”O άνθρωπος που δουλεύει με τα χέρια είναι εργάτης, αυτός που δουλεύει με τα χέρια και το μυαλό είναι τεχνίτης, αλλά εκείνος που δουλεύει με τα χέρια , το μυαλό και την καρδιά, είναι καλλιτέχνης!”
Λουις Νάιζερ, συγγραφέας
Μία πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία της Αναγνωστούλη-Πουλημένου Μαρίας , Επίκουρη Καθηγήτρια Νευρολογίας, Υπεύθυνη Ανοσογενετικού Εργαστηρίου στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο ,η οποία μας εξηγεί τη σχέση που μπορεί να έχει η Τέχνη (μουσική,χορός,εικαστικά ) με τα Γονίδια και τον Εγκέφαλό μας .Η ομιλία αυτή έγινε στο συμπόσιο ‘Διάλογοι Ελλήνων Νευροεπιστημόνων για τη Νευροαισθητική “ που διοργάνωσε η Ελληνική Εταιρεία Νευροεπιστημών, Ιατρική Σχολή Αθηνών (ΕΚΠΑ) στις 29.9.2012 .
Κάντε κλικ ΕΔΩ για να παρακολουθήσετε αυτή την υπέροχη ομιλία !
“..Η ενασχόληση με την διερεύνηση και ανάλυση θεμάτων που άπτονται του πεδίου της Αισθητικής, του Ωραίου, και της καλλιτεχνικής δημιουργίας ξεκινά από την Αρχαία Ελλάδα, με τις εκλεπτυσμένες και διεισδυτικές ιδέες φιλοσόφων, όπως του Πυθαγόρα του Πλάτωνα, και του Αριστοτέλη. Στην πρωτοχριστιανική περίοδο επικρατεί η θεώρηση του Πλωτίνου και αργότερα του Αυγουστίνου, ενώ επακολουθούν οι προσεγγίσεις του Καρτέσιου, του Κάντ, και πολλών άλλων φιλοσόφων, μέχρι την πρώτη αναφορά του όρου Αισθητική από τον Baumgarten το 1750 στην Γερμανία.
Μέχρι την δεκαετία του 1990, πέραν των κλασσικών φιλοσοφικών προσεγγίσεων, υπάρχουν προσπάθειες κυρίως ψυχολογικών πειραματικών προσπελάσεων του θέματος Εγκέφαλος και Τέχνη. Η δεκαετία 1990-2000 ονομάστηκε η Δεκαετία του Εγκεφάλου, από το γεγονός των εξαιρετικά καινοτόμων ανακαλύψεων στον ευρύτερο τομέα των νευροεπιστημών, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει στο προσκήνιο η εφαρμογή των μη κλασσικών νευροαπεικονιστικών μεθόδων (PET, fMRI, DTI), που άλλαξαν ριζικά τις γνώσεις μας για τις εγκεφαλικές λειτουργίες, με την εικόνα του δρώντος εγκεφάλου στον παρόντα χρόνο.
Τότε καινοτόμοι και τολμηροί νευροβιολόγοι, όπως ο Prof. Zeki, χρησιμοποίησαν τα νέα αυτά εργαλεία για τον σχεδιασμό εργασιών που ανέδειξαν για πρώτη φορά ποιές νευρωνικές δομές ενεργοποιούνται στην διάρκεια απόλαυσης έργων τέχνης και την γειτνίαση ή αλληλοεπικάλυψη περιοχών που ενεργοποιούνται τόσο στην έκθεση σε εικαστικά όσο και σε μουσικά έργα. Ο όρος Νευροαισθητική πρωτοεισήχθη από τον Prof. Zeki το 1994 και αναφερόταν στην νέα οπτική γωνία ανάλυσης του φαινομένου της Τέχνης, με καθαρά βιολογικούς όρους και μεθοδολογίες. Το έργο του “Εσωτερική Όραση” υπήρξε τομή για το νεοδημιουργηθέν πεδίο της Νευροαισθητικής και συμπύκνωνε τα πειράματά του για τον οπτικό εγκέφαλο και τις fMRI απεικονίσεις του εγκεφάλου που εκτίθεται σε έργα Τέχνης.
Ωστόσο η βιολογική προσέγγιση της παραγωγής και απόλαυσης Τέχνης μέσα από το γονιδίωμα, που επηρεάζει όλες τις εγκεφαλικές λειτουργίες, μόνο πολύ πρόσφατα αναδύθηκε στον χώρο των Νευροεπιστημών. Σήμερα γνωρίζουμε ότι η δημιουργία Τέχνης είναι ένα αποκλειστικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό που εδράζεται σταθερά στην βιολογία μας και το οποίο φαίνεται ότι μας έδωσε εξελικτικά πλεονεκτήματα ως είδος. Αυτό προκύπτει από το ότι βρίσκουμε τις διάφορες μορφές Τέχνης σε όλους τους πολιτισμούς, πανάρχαιους και πρόσφατους, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γής. Eπιπλέον, η αντίληψη των ωραίων προσώπων και η αντίληψη μελωδιών είναι άμεση ακόμη και από βρέφη 2-3 μηνών, γεγονός που δίνει έμφαση στις εγγενείς συνιστώσες της αισθητικής εμπειρίας.
Σχετικά με τις καλλιτεχνικές ιδιοφυΐες, το εξαιρετικό ταλέντο και την καλλιτεχνική έμπνευση, υπήρχε για αρκετά χρόνια διχογνωμία για το κατά πόσο είναι όλα αυτά μόνο θέμα επιγενετικών δεξιοτήτων σε σχέση με το κοινωνικό περιβάλλον και την μόρφωση, ή υπάρχει σαφής και υπερισχύουσα γονιδιακή επίδραση. Φυσικά όπως και με την έκφραση όλων σχεδόν των ανθρώπινων χαρακτηριστικών, τόσο τα γονίδια όσο και το περιβάλλονπαίζουν ρόλο, με άλλοτε άλλη ποσοστιαία αναλογία.
Πρόσφατα σε μελέτη οικογένειας Μουσικών Φιλανδών βρέθηκε ένας υπεύθυνος γονιδιακός τόπος στο χρωμόσωμα 4q22, ενώ άλλη πρόσφατη μελέτη εμπλέκει πολυμορφισμούς (SNP8NRG243177/rs6994992) στο γονίδιο της Neuregulin 1, με αυξημένη καλλιτεχνική δημιουργικότητα και δημιουργική σκέψη, σε άτομα με υψηλή ευφυΐα και υψηλές ακαδημαϊκές επιδόσεις. Ειδικώτερα ο Τ/Τ γονότυπος βρέθηκε στα υψηλότερης βαθμολογίας άτομα, ενώ το ίδιο αποτέλεσμα έδωσαν προγενέστερα, άτομα με μεγάλο κίνδυνο ψυχωσικής συμπτωματολογίας! Πολύ αξιόλογες μελέτες προκύπτουν και από τις μελέτες διδύμων.
Φυσικά, τα γονίδια και οι μεταλλάξεις τους, που εμπλέκονται στο σύστημα των νευροδιαβιβαστών και των ορμονών, που συγκροτούν σε μεγάλο βαθμό το υπόστρωμα των εγκεφαλικών διεργασιών για την δημιουργία και παραγωγής Τέχνης, παίζουν επίσης αξιολογώτατο ρόλο.
Αυτά και άλλα παραδείγματα που θα αναφερθούν, επιτείνουν την αρχική μας πρόβλεψη ότι στο άμεσο μέλλον μερικές από τις συγκλονιστικώτερες πληροφορίες στο πεδίο της Νευροαισθητικής θα προκύψουν συνδυαστικά, από τα πεδία της νευροαπεικόνισης και της γενετικής..”
πηγή : www.blod.gr
Μία εξαιρετική ιδέα !! Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Ιδρύματος Ωνάση ( http://www.sgt.gr ) σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου ( Πανεπιστημίου 37 ) ,διοργανώνει Ανταλλακτική Βιβλιοθήκη για μία εβδομάδα !!
Μικροί-Μεγάλοι ελάτε να ανταλλάξουμε βιβλία και σκέψεις !
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω: L’_HISTOIRE_DE_PEPE_Gr
«Όταν ενώνονται η ευαισθησία και η αγάπη για τη μουσική δεν υπάρχει ηλικία, αλλά δημιουργείται ένα μείγμα εκρηκτικό. Η Λιλιπούπολη και η φυλή των Λιλιπούα, θα σας ταξιδέψει στον κόσμο των παιδικών σας αναμνήσεων καθαρά και ξάστερα. Εκεί που το όνειρο, η ελπίδα και το φως βασιλεύουν».
Η «Λιλιπούπολη» ενέγραψε στα… δημοτολόγια της έναν καινούριο δημότη, την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, η οποία μίλησε σήμερα το μεσημέρι για τη συμμετοχή της στην παράσταση «Ένα ταξίδι στη Λιλιπούπολη», που θα εγκαινιάσει τον Χριστουγεννιάτικο Κύκλο εκδηλώσεων στο Μέγαρο Μουσικής.
Πρόκεται για υπερπαραγωγή που θα ανεβάσει στη σκηνή περισσότερα από 140 παιδιά και δεκάδες μουσικούς, για να ξαναζωντανέψουν τους ήρωες της αγαπημένης πολιτείας, η πορεία της οποίας ξεκίνησε το 1976 από τη ραδιοφωνική σειρά τού Τρίτου Προγράμματος, που διηύθυνε τότε ο Μάνος Χατζιδάκις και αποτέλεσε ένα αξέχαστο καλλιτεχνικό και παιδευτικό γεγονός. Η παράσταση θα παιχτεί για τρεις μέρες (30 Νοεμβρίου, 1 και 2 Δεκεμβρίου) στην αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» του Μεγάρου Αθηνών.
«Παρά την ημερολογιακή της ηλικία, η παράσταση διατηρεί πάντα μία νεότητα και μία φρεσκάδα που επιβεβαιώνεται κάθε φορά που ακούει κάποιος αυτά τα τραγούδια» ανέφερε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Μεγάρου Μουσικής, Νίκος Τσούχλος, σε σημερινή συνέντευξη Τύπου.
Τέσσερα χρόνια ζωής (1976-1980) ήταν αρκετά για να γράψει ιστορία η παιδική ραδιοφωνική σειρά του Τρίτου Προγράμματος, που διηύθυνε ο Μάνος Χατζιδάκις. Στα τέλη του 1980 κυκλοφόρησε ο δίσκος με τα τραγούδια της εκπομπής, ενώ για πρώτη φορά το 1997, η Λιλιπούπολη ανέβηκε ως σκηνικό θέαμα στο Μέγαρο Μουσικής.
Στη νέα αυτή συμπαραγωγή του Μεγάρου με τη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη θα ερμηνεύσει με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο αγαπημένα τραγούδια, όπως ο «Χορός των Μπιζελιών». Ο Βασίλης Αγροκώστας θα παρουσιάσει με νεανική ζωντάνια άλλες επιτυχίες, όπως «Χαρχούδας Δράκος». Τη σκηνή της αίθουσας Χρήστου Λαμπράκη θα γεμίσει χορωδία 140 παιδιών του Μουσικού Ομίλου των Αρσακείων – Τοσιτσείων Σχολείων Εκάλης, ενώ τη μουσική εκτέλεση έχουν αναλάβει σολίστ & το ενόργανο σύνολο του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου.
«Είναι απίθανο το συναίσθημα μετά από τόσα χρόνια, όχι μόνο να βρίσκομαι, αλλά και να τραγουδάω σε αυτόν τον απέραντο γαλαξία, που λέγεται Λιλιπούπολη. Ήμουν απόλυτα συντονισμένη στο Τρίτο πρόγραμμα του Μάνου Χατζιδάκι. Για μένα η κάθε εκπομπή είχε τη χαρά της. Η κάθε λέξη, το κάθε τραγούδι ήταν ένας απίστευτος ονειρικός διάδρομος απογείωσης της φαντασίας» είπε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, η οποία, όταν της έγινε η πρόταση, είπε αβίαστα το «ναι». Έτσι, βρέθηκε να κάνει πρόβες με 140 παιδιά «γεμάτα ζωή, όνειρα, πάθος και φλόγα», αλλά και με τον πιο νεαρό μαέστρο που έχει συνεργαστεί ποτέ στη ζωή της, τον 22χρονο Στάθη Σούλη.
Για τον συνθέτη της παράστασης Δημήτρη Μαραγκόπουλο, πρόκειται για ένα μουσικό θέαμα, με πολύ μικρά κείμενα και ενδιαφέρουσες εικόνες, που εμπλουτίζουν μουσικά τη γνώριμη μουσική.
«Όλοι οι δημιουργοί αντισταθήκαμε πάρα πολύ στην εικονοποίηση της Λιλιπούπολης, γιατί το ραδιόφωνο δίνει πάρα πολύ χώρο στο παιδί να φαντάζεται. Είχαμε πάρα πολλές προτάσεις για την τηλεόραση και από το εξωτερικό, οι οποίες ευτυχώς 35 χρόνια τώρα βρήκαν τη σθεναρή αντίστασή μας και δεν μετανιώσαμε. Είναι η πρώτη φορά που βλέποντας αυτά τα animations, που έκανε για την παράσταση ο Αντώνης Κοτζιάς, μπορώ να πω ότι αυτές οι οπτικές εικόνες, που εμείς τουλάχιστον είχαμε, δεν προδίδονται», είπε ο συνθέτης.
«Αυτή τη φορά γίνεται μία επένδυση στους νέους ανθρώπους, οι οποίοι με τις ιδέες τους, τη δυναμικότητά τους, τον αυθορμητισμό, τη φαντασία τους πραγματικά απογειώνουν την παράσταση» κατέληξε.
Μέρος των εσόδων των παραστάσεων θα διατεθεί υπέρ του Ταμείου Υποτροφιών των Αρσακείων Σχολείων.
Τιμές εισιτηρίων: 14 – 25 – 35 – 50 ευρώ (Διακεκριμένη Ζώνη). Παιδικά-Φοιτητικά – Έκπτωση 50% επί της τιμής της κάθε ζώνης. Άνεργοι, ΑΜΕΑ, 65+, πολύτεκνοι 9.50 ευρώ.
*ελεύθερος τύπος
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω: Pictures_from_The_20th_Century
Ο Χόρχε Μπουκάι το Δεκέμβριο του 2009 επισκέφθηκε την Ελλάδα και παρουσίασε το βιβλίο του “Να βλέπεις στον έρωτα”, στο ξενοδοχείο «Athens Plaza» στην Αθήνα. Εκεί διάβασε ένα γράμμα-παρακαταθήκη που είχε γράψει στην κόρη του Κλαούντια όταν ήταν 18 χρόνων σε περίπτωση που εκείνος πεθάνει.
Πριν πεθάνω, κόρη μου,θα’θελα να’μαι σίγουρος ότι σου έμαθα:
- Να χαίρεσαι τον έρωτα
- Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου
- Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου
- Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή
- Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι
- Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς
- Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις
- Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου
- Να είσαι φίλη του εαυτού σου
- Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς
- Να ξέρεις πως αξίζεις να σ’αγαπάνε
- Να μιλάς στους άλλους τρυφερά
- Να αγαπάς και να φροντίζεις το παιδάκι που έχεις μέσα σου
- Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων
- Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων
- Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα, αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το γεγονός
- Να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου
- Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό
- Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου, ούτε να επιτρέπεις να σου επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους
- Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές
- Να ρισκάρεις περισσότερο
- Να δέχεσαι την αλλαγή και ν’ αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου
- Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου
- Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό
- Να σχεδιάζεις το μέλλον, αλλά να ζεις το παρόν
- Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου
- Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς, όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο
- Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου
- Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι
- Να μεγαλώνεις μαθαίνοντας από τις αποτυχίες σου
- Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο χωρίς ιδιαίτερο λόγο.!!!
Μέχρι το 2050, αναμένεται αύξηση κατά 70% των ευρωπαίων με ηλικία μεγαλύτερη των 65 ετών και κατά 170% εκείνων με ηλικία μεγαλύτερη των 80ετών. Το γεγονός αυτό δημιουργεί σοβαρές προκλήσεις για τον 21ο αιώνα: μεγαλύτερη ζήτηση για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προσαρμογή των συστημάτων υγείας στις ανάγκες που δημιουργεί η γήρανση του πληθυσμού με ταυτόχρονη διατήρηση της βιωσιμότητάς τους σε κοινωνίες με μικρότερο εργατικό δυναμικό.
Η σημαντικότερη πρόκληση θα είναι η φροντίδα για υγιείς και δραστήριους ηλικιωμένους στην Ευρώπη. Όσο περισσότερο διατηρείται η καλή υγεία τόσο βελτιώνεται η ποιότητα ζωής και αυξάνονται οι δυνατότητες για ανεξαρτησία και παραμονή των ηλικιωμένων στην ενεργό ζωή. Καλύτερη υγεία των ηλικιωμένων σημαίνει επίσης μικρότερη επιβάρυνση των συστημάτων υγείας και περιορισμό των ατόμων που συνταξιοδοτούνται λόγω κακής υγείας, με θετικά αποτελέσματα για την οικονομική ανάπτυξη της Ευρώπης.
Η ΕΕ στηρίζει ενεργά τις προσπάθειες των κρατών μελών αφενός να προαγάγουν την υγιή γήρανση με μέτρα βελτίωσης της υγείας των ηλικιωμένων, του εργατικού δυναμικού, των παιδιών και των νέων και αφετέρου να αναπτύξουν την πρόληψη των νοσημάτων. Η ΕΕ λαμβάνει επίσης μέτρα για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των ηλικιωμένων.
Ευρωπαϊκή σύμπραξη καινοτομίας για την ενεργό και υγιή γήρανση
Στόχος αυτού του πιλοτικού προγράμματος είναι η αύξηση του μέσου όρου υγιούς ζωής των Ευρωπαίων κατά 2 χρόνια μέχρι το 2020, με τους εξής τρόπους:
- βελτίωση της υγείας και της ποιότητας ζωής (με επίκεντρο τους ηλικιωμένους)·
- διασφάλιση της βιωσιμότητας και της αποτελεσματικότητας των συστημάτων υγείας και κοινωνικής πρόνοιας·
- προώθηση της ανταγωνιστικότητας της βιομηχανίας της ΕΕ μέσω της αύξησης της επιχειρηματικής δραστηριότητας και της επέκτασης σε νέες αγορές.
Καθώς η ενεργός και υγιής γήρανση αποτελεί πλέον πρόκληση για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, παρουσιάζεται στην Ευρώπη η ευκαιρία να καθιερωθεί ως παγκόσμιος πρωτοπόρος παρέχοντας καινοτόμες απαντήσεις και λύσεις.
Πώς λειτουργεί η σύμπραξη;
Με τη συνεργασία μεταξύ της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των χωρών της ΕΕ, των περιφερειών, της βιομηχανίας, των επαγγελματιών της υγείας και της κοινωνικής πρόνοιας, και των οργανώσεων που εκπροσωπούν ηλικιωμένους και ασθενείς.
Στόχος αυτής της συνεργασίας είναι να βελτιωθεί η ζωή των ηλικιωμένων, βοηθώντας τους να συμμετέχουν στην κοινωνία, και να μειωθεί η πίεση που δέχονται τα συστήματα υγείας και πρόνοιας, συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στον τελικό στόχο της βιώσιμης ανάπτυξης.
Οι τομείς προτεραιότητας για ανάληψη δράσης προσδιορίστηκαν στο στρατηγικό σχέδιο υλοποίησης και στο σχέδιο λειτουργίας
που εγκρίθηκαν από την διευθύνουσα ομάδα που είναι αρμόδια για την εκκίνηση και την υλοποίηση της σύμπραξης.
Τον Φεβρουάριο 2012, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέδωσε ανακοίνωση 
English (en) σχετικά με την προώθηση του στρατηγικού σχεδίου υλοποίησης της ευρωπαϊκής σύμπραξης καινοτομίας με θέμα την ενεργό και υγιή γήρανση. Τα ενδιαφερόμενα μέρη ξεκίνησαν τη συνεργασία τους στο πλαίσιο ομάδων δράσης ώστε να υλοποιηθεί αυτό το σχέδιο.
Μπορείτε να συμμετάσχετε στη σύμπραξη αν γίνετε μέλος της αγοράς καινοτόμων ιδεών
Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια
έχει κρυφτεί στο σώμα μου
τρώει μπογιές, καρδιές, φωτιές, χιόνια
και την κολώνια μου
Μέρα νύχτα κλαίει
δε με θες μου λέει
τρέχει στην μπανιέρα γυμνό
λούζει τα μαλλιά μου
πλένει τα φιλιά μου
βγάζει απ΄ την ψυχή μου καπνό
Ένα μωρό, μωρό παιδί χρόνια
έχει κλειδιά απ΄ το σπίτι μου
κάνει ζημιές, βρωμιές, χαρές, ψώνια
κάτω απ΄ τη μύτη μου
Χρόνια μ΄ αρρωσταίνει
χρόνια μου γελά
μου `χες πει θα ζούμε καλά
μούρη μου σπασμένη
ρούχα μου απαλά
σου `χα πει θα ζούμε καλά
Ένα μωρό μωρό παιδί φως μου
για να με δεις το χτένισα
κι αν μ΄ αγαπάς
καιρό καιρό δώσ΄ μου
δώρο στο γέννησα
Χρόνια ερωτευμένο
παραμυθιασμένο
μ΄ ένα μυαλουδάκι γερό
που όταν λέει πεθαίνω
τρέχω του μαθαίνω
τι θα πει μωρό μου
Μπορώ !
Στίχοι Λίνα Νικολακοπούλου
Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012 πλησιάζει και η “Εστία” για 3η συνεχή χρονιά διοργανώνει έναν ξεχωριστό και συμβολικό αγώνα νέων με νοητική υστέρηση στο Ζάππειο Μέγαρο στις 11 π.μ. Θα ήταν ιδιαίτερη χαρά μας να παρευρεθείτε στο χώρο του Ζαππείου στις 3/12/2012 και να χειροκροτήσετε τα παιδιά μας που αγωνίζονται “συμβολικά” στο Ζάππειο αλλά και ουσιαστικά στη ζωή τους για την δική τους Στέγη Υποστηριζόμενης Διαβίωσης, το δικό τους Σπίτι!
 |
 |
|
Νέο ταξίδι Αναδόχων: 6-16 Μαΐου στο Λάι Τσάο, Βιετνάμ |
|
Σας προσκαλούμε στο πρώτο ταξίδι Aναδόχων στην Ασία, που θα πραγματοποιηθεί στο Βιετνάμ 6-16 Μαΐου 2013. Θα επισκεφθούμε την κοινότητα Λάι Τσάο, μια από τις φτωχότερες περιοχές του Βιετνάμ, που στηρίζεται από Έλληνες Αναδόχους. Στόχος μας η κατασκευή περίφραξης και προαύλιου χώρου σε ένα νηπιαγωγείο της περιοχής. |
 |
|
Εκτιμώμενο κόστος: 1,300€ για τα έξοδα του κάθε εθελοντή (αεροπορικά εισιτήρια, εισιτήρια τρένων, ξενοδοχεία, φαγητό, βίζα). Επιπρόσθετα, κάθε εθελοντής θα χρειαστεί να καταβάλει εισφορά 300€ στην ActionΑid για το κόστος του έργου στο νηπιαγωγείο και τα περαιτέρω έξοδα του ταξιδιού (όπως ενοικιάσεις πούλμαν και μεσημεριανό φαγητό στην κοινότητα) |
|
Δήλωση συμμετοχής: Έως 10/1. Θα τηρηθεί χρονική σειρά προτεραιότητας, οι 40 πρώτοι θα αποτελέσουν την ομάδα. Καλέστε στο 2109212321 και ζητήστε το εγχειρίδιο εθελοντή με το αναλυτικό πρόγραμμα και την αίτηση συμμετοχής. |
 |
Τ᾿ ἁπλὸ παιδί, ποὺ ἐγὼ ἀγαπῶ, δὲν ἔζησε στὰ πλούτη,
δὲν ἔχει τρόπους νὰ φερθεῖ καὶ μήτε νὰ ντυθεῖ,
-μά ῾ναι τὸ πιὸ καλὸ παιδί, ποὺ μὲς στὴν πλάση τούτη
μπορεῖ ν᾿ ἀπαντηθεῖ!
Δὲν ξέρει γράμματα πολλά, δὲν κάνει γιὰ σαλόνι,
τὰ ροῦχα του εἶναι τῆς δουλειᾶς, τριμμένα καὶ παλιά,
-μὰ τὸ μεγάλωσε τὸ φῶς, αὐτὸ ποὺ μεγαλώνει
τὰ ξένοιαστα πουλιά…
Κι ἄλλοτε μοῦ ῾τυχε ξανά, -στὸ διάβα κάποιου δρόμου,
νὰ περπατήσω συντροφιὰ μὲ διάφορα παιδιά,
-μ᾿ αὐτό, σεμνὸ καὶ ταπεινό, βαδίζει στὸ πλευρό μου,
σὰ μιὰ μικρὴ καρδιά…
Κι ὅταν τῶν ἄλλων τῶν παιδιῶν τὰ λοῦσα βλέπει πλάι
κι αὐτὸ δὲν ἔχει πιὸ καλὸ κοστούμι νὰ ντυθεῖ,
τότε γυρίζει τὴ ματιά -καὶ μοῦ χαμογελάει,
νὰ παρηγορηθεῖ…
AΠΟ psy4you.wordpress.com
της Βιργινίας Ιωαννίδου
(από τα πρακτικά συζήτησης με θέμα «Σχέσεις και μύθοι»)
Σύμφωνα με τον August Napier μπορούμε να διακρίνουμε 4 σχήματα εξουσίας στη συντροφική σχέση:
- Κυριαρχία – Υποταγή: Στο σχήμα αυτό κυριαρχεί και επιβάλλεται πάντα ο ένας, ενώ ο άλλος υποτάσσεται και δεν οριοθετείται ποτέ (χαρακτηριστικό πατριαρχικών οικογενειών παλιότερα). Στην περίπτωση αυτή η σχέση είναι ασυμμετρική. Η δυναμική αυτή γίνεται (ή μπορεί να γίνει) κάποια στιγμή ανυπόφορη και για τους δυο. Αυτός που κυριαρχεί νιώθει μόνος και αυτός που καταπιέζεται αισθάνεται υποβιβασμένος. Πολύ συχνά τότε ο υποταγμένος εκδικείται με πλάγιους καλυμμένους τρόπους.Είναι σημαντικό να σημειωθεί εδώ ότι, όσα βήματα κι αν έχουν γίνει προς την ισότητα, η παλιά πατριαρχική νοοτροπία φαίνεται να επικρατεί καλυμμένα σε πολλά σημερινά ζευγάρια. Η γυναίκα φαίνεται να κατέχει μια δυνατή θέση, να ορίζει, να προγραμματίζει, όμως όλες τις σημαντικές αποφάσεις (πού θα ζήσουν, πώς θα χειριστούν τα οικονομικά τους, αν και που θα σπουδάσουν τα παιδιά τους) τις παίρνει σχεδόν αποκλειστικά ο άντρας. Οι λιγότερο σημαντικές αποφάσεις παίρνονται από τη γυναίκα (πού θα διασκεδάσουν, ποιους θα καλέσουν, πού θα πάνε διακοπές). Επομένως ενδιαφέρον αποκτά το ερώτημα, «ποιος αποφασίζει για το ποιος αποφασίζει».2.
- Το δεύτερο σχήμα εξουσίας το συναντάμε στα ζευγάρια που συνεχώς μαλώνουν. Η σχέση εδώ είναι συμμετρική. Καθένας προσπαθεί να επιβληθεί στον άλλο, να περάσει το δικό του. Ο ένας προκαλεί συνεχώς τον άλλο σε ένα παιχνίδι δύναμης. Υπάρχει μόνο ένας νικητής – πιστεύουν. Ο καθένας φοβάται μην του επιβληθεί ο άλλος και προσπαθεί να το αποφύγει. Είναι καχύποπτοι και επιθετικοί μεταξύ τους. Προσπαθούν να μειώσουν και να υποβιβάσουν το σύντροφο τους. Το ερώτημα εδώ είναι „ποιος είναι πιο δυνατός“. Και βέβαια στις αντιπαραθέσεις υπάρχει σχεδόν πάντα κλιμάκωση και η χρήση βίας δεν είναι καθόλου σπάνια.3.
- Ένα τρίτο σχήμα εξουσίας είναι η ψευτοϊσότητα. Στο σχήμα αυτό προσπαθεί το ζευγάρι να παρουσιάσει μια ισότητα εξωπραγματική. Οτιδήποτε θα μπορούσε να διαταράξει την φαινομενική αρμονία τους απωθείται. Προσπαθούν να μη μαλώνουν ποτέ. Είναι προσποιητά ευγενικοί μεταξύ τους. Μπορεί να είναι συνεχώς μαζί και να φαίνεται, ότι συνεργάζονται καλά, αλλά στο βάθος κρύβουν πολύ θυμό ο ένας για τον άλλο. Φοβούνται όμως να δείξουν το θυμό και την απογοήτευση που έχουν μέσα τους, μήπως και απορριφθούν ή εγκαταλειφθούν. Ζευγάρια που υποστηρίζουν ότι „δε μαλώνουμε ποτέ“ έχουν συνήθως σοβαρά προβλήματα. Κάποιες φορές ξεσπάνε τον κρυφό θυμό τους σε ένα παιδί που γίνεται ο αποδιοπομπαίος τράγος. Άλλοτε παρουσιάζουν καταθλιπτικά ή ψυχοσωματικά συμπτώματα (στρέφουν το θυμό τους προς τον εαυτό τους)4.
- Το τέταρτο σχήμα εξουσίας είναι αυτό της ισότητας. Αυτό είναι το πιο ικανοποιητικό και για τους δύο συντρόφους σύμφωνα με όλες τις έρευνες στις οποίες αναφέρεται και ο Napier. Στην περίπτωση της ισότητας υπάρχει εναλλαγή στο ποιος ορίζει και ποιος ακολουθεί. Δεν είναι όπως στην κυριαρχία – υποταγή, όπου πάντα ο ένας ορίζει κι ο άλλος ακολουθεί ή όπου σε κάποιους τομείς ορίζει ο ένας και σε κάποιους ο άλλος. Στο σχήμα αυτό οι σύντροφοι αλλάζουν συνεχώς θέση επάνω-κάτω (εξουσίας-υποταγής) σε όλα τα θέματα και σε όλους τους τομείς, όπως δύο παιδιά που κάνουν τραμπάλα. Όλα συζητιούνται και παζαρεύονται ανοιχτά. Δεν υπάρχουν θέματα ταμπού. Υπάρχουν και έντονοι καβγάδες, που όμως δεν είναι στείροι και δηλητηριώδεις, αλλά εποικοδομητικοί, καθώς το ερώτημα δεν είναι „ποιος είναι ο πιο δυνατός“, αλλά „ποια είναι η καλύτερη λύση για όλους“. Με αυτό το στόχο είναι έτοιμοι και οι δύο άλλοτε να υποστηρίξουν τη θέση τους και να επιβληθούν και άλλοτε να ακολουθήσουν τη θέση του συντρόφου, χωρίς να νιώθουν, ότι υποτάσσονται, αλλά με την αίσθηση ότι κάνουν το καλύτερο γα τη σχέση.
Το τέταρτο σχήμα εξουσίας είναι το ιδανικό στη συντροφική σχέση. Στο σχήμα αυτό υπάρχει σεβασμός της ατομικότητας και της αυτονομίας κάθε συντρόφου. Ο καθένας νιώθει υπεύθυνος για τον εαυτό του και έτσι συναντιούνται ως δύο χωριστά, αυτόνομα άτομα. Η εξουσία μπορεί να ασκηθεί σε πολλούς διαφορετικούς τομείς. Το πώς χειρίζεται ένας άνθρωπος την εξουσία που έχει, εξαρτάται από τη σιγουριά που νιώθει. Αν νιώθει σίγουρος, τότε αναγνωρίζει την ατομικότητα του άλλου και δέχεται την αυτονομία του. Αν δε νιώθει σίγουρος, τότε είτε ασκεί εξουσία προσπαθώντας να κυριαρχήσει, είτε υποτάσσεται (δεν υπάρχει εναλλαγή).
| Με μια «νευρωτική φυλακή» παρομοιάζουν το Facebook οι επιστήμονες, προειδοποιώντας ότι η συχνή ενασχόληση των χρηστών – ιδίως όσων έχουν πολλούς «φίλους»- με το προφίλ τους μπορεί να προκαλέσει έντονο στρες. |
Συγκεκριμένα, μια νέα έρευνα του Πανεπιστημίου Νάπιερ του Εδιμβούργου, κατέδειξε ότι οι άνθρωποι με τις περισσότερες επαφές στον δημοφιλή ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης έχουν αυξημένες πιθανότητες να είναι ιδιαίτερα στρεσαρισμένοι στη ζωή τους.
Γιατί αγχώνονται οι χρήστες;
«Εκείνοι που έχουν τις περισσότερες επαφές, εκείνοι που έχουν επενδύσει περισσότερο χρόνο στο site, είναι όσοι έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι στρεσαρισμένοι», τόνισε η δρ Τσαρλς.
Το γεγονός αυτό οφείλεται στην πίεση που δέχονται οι χρήστες, ώστε να δημοσιεύουν διαρκώς ενημερώσεις (updates) στο προφίλ τους για το τι κάνουν στη ζωή τους.
«Είναι σαν ένα μίνι ειδησεογραφικό κανάλι του εαυτού σας. Όσο περισσότερους ανθρώπους έχετε (ως «φίλους»), τόσό πιο πολύ θεωρείτε ότι υπάρχει ένα ακροατήριο που σας περιμένει. Είστε περίπου μια μικρή διασημότητα. Όσο μεγαλύτερο είναι το ακροατήριο, τόσο μεγαλύτερη πίεση αισθάνεστε να παράξετε περιεχόμενο για τον εαυτό σας», εξήγησε η καθηγήτρια.
Φοβούνται να «ξεκολλήσουν»
Πολλοί από τους συμμετέχοντες στην έρευνα δήλωσαν ότι το ενδεχόμενο να διαγράψουν το προφίλ τους στο Facebook τους κάνει «ανήσυχους», επειδή φοβούνται ότι έτσι θα χάσουν σημαντικές κοινωνικές πληροφορίες και εξελίξεις ή θα προσβάλουν τους «φίλους» τους.
Η πλειονότητα των ερωτηθέντων ανέφερε ότι το καλύτερο πράγμα στο Facebook είναι ότι «σε κρατά σε επαφή».
«Όπως ο τζόγος, έτσι και το Facebook κρατά τους χρήστες σε μια “νευρωτική φυλακή”. Οι χρήστες δεν ξέρουν αν πρέπει να μείνουν ή να φύγουν, με τον φόβο ότι θα χάσουν κάτι καλό», είπε η δρ Τσαρλς.
Πριν από λίγες ημέρες, η Μισέλ Ομπάμα, σύζυγος του προέδρου των Η.Π.Α., είχε καταφερθεί δημόσια εναντίον της χρήσης του Facebook από τους ανήλικους, αποκαλύπτοντας ότι οι μυστικές υπηρεσίες έχουν απαγορεύσει στις δύο κόρες της να ανοίξουν λογαριασμό στο Facebook, γεγονός που την χαροποιεί ιδιαίτερα. «Δεν είναι κάτι που χρειάζονται. Δεν είναι απαραίτητο», είχε δηλώσει.
Τους στρεσάρει η διαγραφή «φίλων»
Μεταξύ των αιτιών που προκαλούν ένταση στους χρήστες του Facebook, σύμφωνα με την έρευνα του Πανεπιστημίου Νάπιερ, συγκαταλέγονται η πίεση, του να είναι όσο το δυνατόν περισσότερο εφευρετικοί και διασκεδαστικοί, η υποχρέωσή τους να συμπεριφέρονται διαφορετικά ανάλογα με τον «φίλο» με τον οποίο έρχονται σε επαφή κάθε φορά και, κυρίως, το ενδεχόμενο διαγραφής των ανεπιθύμητων επαφών.
Μια έρευνα του Πανεπιστημίου του Κολοράντο των Η.Π.Α., που δημοσιεύθηκε τον περασμένο Οκτώβριο, κατέδειξε ότι το 57% των χρηστών του κοινωνικού δικτύου έχει διαγράψει κάποιον «φίλο» του.
Οι ερευνητές έκαναν λόγο για το φαινόμενο του «unfriending» (η πρακτική της διαγραφής μιας επαφής σε ένα site κοινωνικής δικτύωσης), το οποίο, μάλιστα, επελέγη το 2009 από το λεξικό New Oxford American Dictionary ως «Λέξη της χρονιάς».
Η έρευνα είχε καταγράψει ως λόγους διαγραφής μιας επαφής την έλλειψη «καλής συμπεριφοράς», τις συχνές αναρτήσεις με ανόητα ή επαναλαμβανόμενα σχόλια και τις δημοσιεύσεις για θέματα που ενδέχεται να προκαλέσουν εντάσεις.
Στην έρευνα του Πανεπιστημίου Νάπιερ συμμετείχαν περίπου 200 χρήστες του Facebook, το οποίο αριθμεί πλέον περισσότερα από 600 εκατομμύρια χρήστες σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με την ιστοσελίδα Socialbakers.com.
Στην χώρα μας πάνω από ένα στα δύο Ελληνόπουλα ηλικίας 9-16 ετών διαθέτει προφίλ σε ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης (ποσοστό 54%), σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. / Πηγή: TA NEΑ
….Ἐδῶ βρίσκεται καὶ ἡ εὐθύνη τῆς κοινωνίας καὶ τῆς πολιτείας, ὅτι ἔχει κρατήσει τὸν ἐκπαιδευτικὸ στὸ περιθώριο, καὶ μὲ τὶς ἀποδοχὲς ποὺ εἶναι χαμηλὲς καὶ μὲ πολλοὺς ἄλλους τρόπους. Δὲν τὸν τιμᾶ, δὲν τὸν κάνει ἕνα ἀπ’ τὰ ἐξέχοντα ἐπαγγέλματα, τὰ ἰδιαίτερα τιμητικὰ δηλαδή, προκειμένου νὰ προσελκύσει καὶ ἀνθρώπους πιὸ ἀξιόλογους. Λοιπὸν κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ὠθοῦνται στὸ περιθώριο ἐκπαιδευτικοὶ ἀξιόλογοι, ὠθοῦνται καὶ μαθητές.
Τὸ νοσηρό τῆς ὑποθέσεως εἶναι ὅτι τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα δὲν καλλιεργεῖ τὴν ἀγάπη γιὰ μάθηση τὴν ὁποία ἔχει ἔμφυτη ὁ ἄνθρωπος• ἀλλὰ ἁπλῶς, ἐπειδὴ γιὰ κάποιους λόγους δὲν τρέχουν ὅλα τὰ παιδιὰ μὲ τὸν ἴδιο ρυθμὸ στὴν μάθηση, τὸ σχολεῖο δουλεύει μὲ μία μειοψηφία παιδιῶν ποὺ τοὺς ταιριάζει αὐτὸ τὸ σύστημα, δηλαδὴ τὸ ἐγκεφαλικὸ καὶ τῆς ἀπομνημόνευσης, καὶ τὰ ὑπόλοιπα παιδιὰ πετάγονται ἔξω. Δὲν θὰ καταλήξουν ὅλα νὰ γίνουν βίαια, ἐννοεῖται. Κάποια παιδιὰ ποὺ εἶναι πιὸ ἐνδοστρεφῆ θὰ χάσουν τὴν αὐτοεκτίμησή τους πιὰ καὶ οὐδέποτε θὰ συνέλθουν ἀπ’ αὐτὸ ἢ θὰ περάσουν στὴν μελαγχολία. Βλέπουμε καὶ τέτοια παιδιὰ καὶ ἐφήβους ποὺ τὰ ἔχει θίξει ἀνεπανόρθωτα τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα, ἀλλὰ ποὺ δὲν διαθέτουν τὴν ἐξωστρέφεια στὰ συμπτώματά τους, ὥστε νὰ ἐνοχλοῦν ἄλλους.
Γιὰ μιὰ μερίδα ὅμως παιδιῶν ποὺ χαρακτηρίζονται ἀπὸ ἐξωστρέφεια, τὸ ὅτι πετάγονται ἔξω ἀπὸ τὴν μάθηση καὶ ἁπλῶς «σέρνονται» ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια μέχρι τὰ δεκαοχτὼ σ’ ἕνα ὑποχρεωτικὸ σύστημα, αὐτὸ παίρνει ἕνα συμβολικὸ χαρακτήρα γιὰ τὰ παιδιὰ αὐτά. Αἰσθάνονται πὼς ἡ κοινωνία τὰ ἔχει πετάξει ἔξω. Διότι ἡ κοινωνία γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς ἐφήβους ποιὰ εἶναι; Τὸ σχολεῖο. Αὐτὴ εἶναι ἡ θέση τους μέσα στὴν κοινωνία. Δεῖτε το καὶ στοὺς ἐνήλικες: ἐὰν κάποιος ἐνήλικας αἰσθάνεται πὼς ἡ κοινωνία τὸν ἔχει πετάξει ἔξω, ἀμέσως ἀνοίγει ὁ δρόμος γιὰ θυμό, βία καὶ παραβατικότητα. Εἶναι ἡ ἀντίδραση στὴν ἀπόρριψη τῆς κοινωνίας. Καὶ αὐτὸ τὸ βλέπουμε καὶ σὲ μεγαλύτερους, οἱ ὁποῖοι ἔκαναν ἕνα σφάλμα, ἔμειναν στὴν φυλακὴ ἕνα διάστημα καί, ἂν ἡ κοινωνία δὲν τοὺς ξαναεντάξει μέσα της, θὰ ἐπιστρέψουν στὴν παραβατικότητα.
Λοιπὸν κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο βλέπει κανεὶς ὅτι ἕνα παιδὶ κάνει ἕνα παράπτωμα. Ἂν αὐτὸ τὸ παράπτωμα τὸ πληρώσει πάρα πολὺ ἀκριβά, ἂν αὐτὸ τὸ παράπτωμα τὸν φέρει στὸ περιθώριο, μένει γιὰ πάντα στὸ περιθώριο καὶ ἀρχίζει πιὰ νὰ ἐρωτοτροπεῖ μὲ τὴν παραβατικότητα. Ἀρχίζει νὰ γίνεται ὁ χῶρος του, ὁ φυσικός του χῶρος. Ἀφοῦ δὲν παίρνει καμιὰ αὐτοεκτίμηση (ποὺ τὴν ἔχει ἀπόλυτη ἀνάγκη ὁ ἔφηβος) ἀπὸ τὴν μαθησιακὴ διαδικασία, θὰ κοιτάξει νὰ τὴν πάρει ἀπὸ τὴν παρέα. Θὰ κοιτάξει νὰ ἐπιβληθεῖ στὴν παρέα σὰν ἡγέτης μὲ τὴν βία, ποὺ δῆθεν εἶναι ἀνδρισμός, εἶναι παλικαριά, ὁπότε νὰ ἔχει ἀπὸ ἐκεῖ τουλάχιστον μία αὐτοεκτίμηση.
Ἔτσι καὶ οἱ ἔφηβοι ποὺ σπρώχνονται στὸ περιθώριο τῆς μάθησης: εἶναι σὰν νὰ τοὺς στέλνει ἡ κοινωνία τὸ μήνυμα, «προχωροῦμε χωρὶς ἐσένα». «Δὲν ὑπάρχει κάτι στὴν ζωὴ γιὰ σένα, γιὰ νὰ σοῦ δώσει νόημα», θέλει πολὺ γιὰ νὰ ἐπανακτήσει κάποιος ἀπέναντι σὲ αὐτὸ τὸ ἀδιέξοδο;
Δηλαδὴ αὐτοὶ οἱ νέοι τελικὰ οἱ ὁποῖοι φτιάχνουν συμμορίες, εἴτε τῶν γηπέδων, εἴτε ἁπλῶς καὶ μόνο γιὰ νὰ κλέβουν, οὐσιαστικὰ σὲ αὐτὲς τὶς συμμορίες βρίσκουν κάτι πολὺ βασικὸ ποὺ δὲν βρῆκαν ἀλλοῦ. Δηλαδὴ χρειάζονται ἀπὸ κάπου μίαν αὐτοεκτίμηση. Χρειάζονται ἀπὸ κάπου νὰ παίρνουν τὴν ἐκτίμηση τῶν ἄλλων ἐπίσης. Δὲν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ζήσει χωρὶς ἐκτίμηση σ’ αὐτὲς τὶς ἡλικίες, θὰ καταρρεύσει. Καὶ τὴν παίρνει μ’ αὐτὸ τὸν ἀρνητικὸ τρόπο.
Ἐδῶ λοιπὸν θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω αὐτὸ τὸ γεγονός, δηλαδὴ ὅτι ἔχουμε παιδιὰ καὶ ἐφήβους τὰ ὁποῖα δὲν συμμετέχουν στὴν μαθησιακὴ διαδικασία, διότι αὐτὴ δὲν μπόρεσε νὰ τὰ ἐνσωματώσει. Εἶναι ἀποτυχία τοῦ συστήματος τὸ ὅτι δὲν μπόρεσε νὰ ἐνσωματώσει αὐτὰ τὰ παιδιὰ στὴν μάθηση, μὲ ἀποτέλεσμα αὐτὸ νὰ δημιουργεῖ θυμό, νὰ δημιουργεῖ ἀντιδραστικότητα, καὶ γιὰ ὁρισμένα ἀπὸ αὐτὰ ὁ θυμὸς θὰ πάρει καὶ τὴν μορφὴ τῆς βίας πιά. Δηλαδὴ ἕνα θυμωμένο παιδί, ἕνα δυστυχισμένο παιδί, τὸ ὁποῖο δὲν παίρνει χαρὰ ἀπὸ πουθενά, δὲν παίρνει ἀναγνώριση καὶ ἔπαινο, θὰ ταυτιστεῖ πλέον μὲ αὐτὴ τὴν ἀρνητικὴ πλευρά, ὥστε νὰ πάρει ἕναν ἔπαινο ἀπ’ τοὺς ὁμοφρονοῦντες, θὰ λέγαμε, τῆς παρέας.
Πιστεύω ὅτι ἕνα μεγάλο μέρος τῆς παιδικῆς καὶ ἐφηβικῆς βίας καὶ ἐγκληματικότητας ἔχει ἀπὸ πίσω τὴν σχολικὴ ἀποτυχία καὶ νομίζω ὅτι καὶ οἱ στατιστικὲς συμφωνοῦν σ’ αὐτό….
Κι ὅταν κάποτε θὰ πρέπει νὰ διδάξεις
γιατὶ προσμένει νὰ τοῦ πεῖς, ἕνα παιδί,
ἢ γιατὶ ὁ ξένος σου
μπαίνει στῆς λάμπας σου τὸν κύκλο
σκοτεινιασμένος ἀπ᾿ τὴν ἄχνα τοῦ βραδιοῦ,
ἢ ποὺ τὸ βῆμα σου κάποτε ξαστοχᾶ
κι᾿ ὡσότου ξαναφέξει
πρέπει κι᾿ ἐσὺ σὲ φίλους νὰ σταθεῖς
ἢ ποὺ ἕνας φίλος περασμένος, ποὺ φοβᾶται
πὼς κλονίζεται ἡ φιλία πού ῾χε ἀρχίσει στὰ τυφλὰ
ἀπαιτώντας ἀπὸ σένα νὰ τοῦ γράψεις –
τότε πρέπει στὸν ἑαυτό σου νὰ τὸ πεῖς συνειδητὰ
τί σημαίνει «νὰ διδάσκεις»:
Μὲ λόγια ποὺ βαθιά σου τὰ γνωρίζεις
ἑκούσια νὰ πεῖς: ὑπάρχω ἐγώ.
Κι᾿ ἀκόμη πιὸ πολὺ
διδάσκω δὲν θὰ πεῖ: σὲ κάποιον
γιὰ τὴν σύμπτωση νὰ λὲς τῶν ἐποχῶν
πῶς συμβαίνει καὶ γιατί·
διδάσκω θὰ πεῖ: Γιὰ τὸν Ἕνα νὰ ρωτήσεις τὸν καθένα
ποὺ τοῦ μοιάζει στὴ σιωπή…
