Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω : old Athens
| AΠΟ ΤΗΝ GEORGIA
Μια μεγάλη παγκόσμια καμπάνια ξεκινάει ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων με το σύνθημα «τα μνημεία δεν έχουν φωνή, εσύ έχεις»… |
||
Για τις ανάγκες της καμπάνιας επιστρατεύτηκαν, τρία σημαντικά έργα που θα κάνουν το γύρο του κόσμου σε αφίσες: το «διάσημο αγόρι της αρχαιότητας», ο περίφημος «Παις του Μαραθώνα», στην αγγλόφωνη εκδοχή, η θεά Δήμητρα, έργο του λαϊκού ζωγράφου Θεόφιλου, στην ισπανόφωνη εκδοχή και μορφές Αγίων από βυζαντινό ψηφιδωτό από το καθολικό της Μονής του Οσίου Λουκά. Η καμπάνια θα γίνει μέσω facebook: http://www.facebook.com/AssociationOfGreekArchaeologistsAgainstImfCuts και αφορά την υπεράσπιση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς από τις περικοπές που επιβάλλει η τρόικα. Στα τέλη Φεβρουαρίου εξάλλου, με αφορμή τη ληστεία στο Μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας πραγματοποιήθηκε συνέντευξη τύπου προς τα ΜΜΕ από την πρόεδρο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων Δ. Κουτσούμπα στο Συνεδριακό και Εκθεσιακό Κέντρο ΣΠΑΠ Ολυμπίας. Την κύρια τοποθέτηση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων για τα θέματα της φύλαξης των μουσείων και αρχαιολογικών χώρων έκανε η Δ. Κουτσούμπα, ενώ για επιμέρους ζητήματα τοποθετήθηκαν οι εκπρόσωποι της Τοπικής Επιτροπής Δυτικής Ελλάδος του Σ.Ε.Α. Κ. Αντωνόπουλος (Ζ ΕΠΚΑ) και Β. Αργυρόπουλος (ΣΤ ΕΠΚΑ). Τα κύρια σημεία από την τοποθέτηση της προέδρου που έχουν άμεση σχέση με την προστασία πολιτιστικής μας κληρονομιάς και των μνημείων ήταν τα εξής: Έγινε αναφορά στην ένοπλη ληστεία του Μουσείου της Ολυμπίας η οποία πρέπει να μας προβληματίσει όλου – Να προβληματίσει την πολιτική ηγεσία του ΥΠΠΟΤ, που παρά τις έγκαιρες προειδοποιήσεις από τον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων και όλα τα σωματεία του ΥΠΠΟΤ, δεν αντιμετώπισε την υποστελέχωση και την υποχρηματοδότηση των υπηρεσιών πολιτισμού, αλλά τις άφησε λαβωμένες από τις οριζόντιες πολιτικές περικοπών στο χώρο του δημοσίου.
– Να προβληματίσει τους εργαζόμενους στον πολιτισμό, αφού πάνω τους πέφτει το χρέος να προστατεύσουν την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία. – Να προβληματίσει το σύνολο της κοινωνίας, καθώς η πολιτιστική κληρονομιά αποτελεί κοινή περιουσία όλων μας, όλου του ελληνικού λαού, και ως τέτοια πρέπει να προστατεύεται. Όλο το κείμενο της καμπάνιας του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων για την προστασία των μνημείων: Προστατέψτε την πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας από τις περικοπές του ΔΝΤ Διεθνής Καμπάνια του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγωn Αν τα μνημεία είχαν φωνή, θα διηγούνταν… Θα περιέγραφαν όσα έχουν συμβεί στην Ελλάδα τα δύο τελευταία χρόνια, όπου με πρόσχημα την παγκόσμια οικονομική κρίση και με Δούρειο Ίππο το ΔΝΤ, ένα αυστηρό πακέτο λιτότητας √ διαλύει την κοινωνική συνοχή και το κράτος δικαίου, √ στραγγαλίζει την αξιοπρέπεια της Χώρας και την ίδια τη Δημοκρατία, √ απειλεί το φυσικό και πολιτιστικό περιβάλλον, ανεκτίμητη περιουσία του ελληνικού λαού, καθώς: ● σημαντικά μνημεία της κοινής ευρωπαϊκής και παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς κινδυνεύουν να καταρρεύσουν αβοήθητα, ● οι λαθρανασκαφές και η κλοπή αρχαιοτήτων αυξάνονται επικίνδυνα, ● η επιστημονική έρευνα υποχρηματοδοτείται, ● η μνημειακή κληρονομιά αντιμετωπίζεται με εχθρότητα, ως εμπόδιο στις «επενδύσεις», ● οι αρχαιολόγοι απειλούνται με απόλυση. Τα μνημεία δεν έχουν φωνή, έχουν εμάς. Εμείς οι 950 Έλληνες αρχαιολόγοι δημόσιοι υπάλληλοι του Υπουργείου Πολιτισμού, αντιστεκόμαστε στο αδιέξοδο, στο οποίο βυθίζει τη χώρα μας και την πολιτιστική κληρονομιά το ΔΝΤ και η Τρόικα. Δεν είμαστε υπεράριθμοι, ούτε πληρωθήκαμε ποτέ με μεγάλους μισθούς. Υπηρετούμε τον πολιτισμό και τα μνημεία σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, αντιμετωπίζοντας την έλλειψη προσωπικού και χρηματοδότησης με πολλή προσωπική δουλειά και μεράκι, με αφοσίωση στην επιστημονική γνώση και πίστη στον κοινωνικό ρόλο του πολιτισμού. Το επιστημονικό μας έργο είναι γνωστό διεθνώς: ανασκαφές και αναστηλώσεις μνημείων, οργάνωση μουσείων που δε φιλοξενούν κλεμμένες αρχαιότητες αλλά ευρήματα με τεκμηριωμένη προέλευση, εκπαιδευτικά προγράμματα, σύζευξη της αρχαίας τέχνης με τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. Η Αρχαιολογική Υπηρεσία δε λειτούργησε ποτέ με σπατάλες, πολυτέλειες ή μίζες, που χαρακτηρίζουν το ίδιο πολιτικό σύστημα, που σήμερα υπόσχεται ότι θα «σώσει» τη Χώρα. Εμείς που διδασκόμαστε και διδάσκουμε την άμεση δημοκρατία γνωρίζουμε σε τι είδους καθεστώτα οδηγεί ο στραγγαλισμός της. Προσπαθούμε να διατηρούμε ζωντανή την ιστορική μνήμη, γιατί γνωρίζουμε ότι λαός χωρίς μνήμη είναι λαός καταδικασμένος να κάνει τα ίδια λάθη.
Τα μνημεία δεν έχουν φωνή. Εσύ έχεις! Κάνουμε έκκληση στους συναδέλφους μας σε όλες τις χώρες, στους διανοούμενους, στους πολίτες των χωρών της Ευρώπης και όλου του κόσμου που συμπαραστέκονται στον ελληνικό λαό, να υπερασπιστούν την πολιτιστική κληρονομιά και την ιστορική μνήμη. Η μοίρα των λαών της Ευρώπης είναι κοινή. Η πολιτική των πακέτων λιτότητας και του αυταρχισμού, που διαλύει την Ελλάδα και τα μνημεία της, επιβάλλεται σταδιακά σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.
Ο πολιτισμός είναι ο κοινός μας τόπος και ο κοινός μας προορισμός.Αντισταθείτε! Υπερασπιστείτε την πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας και τη δημοκρατία. ΕΥΡΩΠΗ χωρίς μνήμη, ΕΥΡΩΠΗ χωρίς μέλλον Την Τετάρτη 14.03.2012 στη 1.30 μ.μ. θα πραγματοποιηθεί συνέντευξη τύπουτου Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων (ΣΕΑ)με θέμα την παρουσίαση της διεθνούς καμπάνιας του ΣΕΑ για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδαςστο κτίριο του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων,Ερμού 136, Θησείο. Τηλ. Επικοινωνίας:2103252214, 6978863541, 6937075765 Από ΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ on line |
||
Η μπαλάντα του αβέβαιου εραστή.
Για το βιβλίο, εκτός από τους συγγραφείς, θα μιλήσει
βιβλιοπωλείο πορθμός, Κακαρά 12, Χαλκίδα, τηλ.: 22210 62626
και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.
στο ευτελές, ολιγόζωο πολίτευμα των, προς στιγμήν, επιζώντων. Και πως η τέχνητελικά γίνεται από τους νεκρούς για τους νεκρούς (οποτεδήποτε εκείνοι αναλάβουν τις υποχρεώσεις αυτής της τελευταίας τους και διαρκούς ιδιότητας).
ΜΑΝΟΣ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΕΡΑ
Σεισμός… γενικής καθαριότητας στο σπίτι,
σκούπισμα και του παραμικρότερου κόκκου
σκόνης, απομάκρυνση και του τελευταίου
ψίχουλου ψωμιού που έχει παρασκευαστεί με
προζύμι. Αυτά είναι κάποια από τα έθιμα που
επικρατούν σχετικά με την ανοιξιάτικη
λάτρα του σπιτιού σε διάφορες χώρες του
κόσμου.
Ταρακουνώντας το σπίτι για την
Πρωτοχρονιά…
Την ίδια ώρα που η δυτική νοικοκυρά, μόλις
μπει η άνοιξη, σκέπτεται αλλαγές στα
υφάσματα επίπλωσης και τη διακόσμηση του
σπιτιού, η Ιρανή πριν από την πρώτη ημέρα
της άνοιξης καθαρίζει και γυαλίζει την
κατοικία της από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι,
για να υποδεχθεί με συμβολικό εξαγνισμό τη
νέα χρονιά. Σύμφωνα με την περσική παράδοση,
την οποία ακολουθούν επίσης πολλοί Κούρδοι,
Αφγανοί, Τατζίκοι, Τούρκοι και Ιρακινοί, το
νέο έτος (Nowruz) ξεκινάει την άνοιξη (20
Μαρτίου). Το έθιμο απαιτεί προετοιμασία για
την Πρωτοχρονιά «ταρακουνώντας το σπίτι»,
όπως ακριβώς ονομάζεται η ετήσια τελετή της
σχολαστικής περιποίησης της κατοικίας (Khaneh
Takani).
Για καλή τύχη
Παρόμοια πράττουν και οι Κινέζοι, οι οποίοι
θεωρούν τη συσσωρευμένη σκόνη ως
στασιμότητα της ενέργειας και εμπόδιο για
μια καλή τύχη. Γι’ αυτό σπεύδουν να
γιορτάσουν το δικό τους Φεστιβάλ της
Άνοιξης καθαρίζοντας το σπίτι τους σπιθαμή
προς σπιθαμή, προκειμένου να φυσήξει άνεμος
ανανέωσης, καλοτυχίας και υγείας στη ζωή
τους. Ξεκινώντας από νωρίς το πρωί πετούν
όλα τα έπιπλα έξω από το σπίτι για να
βεβαιωθούν ότι κάθε γωνιά του θα καθαριστεί
επιμελώς.
Για υλικό και πνευματικό καθαρισμό
Για τους Εβραίους το έθιμο της ανοιξιάτικης
καθαριότητας του σπιτιού πριν από το
εβραϊκό Πάσχα πηγάζει από τα βιβλικά
χρόνια. Σχετίζεται με την οκταήμερη
απαγόρευση κάθε είδους μη άζυμου άρτου, η
οποία έχει καθιερωθεί εις ανάμνηση της
Εξόδου των Εβραίων από την Αίγυπτο. Το σπίτι
πρέπει να ερευνηθεί εξονυχιστικά (ακόμα και
με κερί, λέει η παράδοση) και να απαλλαχτεί
από κάθε ίχνος ψίχουλου φτιαγμένου με
προζύμι, ενώ επ’ ευκαιρία πλένεται
συστηματικά. Η πτυχή αυτής της εντολής της
ιουδαϊκής θρησκείας δεν είναι ωστόσο η πιο
σημαντική, όπως αναφέρεται. Μεγαλύτερη
σημασία έχει ο καθαρισμός από τα
«πνευματικά ψίχουλα», δηλαδή τις αμαρτίες.
Έφυγε ,ίσως η τελευταία θεματοφύλακας της παράδοσης , Δόμνα Σαμίου , στις 10.3.2012 σε ηλικία 84 ετών,αφήνοντας -σε χαλεπούς καιρούς- ένα τεράστιο και ανεκτίμητο “δώρο” : την αγάπη της και την αφοσίωσή της στην Ελληνική παράδοση .Στις ρίζες μας.Σε ευχαριστούμε Δόμνα .όλες οι γενιές ,σε ευχαριστούμε.
“Δούλεψα μόνο και μόνο για τα νέα παιδιά. Κακά τα ψέματα όμως, οι περισσότερες “προσωπικές προσεγγίσεις”, ηλεκτρικές, ηλεκτρονικές κλπ. που ακούω σήμερα είναι κατασκευές, δεν έχουν σχέση με την παράδοση. Ας τελειώσουμε λοιπόν αυτή την κουβέντα με μια προτροπή προς όλους τους “πειραματιζόμενους”: Αφήστε ήσυχο το δημοτικό τραγούδι, την εποχή που γραφόταν δεν υπήρχε καν ηλεκτρικό ρεύμα !”
“Οι νέοι πρέπει να γνωρίσουνε, να αγαπήσουνε, να τραγουδήσουνε ακόμα το δημοτικό τραγούδι στη μορφή που έφτασε σε μας από την παράδοση και τότε νομίζω ότι θα μπορέσουνε να καταλάβουνε τον πολιτισμό, την πνευματική αξία και την ηθική υπόσταση των ανθρώπων που το δημιούργησαν. Εγώ νομίζω ότι το πιο σπουδαίο πράγμα στο δημοτικό τραγούδι είναι αυτό το μάθημα ήθους που μας δίνει. Δηλαδή το δημοτικό τραγούδι μας μαθαίνει ότι τα τραγούδια γράφονται για να εκφραζόμαστε κι όχι για να κάνουμε επιτυχία, όχι δηλαδή να κάνουμε σουξέ.”
( αποσπάσματα από συνεντεύξεις της Δόμνας Σαμίου )
“Δεν είν’ αυγή να σηκωθώ να μην αναστενάξω,
έβγα ήλιε μου κι έλα μίλιε μου
να γείρω στο προσκέφαλο κι από καρδιάς να κλάψω,
έβγα να σε δω να παρηγορηθώ.
Στ’ Aλάτσατα ‘ναι ένα βουνό Kαρανταή το λένε,
έλα ταίρι μου και πιάσ’ το χέρι μου
που παν οι Aλατσατιανές και τον καημό τους λένε,
πάπια, χήνα μου νά ‘χεις το κρίμα μου.”
Βιογραφικό
Η Δόμνα Σαμίου γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1928 στην Καισαριανή της Αθήνας, και πέθανε στις 10 Μαρτίου 2012. Οι γονείς της ήταν πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, ζούσαν σε ένα χωριό έξω από τη Σμύρνη, το Μπαϊντίρι. H μητέρα της ήρθε με την καταστροφή στην Ελλάδα, ο πατέρας της τέσσερα χρόνια αργότερα, «γιατί έμεινε αιχμάλωτος εκεί». Από εκεί έχει τα πρώτα ακούσματα της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, όπως η ίδια ομολογεί σε συνέντευξή της. Έτσι μεγαλώνει και αγαπάει το Δημοτικό Τραγούδι.
Σε ηλικία 13 ετών έχει την πρώτη διδακτική επαφή με την μουσική. Πηγαίνει στο “Σύλλογο προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής“, όπου και μαθητεύει κοντά στον δημιουργό του Σίμωνα Καρρά. Εκεί παίρνει τα πρώτα μαθήματα Βυζαντινής μουσικής και της αποκαλύπτονται τα μυστικά του παραδοσιακού τραγουδιού. Παρακολουθεί παράλληλα νυχτερινό Γυμνάσιο.
Το 1954 αρχίζει μια μακρά σχέση με το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (Ε.Ι.Ρ.) που τερματίζεται το 1971. Παράλληλα συνεργάζεται με την Ελληνική Τηλεόραση (Ε.Ρ.Τ.) για μια σειρά μουσικών ντοκιμαντέρ με το τίτλο “Μουσικό Οδοιπορικό”. Αυτή η προεργασία θα την βοηθήσει να αποκτήσει ένα πλούσιο μουσικό υλικό, που αποδεικνύεται σημαντικό, με απώτερο στόχο την διαφύλαξη της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.
Το 1971, χρονιά ορόσημο για την μετέπειτα πορεία της, παρουσιάζεται δίπλα στον Διονύση Σαββόπουλο συνερμηνεύοντας παραδοσιακά τραγούδια επί σκηνής. Ήδη όμως το 1960 κυκλοφορούν δίσκοι της σε Ελλάδα, Γαλλία και Σουηδία, που σηματοδοτούν την απήχηση του έργου της στον κυρίως Ελληνισμό και στην Ελληνική Ομογένεια.
Αντιστρατευόμενη την εμπορική εκμετάλλευση και εκλαΐκευση της ελληνικής παράδοσης, αρχίζει να παρουσιάζει επί σειρά ετών την όσο πιο αυθεντική εκτέλεσή της. Έτσι κάνει αμέτρητες συναυλίες στις οποίες τραγουδά η ίδια, αλλά και παρουσιάζει αυθεντικούς καλλιτέχνες και δημιουργούς του δημοτικού τραγουδιού.
Το έργο της ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα και την ελληνική γλώσσα. Παρουσιάζεται σε πολλές χώρες της Ευρώπης, της αμερικανικής ηπείρου και σε πόλεις της Αυστραλίας, όπου και δίνει συναυλίες.
Για τα ελληνικά πράγματα :
- Το 1979, ο σκηνοθέτης του Εθνικού Θεάτρου, Αλέξης Σολωμός, της ανέθεσε τη μουσική επιμέλεια για τους Όρνιθες του Αριστοφάνη που παρουσιάστηκαν πρώτα στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου και στη συνέχεια στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού.
- Το 1993, ο Γιώργος Θεοδοσιάδης της ανέθεσε την επιμέλεια της “ζωντανής” μουσικής του Αγαπητικού της Βοσκοπούλας που ανέβασε το Εθνικό Θέατρο.
- Μεγάλη αναγνώριση της δίδεται από το Μέγαρο Μουσικής, όπου παραδίδει συναυλίες με Ακριτικά Τραγούδια (Μάιος 1995) και ελληνικά παραδοσιακά κάλαντα (Χριστούγεννα 1996), καθώς και το αφιέρωμα που της έκανε ο ίδιος φορέας τον Οκτώβριο του 1998 για τα 70 της χρόνια.
- Το 1981 δημιούργησε τον Καλλιτεχνικό Σύλλογο Δημοτικής Μουσικής “Δόμνα Σαμίου”, όπου και συνέχιζε μέχρι τέλους την ίδια ποιοτική και αξιόλογη δισκογραφική της παραγωγή.
- Παράλληλα, από το 1994 ως το 2001, παραδίδει μαθήματα δημοτικού τραγουδιού στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων.
- Της παραδίδεται, το 2006, το βραβείο Αρίων για την συνολική προσφορά της στην διάσωση του δημοτικού τραγουδιού.
Η Δόμνα Σαμίου συνέχιζε ως το θάνατό της την έρευνα και την καταγραφή της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.
Η εμπεριστατωμένη γνώση της πάνω στο αντικείμενο της δημοτικής παράδοσης του ελληνικού τραγουδιού, η πρωτοπορία της θεματολογίας της, η πολύχρονη πείρα της και η ακρίβεια στην απόδοση των λεκτικών ιδιομορφιών και του ύφους του τραγουδιού της κάθε περιοχής, την καθιστούν μοναδική στον τομέα της.
Η κηδεία της Δόμνας Σαμίου θα γίνει τη Τρίτη 13/03/12 στις 15.00 μμ , από το νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης
” Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού ”
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμερα οι αρχαίες κολόνες,χορδές μιας άρπας που αντηχούν
ακόμη…
Γαλήνη
-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ,χαμένη στου μυαλού
τ’αυλάκια.
τ΄όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
“τον έδεσαν χειροπόδαρα” μας λέει
“τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι”.
Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος
Γ.Σεφέρης / “Επί Ασπαλάθων..” / 31 του Μάρτη 1971
Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, ο ήλιος ανατέλλει ξανά στη χώρα των Inuit, μετά από 40 μέρες απόλυτης νύχτας. Αυτή είναι η μεγάλη τους γιορτή. Οι κινηματογραφιστές Glen Milner και Ben Hilton ήταν εκεί…Οι εικόνες είναι μοναδικές ..
“Νο matter how the weather is, we always have a will to live “
(κάντε κλικ πάνω για να δείτε το βίντεο )
lifo/2.2.12
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα αφήγησης, θα πραγματοποιηθεί στο Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης δραματοποιημένη ανάγνωση 17 λογοτεχνικών κειμένων που συνομιλούν με 13 έργα ζωγραφικής και κατασκευές παιδιών. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 20 Μαρτίου (ώρα 19.30), στο Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης (Κόδρου 9, Πλάκα).
Για περισσότερες πληροφορίες:
http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=RESOURCE&cresrc…
Από την Πύλη για την Ελληνική Γλώσσα
παγκόσμια ημέρα ποίησης
21 Μαρτίου 2012
όχι άλλη μια διαμαρτυρία,
αλλά
μια ΑΛΛΗ διαμαρτυρία
Εις σε προστρέχω Τέχνη της Ποιήσεως
Αν όχι τώρα πότε;
Επειδή μοιάζει ο χειμώνας να θέλει να εγκατασταθεί μόνιμα στις ζωές μας, αποτρέποντας τον ερχομό της άνοιξης.
Επειδή η απειλή μιας Έρημης Χώρας, γίνεται όλο και πιο πραγματική ως προοπτική μέλλοντος για τον τόπο μας.
Επειδή έχουμε κάθε λόγο να αμφιβάλλουμε αν η ποίηση μπορεί να γιορτάζει τη μέρα της, ακίνδυνα και αθώα, όταν γύρω μας καταρρέουν το δίκαιο, η πνευματική μας υπόσταση, η χώρα μας η ίδια. Θελήσαμε να συναντήσουμε εμείς την ποίηση και την άνοιξη, στους δρόμους της Αθήνας, να αναζητήσουμε στην αμηχανία, στον θυμό και στην απόγνωση που έχουν πια τα βλέμματα των συμπολιτών μας, την ελπίδα της Αντίστασης..
Ο Κύκλος Ποιητών, τα περιοδικά Poetix και Ποιητικά, οι εκδόσεις Μικρή Άρκτος και η αλυσίδα πολιτισμού IANOS καλούν ποιητές, συγγραφείς, ηθοποιούς, καλλιτέχνες, εκδότες αλλά και κάθε πολίτη σε συν οδοιπορία / δια-μαρτυρία, την Τετάρτη 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, με όπλο την Ποίηση ενάντια στην Κρίση.
Σας καλούμε όλες και όλους, σε μια ΑΛΛΗ διαμαρτυρία: στις 21 Μαρτίου συνθήματά μας ας γίνουν τα ποιήματα, αναφορά μας οι Ποιητές μας, πλακάτ μας οι στίχοι που μπορούν να γεννήσουν έναν άλλο στοχασμό, ένα άλλο μέλλον μέσα από το παρόν και το παρελθόν μας.
Μια διαδήλωση υπεράσπισης ενός Πολιτισμού που δεν κρίνεται από την Κρίση, που όταν μνημονεύεται απαντά, με το δικό του τρόπο, στα όποια Μνημόνια…
Με την Ποίηση ενάντια στην Κρίση
Προσυγκέντρωση στις 12 το μεσημέρι μπροστά από το βιβλιοπωλείο Ιανός
Συν οδοιπορία προς το Σύνταγμα
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ:
(Ο Κατάλογος των Συμμετοχών θα ανανεώνεται καθημερινά με νέες υπογραφές φορέων)
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ
Βιβλιοθήκη του Ναυτίλου
Βιβλιοπωλείο Σεξπηρικόν
Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου
Εκδόσεις Αιώρα
Εκδόσεις Απόπειρα
Εκδόσεις Αρμός
Εκδόσεις Αστάρτη
Εκδόσεις Βήτα
Εκδόσεις Γαβριηλίδη
Εκδόσεις Γκοβόστη
Εκδόσεις Διάπλαση
Εκδόσεις Διάττων
Εκδόσεις Δίαυλος
Εκδόσεις Διήγηση
Εκδόσεις Δόμος
Εκδόσεις Δρόμων
Εκδόσεις Ελφίλ
Εκδόσεις Ενάλιος
Εκδόσεις Εριφύλλη
Εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος
Εκδόσεις Ζήτρος
Εκδόσεις Ιδεόγραμμα
Εκδόσεις Ίδμων
Εκδόσεις Ιωλκός
Εκδόσεις Καρδαμίτσα
Εκδόσεις Καστανιώτη
Εκδόσεις Κέδρος
Εκδόσεις Κοάν
Εκδόσεις Μαΐστρος
Εκδόσεις Μεταίχμιο
Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος
Εκδόσεις Ν & Σ Μπατσιούλας
Εκδόσεις Νάρκισσος
Εκδόσεις Νεφέλη
Εκδόσεις Όπερα
Εκδόσεις Δ. Παπαδήμας
Εκδόσεις Παπαζήσης
Εκδόσεις Παρουσία
Εκδόσεις Πατάκη
Εκδόσεις Περίπλους
Εκδόσεις Σμίλη
Εκδόσεις Σοκόλη
Εκδόσεις Ταξιδευτής
Εκδόσεις Τετράγωνο
Εκδόσεις Το Ροδακιό
Εκδόσεις Τυπωθήτω
Εκδόσεις Φιλλιπότης
Εκδόσεις Χαραμάδα
Εκδόσεις Ψυχογιός
Εκδόσεις Ωκεανός
Εταιρεία Συγγραφέων
Ηλεκτρονικό περιοδικό poeticanet.gr
Ηλεκτρονικό περιοδικό (.poema..)
«Κάθε Σάββατο στην Αθήνα»
Κοινωνία των (δε)κάτων
Μουσείο Ελληνικής Παιδικής Τέχνης
Περιοδικό (δε)κατα
Περιοδικό και Εκδόσεις Μανδραγόρας
Περιοδικό και Εκδόσεις Οδός Πανός
Περιοδικό και Εκδόσεις Οροπέδιο
Περιοδικό και Εκδόσεις Φαρφουλάς
Περιοδικό Κουκούτσι
Περιοδικό Νέο Eπίπεδο
Περιοδικό Πανδώρα
Περιοδικό Πολίτες
Σπουδαστές της Κρατικής Σχολής Ορχηστρικής Τέχνης (ΚΣΟΤ)
Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ: I AM GREEK
Την επόμενη Πέμπτη, στις 8 Μαρτίου, το ήμισυ του παγκοσμίου πληθυσμού γιορτάζει. Είναι η 101η Διεθνής Μέρα της Γυναίκας.
Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.
Μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη Αργία. Γρήγορα, όμως, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας έχασε το πολιτικό της υπόβαθρο και εορτάζεται ως έκφραση συμπαθείας των ανδρών προς τις γυναίκες, με προσφορά λουλουδιών και δώρων.
Όλα αυτά είναι όμως ιστορία… Τι γίνεται όμως σήμερα.
Μερικές από τις καταχωρήσεις στη λίστα με τα καλύτερα και τα χειρότερα μέρη στον κόσμο για να είσαι γυναίκα, όπως παρουσιάζονται από τον Independent:
1. Το καλύτερο μέρος για να είσαι γυναίκα: Ισλανδία
Η Ισλανδία είναι η χώρα όπου παρατηρείται η μεγαλύτερη ισότητα σε θέματα φύλων, συμπεριλαμβανομένου του τομέα πολιτικής, της εργασίας και των δεικτών υγείας. Η χειρότερη είναι η Υεμένη και η πιο επικίνδυνη το Αφγανιστάν.
2. Το καλύτερο μέρος για να είσαι γυναίκα πολιτικός: Ρουάντα
Όσο απίστευτο και αν ακούγεται η Ρουάντα είναι το μοναδικό κράτος στον κόσμο όπου οι γυναίκες κατέχουν την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, με 45 από τις 80 έδρες. Οι χειρότερες είναι η Σαουδική Αραβία, η Υεμένη, το Κατάρ, το Ομάν και το Μπελίσε, με καθόλου γυναίκες στο κοινοβούλιο.
3. Το καλύτερο μέρος να είσαι μητέρα: Νορβηγία
Η Νορβηγία έχει τη μικρότερη αναλογία μητρικής θνησιμότητας με έναν θάνατο στις 7.600 γεννήσεις, εξελιγμένες υποδομές και κρατική βοήθεια για τις μητέρες. Η χειρότερη χώρα σε αυτό τον τομέα είναι το Αφγανιστάν, όπου μία γυναίκα είναι 200 φορές πιθανότερο να πεθάνει στη διάρκεια της γέννας από ό,τι από σφαίρες ή βόμβες.
4. Το καλύτερο μέρος για να είσαι γυναίκα “αφεντικό”: Ταϊλάνδη
Η Ταϊλάνδη έχει το υψηλότερο ποσοστό γυναικών σε διευθυντικές θέσεις, με 45%. Το χαμηλότερο ποσοστό παρατηρείται στην Ιαπωνία, όπου μόλις το 8% των διευθυντικών θέσεων αντιστοιχεί στις γυναίκες.
5. Το καλύτερο μέρος για να γεννήσεις: Ελλάδα
Η Ελλάδα είναι η ασφαλέστερη χώρα για να γεννήσει μία γυναίκα, με μόλις έναν θάνατο βρέφους ανά 31.800 τοκετούς. Η Βρετανία βρίσκεται στη 13η θέση, ενώ το χειρότερο μέρος είναι το Νότιο Σουδάν, αφού διαθέτει λιγότερες από 20 μαίες σε όλη την επικράτειά του.
6. Το καλύτερο μέρος για να κερδίσεις χρήματα: Λουξεμβούργο
Το μικρό κράτος μοιράζεται την πρώτη θέση με τη Νορβηγία στο μέσο εισόδημα, αλλά στο Λουξεμβούργο οι γυναίκες έχουν περισσότερες πιθανότητες να κερδίσουν τα ίδια χρήματα με τους άνδρες. Η χειρότερη χώρα σε αυτόν τον τομέα είναι η Σαουδική Αραβία, με τις γυναίκες να κερδίζουν μόλις 7.157 δολάρια σε σχέση με τα 36.727 των ανδρών.
7. Το καλύτερο μέρος να πας στο πανεπιστήμιο: Κατάρ
Στο Κατάρ μία γυναίκα είναι έξι φορές πιθανότερο να γραφτεί στο πανεπιστήμιο από έναν άνδρα. Η χειρότερη χώρα για τις γυναίκες στο θέμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι το Τσαντ όπου στο πανεπιστήμιο εγγράφονται τρεις φορές περισσότεροι άνδρες από γυναίκες.
8. Το καλύτερο μέρος για μακροζωία: Ιαπωνία
Η Ιαπωνία έχει το μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής μεταξύ των γυναικών (87 χρόνια), “κατατροπώνοντας” τους άνδρες κατά επτά χρόνια. Το χαμηλότερο προσδόκιμο ζωής για τις γυναίκες παρατηρείται στο Λεσότο (48), όπου κατά μέσον όρο ζουν δύο χρόνια λιγότερο από τους άνδρες.
9. Το καλύτερο μέρος για να πάρεις διαζύγιο: Γκουάμ
Το μικρό νησί στον Ειρηνικό Ωκεανό, παρουσιάζει τα υψηλότερα ποσοστά διαζυγίων στον κόσμο και η Γουατεμάλα τα χαμηλότερα.
10. Το καλύτερο μέρος για τις γυναίκες οδηγούς: Ινδία
Το Νέο Δελχί είναι η χώρα όπου οι γυναίκες έχουν τις περισσότερες πιθανότητες να κατακτήσουν τον κυριαρχούμενο από άνδρες κόσμο των οδηγών ταξί. Στη χώρα λειτουργεί η πρώτη υπηρεσία ραδιοταξί με οδηγούς αποκλειστικά γυναίκες. Η χειρότερη χώρα είναι η Σαουδική Αραβία, η μοναδική στον κόσμο που απαγορεύει στις γυναίκες να οδηγούν.
Τα Κλασσικά Εικονογραφημένα είναι σειρά κόμικς, που διασκευάζουν γνωστά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η σειρά κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1951 από τις εκδόσεις Πεχλιβανίδη, βασισμένη στην αντίστοιχη αμερικάνικη, και από τότε γνωρίζει συνεχείς ανατυπώσεις. Χαρακτηριστικό της ελληνικής έκδοσης ήταν η προσαρμογή θεμάτων ελληνικού ενδιαφέροντος, για την απόδοση των οποίων δούλεψαν γνωστοί Έλληνες εικαστικοί και λογοτέχνες. Τα Κλασσικά Εικονογραφημένα αποτέλεσαν μέρος της πολιτιστικής ζωής της χώρας για περίπου δυο δεκαετίες, και σύντροφο της παιδικής και νεανικής ηλικίας χιλιάδων Ελλήνων. Σήμερα οι πρώτες εκδόσεις αποτελούν συλλεκτικά αντικείμενα.
Ιστορία
Η αρχική ιδέα για το εγχείρημα της διασκευής κλασσικών έργων της λογοτεχνίας σε κόμικς ανήκε στον Άλμπερτ Κάντερ (Albert Lewis Kanter). Τα αμερικανικά Κλασσικά κυκλοφόρησαν με πρώτο τεύχος τους Τρεις Σωματοφύλακες, τον Οκτώβριο του 1941, στον εκδοτικό οίκο Elliot, και με την αρχική ονομασία Classic Comics. Με το τέταρτο τεύχος, τον Τελευταίο των Μοϊκανών, ο Κάντερ μετέφερε την έκδοση σε δική του εκδοτική εταιρία, με την επωνυμία Gilberton Publishing Co. Το 1947, κι ενώ η σειρά είχε φτάσει τα 34 τεύχη, η ονομασία άλλαξε σε Classics Illustrated, ενώ τον επόμενο χρόνο μειώθηκαν και οι σελίδες σε 48 από 56 (64 πριν τον πόλεμο). Εκδόθηκε επίσης και το Classics Illustrated Junior, με παραμύθια και ιστορίες για μικρότερα παιδιά. Γνωστοί εικονογράφοι και σχεδιαστές από το χώρο των κόμικς όπως οι Λου Κάμερον, Τζακ Κέρμπυ, Άλεξ Μπλουμ, Νόρμαν Νόντελ, Τζακ Άμπελ και άλλοι ήταν οι υπεύθυνοι για την οπτική απόδοση των μυθιστορημάτων.
Το κόμικ συνέχισε να εκδίδεται μέχρι το 1962, οπότε και σταμάτησε μετά από 169 τεύχη (167 του Κάντερ και 2 από άλλο εκδότη) και 200 εκατομμύρια συνολικές πωλήσεις στις ΗΠΑ. Συνέχισε να ανατυπώνεται, και τις επόμενες δεκαετίες έγιναν κάποιες -όχι επιτυχημένες- προσπάθειες να συνεχιστεί η σειρά. Τα αμερικανικά κλασσικά μεταφράστηκαν και εκδόθηκαν σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων, αρχής γενομένης το 1951, ήταν και η Ελλάδα.Οι Άθλιοι από την Αμερική
Το πρώτο τεύχος των “Κλασσικών” κυκλοφόρησε στις 1 Μαρτίου του 1951. Ήταν η διασκευή των Άθλιων του Βίκτωρα Ουγκώ, και προκάλεσαν σάλο στην Ελλάδα, τόσο θετικό όσο και αρνητικό. Ήταν το πρώτο κόμικ “αμερικάνικου” τύπου που έφτανε στη χώρα (που εκείνη την περίοδο περνούσε μια φάση γενικότερης “εισβολής” αμερικανικών καταναλωτικών αγαθών), όπως και το πρώτο που έβγαινε σε τετραχρωμία όφσετ (“με 336 πολύχρωμες εικόνες”, όπως έγραφε το εξώφυλλο). Κόστιζε 4.000 δραχμές της τότε εποχής, και η πρώτη έκδοση (90.000 αντίτυπα) εξαντλήθηκε σε ελάχιστο χρόνο, και ανατυπώθηκε δυο φορές τις επόμενες μέρες (σύμφωνα με την “Ατλαντίδα”, πούλησε γύρω στο ένα εκατομμύριο αντίτυπα). Η πολύ προσεγμένη τους εκτύπωση, η τετραχρωμία, αλλά και το πρωτοφανές ενός αναγνώσματος όπου οι φυσαλίδες αυτές σημαίνουν ότι το πρόσωπο από το οποίο βγαίνουν δεν λέει τα λόγια που γράφει η λεζάντα αλλά τα σκέπτεται (κατά τις “οδηγίες χρήσης” των πρώτων τευχών), καθιέρωσαν σχεδόν αμέσως το περιοδικό στο νεανικό αλλά και μεγαλύτερο κοινό.
Η κυκλοφορία των “Κλασσικών” στην Ελλάδα, παρά την επιτυχία της, προκάλεσε και αντιδράσεις από ανθρώπους της τέχνης και της πολιτικής (μεταξύ άλλων ο Ε. Παπανούτσος). Πολλοί θεώρησαν “ευτελισμό” των κλασσικών έργων την ανατύπωσή τους σε κόμικς, άλλοι φοβούνταν την “αμερικανοποίηση” της παιδείας των νέων, και το θέμα προκάλεσε συζητήσεις ακόμα και μέσα στη Βουλή. Παρόλα αυτά, το κοινό αγκάλιασε την έκδοση, που έγινε μια από τις πιο επιτυχημένες στα μεταπολεμικά χρόνια.
Επιτυχία
Χριστουγεννιάτικη Ιστορία του Κάρολου Ντίκενς, τεύχος 20, Χριστούγεννα 1952
Η έκδοση των “Κλασσικών” συνεχίστηκε για περίπου δέκα χρόνια, σε σταθερούς ρυθμούς. Κυκλοφόρησαν, στα πλαίσια της πρώτης σειράς, γύρω στους 180 τίτλους, από τους οποίους περίπου εξήντα ήταν με ελληνικά θέματα. Το περιοδικό κυκλοφορούσε αρχικά κάθε δυο βδομάδες, την 1η και 15η, του μήνα σε χιλιάδες αντίτυπα σε όλη την Ελλάδα (σύμφωνα με δηλώσεις των εκδοτών, με μέσο όρο 200.000-300.000 πωλήσεις σε κάθε τεύχος). Σαρώνοντας την αγορά, τα Κλασσικά υποχρέωσαν άλλα περιοδικά για παιδιά (όπως ο Θησαυρός των Παιδιών) να κλείσουν. Παράλληλα με τα “Κλασσικά Εικονογραφημένα”, κυκλοφόρησαν και τα “Μικρά Κλασσικά Εικονογραφημένα” (κατά τα πρότυπα των Classics Illustrated Junior για τους μικρότερους.
Τα σχέδια ήταν σχεδόν πιστή αντιγραφή της αμερικάνικης έκδοσης, ενώ τα κείμενα μετέφραζε συνήθως ο Βασίλης Ρώτας (που είχε και την κύρια ευθύνη της ελληνικής σειράς). Η θεματολογία της πρώτης έκδοσης, ακολουθώντας αναγκαστικά αυτή της αμερικάνικης, περιελάμβανε κυρίως μυθιστορήματα με κοινωνικό-διδακτικό χαρακτήρα (όπως Όλιβερ Τουίστ, Τζέκυλ και Χάϊντ, Μεγάλες Προσδοκίες), ρομαντικά-ιπποτικά μυθιστορήματα, αρκετά έργα του Βίκτωρα Ουγκώ και του Ιουλίου Βερν αλλά και βιογραφίες “μεγάλων ανδρών” (Καίσαρας, Αβραάμ Λίνκολν κ.α.). Ο υπότιτλος “Από τα Αριστουργήματα των Μεγαλύτερων Συγγραφέων του Κόσμου” μάλλον ήταν λίγο γενικός, μια και η σειρά έδειχνε προτίμηση σε Γάλλους και Άγγλους συγγραφείς του 19ου αιώνα. Το περιοδικό, εκτός από τα μυθιστορήματα, περιελάμβανε και κάποιες σελίδες με βιογραφίες ιστορικών προσώπων ή εφευρετών, επετειακά και διδακτικά θέματα, διαφημίσεις της “Ατλαντίδας” αλλά και στήλη αναγνωστών για κάποιο διάστημα.
Από τη μυθολογία και την ιστορία της Ελλάδος
Περσέας και Ανδρομέδα, τεύχος 43, εξώφυλλο του Κώστα Γραμματόπουλου.
Τον Οκτώβριο του 1953, ένα διαφορετικό “Κλασσικό” έκανε την εμφάνισή του στα περίπτερα: ήταν το τεύχος 43 “Περσέας και Ανδρομέδα”, σε σχέδιο Κώστα Γραμματόπουλου και κείμενα Βασίλη Ρώτα, που εγκαινίαζε τη σειρά των τευχών με θέματα “Από τη Μυθολογία και την Ιστορία της Ελλάδος”. Εκδόθηκαν γύρω στα εξήντα τεύχη (τις επόμενες δεκαετίες θα ακολουθούσαν και μερικά ακόμη) με θέματα από τη Βυζαντινή ιστορία (Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Θεοδώρα η Ευσεβής, Ιουστινιανός ο Αυτοκράτωρ), την ελληνική επανάσταση του 1821 (Κολοκοτρώνης, Χάνι της Γραβιάς, Αθανάσιος Διάκος κ.α.) αλλά και την αρχαία μυθολογία (Ηρακλής, Ποσειδών, Δευκαλίωνας και Πύρρα κλπ).
Η σειρά αυτή αποτέλεσε όχι μόνο πηγή πρόσθετης δημοτικότητας για τη σειρά των Κλασσικών, μα και μια έκδοση από την οποία πέρασαν αρκετά μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας και της εικαστικής. Βασική ευθύνη για τα κείμενα είχε ο Βασίλης Ρώτας, που διάλεγε και τα θέματα που θα κυκλοφορούσαν, ενώ σημαντική συνεισφορά είχαν και η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, η Γεωργία Δεληγιάννη-Αναστασιάδη, η Ελένη Παπαδάκη και άλλοι. Όσον αφορά το σχεδιαστικό μέρος εδώ συνέβαλλαν αρκετοί γνωστοί γραφίστες και σχεδιαστές: Γιώργος Βακαλό, Μποστ (στο πρώτο του κόμικ με τον “Κωνσταντίνο Παλαιολόγο”), οι Κώστας Γραμματόπουλος, Παύλος Βαλασάκης, Γεράσιμος Λιβιεράτος, Τάκης Κατσουλίδης, Γιάννης Δραγώνας, Βασίλης Ζήσης, Αλκμήνη Γραμματοπούλου, Νίκος Καστανάκης και άλλοι.
Σελίδες από το Περσέας και Ανδρομέδα.
Η ελληνική σειρά, παρά τις όποιες ατέλειες λόγω της έλλειψης πείρας των ντόπιων δημιουργών στο πεδίο των κόμικς, αλλά και τους οικονομικούς και χρονικούς περιορισμούς της έκδοσης, αποτέλεσε ένα πρότυπο δείγμα γραφής για την εγχώρια σκηνή και πηγή έμπνευσης για τους δημιουργούς που θα ακολουθούσαν. Καθιέρωσε δε μια δική της αισθητική για το ελληνικό κόμικ, που ακόμα και τώρα παραμένει αυθεντική και αναγνωρίσιμη.
Μετέπειτα χρόνια
Τα Κλασσικά Εικονογραφημένα, αν και πολύ δημοφιλή στις δεκαετίες 1950-1960, άρχισαν στα επόμενα χρόνια να χάνουν σταδιακά το κοινό τους, λόγω της ολοένα μεγαλύτερης απήχησης άλλων αμερικάνικων κόμικς -των οποίων υπήρξαν προπομπός στην Ελλάδα- αλλά και της εξέλιξης της ελληνικής κοινωνίας. Συνεχίζουν πάντως να υφίστανται και να πωλούνται ακόμα και σήμερα, περισσότερο από μισό αιώνα μετά την πρώτη τους έκδοση, τα τεύχη της οποίας έχουν γίνει συλλεκτικά αντικείμενα. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 κυκλοφόρησαν λίγοι ακόμα τίτλοι, και άλλη μια σειρά τυπώθηκε τη δεκαετία του ’70, ενώ οι προηγούμενοι τίτλοι συνεχώς ανατυπώνονταν όλα αυτά τα χρόνια. Νέα ανατύπωση έγινε και στις αρχές της δεκαετίας του ’90, ενώ το 2001 τα τεύχη ελληνικής θεματολογίας επανεκδόθηκαν σε θεματικούς τόμους.
Τα “Κλασσικά Εικονογραφημένα” επικρίθηκαν για την αμερικανική τους προέλευση και θεώρηση της κλασσικής λογοτεχνίας, αλλά και για την μονοκρατορία τους στο χώρο των ελληνικών κόμικς για περίπου είκοσι χρόνια. Παρόλα αυτά, αποτέλεσαν ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα αντικείμενα μαζικής κουλτούρας στις δεκαετίες 1950-1960, μια από τις απαρχές της ελληνικής σκηνής των κόμικς, και συνεχίζουν να κρατούν μια καλή θέση στις αναμνήσεις αρκετών.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων χαρακτήριζε η λιτότητα, κάτι που αντικατόπτριζε τις δύσκολες συνθήκες υπό τις οποίες διεξάγετο η ελληνική γεωργική δραστηριότητα. Θεμέλιο τους ήταν η λεγόμενη «μεσογειακή τριάδα»: σιτάρι, λάδι και κρασί.
Στη βάση της διατροφής των αρχαίων Ελλήνων συναντούμε τα δημητριακά, ζεία και σε περιπτώσεις ανάγκης μείγμα κριθαριού με σιτάρι, από το οποίο παρασκευαζόταν ο άρτος. Με το σιτάρι που χρησιμοποιείται σήμερα οι αρχαίοι τάιζαν τα ζώα.Τα δημητριακά συνοδεύονταν συνήθως από οπωροκηπευτικά (λάχανα, κρεμμύδια, φακές και ρεβύθια). Η κατανάλωση κρέατος και θαλασσινών σχετιζόταν με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας, αλλά και με το αν κατοικούσε στην πόλη, στην ύπαιθρο ή κοντά στη θάλασσα. Οι Έλληνες κατανάλωναν ιδιαιτέρως τα γαλακτοκομικά και κυρίως το τυρί. Το βούτυρο ήταν γνωστό, αλλά αντί αυτού γινόταν χρήση κυρίως του ελαιόλαδου. Το φαγητό συνόδευε κρασί (κόκκινο, λευκό ή ροζέ) αναμεμειγμένο με νερό.
Πληροφορίες για τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων παρέχουν τόσο οι γραπτές μαρτυρίες όσο και διάφορες καλλιτεχνικές απεικονίσεις: οι κωμωδίες του Αριστοφάνη και το έργο του γραμματικού Αθήναιου από τη μία πλευρά, τα κεραμικά αγγεία και τα αγαλματίδια από ψημένο πηλό από την άλλη.
|
|
Γεύματα Ιδιωτικά
Για τους αρχαίους Έλληνες τα γεύματα της ημέρας ήταν τρία στον αριθμό. Το πρώτο από αυτά (ἀκρατισμός) αποτελούσε κριθαρένιο ψωμί βουτηγμένο σε κρασί (ἄκρατος), συνοδευόμενο από σύκα ή ελιές.Το δεύτερο (ἄριστον) λάμβανε χώρα το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα. Το τρίτο (δεῖπνον), το οποίο ήταν και το σημαντικότερο της ημέρας, σε γενικές γραμμές καταναλωνόταν αφού η νύχτα είχε πλέον πέσει. Σε αυτά μπορεί να προστεθεί ένα επιπλέον ελαφρύ γεύμα (ἑσπέρισμα) αργά το απόγευμα. Τέλος το ἀριστόδειπνον ήταν ένα κανονικό γεύμα που μπορούσε να σερβιριστεί αργά το απόγευμα στη θέση του δείπνου.
Φαίνεται πως, στις περισσότερες περιστάσεις, οι γυναίκες γευμάτιζαν χωριστά από τους άνδρες.Εάν το μέγεθος του σπιτιού το καθιστούσε αδύνατο, οι άνδρες κάθονταν στο τραπέζι πρώτοι, με τις γυναίκες να τους ακολουθούν μόνο αφού οι τελευταίοι είχαν ολοκληρώσει το γεύμα τους.Ρόλο υπηρετών διατηρούσαν οι δούλοι. Στις φτωχές οικογένειες, σύμφωνα με το φιλόσοφο Αριστοτέλη, τις υπηρεσίες τους προσέφεραν οι γυναίκες και τα παιδιά, καλύπτοντας την απουσία δούλων.
Χάρις στο έθιμο της τοποθέτησης στους τάφους μικρών μοντέλων επίπλων από ψημένο πηλό, σήμερα κατέχουμε σημαντικές πληροφορίες για το πώς έμοιαζαν. Οι Έλληνες έτρωγαν καθιστοί, ενώ οι πάγκοι χρησιμοποιούνταν κυρίως στα συμπόσια.Τα τραπέζια, υψηλά για καθημερινή χρήση και χαμηλά για τα συμπόσια, είχαν συνήθως ορθογώνιο σχήμα. Κατά τον 4ο αιώνα π.Χ. ιδιαίτερα διαδεδομένα ήταν τα στρογγυλά τραπέζια, συχνά με ζωόμορφα πόδια.
Κομμάτια πεπλατυσμένου ψωμιού μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως πιάτα, ωστόσο τα πήλινα δοχεία ήταν και τα πιο διαδεδομένα. Τα πιάτα με την πάροδο του χρόνου κατασκευάζονταν με περισσότερο γούστο και επιμέλεια, με αποτέλεσμα να συναντά κανείς κατά τη ρωμαϊκή περίοδο πιάτα από πολύτιμα μέταλλα ή ακόμη και γυαλί. Η χρήση μαχαιροπήρουνων δεν ήταν και πολύ συχνή: η χρήση του πηρουνιού ήταν άγνωστη και ο σύνηθης τρόπος λήψης του φαγητού ήταν με τα δάχτυλα.Εντούτοις μαχαίρια χρησιμοποιούνταν για την κοπή του κρέατος, καθώς και κάποια μορφή κουταλιών για σούπες και ζωμούς.Κομμάτια ψωμιού (ἀπομαγδαλία) μπορούσαν να χρησιμεύσουν για τη λήψη τροφής ή ακόμη και ως πετσέτα για τα δάχτυλα.
Από την ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Βασισμένη στο αυτοβιογραφικό βιβλίο-μαρτυρία “Μπουμπουλίνας 18” της Κίττυ Αρσένη, η παράσταση μιλά για τις συνθήκες κράτησης των αντιφρονούντων την περίοδο της Χούντας. Βασανιστήρια και εξαντλητικές ανακρίσεις ήταν οι καθημερινότητα όσων πέρασαν απο τα γραφεία της Υποδιεύθυνσης Γενικής Ασφάλειας Αθηνών στην οδό Μπουμπουλίνας. Κρατούμενοι, βασανιστές, ανακριτές όλοι παλεύαν για το ίδιο πράγμα από διαφορετική σκοπιά. Και όλοι νόμιζαν ότι είχαν δίκιο.
Η παράσταση γίνεται στην νοηματική γλώσσα με ταυτόχρονη απόδοση στην ομιλουμένη από ακούοντες ηθοποιούς.
από 17 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ έως 1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2012
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία | Δραματουργική επεξεργασία: Βασίλης Βηλαράς, Γεωργία Χαικάλη
Διδασκαλία νοηματικής γλώσσας | Διερμηνεία | Χρονισμός: Σοφία Ρομπόλη
Σκηνικά | Κοστούμια: Θέατρο Κωφών Ελλάδος
Πρωτότυπη Μουσική: Κωνσταντίνος Β
Φωτισμοί: Nicolas Bound
Παίζουν:
Ηλίας Καραμιχάλης
Πάνος Κατσής
Σταύρος Λένα
Μάρθα Μπάμπη
Ευανθία Πλαχούρα
Ακούγονται:
Αθανασία Αγοράκη
Βασίλης Βηλαράς
Παντελής Φλατσούσης
Γεωργία Χαικάλη
Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή στις 21:15
τηλέφωνο κρατήσεων (μόνο sms) 6985765550
τηλέφωνο επικοινωνίας (Σοφία Ρομπόλη) 6945390799
εισιτήρια: 12 euro κανονικό | 8 euro φοιτητικό
