Μαρ
4
Από τον Λουδοβίκο των Ανωγείων
Ισόβια στιγμή κρατούμενη
πάνω στις ράγες καρφωμένη
χωρίς διαφυγή
στο παρελθόν
ένα παρον αιώνιο
θα μενει,
μια λέξη
μονοσύλλαβη κραυγη
Που καθε στόμα
στον αέρα θα τη στέλνει
Παράλληλες γραμμές
και
τραινο αόρατο
που κουβαλά ανυπεράσπιστες
ψυχές στον Αδη
Η μάνα περιμένει
στο σταθμό
μετέωρο
το χέρι της
αφηνει
και το χάδι
ΛτΑ
