Διάβασα ένα απίστευτο βιβλίο!Λέγεται ” Η διαχείριση της αγάπης ” και είναι του Φ. Φάρου, εκδόδεις Αρμός. Παραθέτω κάποια αποσπάσματα, έλαχιστα στο σύνολο της μαγείας του βιβλίου:
…..”σε όλους μας έχει συμβεί να προδώσουν οι άλλοι την εμπιστοσύνη που τους δείξαμε. Αυτό μας βάζει στον πειρασμό να γίνουμε πικρόχολοι και να χάσουμε την πίστη μας στους ανθρώπους και στο Θεό. Αλλά αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι σε αντίφαση με την εμπιστοσύνη, είναι μέρος απ’ αυτήν. Η εμπιστοσύνη, αν πρόκειται να επιτελέσει το πλήρες έργο της, είναι απαραίτητο να περιλαμβάνει και την αναξιοπιστία και η πίστη την αμφιβολία. Εγώ μπορώ να δεχτώ αυτή τη διαπίστωση, γιατί αναγνωρίζω την αμφιβολία, που είναι μέρος από την πίστη μου την οποία ο Θεός αποδέχεται ως ένα μέρος του εαυτού μου και η οποία απαιτεί από την πίστη την διεξαγωγή ενός αγώνα. Τελικά η πίστη είναι για την αμφιβολία, το θάρρος για την ανασφάλεια, η αγάπη για το μίσος. Αντί να μεμψιμοιρούμε για την ύπαρξη του μίσους, της ανασφάλειας, της αναξιοπιστίας, θα ήταν χρησιμότερο να τα δεχτούμε ως μέρος της ζωής και ως ερεθίσματα για μια προσπάθεια ενίσχυσης της πίστης, του θάρρους και της αγάπης. “
Η πραγματική συμφορά που υφίσταται σήμερα η ελληνική κοινωνία δεν είναι η οικονομική δυσπραγία. Αυτή είναι μόνο μία και όχι η σοβαρότερη συνέπεια της ανυπολόγιστης καταστροφής που συνίσταται στον ενταφιασμό ανεκτίμητων χαρισμάτων ολόκληρων γενεών με την υπόσχεση της εύκολης ζωής που εξαπατηθήκαμε να πιστεύουμε ότι είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση.
[…] Ασχολούμενοι διαρκώς και αποκλειστικά με το κακό που μας κάνουν οι άλλοι, κατασπαταλάμε όχι μόνο τις δυνατότητες και τα χαρίσματά μας, αφήνοντας αναξιοποίητες πολύτιμες ευκαιρίες, αλλά κατασπαταλάμε και αυτή την ίδια τη ζωή μας. Την ποιότητα της ζωής ενός ανθρώπου δεν την καθορίζει το κακό που του κάνουν οι άλλοι. Την ποιότητα της ζωής του την καθορίζει το κακό που κάνει εκείνος στους άλλους, γιατί το κακό που κάνει εκείνος στους άλλους διαφθείρει την ίδια του την υπόσταση.
[…] Η αγάπη και η διαχείριση της αγάπης μεταξύ άλλων είναι και μία τέχνη, που χρειάζεται να την διδαχθή ο άνθρωπος, όπως χρειάζεται να διδαχθή την τέχνη της ζωής γενικότερα.
