έχω κινητό και ο μπαμπάς μου έχει ένα
παλιό τζιπ, διότι εμείς στη Φινλανδία έχουμε χιλιάδες χιλιόμετρα
χωματόδρομων. Πάντως, το καλοκαίρι που ήμουν στη Ρόδο, είδα πολλά πανάκριβα
τζιπ και σκέφτηκα πως μάλλον θα τα χρειάζονται για να πηγαίνουν για σαφάρι
στη Σαχάρα, διότι το νησί δεν έχει και τόσους πολλούς δρόμους.
Λοιπόν φίλε μου, «Kiitos» (ευχαριστώ) για το σήμα του «Ολυμπιακού» που μου
έστειλες, της αγαπημένης σου ομάδας όπως μου λες, δυστυχώς δεν την γνωρίζω.
Ελπίζω με αυτό να μη σε στενοχώρησα, αλλά οφείλω να σου πω, πως με το
ποδόσφαιρο δεν τα πάω και τόσο καλά.
Στον ελεύθερο χρόνο μου προτιμάω να πάω στη βιβλιοθήκη της γειτονιάς μου, να
σερφάρω λίγο στο Ιντερνέτ, να πάω για σκι ή πατινάζ στον πάγο με τους φίλους
μου και τις λίγες ώρες την εβδομάδα που βλέπω τηλεόραση, προτιμάω να δω
κανένα ντοκιμαντέρ για την ιστορία σας και άλλες μακρινές χώρες, που δεν έχω
πάει. Όπως άκουσα, σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, είμαστε η χώρα με τη
χαμηλότερη τηλεθέαση στην Ευρώπη. Ξέχασα, δε, να σου πω ότι εκτός της
σχολικής, σε κάθε γειτονιά μας υπάρχει μια δημόσια βιβλιοθήκη και δεν
υπάρχει μαθητής που να μην έχει μια δανειστική ταυτότητα βιβλίων ή σύνδεση
με το ιντερνέτ.
Φίλε μου, σου εύχομαι καλή επιτυχία και κουράγιο. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν
υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που να μπορούσε να επιλέξει το τόπο γέννησης
του.
Φιλικά, Markus Bootsarb
Με εκτίμηση
Δημητράς Π. Τσαμπίκος
Θράκη
Στις Μέτρες της Θράκης, τα παιδιά φτιάχνουν το ομοίωμα του Ιούδα και το περιφέρουν στα σπίτια, ζητώντας κλαδιά για να τον κάψουν την επομένη στον Επιτάφιο. Τη Μεγάλη Παρασκευή η πομπή του Επιταφίου σταματά έξω από ένα παρεκκλήσι, εκεί όπου βρίσκεται έτοιμη η φωτιά για να καεί ο Ιούδας. Τη στιγμή που ο ιερέας διαβάζει το Ευαγγέλιο ανάβουν τη φωτιά και καίνε το ομοίωμα. Αργότερα θα πάρουν μια χούφτα από εκείνη τη στάχτη και θα τη ρίξουν στα μνήματα.
Μακεδονία
Στη Θάσο στην Κοινότητα Λιμεναρίων διατηρείται το πανάρχαιο έθιμο «Για βρέξ Απρίλη μ», που γιορτάζεται την Τρίτη του Πάσχα. Συγκροτήματα απ όλη την Ελλάδα χορεύουν δημοτικούς χορούς.
Στην Ιερισσό της Χαλκιδικής έχουν το έθιμο «Του μαύρου νιου τ αλώνι», που γιορτάζεται την Τρίτη του Πάσχα. Μετά την επιμνημόσυνη δέηση και την εκφώνηση του πανηγυρικού, οι γεροντότεροι αρχίζουν τον χορό. Σιγά-σιγά πιάνονται όλοι οι κάτοικοι και συχνά ο χορός έχει μήκος τετρακόσια μέτρα. Τραγουδούν και χορεύουν όλα τα Πασχαλινά τραγούδια και τελειώνουν με τον «Καγκέλευτο» χορό, που είναι η αναπαράσταση της σφαγής 400 Ιερισσιωτών από τους Τούρκους, κατά την επανάσταση του 1821. Ο χορός περνά κάτω από δάφνινη αψίδα όπου υπάρχουν δύο παλικάρια με υψωμένα σπαθιά και στη μέση του τραγουδιού διπλώνεται στα δύο με τους χορευτές να περνούν ο ένας απέναντι από τον άλλο για τον τελευταίο χαιρετισμό. Κατά την διάρκεια της γιορτής μοιράζεται, καφές που βράζει σε μεγάλο καζάνι «ζωγραφίτικος», τσουρέκια και αυγά.
Στο Λιτόχωρο Πιερίας την Μ.Πέμπτη το βράδυ στολίζονται οι επιτάφιοι που φτιάχνονται από ανύπαντρες κοπέλες, οι οποίες όλη την Σαρακοστή φτιάχνουν λουλούδια από ύφασμα. Την Μ. Παρασκευή το βράδυ γίνεται στο παζάρι η συνάντηση των Επιταφίων που συνοδεύονται από χορωδίες Λιτοχωριτών.
Κεντρική Ελλάδα
Στην Αράχωβα, ανήμερα του Πάσχα ξεκινάει η περιφορά της Εικόνας του Αγίου Γεωργίου την οποία συνοδεύουν περί τα 500 άτομα ντυμένα με παραδοσιακές φορεσιές. Την επομένη πραγματοποιείται αγώνας δρόμου των γερόντων (ανηφορικός δρόμος), οι οποίοι ξεκινούν από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και φτάνουν στο λόφο. Ακολουθούν χορευτικά συγκροτήματα και το απόγευμα χορεύουν γυναικείοι χορευτικοί σύλλογοι. Οι εκδηλώσεις συνεχίζονται με κλέφτικα αγωνίσματα, όπως το σήκωμα της πέτρας.
Στη Λιβαδειά, το πιο χαρακτηριστικό έθιμο της πόλης, είναι το γνωστό «Πάσχα της Λιβαδειάς», με τους νέους της πόλης να συμμετέχουν στο έθιμο του «λάκκου». Μετά την Ανάσταση και πριν ξημερώσει οι κάτοικοι ετοιμάζουν την φωτιά. Ένας, κάνοντας το σταυρό του, βάζει φωτιά στο σωρό με τη λαμπάδα της Αναστάσεως. Με ραντίσματα νερού και συχνό χτύπημα με ένα μακρύ ξύλο, η θράκα είναι έτοιμη για να ψηθούν τα αρνιά. Το γλέντι διαρκεί μέχρι το απόγευμα και συμπληρώνεται με τη συμμετοχή παραδοσιακών χορευτικών συγκροτημάτων και την καύση πυροτεχνημάτων.
Στο Αιτωλικό, την Μ.Παρασκευή πολλοί προσκυνητές επισκέπτονται το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου βρίσκεται ο Επιτάφιος, ιστορικό κειμήλιο του 13ου-14ου αιώνα. Την Κυριακή του Πάσχα κάθε γειτονιά, είναι μία μεγάλη υπαίθρια ψησταριά, όπου ο χορός και το τραγούδι έχουν τον πρώτο λόγο, ενώ προσφέρονται κρασί και παραδοσιακοί μεζέδες δωρεάν.
Στη Ναύπακτο, το βράδυ της Μ.Παρασκευής, πλήθος κόσμου, ντόπιοι και επισκέπτες, ακολουθούν την περιφορά του Επιταφίου, σχηματίζοντας πομπές, οι οποίες διέρχονται από το λιμάνι, όπου είναι αναμμένες δάδες ειδικά τοποθετημένες στις τάπες του Κάστρου, γύρω από το λιμάνι. Στο μέσον της εισόδου του λιμανιού οι δάδες σχηματίζουν μεγάλο σταυρό, που φωταγωγεί ολόκληρο το λιμάνι παρουσιάζοντας μία φαντασμαγορική εικόνα. Το έθιμο συνδυάζει τη θρησκευτική μυσταγωγία με την ηρωική προσπάθεια του μπουρλοτιέρη Ανεμογιάννη να πυρπολήσει τη τουρκική ναυαρχίδα στο χώρο αυτό.
Πελοπόννησος
Στο Λεωνίδιο, το πιο εντυπωσιακό έθιμο της περιοχής είναι, όταν το βράδυ της Ανάστασης γεμίζει ο ουρανός από φωτεινά «αερόστατα», τα οποία ανυψώνονται από τους πιστούς κάθε ενορίας.
Στην Καλαμάτα, αναβιώνει ένα έθιμο, που πηγάζει από τους απελευθερωτικούς αγώνες του 1821, ο διαγωνισμός των «μπουλουκιών». Οι διαγωνιζόμενοι με παραδοσιακές ενδυμασίες και οπλισμένοι με σαΐτες, δηλαδή με χαρτονένιους σωλήνες γεμάτους μπαρούτι, επιδίδονται σε σαϊτοπόλεμο, στο γήπεδο του Μεσσηνιακού με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου.
Κυκλάδες
Στην Κύθνο, το πιο επιβλητικό έθιμο του νησιού είναι αυτό της «Κούνιας». Την Κυριακή του Πάσχα, στην πλατεία του νησιού, στήνεται μία κούνια, στην οποία κουνιούνται αγόρια και κορίτσια ντυμένα με παραδοσιακές στολές. Αυτός ή αυτή που θα κουνήσει κάποιον, δεσμεύεται ενώπιον Θεού και ανθρώπων για γάμο. Το βράδυ του Μ.Σαββάτου επικρατεί το έθιμο του «συχώριου», δηλαδή όλοι όσοι έχουν πεθαμένους συγγενείς φέρνουν στην εκκλησία ψητά, κρασί και ψωμί, τα οποία έχει «διαβάσει» ο παπάς και τα προσφέρουν στους επισκέπτες και στους κατοίκους του νησιού.
Η Σύρος βιώνει με ιδιαίτερο τρόπο το Πάσχα. Οι δύο θρησκευτικές της κοινότητες, η Ορθόδοξη και η Καθολική, γιορτάζουν συγχρόνως τις μέρες του Πάσχα. Οι Επιτάφιοι των Καθολικών στην Ανω Σύρο ξεκινούν από τον ναό του Αγίου Γεωργίου. Στην Ερμούπολη ο επιτάφιος των Καθολικών ξεκινάει από τον Ιερό Ναό Ευαγγελιστών, οι επιτάφιοι των Ορθοδόξων, από τις ενορίες Αγίου Νικολάου, της Κοιμήσεως και τη Μητρόπολη της Μεταμορφώσεως. Κατά την περιφορά τους συναντώνται στην κεντρική πλατεία Μιαούλη, όπου γίνεται κατανυκτική δέηση.
Στην Πάρο, η περιφορά του Επιταφίου της Μάρπησσας, παρουσιάζει ενδιαφέρον καθώς κατά την διάρκειά της, γίνονται δεκαπέντε περίπου στάσεις. Σε κάθε στάση φωτίζεται και ένα σημείο του βουνού, όπου τα παιδιά ντυμένα Ρωμαίοι στρατιώτες ή μαθητές του Χριστού, αναπαριστούν σκηνές από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα, την προσευχή στο Όρος των Ελαιών, το Μαρτύριο της Σταύρωσης και την Ανάσταση. Τα μεσάνυκτα του Μ. Σαββάτου, το νησί γεμίζει από φώτα και τον θόρυβο των αμέτρητων πυροτεχνημάτων.
Δωδεκάνησα
Στο νησί της Αποκάλυψης, την Πάτμο, επίκεντρο των τελετών και ακολουθιών αποτελεί ο «Νιπτήρας». Στολίζεται με λαμπρές βάγιες και ποικιλία ανοιξιάτικων λουλουδιών. Την Μ.Πέμπτη γίνεται αναπαράσταση του «Μυστικού Δείπνου» του Νιπτήρα σε κεντρική πλατεία της Χώρας. Το Μ. Σάββατο το βράδυ πριν από την Ανάσταση, το Ευαγγέλιο διαβάζεται σε ηρωικό εξάμετρο με κώντιο και την Κυριακή του Πάσχα, στο Μοναστήρι της Πάτμου γίνεται η δεύτερη Ανάσταση κατά την οποία το Αναστάσιμο Ευαγγέλιο διαβάζεται σε επτά γλώσσες και από τον ηγούμενο μοιράζονται κόκκινα αυγά στους πιστούς.
Στη Ρόδο, το Σάββατο του Λαζάρου, τα παιδιά γυρίζουν από πόρτα σε πόρτα και τραγουδούν τον «Λάζαρο», συγκεντρώνοντας χρήματα και αυγά για τους ιερείς. Παλαιότερα, κανένας γεωργός δεν πήγαινε στο χωράφι του να εργαστεί, γιατί όπως πίστευαν, ό,τι έπιαναν θα μαραινόταν. Επιτρεπόταν μόνο η συγκέντρωση ξερών κλαδιών για το άναμμα των φούρνων τη Μεγάλη Εβδομάδα για το ψήσιμο των κουλουριών. Του Λαζάρου, επίσης, σε όλα τα σπίτια οι νοικοκυρές φτιάχνουν στριφτά κουλουράκια, «τα Λαζαράκια», συμβολίζοντας με τον τρόπο αυτό το σώμα του Λαζάρου που ήταν τυλιγμένο στο σάβανο.
Στην Κω, ενώ οι μεγάλοι ασχολούνται με τις πασχαλινές δουλειές και τον εκκλησιασμό, τα παιδιά προετοιμάζονται για την Ανάσταση. Παίρνουν μεγάλα κλειδιά από εκείνα που είχαν οι παλιές κλειδαριές, δένουν με ένα σχοινί το κλειδί με μπαρούτι και βάζουν το καρφί στην τρύπα του κλειδιού, το βράδυ της Ανάστασης το χτυπούν δυνατά στον τοίχο για να εκπυρσοκροτήσει. Αλλοι κόβουν μακριές λωρίδες χαρτιού, βάζουν στην άκρη της κάθε λωρίδας μπαρούτι και ένα φυτίλι, την τυλίγουν τριγωνικά, ώστε να προεξέχει το φυτίλι που το ανάβουν και από την ώρα που ο παπάς λεει το «Χριστός Ανέστη». Το πρωί του Μ. Σαββάτου, η εκκλησία στρώνεται με μικρά μοβ μυρωμένα λουλούδια του βουνού που λέγονται λαμπρές. Οι νοικοκυρές φτιάχνουν τις λαμπρόπιττες και το γεμιστό αρνί.
Στη Χίο, ο ρουκετοπόλεμος είναι ένα παλιό Βρονταδούσικο έθιμο που έχει τις ρίζες του στην τουρκική κατοχή. Αρχικά, οι κάτοικοι των ενοριών του Αγίου Μάρκου και της Παναγίας Ερειθιανής, εκκλησιών που βρίσκονται αντικριστά, έφτιαχναν αυτοσχέδια κανονάκια. Με το πέρασμα του χρόνου όμως αυτά εξελίχθηκαν σε αυτοσχέδιες ρουκέτες, βεγγαλικά, φτιαγμένα από νίτρο, θειάφι και μπαρούτι. Η προετοιμασία των ρουκετών αρχίζει μετά το Πάσχα για να είναι έτοιμες την επόμενη χρονιά. Οι ποσότητες, τα τελευταία χρόνια, φτάνουν στις μερικές χιλιάδες και το θέαμα που δημιουργείται από τις ρουκέτες που εκτοξεύονται στον ουρανό του Βροντάδου το βράδυ της Ανάστασης είναι φαντασμαγορικό. Τα τελευταία χρόνια έχουν ληφθεί μέτρα για την προστασία των παρευρισκομένων, έτσι ώστε να διασωθεί το έθιμο.
Επτάνησα
Στην Κέρκυρα, την Μ.Παρασκευή ξεκινά από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Φρούριο, ο Επιβλητικός Επιτάφιος. Μέχρι της 9.30 το βράδυ, από κάθε εκκλησία βγαίνει ο Επιτάφιος με την απαραίτητη μπάντα της ενορίας, τις χορωδίες, τους πιστούς. Τελευταίος βγαίνει ο μεγαλοπρεπέστατος επιτάφιος της Μητρόπολης. Στις 9 το πρωί γίνεται η περιφορά του Επιταφίου της Εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα, καθώς το 1574 οι Βενετσιάνοι απαγόρευσαν στους ορθοδόξους την περιφορά του την Μ.Παρασκευή, και από τότε οι Κερκυραίοι πραγματοποιούν την περιφορά μαζί με το Σεπτό Σκήνωμα του Αγίου. Είναι η πιο παλιά και πιο κατανυκτική Λιτανεία που βγαίνει σε ανάμνηση του θαύματος του Αγίου, που έσωσε τον Κερκυραϊκό λαό από την σιτοδεία.
Στις 11 το πρωί του Μ. Σαββάτου ο κόσμος περιμένει την πρώτη Ανάσταση. Όταν τελειώνει η ακολουθία στη Μητρόπολη, χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών και από τα παράθυρα των σπιτιών πέφτουν κατά χιλιάδες, πήλινα δοχεία (μπότιδες) στους δρόμους, με μεγάλο κρότο. Αυτό το έθιμο έχει τις ρίζες του στο χωρίον του Ευαγγελίου «Συ δε Κύριε Ανάστησόν με ίνα συντρίψω αυτούς ως σκεύη κεραμέως».
Ένα άλλο Κερκυραϊκό Πασχαλινό έθιμο που αναβιώνει είναι το «Μαστέλο» (βαρέλι). Στην «Pinia» και κάτω από την Μεταλλική Κουκουνάρα που κρέμεται ασάλευτη μαζεύονται οι Φακίνοι, οι αχθοφόροι της πόλης, οι Πινιαδώροι, οι οποίοι τοποθετούσαν στη μέση του πεζοδρομίου ένα ξύλινο βαρέλι. Το στόλιζαν με μυρτιές και βέρντε, του έβαζαν νερό και αυτοί σκορπισμένοι στο γύρο χώρο, παρακαλούσαν τους περαστικούς, που αυτή την ώρα ήταν πάρα πολλοί, να ρίξουν νομίσματα για ευχές στο νερό. Όταν πλησίαζε η ώρα της πρώτης Ανάστασης, οι Πηνιαδώροι σκορπισμένοι στην περιοχή της Πιάτσας κυνηγούσαν να βρουν κάποιον να τον ρίξουν στο βαρέλι. Αυτός μουσκίδι έβρεχε τον κόσμο γύρω του, ενώ περνούσαν οι μπάντες μας, παίζοντας το αλέγκρο μαρς «Μη φοβάστε Γραικοί». Στο τέλος έβγαινε ο βρεγμένος με γέλια και χαρές και έπαιρνε τα χρήματα που είχε το βαρέλι.
Το βράδυ του Μ. Σαββάτου γίνεται η Ανάσταση στην Ανω Πλατεία. Όλα τα παράθυρα των γύρω σπιτιών είναι ανοιχτά με κεράκια αναμμένα. Τα παράθυρα των μεγάλων εξαορόφων σπιτιών, μαζί με το καταπληκτικό θέμα των χιλιάδων κεριών και των πιστών που παρακολουθούν την τελετή της Ανάστασης στη μεγαλύτερη πλατεία της Ελλάδας, συνθέτουν μία μεγαλειώδη εικόνα. Η Αναστάσιμος Ακολουθία συνεχίζεται στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής. Την Κυριακή του Πάσχα κάθε εκκλησία, όπως συμβαίνει και με τους Επιταφίους, βγάζει την Ανάσταση με φιλαρμονικές, σχολεία, προσκόπους και χορωδίες.
Στη Ζάκυνθο, η κατανυκτική ατμόσφαιρα και οι ιδιαιτερότητες του «Ζακυνθινού Πάσχα» με τα ιδιόμορφα «αντέτια» (έθιμα) το κάνουν να είναι ξεχωριστό. Το μεσημέρι της Μ.Παρασκευής, πλήθος πιστών συμμετέχει στην περιφορά του Εσταυρωμένου που διασχίζει όλη την πόλη. Στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων, η περιφορά του Επιταφίου, σύμφωνα με παμπάλαιο τοπικό έθιμο, γίνεται τις πρώτες πρωινές ώρες του Μ.Σαββάτου, ενώ με την ανατολή του ηλίου, ο Δεσπότης σηκώνει την Ανάσταση. Με το πρώτο χτύπημα της καμπάνας, ο Δεσπότης αφήνει ελεύθερα άσπρα περιστέρια ενώ από το καμπαναριό πετάνε στο δρόμο πήλινα δοχεία, όπως και όλοι οι κάτοικοι του νησιού από τα παράθυρά τους.
Στη Λευκάδα, το βράδυ της Μ.Παρασκευής γίνεται στον κεντρικό δρόμο της πόλης, με κατάληξη την παραδοσιακή, ενετική, κεντρική πλατεία, η περιφορά των Επιταφίων των ενοριών, συνοδεία Φιλαρμονικής. Το Μ.Σάββατο το πρωί, η Φιλαρμονική παίζει στους δρόμους της πόλης χαρούμενους σκοπούς, ενώ οι νοικοκυρές πετούν και σπάζουν έξω από τα σπίτια τους διάφορα πήλινα αγγεία.
Κρήτη
Πριν την ανάσταση, στις Γκαγκάλες Ηρακλείου, όλα τα παιδιά του χωριού μαζεύουν ξύλα και οτιδήποτε άλλο μπορεί να καεί και τα αφήνουν στο προαύλιο της εκκλησίας. Την παραμονή της Ανάστασης σχηματίζουν ένα βουνό από τα ξύλα και στην κορυφή έχουν ένα σκιάχτρο με ένα παλιό κουστούμι που υποτίθεται ότι είναι ο Ιούδας και την ώρα που ο παπάς λεει το «Χριστός Ανέστη» βάζουν φωτιά και τον καίνε. Η νύχτα γίνεται μέρα από τα πυροτεχνήματα, η καμπάνα του χωριού χτυπά συνεχώς και οι παλιότεροι λένε ότι όταν αυτοί ήταν μικροί δεν άφηναν για τρία μερόνυχτα την καμπάνα.
Πολλές από τις φράσεις που χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ζωή προέρχονται από τα Ευαγγέλια και τους ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας. Τα πρωτεία ανήκουν στη Μεγάλη Πέμπτη αλλά και οι υπόλοιπες ημέρες έχουν “δανείσει” την γλώσσα μας με αρκετές εκφράσεις.
“Ιδού ο Νυμφίος έρχεται”.
Το χρησιμοποιούμε για να αναγγείλουμε την άφιξη κάποιου, συχνά και με ειρωνική διάθεση.
“Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι”.
Προέρχεται από τη φράση “Απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ“. Τη φράση αυτή την χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να δείξουμε οτι πρέπει να υπακούμε στο κράτος ή να δίνουμε στον καθένα ότι του οφείλουμε.
“Γραμματείς και Φαρισαίοι”.
Το σωστό είναι “Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί” αλλά η φράση χρησιμοποιείται συνήθως για να περιγράψει ομάδες ανάξιων ανθρώπων που κατέχουν θέσεις εξουσίας.
“Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή”.
Την φράση αυτή τη λέμε και μεταφορικά και κυριολεκτικά για να περιγράψουμε τις πράξεις μίας γυναίκας.
“Τριάντα αργύρια”.
Η φράση αυτή επαναλαμβάνεται αρκετές φορές κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα αλλά ακούγεται για πρώτη φορά στο κατά Ματθαίον της Μεγάλης Τετάρτης. Χρησιμοποιείται για να περιγράψει την προδοσία με αντάλλαγμα.
“Πριν αλέκτωρ λαλήσει”.
Από τη φράση του Ιησού “Ου φωνήσει σήμερον αλέκτωρ πριν ή τρις απαρνήση μη ειδέναι με”, που προαναγγέλλει την άρνηση του Πέτρου. Στην καθημερινότητά μας αναφερόμαστε με αυτήν σε κάτι που πιστεύουμε ότι θα αποδειχθεί πολύ σύντομα.
“Λάβετε, Φάγετε”.
Η προτροπή που ακούγεται στην πρώτη θεία Ευχαριστία και χρησιμοποιείται με ανάλογο τρόπο.
“Συ είπας”.
Σημαίνει “εσύ το είπες” και χρησιμοποιείται κυριολεκτικά. Την φράση την ακούμε πολλές φορές να την επαναλαμβάνει ο Ιησούς.
“Μάχαιραν έδωσες και μάχαιραν θα λάβεις”.
Από το “Πάντες γαρ οι λαβόντες μάχαιραν εν μαχαίρα αποθανούνται” και σημαίνει πως ό,τι δίνεις παίρνεις.
“Από τον Άννα στον Καϊάφα”
Η σωστή φράση είναι “Απέστειλε αυτόν ο Άννας δεδεμένον προς Καϊάφαν”. Την χρησιμοποιούμε σχεδόν καθημερινά όταν γινόμαστε “μπαλάκι” από τον έναν “υπεύθυνο” στον άλλο, για να εξυπηρετηθούμε.
“Διαρρηγνύει τα ιμάτιά του”
Συνήθως χρησιμοποιείται όταν κάποιος διεκδικεί με πάθος το δίκιο του. Την ακούμε και ως “σκίζει τα ρούχα του”, αλλά συχνά έχει και ειρωνικό χαρακτήρα που τονίζει την υπερβολική αντίδραση κάποιου που υποκρίνεται τον αδικημένο.
“Αγαπάτε αλλήλους”
Από τη φράση-προτροπή του Ιησού για ενότητα και αγάπη μεταξύ των μαθητών και κατ’ επέκταση όλων των ανθρώπων : “Εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους”
“Ήγγικεν η ώρα”
Το λέμε όταν φτάνει μια μεγάλη στιγμή, εμπενυσμένο από το «άγωμεν, ήγγικεν η ώρα και ο υιός του ανθρώπου παραδίδοται, ίνα δοξασθή…”, που είπε ο Ιησούς.
“Επί ξύλου κρεμάμενος”
Η φράση χρησιμοποιείται για να περιγράφει τη δύσκολη θέση που βρίσκεται κάποιος όταν δεν υπάρχει κανείς και τίποτα να τον βοηθήσει. Προφανώς συνδέεται με την αντίστοιχη θέση του Ιησού πάνω στο Σταυρό.
“Ου γαρ οίδασι τι ποιούσι”
Σημαίνει “δεν ξέρουν τι κάνουν” και προέρχεται από τη μεγαλοσύνη του Ιησού τη στιγμή που οι άνθρωποι τον σταύρωναν! Εκείνος νιώθοντας την ανάγκη να τους υπερασπιστεί είπε τη φράση αυτή στον Πατέρα Του!
“Μνήσθητί μου Κύριε”
Από τις πιο συνηθισμένες εκφράσεις. Ακούστηκε από τον ληστή που ήταν δεξιά Του Κυρίου. Την λέμε όταν μας συμβαίνει κάτι τρομακτικό, όταν αγανακτούμε ή όταν ξαφνιαζόμαστε!
“Τετέλεσται”
Σημαίνει ” ήρθε το τέλος” και ήταν η τελευταία φράση του Ιησού, πάνω στο σταυρό.
“Ανάστα ο Κύριος”.
Με αυτήν αναφερόμαστε στην μεγάλη φασαρία. Προφανώς συνδέεται με τις θορυβώδεις εκδηλώσεις της Ανάστασης σε πολλά μέρη της Ελλάδας.
“Και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων”, “Ειρήνη Ημίν”, Άπιστος Θωμάς.
Και οι τρεις εκφράσεις προκύπτουν από την δυσπιστία του Αποστόλου Θωμά να δεχτεί την Ανάσταση του Κυρίου. Η πρώτη χρησιμοποιείται για να δηλώσει τις χειροπιαστές αποδείξεις αλλά και την αλήθεια ενός γεγονότος. Το “ειρήνη ημίν”, το λέμε για να επαναφέρουμε την ηρεμία μετά από μία ένταση και ο “άπιστος Θωμάς” περιγράφει τους ανθρώπους που αρνούνται να πιστέψουν σε κάτι, ακόμη κι αν πολλές φορές είναι μπροστά στα μάτια τους!
Την επόμενη φορά που θα χρησιμοποίησουμε μία από αυτές τις εκφράσεις, τουλάχιστον ας γνωρίζουμε ότι προέρχονται από τη Μεγάλη Εβδομάδα!
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ : ANAKYKΛΩΣΗ
Το κάπνισμα συνεχίζει να αποτελεί μια από τις πιο διαδεδομένες συνήθειες στους ‘Ελληνες μαθητές, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν σε ημερίδα του υπουργείου Παιδείας. Οι λόγοι που τους οδηγούν στο κάπνισμα. Δείτε τα στοιχεία .
Σχεδόν οι μισοί μαθητές, ηλικίας 14 έως 18 ετών, έχουν καπνίσει τουλάχιστον μια φορά, ένας στους πέντε είναι καθημερινός καπνιστής, ενώ ένας στους δέκα είναι βαρύς καπνιστής, δηλαδή καπνίζει περισσότερα από δέκα τσιγάρα την ημέρα.
“Είναι πολύ σημαντικό να δώσουμε το βάρος στην πρόληψη, σε εκείνες τις ηλικίες όπου η προσωπικότητα ακόμη διαμορφώνεται. Η εκπαιδευτική διαδικασία είναι επομένως πολύ σημαντική στην πρόληψη. Για το υπουργείο Παιδείας το θέμα της πρόληψης αποτελεί κεντρικό μήνυμα, ένα σύνθημα, μια πρόκληση για όλους μας”, τόνισε κηρύσσοντας την έναρξη των εργασιών της ημερίδας η αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας, Φώφη Γεννηματά, η οποία αναφέρθηκε στη συντονισμένη προσπάθεια που γίνεται για την αντιμετώπιση του καπνίσματος.
“Είναι ίσως η πρώτη φορά που ενώνουμε τόσο οργανωμένα τις δυνάμεις μας, είναι η πρώτη φορά που μπορούμε να συνεργαζόμαστε συστηματικά και με οργανωμένο σχέδιο”, τόνισε η κ. Γεννηματά αναφερόμενη στο μνημόνιο συνεργασίας που υπογράφηκε πρόσφατα ανάμεσα στα υπουργεία Παιδείας και Υγείας, τη Σχολή Δημόσιας Υγείας του πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και την Αντικαπνιστική Εταιρεία. Η αναπληρώτρια υπουργός, έκανε λόγο για “εθνική μάχη” απέναντι στο κάπνισμα, η οποία για να είναι νικηφόρα είναι αναγκαία η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και η ενίσχυση του μαθήματος της Αγωγής της Υγείας.
Μόνο τον περασμένο χρόνο, πραγματοποιήθηκαν 2.100 προγράμματα σχολικής υγείας σε σχολικές μονάδες της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, στα οποία συμμετείχαν 38.000 μαθητές και 2.160 εκπαιδευτικοί.
Όπως ανέφερε η ομότιμη καθηγήτρια του πανεπιστημίου Αθηνών Αννα Κοκκέβη, παρουσιάζοντας στοιχεία έρευνας σε δείγμα 10.000 μαθητών που πραγματοποιήθηκε το 2007, ήδη έχουν καταγραφεί ορισμένα θετικά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση του καπνίσματος, καθώς στον γενικό πληθυσμό έχει μειωθεί το ποσοστό των καπνιστών, με παράλληλη αύξηση του αριθμού των καπνιστών που καταφεύγουν σε ιατρεία διακοπής καπνίσματος.
Μείωση παρουσιάζει και ο αριθμός των μαθητών που καπνίζουν σήμερα, σε σχέση με τους μαθητές της δεκαετίας του 1980 και τα μέσα της δεκαετίας του 1990 όταν κάπνιζε το 35% των εφήβων.
Ωστόσο, το 22% των εφήβων που καπνίζει συστηματικά σήμερα δεν θεωρείται καθόλου μικρό, ενώ εξίσου ανησυχητικό είναι και το 8% των εφήβων που καπνίζουν συστηματικά στην τρυφερή ηλικία των 13 ετών.
Από στατιστική μελέτη που παρουσίασε η κ. Κοκκέβη, προκύπτει, επίσης, ότι οι πιθανότητες να αρχίσει ένας έφηβος το κάπνισμα αυξάνονται κατά έντεκα φορές εάν καπνίζει το φιλικό του περιβάλλον, εάν καπνίζουν τα μεγαλύτερα αδέλφια του (2 φορές), εάν καταναλώνει παράνομες ουσίες (5,9 φορές), εάν καταναλώνει καφέ (4 φορές), αλκοόλ (2,4 φορές).
Στην ημερίδα παραβρέθηκε ομάδα μαθητών του 15ου Λυκείου Πειραιά, με σύνθημα “Δεν θέλω να γίνουν τα όνειρά μου καπνός”, που κατέθεσαν τις προσωπικές τους εμπειρίες από τη σχέση τους με το κάπνισμα.
“Αρχισα να καπνίζω από άγχος και έλλειψη παρέας”, εξομολογήθηκε η 16χρονη Κική ενώ ο συνομήλικός της Κώστας δεσμεύθηκε ότι δεν πρόκειται να καπνίσει ποτέ γιατί έχει χάσει συγγενικό του πρόσωπο από αυτή τη βλαβερή συνήθεια.
πηγή : News 247
