Αυτός είναι ο έρωτας που συνδυάζει την επιθυμία με τη λογική, που οι δύο σύντροφοι ξέρουν να ζουν «ελεύθεροι μαζί» και να αγαπιούνται χωρίς ο ένας να είναι κτήμα του άλλου.
O έρωτας-αγάπη, τον οποίο μπορούμε να ονομάσουμε και βαθιά αγάπη, αρχίζει να δημιουργείται σιγά-σιγά, τη στιγμή που συνειδητοποιούμε αυτό που ο άλλος είναι πραγματικά, πέρα από τις δικές μας φαντασιώσεις. Είναι η «ώριμη» και «διάφανη» αγάπη, που βέβαια προϋποθέτει μεγάλη κατανόηση του εαυτού μας και του άλλου, αλλά και γνώση των μηχανισμών που μπορούν να οδηγήσουν τη σχέση στην αποξένωση ή την εξάρτηση.
Σε αυτό τον τύπο της ερωτικής σχέσης οι φαντασιώσεις που ξυπνάει ο έρωτας δεν εμποδίζουν να βλέπουμε καθαρά τον άλλον ή τη σχέση και η εξιδανίκευση του συντρόφου αντί να μας κάνει να χάνουμε τον εαυτό μας, μας κάνει να τον αγαπάμε περισσότερο μέσα από την αγάπη του άλλου. Mέσα σε μια τέτοια σχέση βαθιάς αγάπης χωράνε όλα: και η αρμονία και οι συγκρούσεις και η χαρά και η λύπη.
Aυτό που χαρακτηρίζει τον έρωτα-αγάπη είναι ότι οι δύο σύντροφοι διατηρούν την αυτονομία τους αλλά ενώνονται μέσα στη σχέση τους και την τρέφουν με τα σχέδια, τις επιθυμίες, τις εμπειρίες, είτε αυτές είναι κοινές είτε προσωπικές του καθενός, που όμως τις μοιράζεται με τον άλλο.
Δεν είναι πάντα εύκολο για κάποιον που αγαπάει πολύ να ξεχωρίσει αν νιώθει πάθος ή βαθιά αγάπη. Kαι τα δύο είναι πολύ έντονα συναισθήματα και τα διακρίνει η δυνατή επιθυμία για τον άλλον. Αρκεί να θέσει κανείς στον εαυτό του το ερώτημα: «Όταν μου λείπει, είναι γιατί νιώθω ότι χωρίς αυτόν δεν μπορώ να υπάρξω ή γιατί θέλω πάρα πολύ να μοιραστώ αυτή τη στιγμή, αυτή την εμπειρία μαζί του;». H διαφορά μοιάζει να είναι ότι στον έρωτα-αγάπη ο σύνδεσμος με τον άλλο δεν είναι η εξάρτηση, ενώ στον έρωτα-πάθος εξαρτιόμαστε από την παρουσία του άλλου για να είμαστε καλά.
Στη βαθιά αγάπη επικρατεί ο σεβασμός, κατ’ αρχάς προς τον ίδιο μας τον εαυτό, την αυτοτέλεια και τις επιθυμίες του και, βέβαια, προς τον άλλον. Όταν είμαστε πολύ ερωτευμένοι, μπορεί να θεωρούμε ότι σεβασμός δεν χωράει ή ότι είναι περιττός στον ιδανικό έρωτα που ζούμε, όμως είναι αυτός που από ένα σημείο και πέρα διαφυλάττει την αγάπη και τη σχέση.
blogspot: ομάδα ψυχικής υγείας.
.
…Φεύγω με μια ματιά
Ματιά πλατιά όπου ο κόσμος ξαναγίνεται
Όμορφος από την αρχή στα μέτρα της καρδιάς…
απόσπασμα / Πίνοντας Ήλιο Κορινθιακό / Οδυσσέας Ελύτης
| Ξένοι γενετιστές εκτιμούν ότι η «Ιλιάδα» γράφηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. | |||
Αμερικανοί και Βρετανοί βιολόγοι, οι οποίοι συνήθως αποκωδικοποιούν την αρχαία γενετική ιστορία των ανθρώπων, αναλύοντας τον τρόπο που τα γονίδια μεταλλάσσονται με το πέρασμα του χρόνου, εφάρμοσαν μία παρεμφερή τεχνική σε κάτι τελείως διαφορετικό από την ειδικότητά τους: στην χρονολόγηση της συγγραφής ενός από τα αρχαιότερα και διασημότερα κείμενα του Δυτικού πολιτισμού: την «Ιλιάδα» του Ομήρου. Το βασικό συμπέρασμά τους είναι, ότι γράφτηκε τον 8ο αιώνα π.Χ. Δίνουν μάλιστα ως πιθανότερη κάποια ημερομηνία μεταξύ του 710 και του 760 π.Χ. Αυτή η χρονολόγηση σε γενικές γραμμές συμφωνεί με τις εκτιμήσεις των κλασσικών μελετητών, που προέρχονται από ιστορικές και αρχαιολογικές πηγές. Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό βιολογίας «Bioessays», έγινε από τους Mark Pagel, Andreea Calude και Andrew Meade της Σχολής Βιολογικών Επιστημών του βρετανικού πανεπιστημίου του Ρέντινγκ και τον γενετιστή Eric Altschuler του Ιατρικού Πανεπιστημίου του Νιου Τζέρσι. Ο Pagel, που ήταν επικεφαλής, ειδικεύεται σε στατιστικά μοντέλα που εξετάζουν τις εξελικτικές διαδικασίες στην ανθρώπινη συμπεριφορά σε κάθε πολύπλοκο σύστημα, ακόμα και στο πεδίο της κουλτούρας (εξ ου και το ενδιαφέρον για την «Ιλιάδα»). Ασχολείται ιδιαίτερα με την παράλληλη πορεία της βιολογικής και της γλωσσολογικής εξέλιξης, θεωρώντας ότι η γλώσσα ως πολιτισμικό φαινόμενο εξελίσσεται όπως περίπου και τα γονίδια. «Οι γλώσσες συμπεριφέρονται τόσο εκπληκτικά όσο και τα γονίδια.Υπάρχει μια άμεση αναλογία», δήλωσε ο Pagel. «Προσπαθήσαμε να εντοπίσουμε τα πρότυπα στη γλωσσολογική εξέλιξη και να μελετήσουμε το λεξιλόγιο του Ομήρου ως μέσο για να διαπιστώσουμε κατά πόσο η γλώσσα εξελίσσεται με τον τρόπο που νομίζουμε. Αν αυτό όντως συμβαίνει, τότε πράγματι μπορούμε να βρούμε μια συγκεκριμένη ημερομηνία για τον Όμηρο (ως συγγραφέα)». Οι ερευνητές αποδέχονται την ορθόδοξη άποψη, ότι ο Τρωικός πόλεμος όντως έλαβε χώρα και ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, ο Όμηρος, έγραψε ένα σχετικό έπος. Πάντως είναι μάλλον απίθανο, ότι υπήρξε μόνο ένας συγγραφέας που έγραψε την Ιλιάδα. Αρκετοί ερευνητές θεωρούν ότι πρόκειται για μια συνθετική συλλογή της προϋπάρχουσας προφορικής παράδοσης, που ανάγεται ίσως έως τον 13ο αιώνα π.Χ. Αυτό το αμάλγαμα ιστοριών κάποια στιγμή υπέστη επεξεργασία και εστιάστηκε στον πόλεμο της Τροίας, που πιθανώς συνέβη κατά τον 12ο αιώνα π.Χ., ενώ το ίδιο το έπος συνετέθη πολύ αργότερα, σύμφωνα με τον καθηγητή κλασσικών σπουδών του πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, Μπράιαν Ρόουζ. Ο Pagel και οι συνεργάτες του αντιμετώπισαν τις λέξεις της «Ιλιάδας» ως γονίδια σε ένα γονιδίωμα. Χρησιμοποίησαν μια συγκεκριμένη τεχνική γλωσσικής ανάλυσης που εστιάζει σε περίπου 200 έννοιες κοινές σε κάθε γλώσσα (τις λέξεις για τον πατέρα, τη μητέρα, τα όργανα του σώματος, τα χρώματα κ.α.). Οι ερευνητές εντόπισαν 173 τέτοιες λέξεις (λέγονται «Swadesh» από το όνομα του αμερικανού γλωσσολόγου Morris Swadesh που συνέταξε τον σχετικό κατάλογο στις δεκαετίες του ΄40 και του ΄50) και, στη συνέχεια, μελέτησαν τον τρόπο που αυτές οι 173 λέξεις-κλειδιά μεταβλήθηκαν («μεταλλάχτηκαν») διαχρονικά. Για αυτό το σκοπό, εντόπισαν αρχικά τις εν λόγω λέξεις στη γλώσσα των Χετταίων (ενός πολιτισμού που υπήρχε στη διάρκεια του Τρωικού πολέμου) και στη συνέχεια, ανέλυσαν τις κατοπινές διαφορές που υπέστησαν οι ίδιες λέξεις στην Ομηρική γλώσσα, καθώς και στη σύγχρονη ελληνική. Δηλαδή εφάρμοσαν στη γλωσσολογία, μια μέθοδο που μοιάζει με την γενετική ανάλυση των γονιδίων με το πέρασμα του χρόνου. Η μέθοδός τους αυτή αποκαλείται εξελικτική-γλωσσολογική φυλογενετική στατιστική ανάλυση
Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ |
Το τι είναι γνώση είναι ένα ζητούμενο στη φιλοσοφία και μάλιστα στη Γνωσιολογία, τον βασικό αυτόν φιλοσοφικό κλάδο. Στη Γνωσιολογία όμως δεν υπάρχει μία, αλλά πολλές γνωσιολογικές θεωρίες και η καθεμιά δίνει τη δική της απάντηση για το τι είναι γνώση.
Κατά την αισθησιοκρατία και τη θεωρία της αντανάκλασης, ΓΝΩΣΗ είναι η πιστή απεικόνιση της πραγματικότητας στον εγκέφαλο μας. Κατά τον ορθολογισμό και άλλες θεωρίες γνώση είναι ο σχηματισμός μιας λογικής εικόνας για τον κόσμο, μιας εικόνας που την κάνουν δυνατή θεμελιακές έννοιες της νόησης μας. Κατά τον ορθολογισμό (και μάλιστα του Χέγκελ) οι νόμοι της νόησης είναι και νόμοι της πραγματικότητας, υπάρχει σύμπτωση νόησης και πραγματικότητας. Κατά τον Καντ δεν είναι δυνατό να γίνεται λόγος για συμφωνία ανάμεσα στη νόηση και τα πράγματα. Η γνώση γι’ αυτόν είναι μια λογική εικόνα που κατασκευάζει η νόηση μας με τις κατηγορίες της, μια λογική εικόνα που δεν συμπίπτει με την αντικειμενική πραγματικότητα.
Κατά τον πραγματισμό γνώση είναι μια χρήσιμη πληροφορία, ενώ κατά τον πλασματισμό του Βάιχιγκερ η γνώση είναι ένα σκόπιμο ψέμα που μας διευκολύνει στη ζωή και δεν έχει καμιά σχέση με την αλήθεια ή τη βαθύτερη γνώση της πραγματικότητας.
Γνώση είναι μια σύλληψη του ανθρώπινου πνεύματος, που έχει προσανατολιστική αξία και βοηθά τον άνθρωπο να δαμάζει και να οργανώνει τη ζωή του.
Μέσα στη γνώση κατά τον Βάιχιγκερ δεν υπάρχει ενότητα και συνέπεια, γιατί η μια «γνώση» συγκρούεται συνήθως με τις άλλες και όλες μαζί συγκρούονται και αντιφάσκουν με την ίδια την πραγματικότητα. Η ανθρωπότητα ζει μέσα σε ένα ψέμα, σε ένα σύνολο από ψέματα που υπάρχουν όχι μόνο στις θρησκείες και τις φιλοσοφίες αλλά και στην επιστήμη. Όλα αυτά τα ψέματα διατηρούνται, γιατί βοηθούν τους ανθρώπους να αντιμετωπίζουν τη ζωή σαν πρακτικό φαινόμενο.
Για τη συμβατικότητα της γνώσης έκαναν λόγο, από άλλη σκοπιά, ο Πουανκαρέ και ο Ντίγκλερ. Κατ’ αυτούς οι επιστήμες δίνουν μια απλοποιημένη εικόνα της πραγματικότητας και όχι την πραγματική της εικόνα.
Αμφιβολία για τη γνώση εξέφρασαν επίσης οι Σκεπτικοί. Αυτοί θεώρησαν αδύνατη την απόκτηση οποιασδήποτε γνώσης. Στη θέση της βέβαιης γνώσης έβαζαν την πιθανότητα ή την ευλογοφάνεια. Την ενότητα της γνώσης αρνήθηκαν οι οπαδοί του σχετικισμού και του υποκειμενισμού. Για τους πρώτους η γνώση δεν έχει γενικό κύρος, ισχύει για μια ορισμένη εποχή ή για ορισμένους λαούς, τάξεις, ομάδες κλπ., ενώ για τους υποκειμενιστές υπάρχουν τόσες «γνώσεις» όσα και άτομα.
Η επιστήμη δεν αμφιβάλλει για το κύρος της γνώσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι δογματική, αλλά διαπιστώνει ότι οι προτάσεις της είναι επαληθεύσιμες. Διαπιστώνει επίσης η επιστήμη ότι η γνώση είναι προοδευτική (και όχι οριστική και τελειωτική) και ότι προχωρεί μέσα από δοκιμαστικές θεωρίες και ερμηνείες που αντικαθίστανται από άλλες πιο ικανοποιητικές, που ερμηνεύουν καλύτερα μια σειρά φαινομένων. Τα πορίσματα των φυσικών επιστημών αξιοποιούνται τέλος σε τεχνικές εφαρμογές, γεγονός που επιβεβαιώνει απόλυτα την ορθότητα τους.
Σε κάθε εποχή υπάρχουν αναμφίβολα και «νομιζόμενες» γνώσεις, γνώσεις που αποδεικνύονται αργότερα πλάνες. Η γνώση είναι συναρτημένη με την εξελικτικότητα, όπως και κάθε τομέας του πολιτισμού. Πίσω από τη γνώση βρίσκεται η ανθρώπινη προσπάθεια, η διανοητική εργασία και προσπάθεια που πραγματοποιεί βαθμιαίες κατακτήσεις, που προχωρεί με μικρά βήματα, χωρίς να κάνει άλματα. Ούτε μίλησε κανείς ποτέ για παντογνωσία. Αυτά που γνωρίζει ο άνθρωπος είναι πολύ λίγα σε σχέση με αυτά που αγνοεί. Γι’ αυτό η παντογνωσία αποδόθηκε στο θεό. Ωστόσο η θεϊκή γνώση μας είναι άγνωστη και είναι καθαρή απάτη το να παρουσιάζεται ένα θρησκευτικό σύστημα σαν θεϊκή αποκάλυψη, τη στιγμή μάλιστα που υπάρχουν πολλές τέτοιες «αποκαλύψεις», οι οποίες συγκρούονται μεταξύ τους.
Η γνώση χαρακτηρίστηκε από ορισμένους σαν λυτρωτική δύναμη, σαν πληροφορία ή διαπίστωση που μας απαλλάσσει από θρησκευτικές προλήψεις, που και δεν έχουν κάποιο στοιχείο λογικότητας και βασανίζουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Άλλοι φοβήθηκαν τη γνώση, μίλησαν για «τραγική γνώση» και προτίμησαν την άγνοια. Αυτό αφορά ένα ιδιαίτερο είδος γνώσης ή την αυτογνωσία του ανθρώπου, που σε ορισμένες περιπτώσεις έχει δυσάρεστα επακόλουθα. Τέλος άλλοι χαρακτήρισαν τη γνώση σαν πραγματική δύναμη, γιατί βοήθησε την ανθρωπότητα να κυριαρχήσει πάνω στη φύση. Ωστόσο αποδείχτηκε στον αιώνα μας ότι η κυριαρχία αυτή της φύσης είναι εκβιασμός της φύσης, διατάραξη της ισορροπίας της, μόλυνση και καταστροφή της. Σκέφτεται κανείς ότι η γνώση είναι κάτι το βλαβερό. Ωστόσο δεν μπορεί κανείς να βάλει τέρμα στην ανθρώπινη περιέργεια και στη γνωστική προσπάθεια, στην έρευνα. Ο ανθρώπινος νους θα προχωρεί, έστω κι αν αυτό θα έχει τελικά καταστροφικές συνέπειες για την ανθρωπότητα. Αυτό βέβαια δεν συνιστά κάποια ιστορική νομοτέλεια, αλλά είναι μια μοιραία εξέλιξη του ανθρώπινου γένους και του πλανήτη τον οποίο κατοικεί, μια εξέλιξη που ούτε ο άνθρωπος προέβλεψε ούτε φυσικά κάποιος θεός προδιέγραψε. Δεν μπορεί να αποφύγει κανείς τις σκέψεις αυτές, όταν μιλά για τη γνώση. Η γνώση πρέπει να θεωρείται και κάτω από το πρίσμα των αποτελεσμάτων της.
ΓΝΩΣΙΟΛΟΓΙΑ (ή ΓΝΩΣΙΟΘΕΩΡΙΑ), είναι κατεύθυνση ή κλάδος μέσα στη φιλοσοφία, που ασχολείται με το φαινόμενο της γνώσης. Η Γνωσιολογία εξετάζει συγκεκριμένα τα προβλήματα τα σχετικά με την ουσία της γνώσης, των παραγόντων σχηματισμού της, του κύρους και των ορίων της.
Η Γνωσιολογία δεν προσφέρει ενιαίες λύσεις για τα πιο πάνω προβλήματα. Η Γνωσιολογία είναι ο χώρος των θεωριών, των πιο διαφορετικών ή και αντίθετων θεωριών. Όλες αυτές οι θεωρίες εξετάζονται κριτικά και συγκριτικά μέσα σε μια Γνωσιολογία, χωρίς όμως μια τέτοια συνεξέταση να οδηγεί στον υπερκερασμό των αντιθέσεων ή στην ανακάλυψη μιας ενιαίας θεωρίας που συγκερνά τις γνωσιολογικές αντιπαραθέσεις. Το πολύ-πολύ ένας γνωσιολόγος να δείξει την προτίμηση ή τη συμπάθεια του για μια ορισμένη άποψη. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Γνωσιολογία διερευνά το φαινόμενο της γνώσης απ’ όλες τις πλευρές, τη στιγμή που η επιστήμη θεωρεί την έννοια της γνώσης απλή και αυτονόητη, δηλ. σαν έννοια που δεν χρειάζεται καμιά ανάλυση.
Η Γνωσιολογία δεν είναι ιστορικά ο πρώτος κλάδος της φιλοσοφίας, όπως θεωρείται σήμερα. Οι επιστήμονες επιδίδονταν στις έρευνες τους και έφταναν σε επιστημονικές γνώσεις χωρίς τη βοήθεια κάποιας γνωσιολογίας. Ακόμη και οι φιλόσοφοι δεν ξεκινούσαν από μια προδιαμορφωμένη Γνωσιολογία, δεν θεωρούσαν απαραίτητο να διαφωτίσουν το πρόβλημα της γνώσης, προτού προχωρήσουν στη διατύπωση μιας κοσμοθεωρίας. Ορισμένοι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι διατύπωσαν γνωσιολογικές θέσεις, όχι συστηματικά, αλλά όσο έκριναν απαραίτητο, για να προχωρήσουν στη συγκρότηση των συστημάτων τους.
Με το γνωσιολογικό πρόβλημα ασχολήθηκαν πιο συστηματικά οι φιλόσοφοί του αγγλικού διαφωτισμού (Μπέικον, Χομπς, Λοκ, Μπέρκλεϋ, Χιούμ) και ο Γερμανός φιλόσοφος Καντ. Αργότερα οι νεοκαντιανοί της σχολής του Μαρβούργου θεώρησαν τη Γνωσιολογία ως τον πιο βασικό κλάδο της φιλοσοφίας.
Η Γνωσιολογία από τους οπαδούς της συστηματικής φιλοσοφίας αναγνωρίστηκε ως ο πρώτος και πιο βασικός κλάδος της Φιλοσοφίας για το λόγο ότι προσπαθεί να διαφωτίσει το πρόβλημα της γνώσης, αλλά και γιατί ξεκαθαρίζει βασικές μεθοδολογικές έννοιες, που είναι σε χρήση και στη Φιλοσοφία και στην επιστήμη. Τέτοιες έννοιες είναι: επαγωγική και παραγωγική μέθοδος, απόδειξη, αλήθεια κ.λπ. Με τις έννοιες αυτές ασχολείται και η Λογική. Η τελευταία όμως συγκεντρώνει την προσοχή της στους κανόνες που διέπουν την εξωτερική ορθότητα της σκέψη: είναι μια τυπική επιστήμη. Από μερικούς η τυπική Λογική εντάχθηκαν στη Γνωσιολογία. Άλλοι πάλι έδωσαν στη Γνωσιολογία το όνομα «Λογική», στο οποίο έδωσαν ένα ευρύτερο περιεχόμενο. Στην τελευταία περίπτωση η Λογική περιλαμβάνει και τη Γνωσιολογία και την τυπική Λογική. Γενικά όμως η Γνωσιολογία διακρίνεται από την τυπική Λογική. Τέλος στη Γνωσιολογία εντάσσεται και η Επιστημολογία, η οποία προχωρεί σε μια συγκριτική θεώρηση των επιστημών, τις ταξινομεί κα ερευνά τις σχέσεις τους, τις κοινές μεθόδους τους, τις αλληλεπίδρασε, τους κ.λπ. Συνήθως η Γνωσιολογία τελειώνει με την Επιστημολογία. Η τελευταία όμως εμφανίζεται και σαν ανεξάρτητος κλάδος.
Δεν έλειψαν και οι αμφισβητίες της Γνωσιολογίας. Ο Χέγκελ διατυπωσε την άποψη ότι η Γνωσιολογία πρέπει να επανεξετάζει συνεχώς τι. αρχές της, αφού τις θεωρεί τόσο θεμελιακές για κάθε πιο πέρα γνώση κα έρευνα. Αυτό σημαίνει ότι η Γνωσιολογία ποτέ δεν μπορεί να είναι σίγουρη για την ορθότητα και το κύρος των αρχών της, ποτέ δεν μπορεί γίνει επιστήμη. Άλλοι κρίνουν περιττή τη Γνωσιολογία (οι οπαδοί το ενορατισμού, οι υπαρξιακοί φιλόσοφοι κά.). Παρατηρήθηκε ότι τα μέγαλα φιλοσοφικά συστήματα αγνόησαν ή παραμέρισαν τη Γνωσιολογία, Γνωσιολογία όμως ήταν εκείνη που προσγείωσε τους μεταφυσικούς φιλοσόφους και έδειξε ότι η γνώση μας έχει ορισμένα όρια και ότι αυτό, που βρίσκεται πέρα από την εμπειρία δεν μπορεί να γίνει αντικείμενα γνώσης. Η Γνωσιολογία ή τουλάχιστον ορισμένες γνωσιολογικές θεωρίες έθεσαν τέρμα στις αυθαιρεσίες της Μεταφυσικής. Η Γνωσιολογία μάς απάλλαξε από φαντασιώσεις και αυταπάτες και μας οδήγησε σ γνωσιολογική αυτογνωσία. Μας έδειξε τι μπορούμε να γνωρίσουμε, μπορεί να γίνει αντικείμενο γνώσης, και διέστειλε τη γνώση από την πίστη, που είναι απαίτηση της καρδιάς και του συναισθήματος και όχι τγ. νόησης. Η Γνωσιολογία κρίνει επίσης και τις συλλήψεις της νόηση; γιατί δεν είναι δυνατό κάθε θεωρητική και νοητική σύλληψη να είναι ορθή ή να ανταποκρίνεται σε κάτι πραγματικό. Η Γνωσιολογία είναι πιο κριτικός κλάδος της φιλοσοφίας, για να μην πούμε ότι κάθε κριτική μεταβάλλεται αυτόματα σε Γνωσιολογία. Οπωσδήποτε όμως κάθε κριτική φιλοσοφία είναι πρώτα και κύρια Γνωσιολογία
“Ο Μπρουν, ο εφευρέτης, έζησε δύο χιλιάδες χρόνια και σήμερα φυλάσσεται σ’ ένα ψυγείο, απ’ όπου θα ξυπνήσει έπειτα από σαράντα εννιά χιλιάδες χρόνια, για να ξαναρχίσει να ζει. Από τα γεννοφάσκια του σκαρφίστηκε ένα μηχάνημα για να φτιάχνει ουράνια τόξα, που λειτουργούσε με νερό και σαπούνι, αλλά αντί για απλές φυσαλίδες, έβγαζε ουράνια τόξα σε όλα τα μεγέθη, που μπορούσαν να τεντωθούν από τη μία άκρη του ουρανού ίσαμε την άλλη, και εξυπηρετούσαν σε πολλές περιστάσεις, ακόμα και για ν’ απλώνεις την μπουγάδα σου να στεγνώσει. Στο νηπιαγωγείο, παίζοντας με δύο μπαστουνάκια, σκαρφίστηκε ένα τρυπάνι για να κάνει τρύπες στο νερό. Η εφεύρεση εκτιμήθηκε πολύ από τους ψαράδες, που τη χρησιμοποιούσαν για να περνούν την ώρα τους, όταν το ψάρι δεν τσιμπούσε.
Στην πρώτη δημοτικού σκάρωσε μία μηχανή για να γαργαλάει τα αχλάδια, μια κατσαρόλα για να τηγανίζει πάγο, μια ζυγαριά για να ζυγίζει τα σύννεφα, ένα τηλέφωνο για να μιλάει με τις πέτρες, το μουσικό σφυρί, που ενώ κάρφωνε τα καρφιά, σφύριζε κιόλας, αφού ήταν… σφυρί, και πολλά άλλα.
Θα πήγαινε πολύ να θυμηθούμε όλες τις εφευρέσεις του. Αναφέρουμε μονάχα την πιο διάσημη, δηλαδή το μηχάνημα για να λες ψέματα, που λειτουργούσε με κέρματα. Με κάθε κέρμα μπορούσε κανείς ν’ ακούσει δεκατέσσερις χιλιάδες ψέματα. Το μηχάνημα περιείχε όλα τα ψέματα του κόσμου: αυτά που είχαν ειπωθεί, αυτά που ο κόσμος σκεφτόταν εκείνη τη στιγμή κι όλα τα άλλα που θα μπορούσαν να έχουν επινοηθεί στη συνέχεια. Όταν το μηχάνημα εκφώνησε όλα τα ψέματα που μπορούσαν να υπάρχουν, ο κόσμος αναγκάστηκε πια να λέει την αλήθεια. Γι’ αυτό ο πλανήτης Μουν λέγεται και “πλανήτης της αλήθειας”.
Τζάνι Ροντάρι/ “Παραμύθια απ’ το τηλέφωνο”/ Μετάφραση : Άννα Παπασταύρου/ Εκδόσεις : Μεταίχμιο / πηγή άρθρου : http://eimaistahaimou.blogspot.gr
“Χελιδονίσματα”
Ένα ξεχασμένο έθιμο που σχετίζεται με τον ερχομό της Άνοιξης είναι τα “Χελιδονίσματα” ή “Έθιμο της Χελιδόνας”.
Έχει τις ρίζες του στα αρχαία χρόνια .Αρχές του Μάρτη λοιπόν (1η Μαρτίου) ή στις 21 Μαρτίου τα παιδιά έφιαχναν ένα ξύλικο ομοίωμα τη “Χελιδόνα” .Το στόλιζαν με ζουμπούλια και του κρεμούσαν στο λαιμό κουδουνάκια.Γυρνούσαν λοιπόν από σπίτι σε σπίτι και τραγουδούσαν τα “Χελιδονίσματα” (κάλαντα Ανοιξιάτικα).Οι νοικοκυρές έδιναν στα παιδιά λεφτά, λάδι, κρασί, αλεύρι, ή σιτάρι.
“Χελιδόνισμα” ( πατήστε εδώ για να ακούσετε : “ΧΕΛΙΔΟΝΑ” ΔΟΜΝΑ ΣΑΜΙΟΥ)
Xελιδόνα έρχεται
απ’ τη Mαύρη θάλασσα
θάλασσα ν-απέρασε
έκατσε και λάλησε.
Mώρ’ καλή νοικοκυρά
σέβα, έβγα στο κελάρι
φέρε αυγά σαρακοστιά
και σκοινιά πεντηκοστά
για να δέσομε το Mάρτη
και το τσιλιμπουρδάκι
κι αν δεν έχετε αυγά
παίρνομε την κλωσσαριά
να γεννάει, να κλωσάει
και να σέρνει τα πουλιά.
πληροφορίες από : http://blogs.sch.gr
Είναι επίσης και η άνοιξη… που τη θυμήθηκα απο τη μυρωδιά ενός μικρού λουλουδιού που άνθισε κάτω απο το παραθύρι του γραφείου μας και μας έκανε όλους να σκύψουμε το κεφάλι έξω για να το δούμε!
Τί υπέροχο που είναι όταν ανακαλύπτεις ξαφνικά χαμένες ευαισθησίες που μόνο έτσι γίνονται αντιληπτές, μέσα στη λαίλαπα του σύγχρονου-αστικού τρόπου ζωής μας!
Αυτό το μικρό λουλουδάκι λοιπόν που φύτρωσε κάτω απο το γραφείο μας αντιδρώντας κι εκείνο πεισματικά στο τσιμέντο, έγινε η αφορμή να θυμηθώ τα παιδικά μου χρόνια… την Μ. Εβδομάδα που περνούσα σα παιδί στο χωριό με τη γιαγιά μου.
Όπου μας άφηναν οι γονείς και η γιαγιά μας πήγαινε απο νωρίς στην εκκλησία, σχεδόν μεσημέρι πηγαίναμε, αργά βράδυ γυρνούσαμε.
Για κείνη το άκουσμα της καμπάνας σήμαινε την αργοπορία μας και φώναζε «αϊντε χτύπησε η καμπάνα κι εμείς ακόμα να πάμε!».
Ανεβαίναμε στον γυναικωνίτη η γιαγιά έπιανε θέση κι εμείς τα παιδιά καθόμασταν στα σκαλιά και όταν θέλαμε κρεμιόμασταν απο το μπαλκονάκι και όλα φάνταζαν μαγικά κάτω απο το ημίφως.
Απαραίτητοι θαμμώνες της εκκλησιάς κάθε απόγευμα εμείς και η ξαδέλφη μου, κύρια πρωταγωνίστρια σε όλες μου τις παιδικές αναμνήσεις… συνοδοιπόρισσα στο ταξίδι προς την ενηλικίωση.
Τότε που η άνοιξη είχε μυρωδιές…
Τα παιδιά αντιλαμβάνονται αλλιώς τα πράγματα, κρατούν μέσα τους τα καλά στοιχεία σαν θησαυρό και στις δύσκολες στιγμές μας σαν ενήλικες οφείλουμε να τα ανασύρουμε, να τα αξιοποιούμε.
Εκείνα μας κρατούν και μας στηρίζουν.
Αυτή για μένα είναι η άνοιξη… η αναγέννηση και η δημιουργία
Οδυσσέας Ελύτης / πίνακας : Vincent-Willem-van-GoghAlmond_tree-1890 /
Δ Ε Ι Τ Ε Ε Δ Ω: Beauty-of-Mathematics.pps
Πριν πεθάνω, κόρη μου, θα’θελα να’μαι σίγουρος ότι σου έμαθα:
* Να χαίρεσαι τον έρωτα
* Να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου
* Να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου
* Να ενθουσιάζεσαι με τη ζωή
* Να ζητάς βοήθεια όταν τη χρειάζεσαι
* Να επιτρέπεις να σε παρηγορούν όταν πονάς
* Να παίρνεις τις δικές σου αποφάσεις
* Να υπερασπίζεσαι τις επιλογές σου
* Να είσαι φίλη του εαυτού σου
* Να μη φοβάσαι μήπως γελοιοποιηθείς
* Να ξέρεις πως αξίζεις να σ’ αγαπάνε
* Να μιλάς στους άλλους τρυφερά
* Να λες κάτι ή να σωπαίνεις ανάλογα με το τι κρίνεις για σένα σωστό
* Να αποκτάς φήμη για τα κατορθώματά σου
* Να αγαπάς και να φροντίζεις το κοριτσάκι που έχεις μέσα σου
* Να μην εξαρτάσαι από την επιδοκιμασία των άλλων
* Να μην επωμίζεσαι τις ευθύνες όλων
* Να συνειδητοποιείς τα συναισθήματά σου και να πράττεις ανάλογα
* Να μην κυνηγάς το χειροκρότημα αλλά τη δική σου ικανοποίηση από το
γεγονός
* Να δίνεις γιατί θέλεις, ποτέ γιατί νομίζεις πως είναι υποχρέωσή σου
* Να απαιτείς να σε πληρώνουν όπως πρέπει για τη δουλειά σου
* Να δέχεσαι τους περιορισμούς και την αδυναμία σου χωρίς θυμό
* Να μην επιβάλλεις τα κριτήριά σου ούτε να επιτρέπεις να σου
επιβάλλουν οι άλλοι τα δικά τους
* Να λες το ναι μονάχα όταν το θέλεις και να λες όχι χωρίς ενοχές
* Να ζεις το σήμερα και να μην έχεις μεγάλες προσδοκίες
* Να ρισκάρεις περισσότερο
* Να δέχεσαι την αλλαγή και ν’ αναθεωρείς τις πεποιθήσεις σου
* Να προσπαθείς να γιατρέψεις τις παλιές και τις πρόσφατες πληγές σου
* Να φέρεσαι και να απαιτείς να σου φέρονται με σεβασμό
* Να σχεδιάζεις το μέλλον αλλά να ζεις το παρόν
* Να εμπιστεύεσαι τη διαίσθησή σου
* Να χαίρεσαι τις διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα
* Να καλλιεργείς σχέσεις υγιείς όπου ο ένας στηρίζει τον άλλο
* Να κάνεις την κατανόηση και τη συγγνώμη προτεραιότητές σου
* Να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι
* Να μην κοιτάς πίσω σου για να δεις ποιος σε ακολουθεί
* Να μεγαλώνεις και να μαθαίνεις από τις διαφωνίες και τις αποτυχίες
σου
* Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να λύνεται στα γέλια μες στο δρόμο
χωρίς ιδιαίτερο λόγο
* Να μη θεοποιείς κανέναν, και ακόμη λιγότερο εμένα
[Χόρχε Μπουκάι – Μετάφραση: Κ. Επισκοποπούλου]
Αποσπάσμα
..Αλλά ήρθε η στιγμή που ο μικρός πρίγκηπας, αφού πολύ περπάτησε στην άμμο, στους βράχους και στα χιόνια, ανακάλυψε επιτέλους ένα δρόμο. Κι όλοι οι δρόμοι οδηγούν στους ανθρώπους. «Καλημέρα», είπε. Ήταν ένας ανθισμένος κήπος με τριαντάφυλλα. «Καλημέρα», είπαν τα τριαντάφυλλα. Ο μικρός πρίγκηπας τα κοίταξε. Έμοιαζαν όλα στο λουλούδι του. «Τι είσαστε;», τα ρώτησε έκπληκτος. «Είμαστε τριαντάφυλλα», είπαν τα τριαντάφυλλα. «Α!» έκανε ο μικρός πρίγκηπας… Κι αισθάνθηκε πολύ δυστυχισμένος. Το λουλούδι του του ‘χε πει, πως ήταν το μοναδικό στο σύμπαν. Και να που υπήρχαν πέντε χιλιάδες, όλα τους όμοια, μέσα σ’ έναν μόνο κήπο. «θα αισθανόταν πολύ προσβεβλημένο, αν το ‘βλεπε αυτό», σκέφτηκε, «θα ‘βηχε πολύ καί θα ‘κανε πως πεθαίνει, για ν’ αποφύγει τη γελοιοποίηση. Και θα ‘μουνα υποχρεωμένος να κάνω, πως το φροντίζω, γιατί αλλιώς για να με ταπεινώσει κι εμένα, θ’ άφηνόταν στ’ αλήθεια να πεθάνει…» Μετά σκέφτηκε κι αυτό: «Νόμιζα, πως έχω τον πλούτο ενός μοναδικού στον κόσμο λουλουδιού καί δεν έχω παρά ένα συνηθισμένο τριαντάφυλλο. Αυτό καί τα τρία μου ηφαίστεια, που μου φτάνουν ως το γόνατο και που το ένα τους ίσως να ‘χει σβύσει για πάντα, δεν με κάνουν δα και κανένα μεγάλο πρίγκηπα…» Καί ξάπλωσε στα χορτάρια κι έκλαψε. Τότε είναι που παρουσιάστηκε η αλεπού. «Καλημέρα», είπε η αλεπού. «Καλημέρα», απάντησε ευγενικά ό μικρός πρίγκηπας, που στράφηκε μα δεν είδε τίποτα. «Εδώ είμαι», είπε η φωνή, «κάτω απ’ τη μηλιά…» «Ποια είσαι;», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Είσαι πολύ όμορφη…» «Είμαι μια αλεπού», είπε η αλεπού. «Έλα να παίξεις μαζί μου», της πρότεινε ο μικρός πρίγκηπας. «Είμαι τόσο λυπημένος…». «Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου», είπε η αλεπού. «Δεν είμαι εξημερωμένη». «Α! συγνώμην» έκανε ο μικρός πρίγκηπας. Αλλά μετά από σκέψη πρόσθεσε: «Τι σημαίνει «εξημερώνω»;» (…) «Είναι κάτι πολύ ξεχασμένο», είπε η αλεπού. «Σημαίνει «δημιουργώ δεσμούς”». «Δημιουργώ δεσμούς;» «Βέβαια», είπε η αλεπού. «Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο με εκατό χιλιάδες άλλα αγοράκια. Και δεν σ’ έχω ανάγκη. Και δεν μ’ έχεις ανάγκη ούτε κι εσύ. Για σένα, δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Όμως, αν μ’ εξημερώσεις, θα ‘χουμε ανάγκη ο ένας τον άλλο. θα ‘σαι για μένα μοναδικός στον κόσμο, θα ‘μαι για σένα μοναδική στον κόσμο…» «Αρχίζω να καταλαβαίνω», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Υπάρχει ένα λουλούδι… νομίζω ότι με έχει εξημερώσει…» «Μπορεί», είπε η αλεπού. (…) Αλλά η αλεπού ξαναγύρισε στην ιδέα της: «Ή ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγώ κότες, οι άνθρωποι με κυνηγούν. Όλες οι κότες μοιάζουν μεταξύ τους, κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν μεταξύ τους. Έτσι πλήττω λιγάκι. Αλλά αν μ’ εξημερώσεις, η ζωή μου θα ‘ναι σα φωτισμένη απ’ τον ήλιο. θ’ αναγνωρίζω έναν ήχο βημάτων πού θα ‘ναι διαφορετικός απ’ όλους τους άλλους. Τ’ άλλα βήματα με κάνουν να ξαναγυρνώ κάτω απ’ τη γη. Τα δικά σου θα με καλούν σα μουσική να βγω απ’ την υπόγεια φωλιά μου. Και μετά, κοίτα! Βλέπεις εκεί κάτω τους κάμπους με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μού είναι άχρηστο. Οι κάμποι του σταριού δεν μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι θλιβερό. Αλλά έχεις μαλλιά χρυσαφιά. Έτσι θα ‘ναι θαυμάσια, αν μ’ εξημερώσεις! Το στάρι, που είναι χρυσαφί, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μ’ αρέσει ν’ ακούω τον άνεμο στα στάρια…» Η αλεπού σώπασε καί κοίταξε για πολύ το μικρό πρίγκηπα: «Σε παρακαλώ …εξημέρωσέ με!», είπε. (…) Έτσι ο μικρός πρίγκηπας εξημέρωσε την αλεπού. Κι όταν πλησίασε η ώρα της αναχώρησης: «Α!» είπε η αλεπού… «θα κλάψω». «Εσύ φταις», είπε ο μικρός πρίγκηπας, «εγώ δεν ήθελα καθόλου το κακό σου, αλλά θέλησες να σ’ εξημερώσω». «Ναι σίγουρα», είπε η αλεπού. «Αλλά θα κλάψεις!», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Ναι σίγουρα», είπε η αλεπού. «Τότε δεν κερδίζεις τίποτα!» «Κερδίζω», είπε η αλεπού, «εξ αιτίας του χρώματος που έχει το στάρι.» Μετά πρόσθεσε. «Πήγαινε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα, θα καταλάβεις ότι το δικό σου είναι μοναδικό στον κόσμο, θα ξανάρθεις να μ’ αποχαιρετήσεις, κι εγώ θα σου χαρίσω ένα μυστικό.» Ο μικρός πρίγκηπας πήγε να δει τα λουλούδια (…) καί ξανάρθε στην αλεπού: «Αντίο» είπε. «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.» «Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια», επανέλαβε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται. «Ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου αυτός είναι που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό.» «Ο χρόνος πού έχασα για το τριαντάφυλλό μου…», έκανε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται. «Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια», είπε η αλεπού. «Αλλά εσύ δεν πρέπει να το ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος γι’ αυτό που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…» «Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου», επανέλαβε ο μικρός πρίγκηπας, για να το θυμάται.
ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. Να πέσουν οι μάσκες επιτέλους. Τώρα που οι μάσκες και τα ψιμύθια έχουν την τιμητική τους. Αρχής γενομένης από τη δική μου.
ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΚΑΘΡΕΦΤΗ τον μεγεθυμένο εαυτό μου να δω, σε εκείνον που βγάζω τα φρύδια μου, να ανάψω και τις λάμπες φθορίου να μη μου ξεφύγει τίποτα. Έτσι, γυμνό το πρόσωπο, αποστεωμένο, χλωμό. Με τους πόρους ορθάνοιχτους, ουλές από εφηβική ακμή και τις ρυτίδες που τις ονοματίζουμε ρυτίδες εκφράσεις για να πονούν λιγότερο.
ΠΡΟΒΑΡΩ ΧΑΜΟΓΕΛΑ. Αινιγματικά, πολλά υποσχόμενα, σίγουρα, φωτεινά. Και τα βράδια τα ξεκουμπώνω και τα φυλάω στην ειδική τους θήκη. Και βλέμματα. Ζευγάρια μάτια με βλέμμα καλά εκπαιδευμένο, μπαινοβγαίνουν στις κόχες μου. Χρόνια με συντροφεύει πολλά το ίδιο πρόσωπο και σαν εύπλαστο υλικό δικό μου, έμαθα να το ελέγχω, να το μεταπλάθω, για να κρύβει…
ΠΟΛΛΑΠΛΕΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ. Κάποτε ίσως το πρόσωπο ήταν σπαθί. Μετά από περίεργες συναντήσεις με άλλα πρόσωπα που είχαν συναντηθεί και κείνα με τη σειρά τους με άλλα πρόσωπα, τα βρήκε μπαστούνια. Και άρχισε να οπισθοχωρεί. Και να επαγρυπνά.
ΣΙΓΟΥΡΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΔΥΝΑΜΙΚΑ, ΠΟΛΥΑΣΧΟΛΑ, ΣΚΛΗΡΑ ΚΑΙ ΑΝΕΤΑ. Το ίδιο πρόσωπο που σου ανοίγει διάπλατα μία πόρτα, την επόμενη στιγμή μπορεί να σου την κλείσει στα μούτρα με φόρα. Από φόβο… ανέκφραστα. Μην τυχόν και φανερωθεί εκείνο το μικρό παιδί, το ευάλωτο που δεν είναι όμορφο πολύ, που μόνο να ζητάει ξέρει, και να κλαίει, που πεισμώνει και παίζει μόνο του σε μια γωνίτσα, που κάνει σκανταλιές γιατί είναι στη φύση του, που δεν αξίζει προσοχή. Δε θα πάρει αγάπη.
ΝΑ ΠΕΣΟΥΝ ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. Να μείνει το πρόσωπο γυμνό, καθαρό και απαλλαγμένο. Αυτό είναι το δικό μου. Κουρασμένο, στραβωμένο, οργισμένο, φοβισμένο, άσχημο, πανέμορφο, χαμογελαστό, λαμπερό, ήρεμο. Βγάλε και συ τη μάσκα σου και σου υπόσχομαι πως κάθε φορά που οι άκρες των χειλιών σου θα οδεύουν προς τα κάτω εγώ θα καθρεφτίζομαι ανάποδα για να σε παρασύρω στο πιο πλατύ χαμόγελο.
ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΑΠΕΙΡΕΣ και οι συνδυασμοί μας ασύλληπτοι. Και τίποτα δεν είναι πιο συναρπαστικό από το να ανακαλύπτω ξανά και ξανά το πρόσωπό μου και να ξαφνιάζομαι από το δικό σου. Μαγική η συνάντηση τότε. Κι ας με φόβιζαν από μικρή οι κλόουν.
ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΑΤΖΗΜΑΓΙΟΓΛΟΥ
Ένας πολεμιστής του φωτός ξέρει πως μερικές στιγμές επαναλαμβάνονται.
Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης είναι μια Προσκοπική και Οδηγική εκδήλωση. Γιορτάζεται κάθε χρόνο από το 1926 στις 22 Φεβρουαρίου, σε ανάμνηση της γέννησης του ιδρυτή του Προσκοπισμού Λόρδου Μπέϊντεν – Πάουελ (22/2/1857).
Την ημέρα αυτή οι Πρόσκοποι και οι Οδηγοί συλλογίζονται για τις αξίες των οργανώσεών τους, αποστέλλουν τις ευχές σε όλους όσοι ανήκουν στη μεγάλη αυτή παγκόσμια οικογένεια και πραγματοποιούν εράνους για να βοηθήσουν προσκόπους και οδηγούς σε φτωχές χώρες.
Με μια σειρά εκδηλώσεων με επιλεγμένα και ασυνήθιστα μουσικά σύνολα υποδέχεται τους επισκέπτες του το Μουσείο Ακρόπολης από τις 15 Φεβρουαρίου 2013 έως το Πάσχα, δίνοντάς τους την ευκαιρία είτε να ακούνε μουσικές μελωδίες στον εξώστη του δευτέρου ορόφου, είτε να απολαμβάνουν τη μουσική και συγχρόνως τη θέα των αγαλμάτων στην αρχαϊκή αίθουσα:
Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 2013, στις 7 μ.μ., «Παραδοσιακά τραγούδια από την Ιρλανδία»: Μια πρωτότυπη μουσική συνάντηση με τραγούδια από την Ιρλανδία, μια χώρα με μεγάλη μουσική παράδοση. Τραγούδια στην ιρλανδική και την αγγλική γλώσσα, με ‘τροπικές’ αρμονίες και πεντατονικές κλίμακες. Τραγούδια για την αγάπη, την ξενιτειά, την ποιμενική ζωή και τη χαρά. Ερμηνεύουν: Labri Giotto (Λαμπρινή Γιώτη) (πιάνο, τραγούδι) και Γιώργος Τσιμπουξής (κιθάρα). Η μουσική εκδήλωση πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη της Ιρλανδικής Πρεσβείας στην Ελλάδα και με την ευκαιρία της ανάληψης της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Ιρλανδία.
Παρασκευή 1 Μαρτίου 2013, στις 7 μ.μ., «Claude Debussy: ο ποιητής του μοντερνισμού»: Γραμμένα ανάμεσα στο 1909 και το 1913, τα δύο βιβλία των Πρελούδιων για πιάνο του Claude Debussy, αναβιώνουν την ταραγμένη συναισθηματική ατμόσφαιρα που επικρατούσε στην Ευρώπη πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα 24 Πρελούδια που παραμένουν μέχρι σήμερα ‘μοντέρνα’, χάραξαν μέσα από την πρωτοποριακή τους γραφή τον δρόμο για τους συνθέτες του 20ού και του 21ου αιώνα. 22 νέα έργα σύγχρονων συνθετών, μεταξύ των οποίων οι G. Pesson, P. Hersant και T. Escaich γράφτηκαν ειδικά για την επέτειο των Εκατόν Πενήντα Χρόνων από την γέννηση του Debussy. Ερμηνεύει: Hugues Leclère (πιάνο). Η μουσική εκδήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος, στο πλαίσιο του προγράμματος «Focus Σύγχρονη Μουσική».
Παρασκευή 15 Μαρτίου 2013, στις 7 μ.μ., «Μουσικά αριστουργήματα της Πολωνίας»: Ρομαντικές μελωδίες από μερικούς από τους σπουδαιότερους συνθέτες από την Πολωνία (Chopin, Lutoslawski, Moniuszko, Tansman, Dobrzynski, Penderecki, κ.ά.). Ερμηνεύουν: Iwona Glinka (φλάουτο), Διονύσης Μαλλούχος (πιάνο) και Klaudia Delmer (τραγούδι). Η μουσική εκδήλωση πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη της Πρεσβείας της Πολωνικής Δημοκρατίας στην Αθήνα.
Παρασκευή 12 Απριλίου 2013, στις 7 μ.μ., «Μουσικό ταξίδι με προορισμό την Ισπανία»: Αυθεντικά έργα και μεταγραφές για μαντολίνο και κιθάρα από το Μπαρόκ μέχρι και τον 20ό αιώνα, με έμφαση στην ισπανική μουσική, αναδεικνύοντας ένα ξεχωριστό χρώμα και μία νέα οπτική στην ερμηνεία των έργων αυτών. Ερμηνεύουν: Ana Belén Tejedor de la Iglesia (μαντολίνο) και Γιάννης Σοφός (κιθάρα). Η μουσική εκδήλωση πραγματοποιείται με την ευγενική υποστήριξη της Πρεσβείας της Ισπανίας στην Αθήνα.
Παρασκευή 26 Απριλίου 2013, στις 7 μ.μ., «Το φλάουτο του Πανός: Η ελληνική αρχαιότητα στoν γαλλικό ρομαντισμό»: Η μορφή του Πανός ξεπηδάει μέσα από την ελληνική μυθολογία και όπως αμέτρητες άλλες μορφές της αρχαιότητας, παραμένει αναγνωρίσιμος σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στη Γαλλία συναντάται στις παρτιτούρες των Debussy, Satie, Marc, Mouquet και Roussel μεταξύ πολλών άλλων. Ερμηνεύουν: Πέτρος Στεργιόπουλος (φλάουτο) και Αναστάσιος Στρίκος (πιάνο).
Λουδιβίκος Ανωγείων
Ποιο το χρώμα της αγάπης
ποιος θα μου το βρει
Να “ναι κόκκινο σαν ήλιος
θα καίει σαν φωτιά
Κίτρινο σαν το φεγγάρι
θα “χει μοναξιά
Να “χει τ” ουρανού το χρώμα
θα “ναι μακρινή
Να “ναι μαύρο σαν τη νύχτα
θα “ναι πονηρή
Ποιο το χρώμα της αγάπης
ποιος θα μου το βρει
Να “ναι άσπρο συννεφάκι
φεύγει και περνά
Να “ναι άσπρο γιασεμάκι
στον ανθό χαλά
Να “ναι το ουράνιο τόξο
που δεν πιάνεται
Όλο φαίνεται πως φτάνω
κι όλο χάνεται
Ποιο το χρώμα της αγάπης
ποιος θα μου το βρει
