H μεγάλη Καταλανή σοπράνο και «ιέρεια» του μπελ κάντο, Μονσερά Καμπαγιέ επιστρέφει στην Αθήνα. Στις 17 Σεπτεμβρίου το Ηρώδειο θα υποκλιθεί για μια ακόμα φορά σε ένα ζωντανό μύθο της όπερας που μεγαλουργεί για περισσότερο από μισό αιώνα. Σε μια μοναδική συναυλία – αναδρομή στις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας της – η οποία ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’50 από τη Βαρκελώνη- θα τη συνοδεύσει η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ υπό τη διεύθυνση του Χοσέ Κολάδο.
Στο πρόγραμμα που επιφυλάσσει η Καμπαγιέ για το αθηναϊκό κοινό αναμένεται να ακολουθήσει το χρονικό της πλούσιας καριέρας της. Από έργα του Πουτσίνι και του Μότσαρτ που ερμήνευσε κατά τη νεότητά της – τότε σε συνεργασία με την όπερα της Βρέμης -, αποσπάσματα από τη «Λουκρητία Βοργία» αλλά και τις όπερες «Αϊντα», «Νόρμα», «Τόσκα», «Οθέλλος», «Μαντάμ Μπατερφλάι», κλασσικά αριστουργήματα με τα οποία η Καμπαγιέ συνέδεσε την πορεία της και σηματοδότησε συνεργασίες με μερικούς από τους μεγαλύτερους πολιτιστικούς οργανισμούς της Ευρώπης.
Σμύρνη- Η καταστροφή μιας κοσμοπολίτικης πόλης 1900-1922 :qEkNdNEXucM (πατήστε εδώ για να δείτε )
Ταινία-Ντοκιμαντέρ της Μαρίας Ηλιού με την υπέροχη μουσική του συνθέτη Νίκου Πλατύραχου και ιστορικό σύμβουλο τον Αλέξανδρο Κιτροέφ.
Χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια έρευνας ούτως ώστε να ολοκληρωθεί και πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μουσείο Μπενάκη ταυτόχρονα και με ομώνυμη φωτογραφική έκθεση.Το φωτογραφικό,όσο και το κινηματογραφικό υλικό προέρχεται απο αρχεία της Αμερικής και της Ευρώπης .Περιλαμβάνει άγνωστες εικόνες της Σμύρνης για πρώτη φορά δημοσιευμένες από ιδιωτικές συλλογές ,όπως αυτή του Pierre De Gigord, και από τα αρχεία της Library of Congress, του Πανεπιστημίου του Princeton και του Harvard, του Near East Relief, του Imperial War Museum, της Pathe, του Albert Kahn Fondation και άλλων ιδρυμάτων της Ελλάδας και του εξωτερικού.Ιστορικοί από την Αμερική και την Ευρώπη μιλούν για την μεγάλη Ιστορία ενώ Σμυρνιοί, πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς, αφηγούνται τις προσωπικές τους ιστορίες. Μάλιστα, τρεις από αυτούς, ξετυλίγουν οικογενειακές μικροιστορίες σε σχέση με τα γεγονότα, από την Ελληνική, την Αρμενική και την Τουρκική πλευρά, από τα χρόνια του κοσμοπολιτισμού ως τα χρόνια της καταστροφής.
Η μουσική επένδυση του Νίκου Πλατύραχου ακολουθεί τη μουσική “αύρα” του παρελθόντος ,εμπνέεται απο τα τραγούδια της Σμύρνης και ενσωματώνεται σε μια εμπνευσμένη πρωτότυπη μουσική σύνθεση,ενώ η μοντέρ Αλίκη Παναγή πολύ έξυπνα δίνει ζωή στα γεγονότα χρησιμοποιώντας ήχους της εποχής .
Ένα ντοκιμαντέρ που αξίζει και χρειάζεται όλοι να παρακολουθήσουμε ,γιατί όπως γράφει και ο Νίκος Λυγερός στη συλλογή ποιημάτων “Χρόνος και Γενοκτονίες” :
“Όταν ξεχνάμε την ιστορία μας,
όταν η λέξη γενοκτονίαδεν έχει πια κανένα νόημα
τότε δεν υπάρχει κανένα όριο,
όλα είναι πια εφικτά
ακόμα και το σύμβολο της βαρβαρότητας
μπορεί να δώσει τ’ όνομά του
για να σβήσει το παρελθόν,εκεί που γράφαμε ελευθερία.”
Απο φαγητα, ατομα,πραγματα,καταστασεις και απο οτι με τραβουσε μακρια απο τον ιδιο μου τον εαυτο.
Στην αρχη το ονομαζα «υγιη εγωισμο».
Αλλα σημερα ξερω οτι ειναι ΑΥΤΑΓΑΠΗ”. (Αποσπασμα)
(Στα εβδομηκοστα του γενεθλια στις 16 Απριλιου 1959
Πότε στο πρώτο πρόσωπο της εξομολόγησης, πότε στο δεύτερο πρόσωπο της παραίνεσης προς εαυτόν, πότε στο τρίτο πρόσωπο του αφορισμού, τα κείμενα αυτά είναι συνήθως αποσπασματικά και σπανίως διαβάζονται γραμμικά. Η ανάγνωσή τους άλλοτε μας ανακουφίζει, άλλοτε μας οδηγεί σε επώδυνους προβληματισμούς. Αποδίδουν πάντως, σε συμπυκνωμένη μορφή, τα χαρακτηριστικά της γραφής συγγραφέων που αγαπούμε, με συγκίνηση και χιούμορ και επιπλέον με μια δόση «έξαψης της κλειδαρότρυπας».
ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
 Μιλώντας με νεύματα Οι κινήσεις του κεφαλιού, των ματιών και των χεριών μάς βοηθούν να ξεπεράσουμε το φράγμα της γλώσσας, όμως δεν δηλώνουν τα ίδια πράγματα σε κάθε πολιτισμό. Ένα νεύμα, π.χ., μπορεί να σημαίνει «ναι» ή «όχι». Ο όρθιος αντίχειρας, που για τους Δυτικούς είναι κάτι θετικό, για έναν Αφγανό ίσως έχει αρνητική σημασία. Στις μεσογειακές χώρες οι αγκαλιές και τα φιλιά συνοδεύουν συχνά ένα χαιρετισμό σε δημόσιο χώρο, ωστόσο στην Ιαπωνία μια τέτοια σωματική επαφή θα αποτελούσε προσβολή. Οι κοινωνιολόγοι υπογραμμίζουν ότι παίζει καθοριστικό ρόλο ποιος κάνει τη χειρονομία, πώς, σε ποια περίσταση, και ότι οι γενικεύσεις είναι επικίνδυνες σε συγκεκριμένο πολυπολιτισμικό πλαίσιο. Αν δεν είσαι σίγουρος, η αυτοσυγκράτηση είναι χρυσός. ΚΕΙΜΕΝΟ: Αμάντα Φιγκλ |
||
«Μπλε» πανσέληνο θα έχουμε την τελευταία νύχτα του καλοκαιριού. Θα είναι η δεύτερη πανσέληνος που θα γίνει μέσα στον ίδιο μήνα. Η πρώτη θα είναι αύριο 2 Αυγούστου και η δεύτερη, και πιο «σπάνια», στις 31. Δεν είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο φαινόμενο να παρατηρούνται δύο πανσέληνοι μέσα στον ίδιο μήνα, πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για το αυγουστιάτικο φεγγάρι.
Η δεύτερη πανσέληνος τον ίδιο μήνα αποκαλείται μπλε, όχι μόνο επειδή είναι ασυνήθιστη αλλά και επειδή κάποτε ήταν πραγματικά μπλε. Και όχι για μία νύχτα, αλλά για χρόνια.
Ηταν το 1883 όταν έγινε η μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα στην Ινδονησία. Σε απόσταση 600 χιλιομέτρων μακριά, ο κόσμος άκουσε την έκρηξη σαν βολή κανονιού. Ισοδυναμούσε η έκρηξη με βόμβα ισχύος 100 μεγατόνων.
Στα ανώτατα στρώματα τις ατμόσφαιρας εκτινάχθηκαν χώμα και στάχτη. Τότε το φεγγάρι έγινε μπλε και ήταν τόσο σπάνιο το γαλάζιο πρόσωπο της σελήνης που αντίκριζαν οι άνθρωποι «ώστε το μπλε φεγγάρι έμεινε στα χρονικά ως έκφραση ενδεικτική της έννοιας του “σχεδόν ποτέ”» όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Διονύσης Σιμόπουλος, διευθυντής του Πλανηταρίου του Ιδρύματος Ευγενίδου.
«Με αυτή λοιπόν την έννοια χρησιμοποιείται και η φράση “μπλε Σελήνη” για να χαρακτηρίσει την ύπαρξη δύο πανσελήνων σε έναν μήνα. Η δεύτερη δηλαδή πανσέληνος σε έναν μήνα ονομάζεται “μπλε Σελήνη” παρ’ όλο που ένα τέτοιο φαινόμενο, αν και ασυνήθιστο (αφού η περίοδος από τη μία πανσέληνο έως την επόμενη φτάνει τις 29,5 ημέρες περίπου και για την ακρίβεια 29,53059 ημέρες) δεν είναι ιδιαίτερα σπάνιο» προσθέτει ο κ. Δ. Σιμόπουλος.
Τα σύννεφα σκόνης που εκτοξεύτηκαν από το ηφαίστειο στην Ινδονησία έκρυβαν μέσα τους μικροσωματίδια που είχαν μέγεθος όσο ένα εκατομμυριοστό του μέτρου. Τα μικροσωματίδια που παρέμεναν επί χρόνια στην ατμόσφαιρα σκέδαζαν τις λευκές ακτίνες φωτός του φεγγαριού την ώρα που αυτές διαπερνούσαν τα νέφη από στάχτη στον ουρανό. Ετσι η Σελήνη φαινόταν μπλε.
Το παράδοξο είναι ότι ακόμη και εκείνα τα σωματίδια που εκτοξεύτηκαν από τα έγκατα της Γης είχαν την κατάλληλη διάμετρο για να προσδώσουν στο φεγγάρι τη γαλαζωπή του απόχρωση. Τα σωματίδια πρέπει να έχουν διάμετρο λίγο μεγαλύτερη από το μήκος κύματος του ερυθρού φωτός, δηλαδή 0,7 εκατομμυριοστά του μέτρου. Είναι σπάνιο το φαινόμενο να κυριαρχούν στον ουρανό τέτοια σωματίδια αλλά συμβαίνει κάποιες φορές να εκτοξεύονται από μεγάλες εκρήξεις ηφαιστείων.
Πιο πρόσφατα, το 1950, το μπλε φεγγάρι φάνηκε στον ουρανό ύστερα από μεγάλες δασικές πυρκαγιές στη Σουηδία και τον Καναδά.
Η τελευταία «μπλε Σελήνη» συνέβη τον Δεκέμβρίο 2009 (2/12 και 31/12). Συνολικά στα επόμενα 40 χρόνια θα έχουμε 17 μήνες που θα περιλαμβάνουν δύο πανσελήνους, ενώ στη διάρκεια του 2018 και του 2037 θα έχουμε δύο μήνες με διπλές πανσελήνους, και συγκεκριμένα τον Ιανουάριο και τον Μάρτιο.
Στα βάθη της θάλασσας ίσως κρύβεται η λύση στη μάχη της ανθρωπότητας με τα υπερβακτήρια. Αυτό υποστηρίζουν οι ειδικοί της εταιρείας Aquapharm με έδρα στη Σκωτία, οι οποίοι ανακοίνωσαν την ανακάλυψη μιας νέας αντιβιοτικής ουσίας που υπόσχεται νίκη στον πόλεμο με τα φαρμακοανθεκτικά βακτήρια. Η ανακάλυψη προέκυψε μετά από έρευνα σε μια συλλογή 10.000 διαφορετικών θαλάσσιων μικροοργανισμών με αντιφλεγμονώδεις και αντιμολυσματικές ιδιότητες. Οι υπεύθυνοί της Aquapharm εκτιμούν ότι η αντιβιοτική ουσία που έχουν στα χέρια τους μπορεί να είναι αποτελεσματική ενάντια στο Clostridium difficile καθώς και σε ορισμένους τύπους σταφυλόκοκκου και στρεπτόκοκκου. Οι επιστήμονες βρίσκονται τώρα σε φάση περαιτέρω δοκιμών της ουσίας που έχει λάβει την κωδική ονομασία «AQP-182». Όπως συγκεκριμένα ανέφερε ο υπεύθυνος επιστημονικών θεμάτων της Aquapharm δρ Τιμ Μόρλι «από έναν αρχικό έλεγχο ενός μικρού τμήματος της συλλογής μας με φυσικά προϊόντα εντοπίσαμε 16 νέες ουσίες που ανήκαν σε εντελώς νέες και διαφορετικές χημικές ομάδες. Από αυτές τις ουσίες εκείνη με την κωδική ονομασία AQP-182 δείχνει ένα υποσχόμενο φαρμακολογικό και φαρμακοκινητικό προφίλ το οποίο φαίνεται ότι μπορεί να είναι αποτελεσματικό στη θεραπεία ανθεκτικών βακτηριακών λοιμώξεων». Κλινική δοκιμή της ουσίας σε ανθρώπους αναμένεται να ξεκινήσει το δεύτερο εξάμηνο του 2013.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
Με «Όρνιθες» και μελοποιημένο Ελύτη ρίχνουν αυλαία τα φετινά Επιδαύρια.
Την παράσταση «Όρνιθες» (Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου) από το ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο στον πρωταγωνιστικό ρόλο σκηνοθετεί ο Γιάννης Κακλέας.
«Ένα έργο τόσο σύγχρονο» σχολιάζει ο Γιάννης Κακλέας, «όσο και η ανάγκη του ανθρώπου να πετάξει πάνω από τις ατομικές και κοινωνικές δεσμεύσεις του και να δημιουργήσει μια άλλη κοινωνία, χωρίς υποκρισία, φόβο, καταστροφική μανία και κοινωνική αδικία. Ουτοπικό; Από εμάς εξαρτάται!».
Μαζί με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, παίζουν οι ηθοποιοί Κώστας Μπερικόπουλος, Γιώργος Χρυσοστόμου, Βαγγέλης Χατζηνικολάου, Σωκράτης Πατσίκας, Αγορίτσα Οικονόμου, Σταύρος Σιόλας, Μάρα Βλαχάκη, Προκόπης Αγαθοκλέους. Την παράσταση «ντύνει» η μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και τα σκηνικά υπογράφει ο Μανόλης Παντελιδάκης.
Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη και ο Στέφανος Κορκολής στο πιάνο στο μικρό θέατρο της Επιδαύρου θα αποτίσουν φόρο τιμής στον Οδυσσέα Ελύτη, ερμηνεύοντας μελοποιημένη ποίηση του νομπελίστα ποιητή.
Συνεχίζονται οι προβολές ταινιών του ευρωπαϊκού κινηματογράφου συμπεριλαμβανομένων και ελληνικών στην μικρή θερινή αίθουσα του κήπου του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134-136 στο Θησείο.
Τα ράφια της βιβλιοθήκης κάποιου κρύβουν πολλά στοιχεία για την προσωπικότητα του, τα γούστα του, τα προβλήματα στα οποία αναζητά παρηγοριά, τις πεποιθήσεις του και τα στοιχεία που διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα του. Σε καιρούς δύσκολους για την χώρα μας, το βιβλίο λειτουργεί σαν φάρμακο του μυαλού, σαν μέσο διαφυγής από την πραγματικότητα αλλά συχνά σε βοηθάει να ερμηνεύσεις τα γεγονότα και να αντιμετωπίσεις καταστάσεις όταν βρίσκεσαι σε αδιέξοδο.
Η Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη του Δήμου Αθηναίων ιδρύθηκε το 1835, λειτουργεί από το 1936 και στεγάζεται στο κτήριο του παλιού βρεφοκομείου, από το 2002. Μια επίσκεψη στον χώρο είναι αρκετή για να προσελκύσει και τους λιγότερο «διαβαστερούς» ή εκείνους που προτιμούν το προσωπικό τους γραφείο, τον υπολογιστή τους και τους επιμελώς επιλεγμένους τίτλους βιβλίων που ανταποκρίνονται στο προσωπικό τους γούστο. Σε αυτόν τον χώρο είναι που θα «χαθείς» ανάμεσα στους χιλιάδες τόμους και θα ανακαλύψεις τις άλλες όψεις του νομίσματος.Όπως μας εξήγησε η Ράνια Μελλιανού, βιβλιοθηκονόμος και προϊστάμενη της βιβλιοθήκης, «σε μια δημοτική βιβλιοθήκη, το υλικό που αφορά τις επιστήμες όπως βιολογία και ιατρική, όπου παρατηρούνται συνεχώς νέες εξελίξεις, είναι πολύ βασικό. Περιορίζεται σε εγκυκλοπαίδειες και βασικούς τόμους ιατρικής». Στην βιβλιοθήκη υπάρχουν υπολογιστές αλλά προς το παρόν η χρήση τους περιορίζεται στην αναζήτηση υλικού στον κατάλογο της βιβλιοθήκης, και την χρήση του διαδικτύου για έρευνα, κατ’εξαίρεσην.
Μεταξύ άλλων, στους άμεσους στόχους των υπευθύνων, είναι η εγκατάσταση ασύρματου δικτύου ενώ το προσωπικό έχει πάρει ήδη πρωτοβουλίες για να μετατρέψει την βιβλιοθήκη σε πόλο έλξης. Στην κεντρική βιβλιοθήκη λαμβάνουν χώρα οι συναντήσεις και δράσεις του Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού, ενώ συχνές είναι οι συνεργασίες με σχολεία στα πλαίσια του προγράμματος future library, το οποίο προωθεί την καινοτομία στις βιβλιοθήκες. Η βιβλιοθήκη είναι ανοιχτή σε όλους τους κατοίκους του Δήμου Αθηναίων καθώς και των υπόλοιπων δήμων του λεκανοπεδίου Αττικής και για την χρήση της απαιτείται εγγραφή με την ένδειξη αστυνομικής ταυτότητας και ένας λογαριασμός σταθερής ή κινητής τηλεφωνίας.
Σήμερα, διαθέτει 27.600 τόμους, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται σπάνιες εκδόσεις από όλο το φάσμα των επιστημών, 50 τίτλοι στο σύστημα Μπράιγ και πρόσβαση σε βιβλιογραφικές πηγές στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο μέσω του περιβάλλοντος πληροφόρησης «Αργώ». Σύμφωνα με τις μετρήσεις του περασμένου Μαΐου, τα μέλη της βιβλιοθήκης ανέρχονται στις 9.921, και για την χρήση της απαιτείται συμπλήρωση της σχετικής αίτησης που θα βρει κανείς στην ιστοσελίδα της βιβλιοθήκης.
Όπως μας πληροφόρησε η Λίλιαν Βλάχου, υπάλληλος της βιβλιοθήκης, «η βιβλιοθήκη έχει αναλάβει μια πληθώρα δραστηριοτήτων: οι παρουσιάσεις βιβλίων, οι βραδιές μουσικής και η αφήγηση παραμυθιού είναι μερικές από αυτές». Προς το παρόν, η κύρια χρήση της βιβλιοθήκης είναι δανειστική αλλά από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο προβλέπεται να ανοίξει για το κοινό, αίθουσα ηλεκτρονικών υπολογιστών, δημιουργώντας καλύτερες συνθήκες για μαθητές και φοιτητές που κάνουν χρήση της βιβλιοθήκης για έρευνα και διάβασμα .
Σε ιδιόκτητο κτήριο επί του πεζόδρομου της Κεντρικής Πλατείας της πόλης, εντοπίσαμε την Δημοτική Βιβλιοθήκη, η οποία στεγάζεται εκεί από το 2001. Πρόκειται για ακόμα μια πλούσια σε υλικό βιβλιοθήκη της Αττικής, καθώς στις εγκαταστάσεις της βρίσκονται περίπου 22.000 τίτλοι βιβλίων και περιοδικών, πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό και επιτραπέζια παιχνίδια. Στον χώρο της βιβλιοθήκης λειτουργεί επίσης διαμορφωμένο περιβάλλον αναγνωστηρίου και αίθουσα εκδηλώσεων χωρητικότητας 70 ατόμων.Όπως μας ενημέρωσε η κυρία Μάρθα Παπαμικρούλη, βιβλιοθηκονόμος και εργαζόμενη της βιβλιοθήκης: «Δυνατότητα χρήσης της βιβλιοθήκης έχουν όλοι οι δημότες και υπολογίζεται η προσέλευση 70 με 100 ατόμων σε καθημερινή βάση. Τα εγγεγραμμένα μέλη ανέρχονται στους 3.100 και στον αριθμό συμπεριλαμβάνονται άτομα πολύ μικρής ηλικίας μέχρι και συνταξιούχους».
Info:
Δώδεκα σπουδαίοι σολίστ της κλασικής μουσικής συναντιούνται για πρώτη φορά σε ένα ραντεβού με το Nuevo Tango του Astor Piazzolla. Μουσικές με έντονα στοιχεία του αργεντίνικου tango και της jazz, σε δυνατούς δεξιοτεχνικούς συνδυασμούς, θα παρουσιαστούν στον Βοτανικό Κήπο Κεφαλονιάς, στο Αργοστόλι.
Ο Astor Piazzolla είναι γνωστός σε όλο τον κόσμο για τις δυνατές συγκινήσεις που προσέφερε με το tango του. Το ελληνικό κοινό είχε την ευκαιρία να βιώσει τη μοναδική εμπειρία της μουσικής του ήδη από την κοινή εμφάνιση με τον Μάνο Χατζιδάκι στη δεκαετία του 90.
Τώρα, μουσικοί με σπουδαία καλλιτεχνική παρουσία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μπαίνουν σε ένα ξεχωριστό μουσικό μονοπάτι: Ζερμπίνος, Ναστάζα, Λύκος, Καπογιάννης, Πλατύραχος, Δεκαβάλλας, Δωρή, Αργυρός, Αρκούδης, Σίσκος, Δεσύλλας, Λογιάδης.
Μέσα από τον ηχητικό σχεδιασμό του Αγη Γυφτόπουλου και υπό την διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη, οι ενορχηστρώσεις του ίδιου του δημιουργού, συνδυασμένες με τις νέες ενορχηστρώσεις του Νίκου Πλατύραχου, φέρνουν έναν νέο tango αέρα.
Βοτανικός Κήπος Κεφαλονιάς, Αργοστόλι, Κυριακή 5 Αυγούστου, ώρα 21:00.
Πληροφορίες και εισιτήρια από το Ίδρυμα Φωκά-Κοσμετάτου, τηλ. 26710/26595-6
πηγή : http://www.kefaloniatoday.com
Τα Ελγίνεια Μάρμαρα
Τα Γλυπτά του Παρθενώνα, γνωστά και ως Ελγίνεια Μάρμαρα, είναι μεγάλη συλλογή από μαρμάρινα γλυπτά που μεταφέρθηκαν στην Βρετανίατο 1806 από τον Τόμας Μπρους, Ζ’ Κόμης του Έλγιν, πρέσβη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από το 1799 μέχρι το 1803. Εκμεταλλευόμενος την Οθωμανική ηγεμονία στην ελληνική επικράτεια, κατάφερε και απέκτησε φιρμάνι από τον Οθωμανό Σουλτάνο για την αποκαθήλωσή τους από τονΠαρθενώνα με σκοπό την μέτρηση και την αποτύπωσή τους σε σχέδια, και στη συνέχεια προχώρησε στην αφαίρεση και φυγάδευσή τους. Τα γλυπτά αυτά αποθηκεύτηκαν στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου το 1816.Το οθωμανικό φιρμάνι, που κατέχει το Βρετανικό Μουσείο “δεν φέρει την υπογραφή και τη σφραγίδα του Σουλτάνου ή τη συνήθη επίκληση στο Θεό, και χωρίς αυτά, ο Elgin και συνεπώς το Βρετανικό Μουσείο δεν έχουν καμία νομική απόδειξη της κυριότητας των Γλυπτών του Παρθενώνα “, σύμφωνα με έκθεση ειδικών[εκκρεμεί παραπομπή] (Ενημερωτικό Δελτίο, Nov.2008)[ασαφές]. Το 1936 τοποθετήθηκαν στην έκθεση Duveen που δημιουργήθηκε για αυτό το σκοπό. Από το 1983, με πρωτοβουλία της τότε Υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη, η Ελλάδα έχει καταβάλλει προσπάθειες να φέρει τα Ελγίνεια πίσω στην Αθήνα.
Σε ανακοίνωση που εξέδωσε το Βρετανικό Μουσείο τον Απρίλιο του 2007, αναφέρεται ότι δεν προτίθεται να παραχωρήσει την κυριότητα των Γλυπτών του Παρθενώνα σε ελληνικό μουσείο[1]. Νεότερη ανακοίνωση του Βρετανικού Μουσείου (2009) ανέφερε πως, με την ευκαιρία των εγκαινίων του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, θα ήταν διατεθειμένο να δανείσει τα Ελγίνεια, αρκεί η Ελληνική Κυβέρνηση να αναγνωρίσει το δικαίωμα ιδιοκτησίας τους στο Μουσείο. Η Ελληνική Κυβέρνηση απέρριψε την πρόταση.
Τα Ελγίνεια Μάρμαρα (του Κωνσταντίνου Καβάφη)
Σπουδαίον περιοδικόν της Aγγλίας, O 19ος Aιών, εδημοσίευσε την 1ην Mαρτίου άρθρον επιγραφόμενον «O Aστεϊσμός περί των Eλγινείων μαρμάρων».
Oι φιλόμουσοι και φιλάρχαιοι αναγνώσται θα ενθυμώνται το κίνημα όπερ εγένετο τελευταίως εν Aγγλία ίνα αποδοθώσιν εις την Eλλάδα αι αρχαιότητες ας προ 80 ετών ο λόρδος Έλγιν, πρέσβυς της Aγγλίας παρά τη Y. Πύλη, ήρπασεν ―ίνα τας προφυλάξη δήθεν― εκ της Aκροπόλεως.
O λόγιος κ. Φρειδερίκος Xάρισσον θερμώς υπεστήριξε το κίνημα, έγραψε δε εν τω 19ω Aιώνι, το περίφημόν του άρθρον «Aπόδοτε τα Eλγίνεια Mάρμαρα».
Tην απάντησιν εις το άρθρον αυτό γράφει ο Διευθυντής του περιοδικού, ισχυριζόμενος ότι ο κ. Xάρισσον πραγματευθείς περί της επιστροφής των Eλγινείων μαρμάρων ηστεΐζετο απλώς, και κατέγινε περί το δοκιμάσαι την διορατικότητα του πνεύματος των συμπολιτών του ― εάν τάχα θα ήναι αρκετά έξυπνοι να εννοήσουν την ειρωνείαν του. Άλλως ηθέλησεν επίσης να περιπαίξη την συνήθειαν διαφόρων συγχρόνων ρητόρων οίτινες επινοούσι θέματα της ευφραδείας των, ζητούσι να αποδείξωσι παραδοξολογίας και χιμαίρας.
Oύτω κρίνει ο κ. Tζαίημς Nώουλς, διευθυντής του περιοδικού O 19ος Aιών. Mοι φαίνεται όμως ότι ο παραδοξολογών είναι μάλλον αυτός ή ο κ. Xάρισσον.
Tο άρθρον του ουδέ λογικόν είναι, ουδέ γενναίον. Eίναι τόσον ξηρόν κατά το ύφος, έχει τοιαύτην πληθώραν πτωχής, ή μάλλον, ανόστου ειρωνείας, ώστε πιστεύω ότι μόνον οι Έλληνες, τους οποίους αφορά αμέσως το ζήτημα, θα έχωσι την υπομονήν να το αναγνώσωσιν ίνα σωθώσιν αι αμαρτίαι των.
Eν τη εξάψει του ο κ. Nώουλς τι δεν λέγει! Eκθειάζει του Έλγιν την αρπαγήν. Mυκτηρίζει τον Bύρωνα. Σχετίζει την ευτελή υπεξαίρεσιν των μαρμάρων, προς τα ένδοξα τρόπαια του Nέλσωνος. Φρονεί ότι εάν επιστραφώσιν αι αρχαιότητες αύται, πρέπει ν’ αποδοθώσιν επίσης η Γιβραλτάρη, η Mελίτη, η Kύπρος, η Iνδική ― λησμονών ότι η κατοχή των χωρών εκείνων λογίζεται αναγκαία εις το Aγγλικόν εμπόριον ως και εις την ασφάλειαν ή ύπαρξιν του Aγγλικού κράτους, ενώ τα Eλγίνεια μάρμαρα εις ουδέν χρησιμεύουσιν άλλο ή εις τον ωραϊσμόν και πλουτισμόν του και άνευ αυτών ωραιοτάτου και πλουσιωτάτου Bρεττανικού Mουσείου. Ψέγει του κ. Xάρισσον την ορθοτάτην παρατήρησιν, ότι το κλίμα του Λονδίνου φθείρει τας γλυφάς των μαρμάρων και εκφράζει τον φόβον μη εάν μετακομισθώσιν εις Aθήνας καταστραφώσιν εν ενδεχομένη αναφλέξει του Aνατολικού ζητήματος ― λησμονών ότι ο φρόνιμος άνθρωπος οφείλει να διορθώνη το ενεστός κακόν πριν φροντίση περί του μέλλοντος.
Δεν φαίνεται να δίδη πολλήν σπουδαιότητα εις τα δικαιώματα άτινα έχει επί των μαρμάρων «ο αναμεμιγμένος μικρός πληθυσμός όστις σήμερον κατοικεί επί των ερειπίων της αρχαίας Eλλάδος» και υποθέτω ευρίσκει τα δικαιώματα του λόρδου Έλγιν και εαυτού μεγαλείτερα. Παρατηρεί ότι, αν ηκολουθείτο η συμβουλή του κ. Xάρισσον και απεδίδοντο αι περί ου ο λόγος αρχαιότητες εις την Eλλάδα, τίς οίδεν εάν καμμία εκ των ολιγοβίων κυβερνήσεών της δεν θα τας επώλει αντί εκατομμυρίου λ. στ. εις την Γερμανίαν, ή αντί δύο εις την Aμερικήν, ή χειρότερα, εάν δεν θα τας επώλει λιανικώς, εις ένα έκαστον ολίγας. Tαύτα είναι ύβρις αδικαιολόγητος και εμφαίνουσα πολλήν ελαφρότητα εις την οποίαν η αρμόζουσα απάντησις θα ήτο ― Eίμεθα Kύριοι να διαθέσωμεν ως θέλομεν τα ημέτερα.
Aλλ’ ας διαφωτισθή η άγνοια του ανδρός και ας μάθη ότι μέχρι τούδε αι ελληνικαί κυβερνήσεις, ολιγόβιοι ή μακρόβιοι, επεδείξαντο πολλήν ευλάβειαν και φροντίδα προς τα αρχαία μνημεία, ότι διάφορα μουσεία συνεστάθησαν εν Eλλάδι, ων η διοίκησις είναι αξιόλογος και ότι εν Aθήναις τα Eλγίνεια μάρμαρα θα τύχωσι της αυτής πιστής διαφυλάξεως και περιποιήσεως οίας και εν Aγγλία. Eίναι δε νόστιμος ο κ. Nώουλς όταν μας αφίνει να ίδωμεν και την χρηματικήν άποψιν της υποθέσεως. Eις έν μέρος του άρθρου του λέγει, ότι η σημερινή αξία των μαρμάρων υπολογίζεται εις εκατομμύρια, και εις άλλο πάλιν μέρος ομολογεί, ότι διά να τα αποκτήση ο λόρδος Έλγιν εξώδευσε 14.000 λ. Tι καλή δουλειά!
Δεν αναγράφω περισσοτέρας εκ των παρατηρήσεων του κ. Nώουλς. Eίναι της αυτής ποιότητος και αι επίλοιποι. Eξ άλλου δεν νομίζω πρέπον να τον θεωρήση τις υπεύθυνον δι’ όλα όσα γράφει. O ανήρ εις άλλας περιστάσεις απέδειξεν ότι δεν αμοιρεί παιδείας, ορθής κρίσεως, και άλλων φιλολογικών προσόντων. Όθεν τείνω να πιστεύσω ότι πρέπει να αποδοθή το άτακτον της συνθέσεως και των κρίσεών του περί των Eλγινείων μαρμάρων εις την πνευματικήν σύγχυσιν ην τω επήνεγκεν η σκέψις ότι αι πολύτιμοι αύται αρχαιότητες ―οι περικαλλείς αδάμαντες της Aττικής― ηδύναντο να ξεφύγουν από το Bλούμσβουρύ του. Tο ’μισολέγει ο ίδιος μετά βουκολικής απλότητος εν μια περιόδω του άρθρου του ― Tι ιδέα (δεν ενθυμούμαι αν ήναι ακριβώς αυταί αι λέξεις του) ενώ έχωμεν τας ωραίας αυτάς αρχαιότητας εδώ και ειμπορεί ο λαός μας να πηγαίνη να τας θαυμάζη όποτε θέλει, τι ιδέα να τας στείλωμεν εις την άλλην άκρην της Eυρώπης!
(Κ.Π. Καβάφης, Τα πεζά (1882;-1931), Φιλολογική επιμέλεια Mιχάλης Πιερής, Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία, 2003)
πηγή :http://www.pemptousia.gr
Ο λόγος της Μελίνας Μερκούρη στο Oxford Union :
Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν για μας τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Είναι η υπερηφάνεια μας, είναι οι θυσίες μας. Είναι το ευγενέστερο σύμβολο τελειότητας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι οι φιλοδοξίες μας και το ίδιο τ΄όνομα μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητας.
Κύριε Πρόεδρε, Αξιότιμα Μέλη, Κυρίες και Κύριοι . Καταρχήν επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω την OXFORD UNION που έφερε το θέμα αυτό για συζήτηση και ευχαριστώ που με προσκαλέσατε. Νομίζω ότι θα ήταν καλό αυτό το βράδυ ν΄ακουστεί μια ελληνική φωνή. Μια φωνή έστω με τη φτωχή μου προφορά. Την ακούω και μορφάζω. Θυμάμαι εκείνο που είπε κάποτε ο Brendan Behan για κάποιο εκφωνητή “Μιλάει σαν να΄χει τα Ελγίνεια Μάρμαρα στο στόμα του.”
Θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης το μεγάλο αριθμό Βρετανών πολιτών που συνηγόρησαν υπέρ των θέσεων της κυβέρνησης με τα αξιότιμα μέλη και των δύο σωμάτων του κοινοβουλίου που εκδήλωσαν ενδιαφέρον και συμπάθεια για το αίτημα της επιστροφής των μαρμάρων. Και βεβαίως εκφράζω τη βαθεία ευγνωμοσύνη μου στη Βρετανική Επιτροπή για την Eπιστροφή των Mαρμάρων του Παρθενώνα, για τις προσπάθειες της να αποκαλύψει την αλήθεια στο Βρετανικό λαό.
Υπάρχουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα . Δεν υπάρχουν Ελγίνεια Μάρμαρα. ΄Οπως
Υπάρχει ο Δαβίδ του Michael Angelo
Yπάρχει η Αφροδίτη του Da Vinci
Υπάρχει ο Ερμής του Πραξιτέλη
Υπάρχουν οι Ψαράδες στη θάλασσα του Turner
Υπάρχει η Capella Sixtina
Δεν υπάρχουν Ελγίνεια Μάρμαρα.
Ξέρετε , λένε ότι εμείς οι ΄Ελληνες είμαστε ένας θερμόαιμος λαός. Να σας πω κάτι, είναι αλήθεια. Και είναι γνωστό πως δεν αποτελώ εξαίρεση. Γνωρίζοντας τι σημαίνουν τα γλυπτά αυτά για τον ελληνικό λαό δεν είναι εύκολο να μιλήσω ψύχραιμα για το πως πάρθηκαν τα Μάρμαρα από την Ελλάδα, αλλά θα προσπαθήσω. Το υπόσχομαι.
Ενας από τους διακεκριμένους καθηγητές σας με συμβούλεψε να εξιστορήσω το πως πάρθηκαν τα μάρμαρα από την Αθήνα και έφθασαν στις Βρετανικές ακτές . Ισχυρίστηκα ότι αυτό είναι αρκετά γνωστό, αλλά μου είπε ακόμη και αν υπάρχει και ένα άτομο σ΄αυτό το ακροατήριο στο οποίο τα γεγονότα αυτά είναι ασαφή, το ιστορικό πρέπει να ειπωθεί. Ετσι θ΄αρχίσω όσο μπορώ σύντομα.
Βρισκόμαστε στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Ναπολέων σκέφτεται να αποπειραθεί να εισβάλει στην Αγγλία. Αποφασίζει να μην το πράξει. Αντί αυτού εισβάλει στην Αιγυπτο αποσπώντας την από την τουρκική κυριαρχία, γεγονός που δυσαρεστεί πολύ τους Τούρκους. Διακόπτουν τις διπλωματικές σχέσεις με τη Γαλλία και κυρήσσουν πόλεμο. Η Βρετανία βρίσκει ότι αυτή είναι μια πρώτης τάξεως στιγμή να διορίσει πρεσβευτή στην Τουρκία.
Τα καθήκοντα αναλαμβάνει ο Λόρδος Elgin. Μόλις έχει παντρευτεί την όμορφη Mary Nisbett και τελειώνει το ωραίο εξοχικό του. Ο αρχιτέκτονας του του μιλάει για τα θαύματα της ελληνικής αρχιτεκτονικής και γλυπτικής και του λέει πως θα ήταν μια θαυμάσια ιδέα να κάνει αντίγραφα από τα πραγματικά έργα στην Αθήνα. “Θαυμάσιο πράγματι” λέει ο Elgin. Αρχίζει να συγκροτεί μια ομάδα ανθρώπων που θα μπορούσαν να κάνουν αρχιτεκτονικά σχέδια με επικεφαλής έναν ικανό ζωγράφο που δεν ήταν άλλος από τον ιταλό Giovanni Lusieri.
Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να μη σας πω ένα ανέκδοτο. Ο Elgin είχε προηγουμένως πλησιάσει τον Turner. Ναι τον Turner. Ο νεαρός ζωγράφος ενδιαφέρθηκε και ο Elgin θέτει τους παρακάτω όρους. Το κάθε σχέδιο και σκίτσο που θα έκανε ο Turner θα περιερχόταν στην κυριαρχία του και στον ελεύθερο χρόνο θα έκανε μαθήματα σχεδίου στη Λαίδη Elgin. ” Okay ” λέει ο Turner, “αλλά τότε θα ήθελα 400 λίρες το χρόνο”. “Οχι” λέει ο Elgin, “Είναι πολλά, πάρα πολλά”. ΄Ετσι έγιναν τα πράγματα χωρίς τον Turner. Τέλος του ανέκδοτου.
Εφημέριος της ομάδας του Elgin ήταν ο Αιδεσιμώτατος Philip Hunt. Δεν θα μιλήσω με πολύ σεβασμό γι΄αυτόν. Αν είχα να εξαιρέσω του Λόρδο Elgin ο αρχιαπατεώνας στην υπόθεση όπως τη βλέπω ήταν ο Αιδεσιμώτατος Hunt, αλλά γι΄αυτόν θα μιλήσω αργότερα. Οι Elgins γίνονται δεκτοί στην Κων/πολη με μεγαλοπρέπεια. Ανταλλάσονται πλούσια δώρα. Οι άνεμοι του πολέμου είναι ευνοϊκοί για τους Βρετανούς και ο Σουλτάνος είναι ικανοποιημένος. Ας στραφούμε τώρα στην Ελλάδα. Την Ελλάδα εκείνη που για 400 τόσα χρόνια βρίσκεται κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό.
Η ομάδα των καλλιτεχνών του Elgin φθάνει στην Αθήνα. Οι Τούρκοι έχουν ορίσει δύο κυβερνήσεις, μια πολιτική και μια στρατιωτική. Πολλά έχουν ειπωθεί και συνεχίζονται να λέγονται για το πόσο λίγο ενδιαφέρον εκδήλωναν οι Τούρκοι για τους θησαυρούς της Ακρόπολης. Εν τούτοις, χρειάστηκαν 6 μήνες για να επιτραπεί η είσοδος στην ομάδα του Elgin. Αλλά τα κατάφεραν με 5 λίρες , στο χέρι του στρατιωτικού κυβερνήτη, για κάθε επίσκεψη. Αυτό εγκαινίασε μια διαδικασία δωροδοκίας και διαφθοράς των αξιωματικών που δεν θα σταματούσε μέχρι να συσκευαστούν και να φορτωθούν τα μάρμαρα για την Αγγλία.
Ομως όταν στήθηκαν οι σκαλωσιές και τα αντίγραφα ήταν έτοιμα να γίνουν, ξαφνικά έφθασαν φήμες για προετοιμασία στρατιωτικής δράσης των Γάλλων. Ο Τούρκος κυβερνήτης διέταξε την ομάδα του Elgin να κατέβει απο την Ακρόπολη. Με 5 λίρες την επίσκεψη ή όχι, η πρόσβαση στην Ακρόπολη ήταν απαγορευμένη. Μόνο ένας τρόπος υπήρχε για να τους επιτραπεί η είσοδος ξανά. Να χρησιμοποίησει ο Elgin την επιρροή του πάνω στο Σουλτάνο στην Κων/πολη, ν΄αποσπάσει ένα έγγραφο το λεγόμενο φιρμάνι που θα διέταζε τις αρχές των Αθηνών να επιτρέψουν τη συνέχιση των εργασιών.
Ο Αιδεσιμώτατος Hunt πηγαίνει στην Κων/πολη να συναντήσει τον Λόρδο Elgin. Ζητά στο έγγραφο να αναφέρεται ότι οι καλλιτέχνες — παρακαλώ προσέξτε το αυτό — είναι αποκλειστικά στην υπηρεσία του Βρετανού Πρεσβευτή . Ο Elgin επισκέπτεται το Σουλτάνο και αποσπά το φιρμάνι. Το κείμενο του εγγράφου είναι μάλλον ύπουλα συντεταγμένο. Επιτρέψτε μου να σας διαβάσω τις εντολές που δόθηκαν από το Σουλτάνο και που αφορούν τη συζήτηση μας. Παραθέτω.
” Οι καλλιτέχνες να μη συναντήσουν αντίδραση στο να περπατήσουν, να επιθεωρήσουν, να μελετήσουν τις μορφές και τα κτίρια που επιθυμούν να σχεδιάσουν ή να αντιγράψουν , ή στο να τοποθετήσουν σκαλωσιές γύρω από τον αρχαίο ναό, ή στο να αντιγράψουν σε ασβεστόλιθο ή σε γύψο τα αναφερόμενα κοσμήματα και μορφές ή στο να σκάψουν, αν το βρίσκουν αναγκαίο, σε αναζήτηση επιγραφών ανάμεσα στα απορρίματα. Ούτε να παρεμποδιστούν απο το να πάρουν οποιαδήποτε κομμάτια από πέτρες με επιγραφές ή με μορφές “.
(Η μετάφραση του Hunt που παρουσιάστηκε αργότερα στην Εξεταστική Επιτροπή λέει — Qualche pezzi di pietra –μερικά κομμάτια από πέτρα).
Οι εντολές αυτές δόθηκαν στους Κυβερνήτες και το σημείο αυτό τονίζεται στο φιρμάνι, “χάριν των λαμπρών σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες” και παραθέτω ξανά:
“Ιδιαίτερα αφού δεν βλάπτουν τα αναφερόμενα κτίρια επιθεωρώντας τα, μελετώντας τα και σχεδιάζοντάς τα “.
Πριν καλά καλά φθάσει το φιρμάνι στην Αθήνα, γίνεται μιά φοβερή επίθεση πάνω σ΄ένα οικοδόμημα που μέχρι σήμερα θεωρείται από πολλούς, η ευγενέστερη και ωραιότερη από τις ανθρώπινες δημιουργίες.
Οταν έγινε η έφοδος στην πύλη των Καρυατίδων ο πυρετός ανέβηκε τόσο που ο Αιδεσιμώτατος Hunt έριξε την ιδέα να μετακινηθεί όλο το κτίριο αν από τη Βρετανική πολεμική μηχανή μπορούσε να αποσταλεί ένας άνθρωπος γι΄ αυτό. Ο Elgin ανατρίχιασε με την ιδέα και ζήτησε να σταλεί ένα καράβι. Το αίτημα δεν θεωρήθηκε εξωφρενικό, αλλά εκείνη τη στιγμή, δεν υπήρχε διαθέσιμο καράβι. (Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν υπήρχε).
Για να αφηγηθώ όλη την τερατωδία χρειάζεται αρκετός χρόνος και αρκετή ψυχραιμία. Οι λέξεις “λεηλασία”, “ερήμωση”, “αχαλίνωτη καταστροφή”, “αξιοθρήνητη συντρηβή και συμφορά” δεν είναι δικές μου για να χαρακτηριστεί το γεγονός. Είπώθηκαν από τους σύγχρονους του Elgin. Ο Horace Smith αναφέρεται στον Elgin σαν τον “ληστή των μαρμάρων “. Ο Lord Byron τον αποκάλεσε πλιατσικολόγο. Ο Thomas Hardy χαρακτήρισε αργότερα τα μάρμαρα σαν “αιχμάλωτους σ΄εξορία “.
Η κυβέρνησή μου έχει ζητήσει την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα. Μας το αρνήθηκαν. Ας σημειωθεί ότι δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ το αίτημα αυτό. Επιτρέψτε μου να απαντήσω τα μόνιμα επιχειρήματα ενάντια στην επιστροφή και να ασχοληθώ με αυτά ένα προς ένα.
Τα μάρμαρα πάρθηκαν με νόμιμη διαδικασία. Ρωτώ αν η δωροδοκία και εξαχρείωση των αξιωματικών δεν αντιτίθενται στη “νόμιμη διαδικασία “. Οταν ορίστηκε η Εξεταστική Επιτροπή, μελετώντας την πρόταση να αγοραστούν τα μάρμαρα, ο Elgin υπέβαλε ένα αναλυτικό πίνακα των δαπανών για τη απόκτησή τους. Παραθέτω απόσπασμα του: “Τα εμπόδια, οι διακοπές και οι αποθαρρύνσεις που δημιουργήθηκαν από τις ιδιοτροπίες και τις προκαταλήψεις των Τούρκων” υποβάλει κονδύλι 21.902 λιρών για δώρα στις αρχές των Αθηνών. Είναι νόμιμο ποσό. Και βεβαίως θα πρέπει να ρωτήσουμε. Είναι νόμιμο να διαπραγματεύεται με τους Τούρκους για το πιο πολύτιμο από τα ελληνικά υπάρχοντα όταν η Ελλάδα βρίσκεται κάτω από τουρκικό ζυγό;
Παραμένει ένα δεύτερο επιχείρημα παρά το ότι έχει έκτοτε αμφισβητηθεί από πολλούς Βρετανούς περιηγητές στην Ελλάδα την εποχή αυτή.
“Οι αδαείς και δεισιδαίμονες Ελληνες ήταν αδιάφοροι για την τέχνη και τα μνημεία τους”.
Αυτό βέβαια υπονοεί ότι ήταν τυφλοί , ασυνείδητοι και άκαρδοι. Ποιοί; Οι Ελληνες που πολύ μετά του Περικλή δημιούργησαν τα θαύματα της Βυζαντινής Τέχνης. Οι Ελληνες που, ακόμα και κάτω από την Οθωμανική κατοχή, δημιούργησαν σχολές τέχνης και χειροτεχνίας. Οι ΄Ελληνες που παρά 400 χρόνια τουρκικής κατοχής, διατήρησαν με πείσμα τη γλώσσα και τη θρησκεία τους. Οι ίδιοι ΄Ελληνες που κατά τον αγώνα για την ανεξαρτησία τους έστειλαν στους Τούρκους στρατιώτες βόλια να χρησιμοποιηθούν εναντίον τους. Ναι, εναντίον τους.
Οι Τούρκοι στρατιώτες κλεισμένοι στην Ακρόπολη έμειναν από πολεμοφόδια και άρχισαν να καταστρέφουν τις κολώνες για να αφαιρέσουν το μολύβι να κάνουν με αυτό βόλια. Οι ΄Ελληνες τους έστειλαν πολεμοφόδια με το μήνυμα, “Να τα βόλια, μην αγγίξετε τις κολώνες”.
Μόλις έγινε ανεξάρτητη η Ελλάδα, ένα από τα πρώτα νομοθετικά διατάγματα πού πέρασαν από την ελληνική κυβέρνηση ήταν εκείνο για την προστασία και συντήρηση των εθνικών μνημείων.Είναι αυτό αδιαφορία; Θεωρούμε αυτή την κατηγορία τερατώδη. Θα έχετε σίγουρα ακούσει, αλλά επιτρέψτε μου, να επαναλάβω τι είπε ένας γέρος καρδιοπαθής Ελληνας στον J.C. Hobhouse.”Παίρνετε τους θησαυρούς μας. Σας παρακαλώ να τους φυλάξετε καλά. Μια μέρα θα τους ζητήσουμε πίσω”. Μπορούμε να πιστέψουμε ότι ο άνθρωπος αυτός μιλούσε για λογαριασμό του;
Τώρα τελευταία έχει προταθεί μια καινούργια θεωρία. Ωραίο και αυτό. Ο κύριος Gavin Stamp που θα έχω την τιμή να τον συναντήσω απόψε, έχει την άποψη ότι οι σύγχρονοι Ελληνες δεν είναι απόγονοι του Περικλή. Μας πήραν τα μάρμαρα. Ποιός θα διεκδικήσει τα λείψανα των προγόνων μας;
Ως Υπουργός Πολιτισμού προσκαλώ τοv κύριο Stamp να έρθει στην Αθήνα. Θα του οργανώσω εκπομπή σε ώρα μεγάλης ακροαματικότητας στην τηλεόραση για να μιλήσει στους Ελληνες δημοσιογράφους και τον ελληνικό λαό για την ταυτότητά τους.
Επιχείρημα 3ο. Αν τα μάρμαρα επιστραφούν, αυτό θα αποτελέσει ένα προηγούμενο που μπορεί να οδηγήσει στην εκκένωση των μουσείων.Συγχωρέστε με, αλλά αυτό είναι κοινή κολακεία. Ποιός πρόκειται να ζητήσει και ποιός πρόκειται να επιτρέψει το άδειασμα των μουσείων;
Επιτρέψτε μου να δηλώσω, για άλλη μια φορά, ότι πιστεύουμε πως οπουδήποτε και αν βρίσκονται τα μουσεία, αποτελούν ζωτική κοινωνική και πολιτιστική ανάγκη και πρέπει να προστατεύονται. Εχω επανειλημμένα δηλώσει ότι ζητούμε ένα αναπόσπαστο μέρος κτιρίου που ακρωτηριάστηκε. Σε όλο τον κόσμο το ίδιο το όνομα της πατρίδας μας είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον Παρθενώνα.
Ζητούμε απλώς κάτι μοναδικό, κάτι απαράμιλλο, κάτι ιδιαίτερο της ταυτότητάς μας. Αγαπητοί φίλοι, αν υπήρχε ο παραμικρός κίνδυνος για τα μουσεία, τότε γιατί το Διεθνές Συμβούλιο των Μουσείων πρότεινε μια “ανοιχτόμυαλη στάση ” στα μέλη του.
Επιχείρημα 4ο. Αυτή είναι η πρόσφατη σοδειά. Μόλυνση. Μόλυνση πάνω από την Ακρόπολη. Τι σας λέει αυτό; Οταν το Λονδίνο αντιμετώπιζε το σοβαρό πρόβλημα μόλυνσης, υπήρξαν κραυγές πανικού για τα μάρμαρα; Βεβαίως όχι. Για τον απλούστατο λόγο ότι τα μάρμαρα ήταν στεγασμένα στο Βρετανικό Μουσείο. Εμείς δεν προφασιζόμαστε ότι τα γλυπτά θα επανατοποθετηθούν. Νομίζουμε ότι αυτό δεν γίνεται, αλλά η κυβέρνησή μου έχει διατυπώσει ότι την ημέρα που θα επιστραφούν τα μάρμαρα στην Αθήνα θα υπάρχει έτοιμο να τα δεχθεί ένα όμορφο μουσείο με τα πιό προηγμένα συστήματα ασφάλειας και συντήρησης, δίπλα στην Ακρόπολη.
Μπορώ να προσθέσω ότι είμαστε περήφανοι για τις συνεχιζόμενες εργασίες στην Ακρόπολη. Η δουλειά αυτή παρουσιάστηκε σ΄ένα συμβούλιο κορυφαίων αρχαιολόγων απ΄όλο τον κόσμο που προσκλήθηκαν στην Αθήνα ειδικά. Ο έπαινος ήταν ομόφωνος και ενθουσιαστικός. Από τότε έχει παρουσιαστεί στις περισσότερες ευρωπαίκές πόλεις. Με χαρά την υποδέχθηκε και το Βρετανικό Μουσείο. Οι Financial Times αναφέρθηκαν στην ποιότητα της εργασίας αυτής και την παραδειγματική ικανότητα των ελλήνων συντηρητών. Ζήτησα να υπάρχουν αντίγραφα στη διάθεση όσων από σας ενδιαφέρονται.
Το μόνιμο επιχείρημα των Βρετανών είναι ότι μετακινώντας τα μάρμαρα, τα έσωζαν από τη βαρβαρότητα των Τούρκων. Το να αρνηθώ το βανδαλισμό των Τούρκων θα μ΄έβαζε σε δύσκολή θέση, αλλά γεγονός είναι ότι οι Τούρκοι δεν έδωσαν άδεια στον να μετακινηθούν γλυπτά από τα μνημεία και τους τοίχους της Ακρόπολης και ότι με την ευλογία του Αιδεσιμώτατου Hunt μετακινήθηκαν κατά βάρβαρο τρόπο. Παραθέτω ένα από τα γράμματα του Lusieri προς τον Elgin:
” Εχω την ευχαρίστηση να σας ανακοινώσω την απόκτηση της 6ης μετωπής, εκείνης με τον κένταυρο που απαγάγει τη γυναίκα. Με το έργο αυτό είχαμε πολλά προβλήματα από κάθε άποψη, και αναγκάστηκα να γίνω λίγο βάρβαρος”. Σε άλλο γράμμα ελπίζει ότι, “οι βάρβαρισμοί που είμουνα υποχρεωμένος να διαπράξω ελπίζω να ξεχαστούν”.
Ο Edward Dodwell έγραψε:
“Εννοιωσα την απερίγραπτη ταπείνωση να είμαι παρών όταν ο Παρθενώνας απογυμνώνονταν από τα λαμπρότερα γλυπτά του. Είδα ορισμένες μετώπες της ακραίας νότιας πλευράς του ναού να σέρνονται κάτω. Ηταν σφηνωμένες ανάμεσα στις τριγλύφους με μια εσοχή και προκειμένου να τις σηκώνουν, ήταν απαραίτητο να ρίξουν στο έδαφος το θαυμάσιο γείσο με το οποίο καλύπτονταν. Η νοτιοανατολική πλευρά του αετώματος μοιράστηκε την ίδια τύχη”.
Δεν μπορούμε παρά να καταραστούμε το βάρβαρο πνεύμα που τους παρότρυνε να θρυμματίσουν και να ακρωτηριάσουν, να λεηλατήσουν και να ανατρέψουν τα λαμπρά έργα που είχε αναθέσει ο Περικλής και που είχε εκτελέσει η απαράμιλλη μεγαλοφυία του Ικτίνου και του Φειδία.
Ενας άλλος μάρτυρας ο Robert Smirke γράφει:
“Ταράχθηκα ιδιαίτερα όταν είδα την καταστροφή που γινόταν με το γκρέμισμα των αναγλύφων της ζωοφόρου. Κάθε πέτρα καθώς έπεφτε έσειε το έδαφος με το ασήκωτο βάρος της και ο βαθύς υπόκωφος ήχος που έκανε έμοιζε σαν αγωνιώδες βογγητό του πληγωμένου πνεύματος του ναού. Αυτά σχετικά με τον βαρβαρότητα”.
Το 1816 ορίζεται η Εξεταστική Επιτροπή για να μελετήσει την πρόταση του Elgin. Τα μάρμαρα είχαν ήδη εκτεθεί σε διάφορους χώρους και αποθήκες. Ο Elgin αντιμετώπιζε δυσκολίες στο να πουλήσει τα μάρμαρα στην Κυβέρνηση. Η Επιτροπή είχε να αποφασίσει:
Με ποιά διαδικασία αποκτήθηκε η συλλογή. Κάτω από ποίες προύποθέσεις εκχωρήθηκε η δικαιοδοσία. Ποιά ήταν η αξία των μαρμάρων σαν έργα τέχνης. Τι ποσό θάπρεπε να διατεθεί για την πιθανή αγοράτους.
Αν διαβάσετε την έκθεση, θα δείτε ότι το βάρος πέφτει στο πόσο καλά ήταν τα μάρμαρα και τι θάπρεπε να πληρώσουν για την απόκτησή τους. Αλλά προκειμένου να υποδειχθεί η αγορά τους έπρεπε να βρεθεί μια κομπίνα. Οτι δηλαδή οι διαδικασίες της συναλλαγής ήταν σωστές και ότι τα μάρμαρα πάρθηκαν από τον Elgin τον ιδιώτη και όχι κάτω από την επιρροή του ως Βρετανού Πρεσβευτή.
Διαβάζω από την έκθεση της Εξεταστικής Επιτροπής .
“Ο Κόμης Aberdeen σε απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο το κύρος και η επιρροή μιάς δημόσιας θέσης ήταν κατά τη γνώμη του αναγκαία για να πραγματοποιηθεί η μετακίνηση αυτών των μαρμάρων απάντησε ότι δεν νομίζει πως ένας ιδιώτης θα μπορούσε να έχει καταφέρει ότι κατάφερε ο Elgin.” (O Κόμης Aberdeen συλλέκτης ο ίδιος, ήταν στην Ελλάδα την εποχή αυτή και σε θέση να γνωρίζει τα πράγματα.)
Διαβάζω από την έκθεση:
“Ο Doctor Hunt, καλά πληρωφορημένος πάνω σ΄αυτό το θέμα, όταν ερωτήθηκε, έδωσε την παρακάτω απάντηση. ‘Ενας βρετανός πολίτης, μη πρεσβευτής , δεν θα μπορούσε να αποσπάσει ένα τέτοιο φιρμάνι με τόσο εκτεταμένες δικαιοδοσίες από την τουρκική κυβέρνηση.’ ”
Διαβάζω από την έκθεση:
“Οι επιτυχίες του βρετανικού στρατού στην Αίγυπτο και η αναμενόμενη απόδοση της επαρχίας αυτής στην Πύλη, είχε σαν αποτέλεσμα μιά πολύ θετική μεταστροφή προς το έθνος μας στις συνειδήσεις όλου του κόσμου.”
Κι ακόμα ακούστε αυτό το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής:
“Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Λόρδος Elgin έβλεπε τον εαυτό του σ΄ένα ρόλο τελείως διαφορετικό από εκείνο της επίσημης θέσης του. Αλλά το κατά πόσο η κυβέρνηση από την οποία απέσπασε την άδεια τον έβλεπε ή όχι έτσι, είναι ερώτημα που μπορεί ν΄απαντηθεί μόνο με εικασίες μή έχοντας συγκεκριμένη μαρτυρία”. (Αν αυτό δεν είναι διφορούμενος λόγος τότε τί είναι;)
Απουσία συγκεκριμένης μαρτυρίας; Παραθέτω απόσπασμα εγγράφου του Λόρδου Elgin προς την Επιτροπή:
“Είχα να διαπραγματευθώ με τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του κράτους”.
Μπορούσε πράγματι η Επιτροπή να πιστεύει ότι ένας απλός πολίτης μπορούσε να φτάσει στο να διαπραγματεύεται με τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του τουρκικού κράτους;
Ο Λόρδος Elgin μιλάει στην Επιτροπή για την ευγνωμοσύνη που αισθάνθηκε επειδή του παραχωρήθηκε πλοίο της Αυτού Μεγαλειότητος για τη μεταφορά των κιβωτίων με τα μάρμαρα. Μπορούσε ένας απλός πολίτης να έχει στη δίαθεσή του ένα βασίλειο οπλιταγωγό;
Ερώτηση της Επιτροπής προς τον Αιδεσιμώτατο Hunt:
“Φαντάζεστε ότι το φιρμάνι έδωσε την άδεια να μετακινηθούν μορφές και τμήματα γλυπτών από τους ναούς ή θα πρέπει νάταν θέμα ιδιωτικής διαπραγμάτευσης με τις τοπικές αρχές”;
Ο Hunt απαντά:
” Αυτή ήταν η ερμηνεία που υποχρεώθηκε να δώσει ο κυβερνήτης των Αθηνών.”
Πείσθηκε από ποιόν; Απο έναν ιδιώτη; Απουσία συγκεκριμένης μαρτυρίας; Απο έναν ιδιώτη ή από έναν Πρεσβευτή; Λοιπόν ας δούμε το ίδιο το φιρμάνι. Η άδεια δόθηκε στον Λόρδο Elgin. Παραθέτω: “Χάριν της φιλίας ανάμεσα στην Υψηλη και Αιώνια Οθωμανική Αυλή και εκείνη της Αγγλίας”.
Κύριε Πρόεδρε, Αξιότιμα Μέλη, Κυρίες και Κύριοι. Με όλο το σεβασμό νομίζω ότι η απόφαση της Επιτροπής ότι ο Λόρδος Elgin έδρασε σαν ιδιώτης είναι είτε πολύ αφελής είτε αμφίβολης πίστης.
Ομως αυτό έγινε πριν 170 χρόνια.. Αυτή είναι μια διαφορετική Αγγλία. Διαφορετικές είναι οι αντιλήψεις για τις έννοιες Αυτοκρατορία και κατάκτηση. Επικρατεί διαφορετική ηθική. Θαταν ενδιαφέρον να ξέραμε ποιό θα ήταν το πόρισμα μιάς Εξεταστικής Επιτροπής σήμερα αν λαβαίναμε υπόψη τη μαρτυρία εκείνων που κλήθηκαν να καταθέσουν ενώπιον της και τις κρίσεις εκείνων που δεν κλήθηκαν. Θα έβαζα ένα μικρό στοίχημα, ακόμα και μεγάλο, ότι το πόρισμα θα ήταν διαφορετικό.
Εχω πάρει πολύ χρόνο και ξέρω πως η συζήτηση είναι αυτή που θα αγγίξει τις συνειδήσεις. Ελπίζω η συζήτηση να προκαλέσει μερικές ερωτήσεις. Θέτω μερικές από αυτές.
Τα μάρμαρα πάρθηκαν κακώς; Και αν κακώς πάρθηκαν, είναι σωστό να κρατούνται; Ακόμα, αν είναι σωστό το ότι πάρθηκαν, είναι λάθος να επιστραφούν; Τι βαρύτητα θα πρέπει να δοθεί στο επιχείρημα ότι αν δεν τα είχε πάρει ο Elgin , άλλος ΄Αγγλος ή Γάλλος θα τα είχε πάρει; Πειράζει που το 95% του ελληνικού λαού μπορεί ποτέ να μη δεί τα λαμπρότερα έργα της ελληνικής δημιουργίας; Είναι δυνατόν μια ελεύθερη Ελλάδα να είχε επιτρέψει τη μετακίνηση των μαρμάρων;
Η Αγγλία και η Ελλάδα είναι φίλες χώρες. Αγγλικό αίμα έτρεξε στα ελληνικά χώματα στη διάρκεια του πολέμου κατά του φασισμού. Και οι Ελληνες έδωσαν τη ζωή τους για να προστατεύσουν του ΄Αγγλους πιλότους. Διαβάστε το Churchill, μιλάει για το πόσο σημαντικός ήταν ο ελληνικός ρόλος στην αποφασιστική νίκη στην έρημο κατά του Ρόμελ.
Το περασμένο καλοκαίρι έγινε ένα αφιέρωμα στον Σαίξπηρ στο Αμφιθέατρο που βρίσκεται στους πρόποδες της Ακρόπολης. Το Covent Garden έπεξε το Μάκβεθ του Βέρντι.Το Εθνικό σας θέατρο ήρθε με τον Κοριολανο. ΄Ηταν αξέχαστες βραδυές.΄Οχι μόνο για την υψηλή ποιότητα των παραστάσεων αλλά επίσης για την εκπληκτική επικοινωνία ανάμεσα στους βρετανούς καλλιτέχνες και το ελληνικό κοινό. Ο Ian McKellen ας με συγχωρέσει αν μιλήσω για τα δάκρυα του από συγκίνηση καθώς και για εκείνα των συναδέλφων του καλλιτεχνών καθώς το ελληνικό κοινό επευφημούσε. Τα δάκρυα αυτά είχαν να κάνουν με την επαφή ανάμεσα στους λαούς, με φιλία, με τον Σαίξπηρ που παρουσιάζονταν σ΄αυτό τον ιερό χώρο. Ηταν θαυμάσια, αξέχαστα. Στο όνομα αυτής της φιλίας σας λέμε, έγινε μια αδικία που μπορεί τώρα ν΄αποκατασταθεί.
Πρέπει να καταλάβετε τι σημαίνουν για μας τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Είναι η υπερηφάνεια μας, είναι οι θυσίες μας. Είναι το ευγενέστερο σύμβολο τελειότητας. Είναι φόρος τιμής στη δημοκρατική φιλοσοφία. Είναι οι φιλοδοξίες μας και το ίδιο τ΄όνομα μας. Είναι η ουσία της ελληνικότητας.
Είμαστε έτοιμοι να πούμε ότι θεωρούμε όλη την πράξη του Elgin σαν άσχετη προς το παρόν. Λέμε στην Βρετανική Κυβέρνηση: Κρατήσατε αυτά τα γλυπτά για δύο σχεδόν αιώνες.Τα φροντίσατε όσο καλύτερα μπορούσατε, γεγονός για το οποίο και σας ευχαριστούμε. Ομως τώρα στο όνομα της δικαιοσύνης και της ηθικής παρακαλώ δώστε τα πίσω. Ειλικρινά πιστεύω ότι μια τέτοια χειρονομία εκ μέρους Μεγάλης Βρετανιάς θα τιμούσε πάντα τ΄όνομά της.
Ευχαριστώ.
Μελίνα Μερκούρη
Τι να προσέχω όταν αγοράζω ψάρια και πώς μπορούν οι καταναλωτικές μου επιλογές να συμβάλλουν σε ζωντανές, ελληνικές θάλασσες; Ποια παρεξηγημένα είδη μπορώ να δοκιμάσω και πώς να τα μαγειρέψω; Ποια είναι η εποχικότητα των ψαριών και ποιο το σωστό τους μέγεθος; Οι απαντήσεις βρίσκονται στο νέο Εγχειρίδιο της Greenpeace, το οποίο εξοικειώνει τον κόσμο με λιγότερο γνωστά ψάρια, απομυθοποιεί τις ποιοτικές κατηγορίες και προσφέρει ένα δυνατό εργαλείο στα χέρια των καταναλωτών. Οι καταναλωτές με τη δύναμη που έχουν, μπορούν να σπάσουν το μονοπώλιο της καταστροφικής μηχανότρατας στην αγορά και να διεκδικήσουν πρόσβαση σε ψάρι που έχει αλιευθεί με βιώσιμο τρόπο από Έλληνες παράκτιους ψαράδες, στηρίζοντας έτσι και την τοπική οικονομία των παράκτιων περιοχών της χώρας. Το ελληνικό ψάρι σταδιακά εξαφανίζεται λόγω της υπεραλίευσης και των καταστροφικών πρακτικών, όπως οι μηχανότρατες και τα γρι-γρι, οι οποίες μονοπωλούν την αγορά και περιορίζουν τον μέσο Έλληνα στην κατανάλωση μόνο 3-4 συγκεκριμένων και υπεραλιευμένων ειδών. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι καταναλωτές έχουν περιορισμένη πρόσβαση σε μεγαλύτερη ποικιλία ειδών που αλιεύονται βιώσιμα από τους παράκτιους ψαράδες. Με αυτόν τον τρόπο απειλείται το μέλλον των ιχθυοπληθυσμών, των χιλιάδων ανθρώπων που βασίζουν την επιβίωσή τους στο ψάρι (όπως οι παράκτιοι αλιείς, οι ιχθυοπώλες, ακόμα και οι ιδιοκτήτες ταβερνών), αλλά και των ανθρώπων που απασχολούνται στον ελληνικό τουρισμό, ο οποίος συνδέεται άμεσα με τις θάλασσές μας. Το νέο Εγχειρίδιο της Greenpeace προσφέρει χρηστικές πληροφορίες που πρέπει να γνωρίζουν οι καταναλωτές, όπως οι βιώσιμες αλιευτικές πρακτικές, η εποχικότητα, τα κατάλληλο μέγεθος και η ποικιλία διαθέσιμων ψαριών, τα οποία έχουν αλιευθεί με βιώσιμο τρόπο και δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν σε γεύση και θρεπτικές ουσίες από τα δημοφιλή ψάρια. Είναι οι πληροφορίες που καθορίζουν αν καταναλώνουμε ψάρια με τρόπο που προστατεύει τις θάλασσές μας. «Γνωρίζουμε ελάχιστα για τα ψάρια που καταναλώνουμε. Η έλλειψη πληροφόρησης εξυπηρετεί τη βιομηχανική αλιεία, η οποία εξασφαλίζει τα κέρδη της καταστρέφοντας τις θάλασσές μας και μονοπωλώντας την αγορά εις βάρος των καταναλωτών», δήλωσε η Άντζελα Λάζου Dean, υπεύθυνη της εκστρατείας για το θαλάσσιο περιβάλλον, στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace. «Γι? αυτό το λόγο, το Εγχειρίδιο της Greenpeace φιλοδοξεί να καλύψει αυτά τα κενά και να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα γνωριμίας των καταναλωτών με μη δημοφιλή είδη, αλλά και με τους παράκτιους ψαράδες της χώρας μας, οι οποίοι αποτελούν και το μέλλον της αλιείας», συμπλήρωσε η Άντζελα Λάζου Dean. Οι παράκτιοι ψαράδες μπορούν να πρωταγωνιστήσουν στην προστασία των θαλασσών μας εξασφαλίζοντας ελληνικό ψάρι στο πιάτο μας και αύριο. Η παράκτια αλιεία είναι μία από τις σπουδαιότερες δραστηριότητες στη χώρα μας, για οικονομικούς, αλλά και κοινωνικούς λόγους. Απασχολεί δεκάδες χιλιάδες συμπολίτες μας και αποτελεί το μοναδικό μέσο βιοπορισμού για πολλές οικογένειες. Ειδικά σε απομακρυσμένα νησιά και περιοχές, όπου συνήθως δεν υπάρχει εναλλακτική απασχόληση, η αλιεία μαζί με τον τουρισμό αλληλοστηρίζονται και επιτρέπουν σε αυτούς τους ανθρώπους να επιβιώνουν σε τόπους που διαφορετικά θα είχαν ερημώσει. Η Greenpeace καλεί τους καταναλωτές να χρησιμοποιήσουν το εγχειρίδιο και να υπογράψουν το «Μανιφέστο για την προστασία των θαλασσών», με το οποίο: · Απαιτούν πρόσβαση σε ψάρι αλιευμένο με βιώσιμο τρόπο από τους παράκτιους ψαράδες. · Συμμετέχουν και υποστηρίζουν την εκστρατεία της Greenpeace για τη δημιουργία θαλάσσιων καταφυγίων στην Ελλάδα. Η έκδοση του Εγχειρίδιου σηματοδοτεί την παρουσία της Greenpeace για άλλη μία χρονιά στα νησιά των Βόρειων Κυκλάδων, περιοχή για την οποία η οργάνωση έχει καταθέσει πρόταση για τη δημιουργία θαλάσσιου καταφυγίου, με την ενεργή υποστήριξη παράκτιων ψαράδων, επιστημόνων και δεκάδων χιλιάδων πολιτών. Η περιοδεία της Greenpeace θα ξεκινήσει από τη Σύρο, με στόχο τη διεύρυνση της δυνατής αυτής συμμαχίας και με τους τοπικούς φορείς των Κυκλάδων.
ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
Οι αριθμοί, τα ύψη, τα μεγέθη, οι εικόνες, όλα ακούγονται και δείχνουν εξωπραγματικά για το, χωρίς προηγούμενο, “ξενοδοχείο” (περισσότερο μοιάζει με μικρό πλανήτη), Marina Bay Sands Hotel στη Σιγκαπούρη: Τρεις πύργοι 55 ορόφων ο καθένας, με 26.000 δωμάτια και σουίτες. Οι τρεις ουρανοξύστες συνδέονται με μια ενιαία στέγη σε σχήμα βάρκας, μήκους 340 μ., μεγαλύτερης από τον (οριζόντιο) πύργο του Άιφελ. Η στέγη ονομάζεται Sky Park, έχει συγκλονιστική θέα σε όλο το λιμάνι της Σιγκαπούρης, και κήπους, εστιατόρια και μια πισίνα υπερχείλισης με όριο το…κενό, μήκους 150 μέτρων, σε ύψος 198 μέτρων…
Οι εικόνες, σχεδόν ψεύτικες, μιλούν από μόνες τους, όπως και τα υπόλοιπα απίστευτα στοιχεία για ολόκληρη αυτήν την πρωτοφανή κατασκευή και επένδυση. Δείτε:
Η στέγη του Marina Bay Sands είναι πράγματι ένα «ουράνιο πάρκο». Στο ένα άκρο της δε, “εξέχει” στο κενό, κατά 67 μέτρα. Άλλα στοιχεία για το ξενοδοχείο: Εκθεσιακό – Συνεδριακό κέντρο 120,000 m2, εμπορικό κέντρο The Shoppes, 74,000 m2, επτά επώνυμα gourmet εστιατόρια, μουσείο τέχνης και επιστήμης σε σχήμα λωτού, δύο θέατρα, παγοδρόμιο, δύο πλωτά κρυστάλλινα «κιόσκια» και ένα αίθριο καζίνο με 500 τραπέζια και 1600 «κουλοχέρηδες».
Στα εσωτερικά κανάλια, οι επισκέπτες μπορούν να γυρίσουν το ξενοδοχείο και να χαζέψουν τις βιτρίνες μέσα σε βάρκες Sampan που αναπαραστούν κινεζικά πλοιάρια του 17ου αιώνα. Πέντε διάσημοι καλλιτέχνες δημιούργησαν έργα ειδικά για αυτό το χώρο. Μεταξύ αυτών, γλυπτό μήκους 40 μέτρων, από 16.100 ατσάλινες ράβδους βάρους 14 τόνων. Για να συναρμολογηθεί χρειάστηκαν 60 άτομα. Επίσης, η κατασκευή “Rising Forest” (αναδυόμενο δάσος) αποτελείται 83 γλάστρες ύψους τριών μέτρων η καθεμία με δέντρα μέσα τους! Οι γλάστρες ήταν τόσο μεγάλες, που ο καλλιτέχνης έφτιαξε ένα καμίνι μεγέθους μικρού κτηρίου για να τις φτιάξει μέσα σε αυτό.
Το resort απασχολεί 10,000 άτομα και υπολογίζεται ότι θα παράγει 60 εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Η είσοδος στο καζίνο κοστίζει 62 ευρώ για μια μέρα. Με το που άνοιξε το επισκέπτονταν γύρω στα 25.000 άτομα την ημέρα. Πλέον υπολογίζεται ότι το καζίνο το επισκέπτονται 70.000 άτομα την ημέρα.
Το Marina Bay Sands εγκαινιάστηκε σαν χθες, πριν από δύο χρόνια ακριβώς, με διήμερους διθυραμβικούς εορτασμούς σε όλο το λιμάνι, συναυλία της Diana Ross σε 2.500 vips στο Grand Ballroom και υπαίθρια συναυλία της Kelly Rowland. Η όλη επένδυση, μαζί με τη γη και την κατασκευή κόστισε 8 δισεκατομμύρια δολάρια
