Στις 23 Απριλίου 1944, εν μέσω Κατοχής, οι Ελληνίδες για πρώτη φορά ψήφισαν και ψηφίστηκαν. Βέβαια, η επίσημη καθιέρωση των πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών στη χώρα μας, συνέβη μερικά χρόνια αργότερα, το 1952 όταν κατοχυρώθηκε το δικαίωμά τους στο Σύνταγμα. Αλλά η πρώτη ψήφος είχε ήδη ριφθεί!

Η προσπάθεια, όμως, είχε -και εδώ- ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Το 1920 το Σοσιαλεργατικό Κόμμα κατέβηκε στις εκλογές φωνάζοντας, ανάμεσα στα υπόλοιπα προεκλογικά του συνθήματα, «Σφυρί, δρεπάνι και ψήφο στο φουστάνι». Την ίδια περίοδο είχε ξεκινήσει ο οργανωμένος αγώνας για την πολιτική χειραφέτηση της Ελληνίδας και είχε ιδρυθεί ο «Σύνδεσμος για τα δικαιώματα της γυναικός» με πρόεδρο τη Μαρία Νεγρεπόντη και αντιπρόεδρο την Αύρα Θεοδωροπούλου, πρωτοπόρο του γυναικείου κινήματος.

Οι συζητήσεις που έγιναν στη Βουλή από το 1920 δεν είχαν θετικό αποτέλεσμα διότι οι γυναίκες θεωρούνταν …ανισόρροπες και άρα αναξιόπιστες για να αποφασίσουν για το μέλλον του έθνους.

«…Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός… Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν… Επειδή εν τούτοις αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον» έγραφε η Εφημερίδα «Νέα Ημέρα» στις 20 Μαρτίου του 1928.

To 1934 οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά, σε δημοτικές εκλογές. Το δικαίωμα εκχωρήθηκε μόνο σε εγγράμματες Ελληνίδες άνω των 30 ετών και σε όλη τη χώρα ψήφισαν 240 (…) γυναίκες.

Το 1979 τα Ηνωμένα Έθνη έκαναν ένα συνέδριο στο οποίο συζητήθηκε η απάλειψη κάθε είδους διάκρισης όσον αφορά στο γυναικείο φύλο και οι αποφάσεις τους τέθηκαν σε ισχύ από τις χώρες-μέλη στις 3 Σεπτεμβρίου του 1981. Αλλά η ιστορία της γυναικείας ψήφου είχε ξεκινήσει πολύ πολύ νωρίτερα, από τις σουφραζέτες και δεν ήταν τόσο εύκολο και απλό να την κερδίσουν.

Σουφραζέτες* ενωμένες, ποτέ ηττημένες

Στη Γαλλία, στα 1780 και στα 1790, ο Antoine Condorcet, φιλόσοφος και πολιτικός επιστήμονας, και η Olympe de Gouges, συγγραφέας, φεμινίστρια και μια από τις πρώτες ακτιβίστριες διεκδίκησαν το δικαίωμα των γυναικών να συμμετάσχουν στο εκλέγειν. Η Γαλλία ήταν μια χώρα στην οποία οι γυναίκες, από το μεσαίωνα ακόμα, συμμετείχαν στα κοινά εκφέροντας επισήμως γνώμη σε θέματα που αφορούσαν στο δήμο και στην πόλη. Το ίδιο και η Σουηδία. Στην Κορσική οι γυναίκες ψήφιζαν από το 1755 για την κυβέρνησή τους που αποτελείτο από κατοίκους άνω των 25 ετών, ανάμεσα στους οποίους και γυναίκες (ανύπανδρες ή χήρες), -αν και αυτή η ελευθερία καταρρίφθηκε το 1769 που η Γαλλία κατέλαβε το νησί.

Το 1756 το πάλλευκο χέρι της Lydia Chaplin Taft  πρώτη γυναικεία ψήφο στην Αμερική και, συγκεκριμένα, στη Μασσαχουσέτη. Οι γυναίκες του Νιου Τζέρσι, επίσης, είχαν το δικαίωμα να ψηφίζουν, τουλάχιστον ώσπου να παντρευτούν και αφού χηρέψουν, μέχρι το 1807 που το έχασαν μαζί με τους έγχρωμους και το ψηφίζειν έγινε αποκλειστικό προνόμιο των λευκών ανδρών.

Πρωτοπόρες στο θέμα της ψήφου είχαν σταθεί, περισσότερο από μισό αιώνα πριν, οι γυναίκες της βρετανικής αποικίας της Νέας Ζηλανδίας που έγινε η πρώτη χώρα που έδωσε επισήμως το δικαίωμα ψήφου σε όλες τις ενήλικες γυναίκες τo 1893. Στη γειτονική της βρετανική αποικία, τη Νότια Αυστραλία, τα κατάφεραν δύο, μόλις, χρόνια αργότερα και το 1895 βρέθηκαν και εκείνες στα εκλογικά κέντρα της εποχής -αν και χρειάστηκε να περιμένουν ως το 1919 ώσπου να μπορούν να θέσουν και υποψηφιότητα για να κυβερνήσουν το κράτος τους.

Στην -πολιτισμένη κατά τα άλλα- Ευρώπη μέχρι το 1907 καμία χώρα δεν είχε παραχωρήσει εκλογικό δικαίωμα στο ασθενές φύλο και την εκκίνηση έδωσε η Φινλανδία που απέκτησε, επίσης, και 19 γυναίκες στη Βουλή της την ίδια χρονιά. Τα χρόνια που προηγήθηκαν του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ακολούθησαν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες: η Νορβηγία το 1913 και η Δανία το 1915 και, κοντά στο τέλος του πολέμου, οι κυρίες του Καναδά, της Σοβιετικής Ρωσίας, της Γερμανίας και της Πολωνίαςσυνωστίστηκαν στις κάλπες. Οι Βρετανίδες άνω των 30 ετών απέκτησαν δικαίωμα ψήφου το 1918, οι Ολλανδές το 1919 και οι Αμερικανίδες, μετά από 80 χρόνια προσπάθειας, το 1920. Ακολούθησαν οι γυναίκες στην Τουρκία που βρέθηκαν στις εκλογικές επάλξεις το 1926 ενώ στη Βρετανία, μέχρι το 1928, κατάφερε το ασθενές φύλο να έχει ισάξια δικαιώματα όσον αφορά στο θέμα των εκλογών, με το ισχυρό -δηλαδή δικαίωμα ψήφου για τους ενήλικες άνω των 21 ετών.

Τα Ηνωμένα Έθνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

Το 1948 τα Ηνωμένα Έθνη έκαναν την πρώτη τους επίσημη κίνηση προς την κατοχύρωση ίσων δικαιωμάτων για όλους τους ανθρώπους και, σύμφωνα με το άρθρο 21 της Διακήρυξης, «όλοι έχουν το δικαίωμα να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση της χώρας τους απ’ ευθείας ή μέσω ελεύθερα εκλεγμένων εκπροσώπων. Η θέληση του λαού πρέπει να είναι η βάση της εξουσίας και της κυβέρνησης και αυτή θα εκφράζεται με περιοδικές και αυθεντικές εκλογικές διαδικασίες στις οποίες θα έχουν ισάξιο δικαίωμα μυστικής ή αντίστοιχης ψήφου όλοι οι πολίτες».

Η πιο πρόσφατη χώρα που παραχώρησε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες είναι το Μπουτάν, το 2008.

*σουφραζέτα: από τη γαλλική λέξη suffrage= δικαίωμα ψήφου

Πηγή: http://www.queen.gr/SYMBAINEI-STON-KOSMO

Το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2014 κέρδισαν από κοινού  η έφηβη Πακιστανή Μαλάλα Γιουσαφζάι και ο Ινδός Κάιλας Σατιάρτι “για τη μάχη τους κατά της καταπίεσης των παιδιών και των νέων και υπέρ του δικαιώματος όλων των παιδιών στην εκπαίδευση”.

“Τα παιδιά πρέπει να πηγαίνουν στο σχολείο και να μην γίνονται αντικείμενα οικονομικής εκμετάλλευσης”, δήλωσε ο πρόεδρος της νορβηγικής επιτροπής του Νόμπελ Θόρμπγερν Γιάγκλαντ.

Η επιτροπή υπογραμμίζει τη σημασία του γεγονότος ότι ένας ινδουιστής και μια μουσουλμάνα, ένας Ινδός και μια Πακιστανή, ενώνονται σ’ ένα κοινό αγώνα για την εκπαίδευση και κατά του εξτρεμισμού.

Μαύρο πρόβατο των Ταλιμπάν, η Μαλάλα Γιουσαφζάι ενσαρκώνει σ’ όλο τον κόσμο τον αγώνα για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση. Στα 17 της χρόνια, είναι μακράν η νεώτερη που βραβεύεται στα 114 χρόνια της ιστορίας του Νόμπελ.

Εδώ και χρόνια αγωνίζεται για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση, εξαιτίας του οποίου έγινε στόχος απόπειρας δολοφονίας που παραλίγο να της κοστίσει τη ζωή πριν από σχεδόν ακριβώς δύο χρόνια, στις 9 Οκτωβρίου 2012.

Λιγότερο γνωστός στο ευρύ κοινό και σαφώς μεγαλύτερος σε ηλικία, ο 60χρονος Κάιλας Σατιάρτι ηγήθηκε διαδηλώσεων κατά της εκμετάλλευσης των παιδιών, όλων μη βίαιων, “στην παράδοση του Γκάντι”, όπως υπογραμμίζει η επιτροπή του Νόμπελ.

Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, η κοινωνική συνοχή, η γενναιοδωρία, η διαφάνεια, το προσδόκιμο ζωής και η ελευθερία της επιλογής, αναδεικνύουν την καλύτερη χώρα του κόσμου για να ζήσει κανείς.

Η λίστα των 10 καλύτερων πόλεων για να ζει κανείς, δημοσιοποιείται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και βασίζεται σε μια έκθεση που μετρά το Δείκτη Παγκόσμιας Ευτυχίας.

Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, η κοινωνική συνοχή, η γενναιοδωρία, η διαφάνεια, το προσδόκιμο ζωής και η ελευθερία της επιλογής, είναι οι μεταβλητές που λαμβάνονται υπόψη  και ερευνήθηκαν στους πληθυσμούς 150 χωρών ώστε να οδηγήσουν στην ανακήρυξη της ευτυχέστερης χώρας του κόσμου για το 2014.

Οι λαοί που βιώνουν συναισθηματική ευτυχία, νιώθουν ικανοποίηση από τις ζωές τους και είναι κομμάτι χαρούμενων κοινοτήτων, έχουν περισσότερες πιθανότητες, στο παρόν και στο μέλλον, να είναι περισσότερο υγιείς, πιο παραγωγικοί και κοινωνικά δικτυωμένοι. Εαν μάλιστα αυτοί οι δείκτες διέπουν τις οικογένειες, τα εργασιακά περιβάλλοντα και τις επιμέρους κοινότητες, τότε επωφελείται ολόκληρη η κοινωνία από αυτό το συναίσθημα.

Εν ολίγοις, όταν οι κάτοικοι μιας χώρας/ πόλης είναι ευτυχισμένοι, τότε όλα είναι πιο εύκολα για όλους.
Ο Δείκτης Ευτυχίας, είναι κλίμακας από το 0 έως το 10 και ακόμα και οι κορυφαίες χώρες της λίστας, δεν φτάνουν το 10, ενώ οι περισσότερες «πιάνουν» τα 7/10.

Σύμφωνα με τον ΟΗΕ λοιπόν, οι 10 καλύτερες χώρες του κόσμου για να ζήσει κανείς είναι οι εξής:

#10: Αυστραλία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,350

Αυτό που αναδεικνύει την Αυστραλία σε μια από τις ευτυχέστερες χώρες του κόσμου, είναι η διάθεση και η προσφορά των ίδιων των Αυστραλών να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον, σε περίπτωση που παρίσταται ανάγκη. Εκτός αυτού, το κατα κεφαλήν ΑΕΠ, το μεγάλο προσδόκιμο ζωής και το ανεπτυγμένο επίπεδο εκπαίδευσης, είναι παράγοντες που θέτουν την Αυστραλία στο top 10 της λίστας.

#9 : Ισλανδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,355

Ο εγγράμματος πληθυσμός της Ισλανδίας, φτάνει το 99.9%, ενώ σύμφωνα με τη λίστα του Forbes με τις πιο καθαρές χώρες του κόσμου, η Ισλανδία βρίσκεται στην πρώτη θέση.
Η Ισλανδία δεν έχει στρατό και το ποσοστό εγκληματικότητας βρίσκεται κοντά στο μηδέν, γι’ αυτό και οι τράπεζες δεν έχουν καν φρουρούς ασφαλείας. Οι έγκυες έχουν δικαιώμα 9μηνης αδείας μετ’ αποδοχών, η οποία μπορεί να μοιραστεί μεταξύ του πατέρα και της μητέρας. Οι Ισλανδοί αναπνέουν τον πιο καθαρό αέρα, ενώ ο βασικός λόγος που η Ισλανδία είναι από τις πιο ευτυχείς χώρες του κόσμου, είναι οι προσωπικές πεποιθήσεις για την επίτευξη της ευτυχίας που χαρακτηρίζουν κάθε Ισλανδό ανεξαιρέτως. 

#8 : Αυστρία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,369

Ολόκληρη η Αυστρία έχει κάθε λόγο να είναι περήφανη για το ιστορικό, οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό της κέντρο που δεν είναι άλλο από τη Βιέννη. Έχει το μεγαλύτερο κατα κεφαλήν ΑΕΠ από όλες τις χώρες του κόσμου, ενώ η επίδραση της οικονομικής κρίσης σε αυτήν, έφτασε μόλις το 0,1%.
Η «πόλη της Μουσικής» όπως λέγεται η Βιέννη, το 2010, ήταν ο παραλήπτης βραβείου αστικού σχεδιασμού, από τα Ηνωμένα Έθνη, καθώς μέσω ενός μεγαλειώδους έργου αναπαλαιώθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα 5.000 κτήρια στην πόλη.
Την Βιέννη επισκέπτονται γύρω στα 5.000.000 τουριστών κάθε χρόνο, ενώ το 90% των Αυστριακών δηλώνουν ικανοποιημένοι από τις εγκαταστάσεις στέγασης της χώρας τους.
Τέλος, η Αυστρία έχει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα, προσφέροντας τη δυνατότητα ανώτατης εκπαίδευσης σε όλους τους πολίτες της.

#7 : Φινλανδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,389

Για το περιοδικό Forbes, η Φινλανδία είναι μια από τις 10 ιδανικότερες χώρες του κόσμου για να ξεκινήσει κανείς μια επιχείρηση, αν και αυτό το χαρακτηριστικό της είναι ομολογουμένως το λιγότερο εντυπωσιακό.
Η χώρα παρέχει στους πολίτες υψηλού επιπέδου εκπαίδευση, ενώ το ποσοστό αλφαβητισμού της Φινλανδίας αγγίζει το 100%.
Στους Φινλανδούς αρέσει η φύση, γι’ αυτό και 80% αυτών έχουν τουλάχιστον ένα εξοχικό σε μια λίμνη.
Πρόκειται για το έθνος με το χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας στα βρέφη και αυτό με το πιο συνεπές συγκοινωνιακό δίκτυο.
Εν ολίγοις, οι Φινλανδοί διάγουν μια υψηλής ποιότητας ζωή, με ισορροπία μεταξύ δουλειάς και προσωπικού χρόνου, πολύ χαμηλά επίπεδα διαφθοράς και ευρεία πρόσβαση σε ένα από τα καλύτερα συστήματα υγείας της Ευρώπης.

#6: Καναδάς
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,477

Η υψηλή ικανοποίηση από τη ζωή, τα πολύ χαμηλά ποσοστά δολοφονιών και η αποδοχή της διαφορετικότητας, είναι μερικοί από τους βασικούς λόγους που κάνουν τον Καναδά μια από τις ιδανικότερες πόλεις για να ζει κανείς.
Ο Καναδάς ανήκει -εκτός των άλλων- σε μία από τις 5 καλύτερες χώρες του κόσμου για να γεράσει κανεις, εξαιτίας του συνταξιοδοτικού και του συστήματος υγείας του.

Τα παιδιά των Καναδών κερδίζουν τα διπλάσια από όσα κέρδιζαν οι γονείς τους, ενώ εδώ η οικονομική ανέλιξη είναι κάτι απόλυτα αναμενόμενο και όσοι γεννιούνται φτωχοί, σπάνια πεθαίνουν φτωχοί.
Οι Καναδοί, των οποίων η ειλικρινής ευγένεια συχνά γίνεται αντικείμενο χλεύης, απολαμβάνουν υψηλά ποσοστά ικανοποίησης από τη ζωή τους, ενώ ζουν στην 8η πιο ειρηνική χώρα του κόσμου. Είναι πρώτοι στις ιατρικές ανακαλύψεις, τη διαστημική επιστήμη και την τεχνολογία, ενώ κάθε χρόνο πραγματοποιούν υπερατλαντικά ταξίδια αξίας άνω των 10 εκατομμυρίων, κάτι που δηλώνει ευθέως την πολυτελή ζωή και την οικονομική τους ευχέρεια.

#5: Σουηδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,480

Το σουηδικό σύστημα προσφέρει στους νέους γονείς 16 μήνες άδεια για κάθε παιδί, ενώ τους πληρώνει το 80% το μισθού τους, γι’ αυτό και η Σουηδία θεωρείται η καλύτερη για να μεγαλώσει κανείς τα παιδιά του, αφού κάθε άτομο έχει την ευκαιρία να περάσει από την αρχή πολύ χρόνο μαζί με τα παιδιά του.
Στη χώρα αυτή, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση είναι δωρεάν και παρά το πολύ κρύο, οι κάτοικοι πηγαίνουν βόλτες, μόνοι ή με τα μωρά τους, κάνουν σκι και τρέξιμο. Επίσης η Σουηδία είναι και η χώρα με ένα συγκοινωνιακό δίκτυο που σε πάει σε κάθε γωνιά της επικράτειάς της.
Τέλος, έχει ένα ισχυρό ανεξάρτητο δίκτυο μέσων μαζικής ενημέρωσης,  στο οποίο οφείλεται και ένα από τα πιο διαφανή πολιτικά συστήματα. 

#4: Ολλανδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,512

Η Ολλανδία είναι η 6η χώρα με τα χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας στον κόσμο, ενώ το 91% των κατοίκων της, ισχυρίζεται πως διάγει μια χαρούμενη και ικανοποιητική ζωή. Έχει τις περισσότερες συνδέσεις Ιnternet στον κόσμο και είναι πιθανότητα η πιο φιλική προς τους σκύλους χώρα, αφού οι τετράποδοι Ολλανδοί έχουν πρόσβαση σε καφετέριες, bars και στα περισσότερα δημόσια μέρη.

#3: Ελβετία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,650

Η Ελβετία προσφέρει στους κατοίκους της υψηλή ποιότητα ζωής, το αίσθημα της εμπιστοσύνης και της ασφάλειας και τη δυνατότητα του πλούτου και της υγείας, ακόμα και σε εκείνους που ζουν στο πιο απομονωμένο μέρος της χώρας.

Είναι φημισμένη για την ηρεμία, την ασφάλεια, τη συνέπεια και την φερεγγυότητά της σαν χώρα και αυτοί είναι οι λόγοι που έδωσαν την ευκαιρία στους κατοίκους να δομήσουν μια άκρως εξελιγμένη τεχνολογικά χώρα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Ο λαός της Ελβετίας είναι αποδέκτης πολλών διεθνών βραβείων κάθε χρόνο, περισσότερων από κάθε άλλη χώρα.

#2: Νορβηγία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,655

Το σοσιαλιστικό σύστημα της Νορβηγίας καταφέρνει να παρέχει στους πολίτες της εξαιρετικό συγκοινωνικό δίκτυο και την ευκαιρία να απολαμβάνουν προϊόντα πολυτελείας και όλοι ανεξαιρέτως να ζουν σε αξιοπρεπή σπίτια. Οι Νορβηγοί επίσης, ξέρουν να διασκεδάζουν όσο κανείς άλλος στον κόσμο, έχουν την αίσθηση του ωραίου στυλ, ενώ κατά γενική ομολογία είναι όμορφος λαός. Είναι κατα βάση υγιείς, τρώνε σωστά, πίνουν καθαρό νερό και αναπνεύουν φρέσκο αέρα.

#1: Δανία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,693

Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η Δανία και δεν είναι παράταιρο που η χώρα με τα μηδενικά ποσοστά εγκληματικότητας και την παντελώς απούσα διαφθορά στην πολιτική, θεωρείται η καλύτερη χώρα για να ζει κανείς.
Κάθε οικογένεια δικαιούται 52 εβδομάδες γονεϊκής άδειας μετ’ αποδοχών, ενώ η παιδική αλλά και ενήλικη υγειονομική περίθαλψη, είναι δωρεάν για όλους τους Δανούς και ένα από τα βασικά δικαιώματά τους. 
Το 50% των Δανών συνεισφέρουν οι ίδιοι στον πλούτο της χώρα τους, χρησιμοποιώντας ποδήλατο για τις μεταφορές τους, ωφελώντας την πατρίδα τους με λιγότερη μόλυνση, λιγότερα ατυχήματα, λιγότερη ηχορύπανση και την έλαχιστη φθορά των υποδομών.

socialtag