Μια παράσταση που αξίζει να δείτε, τόσο για τη δύναμη του έργου, όσο και για τις βαθιά ανθρώπινες ερμηνείες δύο ιερών τεράτων του ελληνικού θεάτρου, του Γιώργου Κωνσταντίνου και του Θύμιου Καρακατσάνη.
Πάντοτε αγαπούσα τη γραφή του Γιώργου Σκούρτη. Με τους “Νταντάδες”, όμως, δηλώνω φανατική. Ένα έργο ύποπτα επίκαιρο, που συνοψίζει τα τρωτά του συστήματος μέσα στο οποίο ζούμε σε μία εσωτερική σύγκρουση: αυτή ανάμεσα στην ανθρώπινη ανάγκη για ελευθερία και στην επίπλαστη ανάγκη για ανέσεις και προστασία.
Δύο φτωχοδιάβολοι βρίσκουν τη σωτηρία από τη φτώχεια και τη δυστυχία στο πρόσωπο ενός ευκατάστατου κυρίου που τους προσφέρει δουλειά ως “νταντάδες” της γυναίκας του, που, όπως αργότερα τους λέει, είναι βαριά άρρωστη. Στην πορεία ανακαλύπτουν πως η καλά αμειβόμενη δουλειά που τους προσφέρεται είναι στην πραγματικότητα μια μεγάλη παγίδα.
Δυο λόγια από το συγγραφέα: Στο έργο μου υπάρχουν δύο Χαρακτήρες και ένα Πρόσωπο. Ο ηθοποιός που υποδύεται το Πρόσωπο θα μπορούσε να φοράει μάσκα, αλλά είναι περιττή, μια κι όλο το έργο είναι μια μάσκα που σκίζεται. Οι δύο Χαρακτήρες είναι φτιαγμένοι από ουσιώδη στοιχεία του Καραγκιόζη και του Χατζιαβάτη, το Πρόσωπο είναι ο Βεζύρης. Γράφοντάς το, δεν σκεφτόμουν κανενός είδους κοινό. Απευθύνομαι στον σύγχρονο άνθρωπο. Η αγωνία μας είναι κοινή. Κοινή κι η ελπίδα μας για το ανέλπιστο. Όλοι μαζί αποτελούμε το μεγάλο Κοινό, ενός και μοναδικού θεάματος: Το τσίρκο του εικοστού αιώνα.
Μια από τις καλύτερες θεατρικές καταθέσεις του προηγούμενου αιώνα, το έργο αυτό παραμένει βαθιά επίκαιρο στην Ελλάδα του σήμερα. Σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη. Στο θέατρο Ζίνα, Λεωφ. Αλεξάνδρας 74, Εξάρχεια. Μέχρι τις 17 Απριλίου 2011.
