Δεκ
10
“…Κάθε φορά που θα νιώθεις χαμένη, μπερδεμένη, να σκέφτεσαι τα δέντρα, να θυμάσαι τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώνουν. Να θυμάσαι ότι ένα δέντρο με πλούσια φυλλώματα και λίγες ρίζες ξεριζώνεται με το πρώτο φύσημα του αέρα, και σ’ ένα δέντρο με πολλές ρίζες και ισχνά φυλλώματα η λέμφος κυλάει με δυσκολία. Ρίζα και φυλλώματα πρέπει ν’ αναπτύσσονται με το ίδιο μέτρο, πρέπει να μένεις μέσα στα πράγματα και πάνω από αυτά, μόνο έτσι θα μπορέσεις να προσφέρεις σκιά και καταφύγιο, μόνο έτσι θα μπορέσεις να γεμίσεις με λουλούδια και καρπούς τη κατάλληλη εποχή.
Κι όταν θ’ ανοιχτούν μπροστά σου τόσοι δρόμοι και δεν θα ξέρεις ποιον να διαλέξεις, μην ακολουθήσεις ένα στη τύχη, αλλά κάθησε και περίμενε. Πάρε βαθιές, γεμάτες εμπιστοσύνη ανάσες, όπως τη μέρα που ήρθες στον κόσμο, χωρίς ν’ αφήσεις τίποτα ν’ αποσπάσει την προσοχή σου. Περίμενε, περίμενε κι άλλο. Μέινε ασάλευτη, σιωπηλή κι άκουσε την καρδιά σου. Κι όταν σου μιλήσει, πήγαινε όπου σε πάει εκείνη…”
“Λες ότι ένα παιδί είναι μια πράξη έρωτα; Βέβαια, η ιδέα είναι σωστή, αλλά πίστεψέ με, όποιος έγινε γονιός, δε θα το έλεγε ποτέ αυτό. Ξέρεις τι είναι στην πραγματικότητα ένα παιδί; Είναι ένα σακούλι κι εσύ ρίχνεις μέσα του τα πάντα, ρίχνεις εκεί όλα όσα δεν έχεις και θα ήθελες να έχεις. Ρίχνεις τα κενά σου, τους φόβους σου, τα πράγματα που έχεις και δεν τα θέλεις…Μέσα στη μανία σου να ρίχνεις και να ρίχνεις, ξεχνάς ότι το σακούλι υπάρχει ήδη, ότι έχει μια δική του ιστορία…”
