Είχε γράψει ο Αλμπέρ Καμύ: “Αν είχα να γράψω ένα βιβλίο περί ηθικής θα είχε 100 σελίδες, οι 99 λευκές.Στην τελευταία θα έγραφα: Δεν γνωρίζω άλλο χρέος από την αγάπη.”
Ίσως να είχε στο μυαλό του μια Μαρίτσα της Λέσβου που έλεγε “Παίρναμε κανένα μωρό και ενθαρρύναμε και γελούσαμε. Αυτά κάναμε.”
Ίσως να είχε στο μυαλό μια Στρατούλα της Συκαμιάς που έλεγε “Είδαμε που βγήκαν οι βάρκες, βγήκαν μωρέλια, κρυώνανε.”
Ίσως να είχε στο μυαλό μια Μηλίτσα μιας χώρας που έλεγε “Δεν το φανταζόμουν. Το πήρα το μωρό άθελα. Σαν μωρό δικό μου. Κι άμα βγαίναν απ’ τη βάρκα φιλούσαν τη γη”
Άκουσα μια συνέντευξή τους που τους είπαν πως είχαν προταθεί για το Νόμπελ Ειρήνης και τις ρώτησαν αν γνωρίζουν τι είναι αυτό κι απάντησαν “Όχι δεν το ξέρουμε τι είναι”
Εκείνο που με συγκλόνισε όμως πιο πολύ απ’ όλα είναι πως σαν ρώτησαν τη Μαρίτσα πόσα παίρνει σύνταξη είπε “Τρακόσια τριάντα δυό”.
Η κυρά Στρατούλα πέθανε χθες, η κυρά Στρατούλα που προσπαθούσε να ζεστάνει τα μωρέλια.
Η γιαγιά των προσφύγων. Που δεν γνώριζε άλλο χρέος από την αγάπη. Η μεγαλόκαρδη κυρά-Στρατούλα. Κυρά μου όμορφη.
©️Gianna Kouka