Από την Αντριάννα
Η 8 Μάρτη καθιερώθηκε ως διεθνής μέρα των εργαζόμενων γυναικών, το 1910. Τότε, η Γερμανίδα σοσιαλίστρια Kλάρα Tσέτκιν, για να τιμήσει τους μεγαλειώδεις αγώνες των εργατριών της Nέας Yόρκης, πρότεινε στη Δεύτερη Διεθνή Διάσκεψη Σοσιαλιστριών (στην Kο…πεγχάγη της Δανίας) να καθιερωθεί η 8 του Mάρτη ως παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Είχε προηγηθεί η πρώτη ιστορικά καταγεγραμμένη απεργία των γυναικών στις 8/3/1857 στη Νέα Υόρκη, όταν οι εργάτριες στην υφαντουργία και τα ραφτάδικα διεκδίκησαν «δεκάωρη δουλειά (μέχρι τότε ήταν 16ωρη), φωτεινές και υγιεινές αίθουσες εργασίας, ίσα μεροκάματα με τους κλωστοϋφαντουργούς και τους ράφτες». Η διαδήλωση των γυναικών χτυπήθηκε από την αστυνομία και βάφτηκε στο αίμα.
Στις αρχές του 1900 στη Νέα Υόρκη, οι εργάτριες στις βιοτεχνίες ιματισμού, που ήταν στην πλειοψηφία τους μετανάστριες, για να αντιμετωπίσουν τους εργοδότες και να βελτιώσουν τα ωράρια και τις πενιχρές αμοιβές τους, ίδρυσαν το πρώτο σωματείο εργατριών στην υφαντουργία, το ILGWU (International Ladies Garment Workers Union).
Η πρόταση της Τσέτκιν για την μέρα της γυναίκας έγινε σε μια περίοδο που σημαδεύτηκε από τη σκληρότερη απεργία γυναικών, που έμεινε στην ιστορία σαν «η εξέγερση των 20.000» εργατριών στις βιοτεχνίες ιματισμού της Νέας Υόρκης και η οποία διήρκεσε από το Νοέμβρη του 1909 ως το Φλεβάρη του 1910. Ήταν μια ηρωική απεργία που κλιμακώθηκε, καθώς πήραν μέρος σ’ αυτή και χιλιάδες άντρες εργάτες της υφαντουργίας και έγινε γενική απεργία στον κλάδο.
Από τότε, η 8 Μάρτη «γιορτάζεται» με διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις και διεκδικήσεις στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Ο πρώτος πραγματικός γιορτασμός της μέρας της Γυναίκας έγινε το 1917 στη Pωσία, όταν οι διαδηλώσεις των γυναικών σηματοδότησαν την επανάσταση του Φλεβάρη. Εκείνη τη μέρα, στις 8 του Mάρτη (23 Φλεβάρη με το παλιό ημερολόγιο), οι γυναίκες της Πετρούπολης κατέβηκαν σε απεργία στις βιοτεχνίες της κλωστοϋφαντουργίας, διεκδικώντας «ψωμί και ειρήνη» και βελτίωση της ζωής των γυναικών.
