Εκείνο που φοβάμαι πιο πολύ
Είναι μη γίνω ‘’ποιητής’’
Και κλειστώ στο δωμάτιο
Ν’ αγναντεύω τη θάλασσα
Κι απολησμονήσω.
Μην κλείσουν τα ράμματα στις φλέβες μου
Κι από θολές αναμνήσεις και ειδήσεις της ΕΡΤ
Μαυρίζω χαρτιά και πλασάρω απόψεις.
Μη με αποδεχτεί η ράτσα που μας έλειωσε
Για να με χρησιμοποιήσει.
Μη γίνουν τα ουρλιαχτά μου μουρμούρισμα
Για να κοιμίζω τους δικούς μου.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ 19.03.2014
Γκρινιάζουμε όλοι μας γιατί δεν βλέπουμε τη μεγάλη και ριζική ανανέωση του πολιτικού προσωπικού της χώρας που όλοι θα θέλαμε και ονειρευόμαστε. Εχει ρωτήσει κανείς όμως τα νέα, «άφθαρτα» πρόσωπα που έχουν πετύχει στον στίβο της πραγματικής αγοράς κατά πόσον θέλουν να εμπλακούν με την πολιτική; Γιατί από αυτά που ακούω γύρω μου, αντιλαμβάνομαι πως και ο… Θεός ο ίδιος να τους ζητήσει να ασχοληθούν με την πολιτική ή να αναλάβουν κάποια θέση ευθύνης στο Δημόσιο, δεν θα δεχθούν και πολύ εύκολα.
Δεν είναι μικρό πρόβλημα αυτό για τη χώρα. Εχουμε διαμορφώσει συνθήκες ζούγκλας στον δημόσιο διάλογο, οι οποίες λειτουργούν αποτρεπτικά για πολλούς ανθρώπους που θα ήθελαν να βοηθήσουν τον τόπο. Οι εποχές δεν είναι ούτως ή άλλως εύκολες. Οι επαγγελματίες προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα μέσα στην κρίση και είναι προσηλωμένοι στην επιβίωση. Δύσκολα αφήνει κανείς τη δουλειά του για να μπει στο καμίνι της πολιτικής.
Δεν θέλω να δικαιολογήσω το πώς λειτουργούν τα κόμματα και οι απερίγραπτοι μηχανισμοί τους. Κάθε άλλο, έχουμε όλοι καταλάβει ότι μοιάζουν με παραθρησκευτικές οργανώσεις που φροντίζουν να κλείνουν τα παντζούρια γιατί φοβούνται ότι θα μπει φως και θα ξορκίσει την καμαρίλα. Είναι εκπληκτικό το πώς οι μηχανισμοί καταλήγουν πάντοτε σε αυτοκτονικές λύσεις. Ξέρει το Α ή Β κόμμα ότι το συμφέρει να στηρίξει έναν ανεξάρτητο ή ημιανεξάρτητο υποψήφιο, αλλά απλά δεν αντέχει να το πει στους δικούς του. Αλλο όμως αυτό το σύνδρομο της εσωστρέφειας και άλλο η πραγματικότητα της άρνησης εκ μέρους σοβαρών και ικανών ανθρώπων στις σπάνιες στιγμές που τα κόμματα και οι ηγεσίες τους κάνουν υπερβάσεις.
Βεβαίως για να είμαστε ειλικρινείς το απόλυτα τοξικό περιβάλλον που διώχνει ή πνίγει οτιδήποτε υγιές το έφτιαξε το κομματικό-μηντιακό σύστημα, έτσι ώστε να αυτοανακυκλώνεται. Η χώρα έχει πληρώσει ακριβά την έλλειψη εφεδρειών και ικανού πολιτικού προσωπικού. Και το χειρότερο είναι ότι η κρίση πριμοδότησε τους γραφικούς, τους οπαδούς της τρέλας και τους εχθρούς της κοινής λογικής. Και ως θέαμα είναι διασκεδαστικό, ως αποτέλεσμα όμως…
Από το kathimerini.gr
Από το πάρκο επέρασεν η ώριμη κυρία
Μέσα στους όρθιους των δέντρων, ολόρθη, τους κορμούς.
Φύλλα νεκρά της έρριξε η χρυσή δεντροστοιχία
Και μεις- τους μαραμένους μας συλλογισμούς
Θάναι η γυναίκα που έκλαψε πολύ. Στα βλέφαρά της
Η σκιά των τρισευγενικών κατέβη μαρασμών.
Την λύπην εξεδίψασαν τα δάκρυά της
Και την υδρία της γέμισε στη βρύση των λυγμών.
Τα φιλημένα, άλλον καιρό, κρατεί κλεισμένα χείλη,
Κι απάνου απ’τα ξερόφυλλα περνάει θαμπή, σβηστή,
Στο μύρο της υπομονής, που απλώνουνε το δείλι,
Τα πληγωμένα απ’τη βροχή κλαριά, να ξεχαστή.
Κι εγώ, που από το μάταιο τον κόσμο αναχωρούσα,
Την είδα κι είπα: «Είναι νωρίς• θα μείνω». Μυστικά
Στον πόνο και στη γνώση της να εμπιστευτώ μπορούσα
Τα δάκρυά μου τα τωρινά και τ’αναμνηστικά.
Τότε θα γύρωμε κι οι δυό σε μια βαθειά ησυχία,
Οι κουρασμένοι, οι ώριμοι πολύ, να ιστορηθή
Απ’τον καθέναν η παληά πικρή του αποτυχία
Τρυγώντας του άλλου τα φιλιά οπού έχουν μαραθή.
Γλυκό χεινόπωρο της ζωής, σοφή κι ατάραχη ώρα,
Ξέρεις, τα φίλτρα πίνοντας της λύπης να ευτυχής
Και να γευτής τον έρωτα σαν τη χρυσή οπώρα
Βαρειά απ’το μέλι των χυμών στα ρίγη της βροχής.
Την ίδια δόξα επόθησε τη χεινοπωρινή
Καθώς με είδεν η ώριμη γυναίκα, κι η καρδιά της
Τα πληγωμένα ετάραξε για μια στιγμή φτερά της-
Όμως τα ξαναδίπλωσε στην πρώτη υπομονή
Και προσπεράσαμε βουβοί, δειλοί κι αγνοημένοι.
Ο λόγος που δεν ήτανε γραφτό μας ν’ακουστή
Καθώς ξερόφυλλο έπεσε λαμπρό στην κοιμισμένη
Θάλασσα του ανεκπλήρωτου που τόσα μου κρατεί.
Ζαχαρίας Παπαντωνίου
photos by Maria Andreadou
Πρῶτα νὰ πιάσω τὰ χέρια σου
Νὰ ψηλαφίσω τὸ σφυγμό σου
Ὕστερα νὰ πᾶμε μαζὶ στὸ δάσος
Ν᾿ ἀγκαλιάσουμε τὰ μεγάλα δέντρα
Ποὺ στὸν κάθε κορμὸ ἔχουμε χαράξει
Ἐδῶ καὶ χρόνια τὰ ἱερὰ ὀνόματα
Νὰ τὰ συλλαβίσουμε μαζὶ
Νὰ τὰ μετρήσουμε ἕνα-ἕνα
Μὲ τὰ μάτια ψηλὰ στὸν οὐρανὸ σὰν προσευχή.
Τὸ δικό μας τὸ δάσος δὲν τὸ κρύβει ὁ οὐρανός.
Δὲν περνοῦν ἀπὸ δῶ ξυλοκόποι.
από το sentefi.wordpress.com
|
= Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝ Τζιάνι Ροντάρι |
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ
“Ερμηνείες και παρερμηνείες…
..Επί το μέγα ερείπιον
η Ελευθερία ολόρθη
προσφέρει δύο στεφάνους·
έν’ από γήινα φύλλα,
κι άλλον απ’ άστρα.
Η τελευταία στροφή της ωδής, μου αρέσει πολύ.
από το http://www.greek-language.gr
http://www.youtube.com/watch?v=2k91Q3e2sHI
Από την Αρχοντούλα
Piazza San Nicolo
Longtemps je me suis couché de bonne heure
τὸ σπίτι
γεμάτο γρίλιες καὶ δυσπιστία σὰν τὸ καλοκοιτάξεις στὶς σκοτεινὲς γωνιὲς
«γιὰ χρόνια πλάγιαζα νωρίς» ψιθυρίζει
«κοίταζα τὴν εἰκόνα τοῦ Ὕλα καὶ τὴν εἰκόνα τῆς Μαγδαληνῆς
προτοῦ καληνυχτίσω κοίταζα τὸν πολυέλαιο μὲ τ᾿ ἄσπρο φῶς
τὰ μέταλλα ποὺ γυάλιζαν καὶ δύσκολα ἄφηνα
τὶς τελευταῖες φωνὲς τῆς μέρας».
Τὸ σπίτι σὰν τὸ καλοκοιτάξεις μέσα ἀπὸ τὶς παλιὲς κορνίζες
ξυπνᾶ μὲ τὰ πατήματα τῆς μητέρας στὰ σκαλοπάτια
τὸ χέρι ποὺ φτιάνει τὰ σκεπάσματα ἢ διορθώνει τὴν κουνουπιέρα
τὰ χείλη ποὺ σβήνουν τὴ φλόγα τοῦ κεριοῦ.
Κι ὅλα τοῦτα εἶναι παλιὲς ἱστορίες ποὺ δὲν ἐνδιαφέρουν πιὰ κανέναν
δέσαμε τὴν καρδιά μας καὶ μεγαλώσαμε.
Ἡ δροσιὰ τοῦ βουνοῦ δὲν κατεβαίνει ποτὲ χαμηλότερα ἀπὸ τὸ καμπαναριὸ
ποὺ μετρᾶ τὶς ὦρες μονολογώντας καὶ τὸ βλέπουμε
σὰν ἔρχεται τ᾿ ἀπόγευμα στὴν αὐλὴ
ἡ θεία Ντάρια Ντιμιετρόβνα τὸ γένος Τροφίμοβιτς.
Ἡ δροσιὰ τοῦ βουνοῦ δὲν ἀγγίζει ποτὲ τὸ στιβαρὸ χέρι τοῦ Ἁι-Νικόλα
μήτε τὸ φαρμακοποιὸ ποὺ κοιτάζει ἀνάμεσα σὲ μιὰ κόκκινη καὶ πράσινη σφαίρα
σὰν ὑπερωκεάνειο μαρμαρωμένο.
Γιὰ νὰ βρεῖς τὴ δροσιὰ τοῦ βουνοῦ πρέπει ν᾿ ἀνέβεις ψηλότερα ἀπ᾿ τὸ καμπαναριὸ
κι ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Ἁι-Νικόλα
κάπου 70 ἢ 80 μέτρα δὲν εἶναι πολύ.
Κι ὅμως ἐκεῖ ψιθυρίζεις ὅπως σὰν πλάγιαζες νωρὶς
καὶ μέσα στὴν εὐκολία τοῦ ὕπνου χάνονταν ἡ πίκρα τοῦ ἀποχωρισμοῦ
ὄχι λέξεις πολλὲς δυό-τρεῖς μονάχα καὶ τοῦτο φτάνει
ἀφοῦ κυλᾶνε τὰ νερὰ καὶ δὲ φοβοῦνται μὴ σταματήσουν
ψιθυρίζεις ἀκουμπώντας τὸ κεφάλι στὸν ὦμο ἑνὸς φίλου
σὰ νὰ μὴν εἶχες μεγαλώσει μέσα στὸ σπίτι τὸ σιωπηλὸ
μὲ φυσιογνωμίες ποὺ βάρυναν καὶ μᾶς ἔκαναν ἀδέξιους ξένους.
Κι ὅμως ἐκεῖ, λίγο ψηλότερα ἀπ᾿ τὸ καμπαναριό, ἀλλάζει ἡ ζωή σου.
Δὲν εἶναι μεγάλο πράγμα ν᾿ ἀνεβεῖς μὰ εἶναι πολὺ δύσκολο ν᾿ ἀλλάξεις
σὰν εἶναι τὸ σπίτι μέσα στὴν πέτρινη ἐκκλησιὰ κι ἡ καρδιά σου μέσα στὸ σπίτι ποὺ σκοτεινιάζει
κι ὅλες οἱ πόρτες κλειδωμένες ἀπὸ τὸ μεγάλο χέρι τοῦ Ἁι-Νικόλα
Πήλιο-Κορυτσά, καλοκαίρι-φθινόπωρο ’37
Ἤμασταν χαρούμενοι ὅλοι ἐκεῖνο τὸ πρωὶ
θεέ μου πόσο χαρούμενοι.
Πρῶτα γυάλιζαν οἱ πέτρες τὰ φύλλα τὰ λουλούδια
ἔπειτα ὁ ἥλιος
ἕνας μεγάλος ἥλιος ὅλο ἀγκάθια μὰ τόσο ψηλὰ στὸν οὐρανό.
Μιὰ νύμφη μάζευε τὶς ἔνοιές μας καὶ τὶς κρεμνοῦσε στὰ δέντρα
ἕνα δάσος ἀπὸ δέντρα τοῦ Ἰούδα.
Ἐρωτιδεῖς καὶ σάτυροι παῖζαν καὶ τραγουδοῦσαν
κι ἔβλεπες ρόδινα μέλη μέσα στὶς μαῦρες δάφνες
σάρκες μικρῶν παιδιῶν.
Ἤμασταν χαρούμενοι ὅλο τὸ πρωΐ
ἡ ἄβυσσο κλειστὸ πηγάδι
ὅπου χτυποῦσε τὸ τρυφερὸ πόδι ἑνὸς ἀνήλικου φαύνου
θυμᾶσαι τὸ γέλιο του: πόσο χαρούμενοι!
Ἔπειτα σύννεφα βροχὴ καὶ τὸ νοτισμένο χῶμα
ἔπαψες νὰ γελᾶς σὰν ἔγειρες μέσα στὴν καλύβα
κι ἄνοιξες τὰ μεγάλα σου τὰ μάτια κοιτάζοντας
τὸν ἀρχάγγελο νὰ γυμνάζεται μὲ μιὰ πύρινη ρομφαία.
«Ἀνεξήγητο» εἶπες «ἀνεξήγητο
δὲν καταλαβαίνω τοὺς ἀνθρώπους
ὅσο καὶ νὰ παίζουν μὲ τὰ χρώματα
εἶναι ὅλοι τους μαῦροι».
http://shar.es/RwHj0
Ένα απίστευτο animation!Μπέιτε να το δείτε!
Από τη Γεωργία
Tαινία του Kim Ki-duk
(Είναι από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες)
O Kim Ki-duk είναι ένας απο τους πιο ενδιαφέροντες σύγχρονους κορεάτες σκηνοθέτες. Η ταινία “Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας… και άνοιξη” προκάλεσε τόσο το ενδιαφέρον του κοινού όσο και την αποδοχή των κριτικών. Η ταινία παρόλο που περιέχει στοιχεία της βίας που χαρακτηρίζει τον σύγχρονο κόσμο, διαθέτει μια λεπτότητα και μια ευαισθησία τυπικά ανατολίτικη, ενώ είναι γεμάτη από αναφορές στις τελετουργίες και στην φολοσοφική θεώρηση του βουδισμού.
Η αφήγηση διαδραματίζεται σ’ ένα άκρως πρωτότυπο χώρο, σ’ έναν βουδιστικό ναό που πλέει πάνω σε μια λίμνη, και έχει στο κέντρο δύο πρόσωπα: τον Γέρο Μοναχό και τον Νεαρό Μοναχό που ζουν μια μοναστική ζωή γεμάτη άσκηση και διαλογισμό. Η ζωή τους ακολουθεί τους ατάραχους ρυθμούς των εποχών, παρότι, όμως, ζουν αποκομμένοι από τα εγκόσμια, δεν μπορούν να αποφύγουν την έλξη της ζωής, με τα πάθη και τα βάσανά της. Κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Γέρου Μοναχού, ο Νεαρός Μοναχός παίρνει ένα σκληρό μάθημα όταν το παιδικό του παιχνίδι γίνεται άσπλαχνο. Στη συνέχεια βιώνει τη δύναμη του ερωτικού πόθου, όταν μια νεαρή γυναίκα εισβάλλει στον κλειστό του κόσμο. Ο πόθος του αυτός θα οδηγήσει τελικά στην εμμονή και εντέλει στο έγκλημα. Αλλά ύστερα από την ένταση της άνοιξης και του καλοκαιριού έρχεται το φθινόπωρο, η εποχή της περισυλλογής και της επανόρθωσης, και τέλος ο χειμώνας, η εποχή της αφύπνισης και του διαλόγισμού.
Σχετικά με την ταινία Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας… και άνοιξη δηλώνει: “Πρόθεση μου είναι να περιγράψω τη χαρά, το θυμό, τη θλίψη και την ευχαρίστηση στη ζωή μας μέσω των τεσσάρων εποχών και μέσω της ζωής ενός μοναχού που ζει σε έναν ναό που βρίσκεται εναρμονισμένος με τη φύση. Πέντε ιστορίες του παιδιού μοναχού, του αγοριού μοναχού, του ενήλικου μοναχού, του μεσήλικα μοναχού, του γέρου μοναχού συνυπάρχουν με εικόνες από κάθε εποχή. Η αλλαγή της ποιότητας των ανθρώπων, η σημασία της ωρίμανσης στη ζωή μας που διαμορφώνεται και το πώς μας επηρεάζει, η σκληρότητα της αθωότητας, η εμμονή των επιθυμιών, ο πόνος των δολοφονικών προθέσεων, η απελευθέρωση στους αγώνες…”
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Kim Ki-duk παίζει το ρόλο του ώριμου μοναχού στο τελευταίο επεισόδιο -στον Χειμώνα- της ταινίας.
Ο Kim Ki-duk (Κιμ Κι – Ντουκ) γεννήθηκε το 1960 στην ορεινή επαρχία του Κουνγκσανγκ και μετακόμισε στην Σεούλ σε ηλικία 9 ετών με τους γονείς του. Λόγοι βιοποριστικοί και οικογενειακοί τόν ανάγκασαν να εγκαταλείψει το γυμνάσιο και να μπήκε μαθητής σε μια γεωργική σχολή. Μόλις τελείωσε το σχολείο εργάστηκε σε βιομηχανία και αργότερα κατατάχθηκε στους πεζοναύτες. Όταν τελείωσε την στρατιωτική του θητεία, πέρασε δυο χρόνια σε μια εκκλησία για ανθρώπους με προβλήματα όρασης, φιλοδοξώντας να γίνει ιεροκήρυκας, ενώ ταυτόχρονα άρχισε να ασχολείται και πάλι με την ζωγραφική που είχε εγκαταλείψει σε νεαρή ηλικία.
Το 1990 βρέθηκε στη Γαλλία “για σπουδές”, αλλά πέρασε τα δύο χρόνια παραμονής ζωγραφίζοντας και πουλώντας τους πίνακες του. Δεν έχει ακολουθήσει ακαδημαϊκή εκπαίδευση και καθόλου παράδοξα, η καριέρα του σαν κινηματογραφιστής ξεκίνησε μ’ έναν ανάλογο τρόπο: Αντίθετα με άλλους συνάδελφους του δεν υπήρξε ποτέ μανιακός σινεφίλ, ούτε θήτευσε δίπλα σε κάποιο μεγάλο σκηνοθέτη ως μαθητευομένος ή ως βοηθός . Είναι αυτοδίδακτος στον κινηματογράφο, ενώ συχνά πειραματίζεται, κάτι που δίνει στις ταινίες του έναν αέρα ελευθερίας. Όπως δηλώνει και ο ίδιος οι ταινίες του μπορούν να χαρακτηριστούν σαν αυτοβιογραφικά κείμενα γραμμένα με την κάμερα. Γι’ αυτό και ο Kim Ki-duk θεωρεί ότι η κάθε μια, είναι όπως απλώς μια σκηνή μέσα στο σύνολο του έργου του.
Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις
για όλα τα προβλήματα της ζωής σου,
ούτε έχω απαντήσεις
για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω
και να τα μοιραστώ μαζί σου.
Δεν μπορώ ν’ αλλάξω
το παρελθόν ή το μέλλον σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι
θα είμαι εκεί μαζί σου.
Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματα σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.
Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου
δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.
Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια
αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις,
όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις.
Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου
όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά,
όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της
για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.
Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι
ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ
να σ’ αγαπώ όπως είσαι
και να είμαι φίλος σου.
Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν
τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω
ή κάτω ή στη μέση.
Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα.
Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο.
Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.
Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.
Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες.
Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή.
Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος
στη λίστα σου.
Μου αρκεί που με θέλεις για φίλο.
Ευχαριστώ που είμαι.
Πάνω στα τετράδια του σχολείου
Στα θρανία μου και τα δένδρα
Πάνω στην άμμο και το χιόνι
Γράφω τʼ όνομά σου
Πάνω σ΄ όλες τις διαβασμένες σελίδες
Πάνω σ΄ όλες τις λευκές σελίδες
Στην πέτρα το αίμα το χαρτί τη στάχτη
Γράφω τʼ όνομά σου
Πάνω στις χρυσωμένες εικόνες
Στ΄ άρματα των πολεμιστών
Στην κορώνα των βασιλιάδων
Γράφω τʼ όνομά σου
Στη ζούγκλα και την έρημο
Στις φωλιές και τα σπαρτά
Στην ηχώ των παιδικών μου χρόνων
Γράφω τʼ όνομά σου
Πάνω στα θαύματα της νύχτας
Στο άσπρο ψωμί των ημερών
Στις μνηστευμένες εποχές
Γράφω τʼ όνομά σου
Πάνω σ΄ όλα τα γαλάζια κουρέλια μου
Στο μουχλιασμένο έλος του ήλιου
Στη ζωντανή λίμνη σελήνη
Γράφω τʼ όνομά σου
Στους αγρούς στον ορίζοντα
Στις φτερούγες των πουλιών
και στο μύλο των ίσκιων
Γράφω τʼ όνομά σου
Σε κάθε φύσημα της αυγής
Στη θάλασσα και τα πλοία
Πάνω στο τρελό βουνό
Γράφω τʼ όνομά σου
Στον αφρό απ΄ τα σύννεφα
Στους ιδρώτες της καταιγίδας
Στην βροχή την πυκνή και ανούσια
Γράφω τʼ όνομά σου
Πάνω στα σχήματα που σπιθίζουν
Στις καμπάνες των χρωμάτων
Πάνω στη φυσική αλήθεια
Γράφω τʼ όνομά σου
Στα μονοπάτια που ξύπνησαν
Στους δρόμους που ξεδιπλώθηκαν
Στις πλατείες που ξεχείλισαν
Γράφω τʼ όνομά σου
Στη λάμπα που ανάβει
Στη λάμπα που σβήνει
Στα ενωμένα μου σπίτια
Γράφω τʼ όνομά σου
Στο φρούτο το κομμένο στα δύο
Του καθρέφτη και της κάμαράς μου
Στο κρεβάτι μου άδειο κοχύλι
Γράφω τʼ όνομά σου
Στο λαίμαργο και τρυφερό σκύλο μου
Στα ορθωμένα αυτιά του
Στο αδέξιο πόδι του
Γράφω τʼ όνομά σου
Στο σκαλοπάτι της πόρτας μου
Στα γνώριμά μου αντικείμενα
στο κύμα της ευλογημένης φωτιάς
Γράφω τʼ όνομά σου
Σε κάθε σάρκα σύμφωνη
Στο μέτωπο των φίλων μου
Σε κάθε χέρι που προσφέρεται
Γράφω τʼ όνομά σου
Στο κρύσταλλο των εκπλήξεων
Στα προσεκτικά χείλια
Πολύ πιο πάνω απ΄ τη σιωπή
Γράφω τʼ όνομά σου
Στα χαλασμένα καταφύγιά μου
Στους γκρεμισμένους μου φάρους
Στους τοίχους της ανίας μου
Γράφω τʼ όνομά σου
Στην απουσία χωρίς πόθο
Στη γυμνή μοναξιά
Στα σκαλιά του θανάτου
Γράφω τʼ όνομά σου
Στην υγεία που ξανάρθε
Στον κίνδυνο που εξαφανίστηκε
Στην ελπίδα χωρίς ανάμνηση
Γράφω τʼ όνομά σου
Και με τη δύναμη της λέξης
Ξαναρχίζω τη ζωή μου
Γεννήθηκα για να σε γνωρίσω
Για να πω τ΄ όνομά σου
Ελευθερία!
