TAΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΡΙΖΟΝΑ

Τον προηγούμενο Νοέμβριο ταξίδεψα επί δύο εβδομάδες στην Αριζόνα,σε ένα τόπο διαφορετικό από όσους έχω επισκευτεί μέχρι τώρα,με έναν ουρανό γαλανό και ηλιόλουστο ,με απέραντα δάση και με απέραντες ερήμους,με ηφαίστεια και με λίμνες ,με πανύψηλα δέντρα και με θάμνους που τους σέρνει ο αγέρας,με τεράστιους βράχους  σε απέραντες ερημιές,με κόκκινη γή και με ξερή γή,με Ινδιάνους και με λευκούς ,με θρύλους και με δαιμόνια,με φαράγγια και με ποτάμια…Παντού κόκκινη γή…Η κόκκινη γή είναι η ιερή μάνα γή των ιθαγενών Ινδιάνων…εκεί οι βράχοι  στα ηλιοβασιλέματα γίνονται κατακόκκινοι λες και πιάνουνε φωτιά… εκεί κάθε σχηματισμός βράχου έχει ένα όνομα που έδωσαν οι Ινδιάνοι “αετός” ¨”κουκουβάγια”  “ελέφαντας” …εκεί η απεραντοσύνη και η σιωπή της ερήμου σε αφήνει μόνο με τον εαυτό σου…μόνο και μικρό μπροστά στο μεγαλείο και την σοφία της φύσης…εκεί το Grand Canyon -το Μεγάλο Φαράγγι- σε αφήνει άφωνο και εκστασιασμένο…εκεί  είσαι μία κουκίδα ανάμεσα σε τεράστιους πέτρινους σχηματισμούς…εκεί ένοιωσα να κατακλύζομαι από την μοναδικότητα ,την ιερότητα,την επιβλητικότητα,την μεγαλοσύνη της Φύσης.