Διαβάσαμε
Μέσα από τη θλίψη όλων των πραγμάτων
ακούω το σιγαλό τραγούδι της αιώνιας μητέρας
*
Εσύ είσαι η μεγάλη σταλαγματιά της δροσιάς κάτω από το φύλλο του λωτού
Εγώ είμαι η πιο μικρή στο απάνω μέρος του φύλλου
*
Ο καλλιτέχνης είναι ο εραστής της ζωής
γιαυτό είναι ο σκλάβος της, μαζί και ο αφέντης της
*
Τούτη η λαχτάρα είναι για κάτι που το αισθάνεται κάποιος στο σκοτάδι
μα δεν το βλέπει στο φως της ημέρας
*
Οι ρίζες είναι κλαδιά κάτω στη γη
Τα κλαδιά είναι ρίζες μες στον αέρα
*
Οι ανώνυμες ημέρες έχουν αφήσει το άγγιγμά τους απάνω στην καρδιά μου
σαν το μούσκλο στον κορμό του γέρικου δέντρου
*
Οι άνθρωποι πάνε μέσα στο πολυτάραχο πλήθος
για να πλίξουν την κραυγή της δικής τους σιωπής
*
Κουβαλώ στον ανθισμένο κόσμο μου
όλους τους κόσμους που δεν υπάρχουν πια
*
Το φύλλο γίνεται λουλούδι όταν αγαπά
Το λουλούδι γίνεται καρπός όταν η αγάπη του φτάνει στη λατρεία
*
Κοιτάζω τα δέντρα που σαλεύουν
και στοχάζομαι πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος
*
Η μεγάλη δύναμη του Θεού
βρίσκεται μέσα στο απαλό αεράκι που φυσάει
κι όχι μέσα στην ανεμοζάλη
*
Ο μεγάλος περπατεί με τον μικρό χωρίς κανένα φόβο
ο μέτριος κρατιέται μακριά
*
Αγάπη, όταν έρχεσαι
κρατώντας στο χέρι σου το αναμμένο λυχνάρι της οδύνης
μπορώ να ξεχωρίσω το πρόσωπό σου
και να δω πόσο είσαι ευλογημένη από το Θεό
*
Το χαμόγελό σου ήταν τα λουλούδια από το δικό σου κήπο
τα λόγια σου ήταν το ψιθύρισμα του δικού σου δάσους
μα η καρδιά σου ήταν η γυναίκα που ξέραμε όλοι
*
Ο Θεός αγαπά τα λυχνάρια των ανθρώπων
περισσότερο από τα μεγάλα του αστέρια
*
Ότι είναι πολύ καλό
δεν έρχεται μόνο του
Στον ερχομό του το συνοδεύει το σύνολο
*
Η καρδιά μου σήμερα
νοσταλγεί να φτάσει στη μοναδική ευτυχισμένη ώρα
μέσα από τη θάλασσα των καιρών
*
Φοβισμένοι στοχασμοί, μη με φοβάστε εμένα
είμαι ποιητής
*Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, μετάφραση Κ. Καρθαίου,
Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ΄ όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία, απ’ το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο «υπείροχον έμμεναι άλλων», που μας άφησαν οι αρχαίοι.
Είμαι εναντίον των βραβείων, γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Βραβεύω σημαίνει αναγνωρίζω την αξία κάποιου κατώτερου μου -και κάποτε θα πρέπει να απαλλαγούμε από την συγκατάβαση των μεγάλων. Παίρνω βραβείο σημαίνει παραδέχομαι πνευματικά αφεντικά -και κάποτε θα πρέπει να διώξουμε τα αφεντικά από τη ζωή μας.
Είμαι εναντίον των χρηματικών επιχορηγήσεων. Σιχαίνομαι τους φτωχοπρόδρομους που απλώνουν το χέρι τους για παραδάκι. Οι χορηγίες μεγαλώνουν την μανία μας για διακρίσεις και τη δίψα μας για λεφτά· ξεπουλάνε την ατομική ανεξαρτησία μας.
Είμαι εναντίον των λογοτεχνικών συντάξεων. Προτιμώ να πεθάνω στην ψάθα, παρά να αρμέγω το υπουργείο -κι ας με άρμεξε το κράτος μια ολόκληρη ζωή. Γιατί να με ταΐζει το Δημόσιο επειδή έγραψα μερικά ποιήματα; Και γιατί να αφήσω το Κράτος να χωθεί ακόμη περισσότερο στη ζωή μου;
Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Ποτέ μου δεν πάτησα σε υπουργείο και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορεία, που με γδέρνει.
Είμαι εναντίον των εφημερίδων. Χαντακώνουν αξίες, ανεβάζουν μηδαμινότητες, προβάλλουν ημετέρους, αποσιωπούν τους απροσκύνητους. Όλα τα μαγειρεύουν, όπως αυτές θέλουν. Δεξιές, αριστερές, κεντρώες -όλες το ίδιο σκατό.
Είμαι εναντίον των κλικών. Προωθούν τους δικούς τους· τους άλλους, όλους τους θάβουν. Όποιοι δεν τους παραδέχονται, καρατομούνται. Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια.
Είμαι εναντίον των κουλτουριάρηδων. Όλα τ’ αμφισβήτησαν, εκτός από τις τρίχες τους. Τους έχω μάθει για καλά. χαλνούν τον κόσμο με την κριτική τους. Όλους τους βγάζουν σκάρτους και πουλημένους. Και μόλις πάρουν το πτυχίο, αμέσως διορίζονται στα υπουργεία· από παντού βυζαίνουν και ο ιδεαλισμός τους ξεφουσκώνει μέσ’ στα βολέματα του κατεστημένου.
Είμαι εναντίον κάθε ιδεολογίας, σε οποιαδήποτε απόχρωση και αν μας την πασέρνουν. Όσο πιο γοητευτικές και προοδευτικές είναι οι ιδέες, τόσο πιο τιποτένια ανθρωπάκια μπορεί να κρύβονται από πίσω τους. Όσο πιο όμορφα τα λόγια τους, τόσο πιο ύποπτα τα έργα τους. Όσο πιο υψηλοί οι στόχοι, τόσο πιο άνοστοι οι στίχοι.
Είμαι, προπάντων, εναντίον κάθε ατομικής φιλοδοξίας, που καθημερινά μας οδηγεί σε μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς. Αν σήμερα κυριαρχούν παραγοντίσκοι και τσανάκια, δεν φταίει μόνο το κωλοχανείο· φταίνε και οι δικές μας παραχωρήσεις και αδυναμίες. Αν πιάστηκε η μέση του οδοκαθαριστή, φταίμε και εμείς που πετάμε το τσιγάρο μας στον δρόμο. Κι αν η λογοτεχνία μας κατάντησε σκάρτη, μήπως δεν φταίει και η δική μας σκαρταδούρα;…
Περιοδικό «Διαγώνιος» (Τεύχος 1, Ιανουάριος-Απρίλιος, 1979)
πηγή : fitisis.gr
Παζάρι Βιβλίου διοργανώνεται και φέτος στη Πλατεία Κλαυθμώνος από Παρασκευή 20 Ιανουαρίου έως και Τετάρτη 8 Φεβρουαρίου .Το κοινό μπορεί να βρει βιβλία με τιμές που ξεκινούν από 0,50 ευρώ !
Σε θερμαινόμενη σκεπαστή κατασκευή 1000 τμ ,στη καρδιά της Αθήνας ,στη Πλατεία Κλαυθμώνος ,150 εκδότες εκποιούν 500.000 βιβλία όλων των κατηγοριών : λογοτεχνία,ιστορία,φιλοσοφία,επιστήμες,παιδικά.
Οι τιμές είναι απίστευτα χαμηλές .Οι εκπτώσεις στις τιμές των βιβλίων ξεκινούν από το 70% και φτάνουν έως και το 90% .
Η Εκποίηση-Παζάρι Βιβλίου διοργανώνεται από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου ( Σ.ΕΚ.Β ) και το Επαγγελματικό Σωματείο Εκδοτών -Βιβλιοπολών Ελλάδος ( Ε.Σ.Ε.Β.Ε ) .
Ώρες λειτουργίας : από τις 10 το πρωί έως τις 10 το βράδυ ,καθημερινά και Κυριακές .
πηγή : bookbar.gr
Κάποιοι βλέπουν κρυφά μηνύματα στο logo του “Λονδίνο 2012”!
Το λογότυπο που βλέπετε είναι το σήμα των Ολυμπιακών Αγώνων που θα γίνουν στο Λονδίνο το 2012. Από την πρώτη στιγμή που δόθηκε στη δημοσιότητα, έχει δεχθεί έντονη κριτική και έχει χαρακτηριστεί από κακόγουστο, μέχρι εξωφρενικά ακριβό – λέγεται ότι κόστισε περίπου 650.000 δολάρια!
“Κρύβει” τη λέξη ΣΙΩΝ, λένε οι Ιρανοί!
Στις επικρίσεις έρχεται τώρα να προστεθεί και εκείνη που λέει ότι το logo του “Λονδίνο 2012”, κρύβει μέσα του “μηνύματα”! Αυτήν την άποψη εξέφρασε στον πρόεδρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Ζακ Ρογκ, η Τεχεράνη, υποστηρίζοντας ότι με τον τρόπο που αναγράφεται το “2012” στο λογότυπο, μπορεί να σχηματίσει κανείς τη λέξη “Ζion”, δηλαδή “Σιών”.
Τι λέει η Τεχεράνη και τι απαντά το Λονδίνο
“Η χρήση της λέξης Σιών για τη δημιουργία του λογότυπου των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012 είναι μία εντελώς εξωφρενική πράξη”, διαμαρτυρήθηκε ο πρόεδρος της Ολυμπιακής Επιτροπής του Ιράν Μοχάμαντ Αλιαμπαντί, σε επιστολή του προς τον Ζακ Ρογκ. “Δυστυχώς, όλοι μας βλέπουμε ότι οι επόμενοι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι αντιμέτωποι με μια σοβαρή πρόκληση που δημιουργήθηκε από το ρατσιστικό πνεύμα ορισμένων. Αν η ΔΟΕ δεν πάρει μέτρα για να επιλύσει αυτό το ζήτημα, θα μπορούσε να επηρεάσει τη συμμετοχή αρκετών χωρών, συμπεριλαμβανομένου του Ιράν, που επιμένει σε μια σειρά αρχών και αξιών”, κατέληξε.
Οπως ήταν φυσικό, η Οργανωτική Επιτροπή του Λονδίνου, απάντησε άμεσα και αφού αναρωτήθηκε γιατί αυτή η παρέμβαση γίνεται 3 χρόνια μετά τη δημοσιοποίηση του logo και 1,5 μόλις χρόνο πριν από το κορυφαίο αθλητικό ραντεβού, πρόσθεσε: “Το λογότυπο του Λονδίνου 2012 αντιπροσωπεύει το έτος 2012 και τίποτα άλλο”.
Τι σημαίνει η λέξη “ΣΙΩΝ” (ZION)
“Σιών”, είναι το όνομα ενός λόφου της Ιερουσαλήμ, στον οποίο σύμφωνα με τις χριστιανικές παραδόσεις έγιναν ο Μυστικός Δείπνος και το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, αλλά και η Επιφοίτηση του Αγιου Πνεύματος καθώς και η ίδρυση της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας.
Αργότερα όμως, στην εβραϊκή παραδόση, η ονομασία “Σιών” ταυτίστηκε με τη βασιλεία του Ιούδα και οι Ισραηλίτες ονόμασαν έτσι το ανεξάρτητο ισραηλινό κράτος. Από τον όρο “Σιών”, έχει πάρει το όνομά του και ο “Σιωνισμός”! Το pyles.tv, σας παραθέτει παρακάτω το λογότυπο στην κανονική του μορφή (οι δύο πρώτες εικόνες) – που σύμφωνα με τους Βρετανούς σχηματίζει την ημερομηνία τέλεσης των Αγώνων, 2012- αλλά και αναγραμματισμένο (η κάτω εικόνα) με τρόπο που -σύμφωνα με τους Ιρανούς- σχηματίζει τη λέξη ZION. Το συμπέρασμα δικό σας!
AΠΟ ΤΟ pyles.tv
Top 10 βιβλίων στον Ελευθερουδάκη
Ο δρόμος των δακρύων
Όταν αγαπάς είναι για πάντα
Οι αγγελιαφόροι του πεπρωμένου
Κάθε μέρα λίγο πιο κοντά
Σκέτη αναρχία
Γυάλινη πόλη
Τα σακιά
Συνολικές ψήφοι: 0Το δόγμα του σοκ
Συνολικές ψήφοι: 0
Πέρασε πολύ περισσότερο χρόνο από τη μακρόχρονη ζωή της με τον Θουκυδίδη, τον Περικλή και τον Αλκιβιάδη από όσο με τους σύγχρονούς της, όπως έλεγε η ίδια και μέχρι την τελευταία στιγμή της, άρρωστη και σχεδόν τυφλή, δεν έπαψε να ενδιαφέρεται για τη μοίρα της χώρας που υπήρξε το μεγάλο και σταθερό πάθος της. Ένα χρόνο μετά το θάνατό της, το Megaron Plus, μας καλεί να μνημονεύσουμε αυτή τη σπουδαία γυναίκα-παράδειγμα, που δεν επέτρεψε στη σύγχρονη πραγματικότητα να κλονίσει την εμπιστοσύνη της στην αναγεννητική δύναμη της «ελληνικότητας» και την αντοχή της ελληνικής κλασικής σκέψης.
Το Συμπόσιο πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Γαλλική Πρεσβεία, το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος
και το Εθνικό & Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Έλληνες και Γάλλοι πανεπιστημιακοί συναντιούνται στην Αθήνα για να μας μυήσουν στο σύμπαν της Jacqueline de Romilly και να μας θυμίσουν ότι η κορυφαία αυτή ιστορικός και ελληνίστρια ανακάλυπτε αδιάκοπα στους αρχαίους συγγραφείς και στα δημόσια πρόσωπα της εποχής, τα εργαλεία για να ερμηνεύσει το σύγχρονο κόσμο. Στο συμπόσιο θα μιλήσουν: ο Γιώργης Γιατρομανωλάκης, ομότιμος καθηγητής Κλασσικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, ο Σπύρος Φλογαϊτης, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου Πανεπιστημίου Αθηνών, ο καθηγητής Marc Fumaroli της Γαλλικής Ακαδημίας, η Monique Trédé-Boulmer, διευθύντρια του Κέντρου Αρχαίων Μελετών της École Normale Supérieure, και ο Paul Demont καθηγητής Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris-IV), διευθυντής της Σχολής «Αρχαίοι και Μεσαιωνικοί Κόσμοι» στο ίδιο Πανεπιστήμιο.
Τη συζήτηση θα συντονίσει η Νικολέτα Γιαντζή, επίκουρος καθηγήτρια Ευρωπαϊκής και Μεσαιωνικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Στα ελληνικά και γαλλικά με ταυτόχρονη μετάφραση.
| Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012 Ώρα έναρξης: 6.00 μμ Είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας Η διανομή των δελτίων αρχίζει στις 4.30 |
Τα τρόφιμα που ενισχύουν τον εγκέφαλό μας
Η νοημοσύνη και η μνήμη μας δεν αναπτύσσονται μόνο με τη μάθηση ή την εκπαίδευση αλλά και με το καθημερινό μας πιάτο, το οποίο παίζει μεγάλο ρόλο στην υγεία του εγκεφάλου. Εάν μια ισορροπημένη διατροφή είναι το κλειδί, η βέλτιστη τροφοδοσία μερικών στοιχείων στη διατροφή μας μπορεί να επηρεάσει τη διανοητική μας λειτουργία και την ικανότητά μας για μάθηση. Παρακάτω, οι διαιτολόγοι δίνουν μια γενική εικόνα των τροφίμων που συμβάλλουν στην ενίσχυση της λειτουργίας του εγκεφάλου μας.
Τροφές που ενισχύουν την ευφυΐα
1) Τα πολύχρωμα φρούτα και λαχανικά
Κολοκύθες, ντομάτες, πορτοκάλια, γκρέιπφρουτ, καρότο. Τα πολύχρωμα φρούτα και τα λαχανικά (με πορτοκαλί και κόκκινο χρώμα) είναι πλούσια σε βήτα-καροτίνη, μια χρωστική ουσία που μετατρέπεται σε βιταμίνη Α όταν απορροφάται στο στομάχι. Ωστόσο, η βιταμίνη Α χρησιμοποιείται ως καθαριστικό του σώματός μας και του κεφαλιού μας. Πράγματι, η βιταμίνη Α είναι μια αντιοξειδωτική βιταμίνη, που σημαίνει ότι εξουδετερώνει τις ελεύθερες ρίζες, δηλαδή τοξικές ουσίες που βλάπτουν τα κύτταρά μας. Επιπλέον, χρωματισμένα ή μη, τα φρούτα και τα λαχανικά είναι πλούσια σε βιταμίνες και ανόργανα συστατικά, που βοηθούν την καταπολέμηση της κόπωσης και του άγχους. Αλλά να προσέξουμε να μην τα βράζουμε, για να μην χάσουν τις αρετές τους (ή αφού τα βράζουμε να καταναλώνουμε και το νερό βρασμού). Καλύτερα να μαγειρευτούν στον ατμό ή τυλιγμένα σε αλουμινόχαρτο.
Στο μενού μας: ντομάτες, πιπεριές, καρότα, βερίκοκα, ροδάκινα, βατόμουρα, φράουλες.
2) Γαλακτοκομικά προϊόντα
Παρέχουν πρωτεΐνες αλλά και βιταμίνες Β2 και Β12. Η πρώτη είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του εγκεφάλου και η δεύτερη είναι η βιταμίνη της πνευματικής ανάπτυξης. Με αυτό τον τρόπο η διατροφή μπορεί να μας ανεβάσει το ηθικό ή και να μας προστατέψει από την κατάθλιψη.
Στο μενού μας: γάλα, γιαούρτι, τυρί σε κάθε γεύμα!
3) Φυτικά έλαια
Τα λίπη είναι απαραίτητα για την καλή λειτουργία του εγκεφάλου, όχι όμως οποιαδήποτε λίπη. Τα φυτικά έλαια είναι εκείνα που πρέπει να μας απασχολήσουν. Πλούσια σε ωμέγα-3 και βιταμίνη Ε, τα φυτικά έλαια προστατεύουν τον εγκέφαλο, εξουδετερώνοντας τις ελεύθερες ρίζες.
Στο μενού μας: Το ελαιόλαδο, καρυδέλαιο.
4) Δημητριακά ολικής άλεσης
Περιέχουν σύνθετους υδατάνθρακες, βιταμίνες του συμπλέγματος Β, σίδηρο και ψευδάργυρο. Τα δημητριακά, κατά προτίμηση ολικής άλεσης, περιέχουν όλα τα απαραίτητα για τον εγκέφαλο προϊόντα. Προσοχή να αποφύγουμε τα μπισκότα, επειδή πολλές φορές περιέχουν κορεσμένα λίπη, που είναι ο υπ ‘αριθμόν ένα εχθρός της μνήμης.
Στο μενού μας: ψωμί, σιτάρι, ρύζι, βρώμη, ζυμαρικά, δημητριακά.
Τα τρόφιμα που τονώνουν τη μνήμη
1) Ξηροί καρποί και ελαιούχοι σπόροι
Περιέχουν μεγάλες ποσότητες ενέργειας, επίσης είναι πλούσιοι και σε μέταλλα και ιχνοστοιχεία όπως ο ψευδάργυρος. Η ανεπάρκεια ψευδαργύρου μπορεί να είναι η αιτία μερικών δυσκολιών στη σκέψη, τη μνήμη και στην εγρήγορση. Στο πρωινό μας ή κατά την διάρκεια της ημέρας να καταναλώνουμε μερικούς ξηρούς καρπούς (δεν παχαίνουν), βοηθάνε να κρατηθούν οι νευρώνες μας στην κορυφή των δυνατοτήτων τους.
Στο μενού μας: σταφίδες, ξερά βερίκοκα, αμύγδαλα, φουντούκια, καρύδια.
2) Ψάρια
Τα ψάρια είναι οι βασικοί προμηθευτές μας σε ωμέγα-3, τα οποία είναι απαραίτητα στη λειτουργία των νευρώνων μας και διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη μνήμη. Για έναν εγκέφαλο σε καλή φόρμα πρέπει να υπάρχουν στο πιάτο μας ψάρια 2 με 3 φορές την εβδομάδα.
Στο μενού μας: σαρδέλες, σκουμπρί, σολομός.
3) Εντόσθια
Τα εντόσθια είναι πιο πλούσια σε σίδηρο από το σπανάκι. Ο σίδηρος βοηθά τη μεταφορά οξυγόνου στον εγκέφαλο, προωθεί την καλή λειτουργία της μνήμης και την καλή συγκέντρωση. Κρίμα που τα παιδιά δεν τα προτιμάνε συνήθως, θα μπορούσαν μάλιστα να τα βοηθήσουν στην επανάληψη των μαθημάτων τους και στα διαβάσματα τους!
Στο μενού μας: καρδιά, συκώτι, νεφρά και, πάνω απ ‘όλα, τα λουκάνικα!
Τα τρόφιμα που ενισχύουν τη συγκέντρωση
1) Σοκολάτα
Ο εγκέφαλος αγαπά τη ζάχαρη, τη γλυκόζη. Έτσι, δεν είναι σωστό να του την στερείτε (προειδοποίηση προς αυτούς που κάνουν δίαιτα). Όμως πρέπει να μάθουμε να την καταναλώνουμε με μέτρο και λογική. Θέλετε κάτι γλυκό; Να πάρετε μια σοκολάτα! Πλούσια σε θεοβρωμίνη και θεοφυλλίνη, δύο ουσίες που κάνουν την σοκολάτα ένα κατ’ εξοχήν διεγερτικό του εγκεφάλου. Η σοκολάτα είναι επίσης ένα καλό αντιστρές μέσο. Όσο πλουσιότερη σε κακάο είναι η σοκολάτα, τόσο καλύτερη είναι η περιεκτικότητά της σ’ αυτές τις ουσίες.
Στο μενού μας: μαύρη σοκολάτα με 70% κακάο.
2) Πράσινο τσάι και γκουαρανά
Το πράσινο τσάι περιέχει κατεχίνες, οι οποίες είναι ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό. Εάν καταναλωθεί με μέτρο, αυτό το τσάι έχει ευεργετικές επιδράσεις στην εγρήγορση, τη συγκέντρωση και στη μνήμη. Το γκουαρανά είναι γνωστό για την προώθηση της εγρήγορσης. Οι Ινδοί του Αμαζονίου το χρησιμοποιούν επίσης κατά του στρες και της κόπωσης, και ως διεγερτικό του νευρικού συστήματος. Αλλά χωρίς καμιά κατάχρηση, επειδή το φυτό αυτό είναι επίσης πλούσιο σε καφεΐνη!
3) Μέλι
Για την καταπολέμηση της κόπωσης και του άγχους το μέλι, όπως και άλλα μελισσοκομικά προϊόντα (πρόπολη, βασιλικός πολτός) είναι ένας καλός σύμμαχος. Είναι πηγή μετάλλων, ιχνοστοιχείων (μαγνήσιο, κάλιο, χαλκό), βιταμινών (Β και C), και αντιοξειδωτικών. Παρέχει μια αίσθηση ευεξίας που ευνοεί την καλή συγκέντρωση.
4) Δενδρολίβανο
Βάζετε στα πιάτα σας και λίγο δεντρολίβανο. Τα φλαβονοειδή που περιλαμβάνει, προωθούν την κυκλοφορία του αίματος στον εγκέφαλο και έχουν διεγερτικές ιδιότητες.
Τα εχθρικά για τον εγκέφαλο τρόφιμα
Μια διατροφή με στόχο να τονώσει την λειτουργία του εγκεφάλου έχει νόημα μόνο εάν συνδυάζεται με μια καθημερινή εγκεφαλική δραστηριότητα (όπως το sudoku και το σταυρόλεξο), με τακτική άθληση και με καλό ύπνο.
Στη διατροφή μας, τα κορεσμένα λίπη καταλαμβάνουν την πρώτη θέση στον κατάλογο των εχθρών του εγκεφάλου. Τα βρίσκουμε κυρίως σε βούτυρο, κρέμα γάλακτος, αλλαντικά: δηλαδή, στα ζωικά λίπη. Αλλά λιγότερο συναντάμε αυτούς τους εχθρούς του εγκεφάλου στη διατροφή από ό,τι στον τρόπο ζωής μας και το περιβάλλον μας. Σε αυτούς περιλαμβάνονται το αλκοόλ, το τσιγάρο, τα ναρκωτικά και η ρύπανση (ιδιαίτερα εκείνη που σχετίζεται με τα βαρέα μέταλλα όπως ο υδράργυρος και το αλουμίνιο, αλλά και αυτή που προκαλείται από τα φυτοφάρμακα και τα πρόσθετα). Τέλος, προσοχή στις ελλείψεις που υποδεικνύουν ανεπάρκεια στη διατροφή μας και παρεμποδίζουν την ομαλή λειτουργία του εγκεφάλου μας. Πάντα να συμβουλευόμαστε τον διαιτολόγο μας, για την σωστή εξειδίκευση των σωματικών αναγκών μας.
«Όποιος μπορεί να φυτέψει ένα δέντρο, ακόμη και αν αισθάνεται ότι έρχεται το τέλος του κόσμου, ας το κάνει…». Στην Κιβωτό των λέξεων που γεννούν εικόνες και ερωτοτροπούν με τα μύχια της ψυχής, η Λουκία Ρικάκη υπήρξε πλοηγός. Παραμυθίες διονυσιακές, σμιλεμένες στον τροχό της απωλείας και της προσμονής αποτελούν το υλικό του ύστατου τόμου των διηγημάτων της. Μετά τον χαλκέντερο ποιητή Αργύρη Χιόνη, η φυγή της Λουκίας Ρικάκη προσθέτει ένα αγκάθι δυσαναπλήρωτης απουσίας στους χειμάρρους της σκέψης και όχι της έτοιμης τροφής, που επιβάλλεται όλο και πιο έντονα. Τα παιδιά και όσοι αισθάνονται παιδιά, αθώοι ακόμη από τις βουλές των διαβρωτικών επιμελητηρίων της διανόησης, υπήρξαν ο ζωτικός χώρος της σκηνοθέτιδας και συγγραφέως. Ο τίτλος των διηγημάτων της, ειρωνικός φαντάζει σήμερα και ταυτόχρονα απόλυτα συμβατός με την προσωπικότητα της.
Τα συστατικά της αγάπης και της ελπίδας, μας λείπουν αυτές τις σκοτεινές εποχές και οφείλουμε πάση θυσία να τα διαμορφώσουμε ξανά. Να συστήσουμε στους νεότερους και κυρίως στους εαυτούς μας, την πηγή της ζωής, τα όνειρα. Η Ρικάκη πιάνει τα χρωματιστά μολύβια της και αφηγείται ψιθυριστές ιστορίες. Ένα μπουκέτο αρωμάτων και θαυμάτων, που ξετυλίγονται μοναχά στο καντράν της διαίσθησης. Μπορεί ο καθένας να ξεκινήσει το διάβασμα από όπου θέλει. Να φτιάξει τη δική του σειρά, τη δική του ακροστοιχίδα, το δικό του αλφάβητο. Ο μελωδικός της λόγος, θαρρείς βγαλμένος από περιπλανώμενους λυράρηδες, εισχωρεί στις κόγχες των αδήλωτων επιθυμιών. Χαράσσεται από το ανθεκτικό νήμα της αγάπης και δεν έχει φόβο να διαλυθεί στην άμμο, όπως τα εφήμερα παλάτια. Η Ρικάκη στο υστερόγραφο της τούτο, στρέφει το βλέμμα προς τον ουρανό. Ένα βλέμμα κρυστάλλινο που ακουμπά στο ακρόπρωρο, εκεί που ο ορίζοντας διαστέλλεται σε ελαιογραφία μαγική και άπειρη. Παράλληλα, η συγγραφέας δεν χάνεται μέσα σε κοινότυπες αναλαμπές εύπεπτης φαντασίας. Οι ιστορίες της αν και άχρονες, βαστούν τους χυμούς τους από το παρόν. Γεννούν, μια ερωτική απεικόνιση του σημερινού κόσμου. Σε μια καθημερινότητα εξόχως κυνική, η «φωβική» πένα της Ρικάκη ανανεώνει το πάθος για την ομορφιά του απίθανου. Μια πολυφωνική μετατόπιση, από την επιφάνεια του απτού, στις χαράδρες του άυλου. Ένα βιβλίο προσευχητάρι για ένα καλύτερο αύριο. Κάτω από το δέρμα, οι πληγές από τις σκλήθρες της θνητότητας, μετατρέπονται σε αυλαία θεάτρου σκιών. Εκεί που το φως παλεύει με τους δαίμονες. Η τρυφεράδα με το έρεβος. Η Λουκία Ρικάκη στο τελευταίο συγγραφικό της έργο, μας υπενθυμίζει το πόσο σημαντικό είναι να ανοίγεσαι στη θαλερότητα μιας μεγάλης αγκαλιάς. Να τσαλαβουτάς ξυπόλητος στον νερόλακκο των ονείρων και να απολαμβάνεις απαγορευμένους καρπούς στις κορφές των δέντρων. 
Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΥΡΜΟΥΛΗ
-
Παζάρι βιβλίου (20/01-08/02/2012)
Το παζάρι βιβλίου, που θα ξεκινήσει στις 20 Ιανουαρίου στην πλατεία Κλαυθμώνος και θα διαρκέσει μέχρι τις 8 Φεβρουαρίου, διοργανώνουν ο Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (ΣΕΚΒ) και το Επαγγελματικό Σωματείο Εκδοτών-Βιβλιοπωλών Ελλάδος (ΕΣΕΒΕ). (Από την Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα)
Συνολικά την τριετία, οι τελεσθείσες αυτοκτονίες ή απόπειρες αυτοκτονίας ανήλθαν σε 1.727. Συγκεκριμένα, το 2009 οι περιπτώσεις αυτοκτονιών (τελεσμένες – απόπειρες) ανήλθαν σε 507, ενώ το 2010 παρουσίασαν σημαντική αύξηση της τάξης του 22,5%, φθάνοντας στις 622 και παρέμειναν περίπου στο ίδιο επίπεδο, το 2011, καθώς, με βάση τα υπάρχοντα στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας, έως τις 10 Δεκεμβρίου, τα άτομα που έθεσαν ή αποπειράθηκαν να θέσουν τέλος στη ζωή τους, ανήλθαν σε 598.
Όπως τονίζει η ψυχολόγος του Φορέα Ανάπτυξης και Κοινωνικού Κεφαλαίου για την Αντιμετώπιση του Κοινωνικού Αποκλεισμού «Κλίμακα», στο πλαίσιο του οποίου λειτουργεί η Τηλεφωνική Γραμμή «Παρέμβαση για την Αυτοκτονία 1018», Ελένη Μπεκιάρη, «σίγουρα υπάρχει σχέση μεταξύ της οικονομικής κρίσης και των αυτοκτονιών».
Όπως λέει, οι αριθμοί που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, είτε μέσω της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, είτε μέσω της Ελληνικής Αστυνομίας, δεν μπορεί να είναι ακριβής, καθώς δεν υπάρχει πλήρης καταγραφή του αριθμού των ανθρώπων που έχουν αποπειραθεί να θέσουν τέλος στη ζωή τους.
«Σίγουρα οι απόπειρες αυτοκτονίας είναι πολύ περισσότερες», τονίζει η κ.Μπεκιάρη «καθώς πολλές από αυτές δεν φτάνουν ούτε καν στα νοσοκομεία, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καταγραφή των ανθρώπων που επιχειρούν να τερματίσουν τη ζωή τους».
Η αυτοκτονία δεν ειναι μονόδρομος
Όπως επισημαίνει, οι αυτοκτονίες μπορούν να αποφευχθούν και τονίζει ότι δεν πρέπει να συνδέονται απόλυτα με την οικονομική κρίση. «Αν και οι αυξητικές τάσεις αυτοκτονίας σχετίζονται με την οικονομική κρίση, δεν πρέπει να ταυτίζονται γιατί τότε περισσότεροι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα θα οδηγηθούν σ’ αυτήν», τονίζει και συνεχίζει: «Η αυτοκτονία μπορεί να προληφθεί, δεν είναι μία μοιραία κατάληξη, αρκεί να ζητηθεί βοήθεια. Ο φόβος του να ζητήσεις βοήθεια είναι αυτός που σκοτώνει».
Όσον αφορά στη γεωγραφική κατανομή των αυτοκτονιών σημειώνει ότι για να εξαχθούν συγκεκριμένα συμπεράσματα, και αν αυτές συνδέονται με την οικονομική κρίση, θα πρέπει να μελετηθούν τα στοιχεία ανεργία της κάθε περιοχής και κατά πόσο η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τους κατοίκους. Τονίζει ότι σημαντικό είναι να μελετηθεί και το φύλο των ανθρώπων που επιχειρούν να θέσουν τέλος στη ζωή τους, καθώς, όπως συμπληρώνει, συνήθως οι γυναίκες που αποπειρώνται να αυτοκτονήσουν είναι περισσότερες, ενώ είναι μεγαλύτερος ο αριθμός των ανδρών που καταλήγουν μετά από μία απόπειρα.
Αναφορικά με την αύξηση των περιστατικών στην Κρήτη, η κ. Μπεκιάρη λέει ότι δεν μπορούν να εξαχθούν συγκεκριμένα συμπεράσματα. «Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε. Η Κρήτη είναι μία περιοχή με αυξημένα ποσοστά οπλοκατοχής, γεωργική, οπότε υπάρχει πληθώρα φυτοφαρμάκων, ενώ οι Κρητικοί έχουν μία διαφορετική ιδιοσυγκρασία, μία περηφάνια και αυτό είναι πιο εύκολα να τους οδηγήσει στην αυτοκτονία όταν βλέπουν πως δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους».
Όσον αφορά τη Γραμμή 1018, λέει ότι έχουν αυξηθεί οι κλήσεις και μάλιστα των ανθρώπων που προτάσσουν ως κύριο πρόβλημα τα οικονομικά τους.
health.in.gr, ΑΠΕ
Τα ζητήματα, που θα τεθούν, αφορούν τα κριτήρια που καθορίζουν το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων Ιστορίας και την προσέγγιση των ιστορικών πηγών.
Στην συζήτηση θα εξεταστούν οι περιπτώσεις των «κομμένων» εγχειριδίων και οι λόγοι που οδήγησαν στην απόσυρσή τους, τι είδους ιστορία θέλουν οι γονείς να διδάσκονται τα παιδιά και οι λόγοι που το επιστημονικό αυτό αντικείμενο, φτάνει να προκαλεί τόσες κοινωνικές εντάσεις.
Προσκεκλημένοι ομιλητές στην εκδήλωση είναι οι: Κώστας Αγγελάκος, Επίκουρος Καθηγητής Παιδαγωγικών στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και διευθυντής του περιοδικού Νέα Παιδεία, Χριστίνα Κουλούρη, καθηγήτρια Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Μιρέλα-Λουμινίτα Μουργκέσκου, καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου.
Την συζήτηση συντονίζει ο δημοσιογράφος Μανώλης Πιμπλής.
Η συζήτηση θα γίνει στην Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών από τις 19:00 – 21:00
Η είσοδος είναι δωρεάν και τηρείται σειρά προτεραιότητας.
Η διανομή των δελτίων εισόδου ξεκινά μία ώρα πριν από την εκδήλωση.
Newsroom ΔΟΛ
Δεν ξέρω γιατί έγραψα αυτά τα κείμενα. Ίσως νόμιζα ότι η αδύνατή μου φωνή θα υπερνικήσει το θορυβώδες τραίνο που περνάει χωρίς να σταματά…”
Γιάννης Τσαρούχης (1910-1989)
“… Έχοντας αποθέσει όλες μου τις ελπίδες στην ζωγραφική, είχα τύψεις όταν ασχολιόμουν με κάτι άλλο.
Δεν έχω ταλέντο συγγραφέα, αλλά έχω ιδέες. Να μου συχωρέσουν αυτή την αδυναμία να το νομίζω. Με τη ζωγραφική μόνο δεν θα μπορούσα να βγάλω το άχτι μου για ένα σωρό πράγματα με τα οποία διαφωνούσα στην καθημερινή μου ζωή.
Ότι έγραψα, κατά το αρχαίο ελληνικό σύστημα, είναι ελαφρώς ρετουσαρισμένο. Αν οι Αιγύπτιοι εφεύραν την μεγέθυνση με τα τετράγωνα, οι αρχαίοι Έλληνες, μ’ όλη την αυθορμησία τους, βρήκαν το ρετουσάρισμα. Πολύ αργότερα το απεδέχθησαν οι φωτογράφοι. Το ρετουσάρισμα έχει δύο όψεις: είναι το χονδροειδές μακιγιάζ που δείχνει αυτό που θέλεις να κρύψεις, η μια του όψη, και η άλλη είναι το ρετουσάρισμα που κάνουμε για να έχουμε το πράγμα που αξίζει τον κόπο χωρίς τα περιττά του. «Μια φορά μας μίλησε η σελήνη, μια φορά μας μίλησε ο έρωτας, η άνοιξη, όλα τα άλλα είναι βαρετά διαλείμματα», λέει ο φιλόσοφος.
Το κακό με μένα είναι ότι θέλω να πω κάτι μ’ αυτά που γράφω και δεν έχω το χάρισμα που έχουν οι αληθινοί λογοτέχνες να γράφουν σελίδες πολλές χωρίς να λένε τίποτε.
Ό, τι να πεις, είναι επικίνδυνο. Καλύτερα θα ήταν να μην γράφει κανείς καθόλου, ιδίως όταν είναι ελεύθερος.
Και όταν έχει καταλάβει πως η διόρθωση των ατόμων είναι βιασμός της ιδιοτροπίας της φύσεως. Το αρχαίο ιδεώδες να είσαι ένας καλός υπηρέτης του πλησίον σου και ν’ αγαπάς συγχρόνως τον εαυτό σου καθίσταται μέρα με τη μέρα αδύνατον. Και καταντάει τέλος να κάνεις όλο τον κόσμο για την ασφάλειά του να είναι «όνος δορά λέοντος επενδυθείς». Ο Χριστός θέλοντας να βρει τη δυνατότερη μορφή αγάπης την οποία πρέπει να δίνεις στον πλησίον σου, θεώρησε την αγάπη προς τον εαυτό μας ως την πιο ισχυρή, φυσική και τέλεια.
Αυτοί όλοι που δεν αγαπούν τον εαυτό τους πώς μπορεί να είναι χριστιανοί;
Η αστική υπεροψία σπρώχνει πάντοτε τους ανθρώπους να κάνουν κάτι το κακό ή το αξιοθαύμαστο. Αυτή ευθύνεται για τα ναρκωτικά, αυτή για τα εγκλήματα, αυτή για ό,τι μας αηδιάζει στον άνθρωπο. Απ’ αυτή βγαίνουν όλες οι επαναστάσεις για ν’ αποφύγουμε τη χειρότερη δικτατορία που είναι της οικογένειας.
Οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν εκτιμούν τους καλλιτέχνες. Μόνο αυτοί που ξέρουν να παρακαλούνε γονατιστοί θεωρούνται άξιοι να ενισχυθούν από το Κράτος.
Είναι τραγικό για τη σημερινή νεολαία που ζητά μόνο διορισμό. Κανείς δεν θέλει να κερδίσει από μια τίμια εξυπηρέτηση του πλησίον που μόνο με μια εξυπηρέτηση και ολοκλήρωση του πάθους του μπορεί να συνδυαστεί. Κάποτε νόμιζα ότι όλη αυτή την κατάσταση του μικρού και του μεγάλου αστού εύκολα μπορώ να την αλλάξω. Αδύνατον όμως.
Όση αηδία κι αν προκαλεί ο σημερινός άνθρωπος, αστικός άνθρωπος της πόλεως, δεν είναι εύκολο να τον μετατρέψεις όσα κι αν του δίνεις.
Πολλά πράγματα έρχονται από την Ευρώπη με τα βιβλία και τα περιοδικά.
Δεν είναι δυνατόν όμως να βρεθεί ο χαρακτήρας της Ελλάδος αν δεν έχουμε τη δυνατότητα αυτή την αυστηρή πραγματικότητα του υποκειμένου να την απαλλάξουμε από την πλήρη ταυτότητα με τον εαυτό μας.
Πάω σχεδόν να μαρτυρήσω γιατί έγραψα αυτά τα κείμενα. «Ο νοών νοήτω» τι θέλω να πω. Αλλά εγώ πρέπει να έχω μια μάσκα να προφυλάγομαι από τις επικίνδυνες και ποικιλόμορφες τιμωρίες της κοινωνίας.
Ανακατεύομαι με τον κόσμο που αντιπροσωπεύει η εφημερίδα μη μπορώντας ν’ αντέξω τη μοναξιά αυτή που δεν κάνει ό,τι κάνει όλος ο κόσμος.
Μ’ αρέσει η μοναξιά αλλά φοβάμαι μήπως με κλείσουν σε τείχη ανεπαισθήτως.
Οι φρόνιμοι καλλιτέχνες που κρατούν τη θέση τους, που ξέρουν να κάνουν ένα αφηρημένο ταμπλώ άρτιο, που σκοπό τους έχουν να κάνουν μια καριέρα, δεν μπορούν να καταλάβουν πως η ζωγραφική μου δεν είναι τόσο ανειδοποίητη από τα ζωγραφικά προβλήματα.
Αλλά μ’ ενδιαφέρει να πολιορκήσω επιτυχώς τα θέματα που μ’ απασχολούν, που είναι και σύμβολα ελευθερίας.”
Γιάννης Τσαρούχης, Μαρούσι, Σεπτέμβρης ‘86
(Εισαγωγή του βιβλίου «Αγαθόν το εξομολογείσθαι», εκδ. Καστανιώτη, 1989)
από tvxs.gr
Του Νικου Χριστοδουλιδη*
Μια από τις κυριότερες και πιο σημαντικές συνέπειες του τέλους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η προσδοκία που δημιούργησε στους λαούς των αποικιών ότι σύντομα θα ερχόταν και η δική τους στιγμή ελευθερίας. Εξάλλου ο Πόλεμος διεξήχθη στο όνομα της ελευθερίας και πολλοί από τους λαούς των αποικιών είχαν πεισθεί από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις να πολεμήσουν ενάντια στον φασισμό και υπέρ της ελευθερίας, με αντάλλαγμα τη δική τους ελευθερία. Μέσα σε αυτό το ευρύτερο πλαίσιο, σε συνδυασμό φυσικά με τα τοπικά δεδομένα της εποχής, προχώρησε και η Ινδία προς την ανεξαρτησία της. Επρόκειτο αναμφίβολα για εξέλιξη-σταθμό στο φαινόμενο της αποικιοκρατίας, αφού η ανεξαρτησία της χώρας, της σημαντικότερης βρετανικής κτήσης, σήμανε την ίδια στιγμή και την απαρχή του φαινομένου της αποαποικιοποίησης διεθνώς. Αναπόφευκτα οι εξελίξεις στην Ινδία θα ενίσχυαν ακόμη περισσότερο την προσδοκία των λαών στις αποικίες ότι πολύ σύντομα θα αποκτούσαν και αυτοί την ανεξαρτησία τους. Εξάλλου, από τη στιγμή που οι Βρετανοί είχαν αποχωρήσει από το «Διαμάντι του Στέμματος», μια χώρα με γεωγραφική θέση υψίστης στρατηγικής σημασίας και με τόσες πλουτοπαραγωγικές πηγές, λογικό ήταν ότι η κάθε αποικία θα ανέμενε και θα προσδοκούσε πλέον, πολύ σύντομα, τη δική της στιγμή ελευθερίας. Από την άλλη, η βρετανική αποχώρηση από την Ινδία, η «απώλεια» της σημαντικής αυτής κτήσης για το Λονδίνο, θα επηρεάσει καθοριστικά τη μετέπειτα πορεία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Στην πραγματικότητα η αποχώρηση των Βρετανών το 1947 σήμανε και την αρχή του τέλους για τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Εξάλλου το νέο διεθνές σκηνικό, την επαύριον του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου με τις ΗΠΑ και τη Σοβιετική Ενωση να διαδραματίζουν πλέον τον κυρίαρχο ρόλο στη διεθνή σκηνή, δεν ευνοούσε τη συνέχιση του φαινομένου της αποικιοκρατίας.
Αιματηρός διχασμός στη χώρα
Η χώρα έγινε επίσημα μέρος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας το 1858 και από πολύ νωρίς ο γηγενής πληθυσμός αγωνίσθηκε, τόσο με ένοπλο τρόπο όσο και με ειρηνικά μέσα, για την απόκτηση της ανεξαρτησίας του. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσπάθεια αποτίναξης του βρετανικού ζυγού διαδραμάτισε το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο το οποίο ιδρύθηκε το 1886, ενώ από το 1914 και την επιστροφή του στη χώρα, σημαντικό ρόλο στο κίνημα απελευθέρωσης διαδραμάτισε ο Μαχάτμα Γκάντι. Ο Ινδός πολιτικός ήταν υπέρμαχος της παθητικής αντίστασης και της μη βίας έναντι στην αποικιακή εξουσία. Κύρια χαρακτηριστικά του αγώνα του ήταν η μη συνεργασία με τις βρετανικές αποικιακές αρχές και το μποϊκοτάζ των βρετανικών προϊόντων. Πέραν από το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο, σταδιακά εμφανίσθηκε και η Μουσουλμανική Συμμαχία για να αποτελέσει τον μουσουλμανικό πυρήνα του αγώνα για αποτίναξη του βρετανικού ζυγού.
Οι εξελίξεις κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου επηρέασαν καθοριστικά το μέλλον της Ινδίας. Πιο συγκεκριμένα, η ιαπωνική επίθεση του 1941-42 οδήγησε στην απώλεια για το Λονδίνο των χωρών της Μαλαισίας, Βιρμανίας και Σιγκαπούρης. Με αυτά τα δεδομένα και με τον πόλεμο να έχει μεταφερθεί πλέον στα σύνορα της Ινδίας, το Λονδίνο απευθύνθηκε στον γηγενή πληθυσμό για να αγωνιστεί εναντίον της ιαπωνικής απειλής. Ανάμεσα στα κύρια επιχειρήματα των Βρετανών για επίτευξη του συγκεκριμένου στόχου ήταν και το ότι πολύ σύντομα, μετά το πέρας του Πολέμου, θα ερχόταν και η σειρά της Ινδίας να αποκτήσει την ανεξαρτησία της. Η υπόσχεση του Λονδίνου είχε θετικό αποτέλεσμα και η συμμετοχή του λαού της Ινδίας στον πόλεμο ήταν ιδιαίτερης σημασίας, εφόσον συνέβαλε καθοριστικά στην τελική έκβαση του πολέμου στην περιοχή, αλλά και σε άλλα μέτωπα, ακόμη και στην Ευρώπη, όπου εστάλησαν ινδικές μεραρχίες.
Και εγένετο Πακιστάν
Ετσι μετά το πέρας του Πολέμου και ενώ το Λονδίνο αντιμετώπιζε πλέον σοβαρότατα προβλήματα που έθεταν εν αμφιβόλω την ικανότητά του να συνεχίσει να έχει υπό τον έλεγχό του την Ινδία, αποφασίσθηκε η αναδίπλωση και η παραχώρηση ανεξαρτησίας στη χώρα. Το πρόβλημα που προέκυψε για τους Βρετανούς ήταν σε ποιους να παραχωρηθεί η ηγεσία της χώρας, δεδομένου του ότι από τη μια το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο τασσόταν υπέρ της ενότητας της χώρας, ενώ από την άλλη η Μουσουλμανική Συμμαχία ήταν ο θιασώτης της διχοτόμησης πρεσβεύοντας την ίδρυση ξεχωριστού μουσουλμανικού κράτους. Με αυτά τα δεδομένα και χωρίς καμία διάθεση εμπλοκής για εξομάλυνση της κατάστασης στο εσωτερικό της χώρας, οι Βρετανοί αποχώρησαν από την Ινδία το καλοκαίρι του 1947 (ημέρα ανεξαρτησίας στις 15 Αυγούστου), εν μέσω συγκρούσεων ανάμεσα στα δύο θρησκευτικά στοιχεία στη χώρα. Η άτσαλη αποχώρηση των Βρετανών οδήγησε σε μια μη συμφωνημένη, ανεξέλεγκτη και αιματηρή διχοτόμηση, καθώς και στη δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών χωρίς ομοιομορφία σε σχέση με τον πληθυσμό τους και τις εκτάσεις που είχαν υπό την κυριαρχία τους. Από τη μια την Ινδία, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, και από την άλλη το Πακιστάν που αποτελείτο από δύο περιοχές που χωρίζονταν μεταξύ τους από την Ινδία, τη χώρα όπως τη γνωρίζουμε σήμερα (Δυτικό Πακιστάν) και την περιοχή του σημερινού Μπανγκλαντές (Ανατολικό Πακιστάν) που αναγνωρίσθηκε ως ανεξάρτητο κράτος το 1971.
Ο τρόπος δημιουργίας των δύο αυτών κρατών, χωρίς να ληφθούν σοβαρά υπόψη τα δημογραφικά χαρακτηριστικά και κυρίως η σύνθεση του πληθυσμού, οδήγησε στη μαζική έξοδο ινδουιστών που βρίσκονταν στην περιοχή του Πακιστάν προς την Ινδία, καθώς επίσης και μουσουλμάνων προς το Πακιστάν. Συνολικά υπολογίζεται ότι υπήρξαν μετακινήσεις περίπου 10 εκατομμυρίων ανθρώπων. Κατά τη διάρκεια της μετακίνησης πληθυσμών, και λαμβανομένων υπόψη των διαφορών ανάμεσα στις δύο θρησκευτικές ομάδες, πέραν του ενός εκατομμυρίου ανθρώπων σκοτώθηκαν. Την ίδια στιγμή, τα γεγονότα αυτά θεμελίωσαν τις διαφορές ανάμεσα στα δύο κράτη και αποτέλεσαν την απαρχή έντονων διαφορών που οδήγησαν σε δύο πολέμους μεταξύ τους (1965 και 1971). Ανάμεσα στις κύριες εστίες προβλημάτων και διαφωνίας μεταξύ των δύο κρατών ήταν (και εξακολουθεί να είναι) το τελικό καθεστώς της περιοχής του Κασμίρ, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας ανήκει στην Ινδία με την πλειοψηφία των κατοίκων να είναι μουσουλμάνοι. Μέσα στο δημιουργηθέν κλίμα, έναν χρόνο αργότερα (στις 30 Ιανουαρίου 1948), ο Γκάντι θα δολοφονηθεί από φανατικό μέλος της δικής του θρησκευτικής ομάδας.
Οι εξελίξεις στην Ινδική Χερσόνησο, ως ήταν αναμενόμενο, θα προκαλέσουν έντονη κατακραυγή κατά της Βρετανίας με την κατηγορία ότι έμεινε ατάραχη και δεν έδρασε με σκοπό την αποτροπή της αιματοχυσίας στην περιοχή. Στην πραγματικότητα, η εσπευσμένη αποχώρησή της θεωρήθηκε ότι συνέβαλε στο να επικρατήσουν οι συγκεκριμένες συνθήκες στην περιοχή. Το Λονδίνο αποχώρησε αφήνοντας τραγικά κατάλοιπα της πολιτικής του «διαίρει και βασίλευε».
Προσδοκίες για την Κύπρο
Πέραν από την καθοριστική επίδραση της ανεξαρτησίας της Ινδίας στην απαρχή του φαινομένου της αποαποικιοποίησης διεθνώς, μια εκ των συνεπειών της ινδικής ανεξαρτησίας που ενδιέφερε και την Ελλάδα, ήταν η δημιουργία προσδοκιών στους Ελληνες της Κύπρου, σχετικά με τη δική τους ελευθερία από τη Μεγάλη Βρετανία. Εφόσον λοιπόν οι Βρετανοί αποφάσισαν να αποχωρήσουν από τη στρατηγικής σημασίας Ινδία, θεωρήθηκε ότι υπήρχε ανοιχτό το ενδεχόμενο, πολύ σύντομα, να αποχωρήσουν και από το νησί με αποτέλεσμα να επιτευχθεί ο εθνικός πόθος της Ενωσης με την Ελλάδα.
Οι προσδοκίες τους όμως διαψεύστηκαν πολύ γρήγορα αφού η ανεξαρτησία της Ινδίας λειτούργησε προς εντελώς διαφορετική κατεύθυνση στο θέμα του μελλοντικού καθεστώτος της Κύπρου. Πιο συγκεκριμένα, οι εξελίξεις στην Ινδική Χερσόνησο (σε συνδυασμό με άλλες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή) ενίσχυσαν τη σπουδαιότητα της Κύπρου προς εξυπηρέτηση των στρατηγικών συμφερόντων της Βρετανίας στην περιοχή. Η αναδίπλωση είχε ξεκινήσει. Ομως η απώλεια σημαντικών κτήσεων, όπως η Ινδία, αναβάθμιζε τον ρόλο άλλων, όπως η Μέση Ανατολή και κατ’ επέκταση η Κύπρος.
* Ο κ. Νίκος Χριστοδουλίδης είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Aπό την Ανδριάνα
Κ.Π.Καβάφη:
Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.(Γραμμένο
το 1928, αν και πολύ επίκαιρο)
Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην
Αποικία
δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο
καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.
Όμως το πρόσκομμα κ’ η δυσκολία
είναι που κάμνουμε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ δεν τους
χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τί,
για το παραμικρό ρωτούνε κ’εξετάζουν,
κ’ ευθύς στον νου τους ριζικές
μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ
αναβολής.
Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη,
η κατοχή σας είν’ επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες
Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική.
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τί να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.
Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να
παυθούν ζητούνε,
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί
κανείς.
Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την
εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν
λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία
μισθοδοσία,
να δούμε τί απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-
Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα. Είν’ επικίνδυνον πράγμα η
βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η
Αποικία.
Όμως υπάρχει τί το ανθρώπινον χωρίς
ατέλεια;
Kαι τέλος πάντων, να, τραβούμ’ εμπρός.
Ένας διάσημος καθηγητής ψυχολογίας έδινε μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μπαίνοντας στην αίθουσα κρατούσε στα χεριά του ένα μεγάλο τσουβάλι , το οποίο και πήρε δίπλα του στην έδρα. Αφού καλημέρισε τους φοιτητές, έβαλε τα χέρια του μέσα στο τσουβάλι και έβγαλε από αυτό μια μεγάλη, διαφανή γυάλα και την έβαλε στη μέση της έδρας ώστε να τη βλέπουν όλοι.
Μετά γύρισε προς τους φοιτητές και τους ρώτησε: – Για πέστε μου κυρίες και κύριοι, αυτή η γυάλα είναι γεμάτη η άδεια;
Αυτοί παραξενεύτηκαν αλλά απάντησαν με σιγουριά ότι η γυάλα είναι άδεια, όπως και ήταν.
-Έτσι είναι, είπε αυτός και έβαλε ξανά τα χέρια στο τσουβάλι και έβγαλε από αυτό μια χάρτινη σακούλα. Έβαλε τη σακούλα δίπλα στη γυάλα και έβγαλε από αυτή μεγάλες στρογγυλές πέτρες με τις οποίες και γέμισε τη γυάλα μέχρι το χείλος. Τότε γύρισε ξανά προς τους φοιτητές και τους ρώτησε πάλι: – Για πέστε μου, τώρα η γυάλα είναι γεμάτη η άδεια;
Οι μαθητές απάντησαν ότι πλέον η γυάλα είναι γεμάτη.
Τότε ο καθηγητής πήγε ξανά στο τσουβάλι και έβγαλε από αυτό άλλη μια σακούλα με την οποία και ξαναπήγε κοντά στη γυαλί. Από τη σακούλα πήρε μικρές, στρογγυλές πέτρες τις οποίες και τοποθέτησε ανάμεσα στις μεγάλες μέσα στη γυάλα η οποία και γέμισε πάλι μέχρι το χείλος.
Οι φοιτητές θορυβήθηκαν, αναστέναξαν και κοιτούσαν παραξενεμένοι. Τότε αυτός ξαναρώτησε: -Αγαπητοί μου τώρα τι λέτε, είναι γεμάτη η γυάλα.- Ναι είπαν αυτοί, τώρα είναι τελείως γεμάτη. Τότε αυτός επέστρεψε στο τσουβαλιά και έβγαλε και τρίτη σακούλα. Πάγε κοντή στη γυάλα και άδειασε τη σακούλα η οποία ήταν γεμάτοι με άμμο μέσα στη γυάλα. Η άμμος γέμισε όλες τις τρύπες που είχαν μείνει ανάμεσα στις πέτρες. Οι μαθητές έμειναν άναυδοι και αυτός τους ξαναρώτησε. – Και τώρα τι λέτε; Είναι γεμάτη η γυαλί;
Αυτοί απάντησαν ότι πλέον η γυάλα είναι εντελώς γεμάτη και δεν χωρεί τίποτα πλέον σε αυτή. Τότε αυτός ξαναπλησίασε το τσουβάλι και έβγαλε από αυτό ένα μπουκάλι με ούζο και πλησιάζοντας τη γυάλα άδειασε μέσα σε αυτή τόσο ώστε να γεμίσει με το υγρό τελείως.
Στην αίθουσα επικράτησε σιγή και μετά από λίγο όλοι χειροκρότησαν. Τότε κάποιος από τους μαθητές τον ρώτησε, ποιος ήταν ο σκοπός αυτού του μαθήματος.
Ο καθηγητής τότε τους είπε: -Αυτή η γυάλα είναι η ζωή σας την οποία και εσείς διαλέγετε με τι θα τη γεμίσετε. Οι μεγάλες πέτρες συμβολίζουν τις ποιο μεγάλες αξίες της ζωής, πράγματα χωρίς τα οποία η ζωή είναι σχεδόν αδύνατη η χωρίς νόημα και τα οποία είναι δύσκολο να αναπληρωθούν. Τέτοια είναι η ελευθερία, η υγεία, η οικογένεια, οι φίλοι κλπ. Οι μικρότερες πέτρες είναι λιγότερο σημαντικά αλλά όμως αναγκαία πράγματα όπως η εργασία, τα χόμπι και άλλες ασχολίες που κάνουν τη ζωή ευχάριστη αλλά μπορούν να αναπληρωθούν και χάνουν το νόημα τους όταν αντικαθιστούν τις μεγάλες αξίες. Η άμμος είναι πράγματα της καθημερινότητας που και χωρίς αυτά η ζωή μπορεί να έχει νόημα και άξια και τα οποία ο καθένας διαλέγει ανάλογα με τα γούστα του όπως διάφορα προγράμματα στην τηλεόραση, η διασκέδαση, η μόδα κλπ.
Όταν λοιπόν παΐδια γεμίσουμε τη ζωή μας με άμμο και με πετραδάκια δεν μένει χώρος για τα πιο σημαντικά πράγματα και έτσι από τη ζωή μας λείπουν οι βάσεις. Τη γυάλα πρέπει να τη γεμίζουμε πάντα με σειρά προτεραιότητας έτσι ώστε να δίνουμε ανάλογο τόπο σε ανάλογου μεγέθους αξίες.
Οι μαθητές έμειναν άναυδοι για άλλη μια φορά και κάποιος ειπε στον καθηγητή. – Η επίδειξη σας όταν τέλεια αλλά το ούζο στο τέλος γιατί το βάλατε;
Τότε αυτός τους απάντησε: – Ο καθένας μας φτιάνει τη ζωή του όπως μπορεί, άλλοι καλύτερα και άλλοι λιγότερο καλά. Όπως και να έχει μένει πάντα χώρος για ένα ουζάκι το οποίο και πρέπει να προστίθεται στο τέλος
Γιώργος Σαγιάκος
