Η επανάσταση των νέων και των γυναικών
Στο Iράν το 70% του πληθυσμού είναι κάτω των 30 ετών. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της δημογραφικής πολιτικής που ακολούθησε την Ισλαμική Επανάσταση. Οι οικογένειες που έκαναν πέντε παιδιά αποκτούσαν δωρεάν γη. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, που αυτοί οι άνθρωποι, εγκλωβισμένοι στην ανεργία, τον περιορισμό των ελευθεριών τους και την επιβολή μεσαιωνικών απόψεων, επιτέλους εξεγείρονται.
Κατά τη διάρκεια της εξέγερσης οι νέοι του Ιράν κατέπληξαν τον κόσμο, αποδεικνύοντας ότι, παρά τις απαγορεύσεις, επικοινωνούν μέσω facebook, twitter και youtube. Η περσική γλώσσα είναι η τρίτη δημοφιλέστερη στα μπλογκ μετά την αγγλική και την κινεζική και σήμερα λειτουργούν πλέον των 700.000 μπλογκ στα περσικά. Πρόκειται για ένα τεράστιο δίκτυο πληροφόρησης, το οποίο πολύ δύσκολα θα χαλιναγωγηθεί.
Πριν από μερικά χρόνια ο Ιρανός συγγραφέας Καβέχ Μπασμενγί παρομοίαζε την ιρανική νεολαία με «ελέφαντα στο σκοτάδι» και με «ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί». Φαίνεται ότι είχε δίκιο.
Ηδη τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται ένα κίνημα αντίδρασης στην υποτίμηση της γυναίκας και την απόρριψη ακόμη και της ύπαρξης των ομοφυλόφιλων. Νέοι και νέες ντύνονται πιο τολμηρά και διοργανώνουν γκέι πάρτι προκαλώντας τη συντηρητική εξουσία και επιχειρώντας να αλλάξουν τις δομές της κοινωνίας.
Ετσι αν και ο μέσος όρος ηλικίας γάμου ενός Ιρανού είναι τα 25, η ηλικία της πρώτης σεξουαλικής εμπειρίας του κατεβαίνει στα 15, παρ’ ότι η πώληση προφυλακτικών επιτρέπεται με την επίδειξη πιστοποιητικού γάμου. Πριν από λίγα χρόνια εκατοντάδες γυναίκες εμφανίστηκαν στους δρόμους φορώντας πέδιλα ο ισλαμικός νόμος απαγορεύει να φαίνονται τα δάχτυλα από τα παπούτσια. Εγιναν συλλήψεις και επιβλήθηκαν πρόστιμα από την Αστυνομία Ηθους, αλλά οι γυναίκες κατάφεραν έκτοτε να εξασφαλίσουν τη σιωπηρή ανοχή του Σώματος που περιπολεί και σκορπά τρόμο στη νεολαία.
H γυναίκα στο Ιράν σήμερα δεν επιτρέπεται να εργάζεται, ενώ αποκτά διαβατήριο μόνο με τη γραπτή συγκατάθεση του συζύγου της. Η ζωή της, όπως και η κατάθεσή της σε δικαστήριο, έχει τη μισή ισχύ από αυτή των ανδρών, ενώ, αν πάρει διαζύγιο, τα παιδιά μένουν με τον πατέρα τους.
Το αληθινό Ιράν
Η δημόσια εικόνα των ηγετών του Ιράν, σε συνδυασμό με την ανελέητη προπαγάνδα των δυτικών ΜΜΕ, προκαλεί εύκολους συνειρμούς για ένα «ύποπτο» κράτος, με θεοκρατικό καθεστώς, σκληροπυρηνικές πολιτικές και διαρκή καταπίεση. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι όταν κάποιος ξένος επισκεφθεί τη χώρα, δυσκολεύεται να αναγνωρίσει την κυριαρχία των μουλάδων στην καθημερινότητα των πολιτών.
Φέτος το Ιράν θα «γιορτάσει» 30 χρόνια από την Ισλαμική Επανάσταση. Η ανατροπή του αμερικανόφιλου σάχη συσπείρωσε τους Ιρανούς γύρω από τους εκφραστές της θεοκρατίας, περισσότερο από ανάγκη εθνικής αυτοπεποίθησης παρά από αναζήτηση θρησκευτικής παρηγοριάς.
Οι νέοι της χώρας δεν έζησαν τα γεγονότα, αλλά οι παλαιότεροι ακόμη καμαρώνουν για την εθνικοποίηση των πολυτελών κατοικιών των 30.000 Αμερικανών που ζούσαν στην Τεχεράνη, ανάμεσα στις παραγκουπόλεις των «ιθαγενών». Ως παράδειγμα φέρνουν πάντα το (κρατικό) ξενοδοχείο «Εστεγλάλ» (Ανεξαρτησία), το οποίο ώς το 1979 ήταν το αμερικανικών συμφερόντων «Hilton».
Η σταθερότητα του καθεστώτος οδήγησε και σε χαλάρωση των περιορισμών. Αν και ο ισλαμικός νόμος απαγορεύει στους άνδρες να αγγίζουν τις γυναίκες δημοσίως, στους δρόμους της Τεχεράνης βλέπει κανείς συχνά ζευγάρια να αγκαλιάζονται, ρισκάροντας βεβαίως να συλληφθούν.
Την ίδια ώρα ανθεί ένα άλλο, «κρυφό» Ιράν, όπου κάνουν θραύση τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και το περιστασιακό σεξ. Τραβεστί κυκλοφορούν τις νύχτες, ενώ εκατοντάδες άνδρες και γυναίκες αναζητούν σύντροφο στις φτωχότερες συνοικίες της πρωτεύουσας. Η «σεξουαλική επανάσταση», σε συνδυασμό με τις απαγορεύσεις, έχει ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα την άγνοια για στοιχειώδη θέματα, όπως η αντισύλληψη και το AIDS.
Από το ΕΘΝΟΣ
