Ο Γιάννης Ρίτσος ήταν μόλις 28 ετών ,το 1937, όταν δημοσίευε την περίφημη ποιητική σύνθεση «Το τραγούδι της αδελφής μου» για την αδελφή του Λούλα , που το 1936 είχε εισαχθείστο Δημοτικό Ψυχιατρείο , και όταν ο Κωστής Παλαμάς έγραφε το περίφημο «Παραμερίζουμε ποιητή για να περάσεις» !!!
Οι Γάλλοι σήμερα, 23 χρόνια μετά τον θάνατο του σπουδαίου ποιητή, αναφέρουν tanea.gr , ανακαλύπτουν ξανά αυτό το κείμενο μέσα από μια νέα μετάφραση της Anne Personnaz και μια δίγλωσση έκδοση στις εκδ. Bruno Doucey.
Η γαλλική εφημερίδα «Λε Μοντ» είχε εκτενή και διθυραμβική κριτική για το κείμενο στο ένθετο βιβλίου της Παρασκευής, σημειώνοντας παράλληλα το γεγονός, ότι ο συγκεκριμένος εκδοτικός οίκος κυκλοφορεί το τρίτο στη σειρά κείμενο του Γιάννη Ρίτσου μέσα σε έναν χρόνο.
Δημοσιεύουμε , στη συνέχεια δύο μεγάλα αποσπάσματα από το “τραγούδι της αδελφής μου”
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ – ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΗΣ ΜΟΥ
Στην αδελφή μου ΛΟΥΛΑ
Στους τρικυμισμένους καθρέπτες
Των λυγμών
Θραύεται το ήρεμο πρόσωπο
Της αιωνιότητας
Κι όμως ακόμη ακούμε εντός μας
Το φλοίσβισμα της ηρεμίας
ΑΔΕΛΦΗ μου,
θ’ άξιζε ολόρθος να σταθώ
κατάντικρυ στον ήλιο
και των στίχων τους κίονες να υψώσω
προς το κυανό διάστημα
για να περιπατείς τα βράδια
χαμογελώντας πλάι στην Ευρυδίκη
κάτω απ’ τους έναστρους θόλους
του άφθαρτου θέρους.
Όμως, αδελφή μου,
δε δύναμαι άλλο.
Το άπειρο συνέτριψε
το στιλπνό του τόξο
στο μέτωπο μου
και στροβιλίζομαι
στην άπειρη Στιγμή
θρυμματισμένος και αδαής.
Η φωνή μου ναυάγησε.
Η σκέψη μου μάδησε
τα τελευταία της άνθη.
Μονάχα με λυγμούς
αρθρώνω το άσμα σου.
Δεν τολμούν
μήτε ο πόνος μήτε η έκσταση
με ματωμένα χείλη να ψελλίσουν
τ’ όνομα σου.
Πάνω στη χλόη τ’ ουρανού
η Ρούθ γονατίζει
για να προσευχηθεί στα πόδια σου.
Τα λευκά περιστέρια
των παιδικών ονείρων
χαμοπετούν στους κάμπους
του δικού σου χαμόγελου.
Οι ρεμβασμοί των σοφών
δεν αναρριχήθηκαν ποτέ
ως τα κράσπεδα
του σεπτού μεγαλείου σου.
Οι ποιητές που ατμίστηκαν στο φως
Αναγνωρίζουν στο φως του προσώπου σου
των στίχων τη μηδαμινότητα.
Μόνο η μεγάλη Σιωπή
μ’ ένα κρίνο στα χέρια
θωπεύει την κυρτή σου ράχη
που ύψωσε ως τον κόρφο του Θεού
τους οικτιρμούς των ανθρώπων,
ενώ οι γαλάζιες νύχτες
ακινητούν σε κατάνυξη
δακρύζοντας άστρα.
Αδελφή μου,
διπλώνω τα φτερά μου
λυγίζω το σώμα
για ν’ ασπασθώ
τις άκρες των γυμνών ποδιών σου.
Ευδόκησε να πραϋνθεί το πνεύμα μου
για να ψάλω τον ύμνο που αρμόζει
σε σένα, αδελφή μου,
αδελφή όλου του κόσμου.
…
http://tipota3.blogspot.gr
