Είναι επίσης και η άνοιξη… που τη θυμήθηκα απο τη μυρωδιά ενός μικρού λουλουδιού που άνθισε κάτω απο το παραθύρι του γραφείου μας και μας έκανε όλους να σκύψουμε το κεφάλι έξω για να το δούμε!
Τί υπέροχο που είναι όταν ανακαλύπτεις ξαφνικά χαμένες ευαισθησίες που μόνο έτσι γίνονται αντιληπτές, μέσα στη λαίλαπα του σύγχρονου-αστικού τρόπου ζωής μας!
Αυτό το μικρό λουλουδάκι λοιπόν που φύτρωσε κάτω απο το γραφείο μας αντιδρώντας κι εκείνο πεισματικά στο τσιμέντο, έγινε η αφορμή να θυμηθώ τα παιδικά μου χρόνια… την Μ. Εβδομάδα που περνούσα σα παιδί στο χωριό με τη γιαγιά μου.
Όπου μας άφηναν οι γονείς και η γιαγιά μας πήγαινε απο νωρίς στην εκκλησία, σχεδόν μεσημέρι πηγαίναμε, αργά βράδυ γυρνούσαμε.
Για κείνη το άκουσμα της καμπάνας σήμαινε την αργοπορία μας και φώναζε «αϊντε χτύπησε η καμπάνα κι εμείς ακόμα να πάμε!».
Ανεβαίναμε στον γυναικωνίτη η γιαγιά έπιανε θέση κι εμείς τα παιδιά καθόμασταν στα σκαλιά και όταν θέλαμε κρεμιόμασταν απο το μπαλκονάκι και όλα φάνταζαν μαγικά κάτω απο το ημίφως.
Απαραίτητοι θαμμώνες της εκκλησιάς κάθε απόγευμα εμείς και η ξαδέλφη μου, κύρια πρωταγωνίστρια σε όλες μου τις παιδικές αναμνήσεις… συνοδοιπόρισσα στο ταξίδι προς την ενηλικίωση.
Τότε που η άνοιξη είχε μυρωδιές…
Τα παιδιά αντιλαμβάνονται αλλιώς τα πράγματα, κρατούν μέσα τους τα καλά στοιχεία σαν θησαυρό και στις δύσκολες στιγμές μας σαν ενήλικες οφείλουμε να τα ανασύρουμε, να τα αξιοποιούμε.
Εκείνα μας κρατούν και μας στηρίζουν.
Αυτή για μένα είναι η άνοιξη… η αναγέννηση και η δημιουργία
Οδυσσέας Ελύτης / πίνακας : Vincent-Willem-van-GoghAlmond_tree-1890 /
