Ταξιδέψαμε
Αναφορικά με το παρακάτω κείμενο, θέλω να εκφράσω και την προσωπική μου δυσαρέσκεια και αντίθεση, έχω επισκευτεί την φυλή των Hopi σε ταξείδι μου στην Αριζόνα, είναι υπέροχοι, φιλήσυχοι άνθρωποι. Ο ξεναγός μας είχε πει ότι από την φυλή αυτή εμπνεύστηκε η δημιουργός της ταινίας AVATAR.
Γιάννα
Ιερά αντικείμενα προερχόμενα από δύο φυλές ιθαγενών πούλησε σε δημοπρασία ο γαλλικός οίκος Druout. Τα δεκαπέντε αντικείμενα, τα οποία περιελάμβαναν μάσκες και αγάλματα, ανήκαν στις φυλές Hopi και Acoma, οι οποίες εδώ και δύο χρόνια κάνουν προσπάθειες να τα πάρουν πίσω.
Συγκεκριμένα, το συμβούλιο της φυλής των Hopi και το χωριό των Acoma σε συνεργασία με το αμερικανικό Holocaust Art Restitution Project (HARP), έναν οργανισμό που έχει ως σκοπό να καταγράψει τις απώλειες της πολιτιστικής περιουσίας, με μια επιστολή τους προς τον γαλλικό οίκο δήλωσαν την επιθυμία τους να ανασταλεί η δημοπρασία.
», δήλωσε κατηγορηματικά o πρόεδρος του HARP, Όρι Σόλτες ενώ εκπρόσωπος της φυλής Hopi ζήτησε να σταματήσει η δημοπρασία και επεσήμανε ότι οι εξαγωγές των αντικειμένων από την Αμερική έγιναν παράνομα και η πώλησή τους παρεμβαίνει ομοσπονδιακούς νόμους των Ηνωμένων Πολιτειών.
Εκπρόσωπος του γαλλικού οίκου δήλωσε ότι το αίτημα των ιθαγενών απορρίφθηκε και κατά συνέπεια, η δημοπρασία έγινε. Τα αντικείμενα απέφεραν συνολικά 400.000 ευρώ. Μάλιστα, ένα είδωλο θεού του 15ου αιώνα πουλήθηκε 120.000 ευρώ. Από το 2013, οι φυλές των ιθαγενών, με την υποστήριξη της αμερικανικής πρεσβείας στο Παρίσι έχουν προσπαθήσει τέσσερις φορές ανεπιτυχώς να σταματήσουν την πώληση ανάλογων αντικειμένων στην Γαλλία. Την τελευταία φορά που έγινε ανάλογη δημοπρασία ήταν το Δεκέμβριο στο Παρίσι.
Οι Γάλλοι δημοπρατείς, πάντως, αναφέρουν, ότι πίσω από την πώληση των αντικειμένων βρίσκονται άτομα από την φυλή Hopi τα οποία ξεκίνησαν το εμπόριο στα τέλη του 19ου αιώνα. Ακόμα, ειδικοί τονίζουν ότι ορισμένες μάσκες ανήκαν σε ιδιώτες και όχι στις φυλές.
Από tovima.gr
Ποιες χώρες έχουν τους καλύτερους μαθητές και το πιο αποτελεσματικό σχολικό σύστημα; Η νέα έρευνα του ΟΟΣΑ αποκαλύπτει. Μαθητές 76 χωρών κατατάσσονται στην παγκόσμια λίστα βάσει αποτελεσμάτων σε τεστ σχετικά με μαθηματικά και επιστήμες, που λειτουργούν ως επέκταση των τεστ Pisa του ΟΟΣΑ. Οι ασιατικές χώρες κυριαρχούν στην κορυφή της κατάταξης, με τη Σιγκαπούρη να βρίσκεται στο Νο 1, και ακολουθούν το Χονγκ Κονγκ στη δεύτερη θέση και η Νότια Κορέα στην τρίτη θέση.
Από τις ευρωπαϊκές, η Φινλανδία σημειώνει τη μεγαλύτερη επιτυχία, σκαρφαλώνοντας στην 6η θέση. Η Ελλάδα βρίσκεται στην 40ή θέση, δηλαδή περίπου στη μέση, ακριβώς κάτω από το Ισραήλ και πάνω από την Τουρκία. Στην τελευταία θέση της κατάταξης βρίσκεται η Γκάνα, ακολουθούμενη από τη Ν. Αφρική και την Ονδούρα. Οι 40 χώρες με τους καλύτερους μαθητές είναι:
1. Σιγκαπούρη 2. Χονγκ Κονγκ 3. Ν. Κορέα 4. Ιαπωνία 5. Ταϊβάν 6. Φινλανδία 7. Εσθονία 8. Ελβετία 9. Ολλανδία 10. Καναδάς 11. Πολωνία 12. Βιετνάμ 13. Γερμανία 14. Αυστραλία 15. Ιρλανδία 16. Βέλγιο 17. Νέα Ζηλανδία 18. Σλοβενία 19. Αυστρία 20. Ηνωμένο Βασίλειο 21. Τσέχικη Δημοκρατία 22. Δανία 23. Γαλλία 24. Λιθουανία 25. Νορβηγία 26. Λουξεμβούργο 27. Ισπανία 28. Ιταλία 29. ΗΠΑ 30. Πορτογαλία 31. Λιθουανία 32. Ουγγαρία 33. Ισλανδία 34. Ρωσία 35. Σουηδία 36. Κροατία 37. Σλοβακία 38. Ουκρανία 39. Ισραήλ 40. Ελλάδα
Σύνορα Κροατίας-Σερβίας. Προσβάσιμη μόνο με αυτοκίνητο μέσω χιλιομέτρων σκονισμένου δρόμου ανάμεσα σε Κροατία και Σερβία, με σημερινό πληθυσμό μηδέν κατοίκους, μια νέα χώρα ξεπροβάλλει που ίσως να διαμορφώσει το πολιτικό μέλλον του κόσμου. Είναι μια απομονωμένη περιοχή όπου το κατάφυτο δάσος συναντά τη λευκή άμμο σε μια δυτική όχθη του ποταμού Δούναβη. Τα μόνα σημάδια ζωής εκεί γύρω είναι ένα ερειπωμένο κτίριο με μια περίεργη σημαία να κυματίζει έξω και διάφορα μη οικόσιτα ζώα. Η Liberland είναι ένα αυτοαποκαλούμενο «μικρο-έθνος», που ιδρύθηκε επίσημα στις 13 Απριλίου. Καταλαμβάνει μόλις εφτά τετραγωνικά χιλιόμετρα, σε μια περιοχή μεταξύ Σερβίας και Κροατίας, στα δυτικά του Δούναβη. Σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της Liberland, ο ιδρυτής του μικρο-έθνους ,Vít Jedlicka, επωφελήθηκε από μια συνοριακή διαφωνία μεταξύ Κροατίας και Σερβίας, καθώς καμιά από τις δύο χώρες δεν έχει διεκδικήσει ως τώρα αυτό το κομμάτι γης. Σε αυτή την ουδέτερη ζώνη, ο Τσέχος φιλελεύθερος πολιτικός, που συντάσσεται με τους Ευρωσκεπτικιστές, σκέφτηκε να δημιουργήσει τη Liberland, ένα μέρος όπου κάποιος θα μπορεί «να ζει και να επιτρέπει στον άλλο να ζει». Βασική μέριμνα του Jedlicka είναι οι πολίτες να έχουν προσωπική και οικονομική ελευθερία και παράλληλα η παρεμβατικότητα του κράτους να είναι περιορισμένη, κρατώντας τη φορολογία και τις ρυθμίσεις στο μίνιμουμ. Με λίγα λόγια, η ευημερία των κατοίκων της. Οι προϋποθέσεις για να εξασφαλίσει ο ενδιαφερόμενος πολίτης την ιθαγένεια είναι να σέβεται τα ατομικά δικαιώματα και τις απόψεις των άλλων και να μην έχει μητρώο ή παρελθόν σε ναζιστικό ή κομμουνιστικό κόμμα. Άλλα προσωπικά δεδομένα όπως το εισόδημα, η χώρα του αιτούντος, οι σεξουαλικές προτιμήσεις και η κοινωνική τάξη, δεν παίζουν κανένα ρόλο. Άλλωστε, «όσο πιο διαφορετικοί είμαστε μεταξύ μας, τόσο πιο πολύ τονίζεται η έννοια της ελευθερίας», λέει ο κύριος Jedlicka. «Κύρια επιδίωξή μας είναι η ευτυχία όλων των πολιτών της Liberland», τονίζει. Το νομικό σύστημα της Liberland θα οικειοποιηθεί «καλά στοιχεία» ξένων συστημάτων από χώρες όπως η Ελβετία, καθώς και κάποια μέρη του Αμερικανικού Συντάγματος. Η φορολογία θα είναι προαιρετική. Οι πολίτες θα χρηματοδοτούν μόνο συγκεκριμένα αναπτυξιακά έργα και οι βασικές κρατικές υπηρεσίες θα προσφέρονται μέσω εθελοντικής προσφοράς. Ήδη οι υποψήφιοι πολίτες της Liberland προσφέρουν την εμπειρία τους ώστε να αξιοποιηθεί σχετικά με την πολεοδομία, την ηλιακή ενέργεια και τις τηλεπικοινωνίες. Η χώρα αυτή δεν σκοπεύει να έχει στρατό. Μόνο μια κυβέρνηση 10-20 ατόμων, αστυνομική δύναμη και μια πολιτική ελεύθερης διάβασης από τα σύνορα. «Δείχνουμε ένα νέο μοντέλο, που ίσως θα μπορέσει να βοηθήσει και άλλες χώρες», λέει ο Jedlicka και επισημαίνει πως ήδη μια χώρα της νοτιοανατολικής Ευρώπης τους έχει προσεγγίσει επίσημα. Το σερβικό υπουργείο Εξωτερικών δεν φαίνεται να βλέπει με καλό μάτι τη Liberland αφού όπως δήλωσε στο CNN, «τη θεωρεί μια επιπόλαιη πράξη που δεν χρειάζεται κανένα περαιτέρω σχόλιο». Ο πρόεδρος της Κροατίας απέφυγε να κάνει οποιαδήποτε δήλωση και αναφέρθηκε μόνο σε «ανούσια πειράματα που είναι απλώς περιστασιακά». «Έχουμε αποφασίσει να ξεκινήσουμε από το μηδέν και να δείξουμε το πόσο λίγα χρειάζονται για να λειτουργήσει μια κοινωνία. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης μας αποκαλούν “δεξιούς” αλλά δεν είμαστε. Είμαστε εδώ για τους πλούσιους; Όχι. Είμαστε για τους φτωχούς; Ούτε. Αυτό το έργο έχει χώρο για όλους και αυτό είναι που το κάνει φανταστικό. Είμαστε ένα έθνος ανθρώπων που δεν είναι ευχαριστημένοι με το τωρινό status quo, που περιλαμβάνει μεγάλη κρατική παρέμβαση και υψηλή φορολογία. Και τι είναι αυτό που κάνει πραγματικό ένα έθνος, αν όχι μια κοινή αίσθηση και προσέγγιση σε κάτι;» λέει ο πρόεδρος της μικρής νέας χώρας. Η Liberland φαντάζει ακόμα ουτοπική και οι συνθήκες δημιουργίας και λειτουργίας της την κάνουν να αγγίζει τα όρια του σουρεαλισμού, αφού ο Vit Jedlicka εκλέχθηκε ως ο πρώτος πρόεδρος της χώρας λόγω απουσίας άλλων υποψηφίων και χάρη στις ψήφους των συνιδρυτών γονιών του και της κοπέλας του, που τώρα είναι η πρώτη κυρία της χώρας. Παρ’ όλα αυτά, η ανταπόκριση του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη αφού μόνο την πρώτη εβδομάδα της δημοσιοποίησης της Liberland, οι αιτήσεις από όλο τον κόσμο έφτασαν τις 220.000. Η Liberland βέβαια έχει σκοπό να γίνει το νέο σπίτι περίπου 35.000 ατόμων. Αναμένουμε τη συνέχεια του εγχειρήματος που, σύμφωνα με δηλώσεις του Jedlicka, «αυτό που έμοιαζε με όνειρο, πλέον φαντάζει πραγματικά πιθανό».
[Πηγή: www.doctv.gr]
Υπάρχει μια φυλακή όπου οι κρατούμενοι ζουν σχεδόν μια φυσιολογική ζωή: η φυλακή της Kerava στη Φινλανδία, όπου το σωφρονιστικό σύστημα είναι μια αναπνοή πριν την επανένταξη στην κοινωνία. Εκεί δεν υπάρχουν ερμητικά κλειστές πύλες ή φύλακες με στολές και προτεταμένα όπλα. Οι κρατούμενοι εργάζονται και κερδίζουν περίπου 8 δολάρια την ώρα. Καλλιεργούν λαχανικά σε θερμοκήπια, έχουν κινητά τηλέφωνα, πηγαίνουν στην πόλη για τα ψώνια τους και κάθε δύο μήνες παίρνουν τρεις ημέρες άδεια. Μερικές φορές πάνε μαζί με τους επόπτες για ψάρεμα ή κάμπινγκ. Πολλοί επιλέγουν να μελετήσουν για ένα πτυχίο πανεπιστημίου αντί να εργάζονται. Και μάλιστα επιδοτούνται από το κράτος γι’ αυτό. Η σχέση κρατουμένων και φυλάκων δεν είναι ούτε βίαιη, ούτε μιλιταριστική. Αποκαλούν ο ένας τον άλλον με τα μικρά τους ονόματα. Οι φρουροί είναι άοπλοι και φορούν πολιτικά ρούχα ή στολές με εμβλήματα, όπως επωμίδες. Υπάρχουν μόλις 10 πυροβόλα όπλα σε αυτή τη φυλακή και είναι όλα σε ασφαλές σημείο. Οι φύλακες αναφέρονται συνήθως ως «διαχειριστές» ή «μάνατζερ» ενώ οι κρατούμενοι αναφέρονται ως «πελάτες» ή, αν είναι πολύ νέοι, ως «μαθητές». Οι ανοιχτές φυλακές υπάρχουν στη Φινλανδία από το 1930. Τότε, ήταν περισσότερο σαν αποικίες εργασίας. Στις μέρες μας, είναι το τελευταίο βήμα της ποινής φυλάκισης προτού οι κρατούμενοι μεταβούν και πάλι πίσω στην κανονική ζωή. Λίγες δεκαετίες πριν, η Φινλανδία είχε ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά φυλακισμένων σε όλη την Ευρώπη. Στη δεκαετία του ’60, μετά από εκτενείς έρευνες των Σκανδιναβών, αποδείχτηκε ότι η φυλάκιση δεν ήταν αποτελεσματική. Τις επόμενες τρεις δεκαετίες, η Φινλανδία αναμόρφωσε εντελώς το σύστημα κράτησης και σταδιακά κατέληξε να έχει το χαμηλότερο ποσοστό φυλακισμένων σε όλη την Ευρώπη, με μηδενική αύξηση της εγκληματικότητας. Οι ανοιχτές φύλακες όχι μόνο είναι αποτελεσματικές και πολιτισμένες αλλά κοστίζουν και πολύ λιγότερο. Εξαλείφοντας την ανάγκη για επιπλέον συστήματα ασφαλείας και προσωπικό, και στεγάζοντας τους ανθρώπους ουσιαστικά σε κοιτώνες, το κόστος ανά κρατούμενο πέφτει σχεδόν στο 1/3. Το φινλανδικό σύστημα του σωφρονισμού έχει το ίδιο βασικό συστατικό με το σύστημα της παιδείας -ένα από τα καλύτερα στον κόσμο: σεβασμό προς τον άνθρωπο και πρόθεση να του δώσει όλα τα εφόδια για αυτοβελτίωση. H περίπτωση των φυλακών της Kerava αποδεικνύει ότι ένα σωφρονιστικό σύστημα μπορεί να είναι αποτελεσματικό, οικονομικό και πολιτισμένο, και να κάνει αυτό για το οποίο προορίζονται οι φυλακές με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
πηγη : http://www.elbi.gr
Χώρα-πρότυπο στον χώρο της Εκπαίδευσης παγκοσμίως, με μαθητές «σαΐνια» που παραδοσιακά διαπρέπουν στους διεθνείς διαγωνισμούς, η Φινλανδία προετοιμάζει το έδαφος για μια… πραγματικά ριζοσπαστική μεταρρύθμιση που θα αλλάξει συθέμελα το πρόγραμμα, τον τρόπο αλλά και την ίδια την ουσία της διδασκαλίας στα σχολεία της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Τα παραδοσιακά μαθήματα-γνωστικά αντικείμενα (όπως είναι για παράδειγμα τα Μαθηματικά, η Ιστορία, η Γεωγραφία, οι ξένες γλώσσες κλπ.) παραμερίζονται, και στη θέση τους μπαίνει η διδασκαλία διαθεματικών (cross-subject) «φαινομένων» που απαιτούν συνδυαστικές γνώσεις και συνδέονται πιο άμεσα με την καθημερινότητα των παιδιών.
Για παράδειγμα, οι λίγο πιο μεγάλοι σε ηλικία μαθητές θα μπορούν να διδάσκονται το «φαινόμενο» της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο πλαίσιο ενός μαθήματος που θα περιλαμβάνει γνώσεις ευρωπαϊκής Ιστορίας, γνώσεις Γεωγραφίας, γνώσεις ξένων γλωσσών αλλά και οικονομικών (για τους πιο προχωρημένους). Παιδιά πιο μικρά σε ηλικία από την άλλη θα μπορούν για παράδειγμα να συμμετέχουν σε «φαινόμενα» όπως είναι οι «υπηρεσίες καφετέριας» στο πλαίσιο των οποίων θα καλούνται να λειτουργούν ως «υπάλληλοι» και να «ακονίζουν» τις δεξιότητές τους στα Μαθηματικά, στην επικοινωνία με τους άλλους, στις ξένες γλώσσες (εάν το σενάριο προβλέπει την εξυπηρέτηση ενός πελάτη από το εξωτερικό) κ.ά.
Ολα αυτά βέβαια προϋποθέτουν παράλληλα σημαντικές αλλαγές και στον τρόπο διάρθρωσης της αίθουσας διδασκαλίας, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τη δημιουργία ολιγάριθμων τμημάτων με μαθητές που δεν θα κάθονται πια σε θρανία μπροστά στον δάσκαλο-καθηγητή αλλά που θα αλληλεπιδρούν μαζί του και μεταξύ τους, με στόχο την επίλυση ενός προβλήματος ή τη λύση ενός γρίφου.
Τα παραδοσιακά μαθήματα-γνωστικά αντικείμενα (όπως είναι για παράδειγμα τα Μαθηματικά, η Ιστορία, η Γεωγραφία, οι ξένες γλώσσες κλπ.) παραμερίζονται και στη θέση τους μπαίνει η διδασκαλία διαθεματικών (cross-subject) «φαινομένων» που απαιτούν συνδυαστικές γνώσεις και συνδέονται πιο άμεσα με την καθημερινότητα των παιδιών
Σχολεία στο Ελσίνκι έχουν ήδη εισαγάγει δοκιμαστικά στο πρόγραμμά τους τη διδασκαλία διαθεματικών «φαινομένων» στα οποία αφιερώνουν ορισμένες χρονικές περιόδους μία ή δύο φορές κάθε σχολικό έτος.
Το εν λόγω «πείραμα» πρωτοξεκίνησε πριν από περίπου δύο χρόνια και πλέον μπαίνει σε εθνική τροχιά στο πλαίσιο ενός μακροπρόθεσμου κεντρικού σχεδιασμού, με τις αρχές της χώρας να ετοιμάζονται να ανακοινώσουν συγκεκριμένα πλάνα και οδηγίες μέσα στον Μάρτιο. Ο στόχος είναι, όπως έγινε γνωστό, η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση να εφαρμόζεται σε όλα τα σχολεία της χώρας (στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση) ως το έτος 2020. Περίπου το 70% των καθηγητών που εργάζονται στα γυμνάσια και τα λύκεια του Ελσίνκι έχουν ήδη λάβει σχετική εκπαίδευση για να μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες του ανανεωμένου προγράμματος, ενώ υπάρχουν και οικονομικά οφέλη (υπό μορφή μπόνους ή αυξήσεων στον μισθό) για όσους εκπαιδευτικούς δείχνουν μεγαλύτερη προθυμία να υιοθετήσουν τη νέα προσέγγιση.
«Υπάρχουν σχολεία στα οποία η διδασκαλία γίνεται με τον παλαιομοδίτικο τρόπο που ήταν ωφέλιμος στις αρχές του 1900 – αλλά οι ανάγκες σήμερα δεν είναι οι ίδιες. Χρειαζόμαστε κάτι που θα ταιριάζει στον 21ο αιώνα. Εχουμε πραγματικά ανάγκη από έναν ανασχεδιασμό του εκπαιδευτικού μας συστήματος, που θα προετοιμάζει τα παιδιά μας για το μέλλον», σημειώνει χαρακτηριστικά η Μάριο Κιλόνεν, διευθύντρια των προγραμμάτων εκπαίδευσης στο Ελσίνκι.
Ο ΣΤΟΧΟΣ
Σύνδεση των γνώσεων με την πράξη
Το νέο «διαθεματικό» σύστημα διδασκαλίας που δοκιμάζεται στη Φινλανδία έρχεται να δώσει βάρος στη συνδυαστική σκέψη και να συνδέσει τη γνώση που παρέχει το σχολείο με πρακτικά ζητήματα βγαλμένα από την ίδια την καθημερινότητα των παιδιών. Στο πλαίσιο της διδασκαλίας ενός «φαινομένου» όπως είναι η «Ευρωπαϊκή Ενωση» για παράδειγμα, οι Φινλανδοί μαθητές θα μαθαίνουν να συνδυάζουν γνώσεις Ιστορίας, Γεωγραφίας, γλώσσας, Μαθηματικών κ.ά. μέσα από το πρίσμα της ίδιας της ευρωπαϊκής πραγματικότητας.
Οι μαθητές της βρίσκονται πάντα στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης
Η Φινλανδία ξεχωρίζει ως μια από τις χώρες που παραδοσιακά φιγουράρουν στις κορυφαίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης του ΟΟΣΑ με τους καλύτερους 15χρονους μαθητές της υφηλίου.
Γνωστό και με τα αρχικά «PISA», το Διεθνές Πρόγραμμα για την Αξιολόγηση των Μαθητών (Programme for International Student Assessment) είναι μία εκπαιδευτική έρευνα που διεξάγεται κάθε τρία χρόνια από τον ΟΟΣΑ.
Ερευνα
Ξεκινώντας από το 2000, η συγκεκριμένη έρευνα έρχεται ανά τριετία και αξιολογεί το εύρος των γνώσεων και των δεξιοτήτων των μαθητών που βρίσκονται στο τέλος της υποχρεωτικής τους εκπαίδευσης, εστιάζοντας συγκεκριμένα σε τρεις τομείς: στην κατανόηση κειμένου, στα μαθηματικά και στις φυσικές επιστήμες. Η Φινλανδία έχει επανειλημμένως βρεθεί στην πρώτη θέση της κατάταξης, ενώ η χαμηλότερη θέση στην οποία έχει ποτέ πέσει είναι η θέση νούμερο 12 (συγκριτικά, η Ελλάδα βρισκόταν το 2012 στις θέσεις 39 και 42). Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, λοιπόν, ο υπόλοιπος κόσμος στέλνει τα τελευταία χρόνια εκπαιδευτικούς στη Φινλανδία ώστε να δουν από κοντά πώς λειτουργεί το σύστημα και να μάθουν τα μυστικά της επιτυχίας του φινλανδικού μοντέλου. Είναι ενδεικτικό για παράδειγμα ότι μόνο το 2009 είχαν επισκεφτεί τη χώρα περισσότερες από 100 ξένες αποστολές εκπαιδευτικών, ενώ σχετικό ενδιαφέρον είχαν δείξει τα προηγούμενα χρόνια και οι ελληνικές Αρχές.
Κι όμως, παρά τις επιτυχίες τους, οι Φινλανδοί δεν επαναπαύονται. Αντιθέτως, δρομολογούν μεταρρυθμίσεις, υποστηρίζοντας πως ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ήταν ωφέλιμο πριν από 100 χρόνια, δεν μπορεί να είναι το ίδιο ωφέλιμο και σήμερα.
Άποό ΤΟ ΕΘΝΟΣ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ
Η φυλή εκτροφέων ταράνδων που ονομάζεται Νένετς και είναι γνωστή και με την ονομασία Samoyeds, είναι ο ιθαγενής πληθυσμός της βόρειας αρκτικής Ρωσίας. Ζουν σε όλη την χερσόνησο Γιαμάλ για περισσότερο από μια χιλιετία, σε θερμοκρασίες από -50° έως +35° C. Στην ετήσια τους μετανάστευση διανύουν πάνω από 1.000 χιλιόμετρα, με τα 48 από αυτά να είναι μέσα στα παγωμένα νερά του ποταμού Ob. «Αν δεν φας κρέας και αν δεν πιεις αίμα, θα πεθάνεις», λένε οι ίδιοι και η ζωή τους δεν έχει χώρο για δεύτερη σκέψη σε αυτό το ζήτημα. Είναι θέμα επιβίωσης, η οποία επιτυγχάνεται με το κυνήγι και τη βοσκή ταράνδων. Χρησιμοποιώντας τους τάρανδους ως ζώα για τα έλκηθρα, οι Νένετς μπορούν να καλύψουν μεγάλες αποστάσεις. Οι σκύλοι Samoyed, που βοηθούν τα κοπάδια ταράνδων με τα έλκηθρά τους, πρώτα χρησιμοποιήθηκαν από τη φυλή και πολύ αργότερα από τους Ευρωπαίους εξερευνητές. Οι Νένετς έχουν ένα σαμανιστικό και ανιμαλιστικό σύστημα πεποιθήσεων που υπογραμμίζει τον σεβασμό στη γη και στους πόρους της. Στην κοινωνική τους δομή έχουν και σαμάνο, ο οποίος στη γλώσσα τους ονομάζεται Tadibya. Μετά τη Ρωσική Επανάσταση, ο πολιτισμός τους υπέστη αλλαγές λόγω της σοβιετικής πολιτικής κολεκτιβοποίησης. Η κυβέρνηση της Σοβιετικής Ένωσης προσπάθησε να αναγκάσει τους νομάδες να αποκτήσουν μόνιμη κατοικία. Έτσι πολλοί εγκαταστάθηκαν στα χωριά και τα παιδιά τους εκπαιδεύτηκαν σε οικοτροφεία. Αυτά είχαν ως αποτέλεσμα τη διάβρωση της πολιτιστικής τους ταυτότητας. Η ανακάλυψη των κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου στη δεκαετία του 1970 και η επέκταση των υποδομών στη χερσόνησο, επηρέασαν κι άλλο τον τρόπο ζωής τους. Πολλοί ξέχασαν τη μητρική τους γλώσσα και αφομοιώθηκαν. Όταν μιλούν μεταξύ τους, οι Νένετς επικοινωνούν με μια φιννοουγγρική γλώσσα. Ωστόσο, κάθε Νένετ κάτω των 50 ετών μιλά άπταιστα ρωσικά, από την ύστερη περίοδο του Στάλιν και μετά, όταν όλα τα παιδιά γράφτηκαν στα σοβιετικά σχολεία-οικοτροφεία. Στην αρχή οι οικογένειες αντιστάθηκαν σε αυτή την πολιτική, αλλά σήμερα τα οικοτροφεία έχουν γίνει μέρος του τυπικού κύκλου ζωής των Νένετς και οι γονείς στηρίζουν τις ευκαιρίες που παρέχει η εκπαίδευση. Κανένας από τους λαούς της Αρκτικής που γνωρίζουμε μέχρι τώρα δεν έχει επιβιώσει για τόσο μεγάλο διάστημα. Σήμερα, περισσότεροι από 10.000 νομάδες βόσκουν παραπάνω από 300.000 ταράνδους στην τούνδρα της Αρκτικής.
Στις 23 Απριλίου 1944, εν μέσω Κατοχής, οι Ελληνίδες για πρώτη φορά ψήφισαν και ψηφίστηκαν. Βέβαια, η επίσημη καθιέρωση των πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών στη χώρα μας, συνέβη μερικά χρόνια αργότερα, το 1952 όταν κατοχυρώθηκε το δικαίωμά τους στο Σύνταγμα. Αλλά η πρώτη ψήφος είχε ήδη ριφθεί!
Η προσπάθεια, όμως, είχε -και εδώ- ξεκινήσει πολύ νωρίτερα. Το 1920 το Σοσιαλεργατικό Κόμμα κατέβηκε στις εκλογές φωνάζοντας, ανάμεσα στα υπόλοιπα προεκλογικά του συνθήματα, «Σφυρί, δρεπάνι και ψήφο στο φουστάνι». Την ίδια περίοδο είχε ξεκινήσει ο οργανωμένος αγώνας για την πολιτική χειραφέτηση της Ελληνίδας και είχε ιδρυθεί ο «Σύνδεσμος για τα δικαιώματα της γυναικός» με πρόεδρο τη Μαρία Νεγρεπόντη και αντιπρόεδρο την Αύρα Θεοδωροπούλου, πρωτοπόρο του γυναικείου κινήματος.
Οι συζητήσεις που έγιναν στη Βουλή από το 1920 δεν είχαν θετικό αποτέλεσμα διότι οι γυναίκες θεωρούνταν …ανισόρροπες και άρα αναξιόπιστες για να αποφασίσουν για το μέλλον του έθνους.
«…Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός… Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν… Επειδή εν τούτοις αι ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον» έγραφε η Εφημερίδα «Νέα Ημέρα» στις 20 Μαρτίου του 1928.
To 1934 οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά, σε δημοτικές εκλογές. Το δικαίωμα εκχωρήθηκε μόνο σε εγγράμματες Ελληνίδες άνω των 30 ετών και σε όλη τη χώρα ψήφισαν 240 (…) γυναίκες.
Το 1979 τα Ηνωμένα Έθνη έκαναν ένα συνέδριο στο οποίο συζητήθηκε η απάλειψη κάθε είδους διάκρισης όσον αφορά στο γυναικείο φύλο και οι αποφάσεις τους τέθηκαν σε ισχύ από τις χώρες-μέλη στις 3 Σεπτεμβρίου του 1981. Αλλά η ιστορία της γυναικείας ψήφου είχε ξεκινήσει πολύ πολύ νωρίτερα, από τις σουφραζέτες και δεν ήταν τόσο εύκολο και απλό να την κερδίσουν.
Σουφραζέτες* ενωμένες, ποτέ ηττημένες
Στη Γαλλία, στα 1780 και στα 1790, ο Antoine Condorcet, φιλόσοφος και πολιτικός επιστήμονας, και η Olympe de Gouges, συγγραφέας, φεμινίστρια και μια από τις πρώτες ακτιβίστριες διεκδίκησαν το δικαίωμα των γυναικών να συμμετάσχουν στο εκλέγειν. Η Γαλλία ήταν μια χώρα στην οποία οι γυναίκες, από το μεσαίωνα ακόμα, συμμετείχαν στα κοινά εκφέροντας επισήμως γνώμη σε θέματα που αφορούσαν στο δήμο και στην πόλη. Το ίδιο και η Σουηδία. Στην Κορσική οι γυναίκες ψήφιζαν από το 1755 για την κυβέρνησή τους που αποτελείτο από κατοίκους άνω των 25 ετών, ανάμεσα στους οποίους και γυναίκες (ανύπανδρες ή χήρες), -αν και αυτή η ελευθερία καταρρίφθηκε το 1769 που η Γαλλία κατέλαβε το νησί.
Το 1756 το πάλλευκο χέρι της Lydia Chaplin Taft πρώτη γυναικεία ψήφο στην Αμερική και, συγκεκριμένα, στη Μασσαχουσέτη. Οι γυναίκες του Νιου Τζέρσι, επίσης, είχαν το δικαίωμα να ψηφίζουν, τουλάχιστον ώσπου να παντρευτούν και αφού χηρέψουν, μέχρι το 1807 που το έχασαν μαζί με τους έγχρωμους και το ψηφίζειν έγινε αποκλειστικό προνόμιο των λευκών ανδρών.
Πρωτοπόρες στο θέμα της ψήφου είχαν σταθεί, περισσότερο από μισό αιώνα πριν, οι γυναίκες της βρετανικής αποικίας της Νέας Ζηλανδίας που έγινε η πρώτη χώρα που έδωσε επισήμως το δικαίωμα ψήφου σε όλες τις ενήλικες γυναίκες τo 1893. Στη γειτονική της βρετανική αποικία, τη Νότια Αυστραλία, τα κατάφεραν δύο, μόλις, χρόνια αργότερα και το 1895 βρέθηκαν και εκείνες στα εκλογικά κέντρα της εποχής -αν και χρειάστηκε να περιμένουν ως το 1919 ώσπου να μπορούν να θέσουν και υποψηφιότητα για να κυβερνήσουν το κράτος τους.
Στην -πολιτισμένη κατά τα άλλα- Ευρώπη μέχρι το 1907 καμία χώρα δεν είχε παραχωρήσει εκλογικό δικαίωμα στο ασθενές φύλο και την εκκίνηση έδωσε η Φινλανδία που απέκτησε, επίσης, και 19 γυναίκες στη Βουλή της την ίδια χρονιά. Τα χρόνια που προηγήθηκαν του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ακολούθησαν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες: η Νορβηγία το 1913 και η Δανία το 1915 και, κοντά στο τέλος του πολέμου, οι κυρίες του Καναδά, της Σοβιετικής Ρωσίας, της Γερμανίας και της Πολωνίαςσυνωστίστηκαν στις κάλπες. Οι Βρετανίδες άνω των 30 ετών απέκτησαν δικαίωμα ψήφου το 1918, οι Ολλανδές το 1919 και οι Αμερικανίδες, μετά από 80 χρόνια προσπάθειας, το 1920. Ακολούθησαν οι γυναίκες στην Τουρκία που βρέθηκαν στις εκλογικές επάλξεις το 1926 ενώ στη Βρετανία, μέχρι το 1928, κατάφερε το ασθενές φύλο να έχει ισάξια δικαιώματα όσον αφορά στο θέμα των εκλογών, με το ισχυρό -δηλαδή δικαίωμα ψήφου για τους ενήλικες άνω των 21 ετών.
Τα Ηνωμένα Έθνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα
Το 1948 τα Ηνωμένα Έθνη έκαναν την πρώτη τους επίσημη κίνηση προς την κατοχύρωση ίσων δικαιωμάτων για όλους τους ανθρώπους και, σύμφωνα με το άρθρο 21 της Διακήρυξης, «όλοι έχουν το δικαίωμα να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση της χώρας τους απ’ ευθείας ή μέσω ελεύθερα εκλεγμένων εκπροσώπων. Η θέληση του λαού πρέπει να είναι η βάση της εξουσίας και της κυβέρνησης και αυτή θα εκφράζεται με περιοδικές και αυθεντικές εκλογικές διαδικασίες στις οποίες θα έχουν ισάξιο δικαίωμα μυστικής ή αντίστοιχης ψήφου όλοι οι πολίτες».
Η πιο πρόσφατη χώρα που παραχώρησε δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες είναι το Μπουτάν, το 2008.
*σουφραζέτα: από τη γαλλική λέξη suffrage= δικαίωμα ψήφου
Πηγή: http://www.queen.gr/SYMBAINEI-STON-KOSMO
Το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2014 κέρδισαν από κοινού η έφηβη Πακιστανή Μαλάλα Γιουσαφζάι και ο Ινδός Κάιλας Σατιάρτι “για τη μάχη τους κατά της καταπίεσης των παιδιών και των νέων και υπέρ του δικαιώματος όλων των παιδιών στην εκπαίδευση”.
“Τα παιδιά πρέπει να πηγαίνουν στο σχολείο και να μην γίνονται αντικείμενα οικονομικής εκμετάλλευσης”, δήλωσε ο πρόεδρος της νορβηγικής επιτροπής του Νόμπελ Θόρμπγερν Γιάγκλαντ.
Η επιτροπή υπογραμμίζει τη σημασία του γεγονότος ότι ένας ινδουιστής και μια μουσουλμάνα, ένας Ινδός και μια Πακιστανή, ενώνονται σ’ ένα κοινό αγώνα για την εκπαίδευση και κατά του εξτρεμισμού.
Μαύρο πρόβατο των Ταλιμπάν, η Μαλάλα Γιουσαφζάι ενσαρκώνει σ’ όλο τον κόσμο τον αγώνα για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση. Στα 17 της χρόνια, είναι μακράν η νεώτερη που βραβεύεται στα 114 χρόνια της ιστορίας του Νόμπελ.
Εδώ και χρόνια αγωνίζεται για το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση, εξαιτίας του οποίου έγινε στόχος απόπειρας δολοφονίας που παραλίγο να της κοστίσει τη ζωή πριν από σχεδόν ακριβώς δύο χρόνια, στις 9 Οκτωβρίου 2012.
Λιγότερο γνωστός στο ευρύ κοινό και σαφώς μεγαλύτερος σε ηλικία, ο 60χρονος Κάιλας Σατιάρτι ηγήθηκε διαδηλώσεων κατά της εκμετάλλευσης των παιδιών, όλων μη βίαιων, “στην παράδοση του Γκάντι”, όπως υπογραμμίζει η επιτροπή του Νόμπελ.
Αγγλία
Η Αγγλική κλασσική διακόσμηση περιλαμβάνει φωτεινά κόκκινα Αλεξανδρινά γύρω από το τζάκι, καθώς και κλαδιά «γκι» που κρέμονται από την οροφή που σύμφωνα με τη παράδοση όποιος στέκεται κάτω απ΄ αυτό πρέπει να ανταλλάξει φιλιά με αγαπημένα πρόσωπα. Για τους Άγγλους δεν νοείται εορταστικό χριστουγεννιάτικο τραπέζι χωρίς γαλοπούλα, κρεατόπιτα και χριστουγεννιάτικη πουτίγκα για καλή τύχη.
Βέλγιο
Το Βέλγιο μπαίνει στο πνεύμα των Χριστουγέννων από νωρίς με την ημέρα του Sinterklaas και με τον πολύτιμο βοηθό του Zwarte Piet που μοιράζει τα δώρα από σπίτι σε σπίτι. Τα παιδιά κρεμάνε τις κάλτσες των δώρων στο τζάκι και αφήνουν σανό και ζάχαρη για το άλογο του Sinterklaas. Ο Sinterklaas δεν είναι ο Santa Claus ή αλλιώς Άι Βασίλης.
Στο Βέλγιο τα Χριστούγεννα εορτάζονται και με πλήθος παραστάσεων που αποδίδονται καλλιτεχνικά σκηνές από τη Θεία Γέννηση καθώς και λιτανείες και ακόμη υπαίθριες αγορές.
Γαλλία
Τα Χριστούγεννα στη Γαλλία αποτελούν την εορταστική κορύφωση του έτους. Σε αντίθεση με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες η εποχή προ των Χριστουγέννων είναι λιγότερο σημαντική. Η παραμονή των Χριστουγέννων εδώ είναι μια συνηθισμένη εργάσιμη μέρα. Το βράδυ όμως η οικογένεια συγκεντρώνεται για ένα ολοκληρωμένο χριστουγεννιάτικο δείπνο. Ο Père Noël (Ο πατέρας των Χριστουγέννων), ο κατά τους Γάλλους Άγιος Βασίλης, δίνει τα δώρα του το βράδυ μεταξύ 24 προς 25 Δεκεμβρίου. Μεγάλη σημασία στους εορτασμούς των Χριστουγέννων έχουν οι γαστρονομικές απολαύσεις. Το παραδοσιακό εορταστικό τραπέζι, το «Reveillon» (ρεβεγιόν) αποτελείται από μια πλούσια γκάμα διαφορετικών πιάτων. Και αυτό το έθιμο έχει περάσει σήμερα στα προγράμματα όλων των ξενοδοχειακών μονάδων της Ευρώπης και όχι μόνο αλλά και επί πλέον και την Πρωτοχρονιά. Οι Γάλλοι τα Αλεξανδριανά τα γνωστά κόκκινα λουλούδια τα αποκαλούν Etoiles de Noël (Αστέρια των Χριστουγέννων) και τα χρησιμοποιούν για διακόσμηση εσωτερικών χώρων καθώς και ως δώρο σε όλη τη διάρκεια του έτους.
Γερμανία
Οι Γερμανοί δίνουν μεγάλο βάρος στη διακόσμηση των σπιτιών τους την περίοδο των εορτών των Χριστουγέννων. Γύρω από τα παράθυρα βάζουν ηλεκτρικά κεράκια ή λαμπιόνια και στα τζάμια τοποθετούν πολύχρωμες χριστουγεννιάτικες φιγούρες, ενώ στον κήπο στολίζουν ένα αληθινό φυτεμένο έλατο με λαμπάκια.
Επίσης, στη Γερμανία συναντάται συχνά το έθιμο του λεγόμενου Adventskranz. Πρόκειται για ένα κηροπήγιο από κλαδιά ελάτου που είναι πλεγμένα έτσι ώστε να σχηματίζουν ένα στεφάνι. Στο στεφάνι απάνω είναι τέσσερις θέσεις με κεριά, που συμβολίζουν τις τέσσερις τελευταίες εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα. Κάθε Κυριακή ανάβουν ένα κερί παραπάνω, μετρώντας αντίστροφα το χρόνο που απομένει για τον ερχομό των Χριστουγέννων. Δηλαδή τέσσερις βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα ανάβουν ένα κερί, την επόμενη βδομάδα δύο, την μεθεπόμενη τρία και τελικά την τελευταία Κυριακή πριν τα Χριστούγεννα ανάβουν τέσσερα κεριά.
Σε όλα τα σχολεία από το νηπιαγωγείο ως το γυμνάσιο γίνεται Χριστουγεννιάτικη εορτή με θεατρική παράσταση, ενώ τα παιδιά ανταλλάζουν δώρα. Το έθιμο αυτό ονομάζεται Wichteln και είναι αγαπητό και στις Χριστουγεννιάτικες γιορτές των μεγάλων. Κάθε ένας φέρνει ένα ή παραπάνω δωράκια τυλιγμένα στο χαρτί και τα βάζει μαζί με τα άλλα κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Όταν έρθει η ώρα, ένας ένας με την σειρά περνάνε όλοι κάτω από το δέντρο και παίρνουν από ένα δωράκι μέχρι που να τελειώσουν. Οι εταιρείες διοργανώνουν Χριστουγεννιάτικο τραπέζι για όλους τους εργαζομένους. Το ίδιο και οι όμιλοι, και οι παρέες, οι οποίες συναντιούνται για την παραδοσιακή Χριστουγεννιάτικη εορτή.
Ένα άλλο έθιμο της εποχής πριν τα Χριστούγεννα είναι το χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο Adventskalender. Πρόκειται για ένα ημερολόγιο με 24 θέσεις αριθμημένες από το 1 μέχρι το 24 και συμβολίζουν τις ημέρες του Δεκεμβρίου πριν από τα Χριστούγεννα. Οι θέσεις είναι κλεισμένες με πορτάκια. Κάθε μέρα ανοίγουν το αντίστοιχο πορτάκι και βρίσκουν μια έκπληξη που μπορεί να είναι ένα σοκολατάκι, ζαχαρωτό, παιχνίδι, κλπ..
Γκραφίτι των τριών μάγων σε πόρτα σπιτιού στην Γερμανία. Το έτος (εδώ 2008) περικλείει τα γράμματα C M B που είναι τα αρχικά των ονομάτων των τριών μάγων.Τα Wikimedia Commonsέχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμαΧριστουγεννιάτικα έθιμα της ΓερμανίαςΤα δώρα φέρνει το βράδυ της παραμονής των Χριστουγέννων ο Βάιναχτσμαν). Το έθιμο αυτό ξεκίνησε από τηνΜεταρρύθμιση του Λούθηρου για να δώσουν μια πιο γιορταστική μορφή στην ημέρα της γέννησης του Χριστού.[1]
Το Χριστουγεννιάτικο δέντρο το στολίζουν την παραμονή των Χριστουγέννων. Στα περισσότερα σπίτια κάτω από το δέντρο υπάρχει και η παραδοσιακή φάτνη. Το δέντρο είναι στολισμένο με φιγούρες (αγγελάκια κλπ), ή με μπαλίτσες και φωτίζεται με κεράκια αναμμένα ή με λαμπάκια. Τα δώρα τα βάζουν κρυφά κάτω από το δέντρο και δίπλα στην φάτνη, για να τα βρουν τα παιδιά επιστρέφοντας από την εκκλησία. Την ημέρα των Χριστουγέννων η οικογένεια γιορτάζει γύρω από το πλούσιο τραπέζι, ενώ την δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων οι συγγενείς μαζεύονται όλοι και γιορτάζουν όλοι μαζί το απόγευμα. Παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο φαγητό είναι η ψητή χήνα (Weihnachtsganz). Άλλα παραδοσιακά φαγητά είναι ηπέστροφα και ο κυπρίνος.
Αμέσως μετά τα Χριστούγεννα συναντάμε το έθιμο των τριών μάγων. Από τις 27 Δεκεμβρίου μέχρι και τις 6 Ιανουαρίου, παιδάκια που είναι ντυμένα τρεις μάγοι πηγαίνουν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούν. Παριστάνουν τους τρεις μάγους που επιστρέφουν από την Βηθλεέμ. Όποιος ανοίξει την πόρτα τους δωρίζει γλυκά και ξηρούς καρπούς, ενώ δίνει λεφτά για τον έρανο που κάνουν. Σε αντάλλαγμα οι τρεις μάγοι γράφουν με κιμωλία τα αρχικά τους (δηλαδή Κάσπαρ, Μέχιορ και Μπάλταζαρ) και το τρέχον έτος, π.χ. . Το γραφίτι αυτό θεωρείται ότι φέρνει γούρι και γιαυτό δεν το σβήνουν, έτσι ώστε σε μερικά σπίτια συναντάμε τις υπογραφές των μάγων ολόκληρων δεκαετιών.
Δανία
Στη Δανία την περίοδο πριν από τα Χριστούγεννα φτιάχνονται πολλά χειροποίητα στολίδια για τη διακόσμηση των σπιτιών. Οι περισσότερες οικογένειες φτιάχνουν μόνες τους το παραδοσιακό Αλεξανδριανό στεφάνι με τέσσερα κεριά που συμβολίζουν τις τέσσερις Κυριακές μέχρι την ημέρα των Χριστουγέννων.
Εκτός από το στεφάνι για τη σύνθεση του οποίου χρησιμοποιούνται μικρά κόκκινα ή μπεζ Αλεξανδριανά, κλαδιά και λαμπερά στολίδια υπάρχει και το «έθιμο του κεριού» που είναι ιδιαίτερα αγαπητό στα παιδιά και χρησιμεύει σαν ημερολόγιο. Κάθε παιδί έχει ένα κερί το οποίο χωρίζεται με οριζόντιες γραμμές ή νούμερα στις μέρες που αντιστοιχούν μέχρι τα Χριστούγεννα. Κάθε μέρα το κερί ανάβεται μέχρι να πλησιάσει η επόμενη γραμμή. Έτσι φθάνει η μέρα που θα πάρει και το δώρο του.
Η περίοδος των Χριστουγέννων στη Δανία συνοδεύεται και από τα απαραίτητα και πολύ σκανταλιάρικα καλικαντζαράκιατα «Julenisser».
Η παραμονή των Χριστουγέννων γιορτάζεται με το παραδοσιακό τραπέζι μεταξύ των συγγενών. Ένα μεγάλο αμύγδαλο κρύβεται μέσα στο δανέζικο γλυκό. Ο τυχερός που θα το βρει ανταμοίβεται με το λεγόμενο «δώρο του αμύγδαλου»
Ελβετία
Στην Ελβετία οι τέσσερις εβδομάδες προ των Χριστουγέννων εορτάζονται με πλούσια παραδοσιακά έθιμα, όπως το γιορτινό στεφάνι και το χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο.
Ο «Samichlaus» όπως ονομάζεται στη γερμανική πλευρά της Ελβετίας ο Άγιος Νικόλαος μοιράζει γλυκά και δώρα στα παιδιά στις 6 Δεκεμβρίου. Η παραμονή των Χριστουγέννων με όλα τα άλλα έθιμα του Δένδρου, τα κάλαντα, το γιορτινό τραπέζι και η λειτουργία των Χριστουγέννων χαρακτηρίζουν την ημέρα αυτή.
Ισπανία
Η Χριστουγεννιάτικη περίοδος ξεκινάει στην Ισπανία με τη μεγάλη κλήρωση της 22ης Δεκεμβρίου. Για τους Ισπανούς τα Χριστούγεννα είναι η πιο σημαντική εορτή του χρόνου και ακολουθείται από την Πρωτοχρονιά, η οποία ονομάζεται «Noche Vieja», και την 6η Ιανουαρίου την «Dia de Reyes».
Η παραμονή των Χριστουγέννων ή αλλιώς «Noche Buena» είναι το βράδυ που μαζεύεται όλη η οικογένεια. Τα δωμάτια διακοσμούνται με κλαδιά από πεύκα, μπεζ και κόκκινα αλεξανδριανά και αναμμένα κεριά δίνοντας μια κατάνυξη και ένα χρώμα στην ατμόσφαιρα. Μετά το τραπέζι των Χριστουγέννων στο οποίο προσφέρονται τοπικές σπεσιαλιτέ, ακολουθεί η Λειτουργία των Χριστουγέννων.
Ο διάσημος πετεινός Misa del Gallo υπενθυμίζει τον αλέκτορα που σύμφωνα με τη παράδοση, ήταν ο πρώτος που ανακοίνωσε το χαρμόσυνο μήνυμα της Γέννησης του Ιησού. Στις 5 Ιανουαρίου στη διάρκεια μιας μεγάλης παρέλασης της «Cabalgata de Reyes» άνθρωποι ντυμένοι σαν τους Τρεις Μάγους και άλλες μορφές της Θρησκείας πετάνε γλυκά στα παιδιά. Η εορταστική περίοδος ολοκληρώνεται στις 6 Ιανουαρίου την μέρα των Θεοφανίων κατά τη διάρκεια της οποίας οι Τρεις Μάγοι φέρνουν τα δώρα στα παιδιά, πάντα σύμφωνα με την παράδοση.
Ιταλία
Στην Ιταλία η περίοδος των Χριστουγέννων έχει τη μεγαλύτερη διάρκεια από όλες τις άλλες των χριστιανικών χωρών. Αρχίζει από τις 8 Δεκεμβρίου και ολοκληρώνεται στις 6 Ιανουαρίου ημέρα των Θεοφανίων. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα σπίτια διακοσμούνται με Αλεξανδρινά, χριστουγεννιάτικα δένδρα τη παραδοσιακή Φάτνη και άλλα πολύχρωμα διακοσμητικά στολίδια. Κάποιοι συνηθίζουν να νηστεύουν στις 23 και 24 Δεκεμβρίου και κατόπιν εορτάζουν με ένα παραδοσιακό γεύμα αμέσως μετά τη Λειτουργια. Στις 25 Δεκεμβρίου μετά το παραδοσιακό μεσημεριανό γεύμα, τα παιδιά συνηθίζουν να απαγγέλλουν ποιήματα στην οικογένεια και στους συγγενείς τους και ανταμείβονται με μικρά χρηματικά δώρα.
Μια άλλη σημαντική ημερομηνία των εορτών είναι η 6η Ιανουαρίου κατά την οποία καταφθάνει τη νύκτα (μεταξύ 5-6 Ιανουαρίου) η διάσημη Befana η παλιά καλή και φτωχή μάγισσα, έρχεται και τρώει καρύδια και μπισκότα που της άφησαν τα παιδιά και πριν πετάξει μακριά, τους αφήνει δώρα μέσα στις κάλτσες των δώρων, κάρβουνα για τα άτακτα παιδιά και γλυκά και παιχνίδια για τα φρόνιμα.
Εκτός από το χριστουγεννιάτικο δένδρο, σημαντικό σύμβολο των Ιταλών στον εορτασμό των Χριστουγέννων αποτελεί και η Φάτνη της Γεννήσεως που υπενθυμίζει τον Φραγκίσκο της Ασίζης, που ήταν ο πρώτος που δημιούργησε αναπαράσταση της ιστορίας των Χριστουγέννων με αγαλματίδια. Όλοι οι χαρακτήρες εκτός από το Θείο Βρέφος τοποθετούνται στη φάτνη από τις 8 Δεκεμβρίου, ενώ το νεογέννητο τοποθετείται αμέσως μετά τα μεσάνυχτα της 24ης Δεκεμβρίου.
Νορβηγία
Τα Σκανδιναβικά «Jul» (Χριστούγεννα) έχουν τις ρίζες τους σε αρχαία γεωργικά έθιμα του Χειμώνα και της εποχής της συγκομιδής. Ο Julenissen όπως ονομάζεται ο Νορβηγός Άγιος Βασίλης, μαζί με τους βοηθούς του φέρνει δώρα και καλή τύχη στο σπίτι και στο στάβλο.
Τη νύχτα των Χριστουγέννων τα παιδιά βάζουν μπολ με κουρκούτι από αλεύρι σαν προσφορά στον Julenissen που επισκέπτεται τα παιδιά της Νορβηγίας, ολοκληρώνοντας το μακρινό του ταξίδι από τη Λαπωνία πάνω στο έλκηθρο που το σέρνουν τάρανδοι.
Η ημέρα των Χριστουγέννων ονομάζεται Julbrod κατά τη διάρκεια της οποίας τα παλιά χρόνια ετοιμάζονταν μέχρι και 60 διαφορετικά πιάτα για το τραπέζι των φίλων, των συγγενών και φυσικά της οικογένειας.
Ολλανδία
Η περίοδος των Χριστουγέννων στην Ολλανδία ξεκινάει με μια παράδοση η οποία αρχικά δεν είχε καμία σχέση με τα Χριστούγεννα. Η ημέρα εορτής του Αγίου Νικολάου αποτελεί τη κορύφωση της εορταστικής περιόδου. Σύμφωνα με το θρύλο, ο Άγιος Νικόλαος, ο οποίος ονομάζεται «SinterKlaas» καταφθάνει στην Ολλανδία το Νοέμβριο, τρεις βδομάδες πριν τα γενέθλιά του. Το πλοίο του είναι φορτωμένο με δώρα, το υποδέχεται στο λιμένα η Βασίλισσα Βεατρίκη συνοδευόμενη από πλήθος κόσμου. (Βέβαια αυτό το έθιμο ανάγεται στην εποχή που η Ολλανδία ήταν αποικιοκρατική και έρχονταν τα χριστουγεννιάτικα προϊόντα από τις αποικίες της).
Τις ημέρες που ακολουθούν ο SinterKlaas γυρίζει όλη τη Χώρα μαζί με τον βοηθό του τον Zwarten Piet (Μπλακ Πιτ ή Μαύρο Πιτ). Τα παιδιά στην Ολλανδία παίρνουν τα δώρα τους στις 5 Δεκεμβρίου. Τα Χριστουγεννιάτικα δένδρα στολίζονται παντού αφού έχει φύγει από τη χώρα ο SinterKlaas.
Τα Αλεξανδριανά αποτελούν και εδώ μέρος της εορταστικής διακόσμησης.
Πολωνία
Στην Πολωνία η περίοδος που προηγείται των Χριστουγέννων είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς νέοι και μεγάλοι απέχουν συνειδητά από πειρασμούς (κυρίως από γλυκά) στη προσπάθειά τους να έχουν εσωτερική γαλήνη και αρμονία.
Τα σπίτια και τα δωμάτιά τους φαντάζουν υπέροχα με πλούσιες χριστουγεννιάτικες διακοσμήσεις. Και εδώ κόκκινα ή μπλε αλεξανδριανά χρησιμοποιούνται στη παραδοσιακή διακόσμηση της Πολωνίας σε συνδυασμό με κλαδιά από πεύκα.
Η παραμονή των Χριστουγέννων θεωρείται η πιο σημαντική ημέρα των εορτών. Μετά από μια ημέρα νηστείας η οικογένεια από τους γηραιότερους μέχρι τα παιδιά συγκεντρώνονται στο γιορτινό τραπέζι που ειδικά για τη περίσταση είναι περίτεχνα διακοσμημένο ενώ το λευκό τραπεζομάντιλο θεωρείται πλέον απαραίτητο.
Μόλις το πρώτο αστέρι εμφανισθεί στον ουρανό η εορτή μπορεί να ξεκινήσει. Η έναρξη της εορτής γίνεται με το μοίρασμα του χριστουγεννιάτικου μπισκότου, ως ένδειξη αγάπης και συμφιλίωσης που συνοδεύεται με την ανταλλαγή θερμών ευχών.
Στο τραπέζι υπάρχει πάντα και ένα πιάτο άδειο σε περίπτωση που κάποιος επισκέπτης εμφανιστεί αναπάντεχα. Τα δώρα τοποθετούνται κάτω από το δένδρο των Χριστουγέννων και προσφέρονται από τον νεαρότερο σε ηλικία.
Σε αντίθεση με την αγγλοσαξονική παράδοση, τα δώρα δεν απευθύνονται σε καθορισμένα πρόσωπα έτσι αυτά επιλέγονται να είναι γενικού ενδιαφέροντος ή χρήσης.
Σουηδία
Οι γιορτές στην Σουηδία αρχίζουν στις 13 Δεκεμβρίου με την ημέρα της Lucia, που σύμφωνα με τον θρύλο, είναι η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου και άρα άνθρωποι και ζώα χρειάζονται περισσότερη τροφή.
Στο σπίτι, η Lucia (Βασίλισσα του Φωτός) βρίσκει την έκφρασή της στο πρόσωπο της μεγαλύτερης κόρης της οικογένειας. Φοράει ένα μακρύ άσπρο φόρεμα και ένα στέμμα με κεριά στα μαλλιά της. Ξυπνάει τους γονείς της, τραγουδώντας το παραδοσιακό ιταλικό τραγούδι “Santa Lucia” και τους πάει καφέ, κουλουράκια και κάποτε glogg (ζεστό κρασί με μπαχαρικά).
Επίσης διοργανώνονται εκλογές για την επιλογή της Lucia που θα ηγηθεί στην μεγάλη παρέλαση στη Στοκχόλμη.
Το έθιμο του Xριστουγεννιάτικου δέντρου, ήρθε στην Σουηδία από την Γερμανία, ήδη, από τα 1700, αλλά γενικεύτηκε σε όλη την χώρα τον τελευταίο αιώνα. Πάντως, σήμερα σε όλα τα νοικοκυριά στολίζεται δέντρο.
Το αποκορύφωμα των εορτασμών είναι και στην Σουηδία, η παραμονή των Χριστουγέννων.Το Xριστουγεννιάτικο τραπέζι απαρτίζουν παραδοσιακά πιάτα όπως χοιρομέρι, ζελέ από γουρουνοπόδαρα, lutfisk και χυλός ρυζιού. Το lutfisk (λιαστός μπακαλιάρος που σερβίρεται σε κρεμώδη σάλτσα) αποτελεί κατά πάσα πιθανότητα κατάλοιπο της νηστείας πριν από τη Μεταρρύθμιση.
Επίσης, ενδιαφέρον είναι το έθιμο του doppa i grytan (βούτηγμα στην κατσαρόλα), κατά το οποίο όλα τα μέλη της οικογένειας βουτάνε μαύρο ψωμί σε μια κατσαρόλα με ζουμί από χοιρινό, λουκάνικο και μοσχάρι. Σε συμβολικό επίπεδο πρόκειται για τον αναλογισμό -μέσα στην αφθονία- όσων βρίσκονται σε ανάγκη και πεινάνε.
Μετά το φαγητό, όλοι συγκεντρώνονται γύρω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο για να ανοίξουν τα δώρα τους. Τα δώρα τα φέρνει ο Jultomten, ένα ξωτικό που μένει στη σοφίτα, αν υπάρχει, και είναι ανάλογο του Nisse της Δανίας. Ο Jultomten προστατεύει την οικογένεια και το βιός της. Σήμερα, σε πολλά νοικοκυριά κάποιος μεταμφιεσμένος σε ξωτικό επισκέπτεται το σπίτι φορτωμένος με ένα πελώριο σάκο γεμάτο δώρα.
Παραδοσιακά, οι Σουηδοί μένουν στην εκκλησία μέχρι τα ξημερώματα των Χριστουγέννων, ενώ παλιότερα ήταν έθιμο ο αγώνας δρόμου προς ή από την εκκλησία και ο νικητής θεωρούνταν ο τυχερός της χρονιάς…
Οι γιορτές στην Σουηδία λήγουν επίσημα στις 13 Ιανουαρίου. Ο λόγος είναι ότι όταν βασιλιάς της χώρας ήταν ο Κνούτος, περίπου πριν από 1000 χρόνια, αποφάσισε πως ο εορτασμός των Χριστουγέννων πρέπει να κρατάει 20 ημέρες αντί για 12!!!
Τσεχία
Στην Τσεχία η 4η Δεκεμβρίου, ημέρα της εορτής της Αγίας Βαρβάρας είναι αφιερωμένη στη μάρτυρα της περιόδου των πρώτων διωγμών των Χριστιανών. Από άκρη σε άκρη της Χώρας κόβονται κλαδιά κερασιάς και διατηρούνται στο νερό. Εάν έχουν ανθίσει μέχρι τα Χριστούγεννα φέρνουν καλή τύχη και πιθανόν ευνοϊκές προοπτικές για γάμο μέσα στην επόμενη χρονιά.
Τα κλαδιά της κερασιάς μαζί με μικρά φυτά Αλεξανδριανών και άλλα γιορτινά στολίδια τοποθετούνται μέσα σε ψάθινα καλάθια, συνθέτοντας δημιουργίες παραδοσιακού και μοντέρνου στυλ που κοσμούν το γιορτινό τραπέζι!
Φινλανδία
Στη Φινλανδία η 24η Δεκεμβρίου είναι η σημαντικότερη ημέρα της περιόδου των Χριστουγέννων. Οι εορτασμοί αρχίζουν το μεσημέρι, οπότε σύμφωνα με τη μεσαιωνική παράδοση η ειρήνη των Χριστουγέννων καλείται να ξεπροβάλει με κάθε επισημότητα στη πόλη «Turku» της Φινλανδίας.
Τα κεριά και τα εποχικά φυτά διακόσμησης όπως το “αλεξανδριανό” δημιουργούν τη κατάλληλη ατμόσφαιρα για τον εορτασμό των Χριστουγέννων σε οικογενειακό πάντα περιβάλλον.
Παραδοσιακά η μέρα αυτή είναι αφιερωμένη στη μνήμη των νεκρών και μια επίσκεψη στο νεκροταφείο την παραμονή των Χριστουγέννων αποτελεί πατροπαράδοτο έθιμο. Κατά τη διάρκεια εκείνης της νύχτας τα καλυμμένα από χιόνι νεκροταφεία μετατρέπονται σε εντυπωσιακές φωτεινές θάλασσες από κεριά.
Από Βικιπαιδεια
Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, η κοινωνική συνοχή, η γενναιοδωρία, η διαφάνεια, το προσδόκιμο ζωής και η ελευθερία της επιλογής, αναδεικνύουν την καλύτερη χώρα του κόσμου για να ζήσει κανείς.
Η λίστα των 10 καλύτερων πόλεων για να ζει κανείς, δημοσιοποιείται από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και βασίζεται σε μια έκθεση που μετρά το Δείκτη Παγκόσμιας Ευτυχίας.
Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, η κοινωνική συνοχή, η γενναιοδωρία, η διαφάνεια, το προσδόκιμο ζωής και η ελευθερία της επιλογής, είναι οι μεταβλητές που λαμβάνονται υπόψη και ερευνήθηκαν στους πληθυσμούς 150 χωρών ώστε να οδηγήσουν στην ανακήρυξη της ευτυχέστερης χώρας του κόσμου για το 2014.
Οι λαοί που βιώνουν συναισθηματική ευτυχία, νιώθουν ικανοποίηση από τις ζωές τους και είναι κομμάτι χαρούμενων κοινοτήτων, έχουν περισσότερες πιθανότητες, στο παρόν και στο μέλλον, να είναι περισσότερο υγιείς, πιο παραγωγικοί και κοινωνικά δικτυωμένοι. Εαν μάλιστα αυτοί οι δείκτες διέπουν τις οικογένειες, τα εργασιακά περιβάλλοντα και τις επιμέρους κοινότητες, τότε επωφελείται ολόκληρη η κοινωνία από αυτό το συναίσθημα.
Εν ολίγοις, όταν οι κάτοικοι μιας χώρας/ πόλης είναι ευτυχισμένοι, τότε όλα είναι πιο εύκολα για όλους.
Ο Δείκτης Ευτυχίας, είναι κλίμακας από το 0 έως το 10 και ακόμα και οι κορυφαίες χώρες της λίστας, δεν φτάνουν το 10, ενώ οι περισσότερες «πιάνουν» τα 7/10.
Σύμφωνα με τον ΟΗΕ λοιπόν, οι 10 καλύτερες χώρες του κόσμου για να ζήσει κανείς είναι οι εξής:
#10: Αυστραλία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,350
Αυτό που αναδεικνύει την Αυστραλία σε μια από τις ευτυχέστερες χώρες του κόσμου, είναι η διάθεση και η προσφορά των ίδιων των Αυστραλών να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον, σε περίπτωση που παρίσταται ανάγκη. Εκτός αυτού, το κατα κεφαλήν ΑΕΠ, το μεγάλο προσδόκιμο ζωής και το ανεπτυγμένο επίπεδο εκπαίδευσης, είναι παράγοντες που θέτουν την Αυστραλία στο top 10 της λίστας.
#9 : Ισλανδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,355
Ο εγγράμματος πληθυσμός της Ισλανδίας, φτάνει το 99.9%, ενώ σύμφωνα με τη λίστα του Forbes με τις πιο καθαρές χώρες του κόσμου, η Ισλανδία βρίσκεται στην πρώτη θέση.
Η Ισλανδία δεν έχει στρατό και το ποσοστό εγκληματικότητας βρίσκεται κοντά στο μηδέν, γι’ αυτό και οι τράπεζες δεν έχουν καν φρουρούς ασφαλείας. Οι έγκυες έχουν δικαιώμα 9μηνης αδείας μετ’ αποδοχών, η οποία μπορεί να μοιραστεί μεταξύ του πατέρα και της μητέρας. Οι Ισλανδοί αναπνέουν τον πιο καθαρό αέρα, ενώ ο βασικός λόγος που η Ισλανδία είναι από τις πιο ευτυχείς χώρες του κόσμου, είναι οι προσωπικές πεποιθήσεις για την επίτευξη της ευτυχίας που χαρακτηρίζουν κάθε Ισλανδό ανεξαιρέτως.
#8 : Αυστρία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,369
Ολόκληρη η Αυστρία έχει κάθε λόγο να είναι περήφανη για το ιστορικό, οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό της κέντρο που δεν είναι άλλο από τη Βιέννη. Έχει το μεγαλύτερο κατα κεφαλήν ΑΕΠ από όλες τις χώρες του κόσμου, ενώ η επίδραση της οικονομικής κρίσης σε αυτήν, έφτασε μόλις το 0,1%.
Η «πόλη της Μουσικής» όπως λέγεται η Βιέννη, το 2010, ήταν ο παραλήπτης βραβείου αστικού σχεδιασμού, από τα Ηνωμένα Έθνη, καθώς μέσω ενός μεγαλειώδους έργου αναπαλαιώθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα 5.000 κτήρια στην πόλη.
Την Βιέννη επισκέπτονται γύρω στα 5.000.000 τουριστών κάθε χρόνο, ενώ το 90% των Αυστριακών δηλώνουν ικανοποιημένοι από τις εγκαταστάσεις στέγασης της χώρας τους.
Τέλος, η Αυστρία έχει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα, προσφέροντας τη δυνατότητα ανώτατης εκπαίδευσης σε όλους τους πολίτες της.
#7 : Φινλανδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,389
Για το περιοδικό Forbes, η Φινλανδία είναι μια από τις 10 ιδανικότερες χώρες του κόσμου για να ξεκινήσει κανείς μια επιχείρηση, αν και αυτό το χαρακτηριστικό της είναι ομολογουμένως το λιγότερο εντυπωσιακό.
Η χώρα παρέχει στους πολίτες υψηλού επιπέδου εκπαίδευση, ενώ το ποσοστό αλφαβητισμού της Φινλανδίας αγγίζει το 100%.
Στους Φινλανδούς αρέσει η φύση, γι’ αυτό και 80% αυτών έχουν τουλάχιστον ένα εξοχικό σε μια λίμνη.
Πρόκειται για το έθνος με το χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας στα βρέφη και αυτό με το πιο συνεπές συγκοινωνιακό δίκτυο.
Εν ολίγοις, οι Φινλανδοί διάγουν μια υψηλής ποιότητας ζωή, με ισορροπία μεταξύ δουλειάς και προσωπικού χρόνου, πολύ χαμηλά επίπεδα διαφθοράς και ευρεία πρόσβαση σε ένα από τα καλύτερα συστήματα υγείας της Ευρώπης.
#6: Καναδάς
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,477
Η υψηλή ικανοποίηση από τη ζωή, τα πολύ χαμηλά ποσοστά δολοφονιών και η αποδοχή της διαφορετικότητας, είναι μερικοί από τους βασικούς λόγους που κάνουν τον Καναδά μια από τις ιδανικότερες πόλεις για να ζει κανείς.
Ο Καναδάς ανήκει -εκτός των άλλων- σε μία από τις 5 καλύτερες χώρες του κόσμου για να γεράσει κανεις, εξαιτίας του συνταξιοδοτικού και του συστήματος υγείας του.
Τα παιδιά των Καναδών κερδίζουν τα διπλάσια από όσα κέρδιζαν οι γονείς τους, ενώ εδώ η οικονομική ανέλιξη είναι κάτι απόλυτα αναμενόμενο και όσοι γεννιούνται φτωχοί, σπάνια πεθαίνουν φτωχοί.
Οι Καναδοί, των οποίων η ειλικρινής ευγένεια συχνά γίνεται αντικείμενο χλεύης, απολαμβάνουν υψηλά ποσοστά ικανοποίησης από τη ζωή τους, ενώ ζουν στην 8η πιο ειρηνική χώρα του κόσμου. Είναι πρώτοι στις ιατρικές ανακαλύψεις, τη διαστημική επιστήμη και την τεχνολογία, ενώ κάθε χρόνο πραγματοποιούν υπερατλαντικά ταξίδια αξίας άνω των 10 εκατομμυρίων, κάτι που δηλώνει ευθέως την πολυτελή ζωή και την οικονομική τους ευχέρεια.
#5: Σουηδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,480
Το σουηδικό σύστημα προσφέρει στους νέους γονείς 16 μήνες άδεια για κάθε παιδί, ενώ τους πληρώνει το 80% το μισθού τους, γι’ αυτό και η Σουηδία θεωρείται η καλύτερη για να μεγαλώσει κανείς τα παιδιά του, αφού κάθε άτομο έχει την ευκαιρία να περάσει από την αρχή πολύ χρόνο μαζί με τα παιδιά του.
Στη χώρα αυτή, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση είναι δωρεάν και παρά το πολύ κρύο, οι κάτοικοι πηγαίνουν βόλτες, μόνοι ή με τα μωρά τους, κάνουν σκι και τρέξιμο. Επίσης η Σουηδία είναι και η χώρα με ένα συγκοινωνιακό δίκτυο που σε πάει σε κάθε γωνιά της επικράτειάς της.
Τέλος, έχει ένα ισχυρό ανεξάρτητο δίκτυο μέσων μαζικής ενημέρωσης, στο οποίο οφείλεται και ένα από τα πιο διαφανή πολιτικά συστήματα.
#4: Ολλανδία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,512
Η Ολλανδία είναι η 6η χώρα με τα χαμηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας στον κόσμο, ενώ το 91% των κατοίκων της, ισχυρίζεται πως διάγει μια χαρούμενη και ικανοποιητική ζωή. Έχει τις περισσότερες συνδέσεις Ιnternet στον κόσμο και είναι πιθανότητα η πιο φιλική προς τους σκύλους χώρα, αφού οι τετράποδοι Ολλανδοί έχουν πρόσβαση σε καφετέριες, bars και στα περισσότερα δημόσια μέρη.
#3: Ελβετία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,650
Η Ελβετία προσφέρει στους κατοίκους της υψηλή ποιότητα ζωής, το αίσθημα της εμπιστοσύνης και της ασφάλειας και τη δυνατότητα του πλούτου και της υγείας, ακόμα και σε εκείνους που ζουν στο πιο απομονωμένο μέρος της χώρας.
Είναι φημισμένη για την ηρεμία, την ασφάλεια, τη συνέπεια και την φερεγγυότητά της σαν χώρα και αυτοί είναι οι λόγοι που έδωσαν την ευκαιρία στους κατοίκους να δομήσουν μια άκρως εξελιγμένη τεχνολογικά χώρα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Ο λαός της Ελβετίας είναι αποδέκτης πολλών διεθνών βραβείων κάθε χρόνο, περισσότερων από κάθε άλλη χώρα.
#2: Νορβηγία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,655
Το σοσιαλιστικό σύστημα της Νορβηγίας καταφέρνει να παρέχει στους πολίτες της εξαιρετικό συγκοινωνικό δίκτυο και την ευκαιρία να απολαμβάνουν προϊόντα πολυτελείας και όλοι ανεξαιρέτως να ζουν σε αξιοπρεπή σπίτια. Οι Νορβηγοί επίσης, ξέρουν να διασκεδάζουν όσο κανείς άλλος στον κόσμο, έχουν την αίσθηση του ωραίου στυλ, ενώ κατά γενική ομολογία είναι όμορφος λαός. Είναι κατα βάση υγιείς, τρώνε σωστά, πίνουν καθαρό νερό και αναπνεύουν φρέσκο αέρα.
#1: Δανία
Μέσος όρος ευτυχίας: 7,693
Στην κορυφή της λίστας βρίσκεται η Δανία και δεν είναι παράταιρο που η χώρα με τα μηδενικά ποσοστά εγκληματικότητας και την παντελώς απούσα διαφθορά στην πολιτική, θεωρείται η καλύτερη χώρα για να ζει κανείς.
Κάθε οικογένεια δικαιούται 52 εβδομάδες γονεϊκής άδειας μετ’ αποδοχών, ενώ η παιδική αλλά και ενήλικη υγειονομική περίθαλψη, είναι δωρεάν για όλους τους Δανούς και ένα από τα βασικά δικαιώματά τους.
Το 50% των Δανών συνεισφέρουν οι ίδιοι στον πλούτο της χώρα τους, χρησιμοποιώντας ποδήλατο για τις μεταφορές τους, ωφελώντας την πατρίδα τους με λιγότερη μόλυνση, λιγότερα ατυχήματα, λιγότερη ηχορύπανση και την έλαχιστη φθορά των υποδομών.
socialtag
Μια πόλη με 40 βιβλιοπωλεία και 500.000 επισκέπτες το χρόνο
Η πόλη Hay-on-Wye, είναι το όνειρο του κάθε βιβλιοφάγου, που ψάχνει τα κατάλληλα βιβλία και σπάνιους τίτλους. Βρίσκεται στην Ουαλία, κοντά στον ποταμό Wye και ονομάζεται «Η πόλη των βιβλίων». Σήμερα αποτελεί την μεγαλύτερη στον κόσμο, αγορά μεταχειρισμένου βιβλίου και προσελκύει 500.000 επισκέπτες κάθε χρόνο.
Περισσότερα από σαράντα βιβλιοπωλεία, ανώνυμα ή επώνυμα. Υπαίθρια μαγαζιά και κιόσκια. Ξύλινα ράφια και περίεργες κατασκευές, φιλοξενούν χιλιάδες τίτλους βιβλίων από «δεύτερο χέρι».
Όλα ξεκίνησαν το 1961, όταν ο Richard Booth, κάτοικος της πόλης και λάτρης του βιβλίου, άνοιξε το πρώτο μαγαζί, σε ένα παλιό πυροσβεστικό σταθμό, αφού πρώτα ταξίδεψε στην Αμερική και μετέφερε με κοντέινερ χιλιάδες βιβλία από τις βιβλιοθήκες που είχαν κλείσει.
Με το πέρασμα του χρόνου και οι άλλοι κάτοικοι άνοιξαν τα δικά τους μαγαζάκια, βρίσκοντας συχνά, πολύ πρωτότυπους τρόπους για να προσελκύσουν τους αγοραστές. Τα τοποθέτησαν σε ράφια, πάνω σε τοίχους και σε αυτοσχέδιες κατασκευές. Σε περισσότερα δεν υπάρχουν πωλητές, απλά γραμματοκιβώτια με επιγραφή «πληρώστε εδώ».
Ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει τον περίπατο του στους δρόμους της πόλης, κάνοντας πολλές στάσεις στις υπαίθριες βιβλιοθήκες, που υπάρχουν παντού και να ανακαλύψει πραγματικά λογοτεχνικά διαμάντια.
Η πόλη επίσης φιλοξενεί, το φεστιβάλ βιβλίου που προσελκύει 80.000 συγγραφείς, εκδότες και λάτρεις του βιβλίου από όλο το κόσμο, κάθε χρόνο στο τέλος του Μάιου.
1 – Η Γή είναι η μητέρα μας.
2 – Να τιμάς όλες σου τις σχέσεις.
3 – Όλη η ζωή είναι ιερή. Σεβάσου όλα τα πλάσματα.
4 – Άνοιξε την Καρδιά σου και την Ψυχή σου.
5 – Πάρε από τη Γή μόνο ότι χρειάζεσαι και τίποτα παραπάνω.
6 – Κάνε ότι χρειάζεται να γίνει για το καλό όλων.
7 – Έχε πάντα ευγνομωσύνη στο Μεγάλο Πνεύμα.
8 – Να λες την αλήθεια αλλά μόνο για το καλό των άλλων.
9 – Ακολούθησε το ρυθμό της ζωής.
10 – Απόλαυσε το ταξίδι της ζωής … αλλά μην αφήνεις ίχνη.
Η πρώτη δεκάδα περιλαμβάνει μόνο αμερικανικά και βρετανικά πανεπιστήμια. Καλύτερο στον κόσμο -για τέταρτη συνεχή χρονιά- αναδεικνύεται το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech) και ακολουθούν κατά σειρά τα πανεπιστήμια Χάρβαρντ, Οξφόρδης, Στάνφορντ, Κέμπριτζ, ΜΙΤ, Πρίνστον, Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ, Imperial Λονδίνου, Γιέηλ και Σικάγο.
Το καλύτερο ευρωπαϊκό (με βρετανικό) πανεπιστήμιο είναι το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Ζυρίχης (γνωστό ως ΕΤΗ) στη θέση 13. Η Τουρκία αντιπροσωπεύεται με έξι πανεπιστήμια ανάμεσα στα 400 καλύτερα και το Ισραήλ με τρία, ενώ καμία γειτονική βαλκανική χώρα δεν έχει παρουσία. Από δυτικοευρωπαϊκής πλευράς στα 400 καλύτερα περιλαμβάνονται 45 βρετανικά, 28 γερμανικά, 17 ιταλικά, 13 ολλανδικά, 11 γαλλικά, δέκα σουηδικά και οκτώ ελβετικά.
Η Ασία συνεχίζει να κερδίζει έδαφος και έξι ασιατικά πανεπιστήμια (από Ιαπωνία, Σιγκαπούρη, Χονγκ Κονγκ, Κίνα και Ν. Κορέα) βρίσκονται στα κορυφαία 50 και 24 στα καλύτερα 200. Από την άλλη, η αναμφισβήτητη υπεροχή των ΗΠΑ σταδιακά μειώνεται, έστω και οριακά.
Η κατάταξη «Times Higher Education World University» δημοσιεύεται κάθε χρόνο και θεωρείται, μαζί με τις αντίστοιχες κατατάξεις της QS (World University Ranking) και της Σαγκάης (Academic Ranking of World Universities-ARWU), μία από αυτές με το μεγαλύτερο κύρος και διεθνή επιρροή.
Η κατάταξη βασίζεται σε τέσσερα βασικά κριτήρια, την ποιότητα διδασκαλίας, το επίπεδο έρευνας, την μεταφορά γνώσης εκτός πανεπιστημίου και το βαθμό διεθνοποίησης των σπουδών.
Υπενθυμίζεται ότι, στην κατάταξη της QS που δόθηκε στη δημοσιότητα προ εβδομάδων, πρώτο ελληνικό ΑΕΙ για το 2014 κατατάχθηκε διεθνώς το ΕΜΠ (στις θέσεις 441 – 450) και δεύτερο το Πανεπιστήμιο Κρήτης (στις θέσεις 451 – 460).
Στην κινεζική κατάταξη ARWU για το 2013 δύο ελληνικά πανεπιστήμια, της Θεσσαλονίκης και των Αθηνών, ήσαν ανάμεσα στα 500 καλύτερα (στις θέσεις 301 – 400).
Από ΤΟ ΕΘΝΟΣ
Από τις 7.000 διαφορετικές γλώσσες που έχουν αναγνωριστεί σε όλο τον πλανήτη, πολλές κινδυνεύουν να χαθούν για πάντα λόγω της οικονομικής ανάπτυξης, υποστηρίζει διεθνής ομάδα ερευνητών. Εν μέσω της παγκοσμιοποίησης, μια γλώσσα εκτιμάται ότι εξαφανίζεται κάθε δύο εβδομάδες. Ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν για μειονοτικές γλώσσες όπως η έγιακ στην Αλάσκα, της οποίας ο τελευταίος ομιλητής πέθανε το 2008, ή τα ουμπίκ στην Τουρκία, που εξαφανίστηκαν οριστικά το 1992, λέει η Τατσούγια Αμάνο του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, πρώτη συγγραφέας της δημοσίευσης στην επιθεώρηση «Proceedings of the Royal Society B». Η Αμάνο είναι ζωολόγος που μελετά την εξαφάνιση ειδών σε παγκόσμιο επίπεδο, και είχε την περιέργεια να μάθει αν οι μεθοδολογίες που χρησιμοποιεί στο ερευνητικό πεδίο της μπορούν να εφαρμοστούν και στη γλωσσολογία.
Η ομάδα της Αμάνο αξιοποίησε δεδομένα από το Ethnologue, την πληρέστερη βάση δεδομένων για τις αναγνωρισμένες γλώσσες όλου του κόσμου, και εξέτασε πιθανούς συσχετισμούς ανάμεσα στην απώλεια γλωσσών και διάφορους παράγοντες όπως η γεωγραφία κάθε περιοχής και το ακαθάριστο εθνικό προϊόν κάθε χώρας. Από όλες τις παραμέτρους που εξετάστηκαν, η οικονομική ανάπτυξη παρουσίαζε τη στενότερη σχέση με την απώλεια γλωσσών. Το φαινόμενο αφορά όλο τον κόσμο, φαίνεται όμως ότι είναι εντονότερο στη Βόρεια Αμερική, την Αυστραλία και ορισμένες αναπτυσσόμενες περιοχές όπως η περιοχή των Ιμαλαΐων.
Η μελέτη δεν εξέτασε το μηχανισμό μέσω του οποίου η ανάπτυξη επηρεάζει την πολυφωνία, ωστόσο η Δρ Αμάνο έχει μια ιδέα για το τι μπορεί να συμβαίνει: «Καθώς οι οικονομίες αναπτύσσονται, η πολιτική και εκπαιδευτική σφαίρα συχνά καταλήγουν να κυριαρχούνται από μία μόνο γλώσσα. Οι άνθρωποι αναγκάζονται να υιοθετήσουν την κυρίαρχη γλώσσα, αλλιώς κινδυνεύουν να μείνουν στο περιθώριο από οικονομική και πολιτική άποψη». Για παράδειγμα, οικονομικοί λόγοι ανάγκασαν τους ιθαγενείς της Αμερικής να εγκαταλείψουν τις μητρικές τους γλώσσες για χάρη των αγγλικών, ενώ για τον ίδιο λόγο εκατομμύρια Κινέζοι αναγκάστηκαν να υιοθετήσουν τη διάλεκτο των μανδαρίνων. Πολλές ακόμα γλώσσες είναι αναπόφευκτο να εξαφανιστούν, σύμφωνα όμως με τη Δρ Αμάνο υπάρχει δυνατότητα παρέμβασης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι επιτυχημένες προσπάθειες της Βρετανίας να διατηρήσει τη γλώσσα της Ουαλίας.
Από ΤΟ ΒΗΜΑ
