Είδαμε
Η Έντιμος Πενία
Σπίτι- Μουσείο Γ. Μπουζιάνη, Δάφνη
Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011 & ώρα 19:00
Διάρκεια 29 Νοεμβρίου 2011 -31 Ιανουαρίου 2012
Η έκθεση ‘’ Έντιμος Πενία’’ αποτελεί συνέχεια της περσινής εκδήλωσης στο σπίτι-μουσείο του ζωγράφου Γιώργου Μπουζιάνη.
Με την νέα έκθεση, δίνεται η ευκαιρία να δειχτεί στο ελληνικό κοινό, για άλλη μια φορά, το καλλιτεχνικό εύρος του σημαντικότατου έλληνα εξπρεσιονιστή στην κλίμακα του σπιτιού του, μέσα από το έργο των καλλιτεχνών φίλων του. Μεγάλες προσωπικότητες της Τέχνης, χαράκτες, γλύπτες και ζωγράφοι όπως οι Τσαρούχης, Καπράλος, Απάρτης, Κατράκη, Διαμαντόπουλος, Βακαλό, Γουναρόπουλος, Κλουβάτος, Μαραγκοπούλου, Πικιώνης, Πολυχρονιάδη, Σικελιώτης και Τάσσος, παρουσιάζονται με έργα που δεν έχουν εκτεθεί, από το Μουσείο Μπενάκη, το Ίδρυμα Τάσσου, την Συλλογή Τσακίρογλου- Εστίας Νέας Σμύρνης και ιδιωτικές συλλογές.
Ο τίτλος της έκθεσης Έντιμος Πενία έχει απόλυτη σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα γιατί αναφέρεται στους ανθρώπους και τις αντιδράσεις τους σε δύσκολους καιρούς. Σε εποχές που ‘’οι πόλεις χάνονται όταν δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους καλούς απ’ τους κακούς.’’
Kαι ποιοι είναι οι καλοί; Αυτοί που σε δύσκολους καιρούς , η πορεία του φυσικού τους βίου διακρίνεται από απλότητα , σκληραγωγία και αυτοδιάθεση αποτελεί διαχρονικό φωτεινό παράδειγμα . Που προσπαθούν να είναι αυτάρκεις , απελευθερωμένοι από τις μεταβολές της τύχης και άλλων απειλητικών προς αυτούς δυνάμεων . Με ηθικό πρότυπο τον Μπουζιάνη , το δρόμο αυτόν ακολούθησαν και οι 13 καλλιτέχνες της έκθεσης στη Δάφνη. Το δρόμο της έντιμης πενίας .
‘’Οι πόλεις χάνονται όταν δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τους καλούς απ’ τους κακούς’’ , λέει ο Αντισθένης , ιδρυτής της κυνικής φιλοσοφίας και μαθητής του Σωκράτη .
Στο ταπεινό λοιπόν σπίτι του ζωγράφου παρουσιάζονται λαμπρές πνευματικές προσωπικότητες με εξαιρετικά έργα και αναφορές σ τις σκέψεις τους για τον μεγάλο δάσκαλο. Παράλληλα προβάλλεται ολιγόλεπτο ντοκουμέντο από μαρτυρίες της γειτονιάς καθώς και του επιστήθιου φίλου του, γιατρού Θάνου Κωνσταντινίδη, για τον Γ. Μπουζιάνη, τον καλλιτέχνη που ποτέ δεν μείωσε και δεν ασχήμυνε την ανθρώπινη ψυχή.
Κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα γίνονται ξεναγήσεις από τους επιμελητές.
Θα εκδοθεί κατάλογος.
Επιμέλεια έκθεσης- έρευνα Ελένη Κυπραίου
Αρχείο Ε. και Θ. Κωνσταντινίδη
Παρουσίαση-σχεδιασμός- Φοίβος Κυπραίος
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: PHOTOS OF VIETNAM
Μία συλλογή από φωτογραφίες ευρηματικών συνθημάτων και grafities στους τοίχους της Αθήνας
Οι φωτογραφίες των grafities ( φώτο 1 και 3 ) είναι από αφιέρωμα των Times ,με τίτλο ” Τα γκράφιτι της Οργής ” , σε άρθρο που δημοσιεύτηκε στο News.247 .gr
|
|
ΑΠΟ alfavita .gr
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω: TheCanvasPrison
| Στα άδυτα της Εθνικής Πινακοθήκης – Άγνωστοι θησαυροί από τις συλλογές της |
|
Διάρκεια έκθεσης: 20/10/2011 – 08/01/2012 Η έκθεση «Στα άδυτα της Εθνικής Πινακοθήκης-Άγνωστοι θησαυροί από τις συλλογές της» και από τη Συλλογή του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη, η τελευταία μεγάλη εκδήλωση που διοργανώνει το Μουσείο με έργα του, πριν από την έναρξη των εργασιών για την επέκταση των κτιριακών του εγκαταστάσεων, έχει πολλαπλή σημασία. Με την έκθεση αυτή θελήσαμε να αποχαιρετήσουμε το παλαιό μουσείο παρουσιάζοντας στο κοινό μερικά μόνο από τα σημαίνοντα έργα που θα βρουν τη θέση τους στις μόνιμες συλλογές μετά την ολοκλήρωση των εργασιών της επέκτασης. Η νέα Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, διαθέτοντας διπλάσιους χώρους, θα μπορέσει όχι μόνο να διαφυλάξει καλύτερα τους εθνικούς θησαυρούς που περικλείει στις συλλογές της, αλλά και να παρουσιάσει πολύ περισσότερα έργα στο κοινό, ενώ παράλληλα θα έχει τη δυνατότητα να σχεδιάσει μια ευρύτερη εκθεσιακή πολιτική. Τα έργα της έκθεσης διεκδικούν μια θέση στο φως όχι μόνο λόγω της υψηλής ποιότητάς τους, αλλά κυρίως γιατί εμπλουτίζουν με νέα νοήματα την αφήγηση της ιστορίας της νεότερης ελληνικής τέχνης. Αυτά τα αφανή σημαίνοντα κλήθηκαν να αναδείξουν οι οκτώ επιμελήτριες της Εθνικής Πινακοθήκης που επέλεξαν τα έργα και ανέλαβαν να τα νοηματοδοτήσουν. Είναι η πιο φιλόδοξη και η πιο ουσιαστική επιδίωξη αυτής της συλλογικής προσπάθειας. Πράγματι, η διοργάνωση αυτή διεκδικεί μια σχεδόν αιρετική πρωτοτυπία. Συνήθως η επιμέλεια μιας έκθεσης είναι έργο ενός ιστορικού τέχνης, που μπορεί να συνεπικουρείται και από άλλους, αλλά τόσο η κεντρική ιδέα όσο και η πραγμάτωσή της του ανήκουν αποκλειστικά. Στην περίπτωση αυτή κάθε μια από τις οκτώ επιμελήτριες, που είναι υπεύθυνη για μια συγκεκριμένη περίοδο της ιστορίας της νεότερης ελληνικής τέχνης και για ορισμένο τμήμα των συλλογών, ανέλαβε να κάνει τις δικές της επιλογές με στοχαστική ελευθερία που δεν συνάδει αναγκαστικά με το κριτήριο των συναδέλφων της. Έτσι λοιπόν στην πραγματικότητα πρόκειται να δούμε όχι μια ενιαία έκθεση αλλά μια συναρμογή από εκθέσεις. Οι δυο από αυτές ήταν αναμενόμενο να ξεχωρίζουν, μια και πρόκειται για το δυτικοευρωπαϊκό τμήμα των συλλογών, με υπεύθυνη την επιμελήτρια Έφη Αγαθονίκου, και το τμήμα σχεδίων και χαρακτικών με υπεύθυνη την επιμελήτρια Δρ. Μαριλένα Κασιμάτη. Η πρώτη επέλεξε να παρουσιάσει άγνωστα, ενδιαφέροντα, παλαιά και νεότερα έργα δυτικοευρωπαϊκής ζωγραφικής, ενώ η δεύτερη θα μας αποκαλύψει μερικούς σπάνιους θησαυρούς από σχέδια και χαρακτικά των μεγαλύτερων δασκάλων της δυτικής παράδοσης που διαθέτει στις συλλογές της η Εθνική Πινακοθήκη. [Ανάμεσά τους θα δούμε μοναδικά σχέδια δυτικοευρωπαϊκών σχολών και διάσημα χαρακτικά θρυλικών καλλιτεχνών, όπως 38 έργα του Dürer και 15 πολυτιμότατες οξυγραφίες του Rembrandt μεταξύ άλλων.]Οι επιμελήτριες που ανέλαβαν να επιλέξουν, να νοηματοδοτήσουν και να οργανώσουν σε ομάδες τα έργα της νεοελληνικής τέχνης που ανήκουν στον τομέα τους, στην πραγματικότητα μας προτείνουν ξεχωριστές εκθέσεις σε συμπαράθεση. Το εγχείρημα είναι άτυπο, ριψοκίνδυνο και ταυτόχρονα συναρπαστικό. Κάθε επιμελήτρια επιλέγει έργα σύμφωνα με το δικό της προσωπικό κριτήριο και τα παρουσιάζει με βάση μια δική της τεχνοϊστορική ανάγνωση. Έχουμε λοιπόν διαφορετικές μεθοδολογικές προσεγγίσεις που ανταποκρίνονται σε διαδοχικές χρονικές στιγμές της ιστορίας της νεοελληνικής τέχνης. Οι ενότητες αυτές δεν προτείνουν μόνο μια ξεχωριστή ανάγνωση των έργων, αλλά έμμεσα αποκαλύπτουν και την επιστημονική προσωπικότητα των αντίστοιχων ιστορικών τέχνης. Τα εκτενή εισαγωγικά κείμενα των επιμελητριών στον κατάλογο της έκθεσης, ο τρόπος παρουσίασης κάθε ενότητας καθώς και τα κείμενα της σήμανσης μέσα στον εκθεσιακό χώρο προσφέρουν στον επισκέπτη της έκθεσης μιαν ασφαλή πυξίδα για να πλοηγηθεί: η επιμελήτρια Δρ. Μαρία Κατσανάκη αναζήτησε από τις συλλογές του 19ου αιώνα, χαρακτηριστικά έργα που εμπλουτίζουν τις ενότητες της μόνιμης έκθεσης· η επιμελήτρια Ζίνα Καλούδη επιλέγει έργα που εικονογραφούν την πολύμορφη έκρηξη του μοντερνισμού στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα· η επιμελήτρια Δρ. Άννυ Μάλαμα αναζητεί τις μυστικές διαδρομές ενός εσωτερικού βλέμματος στην ανεξερεύνητη ακόμα Γενιά του Τριάντα· η επιμελήτρια Δρ. Λίνα Τσίκουτα, υπεύθυνη για την μεταπολεμική και τη σύγχρονη ελληνική τέχνη, διαθέτει το πιο απείθαρχο και συναρπαστικό τμήμα της έκθεσης, καθώς στη χώρα μας πρωτοπορία και γηγενή ρεύματα, παραστατική τέχνη, αφαίρεση, κατασκευές και περιβάλλοντα συνυπάρχουν και μάλιστα όχι πάντα ειρηνικά. Η επιμελήτρια Δρ. Τώνια Γιαννουδάκη, υπεύθυνη της Γλυπτικής, συμπορεύεται παρακολουθώντας την εξέλιξη της ελληνικής πλαστικής μέσα από έργα που παρέμεναν στις αποθήκες λόγω έλλειψης χώρου. Η επιμελήτρια Άρτεμις Ζερβού, υπεύθυνη για το έργο του Χρήστου Καπράλου που περιήλθε στην Εθνική Πινακοθήκη, φρόντισε για την επιλογή των γλυπτών που εκπροσωπούν τον καλλιτέχνη στην έκθεση. Το σύνθετο αυτό εγχείρημα συντόνισε με επιτυχία η Δρ. Όλγα Μεντζαφού, Διευθύντρια Συλλογών και Μουσειολογικού Προγραμματισμού, και βαθιά γνώστις των συλλογών της ΕΠΜΑΣ Η συλλογική οργάνωση αυτής της ξεχωριστής έκθεσης, με την αρμονική σύμπραξη όλου σχεδόν του επιστημονικού προσωπικού της Εθνικής Πινακοθήκης, μου δίνει την ευκαιρία να εξάρω τον θεμελιακό του ρόλο στην εύρυθμη λειτουργία του μουσείου. Οι επιμελητές, συνεπικουρούμενοι από τους συντηρητές, αποτελούν την καρδιά του ζωντανού οργανισμού που οφείλει να είναι ένα μουσείο. Και μπορώ να διαβεβαιώσω με συγκίνηση και υπερηφάνεια ότι το επιστημονικό προσωπικό της Εθνικής Πινακοθήκης είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Οι επιμελήτριες- ιστορικοί τέχνης διαθέτουν μεταπτυχιακούς τίτλους, βαθειά γνώση των συλλογών, μεγάλη εμπειρία και ασκούν το λειτούργημά τους με σοβαρότητα, υπευθυνότητα, ενθουσιασμό και αφιλοκερδή ζήλο υπό την καθοδήγηση της έμπειρης και οργανωτικής Δρ. Όλγας Μεντζαφού, Διευθύντριας Συλλογών και Μουσειολογικού Προγραμματισμού. Ανάλογα προσόντα επιστημονικής επάρκειας καθώς και τίτλους μεταπτυχιακών σπουδών διαθέτουν και οι συντηρητές, που έχουν συμβάλει στην ανάδειξη του Εργαστηρίου Συντήρησης της ΕΠΜΑΣ σε ένα από τα τελειότερα και πιο σύγχρονα της Ευρώπης, υπό την δραστήρια και εμπνευσμένη διεύθυνση του Δρ. Μιχάλη Δουλγερίδη. Για την προετοιμασία της πρωτότυπης έκθεσης με τους «άγνωστους θησαυρούς της Εθνικής Πινακοθήκης» και του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη, επιμελητές, συντηρητές, αποθηκάριοι και φωτογράφοι συνεργάστηκαν με σύμπνοια, διαθέτοντας απέραντο χρόνο στην έρευνα των αποθηκών, στην επιλογή των έργων, στη συντήρηση, στη φωτογράφηση και στη μελέτη τους. Συγχαίρω όλες τις επιμελήτριες που εργάστηκαν με ενθουσιασμό για την έκθεση. Ευχαριστώ τη συντονίστρια της προσπάθειας και Διευθύντρια Συλλογών Δρα Όλγα Μεντζαφού, και την επιμελήτρια Ζίνα Καλούδη, που ανέλαβε και την επιμέλεια του καταλόγου εκτός από την συμμετοχή της στην έκθεση, την πρόθυμη αποθηκάριο Ρούλα Σπανούδη, τον Διευθυντή του Εργαστηρίου Συντήρησης Δρ. Μιχάλη Δουλγερίδη, και τους άξιους συνεργάτες του, τους φωτογράφους μας Σταύρο Ψηρούκη και Θάλεια Κυμπάρη, τον Διευθυντή Διοικητικών και Οικονομικών Υπηρεσιών Κώστα Αρβανιτάκη και την προϊσταμένη του λογιστηρίου Μαρίνα Μακρή. Εξαιρετικές ευχαριστίες οφείλω στη βοηθό μου Ειρήνη Τσελεπή, υπεύθυνη Γραφείου Τύπου, και στις ευγενικές κυρίες της γραμματείας μου Ελένη Κοτσίκου και Κική Τσαμπούκου. Τέλος ευχαριστώ για τη σταθερή υποστήριξη και την αρμονική συνεργασία τον Πρόεδρο του Δ.Σ. κ. Απόστολο Μπότσο και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της Εθνικής Πινακοθήκης. Οι αρχιτέκτονες Γιώργος Παρμενίδης, Καθηγητής του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, και η συνεργάτης του Christine Longuepée έστησαν ένα λιτό σκηνικό για τη μουσειογραφική παρουσίαση του ποικίλου και δυσήνιου υλικού της έκθεσης τόσο στους χώρους της Πινακοθήκης όσο και στην Εθνική Γλυπτοθήκη, όπου παρουσιάζεται το μεταπολεμικό και σύγχρονο τμήμα της. Ο εξαίρετος τεχνικός και πολύτιμος συνεργάτης της ΕΠΜΑΣ Δημήτρης Σιφναίος φρόντισε τον φωτισμό των έργων, ενώ οι ξύλινες κατασκευές οφείλονται στους καλλιτέχνες του είδους Αντώνη και Μάνο Λιγνό. Ο Θύμιος Πρεσβύτης και ο Θοδωρής Αναγνωστόπουλος της Peakad σχεδίασαν με έμπνευση τον κατάλογο. Τους ευχαριστώ θερμά. Η έκθεση «Στα άδυτα της Εθνικής Πινακοθήκης-Άγνωστοι θησαυροί από τις συλλογές της» και από τη Συλλογή του Ιδρύματος Ευριπίδη Κουτλίδη δεν θα μπορούσε να οργανωθεί χωρίς τη γενναιόδωρη χορηγία της Εθνικής Τράπεζας, που έχει αναδειχθεί σε ευεργέτη του μουσείου μας. Ευχαριστώ θερμά τον Πρόεδρό της και Αντιπρόεδρο του Δ.Σ. της Εθνικής Πινακοθήκης κ. Βασίλη Ράπανο και τον Διευθύνοντα Σύμβουλο της Τράπεζας κ. Απόστολο Ταμβακάκη. Ευχαριστώ επίσης τους χορηγούς επικοινωνίας, σταθερούς υποστηρικτές του έργου της Εθνικής Πινακοθήκης τα τελευταία χρόνια. Από το Nationalgallery.gr
|
Ανάμεσα στις ταινίες αυτές συγκαταλέγονται οι «Wasted Youth» των Αργύρη Παπαδημητρόπουλου και Γιάν Βόγκελ, «Αμνηστία» του Μπουγιάρ Αλιμάνι, «Fish & Chips» του Ηλία Δημητρίου, «4ever» του Γιώργου Πυρπασόπουλου, «Τρεις μέρες ευτυχίας» του Δημήτρη Αθανίτη, «Κόκκινος Ουρανός» της Λάγιας Γιούργου, «Κωλόπαιδα» του Στέλιου Καμίτση, και «Δεμένη Κόκκινη Κλωστή» του Κώστα Χαραλάμπους.
Από Το ΒΗΜΑ (Ζουμπουλάκης)
Την παράσταση «Confrontational epidemic» παρουσιάζει στο Ίδρυμα Ευγενίδου (Λεωφ. Συγγρού 387, 175 64 Π. Φάληρο, είσοδος από οδό Πεντέλης 11), στις 21, 22, και 23 Οκτωβρίου 2011 και ώρα 21:00 το χοροθέατρο ΔΑΓΙΠΟΛΗ -μια ομάδα που δημιουργήθηκε από χορευτές με κινητική αναπηρία και μη, και εκφράζει το όραμα της συνύπαρξής τους στη θεατρική σκηνή.
Οι χορευτές που λαμβάνουν μέρος στην παράσταση, αναδεικνύουν τις σωματικές ικανότητες πέρα από την αναπηρία και αποδεικνύουν ότι στο πεδίο της Τέχνης η αρτιμέλεια δεν είναι προαπαιτούμενο.
Η παράσταση «Confrontational epidemic» πραγματεύεται τη διαρκή πάλη με τον εαυτό μας και τους άλλους, με τα σκοτεινά και ανεξιχνίαστα κομμάτια της ψυχής και του νου, με το θυμό, το ηφαίστειο που κοχλάζει κάθε στιγμή μέσα μας. Ένα άλλο ενδιαφέρον ζήτημα που πραγματεύεται είναι η αναζήτηση της ταυτότητας μέσα απ’ το δικαίωμα της διαφοράς, όπως και η συντροφικότητα και η επιθυμία για απελευθέρωση από τα στερεότυπα και τις αναπαραστάσεις στην καθημερινή ζωή και τις ανθρώπινες σχέσεις. Πρόκειται για ένα παιχνίδι σύγκρουσης, που καλεί τον θεατή να βγει απ’ την βολική θέση του απλού παρατηρητή και να δοκιμάσει τα όρια και τις αντοχές του.
Τη χορογραφία έχει κάνει ο Γιώργος Χρηστάκης και χορεύουν οι: Βιβή Ρωμανά, Στέλλα Φωτιάδη, Χρήστος Κυπριώτης, Γιώργος Χρηστάκης.
Διάρκεια παράστασης: 60΄. Είσοδος ελεύθερη.
Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί με ταυτόχρονη διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα.
www.kathimerini.gr
23 Οκτωβρίου – 11 Δεκεμβρίου 2011
Εγκαίνια: 22 Οκτωβρίου
Επιμελητές: Nicolas Bourriaud & XYZ
Διάφοροι χώροι
Η 3η Μπιενάλε της Αθήνας 2011, ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ, αποτελεί ένα διπλό εγχείρημα με τη μορφή μιας διεθνούς εικαστικής έκθεσης και μιας ταινίας μεγάλου μήκους.
Σε επιμέλεια του θεωρητικού τέχνης-επιμελητή Nicolas Bourriaud και της επιμελητικής τριάδας ΧΥΖ, που ίδρυσε την Μπιενάλε (Ξένια Καλπακτσόγλου, Poka-Yio, Αυγουστίνος Ζενάκος), η έκθεση βασίζεται στην αναπάντεχη συνάντηση του Μικρού Πρίγκιπα με τον Walter Benjamin. Αυτή η σκόπιμα παράδοξη σύζευξη των δύο φαινομενικά αταίριαστων ηρώων λειτουργεί ως σημείο εκκίνησης για τη μελέτη και τον σχολιασμό της τρέχουσας κοινωνικοπολιτικής και οικονομικής κατάστασης, μέσω ενός αφηγήματος που θα εξετάσει την ανθρώπινη πλευρά της με τρόπο ευρύ και ποιητικό.
Η Αθήνα και η Ελλάδα βρίσκονται στο επίκεντρο ενός κοινωνικού και οικονομικού σεισμού, του οποίου οι δονήσεις γίνονται ισχυρότερες: Πώς θα μπορούσε κανείς να αναστοχαστεί αυτή την κατάσταση, ειδικότερα όταν φαίνεται να διαθέτει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που την καθιστούν περισσότερο παγκόσμια παρά εθνική ή τοπική; Μήπως αυτό που με ευκολία έχει καταγραφεί ως «το ελληνικό παράδειγμα» αποτελεί μια σημαντική καμπή στην ιστορία;
Οι επιμελητές της 3ης Μπιενάλε της Αθήνας 2011 θεωρούν ότι η διερεύνηση της κατάστασης, για την οποία η Ελλάδα αποτελεί κύριο σημείο αναφοράς, μπορεί να γίνει αφορμή για μια πολιτιστική αναζήτηση, με τέτοιο τρόπο ώστε να καταδείξει ότι ίσως δεν είναι πλέον καίριο – ούτε και ηθικό, ακόμη – να συνεχίζει κανείς απλώς να φτιάχνει εκθέσεις με τον τρόπο που τα τελευταία χρόνια συνηθίζεται. Ο Nicolas Bourriaud και οι XYZ αποφάσισαν να ενσωματώσουν αυτά τα ζητήματα όχι μόνο στη θεματική της έκθεσης αλλά και στη μορφή, τον χαρακτήρα αυτού που ονομάζεται μεγάλη περιοδική έκθεση, ακολουθώντας μία διπλή διαδικασία: Αρχικά, μετασχηματίζοντας την ίδια την Μπιενάλε σε μια πρόσκληση προς συλλογικότητες, πολιτικές οργανώσεις και πολίτες που συμμετέχουν στον μετασχηματισμό της κοινωνίας, με στόχο τη δημιουργία μίας πολιτικής στιγμής παρά ενός πολιτικού θεάματος. Αφετέρου, καθώς η έκθεση σχεδιάζεται, τα διάφορα στάδια προετοιμασίας της παρέχουν τη βάση για μια μεγάλου μήκους ταινία σε σκηνοθεσία του Nicolas Bourriaud. Το σενάριο της ταινίας είναι προϊόν μυθοπλασίας, ωστόσο βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα. Είναι η πρώτη φορά που η σχέση μεταξύ σύγχρονης τέχνης και κινηματογράφου ερευνάται με τόσο διεξοδικό τρόπο.
Μετά από την ολοκλήρωση της 3ης Μπιενάλε, η ταινία θα παρουσιαστεί σε επιλεγμένα κινηματογραφικά φεστιβάλ και σε μουσεία, ιδρύματα και χώρους τέχνης. Την εκτέλεση της παραγωγής έχει αναλάβει η γαλλική εταιρία Kino Prod (www.kino.fr).
Την 3η Μπιενάλε της Αθήνας 2011 θα συνοδεύει κατάλογος και DVD.
Ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ στοχεύει να προκαλέσει συζήτηση γύρω από κάτι που έχει καταστραφεί, αλλά και να προσφέρει την πιθανότητα μιας ματιάς σε κάτι νέο που ακολουθεί.
Η Μπιενάλε της Αθήνας είναι ανεξάρτητος, μη κερδοσκοπικός οργανισμός.
www.athensbiennial.org
-
Φωτογραφία της ημέρας
Οκτώβριος 2011
![Boys use giant alocasia leaves to shield themselves from a storm near Betong. Thailand. [Φωτογραφία της ημέρας - 2 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011]](http://media.natgeotv.com/POD/156.jpg)
2 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011Boys use giant alocasia leaves to shield themselves from a storm near Betong. Thailand.Dean Conger![Buddhist monks in yellow robes walk on the main road by the temple in Angkor Wat. Cambodia. [Φωτογραφία της ημέρας - 1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011]](http://media.natgeotv.com/POD/154.jpg)
1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2011Buddhist monks in yellow robes walk on the main road by the temple in Angkor Wat. Cambodia.Gilbert M. Grosvenor
“Το χρώμα είναι το κλειδί.
Το μάτι είναι το μαρτό και η ψυχή είναι το πιάνο με τις τόσο πολλές χορδές του.
Ο καλλιτέχνης είναι το χέρι που ακουμπώντας εδώ κι εκεί κάνει την ψυχή να πάλλεται αυτόματα”.
Vasili Kandinski
Η Μουσική στη Ζωγραφική/ ‘Εφη Αγραφιώτη
Η μυστικιστική συνήχηση εικαστικής και μουσικής αρμονίας στάθηκε πλοηγός της τέχνης του. Όταν το 1896, ο Βασίλι Καντίνσκυ πήρε την οριστική απόφαση να φύγει από τη γενέτειρά του, τη Μόσχα, για να εγκατασταθεί στο Μόναχο, απεφάσιζε ούτε λίγο ούτε πολύ, να προδώσει τη θέση του πανεπιστημιακού λέκτορα, επομένως την μετέπειτα ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία ως νομικός και οικονομολόγος.
Μπορεί εν τέλει μια καλλιτεχνική εμπειρία να σου αλλάξει τη ζωή; φαίνεται πως ναι! μια έκθεση Γάλλων ιμπρεσιονιστών στη Μόσχα μαζί με το ανέβασμα του Λόενγκριν του Βάγκνερ στο Βασιλικό Θέατρο (το χρώμα και ο ήχος, που κι αυτός έχει χρώμα!) έκαναν τον Καντίνσκυ να αλλάξει ριζικά τον δικό του προσανατολισμό. «Τα βιολιά, οι χαμηλές νότες του βαθύφωνου και κυρίως τα πνευστά, ενσάρκωναν συμπυκνωμένη την ώρα του δειλινού, για μένα τότε. Είδα όλα τα χρώματα που είχα στο νου μου. Άγριες, παράφορες γραμμές διαγράφονταν. Συνειδητοποίησα ότι η τέχνη είναι γενικά πιο δυνατή απ’ ό,τι νόμιζα και ακόμα πως η ζωγραφική μπορεί να αποκτήσει τόση δύναμη όση και η μουσική…»
Εκτός από τα νατουραλιστικά έργα του, σε όλα τα άλλα ο ζωγράφος απεικονίζει με καθαρές, άμεσες παραπομπές στη μουσική. Είναι μια ανάγκη της ζωγραφικής να παραπέμπεται στη μουσική, για να ελευθερώσει τη δύναμη της παραστατικής της παραμέτρου και να διευρύνει τις δυνατότητες της εικαστικής γλώσσας της.
Ο Γκαίτε εξ άλλου είχε πει ότι η Τέχνη θα πρέπει να έχει κι αυτή το δικό της basso continuo!
Ο Καντίνσκυ θαύμαζε ιδιαίτερα τον Σκριάμπιν για την ασίγαστη έμπνευση και φαντασία του. Επίσης λάτρευε τον Μέτερλινκ, άκουγε με πάθος Ντεμπυσσύ και εκτιμούσε πολύ την επαναστατική δύναμη της βαγκνερικής έμπνευσης. Για τον Μουσσόρσκι έλεγε ότι ήταν έτσι κι αλλιώς ζωγράφος. Αυτό που επίσης έχει πολλή σημασία είναι η επιρροή του από τον ‘Αρνολντ Σαίμπεργκ, με τον οποίο αρχικά τον ένωσε η κοινή αγάπη στον Βάγκνερ. Και οι δύο πίστευαν επίσης στα περί του συνολικού έργου τέχνης (Gesamtkunstwerk). Με βάση αυτή τη θεωρία θα πρέπει να βλέπουμε συνολικά τα έργα τέχνης και όχι σύμφωνα με το αρχικό υλικό τους.
Στο βιβλίο του Για το πνευματικό στην τέχνη ο Καντίνσκυ μοιάζει να στέκει εκστατικός μπροστά στη γερμανική ιδεαλιστική φιλοσοφία (Καντ, Φίχτε) και δηλώνει αντι-θετικιστής αρνούμενος τη μονοσήμαντη αξία της ζωγραφικής και ορίζοντάς τη ως προϊόν εσωτερικής σχέσης με τη μουσική.
Η μουσική δεν είναι υποχρεωμένη να περιγράφει την εξωτερική πραγματικότητα και όπως το μουσικό έργο βασίζεται στο ρυθμό και το τονικό ύψος των ήχων, έτσι και η ζωγραφική θα έπρεπε να περιοριστεί στα απόλυτα αληθινά της στοιχεία: το σχέδιο και το χρώμα.
Ο Καντίνσκυ παρομοίαζε τα χρώματα και τις φόρμες ως ήχους και δονήσεις. Μιλάει για μελωδικές μορφές και για συμφωνίες, δηλαδή σύνθετες μορφές. Τα έργα του αφήνουν πράγματι περιθώρια πνευματικής ενόρασης και χώρο για να ακούσουμε τη σκέψη και την αρμονία τους! γιατί: «Ωραίο είναι εκείνο που πηγάζει από μια εσωτερική αναγκαιότητα. Ωραίο επομένως είναι εκείνο που είναι εσωτερικά ωραίο»
Είναι χαρακτηριστικές μερικές σκέψεις του μεγάλου ζωγράφου:
“Στην τέχνη δεν υπάρχει «πρέπει» διότι η Τέχνη είναι ελεύθερη. Ο καλλιτέχνης όμως πρέπει να δημιουργεί, όχι μόνον ό,τι βλέπει αλλά κι ό,τι διαθέτει στην ψυχή του”.
“Όσο πιο ξέφρενος γίνεται ο κόσμος, τόσο πιο αφηρημένη θα γίνεται η ζωγραφική”.
της Έφης Αγραφιώτη
Στο πλαίσιο την Καλλιτεχνικών Δράσεων στην Αθήνα, η Εθνική Λυρική Σκηνή σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού και τον Δήμο Αθηναίων, συνεχίζει το ταξίδι στις πλατείες την Αθήνας με μουσική και χορό.
Την Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου, συνεχίζεται η ενότητα Χορός στις Πλατείες με δεύτερο σταθμό, την Πλατεία Κεραμεικού (Γκάζι). Το Μπαλέτο της ΕΛΣ βγαίνει στις Πλατείες της Αθήνας, ερμηνεύοντας δύο χορογραφίες νέων χορογράφων, του Αγάπιου Αγαπιάδη και του Φώτη Διαμαντόπουλου.
>FEMALE Χορογραφία Αγάπιος Αγαπιάδης
Μουσική: Jazz Master 3 (Twiddle Dee), Chick Corea, Philip Glass, Winder was hard (Half – Wolf dancers mad in moonlight), Terry Riley (Kronos Quartet), Casta Diva (Norma), Vincenzo Bellini, Innocent, Flesh Quartet
Χορεύουν Κόμη Κλουκίνα, Μάγδα Λαγογιάννη, Βαγγέλης Μπίκος, Έλτον Ντιμρότσι
>ΣΕ ΓΚΡΙΖΟ ΦΟΝΤΟ Χορογραφία Φώτης Διαμαντόπουλος
Μουσική Solid, Django Reinhardt, White Jazz, Lew Stone & his Orchestra, Tears, Django Reinhardt, My way, Sacques Revaux/Claude Francois/Gilles Thibaut, εκτέλεση Nina Simone
Ζωντανό τραγούδι Μάνια Καραβασίλη, Πιάνο Σοφία Ταμβακοπούλου
Χορεύουν Εύη Καρπούζη, Ιβάνα Κατσούλα, Κόμη Κλουκίνα, Μάγδα Λαγογιάννη, Βάσια Μπιζιντή, Βάσω Πολίτη, Πόπη Σακελλαροπούλου, Μήτση Στεργιανού, Ζωή Σχοινοπλάκη, Φώτης Διαμαντόπουλος, Ευάγγελος Λαφάρας, Γιάννης Μπενέτος, Έλτον Ντιμρότσι
Ώρα έναρξης 21.00 Είσοδος ελεύθερη.
Το πρόγραμμα των επόμενων Καλλιτεχνικών Δράσεων στην Αθήνα έχει ως εξής:
>Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου 2011 / 21.00 Λυρική Βραδιά
Πλατεία Κυψέλης
>Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011 / 21.00, Χορός στις Πλατείες
Πλατεία Αγίου Ανδρέα Λαμπρινή
>Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2011 / 21.00 Λυρική Βραδιά
Πλατεία Βαρνάβα, Παγκράτι
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: Εθνικό Πάρκο Canaima Βενεζουέλας – ΛΕ
Golden Gate Bridge, Σαν Φρανσίσκο ΗΠΑ
Κατά την Αμερικάνικη Κοινότητα Πολιτικών Μηχανικών είναι ένα από τα Θαύματα του Σύγχρονου Κόσμου, ενώ οι διάσημοι ταξιδιωτικοί οδηγοί Frommers την θεωρούν «ίσως την πιο όμορφη, αλλά σίγουρα την πιο πολυφωτογραφημένη γέφυρα του κόσμου».
Brooklyn Bridge, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ
Η παλαιότερη κρεμαστή γέφυρα του κόσμου βρίσκεται στη Νέα Υόρκη και συνδέει το Μανχάταν με το Μπρούκλιν πάνω από το ποτάμι Ιστ (East River). Έχει κάνει guest εμφανίσεις σε αμέτρητες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Αποκορύφωμα της καριέρας της θεωρείται το «Μανχάταν» του Γούντι Άλεν.
Tower Bridge, Λονδίνο, Αγγλία
Σήμα κατατεθέν του Λονδίνου και ολόκληρης της Αγγλίας σε όλο τον κόσμο. Αποτελείται από δύο πύργους που συνδέονται από δύο οριζόντιες πλατφόρμες. Είναι ταυτόχρονα κρεμαστή και «ανοιγοκλειόμενη».
Ponte Vecchio, Φλωρεντία, Ιταλία
Αναγνωρισμένη ως η παλαιότερη γέφυρα της Ευρώπης και η μόνη της Φλωρεντίας που «επέζησε» τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, χτισμένη αποκλειστικά από πέτρα, είναι μία από τις ελάχιστες γέφυρες του κόσμου που φιλοξενεί μαγαζιά: χασάπικα παλαιότερα, πιο πρόσφατα κοσμηματοπωλεία, γκαλερί και μαγαζιά με σουβενίρ. Απ’ ότι φαίνεται η λέξη «bankruptcy» (χρεοκοπία) εφευρέθηκε εκεί. Όταν κάποιος μαγαζάτορας δεν είχε να πληρώσει τα χρέη του έρχονταν στρατιώτες και του έσπαγαν («roto») το τραπέζι («banco») που χρησιμοποιούσε για πάγκο στο κατάστημά του. Η πρακτική αυτή ονομαζόταν «bancorotto» (σπασμένο τραπέζι).
Si-o-se Pol, Ισφαχάν, Ιράν
Photo: flickr.com
Ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα γέφυρας αρχιτεκτονικού ύφους Safavid. Το όνομα της σημαίνει «η γέφυρα των 33ων αψίδων» γιατί, όπως θα καταλάβατε, αποτελείται από 33 αψίδες.
Kapellbrücke, Λουκέρνη, Ελβετία
Γνωστή και ως Chapel Bridge είναι η παλαιότερη ξύλινη γέφυρα της Ευρώπης και ένα από τα πιο σημαντικά αξιοθέατα της Ελβετίας. Στην πανέμορφη γέφυρα εφάπτεται ο 43ων μέτρων wasserturm (πύργος νερού) που παλιά λειτουργούσε ως χώρος βασανιστηρίων και φυλακή.
Nanpu Bridge, Σαγκάη, Κίνα
Είναι η πρώτη γέφυρα στη Σαγκάη φτιαγμένη από ατσάλι και τσιμέντο που στηρίζεται σε συρματόσκοινα. Με συνολικό μήκος 8.346μ. είναι η τρίτη μεγαλύτερη γέφυρα τέτοιου είδους στον κόσμο. Το σπιράλ σχήμα της θεωρείται ένα θαύμα στον κόσμο της αρχιτεκτονικής γεφυρών και οι κατασκευαστές της το προτίμησαν για να καταλαμβάνει όσο το δυνατό λιγότερο χώρο στο έδαφος.
Rialto Bridge, Βενετία, Ιταλία
Χτισμένη από ξύλο, υπήρξε το πρώτο στεγνό πέρασμα της Βενετίας το 1181. Η σημερινή πέτρινη γέφυρα που ολοκληρώθηκε το 1591 αποτελεί πιστό αντίγραφο της αυθεντικής.
Oliveira Bridge, Σάο Πάολο, Βραζιλία
Η πρωτοτυπία της συγκεκριμένης γέφυρας έγκειται στο ότι σχηματίζει ένα τεράστιο Χ. Είναι ταυτόχρονα και η μοναδική στον κόσμο με δύο καμπυλόγραμμα ρεύματα που στηρίζονται σε ένα μόνο τσιμεντένιο στήριγμα.
Magdeburg Water Bridge, Γερμανία
Είναι η μεγαλύτερη υδρογέφυρα του κόσμου. Έχει μήκος 918μ. και βρίσκεται στη Γερμανία πάνω από τον ποταμό Elbe. Κατασκευάστηκε το 2003 επειδή το μικρό βάθος του ποταμού δεν επέτρεπε τη διέλευση στα περισσότερα πλοία.
Sunshine Skyway Bridge, Φλόριντα, ΗΠΑ
Έχει περίπου 9χλμ.μήκος, βρίσκεται πάνω από τα νερά της κομητείας Χίλσμπορο και αποτελεί μέρος δύο εθνικών Αμερικάνικων οδών (I-275 και US 19). Χρειάστηκαν 5 χρόνια και 177 εκατομμύρια ευρώ για την κατασκευή της. Το 1994 ονομάστηκε Bob Graham Sunshine Skyway Bridge προς τιμή του κυβερνήτη της Φλόριντα Μπομπ Γκράχαμ. Τέλος, έχει τιμηθεί από το Travel Channel με την τρίτη θέση στη λίστα με τις κορυφαίες γέφυρες του κόσμου.
Gateshead Millennium Bridge, Γκέιτσχεντ, Αγγλία
Η πρώτη και μοναδική γέφυρα με κλίση στον κόσμο είναι καθόλα εντυπωσιακή. Διασχίζει τον ποταμό Tyne δίνοντας πρόσβαση σε πεζούς και ποδηλάτες.
Chengyang Bridge, Sanjiang, Κίνα
Το να την αποκαλέσει κανείς απλά γέφυρα θα ήταν αδικία. Το ποιητικό της όνομα, που στα κινέζικα σημαίνει «γέφυρα του ανέμου και της βροχής», της αρμόζει απόλυτα, αφού μιλάμε για ένα άψογο μίγμα ζωγραφικής, γέφυρας, διαδρόμου, βεράντας και κινέζικης παγόδας.
Chain Bridge, Βουδαπέστη, Ουγγαρία
Συνδέει το δυτικό κομμάτι της Βουδαπέστης με το ανατολικό διασχίζοντας το Δούναβη- μάλιστα ήταν η πρώτη γέφυρα στην Ουγγαρία που περνούσε πάνω από τον ποταμό. Ολοκληρώθηκε το 1849 και θεωρήθηκε τεράστιο τεχνολογικό επίτευγμα για την εποχή της. Όμως, ακόμα και σήμερα η κατασκευή της, οι σιδερένιες διακοσμήσεις και η σταθερότητα της την καθιστούν σύμβολο ανάπτυξης, εθνικής αφύπνισης και ενοποίησης μεταξύ ανατολής και δύσης για όλη την Ευρώπη.
Langkawi Sky Bridge, Λανγκάουι, Μαλαισία
 Photo: flickr.com |
 |
Σε υψόμετρο 700μ. από την επιφάνεια της θάλασσας, στην κορυφή του Gunung Mat Chinchang, στο νησί Pulau Langkawi, στην περιοχή Kedah, βρίσκεται η πεζογέφυρα Langkawi Sky Bridge. Μια ματιά μόνο στις φωτογραφίες αρκεί για να καταλάβει κανείς γιατί η λέξη sky (ουρανός) συμπεριλαμβάνεται στο όνομα της. Πρόσβαση στη γέφυρα υπάρχει μόνο μέσω του τελεφερίκ (Langkawi Cable Car) και από τα 125 μέτρα μήκους της μπορεί κάνεις να απολαύσει το υπέροχο θέαμα των παρθένων δασών του Pulau Langkawi και να δει μέχρι και το αρχιπέλαγος του Λανγκάουι
Απο Thea.gr
Το τρίτο στεφάνι
Το Τρίτο Στεφάνι, το έργο που καθιέρωσε τον Κώστα Ταχτσή και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από το Εθνικό Θέατρο την περίοδο 2009-2010, ανεβαίνει για περιορισμένες παραστάσεις σε συμπαραγωγή της Ελληνικής Θεαμάτων και του Εθνικού Θεάτρου.
ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΛΛΑΣ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙΟΥ 5 – ΚΕΝΤΡΟ – ΤΗΛ. 210 3213100
Το Τρίτο Στεφάνι ένα από τα σημαντικότερα νεοελληνικά μυθιστορήματα, εκδόθηκε το 1962. Έργο αυτοβιογραφικό, με πρόσωπα από τη ζωή και τις μνήμες του συγγραφέα, Το Τρίτο Στεφάνι, σκιαγραφεί με πρωτόγνωρο για την εποχή του τρόπο ένα κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας μέσα από τη ματιά δύο γυναικών, της Νίνας και της Εκάβης.
Δύο γυναίκες οικείες, γεμάτες δύναμη και αδυναμίες, ξετυλίγουν μπροστά μας το νήμα της ζωής τους: γάμοι, απιστίες, διαζύγια, θάνατοι, οικονομικές αποτυχίες, οικογενειακά δράματα. Η προσωπική, μικρή τους ιστορία είναι δεμένη με τη μεγάλη ιστορία, με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας – τα κυριότερα γεγονότα του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα – ο Μακεδονικός αγώνας, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Μικρά Ασία, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, η Κατοχή – περνάνε μπροστά μας. Άλλοτε καθοριστικά και άλλοτε σαν φόντο σε ένα συναισθηματικό τοπίο.
Το τρίτο στεφάνι της Νίνας- ο τελευταίος γάμος της με τον άνδρα της και γιο της Εκάβης, είναι το σημείο που η ιστορία ξεκινά και τελειώνει. Ένας κύκλος που κλείνει μέσα του όλο το πάθος των δύο ηρωίδων για τη ζωή, τον αγώνα για επιβίωση, τη σκληρότητα, την τρυφεράδα αλλά και το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό τους, που μεταφέρεται στη σκηνή του θεάτρου.
Σκηνοθεσία: Σταμάτης Φασουλής
Σκηνικά: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Κοστούμια: Ντέννη Βαχλιώτη
Μουσική σύνθεση-επιμέλεια: Θοδωρής Οικονόμου
Κίνηση: Αποστολία Παπαδαμάκη
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παινίδου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Παπαδόπουλος
Διανομή: Νένα Μεντή, Φιλαρέτη Κομνηνού, Γιάννης Στάνκογλου, Τάνια Τρύπη και είκοσι ακόμη ηθοποιοί.
Συμπαραγωγή: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ και ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ
€20, €25, €35, €40
Από 28 Σεπτεμβρίου * Τετάρτη, Πέμπτη & Κυριακή στις 19:00, Παρασκευή και Σάββατο στις 20:00
